از «یاسر عرب» به «کار»

چند وقت پیش، بعد از سال‌ها نوشتن، تحلیل کردن، توصیف مسائل اجتماعی و گاهی ارائه راهکار به مدیران، دولت، کنشگران اجتماعی و هر کس دیگری که فکر می‌کردم ممکن است کاری از دستش بربیاید، اینجا نوشتم که برای مدتی نمی‌خواهم بنویسم!

گفتم فعلاً نه یادداشت، نه تحلیل، نه حضور در برنامه‌ها و مصاحبه‌ها. به جایش اگر مطلبی می‌دیدم که فکر می‌کردم به درد می‌خورد، صرفا در کانال همخوان می‌کردم!

این تصمیم هنوز سر جایش هست.
یعنی من همچنان قصد ندارم به روال سابق برگردم و دوباره بنشینم و درباره مسائل اجتماعی ایران بنویسم. اما در این مدت، یک چیز در ذهنم روشن‌تر شد؛

ما در ایران، در بسیاری مواقع با کمبود حرف و تحلیل مواجه نیستیم.
رسانه‌ها درباره مسائل کلان کشور بحث می‌کنند. مردم جلوی دوربین گوشی‌هایشان از بی‌آبی و بی‌برقی و گرانی و تورم و مشکلات قوه قضائیه و مسکن و هزار گرفتاری دیگر می‌گویند. تحلیل‌گرها و نظریه‌پردازها هم نشسته‌اند و درباره جمهوری و پادشاهی و ماندن یا رفتن این نظام و ماندن یا رفتن دولت و اقتصاد و آینده ایران حرف می‌زنند!

پس دیگر حرف کم نیست. تحلیل هم کم نیست. حتی خدا را شکر راهکار هم کم نداریم. اما آن چیزی که به نظرم کم داریم، کار مشخص است. کارهایی که بشود ایده، طراحی یا مدل ساخت اجتماعی‌شان را گذاشت روی میز، آدم‌های مشخص دورشان جمع شوند، مسئولیت مشخص داشته باشند، منابع مشخص برایشان پیدا شود و بعد، فارغ از اینکه در سطح کلان چه اتفاقی می‌افتد، شروع کنیم به حل کردن یک مسئله واقعی؛ همین‌جا، روی زمین!

واقعا شرایط طوری نیست که بتوانم صرفاً بنشینیم و تماشا کنیم. ممکن است تحلیل کردن را کنار گذاشته باشم، اما نمی‌خواهم انفعال را انتخاب کنم!

برای همین، اسم این کانال را از «یاسر عرب» گذاشتم «کار»؛ و در پرانتز، «یاسر عرب» را نگه داشتم که معلوم باشد این همان کانال قبلی است.

از اینجا به بعد، اینجا قرار نیست محل بازنشر مداوم تحلیل و یادداشت باشد. بلکه سعی دارم محل حل کردن مسئله باشد. این کار ممکن است یک پروژه رسانه‌ای باشد. یا یک مسئله اجتماعی مشخص، یا ممکن است برای یک آسیب قدیمی یا یک مسئله تازه، کاری کوچک یا بزرگ تعریف کنیم. ممکن است در مرکز ایران باشد یا در حاشیه. ممکن است چند نفر باشیم یا چندصد نفر...

اصل ماجرا این است که از «درباره مسئله حرف بزنیم» برویم به سمت «برای مسئله چه کار می‌توانیم بکنیم؟» نه با این توهم که ما قرار است ایران را نجات بدهیم. و نه با این تصور که همه‌چیز دست ماست!

اتفاقاً برعکس؛ با پذیرفتن این واقعیت که دست هر کدام از ما به اندازه‌ای می‌رسد.
اما همان اندازه را اگر با دست‌های دیگری جمع کنیم، شاید چیزی ساخته شود!

اگر کسی دوست دارد یک مسئله واقعی را انتخاب کنیم، آدم پیدا کنیم، تیم بسازیم، منابع جور کنیم و ببینیم واقعاً چه کاری از دست‌مان برمی‌آید، اینجا جای اوست.

