🟤پتک سرزنش شیرخشک بر سر مادران


زاگاه- بچه گریه می‌کند. طولانی و با صدای بلند. قصد آرام شدن هم ندارد. همه فامیل دنبال مادرش می گردند. کمتر از یک دقیقه نگذشته زن جوان با یک شیشه شیر در دست وارد پذیرایی می‌شود و کودکش را در آغوش می‌گیرد. به خوبی کارش را بلد است.

بلافاصله صدای گریه قطع می‌شود. اما از همان لحظه است که پچ‌پچ‌ها آغاز می‌شود. دو به دو و سه به سه حرف می‌زنند. مادر محو تماشای بچه است اما همزمان، انگار که نسبت به محیط هم هوشیار باشد رو به یکی از اعضای فامیل می‌کند و می‌گوید: «اصلا هم اینطور نیست. شیر خشک هیچ ایرادی نداره. این تفکر قدیمی‌ها بوده. الان خیلی از بچه‌ها هستن که اصلا نمی‌تونن شیر مادرشون رو بخورن.»

خانمی که مخاطب حرف قرار گرفته بود خودش را از تک و تا نمی‌اندازد. با لبخندی که هیچ خبری از مهر و محبت ندارد، همینطور که سیبی که در دستش دارد را پوست می‌کند حرف می‌زند: «من می‌فهمم شما نسل جدیدی‌ها حال و حوصله ندارید اما دخترم هیچی نمی‌تونه جای شیر مادر رو بگیره. اصلا شما ارزش غذایی رو هم بذاری کنار، همین آغوش مادر کلی به بچه آرامش میده و تو رشدش تاثیر می‌ذاره.»

#زاگاه

@zaagaah
🔻ادامه مطلب:

https://zaagaah.com/u5fw

🟤فلج ارب؛ هزینه سنگین ترویج زایمان طبیعی برای نوزادان

✍️نویسنده:نگین باقری



زاگاه- سها هشت‌ماه پیش به صورت طبیعی زایمان کرد. همان اول، وقتی نوزاد به دنیا می‌آید متوجه می‌شوند که دست چپ او یک طرف بدنش افتاده و هیچ حرکتی ندارد. به او می‌گویند که دست چپ نوزاد #فلج_ارب دارد. «من گفتم فلج چی؟ گفتند که چیزی نیست بابا، عصب دست حین تولد کش آمده و قطع شده و با فیزیوتراپی و کاردرمانی درمان می‌شود ولی دروغ گفتند.»

سها خودش را قربانی سیستمی می‌داند که برای زایمان طبیعی امتیاز تشویقی درنظر می‌گیرد. بررسی‌های زاگاه اینطور نشان می‌دهد که پزشکان، مراکز درمانی و دانشگاه‌های علوم پزشکی برای کاهش نرخ زایمان سزارین از سوی وزارت بهداشت تحت فشار هستند و این باعث شده که سها و همسر او شش روز در هفته درگیر رفت و آمد و هزینه‌های #فیزیوتراپی و کاردرمانی باشند. روزی ۵ ساعت هم نوزاد را ورزش می‌دهند که دستش خشک نشود، تا یک سالگی باید دو جراحی بکند و فیزیوتراپی را هم تا هفت سالگی ادامه دهد تا شاید دست فرزندشان کمی بهبود پیدا کند.


◽️حالا حدود ۲۵۰ نفر از این مادران کمپینی در خبرگزاری فارس دارند و برای آن امضا جمع می‌کنند که این دستورالعمل لغو شود. مادری نوشته که «وزن بچه زیاد بود و لگن من کوچک». دیگری از چاقی و #دیابت_بارداری به عنوان عامل سخت زایی شانه در زایمان طبیعی نام برده. پزشکان می‌گویند چاقی مادر یا ابتلایش به دیابت، سابقه زایمان با فلج ارب و وزن بالای جنین و عدم تطابق سر و لگن، همه اینها مواردی است که هشدار می‌دهد ممکن است #زایمان سختی در انتظار این مادر باشد اما لزوما منجر به این اتفاق نمی‌شود.

#زاگاه
@zaagaah

🔻ادامه مطلب:
https://zaagaah.com/97x2

زاگاه- «هر کس اعم از پزشک، ماما یا داروفروش و .. آگاهانه و عمدا از طریق جراحی، تجویز دارو و یا موارد خوراکی، ضرب و جرح یا آزار یا هر عمل دیگری موجب سقط جنین شود، علاوه بر پرداخت دیه به حبس و ابطال پروانه پزشکی محکوم می‌شود.»

