زاگاه
Photo
زاگاه- یک شورت بادی غول‌پیکر با تصویر لکه ترشحات واژینال در باغ‌های کلیسای جامع شهر منچستر نصب شده است؛ اقدامی نمادین که با هدف شکستن تابوی صحبت درباره ترشحات واژینال و افزایش آگاهی عمومی درباره سلامت واژن انجام شده است. این سازه بخشی از کمپین سراسری «Discharge the Taboo» است که توسط شرکت برتانیایی Daye راه‌اندازی شده است.
🔸️روی این سازه بزرگ عبارت «Discharge the Taboo» یا «تابو را بشکنید» نقش بسته و یک کد QR نیز روی آن قرار دارد که بازدیدکنندگان را به اطلاعات آموزشی درباره ترشحات واژینال، علائم طبیعی و نشانه‌های هشداردهنده بیماری‌ها هدایت می‌کند. در محل برگزاری این رویداد نیز محصولات رایگان مرتبط با سلامت قاعدگی و سلامت واژن میان بازدیدکنندگان توزیع می‌شود.
🔸️این کمپین در پاسخ به یکی از رایج‌ترین تابوهای سلامت زنان شکل گرفته است. با وجود اینکه ترشحات واژینال بخشی طبیعی از عملکرد دستگاه جنسی هستند و نقش مهمی در حفظ تعادل میکروبی، مرطوب نگه داشتن واژن و پیشگیری از عفونت دارند، بسیاری از زنان هنوز درباره آن احساس شرم می‌کنند یا اطلاعات کافی در مورد تفاوت میان ترشحات طبیعی و غیرطبیعی ندارند. همین شرم اجتماعی گاهی باعث می‌شود افراد مراجعه به پزشک را به تأخیر بیندازند و برخی بیماری‌ها دیر تشخیص داده شوند.
🔸️شرکت Daye که در زمینه فناوری‌های سلامت زنان فعالیت می‌کند، اعلام کرده هدف این کمپین عادی‌سازی گفت‌وگو درباره سلامت واژن است؛ موضوعی که به گفته این شرکت، همچنان در مقایسه با بسیاری از مسائل مربوط به سلامت مردان کمتر مورد توجه، پژوهش و سرمایه‌گذاری قرار می‌گیرد.
🔸️این کمپین تنها نمونه‌ای از موج جدید کمپین‌های عمومی در بریتانیا برای شکستن تابوهای مرتبط با سلامت زنان است. در سال‌های اخیر، کمپین «Give Your Fanny Five» نیز زنان را تشویق کرد تنها پنج دقیقه برای آشنایی با بدن خود و انجام معاینه شخصی ناحیه جنسیشان وقت بگذارند.
🔸️کارشناسان سلامت زنان معتقدند عادی‌سازی صحبت درباره موضوعاتی مانند ترشحات واژینال، درد قاعدگی، اندومتریوز، یائسگی و عفونت‌های زنان، نه‌تنها به کاهش شرم اجتماعی کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تشخیص زودهنگام بیماری‌ها، مراجعه به‌موقع به پزشک و در نهایت بهبود سلامت زنان را نیز به همراه داشته باشد. از همین رو، کمپین‌هایی که این موضوعات را به فضای عمومی می‌آورند، در سال‌های اخیر به بخشی از جنبش جهانی برای کاهش شکاف جنسیتی در سلامت تبدیل شده‌اند.
🆔️ @zaagaah
🔸️روی این سازه بزرگ عبارت «Discharge the Taboo» یا «تابو را بشکنید» نقش بسته و یک کد QR نیز روی آن قرار دارد که بازدیدکنندگان را به اطلاعات آموزشی درباره ترشحات واژینال، علائم طبیعی و نشانه‌های هشداردهنده بیماری‌ها هدایت می‌کند. در محل برگزاری این رویداد نیز محصولات رایگان مرتبط با سلامت قاعدگی و سلامت واژن میان بازدیدکنندگان توزیع می‌شود.
🔸️این کمپین در پاسخ به یکی از رایج‌ترین تابوهای سلامت زنان شکل گرفته است. با وجود اینکه ترشحات واژینال بخشی طبیعی از عملکرد دستگاه جنسی هستند و نقش مهمی در حفظ تعادل میکروبی، مرطوب نگه داشتن واژن و پیشگیری از عفونت دارند، بسیاری از زنان هنوز درباره آن احساس شرم می‌کنند یا اطلاعات کافی در مورد تفاوت میان ترشحات طبیعی و غیرطبیعی ندارند. همین شرم اجتماعی گاهی باعث می‌شود افراد مراجعه به پزشک را به تأخیر بیندازند و برخی بیماری‌ها دیر تشخیص داده شوند.
🔸️شرکت Daye که در زمینه فناوری‌های سلامت زنان فعالیت می‌کند، اعلام کرده هدف این کمپین عادی‌سازی گفت‌وگو درباره سلامت واژن است؛ موضوعی که به گفته این شرکت، همچنان در مقایسه با بسیاری از مسائل مربوط به سلامت مردان کمتر مورد توجه، پژوهش و سرمایه‌گذاری قرار می‌گیرد.
🔸️این کمپین تنها نمونه‌ای از موج جدید کمپین‌های عمومی در بریتانیا برای شکستن تابوهای مرتبط با سلامت زنان است. در سال‌های اخیر، کمپین «Give Your Fanny Five» نیز زنان را تشویق کرد تنها پنج دقیقه برای آشنایی با بدن خود و انجام معاینه شخصی ناحیه جنسیشان وقت بگذارند.
🔸️کارشناسان سلامت زنان معتقدند عادی‌سازی صحبت درباره موضوعاتی مانند ترشحات واژینال، درد قاعدگی، اندومتریوز، یائسگی و عفونت‌های زنان، نه‌تنها به کاهش شرم اجتماعی کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تشخیص زودهنگام بیماری‌ها، مراجعه به‌موقع به پزشک و در نهایت بهبود سلامت زنان را نیز به همراه داشته باشد. از همین رو، کمپین‌هایی که این موضوعات را به فضای عمومی می‌آورند، در سال‌های اخیر به بخشی از جنبش جهانی برای کاهش شکاف جنسیتی در سلامت تبدیل شده‌اند.
🆔️ @zaagaah
🟤 روان‌پریشی پس از زایمان یا قتل؟
درباره پرونده لیندسی کلنسی، زنی که سه فرزندش را کشت
زاگاه- دادگاه لیندسی کلنسی، پرستار ۳۵ ساله آمریکایی که در ژانویه ۲۰۲۳ سه فرزند خردسال خود را به قتل رساند، روز دوشنبه دومین هفته رسیدگی را پشت سر گذاشت؛ مرحله‌ای که انتظار می‌رود سرنوشت پرونده را رقم بزند. پس از یک هفته شهادت‌های تکان‌دهنده، بازدید هیئت منصفه از خانه محل وقوع قتل و روایت پدر کودکان از شبی که زندگی و خانواده‌اش نابود شد، اکنون تمرکز دادگاه بر مهم‌ترین پرسش این پرونده قرار گرفته است: آیا لیندسی کلنسی هنگام کشتن فرزندانش دچار روان‌پریشی پس از زایمان بود و توان تشخیص واقعیت را از دست داده بود، یا اینکه قتل‌ها را با برنامه‌ریزی قبلی انجام داد و باید مسئولیت کامل کیفری اعمال خود را بپذیرد؟
🔸️هفته‌ای که در آن هیئت منصفه از خانه خانواده کلنسی در شهر دوکس‌بری بازدید کرد، زیرزمینی را دید که سه کودک در آن جان باختند و مسیر رانندگی پاتریک کلنسی، همسر سابق لیندسی، تا داروخانه و رستورانی را که در آن شب رفته بود، از نزدیک طی کرد.
🔸️دادستان‌ها تلاش می‌کنند نشان دهند که این سفر کوتاه بخشی از نقشه لیندسی برای تنها ماندن با کودکان بوده است؛ در حالی که تیم دفاع تأکید می‌کند آنچه در آن شب رخ داد، نتیجه یکی از نادرترین و شدیدترین اختلالات روان‌پریشی پس از زایمان بوده است؛ اختلالی که می‌تواند فرد را از واقعیت جدا کند و او را گرفتار هذیان و توهم‌های مرگبار کند.
🔸️پرونده لیندسی کلنسی بار دیگر توجه افکار عمومی را به یکی از نادرترین اختلالات روانپزشکی پس از زایمان جلب کرده است.روان‌پریشی پس از زایمان با افسردگی پس از زایمان تفاوت اساسی دارد.
یکی از مشهورترین نمونه‌های این بیماری، پرونده آندریا ییتس در سال ۲۰۰۱ است؛ مادری در تگزاس که پنج فرزندش را در وان حمام غرق کرد. او ابتدا به حبس ابد محکوم شد اما در محاکمه دوم، به دلیل جنون کیفری تبرئه و به بیمارستان روانپزشکی منتقل شد.
🔸️در سال ۲۰۱۴ نیز کارول کورونادو در کالیفرنیا سه دختر خردسال خود را به قتل رساند و بعدها اعلام شد که دچار روان‌پریشی پس از زایمان بوده است.
🔸️پرونده لیندسی کلنسی اکنون در امتداد همین پرونده‌های تاریخی قرار گرفته و می‌تواند در آینده بر نحوه برخورد نظام قضایی آمریکا با مادرانی که مرتکب چنین جنایت‌هایی می‌شوند، تأثیر بگذارد.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/alz4
درباره پرونده لیندسی کلنسی، زنی که سه فرزندش را کشت
زاگاه- دادگاه لیندسی کلنسی، پرستار ۳۵ ساله آمریکایی که در ژانویه ۲۰۲۳ سه فرزند خردسال خود را به قتل رساند، روز دوشنبه دومین هفته رسیدگی را پشت سر گذاشت؛ مرحله‌ای که انتظار می‌رود سرنوشت پرونده را رقم بزند. پس از یک هفته شهادت‌های تکان‌دهنده، بازدید هیئت منصفه از خانه محل وقوع قتل و روایت پدر کودکان از شبی که زندگی و خانواده‌اش نابود شد، اکنون تمرکز دادگاه بر مهم‌ترین پرسش این پرونده قرار گرفته است: آیا لیندسی کلنسی هنگام کشتن فرزندانش دچار روان‌پریشی پس از زایمان بود و توان تشخیص واقعیت را از دست داده بود، یا اینکه قتل‌ها را با برنامه‌ریزی قبلی انجام داد و باید مسئولیت کامل کیفری اعمال خود را بپذیرد؟
🔸️هفته‌ای که در آن هیئت منصفه از خانه خانواده کلنسی در شهر دوکس‌بری بازدید کرد، زیرزمینی را دید که سه کودک در آن جان باختند و مسیر رانندگی پاتریک کلنسی، همسر سابق لیندسی، تا داروخانه و رستورانی را که در آن شب رفته بود، از نزدیک طی کرد.