من فعلاً قرار نیست درباره «ایران چه باید بشود» حرف بزنم. می‌خواهم ببینم ما همین امروز چه کاری می‌توانیم بکنیم. شاید این تغییر بزرگی به نظر نرسد، اما برای من یک پارادایم‌شیفت جدی است:
از تحلیلِ مسئله، به کار روی مسئله. از نوشتن درباره مردم، به کار کردن با مردم. از ارائه راهکار، به امتحان کردن راهکار.
و از «چه کسی باید کاری بکند؟» به «ما چه کاری از دست‌مان برمی‌آید؟»
از اینجا به بعد، اینجا «کار» است.

ارادت

@yaser_arab57

دعوت به یک گفت‌وگوی جمعی با والدین و مربیان و دغدغه‌مندانِ کودکان و نوجوانان دارای معلولیت‌های ذهنی و رشدی

✅اگر فرزند شما با یکی از انواع معلولیت‌های ذهنی، اختلالات رشدی، اوتیسم، سندروم داون یا با شرایط مشابه زندگی می‌کند، یا فردی هستید که در این حوزه تخصص، تجربه یا دغدغه دارید از شما دعوت می‌کنیم در یک گفت‌وگوی صمیمی و جدی با ما همراه شوید.

✅ما می‌خواهیم پای صحبت خودِ خانواده‌ها و افراد بنشینیم؛ مشکلات و نیازها را از زبان شما بشنویم، آنها را دسته‌بندی کنیم، درباره راه‌های عملی رفت مشکلات، چاره‌جویی کنیم و ببینیم با هم‌افزایی خانواده‌ها و استفاده از ظرفیت رسانه‌ها و‌نیک اندیشان، چه خدمتی می‌توان برای این کودکان و خانواده‌هایشان انجام داد.

✅این جلسه فرصتی است برای اینکه مسائل و مطالبات شما شنیده و رسانه‌ای شود و موضوعاتی که نیاز به پیگیری دارند، دسته‌بندی و برای پیگیری به افراد و نهادهای مسئول ارجاع شوند.

📍 تهران ـ یک پایگاه خبری انصاف نیوز
خیابان فلسطین، خیابان ایتالیا، پلاک ۳۶

🗓 پنجشنبه ١٢ شهریور. از ساعت ١٦:٣٠

♨️اگر در کرج یا شهرهای نزدیک تهران زندگی می‌کنید، حتماً در نظر داشته باشید که شما هم مخاطب این دعوت هستید؛ اگر امکان آمدن به تهران را دارید، خوشحال می‌شویم در جمع ما باشید.

✅و لطفاً این دعوت را به والدین دیگری که فکر می‌کنید ممکن است این گفت‌وگو برایشان مهم باشد، برسانید. شاید بتوانیم از دل همین گفت‌وگو، قدم اول یک همکاری جدی میان خانواده‌ها برداریم.

با احترام.
برادر کوچک شما یاسر‌عرب

@yaser_arab57

https://www.karzar.net/345518


موضوع: درخواست ملی شفافیت، اجرای حقوق و حمایت واقعی از افراد دارای معلولیت و اتیسم

ما امضاکنندگان این کارزار، جمعی از افراد دارای معلولیت، افراد دارای اتیسم، خانواده‌ها و مراقبت‌کنندگان آنان، مادران سرپرست خانواده و شهروندان حامی حقوق افراد دارای معلولیت، خواستار بررسی شفاف، کارشناسی و مستند عملکرد سازمان بهزیستی کشور در حوزه معلولیت و اتیسم و اجرای کامل حقوق قانونی جامعه هدف هستیم.

هدف این کارزار، تخریب یا متهم کردن هیچ فردی نیست. ما خواهان شفافیت، پاسخگویی، اجرای قانون، حمایت عادلانه و بررسی عملکرد بر اساس نتایج واقعی هستیم.


@yaser_arab57

این گزارش پرحاشیه در تاریخ ١٤٠٤/١٠/٧ کار شده و همانطور که یادتان هست دقیقا از همین تاریخ اعتراضات کشوری شروع شد و بعد از فاجعه ١٨ و ١٩ دی کشور و ساختار رسانه‌ای اساسا به سوی دیگری رفت و بعد هم جنگ آغاز شد.

گزارش

من در مقام رد یا تایید این گزارش نیستم.
سعی کردم از مسئولین انجمن اوتیسم دعوت کنم تا در این نشست شرکت کنند.
یکی از والدین اوتیسم را به عنوان همکار مجموعه معرفی کرده‌اند و گفته‌اند تشریف میاورد.