این متن پیامکی است که امروز به طور گسترده توسط «معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم قوه قضاییه» برای شهروندان فرستاده شده است. بخشی از متن ماده 624 قانون مجازات اسلامی که هرچند جدید نیست اما ارسال آن بر روی گوشی‌های همراه شهروندان و تهدید تلویحی آنان به حبس و پرداخت دیه، مساله‌ای است که پیش از این اتفاق نیفتاده بود. به نظر می‎رسد ارسال این پیامک نیز در راستای قانون جوانی جمعیت و تعالی خانواده است که از یکسال پیش به این‌سو، سیاست‎های مختلفی را برای افزایش جمعیت در نظر گرفته است. سیاست‌هایی که حالا هرچه می‌گذرد سویه تنبیهی و اجبار آن پررنگ‌تر می‌شود.

◽️کاربران در شبکه‌های اجتماعی با به اشتراک گذاشتن تصویر این پیامک واکنش‌های مختلفی نسبت به آن نشان داده‌اند. کاربری نوشته است، «وقتی مادری باشید که چاره‌ای ندارد جز سقط جنین‌اش، می‌فهمید که هیچ‌چیز نمی‌تواند مانع او برای انجام این کار شود. » کاربر دیگری با تشبیه شرایط جامعه به وضعیت «گیلیاد» به سریال سرگذشت ندیمه ارجاع داده و نوشته است «به گیلیاد خوش آمدید.»

ارسال چنین پیامکی به شهروندان و تاکید دوباره بر غیرقانونی بودن سقط جنین در حالی صورت می گیرد که تنها در چندهفته گذشته، به گزارش خبرگزاری‎ها چندین نوزاد در محله‎های مختلف تهران رها شده‌اند. نوزادانی که برخی از آنان تنها چندساعت از زمان تولدشان می‌گذشته است.

یکی از کاربران در توییتر نوشته است «وضعیت کشور ما روز به روز عجیب‌تر می‌شود. از طرفی فروش وسایل پیشگیری از بارداری را محدود کرده‌اند و حالا چنین پیامکی برای سقط جنین می‌فرستند. مگه میشه مردم را به زور وادار به فرزندآوری کرد؟»

◽️بر اساس آماری رسمی سالیانه بیش از سیصدهزار سقط در کشور انجام می‌شود که بیش از نود درصد آنها سقط‌ خودخواسته است. «محمدرضا محبوب‌فر»، کارشناس بحران‌های محیطی و عضو انجمن علمی آموزش بهداشت و ارتقای سلامت ایران چندی پیش در گفتگویی با «ایران‌وایر» گفت : «قوانین سختگیرانه مربوط به غربالگری و ممنوعیت سقط جنین در ایران، توریسم #سقط_جنین را رونق داده است.» به گفته او زنان باردار طبقه متوسط و مرفه که در ایران امکان سقط جنین ندارند، برای انجام این کار به کشورهای همسایه سفر می‌کنند. او در این گفتگو همچنین گفته بود که به جای سقط جنین که یا به صورت خودخواسته و یا ناخواسته است؛ #مرده‌زایی مادران ایرانی افزایش پیدا کرده است.

◽️اخیرا همچنین رییس اداره جوانی جمعیت وزارت بهداشت در گفتگویی با ایسنا اعلام کرد که از این پس بر اساس ماده ۵۶ قانون جوانی جمعیت اختیار صدور مجوز سقط جنین ناسالم از پزشک سلب شده و پس از طی کردن یک فرایند اجرایی، اجازه سقط جنین ناسالم با حکم قاضی صادر می‌شود.

#زاگاه

@zaagaah

🟤سزارین یا زایمان طبیعی: حرف آخر را چه کسی می‌زند؟

🖋مترجم: آذین مهاجرین


زاگاه- سازمان بهداشت جهانی می‌گوید سزارین با خطراتی هم برای مادر و هم برای نوزاد همراه است، به همین دلیل است که برای کاهش سزارین‌های غیرضروری تلاش می‌کند و آن را آخرین راه حل می‌داند که تنها در مواقع ضروری پزشکی انجام می‌شود، موضعی که به نظر می‌رسید برخی از نهاد‌های زیر نظر ان‌اچ‌اس با آن موافق هستند. از سوی دیگر، موسسه خیریه Birthrights و نهاد عمومی ارائه‌دهنده راهنمایی‌های ملی مراقبت‌های بهداشتی در انگلستان و ولز، موسسه ملی بهداشت و مراقبت عالی (Nice)، می‌گویند اگر مردم پس از بررسی دقیق عواقب سزارین واقعا آن را ترجیح بدهند، باید به آنها اجازه سزارین داده شود.