🔸️دادستان‌ها تلاش می‌کنند نشان دهند که این سفر کوتاه بخشی از نقشه لیندسی برای تنها ماندن با کودکان بوده است؛ در حالی که تیم دفاع تأکید می‌کند آنچه در آن شب رخ داد، نتیجه یکی از نادرترین و شدیدترین اختلالات روان‌پریشی پس از زایمان بوده است؛ اختلالی که می‌تواند فرد را از واقعیت جدا کند و او را گرفتار هذیان و توهم‌های مرگبار کند.
🔸️پرونده لیندسی کلنسی بار دیگر توجه افکار عمومی را به یکی از نادرترین اختلالات روانپزشکی پس از زایمان جلب کرده است.روان‌پریشی پس از زایمان با افسردگی پس از زایمان تفاوت اساسی دارد.
یکی از مشهورترین نمونه‌های این بیماری، پرونده آندریا ییتس در سال ۲۰۰۱ است؛ مادری در تگزاس که پنج فرزندش را در وان حمام غرق کرد. او ابتدا به حبس ابد محکوم شد اما در محاکمه دوم، به دلیل جنون کیفری تبرئه و به بیمارستان روانپزشکی منتقل شد.
🔸️در سال ۲۰۱۴ نیز کارول کورونادو در کالیفرنیا سه دختر خردسال خود را به قتل رساند و بعدها اعلام شد که دچار روان‌پریشی پس از زایمان بوده است.
🔸️پرونده لیندسی کلنسی اکنون در امتداد همین پرونده‌های تاریخی قرار گرفته و می‌تواند در آینده بر نحوه برخورد نظام قضایی آمریکا با مادرانی که مرتکب چنین جنایت‌هایی می‌شوند، تأثیر بگذارد.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/alz4
زاگاه
پرونده لیندسی کلنسی؛ روان‌پریشی پس از زایمان یا قتل ؟ - زاگاه
دادگاه لیندسی کلنسی، پرستار ۳۵ ساله آمریکایی که در ژانویه ۲۰۲۳ سه فرزند خردسال خود را به قتل رساند، روز دوشنبه دومین هفته رسیدگی را پشت سر گذاشت؛ مرحله‌ای که انتظار می‌رود سرنوشت پرونده را رقم بزند.
🟤 وقتی «مراقبت» به خشونت تبدیل می‌شود؛ روایت زنان از خشونت مامایی در اتاق‌های زایمان
زاگاه- پسر ایمان عادل روی تخت نشسته و اسباب‌بازی‌هایش را مرتب می‌کند. هر چند دقیقه یک‌بار سؤال تازه‌ای می‌پرسد و مادرش هر بار او را کمی محکم‌تر در آغوش می‌گیرد. پسر هشت‌ساله نمی‌داند دلیل این محبت ناگهانی چیست؛ نمی‌داند مادرش به یاد آورده که هشت سال پیش در چنین روزی، چیزی نمانده بود یک تشخیص پزشکی اشتباه، زندگی او را پیش از تولد پایان دهد.
🔸️ایمان عادل، نویسنده مصری، مقاله خود درباره خشونت زایمانی و مامایی را با همین خاطره آغاز می‌کند. هشت سال پیش، در اتاق معاینه زنان، پزشکی به او گفت جنینش «در رحم مرده» و باید فوراً برای سقط و تخلیه رحم اقدام شود. همان شب اما مشخص شد که جنین زنده است، جنینی که حالا کودکی هشت ساله است.
🔸️اما آنچه سال‌ها بعد او را واداشت دوباره به این تجربه فکر کند، فقط خطر یک خطای پزشکی نبود. او حالا آنچه بر سرش آمده را در چارچوب دیگری می‌بیند: خشونت مامایی یا خشونت زایمانی؛ خشونتی که می‌تواند از تحقیر و توهین تا معاینه بدون رضایت، مداخلات پزشکی غیرضروری، نادیده گرفتن درد، نقض حریم خصوصی و رفتار با بدن زن به‌عنوان یک «موضوع پزشکی» فاقد اختیار امتداد پیدا کند.
🔸️عادل در توصیف تجربه‌اش می‌نویسد با او «مثل یخچالی حاوی غذای فاسد که باید تخلیه و سپس سریع تمیز شود» رفتار شده بود.
🔸️یکی از مهم‌ترین بخش‌های مقاله ایمان عادل، تلاش او برای توضیح ساختار قدرتی است که پشت این رفتارها قرار دارد.
🔸️او می‌نویسد بخشی از خشونتی که زنان در اتاق‌های زایمان تجربه می‌کنند از نگرش‌های مردسالارانه به جنسیت و بدن زن سرچشمه می‌گیرد. بدن زن که پیش‌تر به کارکرد جنسی و تولیدمثلی‌اش تقلیل داده شده، هنگام زایمان نیز ممکن است به چیزی تبدیل شود که گویی در اختیار نهاد پزشکی قرار گرفته است.
🔸️در چنین فضایی، زن دیگر انسانی نیست که درباره بدنش حق تصمیم‌گیری دارد؛ بدن او به «موردی پزشکی» تبدیل می‌شود که دیگران باید آن را مدیریت کنند.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل این مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/z2o5
زاگاه- پسر ایمان عادل روی تخت نشسته و اسباب‌بازی‌هایش را مرتب می‌کند. هر چند دقیقه یک‌بار سؤال تازه‌ای می‌پرسد و مادرش هر بار او را کمی محکم‌تر در آغوش می‌گیرد. پسر هشت‌ساله نمی‌داند دلیل این محبت ناگهانی چیست؛ نمی‌داند مادرش به یاد آورده که هشت سال پیش در چنین روزی، چیزی نمانده بود یک تشخیص پزشکی اشتباه، زندگی او را پیش از تولد پایان دهد.
🔸️ایمان عادل، نویسنده مصری، مقاله خود درباره خشونت زایمانی و مامایی را با همین خاطره آغاز می‌کند. هشت سال پیش، در اتاق معاینه زنان، پزشکی به او گفت جنینش «در رحم مرده» و باید فوراً برای سقط و تخلیه رحم اقدام شود. همان شب اما مشخص شد که جنین زنده است، جنینی که حالا کودکی هشت ساله است.
🔸️اما آنچه سال‌ها بعد او را واداشت دوباره به این تجربه فکر کند، فقط خطر یک خطای پزشکی نبود. او حالا آنچه بر سرش آمده را در چارچوب دیگری می‌بیند: خشونت مامایی یا خشونت زایمانی؛ خشونتی که می‌تواند از تحقیر و توهین تا معاینه بدون رضایت، مداخلات پزشکی غیرضروری، نادیده گرفتن درد، نقض حریم خصوصی و رفتار با بدن زن به‌عنوان یک «موضوع پزشکی» فاقد اختیار امتداد پیدا کند.
🔸️عادل در توصیف تجربه‌اش می‌نویسد با او «مثل یخچالی حاوی غذای فاسد که باید تخلیه و سپس سریع تمیز شود» رفتار شده بود.
🔸️یکی از مهم‌ترین بخش‌های مقاله ایمان عادل، تلاش او برای توضیح ساختار قدرتی است که پشت این رفتارها قرار دارد.
🔸️او می‌نویسد بخشی از خشونتی که زنان در اتاق‌های زایمان تجربه می‌کنند از نگرش‌های مردسالارانه به جنسیت و بدن زن سرچشمه می‌گیرد. بدن زن که پیش‌تر به کارکرد جنسی و تولیدمثلی‌اش تقلیل داده شده، هنگام زایمان نیز ممکن است به چیزی تبدیل شود که گویی در اختیار نهاد پزشکی قرار گرفته است.
🔸️در چنین فضایی، زن دیگر انسانی نیست که درباره بدنش حق تصمیم‌گیری دارد؛ بدن او به «موردی پزشکی» تبدیل می‌شود که دیگران باید آن را مدیریت کنند.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل این مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/z2o5
زاگاه
وقتی «مراقبت» به خشونت تبدیل می‌شود؛ روایت زنان از خشونت مامایی در اتاق‌های زایمان - زاگاه
ایمان عادل، نویسنده مصری، مقاله خود درباره خشونت زایمانی و مامایی را با همین خاطره آغاز می‌کند. هشت سال پیش، در اتاق معاینه زنان، پزشکی به او گفت جنینش «در رحم مرده» و باید فوراً برای سقط و تخلیه رحم اقدام شود.
Forwarded from مؤسسه رحمان
ویژه نامه هایا شماره 10.pdf
42.9 MB
مؤسسه رحمان
ویژه نامه هایا شماره 10.pdf
«از شمار دو چشم یک تن کم»؛ شماره دهم فصلنامه «هایا» منتشر شد
🔹شماره دهم فصلنامه «هایا» متعلق به مؤسسه رحمان، با عنوان «از شمار دو چشم یک تن کم؛ سیاست‌های جمعیتی و نابرابری» و ویژه تابستان ۱۴۰۵ منتشر شد. این شماره به مناسبت روز جهانی جوان، مسئله جمعیت را از منظرهای اجتماعی، سیاسی، حقوقی و محیط‌زیستی بررسی می‌کند.
🔹«هایا» در این شماره تلاش کرده است مسئله جمعیت را از چارچوب محدود سیاست‌های افزایش جمعیت فراتر ببرد و به پرسش‌هایی درباره حق انتخاب، عدالت باروری، نابرابری، هویت ملی، سیاست‌گذاری جمعیتی، محیط زیست و پیامدهای توسعه بپردازد.
🔹در بخشی از مطالب این شماره، کالینا رشیدپور، مترجم، در مطلبی با عنوان «هزارتوی حق و تصمیم در موضوع بچه‌دار شدن» به کشمکش‌ها و تناقض‌هایی می‌پردازد که زنان در مواجهه با بارداری و سقط جنین با آن روبه‌رو می‌شوند.
