تبانی، پولشویی، خروج ارز
فوتبال در سایت‌های شرطبندی چه چیزی را می‌بازد؟
زیتون ـ شیوانظرآهاری:پیدا شدن سر و کله سایت‌های شرطبندی فارسی به دهه نود و گسترش اینترنت برمیگردد. تعداد این سایت‌ها حالا آنقدر زیاد است که با یک سرچ در گوگل، از تعددشان دچار سرگیجه می‌شوید. آذری جهرمی وزیر ارتباطات ایران، چندماه پیش با اشاره به فعالیت این سایت‌ها در توییتر نوشته بود:« من به‌زودی پشت‌پرده این‌ها را افشا می‌کنم. زمانش که برسد می‌گویم. دارم تحلیل می‌کنم. یک اتفاق واقعا شومی است. نقل و انتقال مالی شرطبندی در حال حاضر در شبکه بانکی کشور انجام می‌شود. بحث زیاد است، اما باید به‌موقع درباره‌اش صحبت کرد.»
هرچند برای آذری جهرمی هنوز زمان مناسب برای افشاگری نرسیده است، اما حالا دیگر در هر سایت و هر صفحه‌ای می‌توانید تبلیغات این سایت‌ها را ببینید. سایت‌هایی که با دخیل کردن چهرههای مشهور شبکه‌های اجتماعی از اینفلوئنسرها گرفته تا فوتبالیستها، هر روز بر تعدادشان افزوده می‌شود.
در مردادماه گذشته، دادستان کل کشور هرگونه شرطبندی روی مسابقات فوتبال در فضای مجازی را مصداق قمار معرفی و آن را جرم دانست. او تأکید کرد که با افراد فعال در این سایت‌ها شدیدا برخورد خواهد شد. سایت‌هایی که هیچ اطلاعاتی از تعداد کاربران، میزان تراکنشها و درآمد آنان وجود ندارد و با استفاده از درگاه‌های اجارهای، عملا راه را برای هر نوع ردیابی مسدود می‌کنند.
درحالی که گفته می‌شود بیشتر این سایت‌ها از ترکیه و ارمنستان اداره می‌شوند و مقر اصلی آنها در این دو کشور است اما وصل شدن آنها به درگاه‌های بانکی داخل و آسان بودن نقل و انتقال پول، این شبهه را بوجود آورده که شاید شبکه بانکی کشور به آنان مجوزی برای راه‌اندازی درگاه پرداخت داده است.
روزنامه خراسان در مورد روش استفاده این سایت‌ها از درگاه‌های بانکی کشور نوشته است:« شخصی سایتی برای فروش صنایع دستی راه اندازی میکند و برای آن ای–نماد می‌گیرد. سپس برای فروش محصولات خود به شکل اینترنتی، درگاه اینترنت بانکی دریافت میکند. اما سایت را غیرفعال نگه می‌دارد و در نهایت دامنه سایت را به همراه درگاه الکترونیکی آن به سایت‌های شرط بندی واگذار میکند و این سایت‌های پیش بینی هم بدون هیچ مشکلی از درگاه الکترونیکی برای کار خود استفاده می‌کنند.»
فوتبال ایران، آلوده شرطبندی؟
وقتی بحث شرطبندی در فوتبال مطرح می‌شود، «تبانی» اولین گزینهای است که بلافاصله به ذهنمان خطور میکند. در واقع مشکل اصلی شرطبندی در ورزش هم از همینجا ناشی می‌شود. گاهی مبالغ ردوبدل شده آنقدر زیاد است که برخی از بازیکنان، مربیان و یا داوران را نیز درگیر خود کرده است و این مساله نه فقط مختص ایران بلکه دغدغه همیشگی فدراسیونها و دولتها در جهان است. در ایران هم سال‌هاست که برخی از مربیان و بازیکنان از «شرطبندی» و در ادامه آن «تبانی» در سطوح پایین‌تر فوتبال حرف می‌زنند و هر سال در هفتههای پایانی لیگ دسته اول و یا دوم، رقم خوردن نتایج عجیب در برخی از بازیها باعث می‌شود تا برای مدت کوتاهی این موضوع به سطح رسانه‌ها راه پیدا کند و پس از آن وضعیت دوباره به منوال سابق باز می‌گردد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76102
فوتبال در سایت‌های شرطبندی چه چیزی را می‌بازد؟
زیتون ـ شیوانظرآهاری:پیدا شدن سر و کله سایت‌های شرطبندی فارسی به دهه نود و گسترش اینترنت برمیگردد. تعداد این سایت‌ها حالا آنقدر زیاد است که با یک سرچ در گوگل، از تعددشان دچار سرگیجه می‌شوید. آذری جهرمی وزیر ارتباطات ایران، چندماه پیش با اشاره به فعالیت این سایت‌ها در توییتر نوشته بود:« من به‌زودی پشت‌پرده این‌ها را افشا می‌کنم. زمانش که برسد می‌گویم. دارم تحلیل می‌کنم. یک اتفاق واقعا شومی است. نقل و انتقال مالی شرطبندی در حال حاضر در شبکه بانکی کشور انجام می‌شود. بحث زیاد است، اما باید به‌موقع درباره‌اش صحبت کرد.»
هرچند برای آذری جهرمی هنوز زمان مناسب برای افشاگری نرسیده است، اما حالا دیگر در هر سایت و هر صفحه‌ای می‌توانید تبلیغات این سایت‌ها را ببینید. سایت‌هایی که با دخیل کردن چهرههای مشهور شبکه‌های اجتماعی از اینفلوئنسرها گرفته تا فوتبالیستها، هر روز بر تعدادشان افزوده می‌شود.
در مردادماه گذشته، دادستان کل کشور هرگونه شرطبندی روی مسابقات فوتبال در فضای مجازی را مصداق قمار معرفی و آن را جرم دانست. او تأکید کرد که با افراد فعال در این سایت‌ها شدیدا برخورد خواهد شد. سایت‌هایی که هیچ اطلاعاتی از تعداد کاربران، میزان تراکنشها و درآمد آنان وجود ندارد و با استفاده از درگاه‌های اجارهای، عملا راه را برای هر نوع ردیابی مسدود می‌کنند.
درحالی که گفته می‌شود بیشتر این سایت‌ها از ترکیه و ارمنستان اداره می‌شوند و مقر اصلی آنها در این دو کشور است اما وصل شدن آنها به درگاه‌های بانکی داخل و آسان بودن نقل و انتقال پول، این شبهه را بوجود آورده که شاید شبکه بانکی کشور به آنان مجوزی برای راه‌اندازی درگاه پرداخت داده است.
روزنامه خراسان در مورد روش استفاده این سایت‌ها از درگاه‌های بانکی کشور نوشته است:« شخصی سایتی برای فروش صنایع دستی راه اندازی میکند و برای آن ای–نماد می‌گیرد. سپس برای فروش محصولات خود به شکل اینترنتی، درگاه اینترنت بانکی دریافت میکند. اما سایت را غیرفعال نگه می‌دارد و در نهایت دامنه سایت را به همراه درگاه الکترونیکی آن به سایت‌های شرط بندی واگذار میکند و این سایت‌های پیش بینی هم بدون هیچ مشکلی از درگاه الکترونیکی برای کار خود استفاده می‌کنند.»
فوتبال ایران، آلوده شرطبندی؟
وقتی بحث شرطبندی در فوتبال مطرح می‌شود، «تبانی» اولین گزینهای است که بلافاصله به ذهنمان خطور میکند. در واقع مشکل اصلی شرطبندی در ورزش هم از همینجا ناشی می‌شود. گاهی مبالغ ردوبدل شده آنقدر زیاد است که برخی از بازیکنان، مربیان و یا داوران را نیز درگیر خود کرده است و این مساله نه فقط مختص ایران بلکه دغدغه همیشگی فدراسیونها و دولتها در جهان است. در ایران هم سال‌هاست که برخی از مربیان و بازیکنان از «شرطبندی» و در ادامه آن «تبانی» در سطوح پایین‌تر فوتبال حرف می‌زنند و هر سال در هفتههای پایانی لیگ دسته اول و یا دوم، رقم خوردن نتایج عجیب در برخی از بازیها باعث می‌شود تا برای مدت کوتاهی این موضوع به سطح رسانه‌ها راه پیدا کند و پس از آن وضعیت دوباره به منوال سابق باز می‌گردد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76102
Zeitoons
فوتبال در سایت‌های شرطبندی چه چیزی را می‌بازد؟
فوتبال در سایت‌های شرطبندی چه چیزی را می‌بازد؟ | سایت مستقل تحلیلی خبری
طرحی برای سازماندهی راهبردی اصلاحات
سعید رضوی‌فقیه، جواد سلیمانی
پیش از این در دو یادداشت* نقدهای خود را بر طرح سامانۀ رای‌سنجی اصلاح طلبان یا به اختصار «سرا» مطرح کردیم، اما پاسخ به نقدهای ما و دیگران یا کلی‌گویی در باب فواید دموکراسی و رای‌گیری بود و یا عذرآوری مبنی بر این‌کخ در شرایط کنونی بهتر از این کاری نمی‌توان کرد. در واقع طراحان سرا و گروهی که برای جا انداختن و راه انداختنش در فضای مجازی فعال شدند با حسن ظن و اعتماد به نفسی شیفته‌وار نسبت به خود، این طرح و دیگر طرح‌هایی را که در بسیاری موارد نیز شکست خورده و سرمایۀ اجتماعی جنبش اصلاحی را به باد داده است، چونان جهان هستی یک نظام احسن می‌پندارند که بهتر از آن قابل تصور نیست و هر چه در آن است خیر محض است و اگر کاستی و نقصانی هم دارد،گریزناپذیر است.
طرح «سرا» به جهت رد صلاحیت منتفعان و طراحان پیدا و پنهانش در انتخابات اخیر بایگانی شد، گویی هیچگاه نبوده است. این مواجهه ناشی از برخورد غیرحرفه ای، نامسئولانه، هیئتی و موسمی با سیاست‌ورزی است. دقیقا همین رویکرد غیر راهبردی به اصلاحات سبب ناکامی آن و رسیدن به نقطۀ تاسف‌بار کنونی شده. استعفای نایب رئیس شعسا، انتقادات متقابل کنشگران و احزاب اصلاح طلب نسبت به یکدیگر در هفته های اخیر و نیز بالا گرفتن بحث‌ها و گمانه‌زنی‌ها در بارۀ آیندۀ رهبری این جنبشِ در حال افول، همگی نشانه‌های بحران درونی اصلاحات‌اند که اگر برایش چاره‌اندیشی نشود فردایی بهتر از امروز نخواهد داشت.
از سوی دیگر طی سال‌های گذشته هرگاه به طرحی ارائه شده از سوی اصلاح طلبان یا نحوۀ اجرای آن نقدی وارد شده، به جای پاسخ به نقد یا اصلاح طرح همواره این پرسش را پیش نهاده اند که پیشنهاد خود شما چیست؟
اینک پس از شکست سنگین اصلاح‌طلبان در انتخابات اخیر مجلس که سرنوشت جنبش اصلاحات را نیز با ابهاماتی روبرو ساخته، بر آنیم تا طرح جایگزین خود را در برابر «سامانۀ رای‌سنجی اصلاح طلبان»، فروتنانه و صرفا به عنوان پیشنهادی ساده و مقدماتی عرضه کنیم. هر چند می‌دانیم با توجه به ترکیب ساختار کلاینتالیستی و غیر دموکراتیک قدرت در جبهۀ اصلاحات، این طرح بختی ندارد تا جدی گرفته شود اما در عین حال امیدواریم که این پیشنهاد شاید باب بحث‌های ایجابی و سازنده را در این‌باره بگشاید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76191
سعید رضوی‌فقیه، جواد سلیمانی
پیش از این در دو یادداشت* نقدهای خود را بر طرح سامانۀ رای‌سنجی اصلاح طلبان یا به اختصار «سرا» مطرح کردیم، اما پاسخ به نقدهای ما و دیگران یا کلی‌گویی در باب فواید دموکراسی و رای‌گیری بود و یا عذرآوری مبنی بر این‌کخ در شرایط کنونی بهتر از این کاری نمی‌توان کرد. در واقع طراحان سرا و گروهی که برای جا انداختن و راه انداختنش در فضای مجازی فعال شدند با حسن ظن و اعتماد به نفسی شیفته‌وار نسبت به خود، این طرح و دیگر طرح‌هایی را که در بسیاری موارد نیز شکست خورده و سرمایۀ اجتماعی جنبش اصلاحی را به باد داده است، چونان جهان هستی یک نظام احسن می‌پندارند که بهتر از آن قابل تصور نیست و هر چه در آن است خیر محض است و اگر کاستی و نقصانی هم دارد،گریزناپذیر است.
طرح «سرا» به جهت رد صلاحیت منتفعان و طراحان پیدا و پنهانش در انتخابات اخیر بایگانی شد، گویی هیچگاه نبوده است. این مواجهه ناشی از برخورد غیرحرفه ای، نامسئولانه، هیئتی و موسمی با سیاست‌ورزی است. دقیقا همین رویکرد غیر راهبردی به اصلاحات سبب ناکامی آن و رسیدن به نقطۀ تاسف‌بار کنونی شده. استعفای نایب رئیس شعسا، انتقادات متقابل کنشگران و احزاب اصلاح طلب نسبت به یکدیگر در هفته های اخیر و نیز بالا گرفتن بحث‌ها و گمانه‌زنی‌ها در بارۀ آیندۀ رهبری این جنبشِ در حال افول، همگی نشانه‌های بحران درونی اصلاحات‌اند که اگر برایش چاره‌اندیشی نشود فردایی بهتر از امروز نخواهد داشت.
از سوی دیگر طی سال‌های گذشته هرگاه به طرحی ارائه شده از سوی اصلاح طلبان یا نحوۀ اجرای آن نقدی وارد شده، به جای پاسخ به نقد یا اصلاح طرح همواره این پرسش را پیش نهاده اند که پیشنهاد خود شما چیست؟
اینک پس از شکست سنگین اصلاح‌طلبان در انتخابات اخیر مجلس که سرنوشت جنبش اصلاحات را نیز با ابهاماتی روبرو ساخته، بر آنیم تا طرح جایگزین خود را در برابر «سامانۀ رای‌سنجی اصلاح طلبان»، فروتنانه و صرفا به عنوان پیشنهادی ساده و مقدماتی عرضه کنیم. هر چند می‌دانیم با توجه به ترکیب ساختار کلاینتالیستی و غیر دموکراتیک قدرت در جبهۀ اصلاحات، این طرح بختی ندارد تا جدی گرفته شود اما در عین حال امیدواریم که این پیشنهاد شاید باب بحث‌های ایجابی و سازنده را در این‌باره بگشاید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76191
Zeitoons
طرحی برای سازماندهی راهبردی اصلاحات
طرحی برای سازماندهی راهبردی اصلاحات | سایت مستقل تحلیلی خبری
انتظاری از «خدا» ندارم
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با حسن یوسفی‌اشکوری
https://www.zeitoons.com/76143
زیتون- طاها پارسا: ویروس کرونا در ایران برای نخستین بار در «شهر مقدس قم» شناسایی شد و از این شهر به سراسر ایران گسترش یافت. جایگاه مقدسی که دهه‌هاست جمهوری اسلامی و بخشی از روحانیت شیعه برای شهر قم ساخته بود، در یک لحظه به سلاحی در دست مخالفان تبدیل شد و در رسانه‌های اجتماعی، بی‌پرواتر از همیشه، اعتقادات مومنان به چالش کشیده و گاه به سخره گرفته شد.
قم قرنطینه نشد و کار از هر سو بالا گرفت. زخم کهنه‌ی نقش روحانیت شیعه و مسئولیت و جایگاه دینی و سیاسی آنها در حکومت هم سر باز کرد و کرونا پرچم‌دار سکولاریزم شیعی شد. کم‌کم پای خدا و «مسئله شر» هم به‌میان آمد و دیگر این بیماری مرگ‌بار به چالشی برای زیست مومنانه نیز تبدیل شد، آن‌هم در شرایط و لحظاتی که مردم، بیماران و بازماندگان و مصیبت‌دیدگان بیش از همیشه به جایگاه و کارکرد معنوی دین برای تسکین و پناه و امید نیازمند بودند.