فارغ از ادبیات غیر اقناعی به کار گرفته شده در فضای مبهم و مه آلود این گزارش و پاسخ‌های داده شده، به نظر حقیر در مورد شائبه‌های پیش آمده و حواشی انجمن اوتیسم و برای رفع تهمت پراکنی‌های معمول و مرسوم بهترین کار ایجاد سامانه شفاف مالی و منابع انسانی قابل دسترس عموم در انجمن اوتیسم و گزارش شفاف ماهانه است.


در نشست امروز سعی می‌کنم علاوه بر ارائه دیدگاه‌ها و چه باید کردها، یک پروژه مشخص روی زمین هم با خانواده‌ها تعریف کنیم.


@yaser_arab57

🔺 در برنامه فردا (گفت و گوی جمعی با والدین فرزندان دارای معلولیت ذهنی یا رشدی) ممکن است عده ای بخاطر وضعیت فرزندشان نتوانند حضور داشته باشند، برنامه به صورت لایو از صفحه ی اینستاگرام انصاف نیوز پخش می شود و می توانید به صورت آنلاین در این برنامه شرکت کنید.

صفحه‌ی پخش زنده:
Instaensaf
https://www.instagram.com/instaensaf?igsi=MXd6N3Nkb2liZXVkeA==

هم‌اکنون...

@yaser_arab57

به بهانه‌ی حضور همسرم رویا در نشست دغدغه‌مندان اوتیسم، که غم و صلابت را توامان داشت!


من برای ازدواج، مسیر خیلی پیچیده‌ای رو طی کردم. نمی‌خوام وارد جزئیات زندگی خصوصی‌م بشم، چون واقعاً دلیلی نداره این بخش از زندگی آدم برای همه باز بشه. همین‌قدر بگم که در آخرین تلاشم، حدود هفت سال دنبال کسی گشتم که احساس کنم می‌تونه همون آدمی باشه که باهاش زندگی مشترک تشکیل بدم.

در این هفت سال آدم‌های زیادی سر راهم قرار گرفتن. اگر خیلی حداقلی حساب کنم، شاید حدود پنجاه نفر بودن که من به شکل جدی‌تری بهشون نگاه کردم؛ باهاشون حرف زدم، آشنا شدم، فکر کردم، سبک‌سنگین کردم و دیدم آیا اصلاً امکان ساختن یک زندگی مشترک با اونها وجود داره یا نه؟ ولی هیچ‌کدوم نشد....

کم‌کم مسئله از «پیدا کردن همسر» تبدیل شد به یک جور استیصال. به جایی رسیدم که با خودم گفتم: چطور من توی یک کشور هشتاد میلیونی زندگی می‌کنم و نمی‌تونم آدمی رو که احساس می‌کنم برای زندگی با من مناسبه پیدا کنم؟ نکنه اصلاً چنین آدمی برای من وجود نداره؟

و درست در همین نقطه، اتفاق عجیبی افتاد.

سال ٩٢ شروع کردم به کار در سیستان و بلوچستان. درگیر مسئله مردم اون منطقه شدم؛ خشکی هامون، نبود آب، از بین رفتن کشاورزی و دامداری، نبود صنعت و کارخانه و وضعیت خیلی سخت معیشتی مردم. کنشگرها رو دعوت می‌کردم که بیان منطقه، مستند می‌ساختم، پژوهش می‌کردم و درباره هامون و زندگی مردم کار رسانه‌ای می‌کردم.

من اصلاً اونجا دنبال همسر نمی‌گشتم. واقعاً دنبال یک چیز دیگه بودم؛ دنبال این بودم که کاری رو که فکر می‌کردم باید انجام بدم، انجام بدم.

همون سال‌ها در آذربایجان شرقی زلزله‌ای اتفاق افتاد. آدم‌هایی بودند که برای کمک به زلزله‌زده‌ها رفته بودند. یکی از دوستان من که اهل آذربایجان بود و با من به سیستان آمده بود، شروع کرد از یک خانم تعریف کردن که درگیر کمک به زلزله‌زده‌هاست؛ لباس جمع می‌کنه، وسایل خونه جمع می‌کنه و برای آدم‌هایی که آسیب دیدن کاری انجام می‌ده. قرار شد راجع به آذربایجان کاری کنیم و طبیعتا قراری هماهنگ شد و من اون خانم را دیدم.