🔹همچنین در گفت‌وگویی با شیوا نظرآهاری، مدیر و مؤسس «زاگاه» با عنوان «در دفاع از حقوق و عدالت باروری»، درباره مفهوم حقوق و عدالت باروری، دسترسی برابر افراد به خدمات و اطلاعات مرتبط با سلامت جنسی و باروری و ضرورت توجه به تجربه گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده گفت‌وگو شده است. نظرآهاری همچنین از شکل‌گیری «زاگاه» در پی مطرح شدن قانون جوانی جمعیت و ضرورت ایجاد شبکه‌ای برای کاهش ناامنی و اضطراب ناشی از بارداری ناخواسته و سقط جنین می‌گوید.
🔹از دیگر مطالب این شماره، توری شپرد با ترجمه فاطمه ترابی با عنوان «کاهش سرعت توسعه، نجات زمین؟» است که رابطه میان توسعه، جمعیت و محیط‌زیست را به بحث می‌گذارد.
🔹مجموعه این مطالب نشان می‌دهد که مسئله جمعیت را نمی‌توان صرفاً در قالب اعداد، نرخ باروری یا سیاست‌های تشویقی فرزندآوری دید؛ بلکه این مسئله با حقوق فردی، عدالت اجتماعی، نابرابری، سیاست، هویت، توسعه و آینده محیط‌زیست پیوند خورده است.
🔹شماره دهم «هایا» تلاش می‌کند با نگاهی انتقادی، مسئله جمعیت را از زوایای مختلف بررسی کند و تأثیر سیاست‌های جمعیتی بر زندگی و انتخاب‌های گروه‌های مختلف جامعه را مورد توجه قرار دهد.
🔹شماره دهم فصلنامه «هایا» متعلق به مؤسسه رحمان، با عنوان «از شمار دو چشم یک تن کم؛ سیاست‌های جمعیتی و نابرابری» و ویژه تابستان ۱۴۰۵ منتشر شد. این شماره به مناسبت روز جهانی جوان، مسئله جمعیت را از منظرهای اجتماعی، سیاسی، حقوقی و محیط‌زیستی بررسی می‌کند.
🔹«هایا» در این شماره تلاش کرده است مسئله جمعیت را از چارچوب محدود سیاست‌های افزایش جمعیت فراتر ببرد و به پرسش‌هایی درباره حق انتخاب، عدالت باروری، نابرابری، هویت ملی، سیاست‌گذاری جمعیتی، محیط زیست و پیامدهای توسعه بپردازد.
🔹در بخشی از مطالب این شماره، کالینا رشیدپور، مترجم، در مطلبی با عنوان «هزارتوی حق و تصمیم در موضوع بچه‌دار شدن» به کشمکش‌ها و تناقض‌هایی می‌پردازد که زنان در مواجهه با بارداری و سقط جنین با آن روبه‌رو می‌شوند.
🔹همچنین در گفت‌وگویی با شیوا نظرآهاری، مدیر و مؤسس «زاگاه» با عنوان «در دفاع از حقوق و عدالت باروری»، درباره مفهوم حقوق و عدالت باروری، دسترسی برابر افراد به خدمات و اطلاعات مرتبط با سلامت جنسی و باروری و ضرورت توجه به تجربه گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده گفت‌وگو شده است. نظرآهاری همچنین از شکل‌گیری «زاگاه» در پی مطرح شدن قانون جوانی جمعیت و ضرورت ایجاد شبکه‌ای برای کاهش ناامنی و اضطراب ناشی از بارداری ناخواسته و سقط جنین می‌گوید.
🔹از دیگر مطالب این شماره، توری شپرد با ترجمه فاطمه ترابی با عنوان «کاهش سرعت توسعه، نجات زمین؟» است که رابطه میان توسعه، جمعیت و محیط‌زیست را به بحث می‌گذارد.
🔹مجموعه این مطالب نشان می‌دهد که مسئله جمعیت را نمی‌توان صرفاً در قالب اعداد، نرخ باروری یا سیاست‌های تشویقی فرزندآوری دید؛ بلکه این مسئله با حقوق فردی، عدالت اجتماعی، نابرابری، سیاست، هویت، توسعه و آینده محیط‌زیست پیوند خورده است.
🔹شماره دهم «هایا» تلاش می‌کند با نگاهی انتقادی، مسئله جمعیت را از زوایای مختلف بررسی کند و تأثیر سیاست‌های جمعیتی بر زندگی و انتخاب‌های گروه‌های مختلف جامعه را مورد توجه قرار دهد.
Forwarded from جامعه‌شناسی زن روز (Parastu.Farrokhi)
«بیایید یک بچه‌ی دیگر داشته باشیم»، مرد می‌گوید و منتظر می‌ماند که زن موافقت کند.
برای او این تصمیم آسان است، چون هزینه‌اش را با بدن، سلامت، شغل یا آزادی خودش پرداخت نمی‌کند.
۱. بدنش
۹ ماه بارداری، ترک‌های پوستی، پارگی‌ها. بخیه‌ها، جدایشِ عضلات شکم، بواسیر، واریس. ریزش مو. ضعیف شدن دندان‌ها، چون کلسیم بدن به جنین منتقل می‌شود.
پس از زایمان، بدن هرگز دقیقاً مثل قبل نمی‌شود. می‌توان آن را بهبود داد، اما «کاملاً مانند گذشته» نخواهد شد.
۲. سلامت او
افت شدید هورمون‌ها. مشکلات تیروئید. نوسان قند خون. فشار خون. کم‌خونی. افسردگی پس از زایمان (حدود ۲۰ درصد زنان).
بدن دست‌کم یک سال برای بهبود نیاز دارد. اگر زن شیردهی داشته باشد، ممکن است هورمون‌ها تا دو سال همچنان ناپایدار بمانند.
۳. شغل و حرفه‌ی او
مرخصی زایمان.
یک تا سه سال دوری از کار.
کاهش مهارت‌ها.
از بین رفتن ارتباطات کاری.
کاهش درآمد.
وقتی دوباره به بازار کار برمی‌گردد، شرایط تغییر کرده است. فناوری جلو رفته و او عقب مانده است.
۴. آزادی او
در سه سال اول، کودک تا حد زیادی به مادر وابسته است. تغذیه، خواب، بیماری، مراقبت.
او نمی‌تواند حتی برای دو ساعت خانه را ترک کند بدونداینکه دچار استرس شود.
ولی زن نمی‌تواند و همیشه در حالت آمادگی است: ۲۴ ساعت شبانه‌روز و ۷ روز هفته
۵. خواب او
شیر دادن‌های شبانه، خواب‌های تکه‌تکه، برای سال‌ها، چهار تا پنج ساعت خواب پراکنده، بدن فرسوده می‌شود، مغز آسیب می‌بیند، برخی مطالعات نشان داده‌اند کمبود مزمن خواب می‌تواند عملکرد مغز را مختل کند.
اما زن چه؟ آیا مراقبت تمام‌وقت از کودک استراحت محسوب می‌شود؟
•او هزینه را با بدنش می‌پردازد؛ تو نه. پس به این موضوع احترام بگذار.
•او ممکن است برای شغلش هزینه بدهد؛ تو نه. پس از نظر مالی و عاطفی حمایتش کن.
•او آزادی‌اش را از دست می‌دهد؛ تو نه. پس مسئولیت‌ها را ۵۰/۵۰ تقسیم کن.
•او خواب کافی ندارد؛ پس تو هم شب‌ها نوبتی بیدار شو.
•سلامت او در خطر قرار می‌گیرد؛ پس برای دوران بهبودش شرایط لازم را فراهم کن: پزشک، کمک، استراحت واقعی.
اگر آماده‌ی انجام این کارها نیستی، درخواست بچه‌دار شدن نکن. چون جمله‌ی «من بچه می‌خواهم» از زبان یک مرد ممکن است ساده به نظر برسد، اما یک زن سال‌ها هزینه‌ی آن را پرداخت می‌کند. این موضوع {صرفاً} فمینیسم نیست؛ زیست‌شناسی نیز است و عدالت یعنی شناختن این هزینه‌ها و تقسیم کردن مسئولیت آنها.
برای یک مرد، فرزند می‌تواند نماد جایگاه، غرور و میراث باشد. اما برای یک زن، فرزند می‌تواند هزینه‌ای باشد که با بدن، سلامت، شغل و آزادی‌اش پرداخت می‌شود.
وقتی یک مرد می‌گوید: «من بچه می‌خواهم»، اغلب به این هزینه فکر نمی‌کند؛ چون خودش آن را پرداخت نمی‌کند.
#مادری
#بدن_زن
#فرزندآوری
▫️tarbiat koodak
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
زاگاه
Photo
زاگاه- فناوری سقط جنین تا حد زیادی در دهه ۱۹۸۰ متوقف مانده است. در حالی که بسیاری از حوزه‌های پزشکی طی چند دهه گذشته تحولات چشمگیری را تجربه کرده‌اند، روش‌ها و فناوری‌های مرتبط با سقط جنین به همان اندازه پیشرفت نکرده‌اند؛ وضعیتی که تا حد زیادی با انگ اجتماعی، جرم‌انگاری و سیاسی‌شدن سقط جنین ارتباط دارد.
🔸️اما اگر مردان سیس‌جندر هم می‌توانستند باردار شوند و به سقط جنین نیاز داشتند، آیا باز هم شرایط همین بود؟
🔸️احتمالا مراکز ارائه خدمات سقط جنین مثل آرایشگاه‌ها در هر گوشه‌ای پیدا می‌شدند و قرص‌های سقط جنین به‌سادگی از داروخانه‌ها یا مراکز درمانی قابل تهیه بودند. شاید حتی قرص‌هایی با طعم‌های مختلف و بسته‌بندی‌های متنوع برای انتخاب وجود داشت!
🔸️احتمالا میلیاردها دلار صرف تحقیق درباره روش‌های جدید، سریع‌تر و کم‌دردتر سقط جنین می‌شد؛ کنترل درد یکی از اولویت‌های اصلی پژوهش‌های پزشکی بود و بی‌حسی، داروهای مؤثر برای کاهش درد و روش‌های سریع‌تر بهبودی، بخش بدیهی و استاندارد این خدمات محسوب می‌شدند.
شرکت‌های بیمه و نظام‌های بهداشت عمومی هزینه سقط جنین را به‌عنوان بخشی عادی و ضروری از مراقبت‌های سلامت پوشش می‌دادند و افراد برای انجام آن مجبور نبودند از موانع اداری، هزینه‌های سنگین یا مسیرهای پیچیده عبور کنند.
🔸️و شاید مهم‌تر از همه، بسیاری از موانعی که برای دشواری دسترسی به سقط جنین ایجاد شده‌اند، وجود نداشت: دوره‌های انتظار اجباری، الزام به رضایت والدین، سونوگرافی اجباری و قوانین محدودکننده یا جرم‌انگارانه.