همچنان که مباحثه ادامه دارد، الگو در بریتانیا واضح است: سزارین به سرعت در حال افزایش است. در طول دهه ۲۰۱۰، سزارین از ۲۵ درصد به حدود ۳۰ تا ۳۵ درصد در سراسر انگلیس، اسکاتلند و ولز افزایش یافت که بسیار بالاتر از هدف تعیین شده‌ سازمان بهداشت جهانی یعنی ۱۰ تا ۱۵ درصد، است. بخشی از این افزایش ناشی از افزایش تعداد سزارین‌های انتخابی است و NICE معتقد است که بخش عمده‌‎ای از این سزارین‌ها توسط والدین درخواست می‌شود. آیا باید بابت این آمار نگران باشیم؟
#زاگاه

@zaagaah
🔻ادامه مطلب:

https://zaagaah.com/agcc

🟤تبعات مداخله دولت‌ها در مجادله قدیمی بین زایمان طبیعی و سزارین

✍نویسنده: نگین باقری


زاگاه- هفته پیش گزارشی درباره تبعات اصرار وزارت بهداشت برای #زایمان_طبیعی در زاگاه نوشته شد که با واکنش برخی از مادران و پزشکان همراه بود. در کنار خوانش‌های اشتباه برخی از مخاطبان مبنی بر برتری #سزارین به زایمان واژینال، در گزارش پیشین تنها بر تبعات منفی «اجباری بودن» زایمان طبیعی تاکید شده بود.

بعد از انتشار این گزارش یکی از مادران به زاگاه توضیح داد که فلج ارب تنها نتیجه منفی ترویج اجباری زایمان طبیعی نبوده. او خودش را قربانی همین سیاست می‌داند و درباره تبعات دیگر این دستورالعمل اینطور تعریف می‌کند :« هنوز وقتی اسم زایمان می‌آید به یاد بلای غیرقابل بازگشتی که برای مهره‌های کمرم آمد می‌افتم. ۱۸ ساعت درد کشیدم، ۶۰ تا بخیه زده شد و دو مهره لگنم آسیب دید. مادری شدم که تا شش ماه حتی نمی‌توانستم بنشینم.» او تعریف می‌کند که دکتر تاکید کرده بود بر اساس دستورهای وزارت بهداشت اولویتشان زایمان طبیعی است و فقط در شرایط وخیم اجازه سزارین را پیدا می‌کنند و به همین دلیل هم اجازه سزارین او را نداده بود.
#زاگاه

@zaagaah
🔻ادامه مطلب:

https://zaagaah.com/djah

🟤ترومای تولد


زاگاه- طبق یک مطالعه، یک سوم زنان تجربه #زایمان خود را همراه با آسیب‌های روحی یا تروما توصیف می‌کنند، اما تا همین چندی پیش، زایمان به عنوان رویدادی که می‌تواند موجب اختلال استرس پس از سانحه شود، در نظر گرفته نمی‌شد و این مساله در زایمان، عادی و طبیعی قلمداد می‌شد.

براساس راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی 3، PTSD نتیجه رویدادهایی بود که «به طور کلی خارج از محدوده تجربه معمول انسانی بودند». این اعتقاد در سال ۲۰۱۳ از بین رفت. زایمان هنوز به صراحت به عنوان یک عامل استرس‌زای بالقوه ذکر نشده است، اگرچه کارشناسان در نهایت توافق دارند که می‌تواند باشد.

جسیکا کورنول زمان زایمانش ساکت بود. در حین زایمان دوقلوهایش با ابزارهای زایمان فورسپس، دچار خونریزی شد. او زندگی‌اش را مدیون دکتری است که دستش را وارد رحم او کرد تا جفتش را خارج کند.

یکی از پسران او سریعا به بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان منتقل شد. «نمی‌توانستم حرف بزنم» او در کتاب «یادداشت‌های تولد» -خاطراتش از بهبودی از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) – می‌‎نویسد: « اصلا نمی‌توانستم چیزی بگویم.»

کورنول اکنون می‌داند که در طول زایمان وارد حالت اختلال تجزیه‌ای یا مسخ شخصیت(1) شد. «من تقریباً از همان لحظه‌های شروع زایمان احساس کردم از بدنم جدا شدم، بسیاری از ماماها می‌گفتند که خیلی ساکت بودم و درد را به خوبی تحمل کردم. کتاب او، روایتی شاعرانه و درونی از سفر او به سمت تشخیص و درمان، و یک کیفرخواست تقریبا اهانت‌‎بار از فقدان دانش‌و‌تحقیق در مورد آسیب‌های ناشی از تولد، در ابتدا قرار بود عنوانش چنین باشد: «جایی که هیچ کلمه‌ای نیست»

#زاگاه

@zaagaah
🔻ادامه مطلب:

https://zaagaah.com/4zs2

روایت شاهدان عینی از برخورد خشن گشت ارشاد؛ دختر ۲۲ ساله سقزی در کما
مهسا امینی، دختر ۲۲ ساله سقزی که همراه خانواده خود برای دیدن اقوام به تهران سفر کرده بود، حدود ساعت ۶:۳۰ عصر سه‌شنبه ۲۲ شهریور ماه و در حالی ‌که به‌اتفاق برادرش قصد خروج از متروی حقانی تهران را داشت به وسیله مأموران گشت ارشاد بازداشت شد. او اکنون در بیمارستان کسری در کماست. شاهدان و برادر او با زمانه گفت‌وگو کرده‌اند.