روحانیت و منادیان دین‌داری سنتی برای این وضعیت و این سوالات پاسخ‌هایی کهنه، تکراری و غالبا کلیشه‌ای دارند و این پاسخ‌ها کمتر کسی را جز خود آنان قانع میکند، دست‌کم میتوان گفت دستگاه دین سنتی، هاضمه‌ی جذب سوالات و انتقادات نسل جدید در این روزهای پر درد را ندارد. لذا ما در «زیتون» برای مواجهه با این سوالات به سراغ روشنفکران و نواندیشان دینی می‌رویم؛ نحله‌ای که دهه‌هاست تلاش میکند خوانش جدیدی از دین و مسائل دینی به‌دست دهد و به زعم خود برای سوالات جدید پاسخ‌های نو دارد و درصدد آشتی دادن دین و دنیاست اما کمتر به مباحث الهیاتی پرداخته است.
در نخستین گفتوگو سراغ عبدالکریم سروش رفتیم. او با اتکا به «الهیات عرفانی» از مسئله‌ی شر عبور کرد و به بلایای الهی خوش‌آمد و مرحبا گفت و مدعی شد که خدا به‌هر دردی نمی‌خورد. گفتگوی دوم با محسن کدیور انجام شد و او به پشتوانه‌ی حکمای اسلامی چون ملاصدرا برون‌رفت از مسئله‌ی شر را به روایت «الهیات کلاسیک» اسلامی تقریر کرد و از سنن الهی و قانون‌مندی خدا گفت. در گفت‌وگوی سوم، یاسر میردامادی از «الهیات گشوده» بهره گرفت تا هزینه‌ی کوچک کردن دایره‌ی دانایی و توانایی خدا را بپردازد و سرانجام از غیبت و سکوت خدا یاد کرد. اینک در گفتگوی چهارم پای «الهیات سلبی» هم برای کُشتی با برهانِ شر به میان می‌آید.
چهارمین فرد از نحله‌ی نواندیشی دینی که پرسش‌هایمان را با او در میان گذاشتیم، حسن یوسفی‌اشکوری است. مصاحبه با آقای یوسفی‌اشکوری، کتبی انجام شد و دو هفته به طول انجامید. هر بار تنها یکی-دو سوال را برایش فرستادم و به‌همین‌خاطر گفتوگو در حد امکان چالشی و زنده به‌انجام رسید. در ابتدا به تناسب تخصص آقای اشکوری در تاریخ اسلام، تلاش کردم سابقه‌ی برهان شر را در نزد مسلمانان از او بپرسم اما خیلی زود متوجه شدم که مسئله‌ی شر را در ادیان توحیدی و دست‌کم نزد مسلمانان موضوعی نسبتا انحرافی و وارداتی می‌داند و با اتکا به الهیات سلبی درصدد انحلال برهان شر است. به همین خاطر از او خواستم مبانی الهیاتی خود را تنقیح کند و سپس او را به نقد و چالش کشیدم. او نیز با گشادگی و حوصله و گاه مفصل از فرضیه‌اش دفاع کرد. متن کامل این گفتوگو را در ادامه بخوانید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76143
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با حسن یوسفی‌اشکوری
https://www.zeitoons.com/76143
زیتون- طاها پارسا: ویروس کرونا در ایران برای نخستین بار در «شهر مقدس قم» شناسایی شد و از این شهر به سراسر ایران گسترش یافت. جایگاه مقدسی که دهه‌هاست جمهوری اسلامی و بخشی از روحانیت شیعه برای شهر قم ساخته بود، در یک لحظه به سلاحی در دست مخالفان تبدیل شد و در رسانه‌های اجتماعی، بی‌پرواتر از همیشه، اعتقادات مومنان به چالش کشیده و گاه به سخره گرفته شد.
قم قرنطینه نشد و کار از هر سو بالا گرفت. زخم کهنه‌ی نقش روحانیت شیعه و مسئولیت و جایگاه دینی و سیاسی آنها در حکومت هم سر باز کرد و کرونا پرچم‌دار سکولاریزم شیعی شد. کم‌کم پای خدا و «مسئله شر» هم به‌میان آمد و دیگر این بیماری مرگ‌بار به چالشی برای زیست مومنانه نیز تبدیل شد، آن‌هم در شرایط و لحظاتی که مردم، بیماران و بازماندگان و مصیبت‌دیدگان بیش از همیشه به جایگاه و کارکرد معنوی دین برای تسکین و پناه و امید نیازمند بودند.
روحانیت و منادیان دین‌داری سنتی برای این وضعیت و این سوالات پاسخ‌هایی کهنه، تکراری و غالبا کلیشه‌ای دارند و این پاسخ‌ها کمتر کسی را جز خود آنان قانع میکند، دست‌کم میتوان گفت دستگاه دین سنتی، هاضمه‌ی جذب سوالات و انتقادات نسل جدید در این روزهای پر درد را ندارد. لذا ما در «زیتون» برای مواجهه با این سوالات به سراغ روشنفکران و نواندیشان دینی می‌رویم؛ نحله‌ای که دهه‌هاست تلاش میکند خوانش جدیدی از دین و مسائل دینی به‌دست دهد و به زعم خود برای سوالات جدید پاسخ‌های نو دارد و درصدد آشتی دادن دین و دنیاست اما کمتر به مباحث الهیاتی پرداخته است.
در نخستین گفتوگو سراغ عبدالکریم سروش رفتیم. او با اتکا به «الهیات عرفانی» از مسئله‌ی شر عبور کرد و به بلایای الهی خوش‌آمد و مرحبا گفت و مدعی شد که خدا به‌هر دردی نمی‌خورد. گفتگوی دوم با محسن کدیور انجام شد و او به پشتوانه‌ی حکمای اسلامی چون ملاصدرا برون‌رفت از مسئله‌ی شر را به روایت «الهیات کلاسیک» اسلامی تقریر کرد و از سنن الهی و قانون‌مندی خدا گفت. در گفت‌وگوی سوم، یاسر میردامادی از «الهیات گشوده» بهره گرفت تا هزینه‌ی کوچک کردن دایره‌ی دانایی و توانایی خدا را بپردازد و سرانجام از غیبت و سکوت خدا یاد کرد. اینک در گفتگوی چهارم پای «الهیات سلبی» هم برای کُشتی با برهانِ شر به میان می‌آید.
چهارمین فرد از نحله‌ی نواندیشی دینی که پرسش‌هایمان را با او در میان گذاشتیم، حسن یوسفی‌اشکوری است. مصاحبه با آقای یوسفی‌اشکوری، کتبی انجام شد و دو هفته به طول انجامید. هر بار تنها یکی-دو سوال را برایش فرستادم و به‌همین‌خاطر گفتوگو در حد امکان چالشی و زنده به‌انجام رسید. در ابتدا به تناسب تخصص آقای اشکوری در تاریخ اسلام، تلاش کردم سابقه‌ی برهان شر را در نزد مسلمانان از او بپرسم اما خیلی زود متوجه شدم که مسئله‌ی شر را در ادیان توحیدی و دست‌کم نزد مسلمانان موضوعی نسبتا انحرافی و وارداتی می‌داند و با اتکا به الهیات سلبی درصدد انحلال برهان شر است. به همین خاطر از او خواستم مبانی الهیاتی خود را تنقیح کند و سپس او را به نقد و چالش کشیدم. او نیز با گشادگی و حوصله و گاه مفصل از فرضیه‌اش دفاع کرد. متن کامل این گفتوگو را در ادامه بخوانید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76143
سایت خبری تحلیلی زیتون
انتظاری از «خدا» ندارم | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون- طاها پارسا: ویروس کرونا در ایران برای نخستین بار در «شهر مقدس قم» شناسایی شد و از این شهر به سراسر ایران گسترش یافت. جایگاه مقدسی که دهه‌هاست جمهوری اسلامی و بخشی از روحانیت شیعه برای شهر قم ساخته بود، در یک لحظه به سلاحی در دست مخالفان تبدیل شد و…
سقوط حکومت اسلامی
کیوان صمیمی
جمهوری اسلامی با رای ۹۸/۲ درصد آراء بر سر کار آمد. اکثریت مردم، قبلاً محتوای این عبارت را نمی‌دانستند ولی با توضیحات آقای خمینی متوجه معنای آن شده‌بودند.
ایشان در پاسخ به خبرنگار لوموند گفته‌بود : «جمهوری به همان معنایی که همه‌جا جمهوری‌ست».
این اوفوا بالعهد (سوره اسراء) اما اجرا نشد و کشور بر اساس رای جمهور مردم اداره نشد و نمی‌شود.
پارادایم خودی و غیرخودی که از ۲۳ بهمن ۵۷ طرفدار پیداکرده‌بود، به‌تدریج حاکم شد. غیرخودی دانستن منتقدان اما، مورد قبول «جمهور مردم» نبوده و نیست.
نادیده‌گرفتن آراء ملت، به‌معنای تبدیل جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی‌ست و حکومتی که نظر اکثریت مردم را اجرا نکند سقوط خواهد کرد. هشدارهای اخیر علی مطهری و نامه‌ی ۱۰۰ اصولگرا هم، همین را مطرح کرده‌است.
خواست اکثر مردم، دگرگونی‌های ساختاری به‌منظور استیفای حقوق ملت است و آن‌را بارها از طریق حرکت‌های خشونت‌پرهیز اجتماعی اعلام کرده‌اند.
استمرار این حرکات و جنبش‌های مطالبه‌محور و مسالمت‌آمیز اجتماعی‌ست که به برآمدن جمهوری به همان معنایی که همه‌جا جمهوری‌ست، می‌انجامد.
https://www.zeitoons.com/76225
کیوان صمیمی
جمهوری اسلامی با رای ۹۸/۲ درصد آراء بر سر کار آمد. اکثریت مردم، قبلاً محتوای این عبارت را نمی‌دانستند ولی با توضیحات آقای خمینی متوجه معنای آن شده‌بودند.
ایشان در پاسخ به خبرنگار لوموند گفته‌بود : «جمهوری به همان معنایی که همه‌جا جمهوری‌ست».
این اوفوا بالعهد (سوره اسراء) اما اجرا نشد و کشور بر اساس رای جمهور مردم اداره نشد و نمی‌شود.
پارادایم خودی و غیرخودی که از ۲۳ بهمن ۵۷ طرفدار پیداکرده‌بود، به‌تدریج حاکم شد. غیرخودی دانستن منتقدان اما، مورد قبول «جمهور مردم» نبوده و نیست.
نادیده‌گرفتن آراء ملت، به‌معنای تبدیل جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی‌ست و حکومتی که نظر اکثریت مردم را اجرا نکند سقوط خواهد کرد. هشدارهای اخیر علی مطهری و نامه‌ی ۱۰۰ اصولگرا هم، همین را مطرح کرده‌است.
خواست اکثر مردم، دگرگونی‌های ساختاری به‌منظور استیفای حقوق ملت است و آن‌را بارها از طریق حرکت‌های خشونت‌پرهیز اجتماعی اعلام کرده‌اند.
استمرار این حرکات و جنبش‌های مطالبه‌محور و مسالمت‌آمیز اجتماعی‌ست که به برآمدن جمهوری به همان معنایی که همه‌جا جمهوری‌ست، می‌انجامد.
https://www.zeitoons.com/76225
Zeitoons
سقوط حکومت اسلامی
سقوط حکومت اسلامی | سایت مستقل تحلیلی خبری
امنیت ملی، پرتاب ماهواره نورو قدرت باز دارندگی نظامی
بخش دوم: قدرت نظامی و توان بازدارندگی
مهدی نوربخش
با افزایش هزینه برای ساخت تسلیحات بخاطر ازدیاد قدرت نظامی، اصولا جمهوری اسلامی چقدر در طراحی سیاست‌های نظامی خود قادر بوده که یک مکانیزم بازدارنده در مقابل دشمن ایجاد نماید؟ در روابط بین الملل دو مکانیزم مختلف برای مقابله نظامی با دشمن برای حفظ امنیت یک کشور به کار گرفته می‌شوند.
مکانیزم اول پیشی گرفتن (Preemption) ازحمله نظامی دشمن به خاک یک کشور با یک حمله نظامی به مواضع دشمن است. توجیهی که جورج بوش برای حمله نظامی به عراق استفاده کرد یک پیشی گرفتن در حمله به عراق با تکیه بر این استدلال بود که این کشور در حال ساختن بمب اتم بوده و این بمب می‌تواند یک تهدید امنیتی برای آمریکا به شمار رود.
مکانیزم دوم بازدارندگی (Prevention) است که از طریق ایجاد توان نظامی برای جلوگیری حمله احتمالی دشمن به خاک کشور فراهم می‌آید. در این استراتژی چنانچه به کشوری حمله شود آن کشور توان مقابله (Reciprocate) به مثل را دار است. در ایران این استراتژی نظامی سال‌هاست که توسط سپاه پاسدران بدون در نظر گرفتن پارامترهای مختلف دیگر قدرت خصوصا اقتصادی قوی دنبال می‌شود. اما آیا این استراتژی نظامی آنگونه که سپاه پاسداران آن را درک و تبلیغ کرده است توفیقی برای ایجاد بازدارندگی حملات احتمالی دشمن به کشور ما در پی داشته است؟
جواب به این سئوال کاملا منفی‌ست. برای موثر بودن این استراتژی باید سری به سوریه زد. پایگاه‌های نظامی کشور ما اکنون در سوریه مرتب توسط ارتش اسرائیل بمباران می‌شوند بدون آنکه ایران بتواند عکس العملی از خود در مقابل این حملات نشان دهد. سپاهیان بخوبی می‌دانند که هر عکس العمل نظامی به حملات اسرائیل ممکن است جنگ با این کشور را به مررزهای ایران به کشاند.
مثال دوم ترور قاسم سلیمانی است. ترور او برای کشور ما و سپاه شاید بیشتر از حمله آمریکا به بعضی از تاسیسات نظامی و اقتصادی کشور هزینه بردار بود. قاسم سلیمانی یک هدف استراتژیک برای آمریکا و یک نیروی بسیار ارزشمند برای جمهوری اسلامی بوده است. دولت ترامپ با ترور سلیمانی ریسک بزرگی را متحمل شد اما خود را آماده کرده بود که در صورت حمله موشکی ایران به مواضع این کشور در خلیج فارس وارد یک جنگ سریع با زدن تاسیاست نظامی و اقتصادی ایران گردد. موشک‌ها و قدرت نظامی کشور ما عامل بازدارنده‌ای برای ترور قاسم سلیمانی نبود. آمریکایی‌ها هدف بزرگی را نشانه گرفتند اما کشور ما برای تلافی، چندین موشک به پایگاهای آمریکا در عراق مانند پایگاه عین الاسد پرتاب کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76218
بخش دوم: قدرت نظامی و توان بازدارندگی
مهدی نوربخش
با افزایش هزینه برای ساخت تسلیحات بخاطر ازدیاد قدرت نظامی، اصولا جمهوری اسلامی چقدر در طراحی سیاست‌های نظامی خود قادر بوده که یک مکانیزم بازدارنده در مقابل دشمن ایجاد نماید؟ در روابط بین الملل دو مکانیزم مختلف برای مقابله نظامی با دشمن برای حفظ امنیت یک کشور به کار گرفته می‌شوند.
مکانیزم اول پیشی گرفتن (Preemption) ازحمله نظامی دشمن به خاک یک کشور با یک حمله نظامی به مواضع دشمن است. توجیهی که جورج بوش برای حمله نظامی به عراق استفاده کرد یک پیشی گرفتن در حمله به عراق با تکیه بر این استدلال بود که این کشور در حال ساختن بمب اتم بوده و این بمب می‌تواند یک تهدید امنیتی برای آمریکا به شمار رود.