🔸️در محیط کار نیز احتمالا مرخصی با حقوق برای سقط جنین و دوران بهبودی پس از آن امری عادی بود و تصمیم به پایان دادن به بارداری، به جای موضوعی برای قضاوت اخلاقی و کنترل اجتماعی، یک تصمیم شخصی در حوزه سلامت و حق فرد بر بدن خود تلقی می‌شد.
این پرسش فرضی در واقع یک سؤال جدی‌تر را پیش روی ما می‌گذارد: چقدر از دشواری‌ها، دردها و محدودیت‌هایی که امروز پیرامون سقط جنین وجود دارد، واقعا اجتناب‌ناپذیر و پزشکی است و چقدر نتیجه این واقعیت است که سقط جنین عمدتا مسئله‌ای مرتبط با بدن زنان و افراد دارای قابلیت بارداری بوده است؟
اگر مردان هم به سقط جنین نیاز داشتند، فکر می‌کنید چه چیزهای دیگری متفاوت بود؟
🆔️ @zaagaah
🔸️اما اگر مردان سیس‌جندر هم می‌توانستند باردار شوند و به سقط جنین نیاز داشتند، آیا باز هم شرایط همین بود؟
🔸️احتمالا مراکز ارائه خدمات سقط جنین مثل آرایشگاه‌ها در هر گوشه‌ای پیدا می‌شدند و قرص‌های سقط جنین به‌سادگی از داروخانه‌ها یا مراکز درمانی قابل تهیه بودند. شاید حتی قرص‌هایی با طعم‌های مختلف و بسته‌بندی‌های متنوع برای انتخاب وجود داشت!
🔸️احتمالا میلیاردها دلار صرف تحقیق درباره روش‌های جدید، سریع‌تر و کم‌دردتر سقط جنین می‌شد؛ کنترل درد یکی از اولویت‌های اصلی پژوهش‌های پزشکی بود و بی‌حسی، داروهای مؤثر برای کاهش درد و روش‌های سریع‌تر بهبودی، بخش بدیهی و استاندارد این خدمات محسوب می‌شدند.
شرکت‌های بیمه و نظام‌های بهداشت عمومی هزینه سقط جنین را به‌عنوان بخشی عادی و ضروری از مراقبت‌های سلامت پوشش می‌دادند و افراد برای انجام آن مجبور نبودند از موانع اداری، هزینه‌های سنگین یا مسیرهای پیچیده عبور کنند.
🔸️و شاید مهم‌تر از همه، بسیاری از موانعی که برای دشواری دسترسی به سقط جنین ایجاد شده‌اند، وجود نداشت: دوره‌های انتظار اجباری، الزام به رضایت والدین، سونوگرافی اجباری و قوانین محدودکننده یا جرم‌انگارانه.
🔸️در محیط کار نیز احتمالا مرخصی با حقوق برای سقط جنین و دوران بهبودی پس از آن امری عادی بود و تصمیم به پایان دادن به بارداری، به جای موضوعی برای قضاوت اخلاقی و کنترل اجتماعی، یک تصمیم شخصی در حوزه سلامت و حق فرد بر بدن خود تلقی می‌شد.
این پرسش فرضی در واقع یک سؤال جدی‌تر را پیش روی ما می‌گذارد: چقدر از دشواری‌ها، دردها و محدودیت‌هایی که امروز پیرامون سقط جنین وجود دارد، واقعا اجتناب‌ناپذیر و پزشکی است و چقدر نتیجه این واقعیت است که سقط جنین عمدتا مسئله‌ای مرتبط با بدن زنان و افراد دارای قابلیت بارداری بوده است؟
اگر مردان هم به سقط جنین نیاز داشتند، فکر می‌کنید چه چیزهای دیگری متفاوت بود؟
🆔️ @zaagaah
🟤 از سقط اجباری تا اجبار به فرزندآوری؛ بدن زنان چین همچنان میدان سیاست جمعیتی
زاگاه- از زمان تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بدن زنان همواره بخشی از سیاست‌گذاری دولت بوده است. در دهه ۱۹۵۰ حتی سازمان‌دهی نیروی کار در واحدهای کاری تحت کنترل دولت با توجه به چرخه قاعدگی زنان انجام می‌شد. چند دهه بعد، این مداخله دولتی در زندگی باروری زنان با اجرای «سیاست تک‌فرزندی» به یکی از خشن‌ترین اشکال خود رسید.
🔸️از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۶، نگرانی حکومت چین از افزایش جمعیت باعث شد تا بیشتر زوج‌ها اجازه داشتن بیش از یک فرزند را نداشته باشند. اجرای این سیاست در بسیاری از مناطق صرفاً به جریمه خانواده‌هایی که فرزند دوم داشتند محدود نبود. زنان با سقط جنین اجباری، عقیم‌سازی اجباری و اشکال مختلف فشار و مجازات مواجه می‌شدند.
🔸️اگرچه سیاست تک‌فرزندی ده سال پیش کنار گذاشته شد، آثار خشونت آن هنوز در زندگی بسیاری از زنان باقی مانده است. گاردین برای نشان دادن این میراث به شهرستان «شِن» در حاشیه شهر لیائوچنگ در استان شاندونگ رفته است؛ منطقه‌ای کوچک و فقیر که خاطره یکی از افراطی‌ترین نمونه‌های اجرای سیاست کنترل جمعیت هنوز در آن زنده است.
آن سال در شهرستان شن برنامه‌ای به اجرا درآمد که بعدها به «صد روز بدون کودک» معروف شد. بر اساس این سیاست، از اول ماه مه ۱۹۹۱ قرار بود برای مدت صد روز هیچ کودکی در این شهرستان متولد نشود.
🔸️«لی» یکی از زنانی بود که در تابستان ۱۹۹۱ هدف این سیاست قرار گرفت. او در ماه‌های پایانی بارداری‌اش بود که مقام‌های محلی به سراغ زنان باردار روستا رفتند. آنها را جمع کردند، سوار کامیون کردند و برای انجام سقط اجباری به بیمارستان محلی بردند. قرار بود پزشک ساعت دو بعدازظهر به بارداری «لی» خاتمه دهد. اما درد زایمان او پیش از آن شروع شد و «لی» پسرش را در موتورخانه بیمارستان به دنیا آورد.
🔸️به روایت لی، جنین‌ها یا نوزادانی که در نتیجه القای اجباری زایمان از بین می‌رفتند، بسیار زیاد بودند و زنان برای فرزندان از دست‌رفته خود گریه می‌کردند.
🔸️حالا دولت سیاست‌های تشویقی مختلفی برای فرزندآوری در پیش گرفته است؛ از کمک‌های مالی گرفته تا معافیت‌ها و تخفیف‌های مالیاتی. در سطح عمومی نیز فشار بیشتری بر زنان برای ازدواج و مادر شدن وجود دارد. اما تغییر سیاست دولت به این معنا نیست که زنان نیز حاضرند به همان آسانی مسیر خود را تغییر دهند.
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل این مقاله را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/2379
زاگاه- از زمان تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بدن زنان همواره بخشی از سیاست‌گذاری دولت بوده است. در دهه ۱۹۵۰ حتی سازمان‌دهی نیروی کار در واحدهای کاری تحت کنترل دولت با توجه به چرخه قاعدگی زنان انجام می‌شد. چند دهه بعد، این مداخله دولتی در زندگی باروری زنان با اجرای «سیاست تک‌فرزندی» به یکی از خشن‌ترین اشکال خود رسید.
🔸️از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۶، نگرانی حکومت چین از افزایش جمعیت باعث شد تا بیشتر زوج‌ها اجازه داشتن بیش از یک فرزند را نداشته باشند. اجرای این سیاست در بسیاری از مناطق صرفاً به جریمه خانواده‌هایی که فرزند دوم داشتند محدود نبود. زنان با سقط جنین اجباری، عقیم‌سازی اجباری و اشکال مختلف فشار و مجازات مواجه می‌شدند.
🔸️اگرچه سیاست تک‌فرزندی ده سال پیش کنار گذاشته شد، آثار خشونت آن هنوز در زندگی بسیاری از زنان باقی مانده است. گاردین برای نشان دادن این میراث به شهرستان «شِن» در حاشیه شهر لیائوچنگ در استان شاندونگ رفته است؛ منطقه‌ای کوچک و فقیر که خاطره یکی از افراطی‌ترین نمونه‌های اجرای سیاست کنترل جمعیت هنوز در آن زنده است.
آن سال در شهرستان شن برنامه‌ای به اجرا درآمد که بعدها به «صد روز بدون کودک» معروف شد. بر اساس این سیاست، از اول ماه مه ۱۹۹۱ قرار بود برای مدت صد روز هیچ کودکی در این شهرستان متولد نشود.
🔸️«لی» یکی از زنانی بود که در تابستان ۱۹۹۱ هدف این سیاست قرار گرفت. او در ماه‌های پایانی بارداری‌اش بود که مقام‌های محلی به سراغ زنان باردار روستا رفتند. آنها را جمع کردند، سوار کامیون کردند و برای انجام سقط اجباری به بیمارستان محلی بردند. قرار بود پزشک ساعت دو بعدازظهر به بارداری «لی» خاتمه دهد. اما درد زایمان او پیش از آن شروع شد و «لی» پسرش را در موتورخانه بیمارستان به دنیا آورد.
🔸️به روایت لی، جنین‌ها یا نوزادانی که در نتیجه القای اجباری زایمان از بین می‌رفتند، بسیار زیاد بودند و زنان برای فرزندان از دست‌رفته خود گریه می‌کردند.
🔸️حالا دولت سیاست‌های تشویقی مختلفی برای فرزندآوری در پیش گرفته است؛ از کمک‌های مالی گرفته تا معافیت‌ها و تخفیف‌های مالیاتی. در سطح عمومی نیز فشار بیشتری بر زنان برای ازدواج و مادر شدن وجود دارد. اما تغییر سیاست دولت به این معنا نیست که زنان نیز حاضرند به همان آسانی مسیر خود را تغییر دهند.