ادامه مطلب

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

زاگاه- حدیث نجفی، زن جوان بیست‌وسه‌ساله‌ای است که روز چهارشنبه با شش گلوله نیروهای امنیتی کشته شد.

در دو روز گذشته ویدیویی از پشت سر از یک زن منتشر شد و به سرعت در شبکه‌های اجتماعی ایرانی و خارجی مورد توجه قرار گرفت، زنی که موهایش را پشت سرش می‌بندد و در حالی که در میانه میدان اعتراض است، انگار خود را آماده مبارزه می‌کند. بسیاری از صفحات اجتماعی غیرایرانی، آن را صحنه‌ای الهام‌بخش از آماده‌شدن یک زن ایرانی برای رفتن به میدان نبرد توصیف کردند. صاحب این تصویر اما در زمانی که فیلم لحظه بستن موهایش دست‌به‌دست می‌شد، به ضرب گلوله از پا درآمده بود.

نام او حدیث نجفی است. نامی که در کنار مهسا امینی، غزاله چلاوی، حنانه کیا و مینو مجیدی، تاکنون بر تاریخ مبارزات زنان ایران جاودانه شده است.

آنها هرگز نمی‌میرند. نامشان زنده است و آرمانشان برای داشتن آزادی، حق تصمیم‌گیری برای پوشش و حق خودمختاری بدنی، توسط دیگر زنان و مردان در این خیزش فمینیستی دنبال خواهد شد.

#حدیث_نجفی #مهسا_امینی #حنانه_کیا #مینو_مجیدی #غزاله_چلاوی

#زاگاه
@zaagaah

‌اختصاصی- شماری از فمینیست‌های ایتالیایی که ششم مهر ۱۴۰۱، برای دفاع از حق سقط جنین به خابان‌های بولونیا آمده بودند، از اعتراضات ایران حمایت کردند.
پس از کشته‌شدن #مهسا_امینی، تعداد قابل توجهی از شهروندان، هنرمندان و چهره‌های سیاسی در کشورهای مختلف از مردم ایران حمایت کرده‌اند.
RadioFarda_

🤖 @VahidHeadLine
‏📹

#بیدارزنی : آنجلا دیویس با این ویدئو همبستگی خود را با جنبش رادیکال و مترقی ایران در پی کشته‌شدن #مهسا_امینی اعلام کرده است.

#آنجلا_دیویس فعال سیاسی، پژوهشگر و نویسنده برجسته، در دهه ۱۹۶۰ رهبر حزب کمونیست آمریکا بود و ارتباط بسیار نزدیکی با حزب پلنگ سیاه داشت.

اخیرا کتاب «در اسارت زنجیرها و خوک‌ها» نیز که اتوبیوگرافی آنجلا دیویس است به فارسی ترجمه و منتشر شده.

مترجم: سروناز احمدی
@bidarzani

🟤وقتی دختران به خروش می‌آیند

✍️نویسنده: منی الطحاوی


زاگاه- اگر زنان آتش‌فشان هستند، آنطور که اوپسالا. ک. لگین یکبار گفت، وقتی آنها فوران کنند، چه اتفاقی می‌افتد؟
مردسالاری نابود می‌شود، این اتفاقی است که می‌افتد.

نسخه بلندتر، زمانی است که دخترها از صرف نه گفتن، به بیان خواسته‌هایشان می‌رسند و آیا چیزی نفس‌گیرتر از اینکه دختران مدرسه‌ای بگویند «مردسالاری گم شو»، وجود دارد؟

🔸️تماشای یک انقلاب شبیه خیره شدن به خورشید است؛ تصویر شما را از زندگی بهم می‌ریزد. هربار که چشمانتان را می‌بندید، اثرش هنوز وجود دارد و قلبت را چنان به آواز درمی‌آورد که«نه» گفتن دیگر برایت کافی نیست و«من می‌خواهم» آغاز لیست مطالباتی است که می‌دانی لیاقتش را داری.

🔸️دختران خوب و سربراه مردسالاری را به وحشت نمی‌اندازند. اینها دخترانی هستند که مردسالاری را ترسانده‌اند. فکر می‌کنید دختران دیگر در سراسر جهان اینها را نمی‌بینند و به این فکر نمی‌کنند که آنها هم می‌توانند بخروشند؟ دلیلی وجود دارد که خشم یکی از هفت گناه ضروری برای زنان و دختران است.