مکانیزم دوم بازدارندگی (Prevention) است که از طریق ایجاد توان نظامی برای جلوگیری حمله احتمالی دشمن به خاک کشور فراهم می‌آید. در این استراتژی چنانچه به کشوری حمله شود آن کشور توان مقابله (Reciprocate) به مثل را دار است. در ایران این استراتژی نظامی سال‌هاست که توسط سپاه پاسدران بدون در نظر گرفتن پارامترهای مختلف دیگر قدرت خصوصا اقتصادی قوی دنبال می‌شود. اما آیا این استراتژی نظامی آنگونه که سپاه پاسداران آن را درک و تبلیغ کرده است توفیقی برای ایجاد بازدارندگی حملات احتمالی دشمن به کشور ما در پی داشته است؟
جواب به این سئوال کاملا منفی‌ست. برای موثر بودن این استراتژی باید سری به سوریه زد. پایگاه‌های نظامی کشور ما اکنون در سوریه مرتب توسط ارتش اسرائیل بمباران می‌شوند بدون آنکه ایران بتواند عکس العملی از خود در مقابل این حملات نشان دهد. سپاهیان بخوبی می‌دانند که هر عکس العمل نظامی به حملات اسرائیل ممکن است جنگ با این کشور را به مررزهای ایران به کشاند.
مثال دوم ترور قاسم سلیمانی است. ترور او برای کشور ما و سپاه شاید بیشتر از حمله آمریکا به بعضی از تاسیسات نظامی و اقتصادی کشور هزینه بردار بود. قاسم سلیمانی یک هدف استراتژیک برای آمریکا و یک نیروی بسیار ارزشمند برای جمهوری اسلامی بوده است. دولت ترامپ با ترور سلیمانی ریسک بزرگی را متحمل شد اما خود را آماده کرده بود که در صورت حمله موشکی ایران به مواضع این کشور در خلیج فارس وارد یک جنگ سریع با زدن تاسیاست نظامی و اقتصادی ایران گردد. موشک‌ها و قدرت نظامی کشور ما عامل بازدارنده‌ای برای ترور قاسم سلیمانی نبود. آمریکایی‌ها هدف بزرگی را نشانه گرفتند اما کشور ما برای تلافی، چندین موشک به پایگاهای آمریکا در عراق مانند پایگاه عین الاسد پرتاب کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76218
سایت خبری تحلیلی زیتون
قدرت نظامی و توان بازدارندگی | سایت خبری تحلیلی زیتون
امنیت ملی، پرتاب ماهواره نورو قدرت باز دارندگی نظامی بخش دوم: قدرت نظامی و توان بازدارندگی با افزایش هزینه برای ساخت تسلیحات بخاطر ازدیاد قدرت نظامی، اصولا جمهوری اسلامی چقدر در طراحی سیاست‌های نظامی خود قادر بوده که یک مکانیزم بازدارنده در مقابل دشمن ایجاد…
اصلاح‌طلبان و مغالطه‌ی «تغییر تعریف»
طاها پارسا
https://www.zeitoons.com/76235
نقل است که چرچیل، نخست‌وزیر وقت انگلیس، در یک انتخابات میان‌دوره‌ای ادعا کرده بود که حزب ما پیروز می‌شود. از قضا حزب چرچیل در آن انتخابات رأی نیاورد. پس از شکست، چرچیل در جواب خبرنگاران گفته بود الان هم می‌گویم که پیروز شده‌ایم! کدام پیروزی بالاتر از این که قدرت ما به‌حدی برسد که به مخالفان خود اجازه‌ی آزادی و فعالیت سیاسی بدهیم؟ بزرگترین پیروزی یک حزبِ حاکم همین است.
این روایت، در کتاب‌های مغالطات، به‌عنوان یک نمونه‌ی کلاسیک و روشن از مغالطه‌ی «تغییر تعریف» آمده است.
مغالطه‌ی تغییرِ تعریف (definitional retreat ) وقتی اتفاق می‌افتد که کسی برای توجیه سخنان یا رفتار خود معنای کلمات یا کانتکست آنها را تغییر دهد. در این مغالطه، به‌طور پنهانی، مفهومی جایگزین مفهوم دیگری می‌شود تا مراد گوینده حاصل شود. این مغالطه شکل حرفه‌ای‌تر و پیشرفته‌تری از مغالطه‌ی «اشتراک لفظ» هم محسوب می‌شود.
مثلا در سخنان چرچیل مفهوم «پیروزی در برقراری دموکراسی» جایگزین «پیروزی در انتخابات» شده است. یعنی در حالی که خبرنگار از او درباره‌ی پیروزی یا شکست در یک رقابت انتخاباتی سوال کرده است او به‌جای اینکه به شکست در این بازی اقرار کند، مفهوم «پیروزی» را به بازی دیگری که در زمین و زمینه‌ای دیگر و با تیمی دیگر(موافقان دموکراسی) و رقیبی دیگر (مخالفان دموکراسی) تغییر می‌دهد و آن‌جا ادعای پیروزی میکند و رجز می‌خواند. روشن است که این «پیروزیِ» احتمالی هیچ ارتباطی به سوال خبرنگار و شکست حزب او در انتخابات ندارد.
در نمونه‌ای امروزه- و نسبتا تکراری در فضای سیاسی ایران- میتوان به مصاحبه‌ی سعید شریعتی، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد اسلامی، با روزنامه‌ی ایران ارجاع داد.
خبرنگار: اصلاح طلبان و ساختار اجماعی شان […] به دلیل رد صلاحیت نیروها نصفه و نیمه در انتخابات حضور داشتند. با اقبال بدنه اجتماعی شان هم مواجه نبودند.
سعید شریعتی: درصد مشارکت مردم در کلان‌شهر هادرصد پایینی بوده و شاید بشود گفت کسانی به مجلس راه پیدا کردند بعضا ۱۰ یا ۱۲ درصد از واجدان شرایط رای دادن را نمایندگی می کنند. به نظرم اصلاح‌طلب‌ها جای درستی ایستادند و این تصمیم و نتیجه هم باید در زمره پیروزی‌های شورای عالی[ ِاصلاح‌طلبان] قرار بگیرد. ( روزنامه ایران، ۲۴ اردیبهشت ۹۹،)
در اینجا نیز محور سوال خبرنگار رقابت انتخاباتی مجلس شورای اسلامی در سال ۹۸ و شکست اصلاح‌طلبان است اما سعید شریعتی به جای آن از پیروزی احتمالی در یک‌جای دیگر (کنار مردم ایستادن) سخن می‌گوید؛ جایی که از قضا نه حضورش، نه پیروزی‌اش و نه تیم‌هایش معلوم است.
سعید شریعتی، این گفتوگو را با تیتر : «اصلاح‌طلبان پیروزند، چون کنار اکثریت مردم ایستادند» در کانال شخصی خود باز نشر کرده تا به زعم خود این رجز را بهتر بخواند، غافل از اینکه با این‌کار تاکید بیشتری بر این مغالطه داشته است.
این مغالطه تا جایی که کارکرد سیاسی و رجزخوانی برای حریف داشته باشد قابل درک و شاید در فضای سیاسی از فرط استفاده قابلِ اغماض است اما تکرار آن، می‌رود که خود گوینده را نیز دچار این باور کند که واقعا پیروز شده است؛ چنانچه سال‌ها و بلکه نزدیک به دو دهه است که اصلاح‌طلبان، هر بار با تغییر مفهوم پیروزی در انتخابات، از آن بهره می‌گیرند و از شکست‌های پیاپی خود غافل می‌شوند و بدتر از آن استراتژی‌ها و گفتمان خود را بر آن بنا می‌نهند. مثلا هنگامی که کاندیدای آنها، مصطفی معین، از احمدی‌نژاد شکست خورد، و یا در انتخابات شورای دوم شکست خوردند، باز هم خود را پیروز میدان خواندند که توانسته‌اند زمینه‌ی سالمی برای دموکراسی و پیروزی رقیب فراهم کنند. و یا در ریاست‌جمهوری سال ۹۲، هنگامی که یک‌هفته مانده به انتخابات، از شکست محمدرضا عارف مطمین بودند، او را کنار گذاشتند و پشت سر یک کاندیدا با سابقه‌ی اصولگرایی تام، قرار گرفتند و از اینکه با این تاکتیک پشت سر کاندید پیروز قرار گرفته‌اند، خود را (اصلاح‌طلبی را ) باز هم «پیروز» خواندند و…
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76235
طاها پارسا
https://www.zeitoons.com/76235
نقل است که چرچیل، نخست‌وزیر وقت انگلیس، در یک انتخابات میان‌دوره‌ای ادعا کرده بود که حزب ما پیروز می‌شود. از قضا حزب چرچیل در آن انتخابات رأی نیاورد. پس از شکست، چرچیل در جواب خبرنگاران گفته بود الان هم می‌گویم که پیروز شده‌ایم! کدام پیروزی بالاتر از این که قدرت ما به‌حدی برسد که به مخالفان خود اجازه‌ی آزادی و فعالیت سیاسی بدهیم؟ بزرگترین پیروزی یک حزبِ حاکم همین است.
این روایت، در کتاب‌های مغالطات، به‌عنوان یک نمونه‌ی کلاسیک و روشن از مغالطه‌ی «تغییر تعریف» آمده است.
مغالطه‌ی تغییرِ تعریف (definitional retreat ) وقتی اتفاق می‌افتد که کسی برای توجیه سخنان یا رفتار خود معنای کلمات یا کانتکست آنها را تغییر دهد. در این مغالطه، به‌طور پنهانی، مفهومی جایگزین مفهوم دیگری می‌شود تا مراد گوینده حاصل شود. این مغالطه شکل حرفه‌ای‌تر و پیشرفته‌تری از مغالطه‌ی «اشتراک لفظ» هم محسوب می‌شود.
مثلا در سخنان چرچیل مفهوم «پیروزی در برقراری دموکراسی» جایگزین «پیروزی در انتخابات» شده است. یعنی در حالی که خبرنگار از او درباره‌ی پیروزی یا شکست در یک رقابت انتخاباتی سوال کرده است او به‌جای اینکه به شکست در این بازی اقرار کند، مفهوم «پیروزی» را به بازی دیگری که در زمین و زمینه‌ای دیگر و با تیمی دیگر(موافقان دموکراسی) و رقیبی دیگر (مخالفان دموکراسی) تغییر می‌دهد و آن‌جا ادعای پیروزی میکند و رجز می‌خواند. روشن است که این «پیروزیِ» احتمالی هیچ ارتباطی به سوال خبرنگار و شکست حزب او در انتخابات ندارد.
در نمونه‌ای امروزه- و نسبتا تکراری در فضای سیاسی ایران- میتوان به مصاحبه‌ی سعید شریعتی، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد اسلامی، با روزنامه‌ی ایران ارجاع داد.
خبرنگار: اصلاح طلبان و ساختار اجماعی شان […] به دلیل رد صلاحیت نیروها نصفه و نیمه در انتخابات حضور داشتند. با اقبال بدنه اجتماعی شان هم مواجه نبودند.
سعید شریعتی: درصد مشارکت مردم در کلان‌شهر هادرصد پایینی بوده و شاید بشود گفت کسانی به مجلس راه پیدا کردند بعضا ۱۰ یا ۱۲ درصد از واجدان شرایط رای دادن را نمایندگی می کنند. به نظرم اصلاح‌طلب‌ها جای درستی ایستادند و این تصمیم و نتیجه هم باید در زمره پیروزی‌های شورای عالی[ ِاصلاح‌طلبان] قرار بگیرد. ( روزنامه ایران، ۲۴ اردیبهشت ۹۹،)
در اینجا نیز محور سوال خبرنگار رقابت انتخاباتی مجلس شورای اسلامی در سال ۹۸ و شکست اصلاح‌طلبان است اما سعید شریعتی به جای آن از پیروزی احتمالی در یک‌جای دیگر (کنار مردم ایستادن) سخن می‌گوید؛ جایی که از قضا نه حضورش، نه پیروزی‌اش و نه تیم‌هایش معلوم است.
سعید شریعتی، این گفتوگو را با تیتر : «اصلاح‌طلبان پیروزند، چون کنار اکثریت مردم ایستادند» در کانال شخصی خود باز نشر کرده تا به زعم خود این رجز را بهتر بخواند، غافل از اینکه با این‌کار تاکید بیشتری بر این مغالطه داشته است.
این مغالطه تا جایی که کارکرد سیاسی و رجزخوانی برای حریف داشته باشد قابل درک و شاید در فضای سیاسی از فرط استفاده قابلِ اغماض است اما تکرار آن، می‌رود که خود گوینده را نیز دچار این باور کند که واقعا پیروز شده است؛ چنانچه سال‌ها و بلکه نزدیک به دو دهه است که اصلاح‌طلبان، هر بار با تغییر مفهوم پیروزی در انتخابات، از آن بهره می‌گیرند و از شکست‌های پیاپی خود غافل می‌شوند و بدتر از آن استراتژی‌ها و گفتمان خود را بر آن بنا می‌نهند. مثلا هنگامی که کاندیدای آنها، مصطفی معین، از احمدی‌نژاد شکست خورد، و یا در انتخابات شورای دوم شکست خوردند، باز هم خود را پیروز میدان خواندند که توانسته‌اند زمینه‌ی سالمی برای دموکراسی و پیروزی رقیب فراهم کنند. و یا در ریاست‌جمهوری سال ۹۲، هنگامی که یک‌هفته مانده به انتخابات، از شکست محمدرضا عارف مطمین بودند، او را کنار گذاشتند و پشت سر یک کاندیدا با سابقه‌ی اصولگرایی تام، قرار گرفتند و از اینکه با این تاکتیک پشت سر کاندید پیروز قرار گرفته‌اند، خود را (اصلاح‌طلبی را ) باز هم «پیروز» خواندند و…
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76235
سایت خبری تحلیلی زیتون
اصلاح‌طلبان و مغالطه‌ی «تغییر تعریف» | سایت خبری تحلیلی زیتون
نقل است که چرچیل، نخست‌وزیر وقت انگلیس، در یک انتخابات میان‌دوره‌ای ادعا کرده بود که حزب ما پیروز می‌شود. از قضا حزب چرچیل در آن انتخابات رأی نیاورد. پس از شکست، چرچیل در جواب خبرنگاران گفته بود الان هم می‌گویم که پیروز شده‌ایم! کدام پیروزی بالاتر از این…
کرونا و بحران زیست مومنانه
نواندیشان دینی چه پاسخی برای «مسئله شر» دارند؟
https://www.zeitoons.com/category/islamicreformism
زیتون- طاها پارسا: ویروس کرونا در ایران برای نخستین بار در «شهر مقدس قم» شناسایی شد و از این شهر به سراسر ایران گسترش یافت. جایگاه مقدسی که دهه‌هاست جمهوری اسلامی و بخشی از روحانیت شیعه برای شهر قم ساخته بود، در یک لحظه به سلاحی در دست مخالفان تبدیل شد و در رسانه‌های اجتماعی، بی‌پرواتر از همیشه، اعتقادات مومنان به چالش کشیده و گاه به سخره گرفته شد.
قم قرنطینه نشد و کار از هر سو بالا گرفت. زخم کهنه‌ی نقش روحانیت شیعه و مسئولیت و جایگاه دینی و سیاسی آنها در حکومت هم سر باز کرد و کرونا پرچم‌دار سکولاریزم شیعی شد. کم‌کم پای خدا و «مسئله شر» هم به‌میان آمد و دیگر این بیماری مرگ‌بار به چالشی برای زیست مومنانه نیز تبدیل شد، آن‌هم در شرایط و لحظاتی که مردم، بیماران و بازماندگان و مصیبت‌دیدگان بیش از همیشه به جایگاه و کارکرد معنوی دین برای تسکین و پناه و امید نیازمند بودند.