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل این مقاله را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/2379
زاگاه
از سقط اجباری تا اجبار به فرزندآوری؛ بدن زنان چین همچنان میدان سیاست جمعیتی - زاگاه
زاگاه- از زمان تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بدن زنان همواره بخشی از سیاست‌گذاری دولت بوده است. در دهه ۱۹۵۰ حتی سازمان‌دهی نیروی کار […]
🟤 وقتی موسیقی به زبان گفتگو درباره منوپاز تبدیل می‌شود
زاگاه- تا همین چند سال پیش، اگر از یک زن درباره دوره منوپاز سؤال می‌کردید، احتمال زیادی داشت که پاسخ دهد: «درباره‌اش چیزی نمی‌دانم.» یا شاید فقط از گرگرفتگی، بی‌خوابی و پایان قاعدگی بگوید. در حالی که منوپاز و سال‌های پیش از آن، یعنی «پری‌منوپاز»، می‌تواند تقریباً تمام ابعاد زندگی یک زن را تحت تأثیر قرار دهد؛ از سلامت روان و حافظه گرفته تا استخوان‌ها، قلب، میل جنسی و حتی هویت فردی.
🔸️اما چرا هنوز این موضوع تا این اندازه ناشناخته و همراه با سکوت است؟
پاسخ این سؤال، الهام‌بخش برگزاری جشنواره‌ای غیرمعمول در شهر پورتلند آمریکا شد؛ جشنواره‌ای به نام Menopunkapalooza که در آن به جای سخنرانی‌های رسمی و سالن‌های پزشکی، موسیقی پانک، فریاد، خنده و اعتراض، زبان گفت‌وگو درباره منوپاز شد.
🔸️این جشنواره که در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ برگزار شد، تنها یک رویداد موسیقایی نبود؛ بلکه آغاز جنبشی بود که می‌خواهد تابوی منوپاز را بشکند و حق زنان برای دسترسی به درمان، آموزش و مراقبت مناسب را مطالبه کند.
🔸️ریشه این جشنواره به جنبش معروف رایوت گرل در دهه ۱۹۹۰ بازمی‌گردد؛ یک جنبش پانک زیرزمینی فمینیستی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ ،در همان منطقه شمال‌غرب آمریکا شکل گرفت و زنان جوان را تشویق می‌کرد درباره خشونت، تبعیض جنسی و نابرابری حرف بزنند. گروه‌های موسیقی مختلفی آن زمان علیه مردسالاری در موسیقی و جامعه می‌خواندند.
🔸️اکنون همان زنان، که وارد دهه پنجاه و شصت زندگی شده‌اند، با مسئله تازه‌ای روبه‌رو هستند؛ مسئله‌ای که به گفته خودشان کمتر کسی درباره آن صحبت کرده است: منوپاز.
🔸️گیلی آن هنر، عضو گروه Calamity Jane، در جشنواره گفت: «همه ما دوران رایوت گرل را پشت سر گذاشتیم و یاد گرفتیم اگر خودمان درباره مشکلاتمان حرف نزنیم، هیچ‌کس این کار را نمی‌کند. حالا هم درباره منوپاز همین وضعیت وجود دارد.»
🔸️به همین دلیل، موسیقی دوباره به ابزار اعتراض تبدیل شده است؛ این بار نه علیه تبعیض در صنعت موسیقی، بلکه علیه بی‌توجهی نظام سلامت به زنان میانسال.
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/2383
زاگاه- تا همین چند سال پیش، اگر از یک زن درباره دوره منوپاز سؤال می‌کردید، احتمال زیادی داشت که پاسخ دهد: «درباره‌اش چیزی نمی‌دانم.» یا شاید فقط از گرگرفتگی، بی‌خوابی و پایان قاعدگی بگوید. در حالی که منوپاز و سال‌های پیش از آن، یعنی «پری‌منوپاز»، می‌تواند تقریباً تمام ابعاد زندگی یک زن را تحت تأثیر قرار دهد؛ از سلامت روان و حافظه گرفته تا استخوان‌ها، قلب، میل جنسی و حتی هویت فردی.
🔸️اما چرا هنوز این موضوع تا این اندازه ناشناخته و همراه با سکوت است؟
پاسخ این سؤال، الهام‌بخش برگزاری جشنواره‌ای غیرمعمول در شهر پورتلند آمریکا شد؛ جشنواره‌ای به نام Menopunkapalooza که در آن به جای سخنرانی‌های رسمی و سالن‌های پزشکی، موسیقی پانک، فریاد، خنده و اعتراض، زبان گفت‌وگو درباره منوپاز شد.
🔸️این جشنواره که در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ برگزار شد، تنها یک رویداد موسیقایی نبود؛ بلکه آغاز جنبشی بود که می‌خواهد تابوی منوپاز را بشکند و حق زنان برای دسترسی به درمان، آموزش و مراقبت مناسب را مطالبه کند.
🔸️ریشه این جشنواره به جنبش معروف رایوت گرل در دهه ۱۹۹۰ بازمی‌گردد؛ یک جنبش پانک زیرزمینی فمینیستی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ ،در همان منطقه شمال‌غرب آمریکا شکل گرفت و زنان جوان را تشویق می‌کرد درباره خشونت، تبعیض جنسی و نابرابری حرف بزنند. گروه‌های موسیقی مختلفی آن زمان علیه مردسالاری در موسیقی و جامعه می‌خواندند.
🔸️اکنون همان زنان، که وارد دهه پنجاه و شصت زندگی شده‌اند، با مسئله تازه‌ای روبه‌رو هستند؛ مسئله‌ای که به گفته خودشان کمتر کسی درباره آن صحبت کرده است: منوپاز.
🔸️گیلی آن هنر، عضو گروه Calamity Jane، در جشنواره گفت: «همه ما دوران رایوت گرل را پشت سر گذاشتیم و یاد گرفتیم اگر خودمان درباره مشکلاتمان حرف نزنیم، هیچ‌کس این کار را نمی‌کند. حالا هم درباره منوپاز همین وضعیت وجود دارد.»
🔸️به همین دلیل، موسیقی دوباره به ابزار اعتراض تبدیل شده است؛ این بار نه علیه تبعیض در صنعت موسیقی، بلکه علیه بی‌توجهی نظام سلامت به زنان میانسال.
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://zaagaah.com/2383
زاگاه
جشنواره موسیقی Menopunkapalooza؛ وقتی موسیقی زبان گفتگو درباره منوپاز شد - زاگاه
تا همین چند سال پیش، اگر از یک زن درباره دوره منوپاز سؤال می‌کردید، احتمال زیادی داشت که پاسخ دهد: «درباره‌اش چیزی نمی‌دانم.» یا شاید فقط از گرگرفتگی، بی‌خوابی و پایان قاعدگی بگوید.
۲۸ سپتامبر، روز جهانی سقط جنین امن
🟤راهنمای سقط جنین امن با قرص در خانه
زاگاه- سقط جنین امن یک امتیاز نیست؛ بخشی از حق سلامت، حق انتخاب و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و آینده خود است. بااین‌حال، محدودیت‌های قانونی، هزینه‌های درمان، انگ اجتماعی و نبود دسترسی به خدمات قابل‌اعتماد، بسیاری از افراد را ناچار می‌کند سقط جنین خود را در خانه مدیریت کنند.
🔸️سقط دارویی در خانه، اگر با داروی معتبر، اطلاعات درست و امکان دسترسی به کمک پزشکی در مواقع ضروری انجام شود، می‌تواند روشی ایمن و مؤثر باشد.
خطر اصلی، خودمدیریتی سقط جنین نیست؛ خطر از جایی آغاز می‌شود که افراد به‌دلیل جرم‌انگاری و پنهان‌کاری، از اطلاعات علمی، داروی باکیفیت و مراقبت پزشکی محروم می‌شوند.
🔸️به مناسبت روز جهانی سقط جنین امن، در این پست از چگونگی آمادگی برای سقط دارویی در خانه، کنترل درد و خونریزی، مراقبت‌های پس از آن، راه‌های اطمینان از موفقیت سقط و نشانه‌هایی گفته‌ایم که نیازمند دریافت کمک پزشکی‌اند.
🔸️اطلاعات درست می‌تواند اضطراب را کاهش دهد، از آسیب جلوگیری کند و جان انسان‌ها را نجات دهد. هیچ‌کس نباید در مسیر سقط جنین تنها، بی‌اطلاع یا بی‌پناه بماند.
🆔️@zaagaah
#زاگاه
🔗نسخه کامل راهنما:
https://zaagaah.com/7p23
🟤راهنمای سقط جنین امن با قرص در خانه
زاگاه- سقط جنین امن یک امتیاز نیست؛ بخشی از حق سلامت، حق انتخاب و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و آینده خود است. بااین‌حال، محدودیت‌های قانونی، هزینه‌های درمان، انگ اجتماعی و نبود دسترسی به خدمات قابل‌اعتماد، بسیاری از افراد را ناچار می‌کند سقط جنین خود را در خانه مدیریت کنند.
🔸️سقط دارویی در خانه، اگر با داروی معتبر، اطلاعات درست و امکان دسترسی به کمک پزشکی در مواقع ضروری انجام شود، می‌تواند روشی ایمن و مؤثر باشد.
خطر اصلی، خودمدیریتی سقط جنین نیست؛ خطر از جایی آغاز می‌شود که افراد به‌دلیل جرم‌انگاری و پنهان‌کاری، از اطلاعات علمی، داروی باکیفیت و مراقبت پزشکی محروم می‌شوند.
🔸️به مناسبت روز جهانی سقط جنین امن، در این پست از چگونگی آمادگی برای سقط دارویی در خانه، کنترل درد و خونریزی، مراقبت‌های پس از آن، راه‌های اطمینان از موفقیت سقط و نشانه‌هایی گفته‌ایم که نیازمند دریافت کمک پزشکی‌اند.
🔸️اطلاعات درست می‌تواند اضطراب را کاهش دهد، از آسیب جلوگیری کند و جان انسان‌ها را نجات دهد. هیچ‌کس نباید در مسیر سقط جنین تنها، بی‌اطلاع یا بی‌پناه بماند.
🆔️@zaagaah
#زاگاه
🔗نسخه کامل راهنما:
https://zaagaah.com/7p23
زاگاه
راهنمای سقط جنین دارویی در خانه؛ آمادگی، مراقبت و نشانه‌های خطر - زاگاه
زاگاه- با محدودترشدن دسترسی به خدمات بالینی سقط جنین، افراد بیشتری ناچارند بارداری خود را خارج از مراکز درمانی و در خانه خاتمه دهند. بسیاری از […]
⭕️ صفحه اینستاگرام زاگاه، به دلیل اونچه نقض قوانین دونسته شده و احتمالا به دلیل ریپورت‌های سازمان‌یافته، توسط شرکت "متا" معلق شده و در دسترس نیست. ما به دنبال رفع این تعلیق و بازیابی صفحه هستیم.
🔸️ اگر به کمک و راهنمایی ما برای پایان خودخواسته بارداری نیاز دارید، از طریق ایمیل و همینطور شبکه ایکس در دسترس هستیم.