🔸️فکر می‌کنید دخترانی که در ایران و در مدرسه، دین‌سالاران را کنار می‌زنند، وقتی به خانه می‌روند خشم‌شان را پشت در خانه می‌گذارند؟ فکر می‌کنید دخترانی که مدیر آموزش و پرورش را از مدرسه بیرون می‌کنند این جسارت را پس از پایان مدرسه در کیفشان می‌گذارند؟ آن دختران مدرسه‌ای که فریاد مرگ بر دیکتاتور سر می‌دهند، به خانه نمی‌روند و دیکتاتور دیگری را آنجا نمی‌بینند؟

#زاگاه #مهسا_امینی

@zaagaah

🔻ادامه مطلب:
https://zaagaah.com/%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d8%af%d8%ae%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d9%87-%d8%ae%d8%b1%d9%88%d8%b4-%d9%85%db%8c%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af/

✍️ زاگاه


زاگاه- روزنامه کیهان روز گذشته در یادداشتی با گرفتن نوک پیکان به سمت مادران، آنها را یکی از عوامل اعتراضات سه هفته گذشته دانسته و نوشته است : «اگر مادران به جای اشتغال بی‌مورد، خانه‌دار» بودند و به تربیت فرزندان خود می‌پرداختند، «نوجوانان دهه هشتادی فریب‌خورده در اغتشاشات» حضور نمی‌یافتند.

🔸️کیهان در بخش دیگری از این یادداشت نوشته است: «تحمیل فرهنگ غلط و مخرب تک‌فرزندی و همچنین اصرار به اشتغال زنان آثار منفی محسوس و نامحسوس فراوانی برای خانواده‌ها داشته است حتی بسیاری از خانواده‌های فاقد مشکلات اقتصادی نیز بر اشتغال بانوان اصرار دارند و یا از فرزندآوری امتناع می‌کنند. در موضوع اشتغال بانوان متأسفانه در مواردی که شاید ضرورت اقتصادی برای این کار وجود نداشته است هم با تکیه بر باور غلط رایج که القا می‌کند اجتماعی‌بودن زن تنها با اشتغال خارج از خانه محقق می‌شود شاهد دامن‌زدن به موج غیبت مادران در خانه و در کنار فرزندان هستیم حال آنکه چه بسیار بانوانی که اجتماعی هستند اما لزوما شاغل نیستند یا اصراری به شاغل بودن ندارند.»

🔸️در این یادداشت کوتاه، کیهان بار دیگر بر رویکرد و سیاست‌های تبعیض‌آمیزی که وظیفه زنان را تنها فرزندآوری و تربیت فرزندان صالح می‌داند تاکید کرده و اشتغال زنان را از عوامل تک فرزندی خانواده‌ها و همچنین عدم تربیت و فریب‌خوردگی نوجوانان دهه هشتادی دانسته است. این رویکرد سال‌هاست که از طریق دستگاه‌های تبلیغاتی حکومتی در ایران، به زنان گوشزد می‌شود و سیاست‌ها و قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان را توضیح می‌دهد.

🔸️درحالی که در چهاردهه گذشته، حکومت با تمام توان تلاش کرده است تا با اعمال محدودیت‌های مختلف بر زنان، آنها را در چارچوب خانه‌ها محصور کند، در حالی که حق کنترل زنان بر بدن خود نادیده گرفته و در یکسال اخیر نیز با تصویب قانون جوانی جمعیت، بیش از گذشته نقض شده است، درحالی که بیش از پنجاه درصد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی را در ایران زنان تشکیل می‌دهند و سهمشان از بازار کار تنها ۱۵ درصد است، روزنامه کیهان همچنان از میزان محدودیت‌ها و تبعیض‌های وارد‌شده بر زنان راضی نیست و به دنبال توجیه و زمینه‌چینی برای اعمال محدودیت‌های بیشتر بر تن و زندگی زنان است.

🔸️سه هفته از شروع اعتراضات به کشته‌شدن مهسا امینی می‌گذرد. قیام «زن، زندگی، آزادی» امروز در سراسر دنیا، امیدبخش میلیون‌ها زن شده است. خیزشی مترقی و فمینیستی که مطالبات رهایی‌بخش زنان و خودمختاری جسمانی زنان را در راس مطالباتش قرار داده است. صدها تن از فعالان زن در حوزه‌های مختلف دستگیر شده، هزاران شهروند معترض در زندان‌ها هستند و صدها نفر کشته شده‌اند، و دور از ذهن نیست در امتداد سرکوب‌ها و با توجه به ماهیت فمینیستی حرکت‌های اعتراضی آغازین، حکومت در راستای اعمال قوانین و محدودیت‌های سختگیرانه‌تری برای زنان بکوشد. چرا که زنان «به‌اندازه کافی» در خانه نمانده‌اند، به اندازه کافی بچه نمی‌زایند و فرزندان «خوبی» تربیت نمی‌کنند. ما امروز با فرزندانی جسور و عصیانگر مواجهیم که سطل‌های زباله را واژگون می‌کنند، روی آنها می‌ایستند و ابزار فرودستی را آتش می‌زنند و از گلوله و باتوم هم نمی‌هراسند.