روحانیت و منادیان دین‌داری سنتی برای این وضعیت و این سوالات پاسخ‌هایی کهنه، تکراری و غالبا کلیشه‌ای دارند و این پاسخ‌ها کمتر کسی را جز خود آنان قانع میکند، دست‌کم میتوان گفت دستگاه دین سنتی، هاضمه‌ی جذب سوالات و انتقادات نسل جدید در این روزهای پر درد را ندارد. لذا ما در «زیتون» برای مواجهه با این سوالات به سراغ روشنفکران و نواندیشان دینی می‌رویم؛ نحله‌ای که دهه‌هاست تلاش میکند خوانش جدیدی از دین و مسائل دینی به‌دست دهد و به زعم خود برای سوالات جدید پاسخ‌های نو دارد و درصدد آشتی دادن دین و دنیاست اما کمتر به مباحث الهیاتی پرداخته است.
در نخستین گفتوگو سراغ عبدالکریم سروش رفتیم. او با اتکا به «الهیات عرفانی» از مسئله‌ی شر عبور کرد و به بلایای الهی خوش‌آمد و مرحبا گفت و مدعی شد که خدا به‌هر دردی نمی‌خورد. گفتگوی دوم با محسن کدیور انجام شد و او به پشتوانه‌ی حکمای اسلامی چون ملاصدرا برون‌رفت از مسئله‌ی شر را به روایت «الهیات کلاسیک» اسلامی تقریر کرد و از سنن الهی و قانون‌مندی خدا گفت. در گفت‌وگوی سوم، یاسر میردامادی از «الهیات گشوده» بهره گرفت تا هزینه‌ی کوچک کردن دایره‌ی دانایی و توانایی خدا را بپردازد و سرانجام از غیبت و سکوت خدا یاد کرد. در گفتگوی چهارم پای «الهیات سلبی» هم برای کُشتی با برهانِ شر به میان می‌آید. چهارمین فرد از نحله‌ی نواندیشی دینی که پرسش‌هایمان را با او در میان گذاشتیم حسن یوسفی‌اشکوری بود. این گفت‌وگوها با افرادی دیگر ادامه دارند...
«خدا» به هر دردی نمی‌خورد
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با عبدالکریم سروش
«خدا» وجودی قانون‌مند است
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با محسن کدیور
غیبت «خدا» ممکن است
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با یاسر میردامادی
انتظاری از «خدا» ندارم
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با حسن یوسفی‌اشکوری
https://www.zeitoons.com/category/islamicreformism
نواندیشان دینی چه پاسخی برای «مسئله شر» دارند؟
https://www.zeitoons.com/category/islamicreformism
زیتون- طاها پارسا: ویروس کرونا در ایران برای نخستین بار در «شهر مقدس قم» شناسایی شد و از این شهر به سراسر ایران گسترش یافت. جایگاه مقدسی که دهه‌هاست جمهوری اسلامی و بخشی از روحانیت شیعه برای شهر قم ساخته بود، در یک لحظه به سلاحی در دست مخالفان تبدیل شد و در رسانه‌های اجتماعی، بی‌پرواتر از همیشه، اعتقادات مومنان به چالش کشیده و گاه به سخره گرفته شد.
قم قرنطینه نشد و کار از هر سو بالا گرفت. زخم کهنه‌ی نقش روحانیت شیعه و مسئولیت و جایگاه دینی و سیاسی آنها در حکومت هم سر باز کرد و کرونا پرچم‌دار سکولاریزم شیعی شد. کم‌کم پای خدا و «مسئله شر» هم به‌میان آمد و دیگر این بیماری مرگ‌بار به چالشی برای زیست مومنانه نیز تبدیل شد، آن‌هم در شرایط و لحظاتی که مردم، بیماران و بازماندگان و مصیبت‌دیدگان بیش از همیشه به جایگاه و کارکرد معنوی دین برای تسکین و پناه و امید نیازمند بودند.
روحانیت و منادیان دین‌داری سنتی برای این وضعیت و این سوالات پاسخ‌هایی کهنه، تکراری و غالبا کلیشه‌ای دارند و این پاسخ‌ها کمتر کسی را جز خود آنان قانع میکند، دست‌کم میتوان گفت دستگاه دین سنتی، هاضمه‌ی جذب سوالات و انتقادات نسل جدید در این روزهای پر درد را ندارد. لذا ما در «زیتون» برای مواجهه با این سوالات به سراغ روشنفکران و نواندیشان دینی می‌رویم؛ نحله‌ای که دهه‌هاست تلاش میکند خوانش جدیدی از دین و مسائل دینی به‌دست دهد و به زعم خود برای سوالات جدید پاسخ‌های نو دارد و درصدد آشتی دادن دین و دنیاست اما کمتر به مباحث الهیاتی پرداخته است.
در نخستین گفتوگو سراغ عبدالکریم سروش رفتیم. او با اتکا به «الهیات عرفانی» از مسئله‌ی شر عبور کرد و به بلایای الهی خوش‌آمد و مرحبا گفت و مدعی شد که خدا به‌هر دردی نمی‌خورد. گفتگوی دوم با محسن کدیور انجام شد و او به پشتوانه‌ی حکمای اسلامی چون ملاصدرا برون‌رفت از مسئله‌ی شر را به روایت «الهیات کلاسیک» اسلامی تقریر کرد و از سنن الهی و قانون‌مندی خدا گفت. در گفت‌وگوی سوم، یاسر میردامادی از «الهیات گشوده» بهره گرفت تا هزینه‌ی کوچک کردن دایره‌ی دانایی و توانایی خدا را بپردازد و سرانجام از غیبت و سکوت خدا یاد کرد. در گفتگوی چهارم پای «الهیات سلبی» هم برای کُشتی با برهانِ شر به میان می‌آید. چهارمین فرد از نحله‌ی نواندیشی دینی که پرسش‌هایمان را با او در میان گذاشتیم حسن یوسفی‌اشکوری بود. این گفت‌وگوها با افرادی دیگر ادامه دارند...
«خدا» به هر دردی نمی‌خورد
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با عبدالکریم سروش
«خدا» وجودی قانون‌مند است
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با محسن کدیور
غیبت «خدا» ممکن است
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با یاسر میردامادی
انتظاری از «خدا» ندارم
پاندمی کرونا و طرح «مسئله شر» در گفتوگو با حسن یوسفی‌اشکوری
https://www.zeitoons.com/category/islamicreformism
Zeitoons
بایگانی بخش | "نواندیشی دینی" | زیتون
نواندیشی دینی | سایت مستقل تحلیلی خبری
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
علیه فراموشی
گزارش آبان ۹۸؟
شش ماه گذشت
گزارش آبان ۹۸؟
شش ماه گذشت
بیانیه‌ی ۲۵۰ نفر پیرامون «جنایت رخ داده در مرز ایران و افغانستان»
ما شرمساریم
زیتون- ۲۵۰ نفر از اساتید دانشگاه٬ فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشری ایرانی داخل و خارج از کشور طی بیانیه‌ای فاجعه جنایت‌بار علیه مهاجران افغانستانی در مرز دو کشور را محکوم کرده و از آن اظهار شرمساری کرده‌اند.
به گزارش «زیتون» در بخشی از این بیانیه آمده است: «تاسف بار است که ظلم و جنایتی که هر از چندی در مرزهای غربی کشورمان نسبت به کولبران کرد ایرانی تکرار می شود این بار در مرزهای شرقی کشور نسبت به مهاجران مظلوم افغانستانی اعمال گردیده است.»
امضا کنندگان این بیانه در ادامه تایید کردند که :«ما جمعی از فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشری ایرانی از داخل و خارج از کشور، از گرایشات مختلف فکری و سیاسی؛ این جنایت ضدانسانی نسبت به شهروندان زحمتکش کشور همسایه مان افغانستانِ را محکوم می کنیم و از اینکه مرزبانان کشورمان چنین رفتار شرم آوری را مرتکب شده‌اند به شدت متاسفیم.»
در این بیانیه همچنین آمده است: «ما امضاکنندگان این بیانیه خواهان معذرت خواهی رسمی دولت ایران از خانواده های قربانیان، مردم و دولت افغانستان، همکاری همه جانبه برای روشن شدن همه ابعاد این جنایت و نیز کشف بقیه اجساد، پرداخت غرامت به خانواده قربانیان، مجازات خاطیان و جلوگیری از تکرار این گونه فجایع هستیم. حکومت ایران باید بدون هر گونه اهمال، تعلل و سرپیچی به پروتکل های بین‌المللی در باره مهاجران پایبند باشد و قوانین همسو با آن را تصویب و اجرا نماید.»
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به این شرح است:
https://www.zeitoons.com/76265
ما شرمساریم
زیتون- ۲۵۰ نفر از اساتید دانشگاه٬ فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشری ایرانی داخل و خارج از کشور طی بیانیه‌ای فاجعه جنایت‌بار علیه مهاجران افغانستانی در مرز دو کشور را محکوم کرده و از آن اظهار شرمساری کرده‌اند.
به گزارش «زیتون» در بخشی از این بیانیه آمده است: «تاسف بار است که ظلم و جنایتی که هر از چندی در مرزهای غربی کشورمان نسبت به کولبران کرد ایرانی تکرار می شود این بار در مرزهای شرقی کشور نسبت به مهاجران مظلوم افغانستانی اعمال گردیده است.»
امضا کنندگان این بیانه در ادامه تایید کردند که :«ما جمعی از فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشری ایرانی از داخل و خارج از کشور، از گرایشات مختلف فکری و سیاسی؛ این جنایت ضدانسانی نسبت به شهروندان زحمتکش کشور همسایه مان افغانستانِ را محکوم می کنیم و از اینکه مرزبانان کشورمان چنین رفتار شرم آوری را مرتکب شده‌اند به شدت متاسفیم.»
در این بیانیه همچنین آمده است: «ما امضاکنندگان این بیانیه خواهان معذرت خواهی رسمی دولت ایران از خانواده های قربانیان، مردم و دولت افغانستان، همکاری همه جانبه برای روشن شدن همه ابعاد این جنایت و نیز کشف بقیه اجساد، پرداخت غرامت به خانواده قربانیان، مجازات خاطیان و جلوگیری از تکرار این گونه فجایع هستیم. حکومت ایران باید بدون هر گونه اهمال، تعلل و سرپیچی به پروتکل های بین‌المللی در باره مهاجران پایبند باشد و قوانین همسو با آن را تصویب و اجرا نماید.»
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به این شرح است:
https://www.zeitoons.com/76265
سایت خبری تحلیلی زیتون
? ما شرمساریم | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون- ۲۵۰ نفر از اساتید دانشگاه٬ فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشری ایرانی داخل و خارج از کشور طی بیانیه‌ای فاجعه جنایت‌بار علیه مهاجران افغانستانی در مرز دو کشور را محکوم کرده و از آن اظهار شرمساری کرده‌اند. به گزارش «زیتون» در بخشی از این بیانیه آمده است:…
در پی زمزمه‌هایی به نفع رفع تحریم از درون و بیرون آمریکا
آیا ترامپ راه ریگان را می‌رود؟
زیتون ـ یلدا امیری: جنگ نرم یا جنگ سرد، تفاوت چندانی نمی‌کند، اگرچه رهبر جمهوری اسلامی اصرار دارد که از عبارت جنگ نرم استفاده کند اما به نظر میرسد تاکتیکی که دونالد ترامپ در قبال ایران به کار گرفته، همان روشی است که رونالد ریگان در قبال شوروی سابق در پیش گرفت و با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی آمریکا به یک پیروزی بدون جنگ دست یافت.
اکنون که به نظر میرسد تحلیلی در آمریکا این است که ایران در اوج مشکلات اقتصادی و بحران کرونا با فروپاشی اجتماعی فاصله چندانی ندارد و‌جامعه‌شناسان از احتمال وقوع اعتراضات مشابه ۹۶ و ۹۸ در سال ۱۳۹۹ سخن می‌گویند. با وجود این مقامات جمهوری اسلامی و ایالات متحده همچنان بر مواضع سخت خود پای می‌فشارند. تا کنون پیشنهادات بسیاری برای گفتگو میان دو طرف مطرح شده اما همگی بی‌نتیجه مانده است.
مذاکره محدود
دو روز پیش یک سناتور ایالات متحده خواستار گفتگوی ایران و آمریکا در سطح محدود شد. سناتور دایان فاینستاین، عضو ارشد دموکرات در کمیته قضایی سنای ایالات متحده، پیشنهاد کرده است آمریکا و ایران برای پرهیز از هرگونه درگیری ناخواسته و تمرکز بر مقابله با شیوع ویروس کرونا، ملاقات‌هایی در سطح وزرا انجام دهند.
این نماینده ایالت کالیفرنیا، در یادداشتی در بلومبرگ با عنوان «ایالات متحده و ایران نیازمند یک طرح صلح ویروس کرونا هستند»، که در روز پنجشنبه ۲۵ اردیبهشت منتشر شده، تاکید کرده است چنین گام هایی می‌تواند زمینه را برای یک توافق فراگیرتر و جامع فراهم کند.
روز گذشته، جمعه ۲۶ اردیبهشت هم میشل باچله، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد بر ضرورت رفع تحریم‌ها علیه ایران به منظور کمک در مبارزه با ویروس کرونا تأکید کرد. باچله در مصاحبه‌ای با فرانس۲۴ با اشاره به شیوع ویروس کرونا گفته که وضعیت موجود ایجاب میکند که برای نجات جان انسان‌ها تحریم‌های وضع‌شده توسط آمریکا علیه ایران و ونزوئلا رفع شوند.
این مقام سازمان ملل متحد تأکید کرد معافیت‌های اعمال‌شده توسط دولت ترامپ برای خارج کردن اقلام پزشکی از شمول این تحریم‌ها «بسیار ضعیف» هستند و تنها رفع یا تعلیق تحریم‌ها است که می‌تواند اثرات واقعی داشته باشد.
بی ثباتی در خاورمیانه
فاینستاین، سناتور دمکرات در یادداشت خود همچنین هشدار داده است که بیماری کرونا می‌تواند باعث بی‌ثباتی شدید در خاورمیانه شود و پیشنهاد داده که برای کوتاه مدت اقداماتی برای کاهش تنش در منطقه صورت بگیرد تا کشورها بتواند بر مقابله با ویروس کرونا در منطقه متمرکز شوند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76249
آیا ترامپ راه ریگان را می‌رود؟
زیتون ـ یلدا امیری: جنگ نرم یا جنگ سرد، تفاوت چندانی نمی‌کند، اگرچه رهبر جمهوری اسلامی اصرار دارد که از عبارت جنگ نرم استفاده کند اما به نظر میرسد تاکتیکی که دونالد ترامپ در قبال ایران به کار گرفته، همان روشی است که رونالد ریگان در قبال شوروی سابق در پیش گرفت و با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی آمریکا به یک پیروزی بدون جنگ دست یافت.
اکنون که به نظر میرسد تحلیلی در آمریکا این است که ایران در اوج مشکلات اقتصادی و بحران کرونا با فروپاشی اجتماعی فاصله چندانی ندارد و‌جامعه‌شناسان از احتمال وقوع اعتراضات مشابه ۹۶ و ۹۸ در سال ۱۳۹۹ سخن می‌گویند. با وجود این مقامات جمهوری اسلامی و ایالات متحده همچنان بر مواضع سخت خود پای می‌فشارند. تا کنون پیشنهادات بسیاری برای گفتگو میان دو طرف مطرح شده اما همگی بی‌نتیجه مانده است.
مذاکره محدود
دو روز پیش یک سناتور ایالات متحده خواستار گفتگوی ایران و آمریکا در سطح محدود شد. سناتور دایان فاینستاین، عضو ارشد دموکرات در کمیته قضایی سنای ایالات متحده، پیشنهاد کرده است آمریکا و ایران برای پرهیز از هرگونه درگیری ناخواسته و تمرکز بر مقابله با شیوع ویروس کرونا، ملاقات‌هایی در سطح وزرا انجام دهند.
این نماینده ایالت کالیفرنیا، در یادداشتی در بلومبرگ با عنوان «ایالات متحده و ایران نیازمند یک طرح صلح ویروس کرونا هستند»، که در روز پنجشنبه ۲۵ اردیبهشت منتشر شده، تاکید کرده است چنین گام هایی می‌تواند زمینه را برای یک توافق فراگیرتر و جامع فراهم کند.