✉️ info.zaagaah@gmail.com
X: https://x.com/zaagaah
🆔️ @zaagaah
🔸️ اگر به کمک و راهنمایی ما برای پایان خودخواسته بارداری نیاز دارید، از طریق ایمیل و همینطور شبکه ایکس در دسترس هستیم.
✉️ info.zaagaah@gmail.com
X: https://x.com/zaagaah
🆔️ @zaagaah
⭕️ هفته گذشته، صفحه اینستاگرام "زاگاه" در پی ریپورت‌های سازمان‌یافته، توسط شرکت «متا» از دسترس خارج شد. هنوز موفق به بازپس‌گیری آن نشده‌ایم.
🔸️ مخالفان حق #سقط_جنین و حقوق زنان می‌خواهند راه ارتباط زنان با زاگاه، تنها شبکه همراهی ایرانی برای دسترسی به سقط جنین امن، را قطع کنند. هدف این حمله، فراتر از حذف یک صفحه است: محروم کردن زنان از اطلاعات، حمایت و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و زندگی‌شان.
🔸️حذف یک صفحه، آمار پایان خودخواسته بارداری را کاهش نمی‌دهد. زنی که تصمیم به پایان بارداری گرفته، با عدم دسترسی به "زاگاه"، از نیاز به مراقبت و همراهی بی‌نیاز نمی‌شود؛ تنها ممکن است در تنهایی، ترس و بی‌اطلاعی بیشتری قرار بگیرد.
🔸️اطلاعات دقیق و آزاد درباره پایان خودخواسته بارداری، ابزاری برای حفظ سلامت و جان افراد است. بستن راه دسترسی به این اطلاعات، زنان را در معرض خطر قرار می‌دهد.
⭕️ صفحه دوم ما را در اینستاگرام دنبال کنید :
https://www.instagram.com/zaa.gaah?srtk=MWE2MHI5ZzB2YjM0MA==
🔸️ مخالفان حق #سقط_جنین و حقوق زنان می‌خواهند راه ارتباط زنان با زاگاه، تنها شبکه همراهی ایرانی برای دسترسی به سقط جنین امن، را قطع کنند. هدف این حمله، فراتر از حذف یک صفحه است: محروم کردن زنان از اطلاعات، حمایت و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و زندگی‌شان.
🔸️حذف یک صفحه، آمار پایان خودخواسته بارداری را کاهش نمی‌دهد. زنی که تصمیم به پایان بارداری گرفته، با عدم دسترسی به "زاگاه"، از نیاز به مراقبت و همراهی بی‌نیاز نمی‌شود؛ تنها ممکن است در تنهایی، ترس و بی‌اطلاعی بیشتری قرار بگیرد.
🔸️اطلاعات دقیق و آزاد درباره پایان خودخواسته بارداری، ابزاری برای حفظ سلامت و جان افراد است. بستن راه دسترسی به این اطلاعات، زنان را در معرض خطر قرار می‌دهد.
⭕️ صفحه دوم ما را در اینستاگرام دنبال کنید :
https://www.instagram.com/zaa.gaah?srtk=MWE2MHI5ZzB2YjM0MA==
زاگاه
⭕️ هفته گذشته، صفحه اینستاگرام "زاگاه" در پی ریپورت‌های سازمان‌یافته، توسط شرکت «متا» از دسترس خارج شد. هنوز موفق به بازپس‌گیری آن نشده‌ایم. 🔸️ مخالفان حق #سقط_جنین و حقوق زنان می‌خواهند راه ارتباط زنان با زاگاه، تنها شبکه همراهی ایرانی برای دسترسی به سقط…
📢 صفحه اصلی زاگاه در اینستاگرام دوباره برگشت.
🔸️ما صفحه دوم را حفظ می‌کنیم تا در صورت تکرار شرایط مشابه و با توجه به سخت‌گیری شرکت متا بر موضوعات مرتبط با سقط جنین، ارتباطمان را با مخاطبان و به خصوص کسانی که به راهنمایی و همراهی برای پایان خودخواسته بارداری نیاز دارند، از دست ندهیم.
🆔️ @zaagaah
🔸️ما صفحه دوم را حفظ می‌کنیم تا در صورت تکرار شرایط مشابه و با توجه به سخت‌گیری شرکت متا بر موضوعات مرتبط با سقط جنین، ارتباطمان را با مخاطبان و به خصوص کسانی که به راهنمایی و همراهی برای پایان خودخواسته بارداری نیاز دارند، از دست ندهیم.
🆔️ @zaagaah
🟤 بدن، مراقبت و نابرابری: سرطان سینه به مثابه مبارزه‌ای فمینیستی
زاگاه- وقتی زنی که همیشه مراقب دیگران بوده بیمار می‌شود، چه کسی از او مراقبت می‌کند؟ وقتی پستانش را از دست می‌دهد، چرا باید نگران قضاوت درباره زیبایی و «زنانگی» خود هم باشد؟ و وقتی هزینه، فاصله یا شرایط کار راه درمان را می‌بندد، آگاهی به‌تنهایی چه می‌تواند بکند؟
🔸️آدری لرد در «یادداشت‌های سرطان» می‌نویسد:
«نمی‌پذیرم جای زخم‌هایم پشت پشم بره یا ژل سیلیکون پنهان یا بی‌اهمیت جلوه داده شوند.»
🔸️نگاه فمینیستی به سرطان سینه، حق تصمیم‌گیری درباره بدن را به تقسیم عادلانه کار مراقبتی و دسترسی به درمان پیوند می‌دهد. هر فرد حق دارد درباره بازسازی سینه، استفاده از پروتز یا زندگی با بدن تغییرکرده‌اش تصمیم بگیرد؛ بدون فشار برای زیبا ماندن، پنهان کردن بیماری یا همیشه «قوی» بودن.
اکتبر، ماه آگاهی‌رسانی در مورد سرطان سینه، فرصتی است برای شنیدن تجربه‌های زنان و مطالبه امکاناتی است که مراقبت را ممکن می‌کنند.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗 برای خواندن متن کامل مقاله، به لینک زیر مراجعه کنید:
https://zaagaah.com/scd7
#سرطان_سینه #ماه_آگاهی_از_سرطان_سینه #سلامت_زنان #فمینیسم
زاگاه- وقتی زنی که همیشه مراقب دیگران بوده بیمار می‌شود، چه کسی از او مراقبت می‌کند؟ وقتی پستانش را از دست می‌دهد، چرا باید نگران قضاوت درباره زیبایی و «زنانگی» خود هم باشد؟ و وقتی هزینه، فاصله یا شرایط کار راه درمان را می‌بندد، آگاهی به‌تنهایی چه می‌تواند بکند؟
🔸️آدری لرد در «یادداشت‌های سرطان» می‌نویسد:
«نمی‌پذیرم جای زخم‌هایم پشت پشم بره یا ژل سیلیکون پنهان یا بی‌اهمیت جلوه داده شوند.»
🔸️نگاه فمینیستی به سرطان سینه، حق تصمیم‌گیری درباره بدن را به تقسیم عادلانه کار مراقبتی و دسترسی به درمان پیوند می‌دهد. هر فرد حق دارد درباره بازسازی سینه، استفاده از پروتز یا زندگی با بدن تغییرکرده‌اش تصمیم بگیرد؛ بدون فشار برای زیبا ماندن، پنهان کردن بیماری یا همیشه «قوی» بودن.
اکتبر، ماه آگاهی‌رسانی در مورد سرطان سینه، فرصتی است برای شنیدن تجربه‌های زنان و مطالبه امکاناتی است که مراقبت را ممکن می‌کنند.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗 برای خواندن متن کامل مقاله، به لینک زیر مراجعه کنید:
https://zaagaah.com/scd7
#سرطان_سینه #ماه_آگاهی_از_سرطان_سینه #سلامت_زنان #فمینیسم
زاگاه
بدن، مراقبت و نابرابری: سرطان سینه به مثابه مبارزه‌ای فمینیستی - زاگاه
زاگاه- اکتبر، ماه آگاهی‌رسانی در مورد سرطان سینه، فرصتی برای صحبت درباره بیماری‌ای است که زندگی بسیاری از زنان را تغییر می‌دهد.
پزشکی هژمونیک و سقط جنین خودمدیریت‌شده
🟤 بازشناسی سهم فمینیست‌های آمریکای لاتین در تولید دانش و شکل‌گیری شیوه‌های مراقبت
زاگاه- مقاله روایت رایجی را به چالش می‌کشد که سقط جنین داروییِ خودمدیریت‌شده را دستاورد یا «کشف» تازهٔ پزشکی غربی معرفی می‌کند. نویسندگان استدلال می‌کنند که این روایت، تاریخ را وارونه می‌کند: پیش از آنکه نظام پزشکی و پژوهش‌های بالینی به‌طور جدی به این شیوه توجه کنند، زنان و افراد باردار در آمریکای لاتین، به‌ویژه در برزیل، از میزوپروستول برای پایان‌دادن به بارداری استفاده می‌کردند و تجربه و دانش عملی خود را به کار می‌گرفتند. جنبش‌های فمینیستی نیز در شناساندن این روش، انتشار اطلاعات و ایجاد شبکه‌های مردمیِ همراهی و مراقبت نقشی اساسی داشتند.
🔸️نویسندگان نمی‌گویند پژوهش پزشکی در تولید دانش دربارهٔ سقط دارویی بی‌اهمیت بوده است. آنها می‌پذیرند که شواهد بالینی به شناخته‌شدن این روش در نظام درمان و پذیرفته‌شدن آن نزد سیاست‌گذاران کمک کرده‌اند. نقدشان متوجه حذف یا کم‌رنگ‌شدنِ دانش زنان و کنشگران فمینیست از روایت رسمی است؛ روایتی که ممکن است پزشکان و پژوهشگرانِ نهادهای رسمی را «کاشف» اصلی معرفی کند، درحالی‌که استفادهٔ عملی از دارو و انتقال تجربه، پیش‌تر در زندگی روزمره و شبکه‌های اجتماعی شکل گرفته بود.