اون خانم، رویا بود! کسی که من اون موقع اصلاً نمی‌شناختمش و بالاخره سر یک قرار کاری، برای اولین بار همدیگه رو دیدیم. من از سیستان و بلوچستان گفتم؛ از هامون، از مردم، از خشکی، از مشکلات معیشتی. او هم از آذربایجان شرقی گفت؛ از زلزله و آدم‌هایی که آسیب دیده بودن و کاری که خودش برای اونها انجام می‌داد.

و من در همون دیدار اول شیفته این آدم شدم. بعد دیدارها ادامه پیدا کرد و اون آشنایی تبدیل شد به رابطه‌ای عمیق و بعد به ازدواج. و چیزی که برای خودم هنوز جالبه اینه که بعد از ازدواج، علاقه من به این زن نه‌تنها کم نشد، بلکه هر روز بیشتر و بیشتر و بیشتر شد.

گاهی به این فکر می‌کنم که دنیا چقدر پیچیده‌تر از نقشه‌ایه که ما برای زندگی خودمون می‌کشیم.
من هفت سال دنبال یک نفر گشتم. آدم‌های زیادی رو دیدم، با آدم‌های زیادی حرف زدم، تلاش کردم، انتخاب کردم سبک و سنگین کردم اما پیدا نکردم.

بعد، درست وقتی که دیگر مشغول پیدا کردن همسر نبودم، وقتی که به شدت درگیر «کار» شدم. و در دل همون کار، آدمی وارد زندگی من شد که خودش هم درگیر یک کار دیگر بود.

من در سیستان و بلوچستان داشتم کار خودم رو می‌کردم و او در آذربایجان داشت کار خودش رو می‌کرد. نه من برای پیدا کردن همسر به اونجا رفته بودم، نه او برای پیدا کردن همسر مشغول کمک به زلزله‌زده‌ها بود.

ما داشتیم کار خودمون رو می‌کردیم و در مسیر همین کار، همدیگه رو پیدا کردیم.

شاید بعضی چیزها در زندگی دقیقاً وقتی پیدا می‌شن که دیگه مستقیم دنبالشون نمی‌گردی. آدم گاهی در پیِ حل کردن یک مسئله، وارد مسیری می‌شه که یک مسئله دیگه رو هم برایش حل می‌کنه. مسئله‌ای که اصلاً نمی‌دونسته جوابش قراره کجا پیدا بشه؟

من دنبال همسرم می‌گشتم؛ اما همسرم رو در «کار» پیدا کردم.
و شاید برای همین، این روزها وقتی به «کار» فکر می‌کنم، فقط به عنوان یک فعالیت، شغل یا وسیله امرار معاش بهش نگاه نمی‌کنم. کار می‌تونه آدم رو از خودش بیرون بیاره، وارد جهان آدم‌های دیگه کنه و آدم‌هایی رو سر راهش قرار بده که اگر فقط دنبال رسیدن به خواسته شخصی خودش بود، شاید هیچ‌وقت باهاشون مواجه نمی‌شد.

گاهی آدم باید بره دنبال کاری که فکر می‌کنه درست و ضروریه! بقیه چیزها ممکنه در مسیر، خودشون سر برسن...

@yaser_arab57

دوازده سال بردگی!
پنجشنبه؛ آموزش را روی میز بگذاریم!
✍یاسر عرب

✅در روزهایی که کشور با بحران‌های بزرگ و متعددی دست‌وپنجه نرم می‌کند، طبیعی است که بخش مهمی از مطالبات جامعه فرهنگیان حول معیشت، حقوق، امنیت شغلی و نسبت میان وظایف و حقوق معلمان شکل بگیرد.‌ من هم مثل شما این مطالبات را می‌بینم، می‌شنوم و آنها را کاملاً جدی و به‌حق می‌دانم.