روز گذشته، جمعه ۲۶ اردیبهشت هم میشل باچله، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد بر ضرورت رفع تحریم‌ها علیه ایران به منظور کمک در مبارزه با ویروس کرونا تأکید کرد. باچله در مصاحبه‌ای با فرانس۲۴ با اشاره به شیوع ویروس کرونا گفته که وضعیت موجود ایجاب میکند که برای نجات جان انسان‌ها تحریم‌های وضع‌شده توسط آمریکا علیه ایران و ونزوئلا رفع شوند.
این مقام سازمان ملل متحد تأکید کرد معافیت‌های اعمال‌شده توسط دولت ترامپ برای خارج کردن اقلام پزشکی از شمول این تحریم‌ها «بسیار ضعیف» هستند و تنها رفع یا تعلیق تحریم‌ها است که می‌تواند اثرات واقعی داشته باشد.
بی ثباتی در خاورمیانه
فاینستاین، سناتور دمکرات در یادداشت خود همچنین هشدار داده است که بیماری کرونا می‌تواند باعث بی‌ثباتی شدید در خاورمیانه شود و پیشنهاد داده که برای کوتاه مدت اقداماتی برای کاهش تنش در منطقه صورت بگیرد تا کشورها بتواند بر مقابله با ویروس کرونا در منطقه متمرکز شوند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76249
Zeitoons
آیا ترامپ راه ریگان را می‌رود؟
آیا ترامپ راه ریگان را می‌رود؟ | سایت مستقل تحلیلی خبری
پان‌مرکزیسم و خطای تحلیل
نصرالله لشنی
در پیگیری و مطالعه‌ی تحلیل‌های متکثر در مؤلفه‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادیِ افراد و گروه‌های متعدد در فضای سیاسی ایران، میتوان به یک وجه مشترک در تمام این تحلیل‌ها با همه‌ی اختلافاتی که دارند پی برد و آن پان‌مرکزیسم مسلط بر این تحلیل‌هاست. پان‌مرکزیسم را حتی میتوان در نظرسنجی‌ها هم دید.
پان‌مرکزیسم یک وضعیت روان‌شناختی است که فرد در این وضعیت کمترین توجهی به سطوح و لایه‌های متعدد اجتماعی در سطح کلان جغرافیای کشوری ندارد و تنها خود و پیرامون خود را می‌بیند و با توجه به این شناخت محدود، به تحلیل واقعیات پیچیده و بغرنج اجتماعی می‌پردازد. پان‌مرکزیسم در عینیت اجتماعی‌اش نتیجه‌ی شرایطی است که استبداد سیاسی، تمرکزگرایی اقتصادی و الیگارشی مبتنی بر فرهنگ خودی – غیرخودی در طول تاریخ به وجود آورده و همچنان استمرار دارد.
در پان‌مرکزیسم جغرافیای ایران به‌عنوان یک واقعیت ارضی و مرزی وجود دارد، اما کمترین جایگاهی در ذهن تحلیل‌گر ندارد، لذا در بهترین حالت، این واقعیت به یک انتزاع مقدس برای مرکزنشینان تبدیل می‌شود که باید حفظ شود، اما کمترین توجهی به زندگی و شرایط زیست مردمی که در جای‌جای این مرز جغرافیایی زندگی می‌کنند، وجود ندارد. بنابراین، اعتراضات مردم در مناطقی که از نظر پان‌مرکزیست‌ها حاشیه و پیرامون دانسته می‌شوند، رفتاری مرکزستیزانه دانسته می‌شود که به بدترین شکل ممکن باید سرکوب شوند.
سال‌هاست که حتی گروه‌های سیاسی مدعی دموکراسی و حقوق بشر نیز نسبت به دستگیر و اعدام مردم بی‌گناه استان‌های کردستان، سیستان و بلوچستان و … سکوت پیشه کرده‌اند و بعضاً حتی این رفتار غیرانسانی و ضد حقوق بشری را تائید کرده‌اند. در اعتراضات دی‌ماه ۹۶، اصلاح‌طلبان سرکوب مردم معترض را تائید کردند و معترضین را حتی اغتشاش‌گر و اراذل‌واوباش خواندند، اما وقتی در آبان ۹۸ همین اعتراضات به اطراف تهران کشیده شد، بلافاصله واکنش‌های مثبت نشان دادند و به‌ظاهر هم که شده برای معترضین دل سوزاندند و سرکوب وحشیانه‌ی آنان را تقبیح کردند. این واکنش طبیعی پان‌مرکزیسم برآمده از فرهنگ خودی – غیرخودی است که وقتی اعتراضی دور از تهران است، آن را ناشی از دسیسه‌های پشت پرده می‌دانند و با سرکوب وحشیانه‌ی آن هم‌دلی و هم‌آوایی می‌کنند اما وقتی به تهران و اطراف تهران می‌آید، آن را خودجوش و مردمی و برآمده از واقعیات سیاسی و اقتصادی و غیره می‌دانند. اعتراضات ۹۶ را با درانداختن تئوری‌های توطئه تحلیل می‌کنند و ماجرا را ختم شده می‌پندارند اما در تحلیل اعتراضات ۹۸ به انواع روش تحلیل‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و … می‌پردازند و به صرافت می‌افتند که ریشه‌های اعتراضات مردمی را دریابند و ناگزیر می‌شوند که به عقب برگردند و نگاهی هم به اعتراضات ۹۶ و ارتباط آن با اعتراضات ۹۸ کنند. اما به‌واسطه‌ی همان روانشناسی پان‌مرکزیسم دوباره می‌بینیم که گرفتار خطای تحلیل شده‌اند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76262
نصرالله لشنی
در پیگیری و مطالعه‌ی تحلیل‌های متکثر در مؤلفه‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادیِ افراد و گروه‌های متعدد در فضای سیاسی ایران، میتوان به یک وجه مشترک در تمام این تحلیل‌ها با همه‌ی اختلافاتی که دارند پی برد و آن پان‌مرکزیسم مسلط بر این تحلیل‌هاست. پان‌مرکزیسم را حتی میتوان در نظرسنجی‌ها هم دید.
پان‌مرکزیسم یک وضعیت روان‌شناختی است که فرد در این وضعیت کمترین توجهی به سطوح و لایه‌های متعدد اجتماعی در سطح کلان جغرافیای کشوری ندارد و تنها خود و پیرامون خود را می‌بیند و با توجه به این شناخت محدود، به تحلیل واقعیات پیچیده و بغرنج اجتماعی می‌پردازد. پان‌مرکزیسم در عینیت اجتماعی‌اش نتیجه‌ی شرایطی است که استبداد سیاسی، تمرکزگرایی اقتصادی و الیگارشی مبتنی بر فرهنگ خودی – غیرخودی در طول تاریخ به وجود آورده و همچنان استمرار دارد.
در پان‌مرکزیسم جغرافیای ایران به‌عنوان یک واقعیت ارضی و مرزی وجود دارد، اما کمترین جایگاهی در ذهن تحلیل‌گر ندارد، لذا در بهترین حالت، این واقعیت به یک انتزاع مقدس برای مرکزنشینان تبدیل می‌شود که باید حفظ شود، اما کمترین توجهی به زندگی و شرایط زیست مردمی که در جای‌جای این مرز جغرافیایی زندگی می‌کنند، وجود ندارد. بنابراین، اعتراضات مردم در مناطقی که از نظر پان‌مرکزیست‌ها حاشیه و پیرامون دانسته می‌شوند، رفتاری مرکزستیزانه دانسته می‌شود که به بدترین شکل ممکن باید سرکوب شوند.
سال‌هاست که حتی گروه‌های سیاسی مدعی دموکراسی و حقوق بشر نیز نسبت به دستگیر و اعدام مردم بی‌گناه استان‌های کردستان، سیستان و بلوچستان و … سکوت پیشه کرده‌اند و بعضاً حتی این رفتار غیرانسانی و ضد حقوق بشری را تائید کرده‌اند. در اعتراضات دی‌ماه ۹۶، اصلاح‌طلبان سرکوب مردم معترض را تائید کردند و معترضین را حتی اغتشاش‌گر و اراذل‌واوباش خواندند، اما وقتی در آبان ۹۸ همین اعتراضات به اطراف تهران کشیده شد، بلافاصله واکنش‌های مثبت نشان دادند و به‌ظاهر هم که شده برای معترضین دل سوزاندند و سرکوب وحشیانه‌ی آنان را تقبیح کردند. این واکنش طبیعی پان‌مرکزیسم برآمده از فرهنگ خودی – غیرخودی است که وقتی اعتراضی دور از تهران است، آن را ناشی از دسیسه‌های پشت پرده می‌دانند و با سرکوب وحشیانه‌ی آن هم‌دلی و هم‌آوایی می‌کنند اما وقتی به تهران و اطراف تهران می‌آید، آن را خودجوش و مردمی و برآمده از واقعیات سیاسی و اقتصادی و غیره می‌دانند. اعتراضات ۹۶ را با درانداختن تئوری‌های توطئه تحلیل می‌کنند و ماجرا را ختم شده می‌پندارند اما در تحلیل اعتراضات ۹۸ به انواع روش تحلیل‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و … می‌پردازند و به صرافت می‌افتند که ریشه‌های اعتراضات مردمی را دریابند و ناگزیر می‌شوند که به عقب برگردند و نگاهی هم به اعتراضات ۹۶ و ارتباط آن با اعتراضات ۹۸ کنند. اما به‌واسطه‌ی همان روانشناسی پان‌مرکزیسم دوباره می‌بینیم که گرفتار خطای تحلیل شده‌اند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76262
Zeitoons
پان‌مرکزیسم و خطای تحلیل
پان‌مرکزیسم و خطای تحلیل | سایت مستقل تحلیلی خبری
بیماری کرونا در مصاف با «تشیع عرفی»
زیتون ـ سولماز ایکدر: در بیش از چهل سالی که از تشکیل جمهوری اسلامی می‌گذرد٬ فقه شیعه بیش از هر برهه زمانی دیگری در معرض تغییر قرار گرفته و روز به روز به عرف نزدیک‌تر می‌شود. تا جایی‌که جشن‌های تولد امام زمان٬ امام دوازدهم شیعیان و عید غدیر خم٬ اعلام امامت امام اول شیعیان٬ از جشن‌های مربوط به بعثت پیامبر اسلام با شکوه‌تر برگزار می‌شود و مراسم مربوط به درگذشت امام سوم شیعیان از مراسم درگذشت پیامبر دین اسلام مهمتر خوانده می‌شود؛ یا به مراسم راهپیمایی اربعین هم‌سنگ مراسم حج ارج نهاده می‌شود.
پیتر برگر٬ جامعه‌شناس آمریکایی و از اولین پژوهشگران حوزه عرفی شدن دین٬ در کتاب «سایه‌بان مقدس؛ ساخت اجتماعی دین» خصوصی شدن دین را از جمله اولین دلایل «عرفی شدن» آن می‌داند. به گفته او سکولاریسم سیاسی-اجتماعی موجب عرفی شدن دین می‌شود.
این تعبیر اما در تضاد با نحوه‌ی عرفی شدن٬ یا عرفی‌تر شدن مذهب تشیع در ایران است. در واقع پس از تشکیل اولین حکومت سیاسی شیعه در عصر جدید در ایران روند عرفی شدن دین تسریع شد.
«این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است»
جمهوری اسلامی برای تغذیه ایدئولوژیک بدنه انقلابی‌اش٬ از بدو تاسیس٬ بر مناسبات خاص شیعیان تاکید کرد تا جایی که بنیانگذار این انقلاب گفت: «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است.»
به موازات پمپاژ این ایدئولوژی از مبادی رسمی حکومتی به مرور پس از آغاز دوران زعامت رهبر دوم جمهوری اسلامی٬ دست مدحان بیش از پیش و حتی بیش از روحانیون برای خدمت به این گفتمان جدید باز شد.
در نتیجه همین رویکرد بود که امروز در شبکه سوم تلویزیون به راحتی «حب علی» مقدم بر توحید خوانده می‌شود؛ یا مداح محبوب بیت رهبر جمهوری اسلامی جسارت پیدا میکند مدعی شود امام اول شعیان از شکم مادر به حالت سجده به دنیا آمده است.
https://www.zeitoons.com/76280
زیتون ـ سولماز ایکدر: در بیش از چهل سالی که از تشکیل جمهوری اسلامی می‌گذرد٬ فقه شیعه بیش از هر برهه زمانی دیگری در معرض تغییر قرار گرفته و روز به روز به عرف نزدیک‌تر می‌شود. تا جایی‌که جشن‌های تولد امام زمان٬ امام دوازدهم شیعیان و عید غدیر خم٬ اعلام امامت امام اول شیعیان٬ از جشن‌های مربوط به بعثت پیامبر اسلام با شکوه‌تر برگزار می‌شود و مراسم مربوط به درگذشت امام سوم شیعیان از مراسم درگذشت پیامبر دین اسلام مهمتر خوانده می‌شود؛ یا به مراسم راهپیمایی اربعین هم‌سنگ مراسم حج ارج نهاده می‌شود.
پیتر برگر٬ جامعه‌شناس آمریکایی و از اولین پژوهشگران حوزه عرفی شدن دین٬ در کتاب «سایه‌بان مقدس؛ ساخت اجتماعی دین» خصوصی شدن دین را از جمله اولین دلایل «عرفی شدن» آن می‌داند. به گفته او سکولاریسم سیاسی-اجتماعی موجب عرفی شدن دین می‌شود.
این تعبیر اما در تضاد با نحوه‌ی عرفی شدن٬ یا عرفی‌تر شدن مذهب تشیع در ایران است. در واقع پس از تشکیل اولین حکومت سیاسی شیعه در عصر جدید در ایران روند عرفی شدن دین تسریع شد.
«این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است»
جمهوری اسلامی برای تغذیه ایدئولوژیک بدنه انقلابی‌اش٬ از بدو تاسیس٬ بر مناسبات خاص شیعیان تاکید کرد تا جایی که بنیانگذار این انقلاب گفت: «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است.»
به موازات پمپاژ این ایدئولوژی از مبادی رسمی حکومتی به مرور پس از آغاز دوران زعامت رهبر دوم جمهوری اسلامی٬ دست مدحان بیش از پیش و حتی بیش از روحانیون برای خدمت به این گفتمان جدید باز شد.
در نتیجه همین رویکرد بود که امروز در شبکه سوم تلویزیون به راحتی «حب علی» مقدم بر توحید خوانده می‌شود؛ یا مداح محبوب بیت رهبر جمهوری اسلامی جسارت پیدا میکند مدعی شود امام اول شعیان از شکم مادر به حالت سجده به دنیا آمده است.
https://www.zeitoons.com/76280
سایت خبری تحلیلی زیتون
بیماری کرونا در مصاف با «تشیع عرفی» | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون ـ سولماز ایکدر: در بیش از چهل سالی که از تشکیل جمهوری اسلامی می‌گذرد٬ فقه شیعه بیش از هر برهه زمانی دیگری در معرض تغییر قرار گرفته و روز به روز به عرف نزدیک‌تر می‌شود. تا جایی‌که جشن‌های تولد امام زمان٬ امام دوازدهم شیعیان و عید غدیر خم٬ اعلام امامت…
رونوشت برابر اصل نیست!
هرمز شریفیان
https://www.zeitoons.com/76325
برشی بر «سامانه رای‌سنجی اصلاح‌طلبان» و «سازماندهی راهبردی اصلاحات»؛
چند ماه مانده به انتخابات مجلس، در اسفند ماه ۹۸، بود که اصلاح‌طلبان، با تائید شورای عالی سیاست‌گذاری خودشان یعنی «شعسا» تصمیم به ارائه طرحی برای انتخاب لیست نامزدهای خود توسط مردم گرفتند. این طرح که «سامانه رای‌سنجی اصلاح‌طلبان» نام گرفت به «طرح سرا» معروف شد که در همان زمان مخالفان و موافقان زیادی به همراه داشت.