🔸️جنبش زن، زندگی، آزادی راه خود را یافته است، جنبشی که الهام‌بخش میلیون‌ها زن در سرتاسر جهان است و بسان دعوتی است برای تمامی زنان تا بیش‌ازپیش و با نیرویی جمعی و جدید، علیه خشونت، تبعیض، سیاست‌های کنترلگرانه بر بدنشان، بشورند. جنبشی که فضای اعتراضی‌اش از خیابان گرفته تا دیوارهای شهر، از خانه تا مدرسه است و این نوید را می‌دهد که دیگر هیچ قدرتی نمی‌تواند زنان و مطالباتشان را از میدان به‌در کند و به پستوها براند.

🔸️پیش از خیزش «زن، زندگی، آزادی» هم سیاست‌های سرکوبگرانه نتوانست تن زنانه را محصور کند و به تولیدمثل و نقش‌های تحمیلی و تعیینی وادارد و از این‌پس نیز این تن و قدرت جمعی رام‌شدنی نخواهد بود.

#زاگاه
#مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی


@zaagaah

https://zaagaah.com/3xfh

🔹روایاتی از خشونت جنسی نیروهای ضدشورش علیه زنان معترض

🔹«مگر برای همین به خیابان نیامده بودی؟»

دیدبان آزار: دیروز ویدئویی منتشر شده از زن معترضی که در میان ماموران سرکوب محصور شده است و یکی از ماموران به او دست‌درازی جنسی و بوضوح باسنش را لمس می‌کند. پیشتر هم تصاویری از تعرض جنسی نیروهای ضدشورش در تجمعات خیابانی منتشر و همه‌ را خشمگین کرده بود. این تعرض‌ها در ملأعام صورت‌ گرفته‌اند، در نقاطی که هرلحظه دوربینی ممکن است واقعه را ثبت کند، در بحبوحه ضرب‌وشتم زنان معترض که دوربین‌ها آماده‌باش ضبط و مستند‌سازی خشونتند. بوضوح ماموران عامدانه و آگاهانه خشونت جنسی را به‌عنوان ابزار سرکوب زنان بکار گرفته‌اند و به‌خوبی آگاهند که از مجازات مصون خواهند ماند. به او دقت کنید که چگونه بدون ذره‌ای ترس از دیده شدن دستش را با حس استحقاقی عجیب به بدن زن می‌چسباند و ثابت نگه می‌دارد. اعتمادبه‌نفس موجود در نحوه استقرار دست او، حاکی از فاجعه‌ای است که هنوز گستردگی آن افشا نشده است.

از طرفی دیگر صدها معترض بی‌نام‌ و خبری‌نشده در خیابان‌ها بازداشت شده‌اند که در برابر انواع خشونت، آسیب‌پذیرند. در شهرهای دور از مرکز این خشونت‌ها با شدت بیشتری اعمال می‌شوند. باتوجه به تصاویر ضبط‌شده توسط دوربین‌های مردمی ناظر در خیابان، دور از ذهن با به عبارت قابل تصور نیست معترضین بویژه زنان چه سطحی از خشونت در بازداشت‌گاه‌ها ممکن است متحمل شوند. تعدادی از زنانی که اخیر آزاد شده‌اند تجربه‌های خود را از آزار جنسی کلامی و فیزیکی ماموران در روند دستگیری با دیدبان آزار به اشتراک گذاشته‌اند.

یکی از زنان می‌گوید در میان حدود ۱۵۰ زن بازداشت‌شده، عده زیادی متحمل آزار جنسی کلامی شده‌ بودند. فحاشی و تحقیر جنسی، اظهارنظرها و الفظ رکیک جنسی از جمله مصادیق این آزارهای کلامی بوده است. او درباره تجربه خود چنین می‌گوید: «از ماموری که بازداشتم کرده بود آب خواستم، بطری آب را با اداهای صریح جنسی که می‌دانید معنای مشخصی دارد تکان داد و آب آن را روی صورتم ریخت. گویی در حال عمل جنسی است.»