✅اما به نظرم در میان این گفت‌وگوها، دو مسئله مهم آموزش و پرورش تا حد زیادی در جاشیه مانده است. مسائلی که اگر درباره آنها حرف نزنیم، حتی با بهبود وضعیت معیشتی معلمان و افزایش بودجه آموزش و پرورش، همچنان با یک پرسش اساسی روبه‌رو خواهیم بود:

فرزندان ما دقیقاً چه چیزی یاد می‌گیرند و برای چه جهانی آماده می‌شوند؟

✅یک مسئله، محتوای آموزشی و کتاب‌های درسی است. چقدر آنچه دانش‌آموز در مدرسه می‌آموزد با زندگی واقعی، نیازهای جامعه، مهارت‌های ارتباطی، حل مسئله، تفکر انتقادی، کار گروهی، سواد رسانه‌ای، شناخت خود و دیگری و مهارت‌های زندگی تناسب دارد؟

✅اگر از وضعیت آموزش و پرورش انتقاد می‌کنیم، آیا نباید بخشی از این نقد متوجه «آن چیزی» باشد که هر روز در کلاس درس به کودک و نوجوان ما منتقل می‌شود؟ معلمان در کنار مطالبات به حق معیشتی خود چرا در این خصوص کمتر لب به اعتراض می‌گشایند؟ امروز این یک سوال و مطالبه ملی است که بچه‌ما بعد از دوازده سال مدرسه، چه چیزی بلد است که پیش از ورود به مدرسه بلد نبوده؟

✅و این پرسش وقتی جدی‌تر می‌شود که به وضعیت نتایج امتحانات نهایی نگاه کنیم.
در خرداد ۱۴۰۲ میانگین نمرات امتحانات نهایی رشته ریاضی ۱۰٫۷۹ و رشته انسانی ۸٫۷۵ بود و میانگین کل شاخه نظری حدود ۱۰ اعلام شد. یک فاجعه تمام عیار... (و این تازه آمار رسمی است!) این اعداد فقط یک جدول آماری نیستند. پشت هر نمره، یک دانش‌آموز، یک خانواده و آینده‌ای قرار دارد.

♨️اما مسئله دوم، خودِ معلم است.

✅معلم امروز قرار نیست فقط محتوای کتاب درسی را به دانش‌آموز منتقل کند. او باید بتواند با نسلی روبه‌رو شود که جهانش با نسل‌های پیشین تفاوت کرده.

✅دانش‌آموزی که در معرض شبکه‌های اجتماعی، اینترنت، بحران‌های خانوادگی، فشار اقتصادی، تغییرات فرهنگی و حجم عظیمی از اطلاعات قرار دارد، معلمی با مهارت‌های چندوجهی نیاز دارد. معلم برای مواجهه با چنین دانش‌آموزی به مهارت‌های تازه‌ای نیاز دارد؛ مهارت ارتباط، گفت‌وگو، شناخت تفاوت‌های فردی، ایجاد انگیزه، آموزش مشارکتی، حل تعارض، استفاده درست از فناوری و مهم‌تر از همه، توانایی ساختن یک رابطه انسانی با دانش‌آموز.

♨️اینجاست که می‌خواهیم پنجشنبه، در کنار طرح این مسئله، به سراغ تجربه‌های واقعی هم برویم.

✅در این میان از مدرسه معلمی الف‌ب دعوت کرده‌ایم تا درباره تجربه خود در زمینه توانمندسازی معلمان ابتدایی، به‌خصوص معلمان مناطق کم‌برخوردار، با ما صحبت کند؛ نهادی که آموزش تعاملی معلمان را یکی از مسیرهای اصلی ارتقای کیفیت آموزش می‌داند و تاکنون بیش از هزار معلم را در سراسر کشور آموزش داده است.

✅بنابراین قرار نیست پنجشنبه فقط یک جلسه دیگر برای گفتن «چه چیزهایی خراب است» داشته باشیم. می‌خواهیم بنشینیم و درباره یک سؤال مشخص حرف بزنیم:
در همین شرایطی که داریم، چه کارهایی می‌توانیم برای بهتر شدن آموزش انجام دهیم؟

✅چه در سطح کتاب درسی و محتوای آموزشی؛
چه در سطح مهارت‌های معلم؛
چه در سطح کلاس درس؛
و چه در سطح نهادهای مدنی و مجموعه‌هایی که می‌توانند بخشی از این خلأ را پر کنند.

✅من فکر می‌کنم امروز بیش از همیشه به گفت‌وگوهایی نیاز داریم که از «مطالبه» به «راه‌حل» برسند. پنجشنبه این هفته می‌خواهیم آموزش را نه فقط به‌عنوان یک بحران، بلکه به‌عنوان یک مسئله قابل مداخله روی میز بگذاریم.

زمان و مکان دقیق برای حضور شما را اطلاع رسانی خواهم کرد.

@yaser_arab57