قرار بود هسته‌ای مرکزی از اصلاح‌طلبان شناخته شده تشکیل شود و هریک از آنان ده تن از آشنایان خود را که اصلاح‌طلب بودنشان مورد تائید آنان است، عضو این سامانه کنند و آن ده تن نیز بر همین منوال، ده تن دیگر از آشنایان خود که اصلاح‌طلب بودشان را تائید می‌کنند، عضو این سامانه می‌کردند و این رویه بر همین منوال تکثیر می‌شد تا اعضای این سامانه که باید با هویت اصلی و شماره ملی خود عضو این سامانه شوند، بتوانند در انتخاب لیست نمایندگان به‌طور مستقیم نقش داشته باشند.
اما شورای نگهبان با استناد به گیوتین «نظارت استصوابی» به‌شکل بی‌سابقه‌ای نامزدهای اصلاح‌طلب را طوری قلع و قمع کرد که اصلاح‌طلبان، عطای مشارکت در چنین انتخاباتی را به لقایش ببخشند و با ایستادن در کنار اکثریت مردم، در این دوره پای صندوق‌های رای نروند و همین باعث شد تا «طرح سرا» نیز به مثابه یک دیکته نانوشته و بدون غلط به بایگانی سپرده شود.
در همان زمان نیز بسیاری افراد از جمله نگارنده طی یادداشت‌ها و مقالاتی به انتقاد از طرح سرا پرداختند و بیشتر انتقادها به‌صورتی منطقی و عام و مشخصا به‌شکل و ماهیت این طرح و «شعسا»، وارد شد که با کنار ماندن این طرح، انتقادها به آن نیز متوقف شد.
حالا با گذشت نزدیک به ۳ ماه از انتخابات مجلس، یک بار دیگر انتقاد به «طرح سرا» مطرح شده است آن‌هم نه بیشتر به خود طرح بلکه به طراحان آن و باز ــ نه‌تنها نقد که بیشتر به تخریب شباهت دارد و خواننده را به این اندیشه وا می‌دارد که منتقدان کنونی، بیش از اینکه به «طرح سرا» نقد داشته باشند؛ با طراحان آن مشکلات شخصی دارند چرا که حملات آنان بیشتر به شخصیت طراحان این طرح باز می‌گردد.
منتقدان کنونی «طرح سرا» علاوه‌بر اینکه طراحان این طرح را به «دست‌نشانده‌پروری» متهم کرده‌اند که دربخشی از انتقادشان نوشته‌اند: «…با سو استفاده از نام جنبش اصلاحات برای رای آوری، عده‌ای فرصت‌طلب و ورودشان به ساختار قدرت و بهره‌مندشدن‌شان از رانت فراهم شده است»، که البته در مورد برخی پر بیراه نیست.
نکته بدیع نیز این است که منتقدان کنونی «طرح سرا» تنها به نقد آن طرح و حمله به طراحان آن اکتفا نکرده و طرحی دیگر پیشنهاد داده‌اند و آن را «سرای‌ما» نامیده‌اند. در اینجا برای اینکه مخاطبان محترم طرح اولیه سرا که به تائید «شعسا» رسیده را با طرح منتقدان کنونی اشتباه نگیرند، طرح اولیه را «سرای ۱» و طرح منتقدان کنونی آن را «سرای۲» می‌نامیم چرا که منتقدان هم طرح خود را بر اساس «سازماندهی راهبردی اصلاحات»، «سرا» نامیده‌اند ــ در مقابل طرح «سرای ۱» که طراحان بر اساس «سامانه رای‌سنجی اصلاح‌طلبان» هم آن را «سرا» نام گذاشته بودند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76325
هرمز شریفیان
https://www.zeitoons.com/76325
برشی بر «سامانه رای‌سنجی اصلاح‌طلبان» و «سازماندهی راهبردی اصلاحات»؛
چند ماه مانده به انتخابات مجلس، در اسفند ماه ۹۸، بود که اصلاح‌طلبان، با تائید شورای عالی سیاست‌گذاری خودشان یعنی «شعسا» تصمیم به ارائه طرحی برای انتخاب لیست نامزدهای خود توسط مردم گرفتند. این طرح که «سامانه رای‌سنجی اصلاح‌طلبان» نام گرفت به «طرح سرا» معروف شد که در همان زمان مخالفان و موافقان زیادی به همراه داشت.
قرار بود هسته‌ای مرکزی از اصلاح‌طلبان شناخته شده تشکیل شود و هریک از آنان ده تن از آشنایان خود را که اصلاح‌طلب بودنشان مورد تائید آنان است، عضو این سامانه کنند و آن ده تن نیز بر همین منوال، ده تن دیگر از آشنایان خود که اصلاح‌طلب بودشان را تائید می‌کنند، عضو این سامانه می‌کردند و این رویه بر همین منوال تکثیر می‌شد تا اعضای این سامانه که باید با هویت اصلی و شماره ملی خود عضو این سامانه شوند، بتوانند در انتخاب لیست نمایندگان به‌طور مستقیم نقش داشته باشند.
اما شورای نگهبان با استناد به گیوتین «نظارت استصوابی» به‌شکل بی‌سابقه‌ای نامزدهای اصلاح‌طلب را طوری قلع و قمع کرد که اصلاح‌طلبان، عطای مشارکت در چنین انتخاباتی را به لقایش ببخشند و با ایستادن در کنار اکثریت مردم، در این دوره پای صندوق‌های رای نروند و همین باعث شد تا «طرح سرا» نیز به مثابه یک دیکته نانوشته و بدون غلط به بایگانی سپرده شود.
در همان زمان نیز بسیاری افراد از جمله نگارنده طی یادداشت‌ها و مقالاتی به انتقاد از طرح سرا پرداختند و بیشتر انتقادها به‌صورتی منطقی و عام و مشخصا به‌شکل و ماهیت این طرح و «شعسا»، وارد شد که با کنار ماندن این طرح، انتقادها به آن نیز متوقف شد.
حالا با گذشت نزدیک به ۳ ماه از انتخابات مجلس، یک بار دیگر انتقاد به «طرح سرا» مطرح شده است آن‌هم نه بیشتر به خود طرح بلکه به طراحان آن و باز ــ نه‌تنها نقد که بیشتر به تخریب شباهت دارد و خواننده را به این اندیشه وا می‌دارد که منتقدان کنونی، بیش از اینکه به «طرح سرا» نقد داشته باشند؛ با طراحان آن مشکلات شخصی دارند چرا که حملات آنان بیشتر به شخصیت طراحان این طرح باز می‌گردد.
منتقدان کنونی «طرح سرا» علاوه‌بر اینکه طراحان این طرح را به «دست‌نشانده‌پروری» متهم کرده‌اند که دربخشی از انتقادشان نوشته‌اند: «…با سو استفاده از نام جنبش اصلاحات برای رای آوری، عده‌ای فرصت‌طلب و ورودشان به ساختار قدرت و بهره‌مندشدن‌شان از رانت فراهم شده است»، که البته در مورد برخی پر بیراه نیست.
نکته بدیع نیز این است که منتقدان کنونی «طرح سرا» تنها به نقد آن طرح و حمله به طراحان آن اکتفا نکرده و طرحی دیگر پیشنهاد داده‌اند و آن را «سرای‌ما» نامیده‌اند. در اینجا برای اینکه مخاطبان محترم طرح اولیه سرا که به تائید «شعسا» رسیده را با طرح منتقدان کنونی اشتباه نگیرند، طرح اولیه را «سرای ۱» و طرح منتقدان کنونی آن را «سرای۲» می‌نامیم چرا که منتقدان هم طرح خود را بر اساس «سازماندهی راهبردی اصلاحات»، «سرا» نامیده‌اند ــ در مقابل طرح «سرای ۱» که طراحان بر اساس «سامانه رای‌سنجی اصلاح‌طلبان» هم آن را «سرا» نام گذاشته بودند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76325
سایت خبری تحلیلی زیتون
رونوشت برابر اصل نیست! | سایت خبری تحلیلی زیتون
برشی بر «سامانه رای‌سنجی اصلاح‌طلبان» و «سازماندهی راهبردی اصلاحات»؛ چند ماه مانده به انتخابات مجلس، در اسفند ماه ۹۸، بود که اصلاح‌طلبان، با تائید شورای عالی سیاست‌گذاری خودشان یعنی «شعسا» تصمیم به ارائه طرحی برای انتخاب لیست نامزدهای خود توسط مردم گرفتند.…
پرونده ویژه فساد | وزارت ارشاد
از «مد اسلامی» و برون‌سپاری سانسور کتاب تا سرنگ‌سازی
https://www.zeitoons.com/75757
توضیح: زیتون در «پرونده‌ای ویژه» به فساد شخصی، بوروکراتیک و گاه سیستماتیک موجود در دستگاه‌های مختلف حاکمیتی می‌پردازد. سو استفاده از قدرت، رانت، اختلاس و مواردی از این دست موضوعاتی‌ست که با استناد به گزارش‌ها و اسناد رسمی در این سلسله گزارش‌ها خواهید خواند.
***
زیتون ـ فریبرز کلانتری: «مد اسلامی» که در برخی از کشورها مانند ترکیه برای برخی موسسات سود اقتصادی داشته در ایران وسیله‌ای برای فساد مدیران وزارت ارشاد شد تا برخلاف قانون خود، موسساتی تشکیل دهند و از دولت کمک دریافت کنند.
این مدیران البته تنها در حوزه فرهنگ فعالیت نمی‌کنند و هر جا سودی باشد دستی بر آتش دارند از جمله سرنگ‌سازی و برون‌سپاری سانسور کتاب نیز از جمله زمینه‌های فعالیت اقتصادی این گروه از مدیران است.
در مجلس هفتم قانون «ساماندهی مد و لباس» به تصویب نمایندگان رسید، با تعریف ردیف بودجه برای این حوزه مدیران وزارت ارشاد دست به کار تاسیس شرکت‌هایی گاه بی‌ربط برای جذب آن شدند، شرکت‌هایی که به عنوان مثال بودجه مد اسلامی را به حوزه سانسور کتاب بردند.
یکی از این موسسات که توسط خود مدیران و کارمندان وزارت ارشاد ایجاد شده بود. موسسه‌ای با نام «مؤسسه فرهنگی هنری کارآفرینان فرهنگ وهنر» است که در ۲۶ردیف از سال ۹۶ تا ۹۸ و با عناوین مختلف، مبلغ بالغ بر ۲۴ میلیارد تومان از این وزارت‌خانه دریافت کرده بود.
ماموریت این موسسه بر اساس قرارداد منعقد شده با آن، تطبیق کتب ارائه شده با ضوابط نشر بود که نام محترمانه‌اش همان ممیزی کتاب است.
بعدها،در پاسخ به انتقاد برخی از رسانه‌ها، معاونت هنری وزارت ارشاد، با انتشار قرارداد این موسسه بیان میکند که کار نظارت بر نشر کتاب برون‌سپاری شده است.
این در حالی است که با بررسی اعضای هیات مدیره این موسسه، معلوم می‌شود که این موسسه از سوی برخی از مدیران و کارمندان وزارت ارشاد تاسیس شده است تا از این طریق، ردیف بودجه اختصاص داده شده دولت، به شرکت‌های خصوصی مدیران دولتی واریز شود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/75757
از «مد اسلامی» و برون‌سپاری سانسور کتاب تا سرنگ‌سازی
https://www.zeitoons.com/75757
توضیح: زیتون در «پرونده‌ای ویژه» به فساد شخصی، بوروکراتیک و گاه سیستماتیک موجود در دستگاه‌های مختلف حاکمیتی می‌پردازد. سو استفاده از قدرت، رانت، اختلاس و مواردی از این دست موضوعاتی‌ست که با استناد به گزارش‌ها و اسناد رسمی در این سلسله گزارش‌ها خواهید خواند.
***
زیتون ـ فریبرز کلانتری: «مد اسلامی» که در برخی از کشورها مانند ترکیه برای برخی موسسات سود اقتصادی داشته در ایران وسیله‌ای برای فساد مدیران وزارت ارشاد شد تا برخلاف قانون خود، موسساتی تشکیل دهند و از دولت کمک دریافت کنند.
این مدیران البته تنها در حوزه فرهنگ فعالیت نمی‌کنند و هر جا سودی باشد دستی بر آتش دارند از جمله سرنگ‌سازی و برون‌سپاری سانسور کتاب نیز از جمله زمینه‌های فعالیت اقتصادی این گروه از مدیران است.
در مجلس هفتم قانون «ساماندهی مد و لباس» به تصویب نمایندگان رسید، با تعریف ردیف بودجه برای این حوزه مدیران وزارت ارشاد دست به کار تاسیس شرکت‌هایی گاه بی‌ربط برای جذب آن شدند، شرکت‌هایی که به عنوان مثال بودجه مد اسلامی را به حوزه سانسور کتاب بردند.
یکی از این موسسات که توسط خود مدیران و کارمندان وزارت ارشاد ایجاد شده بود. موسسه‌ای با نام «مؤسسه فرهنگی هنری کارآفرینان فرهنگ وهنر» است که در ۲۶ردیف از سال ۹۶ تا ۹۸ و با عناوین مختلف، مبلغ بالغ بر ۲۴ میلیارد تومان از این وزارت‌خانه دریافت کرده بود.
ماموریت این موسسه بر اساس قرارداد منعقد شده با آن، تطبیق کتب ارائه شده با ضوابط نشر بود که نام محترمانه‌اش همان ممیزی کتاب است.
بعدها،در پاسخ به انتقاد برخی از رسانه‌ها، معاونت هنری وزارت ارشاد، با انتشار قرارداد این موسسه بیان میکند که کار نظارت بر نشر کتاب برون‌سپاری شده است.
این در حالی است که با بررسی اعضای هیات مدیره این موسسه، معلوم می‌شود که این موسسه از سوی برخی از مدیران و کارمندان وزارت ارشاد تاسیس شده است تا از این طریق، ردیف بودجه اختصاص داده شده دولت، به شرکت‌های خصوصی مدیران دولتی واریز شود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/75757
سایت خبری تحلیلی زیتون
از «مد اسلامی» و برون‌سپاری سانسور کتاب تا سرنگ‌سازی | سایت خبری تحلیلی زیتون
توضیح: زیتون در «پرونده‌ای ویژه» به فساد شخصی، بوروکراتیک و گاه سیستماتیک موجود در دستگاه‌های مختلف حاکمیتی می‌پردازد. سو استفاده از قدرت، رانت، اختلاس و مواردی از این دست موضوعاتی‌ست که با استناد به گزارش‌ها و اسناد رسمی در این سلسله گزارش‌ها خواهید خواند.…
بیمناکی آقای خامنه‌ای از «تردیدافکنی»
رضا علیجانی
https://www.zeitoons.com/76335
یکی از نکات مهم سخنرانی آقای خامنه‌ای در جلسه به‌اصطلاح گفت‌و‌شنود با دانشجویان، به‌کارگیری چندباره کلمه «تردید» بود. گویی رهبر جمهوری اسلامی از نکته‌ای بیمناک است و آن ایجاد تردید در حقانیت گفتمان ضدغربی او و نیز نحوه مدیریتش بر کشور در میان بخشی از بدنه نیروهای طرفدار حکومت است.
در سالیان گذشته در دیدارهای مستقیم رهبر جمهوری اسلامی با دانشجویان رگه‌هایی از نقد و اعتراض و تردید، از منظر عدالتخواهی و ضدیت با فساد در گفتار بعضی از دانشجویان نمود روشنی داشت. بعضی از دانشجویان عدالت‌خواه نیز در تهران و شیراز از رهبر نظام دعوت کردند تا با حضور مستقیم در مجامع دانشجویی پاسخ سوالات و نقدها در مورد نهادهای زیر نظررهبری را بدهد.(شرح بیشتر در اینجا)
بعد از سرکوب اعتراضات آبان ۹۸ نیز رگه‌هایی از اعتراض از سوی برخی نیروهای خیابانی پیرو ولایت به گوش رسید و یک بار نیز مقاله ای منتشر شد که به رودرو قرار دادن این نیروها با مردم اعتراض کرده بود. تغییر معنای «مستضعف» از سوی رهبر جمهوری اسلامی نوعی توجیه و تحریف و تحمیق برای مقابله با همین نوع پچ‌پچ‌ها و اعتراضات آشکار و نهان بود.(شرح بیشتر در اینجا)
اینک در آخرین سخنرانی رهبر نیز رگه دیگری از این امر با توجه به آسیب‌شناسی او در رابطه با رسوخ تردید در میان نیروهای طرفدار نظام(یعنی شخص رهبر) خودنمایی میکند. تردیدی که از ابزارهای مهم دشمن معرفی می‌شود.