🔸️به‌گفتهٔ نویسندگان، این حذف تصادفی نیست. دانش پزشکیِ مسلط معمولاً دانش تجربی و شیوه‌های مراقبتیِ بیرون از نهادهای رسمی را کم‌اعتبار، غیرعلمی یا پرخطر می‌شمارد. وقتی نظام پزشکی بعداً بخشی از این شیوه‌ها را می‌پذیرد، گاهی آنها را به‌عنوان نوآوریِ خود بازتعریف می‌کند و ریشه‌های سیاسی و اجتماعی‌شان را نادیده می‌گیرد. بنابراین، بحث مقاله تنها بر سر ثبت یک رویداد تاریخی نیست؛ دربارهٔ این هم هست که چه کسی حق دارد دانش تولید کند، چه کسی «متخصص» شناخته می‌شود و چه کسانی از روایت تاریخ پزشکی حذف می‌شوند.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗متن کامل مقاله را در لینک زیر مطالعه کنید:
https://zaagaah.com/k22u
🟤 بازشناسی سهم فمینیست‌های آمریکای لاتین در تولید دانش و شکل‌گیری شیوه‌های مراقبت
زاگاه- مقاله روایت رایجی را به چالش می‌کشد که سقط جنین داروییِ خودمدیریت‌شده را دستاورد یا «کشف» تازهٔ پزشکی غربی معرفی می‌کند. نویسندگان استدلال می‌کنند که این روایت، تاریخ را وارونه می‌کند: پیش از آنکه نظام پزشکی و پژوهش‌های بالینی به‌طور جدی به این شیوه توجه کنند، زنان و افراد باردار در آمریکای لاتین، به‌ویژه در برزیل، از میزوپروستول برای پایان‌دادن به بارداری استفاده می‌کردند و تجربه و دانش عملی خود را به کار می‌گرفتند. جنبش‌های فمینیستی نیز در شناساندن این روش، انتشار اطلاعات و ایجاد شبکه‌های مردمیِ همراهی و مراقبت نقشی اساسی داشتند.
🔸️نویسندگان نمی‌گویند پژوهش پزشکی در تولید دانش دربارهٔ سقط دارویی بی‌اهمیت بوده است. آنها می‌پذیرند که شواهد بالینی به شناخته‌شدن این روش در نظام درمان و پذیرفته‌شدن آن نزد سیاست‌گذاران کمک کرده‌اند. نقدشان متوجه حذف یا کم‌رنگ‌شدنِ دانش زنان و کنشگران فمینیست از روایت رسمی است؛ روایتی که ممکن است پزشکان و پژوهشگرانِ نهادهای رسمی را «کاشف» اصلی معرفی کند، درحالی‌که استفادهٔ عملی از دارو و انتقال تجربه، پیش‌تر در زندگی روزمره و شبکه‌های اجتماعی شکل گرفته بود.
🔸️به‌گفتهٔ نویسندگان، این حذف تصادفی نیست. دانش پزشکیِ مسلط معمولاً دانش تجربی و شیوه‌های مراقبتیِ بیرون از نهادهای رسمی را کم‌اعتبار، غیرعلمی یا پرخطر می‌شمارد. وقتی نظام پزشکی بعداً بخشی از این شیوه‌ها را می‌پذیرد، گاهی آنها را به‌عنوان نوآوریِ خود بازتعریف می‌کند و ریشه‌های سیاسی و اجتماعی‌شان را نادیده می‌گیرد. بنابراین، بحث مقاله تنها بر سر ثبت یک رویداد تاریخی نیست؛ دربارهٔ این هم هست که چه کسی حق دارد دانش تولید کند، چه کسی «متخصص» شناخته می‌شود و چه کسانی از روایت تاریخ پزشکی حذف می‌شوند.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗متن کامل مقاله را در لینک زیر مطالعه کنید:
https://zaagaah.com/k22u
زاگاه
بازشناسی سهم فمینیست‌های آمریکای لاتین در تولید دانش و شکل‌گیری شیوه‌های مراقبت - زاگاه
مقاله روایت رایجی را به چالش می‌کشد که سقط جنین داروییِ خودمدیریت‌شده را دستاورد یا «کشف» تازهٔ پزشکی غربی معرفی می‌کند. نویسندگان استدلال می‌کنند که این روایت، تاریخ را وارونه می‌کند
زاگاه
Photo
زاگاه- تا دهه هفتاد میلادی، زنان برای فهمیدن اینکه باردار هستند نمیتوانستند به راحتی به داروخانه بروند و تست بارداری خانگی تهیه کنند. تا پیش از رواج تست‌های خانگی، تشخیص بارداری تنها با مراجعه به پزشک و فرستادن نمونه به آزمایشگاه امکان‌پذیر بود؛ پروسه‌ای که ممکن بود تا دو هفته طول بکشد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، مگ کرین، طراح گرافیک جوانی که در شرکت دارویی ارگانون کار می‌کرد، به راهی ساده‌تر فکر کرد: چرا زنان نتوانند خودشان در خانه آزمایش را انجام دهند؟
🔸️کرین دانشمند یا پزشک نبود. کار او طراحی بسته‌بندی بود. اما وقتی در آزمایشگاه با ردیف لوله‌های آزمایش بارداری روبه‌رو شد، متوجه شد که اجزای اصلی آزمایش می‌توانند درون جعبه‌ای کوچک قرار بگیرند.
🔸️او با الهام از جعبهٔ گیرهٔ کاغذ، نمونهٔ اولیه‌ای ساخت که در آن لولهٔ آزمایش، قطره‌چکان و آینه‌ای کوچک جا می‌گرفت. فرد می‌توانست چند قطره ادرار و محلول آزمایش را داخل لوله بریزد و پس از حدود دو ساعت، نتیجه را در آینهٔ کف جعبه ببیند. این دستگاه که «پریدیکتور» نام گرفت، به زنان امکان می‌داد در خانه و در خلوت خود از بارداری‌شان باخبر شوند.
🔸️این ایده هرچند بسیار ساده به نظر می رسید اما با مقاومت روبرو شد. نگرانی از این بود که اگر زنان خودشان امکان آزمایش را داشته باشند، پزشکان و آزمایشگاه‌ها درآمدشان را از دست بدهند. در بحث‌های آن زمان، توانایی زنان برای استفادهٔ درست از تست هم زیر سؤال می‌رفت. گزارش‌های تاریخی از همان دوره، نگرانی‌هایی را ثبت کرده‌اند مبنی بر اینکه زنان ممکن است نتوانند دستورالعمل تست را دنبال کنند یا بدون مراجعه به پزشک از آن استفاده کنند.
🔸️این نگرانی‌ها در جامعه‌ای شکل می‌گرفت که دسترسی زنان به مراقبت‌های باروری به‌شدت تحت کنترل خانواده، پزشکان و نهادهای درمانی بود. زنان مجردی که احتمال می‌دادند باردار باشند، ممکن بود حتی برای ویزیت پزشک هم با مانع روبه‌رو شوند. در همان سال‌ها، برخی زنان مجرد باردار را به مراکزی می‌فرستادند تا پس از زایمان نوزادشان را واگذار کنند. بنابراین امکان آزمایش در خانه به زنان این فرصت را می‌داد که بطور محرمانه از بارداری‌شان مطلع شوند و در مورد آن تصمیم بگیرند.
🔸️کرین با وجود مخالفت‌ها، نمونهٔ اولیه‌اش را به مرحلهٔ تولید رساند. حق اختراع به نام او ثبت شد و طرح او بعدها مبنای تست‌هایی شد که وارد بازار شدند. در سال ۱۹۷۷، تست خانگی بارداری در آمریکا وارد بازار شد. بااین‌حال، دهه‌ها نام یک مرد را به‌عنوان مخترع آن ثبت می‌کردند و نام کرین برای سال‌ها از روایت عمومی این اختراع غایب ماند. بطور مثال در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۲ در نیویورک تایمز دربارهٔ تاریخچه تست بارداری خانگی منتشر شد، به نقش او اشارهای نشده است. سرانجام در سال ۲۰۱۵ نمونهٔ اولیه او در یک حراجی توجه رسانه‌ها و موزهٔ اسمیتسونین را جلب کرد و در سال ۲۰۱۶ نام او در گزارش دیگری دربارهٔ این اختراع مطرح شد.
🔸️مستند کوتاه A Tiny Revolution به کارگردانی آشا داهیا به همین مسیر می‌پردازد: از ایدهٔ کرین و مخالفت‌هایی که با آن روبه‌رو شد تا اثری که تست خانگی بر خودمختاری بدنی گذاشت. خود عنوان فیلم، «یک انقلاب کوچک»، به تناقضی اشاره می‌کند: وسیله‌ای کوچک و خانگی چگونه می‌تواند مناسبات قدرت میان زنان، پزشکان و نهادهای اجتماعی را به چالش بکشد؟
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔸️کرین دانشمند یا پزشک نبود. کار او طراحی بسته‌بندی بود. اما وقتی در آزمایشگاه با ردیف لوله‌های آزمایش بارداری روبه‌رو شد، متوجه شد که اجزای اصلی آزمایش می‌توانند درون جعبه‌ای کوچک قرار بگیرند.
🔸️او با الهام از جعبهٔ گیرهٔ کاغذ، نمونهٔ اولیه‌ای ساخت که در آن لولهٔ آزمایش، قطره‌چکان و آینه‌ای کوچک جا می‌گرفت. فرد می‌توانست چند قطره ادرار و محلول آزمایش را داخل لوله بریزد و پس از حدود دو ساعت، نتیجه را در آینهٔ کف جعبه ببیند. این دستگاه که «پریدیکتور» نام گرفت، به زنان امکان می‌داد در خانه و در خلوت خود از بارداری‌شان باخبر شوند.
🔸️این ایده هرچند بسیار ساده به نظر می رسید اما با مقاومت روبرو شد. نگرانی از این بود که اگر زنان خودشان امکان آزمایش را داشته باشند، پزشکان و آزمایشگاه‌ها درآمدشان را از دست بدهند. در بحث‌های آن زمان، توانایی زنان برای استفادهٔ درست از تست هم زیر سؤال می‌رفت. گزارش‌های تاریخی از همان دوره، نگرانی‌هایی را ثبت کرده‌اند مبنی بر اینکه زنان ممکن است نتوانند دستورالعمل تست را دنبال کنند یا بدون مراجعه به پزشک از آن استفاده کنند.
🔸️این نگرانی‌ها در جامعه‌ای شکل می‌گرفت که دسترسی زنان به مراقبت‌های باروری به‌شدت تحت کنترل خانواده، پزشکان و نهادهای درمانی بود. زنان مجردی که احتمال می‌دادند باردار باشند، ممکن بود حتی برای ویزیت پزشک هم با مانع روبه‌رو شوند. در همان سال‌ها، برخی زنان مجرد باردار را به مراکزی می‌فرستادند تا پس از زایمان نوزادشان را واگذار کنند. بنابراین امکان آزمایش در خانه به زنان این فرصت را می‌داد که بطور محرمانه از بارداری‌شان مطلع شوند و در مورد آن تصمیم بگیرند.