یکی دیگر از زنان می‌گوید: «مرا بازداشت کردند و درون یک ون نشاندند. یکی از ماموران به سینه‌ام دست زد. وقتی اعتراض کردم گفت مگر برای همین به خیابان نیامده بودی؟ تحویل بگیر. از زنان دیگری هم در بازداشتگاه تجربه‌های مشابهی را شنیدم. یکی از زنان می‌گفت ماموران به آنها گفته بودند "می‌بریم و انقدر می‌کنیمتون تا خفه بشید؟ مگر همین را نمی‌خواستید؟"»

این زن توضیح می‌دهد که لباس‌های تعداد زیادی از زنان در حین ضرب و شتم و بازداشت پاره شده بود. حتی یکی از زنان بند سوتینش در رفته بود. مشخص بود که ماموران عامدانه بند سوتین را گرفته و کشیده بودند. باتوجه به نقش و تصویر پررنگ زنان در این اعتراضات و عکس‌های باشکوه و الهام‌بخشی که از مقاومت و رشادت‌های زنانه در رویارویی با نیروهای سرکوبگر منتشر می‌شود، دور از ذهن نیست که سرکوبگران برای تحقیر و به پستو راندن زنانی که از گلوله هم ابایی ندارند، صحنه‌های دست‌درازی را عامدانه جایگزین تصاویر شوربرانگیز مقاومت کنند. 

متن کامل:
https://harasswatch.com/news/2059/

@harasswatch
#دیدبان_آزار

🔹تسلیت جمعی از برابری‌خواهان به رها عسکری‌زاده

متاسفانه دیروز (۱۲ آبان‌ماه) با خبر شدیم رامین عسکری‌زاده، پدر رها عسکری‌زاده عکاس و فعال حوزه زنان که در حال گذراندن دوره محکومیتش در زندان اوین است، بدون امکان دیدار با دخترش فوت کرد.

رها عسکری‌زاده آذرماه ۱۳۹۸ بازداشت و در دادگاه انقلاب به ۲ سال حبس محکوم شد. او در ۱۲ شهریورماه امسال جهت تحمل دوران این محکومیت دو ساله راهی زندان اوین شد. طی یک هفته گذشته خانواده و وکیلِ او، با توجه به وخامت اوضاع جسمی پدرش، تمام تلاش خود را برای گرفتن مرخصی‌‌ای هر چند کوتاه برای رها کردند ولی با این خواسته موافقت نشد. یک ملاقات چند دقیقه‌ای با پدر تنها خواسته رها و خانواده‌اش بود و مسئولان زندان اوین با رد این درخواست، رها را برای همیشه از دیدار پدرش محروم کردند. موردی دیگر از محرومیت از حقوق اولیه انسانی که هزاران زندانی سیاسی در زندان‌های جمهوری اسلامی هر روز تجربه می‌کنند.

....
آه ، ای صدای زندانی
آیا شکوه یأس تو هرگز
از هیچ سوی این شب منفور
نقبی بسوی نور نخواهد زد؟

ما جمعی از برابری‌خواهان این سوگ را به رها و خانواده‌اش تسلیت می‌گوییم و امیدواریم دیگر هیچ زندانی‌ای از چنین شرایط غیرانسانی رنجی دوچندان نبیند.

اسامی:
آزاده فرامرزیها
آسیه امینی
آلما بهمن‌پور
آیدا سعادت
احترام شادفر
الناز انصاری
الهه مشایخی
بهار آزادی
پروین اردلان
پروین ضرابی
پریسا کاکایی
پویش عزیزالدین
تارا نجداحمدی
جلوه جواهری
حلیا فائزی‌پور
حمید سرداری
حمیدرضا یوسفی
دلارام علی
رامین مسلمیان
روجا کیا
روزبهان امیری
زهره ارزنی
زینب پیغمبرزاده
سارا یاوری
سالومه رحیمی
ستاره سجادی
سوده راد
سوسن طهماسبی
سیمین فروهر
شیوا نظرآهاری
صبرا رضایی
غنچه قوامی
فرزانه جلالی‌فر
فروغ سمیع‌نیا
فیروزه فروردین
فیروزه مهاجر
کاوه مظفری
محبوبه حسین‌زاده
مریم فومنی
مهسا طاهران
مینا طلوعی‌آذر
نادر طالبی
ناهید جعفری
ناهید میرحاج
ندا شریعت
نرگس سرداری
نرگس طیبات
نسیم سلطان‌بیگی
نفیسه فتح‌الله ‌زاده
نگار واعظ ‌زاده
نوشین کشاورزنیا
نیلوفر گلکار
هدا امینیان

@harasswatch
#دیدبان_آزار

بیانیه بیش از ۳۵۰ فمینیست و فعال مدنی در همبستگی با الهه محمدی و نیلوفر حامدی

https://docs.google.com/forms/d/1vUxUC8J5Qmze8DAw8m-F4CKoJVbMus9pzZYYH3hqKO8/

@harasswatch
#دیدبان_آزار

🔹گزارشی از بند ۲۰۹ زندان اوین

🔹«آواز برای ما خود زندگی بود»

نویسنده: ...