آقای خامنه‌ای در جایی از این سخنرانی بر«ارتقای توانایی‌های فکری، تصمیم‌گیری و عملیاتی در جوانان» و «عبورِ سالم از لغزشگاه‌ها» تاکید کرده و این لغزشگاه‌ها را «ترس، تردید، احساس ضعف و انگیزه‌های ناسالم» معرفی میکند. در اینجا نیز «تردید» یکی از لغزش‌گاه‌های جوانان معرفی می‌شود.
وی در جای دیگری از همین سخنرانی بر «مرزبندیِ صریح و با قدرت و بدون مماشات در مقابل تردیدافکنان در مبانی انقلاب که نشانه‌های پیشرفت کشور را انکار و با تزئین دشمن، راههای غلط را به‌عنوان راه حل مسائل کشور بیان می‌کنند» تاکید میکند و می افزاید «تردیدافکنی ستون فقرات کار فرهنگی دشمن و اساس کار نرم علیه انقلاب است».
در این قسمت نگرانی و بیمناکی رهبر نظام در باره رسوخ تردید تا اعماق بدنه حامی حکومت بیش از پیش بیرون می‌زند. تعبیر «ستون فقرات کار فرهنگی دشمن» تعبیر بسیار مهم و قابل تاملی است.
وی که احتمالا از رسوخ برخی تردیدها در ذهن جوانان و دانشجویان مطلع است، می‌گوید «با وجود برخی منفی‌بافانی که منزوی و در اقلیت هستند و ضعف‌های خود را به جامعه و نظام اسلامی نسبت می‌دهند، در کشور یک احساس عمومی و عمیقِ عزت و قدرت وجود دارد».
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76335
رضا علیجانی
https://www.zeitoons.com/76335
یکی از نکات مهم سخنرانی آقای خامنه‌ای در جلسه به‌اصطلاح گفت‌و‌شنود با دانشجویان، به‌کارگیری چندباره کلمه «تردید» بود. گویی رهبر جمهوری اسلامی از نکته‌ای بیمناک است و آن ایجاد تردید در حقانیت گفتمان ضدغربی او و نیز نحوه مدیریتش بر کشور در میان بخشی از بدنه نیروهای طرفدار حکومت است.
در سالیان گذشته در دیدارهای مستقیم رهبر جمهوری اسلامی با دانشجویان رگه‌هایی از نقد و اعتراض و تردید، از منظر عدالتخواهی و ضدیت با فساد در گفتار بعضی از دانشجویان نمود روشنی داشت. بعضی از دانشجویان عدالت‌خواه نیز در تهران و شیراز از رهبر نظام دعوت کردند تا با حضور مستقیم در مجامع دانشجویی پاسخ سوالات و نقدها در مورد نهادهای زیر نظررهبری را بدهد.(شرح بیشتر در اینجا)
بعد از سرکوب اعتراضات آبان ۹۸ نیز رگه‌هایی از اعتراض از سوی برخی نیروهای خیابانی پیرو ولایت به گوش رسید و یک بار نیز مقاله ای منتشر شد که به رودرو قرار دادن این نیروها با مردم اعتراض کرده بود. تغییر معنای «مستضعف» از سوی رهبر جمهوری اسلامی نوعی توجیه و تحریف و تحمیق برای مقابله با همین نوع پچ‌پچ‌ها و اعتراضات آشکار و نهان بود.(شرح بیشتر در اینجا)
اینک در آخرین سخنرانی رهبر نیز رگه دیگری از این امر با توجه به آسیب‌شناسی او در رابطه با رسوخ تردید در میان نیروهای طرفدار نظام(یعنی شخص رهبر) خودنمایی میکند. تردیدی که از ابزارهای مهم دشمن معرفی می‌شود.
آقای خامنه‌ای در جایی از این سخنرانی بر«ارتقای توانایی‌های فکری، تصمیم‌گیری و عملیاتی در جوانان» و «عبورِ سالم از لغزشگاه‌ها» تاکید کرده و این لغزشگاه‌ها را «ترس، تردید، احساس ضعف و انگیزه‌های ناسالم» معرفی میکند. در اینجا نیز «تردید» یکی از لغزش‌گاه‌های جوانان معرفی می‌شود.
وی در جای دیگری از همین سخنرانی بر «مرزبندیِ صریح و با قدرت و بدون مماشات در مقابل تردیدافکنان در مبانی انقلاب که نشانه‌های پیشرفت کشور را انکار و با تزئین دشمن، راههای غلط را به‌عنوان راه حل مسائل کشور بیان می‌کنند» تاکید میکند و می افزاید «تردیدافکنی ستون فقرات کار فرهنگی دشمن و اساس کار نرم علیه انقلاب است».
در این قسمت نگرانی و بیمناکی رهبر نظام در باره رسوخ تردید تا اعماق بدنه حامی حکومت بیش از پیش بیرون می‌زند. تعبیر «ستون فقرات کار فرهنگی دشمن» تعبیر بسیار مهم و قابل تاملی است.
وی که احتمالا از رسوخ برخی تردیدها در ذهن جوانان و دانشجویان مطلع است، می‌گوید «با وجود برخی منفی‌بافانی که منزوی و در اقلیت هستند و ضعف‌های خود را به جامعه و نظام اسلامی نسبت می‌دهند، در کشور یک احساس عمومی و عمیقِ عزت و قدرت وجود دارد».
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76335
Zeitoons
بیمناکی آقای خامنه‌ای از «تردیدافکنی»
بیمناکی آقای خامنه‌ای از «تردیدافکنی» | سایت مستقل تحلیلی خبری
«استاندارد جهانی قابل قبولِ» مجلس یازدهم
فراکسیون‌بندی در مجلس ۴۱ درصدی
زیتون ـ محمدرضا سرداری: در حالی‌که فقط یک هفته تا بازگشایی مجلس یازدهم باقی مانده؛ مجلس دهم یکی از شلوغ‌ترین دوره‌های فعالیت خود را از سر می‌گذارند. این فعالیت مضاعف بیشتر از سوی نمایندگانی است که صلاحیت آنان برای شرکت در انتخابات مجلس یازدهم از سوی شورای نگهبان رد شده بود. طرح‌هایی چون محدودیت نظارت شورای نگهبان و عزل حقوقدانان این نهاد تا اصلاح قانون انتخابات مجلس و همچنین نطق‌های آتشین و نامه‌نگاری به سران نظام. این اقدامات دیرهنگام اما به باور برخی ناظران به تیرهای انتقامی شباهت دارد که به سمت مسبب رد صلاحیت‌ها رها می‌شود. از سوی دیگر نمایندگان برگزیده از نظر شورای نگهبان و راه یافته به مجلس هم پیش از آغاز به کار مجلس، رایزنی برای تشکیل فراکسیون‌ها و ریاست مجلس را آغاز کرده‌اند. یازدهمین مجلس شورای اسلامی در حالی تشکیل می‌شود که طبق آمار رسمی تنها ۴۱ درصد دارندگان حق رای در آن شرکت کرده‌اند. یعنی پایین‌ترین نرخ میزان مشارکت در انتخابات در طی ۴۰ سال اخیر.
مجلس یازدهم و مشروعیت آن
ثبت رکورد پایین‌ترین نرخ مشارکت برای مجلس یازدهم، این سوال را ایجاد میکند که آیا کاهش مشارکت مردم در انتخابات مجلس می‌تواند به کاهش یا عدم مشروعیت آن منجر شود؟ از نظر حقوقدانان چنین معیاری در حقوق اساسی و اداری وجود ندارد. در واقع قانون معیاری برای مشروعیت یا عدم مشروعیت یک نهاد انتخابی بر اساس میزان مشارکت رای‌دهندگان تعیین نکرده است؛ اما از منظر سیاسی کاهش مشارکت می‌تواند تبعات مهمی بدنبال داشته باشد.
پیش از برگزاری انتخابات مجلس، بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی و حتی برخی از اصلاح طلبان خواستار تحریم یا عدم مشارکت در انتخابات مجلس یازدهم شدند با این هدف که از مجلس مهندسی شده مشروعیت‌زدایی کنند. اما برخی اصلاح‌طلبان مخالف این سیاست بودند و عدم شرکت را امری بی‌فایده و صرفا خالی کردن میدان برای رقیب توصیف می‌کردند. بهزاد نبوی، نایب رییس مجلس ششم، که خود بارها صلاحیتش در دوره‌های مختلف انتخابات مجلس تایید و رد شده است؛ از جمله مخالفان تحریم یا عدم شرکت در انتخابات بود. وی که در انتخابات اخیر رای داده اخیرا به روزنامه سازندگی گفت که تحریم انتخابات کار اشتباهی بود. به باور وی میزان ۴۱ درصد مشارکت از منظر استانداردهای جهانی، درصدی قابل قبول است.
نرخ مشارکت و استانداردهای جهانی
نرخ مشارکت در کشورهای مختلف بر حسب جمعیت، نوع حکومت و نوع انتخابات تنوع زیادی دارد؛ از این رو به باور کارشناسان نمی‌توان استاندارد مشخصی برای نرخ مشارکت ارائه داد. اما آمارهای موجود نشان می‌دهد که در کشورهای بسیار کمی نرخ مشارکت زیر ۵۰ درصد است. نرخ مشارکت در کشورهای توسعه یافته در چند دهه نشان می‌دهد که میزان مشارکت در انتخابات‌های پارلمانی این کشورها هیچگاه به زیر ۷۰ درصد نرسیده است. بر اساس داده‌های موسسه بین‌المللی «حمایت از انتخابات و دمکراسی» میانگین مشارکت در اکثر کشورهای در حال توسعه نیز بالای ۵۰ درصد بوده است. تنها در برخی مقاطع کشورهایی نظیر جمهوری آذربایجان و مکزیک نوساناتی را تجربه کرده و در برخی دوره ها مشارکت در آن کشورها تا مرز ۴۰ درصد نیز افت داشته است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76369
فراکسیون‌بندی در مجلس ۴۱ درصدی
زیتون ـ محمدرضا سرداری: در حالی‌که فقط یک هفته تا بازگشایی مجلس یازدهم باقی مانده؛ مجلس دهم یکی از شلوغ‌ترین دوره‌های فعالیت خود را از سر می‌گذارند. این فعالیت مضاعف بیشتر از سوی نمایندگانی است که صلاحیت آنان برای شرکت در انتخابات مجلس یازدهم از سوی شورای نگهبان رد شده بود. طرح‌هایی چون محدودیت نظارت شورای نگهبان و عزل حقوقدانان این نهاد تا اصلاح قانون انتخابات مجلس و همچنین نطق‌های آتشین و نامه‌نگاری به سران نظام. این اقدامات دیرهنگام اما به باور برخی ناظران به تیرهای انتقامی شباهت دارد که به سمت مسبب رد صلاحیت‌ها رها می‌شود. از سوی دیگر نمایندگان برگزیده از نظر شورای نگهبان و راه یافته به مجلس هم پیش از آغاز به کار مجلس، رایزنی برای تشکیل فراکسیون‌ها و ریاست مجلس را آغاز کرده‌اند. یازدهمین مجلس شورای اسلامی در حالی تشکیل می‌شود که طبق آمار رسمی تنها ۴۱ درصد دارندگان حق رای در آن شرکت کرده‌اند. یعنی پایین‌ترین نرخ میزان مشارکت در انتخابات در طی ۴۰ سال اخیر.
مجلس یازدهم و مشروعیت آن
ثبت رکورد پایین‌ترین نرخ مشارکت برای مجلس یازدهم، این سوال را ایجاد میکند که آیا کاهش مشارکت مردم در انتخابات مجلس می‌تواند به کاهش یا عدم مشروعیت آن منجر شود؟ از نظر حقوقدانان چنین معیاری در حقوق اساسی و اداری وجود ندارد. در واقع قانون معیاری برای مشروعیت یا عدم مشروعیت یک نهاد انتخابی بر اساس میزان مشارکت رای‌دهندگان تعیین نکرده است؛ اما از منظر سیاسی کاهش مشارکت می‌تواند تبعات مهمی بدنبال داشته باشد.
پیش از برگزاری انتخابات مجلس، بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی و حتی برخی از اصلاح طلبان خواستار تحریم یا عدم مشارکت در انتخابات مجلس یازدهم شدند با این هدف که از مجلس مهندسی شده مشروعیت‌زدایی کنند. اما برخی اصلاح‌طلبان مخالف این سیاست بودند و عدم شرکت را امری بی‌فایده و صرفا خالی کردن میدان برای رقیب توصیف می‌کردند. بهزاد نبوی، نایب رییس مجلس ششم، که خود بارها صلاحیتش در دوره‌های مختلف انتخابات مجلس تایید و رد شده است؛ از جمله مخالفان تحریم یا عدم شرکت در انتخابات بود. وی که در انتخابات اخیر رای داده اخیرا به روزنامه سازندگی گفت که تحریم انتخابات کار اشتباهی بود. به باور وی میزان ۴۱ درصد مشارکت از منظر استانداردهای جهانی، درصدی قابل قبول است.
نرخ مشارکت و استانداردهای جهانی
نرخ مشارکت در کشورهای مختلف بر حسب جمعیت، نوع حکومت و نوع انتخابات تنوع زیادی دارد؛ از این رو به باور کارشناسان نمی‌توان استاندارد مشخصی برای نرخ مشارکت ارائه داد. اما آمارهای موجود نشان می‌دهد که در کشورهای بسیار کمی نرخ مشارکت زیر ۵۰ درصد است. نرخ مشارکت در کشورهای توسعه یافته در چند دهه نشان می‌دهد که میزان مشارکت در انتخابات‌های پارلمانی این کشورها هیچگاه به زیر ۷۰ درصد نرسیده است. بر اساس داده‌های موسسه بین‌المللی «حمایت از انتخابات و دمکراسی» میانگین مشارکت در اکثر کشورهای در حال توسعه نیز بالای ۵۰ درصد بوده است. تنها در برخی مقاطع کشورهایی نظیر جمهوری آذربایجان و مکزیک نوساناتی را تجربه کرده و در برخی دوره ها مشارکت در آن کشورها تا مرز ۴۰ درصد نیز افت داشته است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76369
Zeitoons
فراکسیون‌بندی در مجلس ۴۱ درصدی
فراکسیون‌بندی در مجلس ۴۱ درصدی | سایت مستقل تحلیلی خبری
حفظ امنیت ملی و راههای پیشِ روی کشور
مهدی نوربخش
امنیت ملی، پرتاب ماهواره نورو قدرت باز دارندگی نظامی
بخش سوم: راههای پیش رو
سیاست خارجی کشور با کنش‌های نظامی و تنشی که ایجاد کرده است، به انتها رسیده است. اثرات این سیاست خارجی در سوریه، عراق، یمن و در همسایگی منطقه‌ای ما کاملا مشهود است. سیاست خارجی جمهوری اسلامی در سطح ملی و در اقتصاد کشور هم قدرت تخریب خود را نشان داده است. دولت‌های ایدئولوژیک همگی در گذشته هزینه‌های بزرگی برای سیاست‌های خود پرداخت کرده و نهایتا بر سر دوراهی نظامیگری و بهبود اقتصاد، قرار گرفته‌اند.