🔸️کرین با وجود مخالفت‌ها، نمونهٔ اولیه‌اش را به مرحلهٔ تولید رساند. حق اختراع به نام او ثبت شد و طرح او بعدها مبنای تست‌هایی شد که وارد بازار شدند. در سال ۱۹۷۷، تست خانگی بارداری در آمریکا وارد بازار شد. بااین‌حال، دهه‌ها نام یک مرد را به‌عنوان مخترع آن ثبت می‌کردند و نام کرین برای سال‌ها از روایت عمومی این اختراع غایب ماند. بطور مثال در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۲ در نیویورک تایمز دربارهٔ تاریخچه تست بارداری خانگی منتشر شد، به نقش او اشارهای نشده است. سرانجام در سال ۲۰۱۵ نمونهٔ اولیه او در یک حراجی توجه رسانه‌ها و موزهٔ اسمیتسونین را جلب کرد و در سال ۲۰۱۶ نام او در گزارش دیگری دربارهٔ این اختراع مطرح شد.
🔸️مستند کوتاه A Tiny Revolution به کارگردانی آشا داهیا به همین مسیر می‌پردازد: از ایدهٔ کرین و مخالفت‌هایی که با آن روبه‌رو شد تا اثری که تست خانگی بر خودمختاری بدنی گذاشت. خود عنوان فیلم، «یک انقلاب کوچک»، به تناقضی اشاره می‌کند: وسیله‌ای کوچک و خانگی چگونه می‌تواند مناسبات قدرت میان زنان، پزشکان و نهادهای اجتماعی را به چالش بکشد؟
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🟤 خون پریود می‌تواند شفابخش باشد
زاگاه- خون پریود در بسیاری از جوامع و در دوره‌های مختلف تاریخی، آلوده و ناپاک دانسته شده است؛ تصوری که به طرد و محدودکردن زنان انجامیده است. در برخی جوامع، زنان هنگام قاعدگی ناچار به ترک خانه و اقامت در فضایی جداگانه بوده‌اند و تا پایان خونریزی اجازه بازگشت نداشته‌اند. برخی احکام مذهبی نیز میان قاعدگی و ناپاکی آیینی پیوند برقرار کرده‌اند؛ برای مثال، در احکام اسلامی، زنان در این دوران نماز نمی‌خوانند و برای حضورشان در مسجد محدودیت‌هایی وجود دارد. ناپاکی آیینی اگرچه الزاماً به معنای آلودگی جسمی نیست، در بستر مناسبات مردسالارانه می‌تواند به شرم‌انگاری بدن زنان و توجیه محرومیت آنان از زندگی جمعی دامن بزند. در چنین بستری، قاعدگی از یک فرایند طبیعی بدن به مبنایی برای تبعیض بدل می‌شود و زنان می‌آموزند خونریزی خود را پنهان کنند و درباره آن سکوت کنند.
🔸️همین خون که با شرم و انزجار احاطه شده، اکنون موضوع پژوهش‌هایی است که ظرفیت آن را برای شناخت بیماری‌ها و یافتن راه‌های تازه مراقبت بررسی می‌کنند. از جست‌وجوی نشانه‌های آندومتریوز تا پایش قند خون و مطالعه بازسازی بافت، این تحقیقات پرسشی را پیش روی پزشکی می‌گذارند: چرا نمونه‌ای زیستی که به‌سادگی در دسترس است و می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره بدن داشته باشد، تا این اندازه کم مطالعه شده است؟
🔸️آنچه در زبان روزمره «خون قاعدگی» نامیده می‌شود، ترکیبی از خون، ترشحات و سلول‌های جداشده از پوشش داخلی رحم، یا آندومتر، است. به همین دلیل، بررسی آن می‌تواند اطلاعاتی درباره وضعیت بافت رحم فراهم کند که در نمونه خون وریدی به همان شکل وجود ندارد.
🔸️اهمیت این ترکیب در امکان دسترسی به سلول‌هایی است که معمولاً برای مطالعه مستقیم آنها به نمونه‌برداری از بافت نیاز داریم. سلول‌های ایمنی، سلول‌های پوششی و سلول‌های بافت پشتیبان رحم، هرکدام می‌توانند سرنخ‌هایی از فرایندهای زیستی در اختیار پژوهشگران بگذارند.
🔸️یکی دیگر از پژوهش‌ها به توانایی بازسازی پوشش داخلی رحم مربوط می شود. هر ماه پوشش داخلی رحم – آندومتر- که تحت تأثیر هورمون‌ها ضخیم شده است، در هنگام قاعدگی ریزش می‌کند و سپس دوباره ساخته می‌شود. پژوهشگران به دنبال این هستند که بدانند آیا شناخت عوامل دخیل در این فرایند می‌تواند به ترمیم بافت‌های دیگر بدن نیز کمک کند.
🔸️این پژوهش‌ها از منظر فمینیستی پرسش مهمی پیش می‌کشند: چه چیزی باعث می‌شود یک نمونه زیستی شایسته توجه تلقی شود و نمونه‌ای دیگر با احساس انزجار کنار گذاشته شود؟ پژوهشگران پنسیلوانیا انگ اجتماعی پیرامون قاعدگی را از موانع استفاده پژوهشی از این نمونه معرفی می‌کنند. هرچند برای پاسخ به چنین انگی نباید به دنبال «اثبات» فایده خون قاعدگی باشیم. خون قاعدگی می‌تواند راهی برای شناخت بهتر بدن باز کند. تحقق این ظرفیت به پژوهش دقیق، سرمایه‌گذاری و مراقبتی وابسته است که تجربه و اختیار افراد را جدی بگیرد. همان توجهی که برای بررسی سلول‌ها و مولکول‌ها صرف می‌شود، باید به درد، نیازها و حق تصمیم‌گیری صاحبان این بدن‌ها نیز اختصاص یابد.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل این مطلب را در وبسایت بخوانید:
https://zaagaah.com/eqe6
زاگاه- خون پریود در بسیاری از جوامع و در دوره‌های مختلف تاریخی، آلوده و ناپاک دانسته شده است؛ تصوری که به طرد و محدودکردن زنان انجامیده است. در برخی جوامع، زنان هنگام قاعدگی ناچار به ترک خانه و اقامت در فضایی جداگانه بوده‌اند و تا پایان خونریزی اجازه بازگشت نداشته‌اند. برخی احکام مذهبی نیز میان قاعدگی و ناپاکی آیینی پیوند برقرار کرده‌اند؛ برای مثال، در احکام اسلامی، زنان در این دوران نماز نمی‌خوانند و برای حضورشان در مسجد محدودیت‌هایی وجود دارد. ناپاکی آیینی اگرچه الزاماً به معنای آلودگی جسمی نیست، در بستر مناسبات مردسالارانه می‌تواند به شرم‌انگاری بدن زنان و توجیه محرومیت آنان از زندگی جمعی دامن بزند. در چنین بستری، قاعدگی از یک فرایند طبیعی بدن به مبنایی برای تبعیض بدل می‌شود و زنان می‌آموزند خونریزی خود را پنهان کنند و درباره آن سکوت کنند.
🔸️همین خون که با شرم و انزجار احاطه شده، اکنون موضوع پژوهش‌هایی است که ظرفیت آن را برای شناخت بیماری‌ها و یافتن راه‌های تازه مراقبت بررسی می‌کنند. از جست‌وجوی نشانه‌های آندومتریوز تا پایش قند خون و مطالعه بازسازی بافت، این تحقیقات پرسشی را پیش روی پزشکی می‌گذارند: چرا نمونه‌ای زیستی که به‌سادگی در دسترس است و می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره بدن داشته باشد، تا این اندازه کم مطالعه شده است؟
🔸️آنچه در زبان روزمره «خون قاعدگی» نامیده می‌شود، ترکیبی از خون، ترشحات و سلول‌های جداشده از پوشش داخلی رحم، یا آندومتر، است. به همین دلیل، بررسی آن می‌تواند اطلاعاتی درباره وضعیت بافت رحم فراهم کند که در نمونه خون وریدی به همان شکل وجود ندارد.
🔸️اهمیت این ترکیب در امکان دسترسی به سلول‌هایی است که معمولاً برای مطالعه مستقیم آنها به نمونه‌برداری از بافت نیاز داریم. سلول‌های ایمنی، سلول‌های پوششی و سلول‌های بافت پشتیبان رحم، هرکدام می‌توانند سرنخ‌هایی از فرایندهای زیستی در اختیار پژوهشگران بگذارند.
🔸️یکی دیگر از پژوهش‌ها به توانایی بازسازی پوشش داخلی رحم مربوط می شود. هر ماه پوشش داخلی رحم – آندومتر- که تحت تأثیر هورمون‌ها ضخیم شده است، در هنگام قاعدگی ریزش می‌کند و سپس دوباره ساخته می‌شود. پژوهشگران به دنبال این هستند که بدانند آیا شناخت عوامل دخیل در این فرایند می‌تواند به ترمیم بافت‌های دیگر بدن نیز کمک کند.
🔸️این پژوهش‌ها از منظر فمینیستی پرسش مهمی پیش می‌کشند: چه چیزی باعث می‌شود یک نمونه زیستی شایسته توجه تلقی شود و نمونه‌ای دیگر با احساس انزجار کنار گذاشته شود؟ پژوهشگران پنسیلوانیا انگ اجتماعی پیرامون قاعدگی را از موانع استفاده پژوهشی از این نمونه معرفی می‌کنند. هرچند برای پاسخ به چنین انگی نباید به دنبال «اثبات» فایده خون قاعدگی باشیم. خون قاعدگی می‌تواند راهی برای شناخت بهتر بدن باز کند. تحقق این ظرفیت به پژوهش دقیق، سرمایه‌گذاری و مراقبتی وابسته است که تجربه و اختیار افراد را جدی بگیرد. همان توجهی که برای بررسی سلول‌ها و مولکول‌ها صرف می‌شود، باید به درد، نیازها و حق تصمیم‌گیری صاحبان این بدن‌ها نیز اختصاص یابد.
#زاگاه
🆔️ @zaagaah
🔗نسخه کامل این مطلب را در وبسایت بخوانید:
https://zaagaah.com/eqe6
زاگاه
خون پریود می‌تواند شفابخش باشد - زاگاه
خون پریود در بسیاری از جوامع و در دوره‌های مختلف تاریخی، آلوده و ناپاک دانسته شده است؛ تصوری که به طرد و محدودکردن زنان انجامیده است.