اتاق و دستشویی و حمام و هیچ جای آن خراب‌شده، آینه نداشت. نزدیک به 25 روز، فقط دیگری را دیده بودیم. گاهی از هم می‌خواستیم که چهره‌مان را توصیف کنند. ما نباید خودمان را فراموش می‌کردیم. آن‌ها می‌خواستند هویت ما را از ما بگیرند. با فراموش کردن چهره‌مان، با تحقیر باورها و منش‌مان. من وقتی روی کاسه‌ی توالت می‌نشستم سعی می‌کردم چشمانم را روی شیر آب پیدا کنم. محو بود و کج‌وکوله. داخل اتاق هم سرمان را خم می‌کردیم و به سختی خودمان را روی بدنۀ استیل توالت فرنگی می‌دیدیم.

سه روز در هفته می‌توانستیم به حمام برویم. روزهای اول جایی بود برای گریه‌های بی‌وقفه و بدون ترس از نگران و ناراحت کردن هم‌سلولی‌ها؛ چند دقیقه برای خودِ تنهایمان. اما به مرور شد دقایقی معنابخش. آنجا که در بی‌خبری مطلق و خارج از فضای زمان‌دار زندگی می‌کنی باید هر روز دنبال معنا بگردی. زمان ناز می‌کند و آهستگی و گاه توقفش، شکنجه‌‌ات می‌دهد و زمینِ سرد و بی‌رحم مدام زیر گوشت می‌خواند که تا همیشه اینجایی. در چنین اسارتی که تمام زورش را برای زمین زدن تو می‌زند باید چیزی برای چنگ زدن و بیرون کشیدن پاهای بی‌قرارت از مردابِ ناامیدی پیدا کنی. زیر دوش آب احساس می‌کردی زنده‌ای. تو بعد از ساعت‌ها بازجویی و خوابیدن روزانه و شبانه روی پتوهایی که اعتمادی به تمیزی‌شان نداشتی، حالا همچنان زنده و زیر آب یخ، لذت را تجربه می‌کردی. غم و ناامیدی و خشم، تو را آلوده کرده بود اما تو نپوسیده بودی. آب و بوی خوب به تو می‌گفت که زندگی جریان دارد و لجن آن فضا تو را به یک جنازه بدل نکرده است. وقت حمام، نه لیفی داشتی نه ژیلتی و نه آینه‌ای. فقط یک شامپوی ایوان کوچک هتلی، یک صابون و یک لگن و کمی تاید برای شست‌وشوی لباس‌ها. فشار آب خوب بود و پوشیدن لباس‌هایی که بوی تاید می‌دهند از آن بهتر. یک‌جا نشستن در اتاقی که تهویۀ مناسب نداشت و مضطرب شدنِ مدام با رفتن بچه‌ها برای بازجویی، کنترل تعریق را از دست آدم خارج کرده بود. لباس‌ها هم که پلاستیکی بودند و به بو گرفتن بیشتر ما دامن می‌زدند. روزهایی که حمام نداشتیم با صابون مدام زیر بغل خودمان را می‌شُستیم اما انگار این دماغمان بود که بو گرفته بود؛ بو به خوردمان رفته بود. همین وضعیت باعث میشد روزهای حمام روزهای خوبی باشند. برای یکدیگر بعد از حمام آهنگ می‌خواندیم و شاد می‌شدیم. یک بار یکی از بچه‌ها آنقدر دلش بوی خوب و تمیزی می‌خواست که لگن آب و تاید را روی تنش خالی کرده بود. وقتی شنیدیم حسابی از کوره در رفتیم و سرزنشش کردیم. البته که هیچکس عمق نیاز آدم‌ها به بوی خوب را درک نمی‌کند.

در هواخوری گردوشکستم بازی می‌کردیم. آستین‌هایمان را بالا می‌زدیم که از آفتاب نیمه‌جان پاییزی، ویتامین دی بگیریم. بدنمان را کش‌و‌قوس می‌دادیم و تند راه می‌رفتیم. بیشتر مواقع اما آواز می‌خواندیم. آواز خواندن از آن لحظات عرفانی پرشکوه بود. صدا می‌پیچید، پرواز می‌کرد و اوج می‌گرفت. این صدای ممنوعه از تنی ممنوعه بیرون می‌آمد و می‌توانست از آن دیوارهای ممنوعه عبور کند. آواز برای ما خود آزادی بود. ما می‌دیدیم که چگونه این تن و این صدا، بندهای فکسنی تعصب و تحجر را پاره می‌کنند و آزادی را زندگی می‌کنند. و چه نمایشی! چه قدرتی! چه لذتی! برای خودمان دست می‌زدیم؛ خیره در دوربین‌ها بلندبلند می‌خندیدیم و یکدیگر محکم بغل می‌کردیم.

متن کامل:
https://harasswatch.com/news/2070/-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%88%D8%AF