اتحاد جماهیر شوروی سابق دریک رقابت تسلیحاتی باغرب نهایتا با اقتصادی بیمار، شکننده و ناکارآمد روبرو گردید. گرباچف تصمیم گرفت به جنگ سرد خاتمه داده و واقعیت فروپاشی نظم کمونیسم را بپذیرد. در مقابل آن کوبا همچنان بر یک نظام ایدئولوژیک پافشاری نموده و امروز یکی از توسعه نیافته‌ترین اقتصادهای دنیارا دارا ست. کره شمالی و اکنون ونزوئلا، اولی خود را با قحطی‌های متناوب و دومی با یک اقتصاد فروپاشیده روبرو کرده است. انتخاب هر یک از این رویکردها می‌تواند اثرات ویرانگر و یا سازنده‌ای برای کشور داشته باشد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76420
مهدی نوربخش
امنیت ملی، پرتاب ماهواره نورو قدرت باز دارندگی نظامی
بخش سوم: راههای پیش رو
سیاست خارجی کشور با کنش‌های نظامی و تنشی که ایجاد کرده است، به انتها رسیده است. اثرات این سیاست خارجی در سوریه، عراق، یمن و در همسایگی منطقه‌ای ما کاملا مشهود است. سیاست خارجی جمهوری اسلامی در سطح ملی و در اقتصاد کشور هم قدرت تخریب خود را نشان داده است. دولت‌های ایدئولوژیک همگی در گذشته هزینه‌های بزرگی برای سیاست‌های خود پرداخت کرده و نهایتا بر سر دوراهی نظامیگری و بهبود اقتصاد، قرار گرفته‌اند.
اتحاد جماهیر شوروی سابق دریک رقابت تسلیحاتی باغرب نهایتا با اقتصادی بیمار، شکننده و ناکارآمد روبرو گردید. گرباچف تصمیم گرفت به جنگ سرد خاتمه داده و واقعیت فروپاشی نظم کمونیسم را بپذیرد. در مقابل آن کوبا همچنان بر یک نظام ایدئولوژیک پافشاری نموده و امروز یکی از توسعه نیافته‌ترین اقتصادهای دنیارا دارا ست. کره شمالی و اکنون ونزوئلا، اولی خود را با قحطی‌های متناوب و دومی با یک اقتصاد فروپاشیده روبرو کرده است. انتخاب هر یک از این رویکردها می‌تواند اثرات ویرانگر و یا سازنده‌ای برای کشور داشته باشد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76420
سایت خبری تحلیلی زیتون
حفظ امنیت ملی و راههای پیشِ روی کشور | سایت خبری تحلیلی زیتون
امنیت ملی، پرتاب ماهواره نورو قدرت باز دارندگی نظامی بخش سوم: راههای پیش رو سیاست خارجی کشور با کنش‌های نظامی و تنشی که ایجاد کرده است، به انتها رسیده است. اثرات این سیاست خارجی در سوریه، عراق، یمن و در همسایگی منطقه‌ای ما کاملا مشهود است. سیاست خارجی جمهوری…
در کلوپ تحریم‌شدگان
آیا «جنگ نفتکش‌ها» به دریای کارائیب می‌کشد؟
زیتون ـ یلدا امیری: تعمیر پالایشگاه‌های نفت خام و ارسال بنزین به ونزوئلا در ازای دریافت طلا؛ به نظر میرسد این قرار و مدار میان ایران و ونزوئلاست.
ونزوئلا که با مشکلات شدید مالی مواجه است هزینه تعمیر و بازسازی صنایع نفتی خود و ارسال بنزین توسط ایران را با طلا پرداخت میکند. ظاهرا کشورهایی که در لیست تحریم ایالات متحده قرار گرفتند برای یاری یکدیگر بسیج شده‌اند، اینگونه میتوان گفت این کشورها که درجات متفاوتی از تحریم بر آنان بار شده از روسیه، چین، سوریه و ایران گرفته تا کره شمالی، ونزوئلا، نیکاراگوئه و کوبا می‌توانند کلوپ تحریم‌شدگان را تشکیل دهند.
داستان کشورهای جدا شده از جامعه جهانی شاید بی‌شباهت به افراد جدا شده از اجتماع نیست، در هر دو مورد پای نوعی طغیان و سرپیچی از قوانین در میان است. طغیان انسان‌ها را دیوید فینچر در فیلم کلوپ مشت‌زنی به خوبی نشان داده است، جک، کارمند شرکت اتومبیل سازی با بی‌خوابی‌های مداوم شبانه درگیر است؛ در پی نوعی تغییر در زندگی است. با ورود تایلر داردن از مسافران هواپیما در سفرهای کاری جک، زندگی وی دستخوش تغییرات عجیب و مهمی می‌شود. تایلر با دیدگاه‌های نو و ساختارشکن خود، زندگی جک را به کلی زیر و رو میکند و جک به فردی ساختارشکن تبدیل می‌شود. فارغ از بحث ارزش‌گذاری به نظر میرسد روندها بی‌شباهت نیستند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76411
آیا «جنگ نفتکش‌ها» به دریای کارائیب می‌کشد؟
زیتون ـ یلدا امیری: تعمیر پالایشگاه‌های نفت خام و ارسال بنزین به ونزوئلا در ازای دریافت طلا؛ به نظر میرسد این قرار و مدار میان ایران و ونزوئلاست.
ونزوئلا که با مشکلات شدید مالی مواجه است هزینه تعمیر و بازسازی صنایع نفتی خود و ارسال بنزین توسط ایران را با طلا پرداخت میکند. ظاهرا کشورهایی که در لیست تحریم ایالات متحده قرار گرفتند برای یاری یکدیگر بسیج شده‌اند، اینگونه میتوان گفت این کشورها که درجات متفاوتی از تحریم بر آنان بار شده از روسیه، چین، سوریه و ایران گرفته تا کره شمالی، ونزوئلا، نیکاراگوئه و کوبا می‌توانند کلوپ تحریم‌شدگان را تشکیل دهند.
داستان کشورهای جدا شده از جامعه جهانی شاید بی‌شباهت به افراد جدا شده از اجتماع نیست، در هر دو مورد پای نوعی طغیان و سرپیچی از قوانین در میان است. طغیان انسان‌ها را دیوید فینچر در فیلم کلوپ مشت‌زنی به خوبی نشان داده است، جک، کارمند شرکت اتومبیل سازی با بی‌خوابی‌های مداوم شبانه درگیر است؛ در پی نوعی تغییر در زندگی است. با ورود تایلر داردن از مسافران هواپیما در سفرهای کاری جک، زندگی وی دستخوش تغییرات عجیب و مهمی می‌شود. تایلر با دیدگاه‌های نو و ساختارشکن خود، زندگی جک را به کلی زیر و رو میکند و جک به فردی ساختارشکن تبدیل می‌شود. فارغ از بحث ارزش‌گذاری به نظر میرسد روندها بی‌شباهت نیستند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76411
سایت خبری تحلیلی زیتون
آیا «جنگ نفتکش‌ها» به دریای کارائیب می‌کشد؟ | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون ـ یلدا امیری: تعمیر پالایشگاه‌های نفت خام و ارسال بنزین به ونزوئلا در ازای دریافت طلا؛ به نظر میرسد این قرار و مدار میان ایران و ونزوئلاست. ونزوئلا که با مشکلات شدید مالی مواجه است هزینه تعمیر و بازسازی صنایع نفتی خود و ارسال بنزین توسط ایران را با…
کیوان صمیمی
بازگشت لاریجانی به دانشگاه
او همیشه در پست‌های بسیار کلیدیِ حکومتی بوده‌است؛ جانشین رئیس ستاد مشترک سپاه، وزیر ارشاد اسلامی، ریاست صداوسیما، دبیر شورای‌عالی امنیت ملی و درنهایت رئیس قوه مقننه.
علی لاریجانی بعد از ۴۰ سال که در کوران مسائل آشکار و پنهان قرارگرفته، به‌این نتیجه رسیده‌است که مجلس در رأس امور نیست.
اکنون بازهم یک حکومتیِ تمام‌عیار، اصلاحات از بالا را ناممکن دانسته و به‌ضرورت تعلیم دانشجویان رسیده است؛ آن‌هم کسی که صحبت از ریاست‌جمهوری او در ۱۴۰۰ بود.
تحول‌خواهان اما، مدت‌هاست که در مصاحبه‌هایشان گفته‌اند، در ماهنامه‌ی ایران فردا نوشته‌اند و در همین کانال هم بارها تاکید شده که اصلاحات از بالا و رفرم، چاره‌ی بحران‌های ساختاری جمهوری اسلامی نیست.
ازطرف دیگر شورش، خشونت‌ورزی و انقلاب هم با سرکوب مواجه شده و درنتیجه به انفعال و فرورفتن بیشتر در باتلاق زبونی و بردگی منجر خواهدشد.
همچنین آرزوی برانداختن سلطه‌ی داخل توسط سلطه‌گر بزرگ دنیا، رؤیایی است که خیلی زود به کابوس تبدیل می‌شود. سرمایه‌سالاریِ نئوکان‌ها، بی‌رحم‌تر از آن است که یار فرودستان و مظلومین ۴۰ سال اخیر باشد.
بنابراین راه‌حل، نه کشتن این موجود بحران‌زده و مریض است و نه بزک‌کردن مریض منظور و لباس جدید به‌تنش کردن و امیدبستن به مجلس جدید و دولت جدید.
راه‌حل و درمان، اگرچه کمی زمان‌بر ولی ریشه‌ای و ساختاری و ماندگار است؛ تقویت جنبش اجتماعی.
پویش‌های صنفی و اجتماعیِ خشونت‌پرهیز همانند مطالبه‌گریِ کارگران معدن کرمان و حرکات مطالبه‌محور دانشجویان، به‌همراه پذیرفتن هزینه‌های احتمالی تنها راه نجات مردم و کشور از بحران سیستماتیک است.
گام‌گذاشتن در این راه، ساقه‌ی ضعیفِ جنبشی مسالمت‌آمیز درجهت ایجاد تحوّل و تغییرات ساختاری را تقویت خواهدکرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76433
بازگشت لاریجانی به دانشگاه
او همیشه در پست‌های بسیار کلیدیِ حکومتی بوده‌است؛ جانشین رئیس ستاد مشترک سپاه، وزیر ارشاد اسلامی، ریاست صداوسیما، دبیر شورای‌عالی امنیت ملی و درنهایت رئیس قوه مقننه.
علی لاریجانی بعد از ۴۰ سال که در کوران مسائل آشکار و پنهان قرارگرفته، به‌این نتیجه رسیده‌است که مجلس در رأس امور نیست.
اکنون بازهم یک حکومتیِ تمام‌عیار، اصلاحات از بالا را ناممکن دانسته و به‌ضرورت تعلیم دانشجویان رسیده است؛ آن‌هم کسی که صحبت از ریاست‌جمهوری او در ۱۴۰۰ بود.
تحول‌خواهان اما، مدت‌هاست که در مصاحبه‌هایشان گفته‌اند، در ماهنامه‌ی ایران فردا نوشته‌اند و در همین کانال هم بارها تاکید شده که اصلاحات از بالا و رفرم، چاره‌ی بحران‌های ساختاری جمهوری اسلامی نیست.
ازطرف دیگر شورش، خشونت‌ورزی و انقلاب هم با سرکوب مواجه شده و درنتیجه به انفعال و فرورفتن بیشتر در باتلاق زبونی و بردگی منجر خواهدشد.
همچنین آرزوی برانداختن سلطه‌ی داخل توسط سلطه‌گر بزرگ دنیا، رؤیایی است که خیلی زود به کابوس تبدیل می‌شود. سرمایه‌سالاریِ نئوکان‌ها، بی‌رحم‌تر از آن است که یار فرودستان و مظلومین ۴۰ سال اخیر باشد.
بنابراین راه‌حل، نه کشتن این موجود بحران‌زده و مریض است و نه بزک‌کردن مریض منظور و لباس جدید به‌تنش کردن و امیدبستن به مجلس جدید و دولت جدید.
راه‌حل و درمان، اگرچه کمی زمان‌بر ولی ریشه‌ای و ساختاری و ماندگار است؛ تقویت جنبش اجتماعی.
پویش‌های صنفی و اجتماعیِ خشونت‌پرهیز همانند مطالبه‌گریِ کارگران معدن کرمان و حرکات مطالبه‌محور دانشجویان، به‌همراه پذیرفتن هزینه‌های احتمالی تنها راه نجات مردم و کشور از بحران سیستماتیک است.
گام‌گذاشتن در این راه، ساقه‌ی ضعیفِ جنبشی مسالمت‌آمیز درجهت ایجاد تحوّل و تغییرات ساختاری را تقویت خواهدکرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76433
Zeitoons
بازگشت لاریجانی به دانشگاه
بازگشت لاریجانی به دانشگاه | سایت مستقل تحلیلی خبری
جنبش اصلاحی و بحران دستاورد
سعید رضوی فقیه، جواد سلیمانی
بیست و دو سال از دوم خرداد سال ۷۶ و اولین پیروزی سید محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری می‌گذرد. این رخداد فراتر از یک پیروزی انتخاباتی تولد یک جنبش نوین سیاسی و اجتماعی یعنی جنبش اصلاحات بود چرا که در دوم خرداد ۷۶ اکثریتی از مردم، که سال‌ها بود به چشم حاکمان نمی‌آمدند و از سوی ایشان به رسمیت شناخته نمی‌شدند، موفق شدند خود را و قدرت خود را به رخ حاکمان بکشند. این که چرا مردم پیروز آن روز تاریخی بودند و این که چرا آن رقابت انتخاباتی جلوۀ یک جنبش اجتماعی بود هر دو مهمند و قابل شرح و تحلیل، اما آنچه در اینجا قصد پرداختن به آن داریم نه تبیین و تحلیل آن رخداد است و نه خاطره‌گویی و تجلیل از آن. قصد ما در اینجا یک ارزیابی شتابزده از کارنامۀ جنبش گسترده و پرتوان اصلاحات است از این منظر خاص که چرا این جنبش به رغم داشتن پشتوانۀ عظیم مردمی و نیز به رغم داشتن فرصتهای بسیار، دستاوردی ماندگار از خود به جای نگذاشت.
شاید اظهار این گزاره که اصلاحات جنبشی بی دستاورد بود غیرمنصفانه به نظر برسد اما اگر در تحولات بیست و دو سال گذشته در ایران با واقع بینی و انصاف تامل کنیم چیزی جز همین ارزیابی حاصل نمی شود. پس از بیست و دو سال تلاش برای اصلاح امور همانجا ایستاده ایم که بودیم و حتی عقبتر و این البته جدای از هزینۀ زمان و بسیار هزینه های انسانی دیگر است که هیچگاه جبران نخواهند شد. امروز پس از تجربۀ گذرا و بی حاصل چندین پیروزی و چندین شکست در بیست انتخابات هیچ دستاورد ملموس و ماندگاری در برابر خود نداریم که بگوییم اصلاحات به رغم تمامی ناکامیها ما را به این یک نقطۀ غیر قابل بازگشت رسانده است.
ردیف کردن دستاوردهای خیالی نظیر اینکه «گفتمان اصلاحی در میان رقبا هم فراگیر شده» و یا شبیه اینکه «هر جا سخن از اعتماد است نام اصلاحات و اصلاح طلبان میدرخشد» اگر چه برای تسلی خاطر شکست خوردگانِ به تقصیر مفید و آرامبخش است اما واقعیت تاریخ را تغییر نمیدهد. اصلاحات از خود اسمی به یادگار گذاشته اما رسمی از آن در ساختارها، روندها و رفتارهای کلان مدیریت کشور پیدا نیست. نمادهایی در حافظۀ جمعی و فردی ما باقی مانده بی آنکه نهادهایی بنیاد شده باشد که قواعد بازی سیاست را مردمی تر و مناسبات اجتماعی را عادلانه تر از آنکه پیشتر بود سامان دهد. اصلاحات در انتخابات مجلس هفتم (۱۳۸۲) یا ریاست جمهوری نهم (۱۳۸۴) حتی از مرکزی ترین حریمهای خودش نیز نتوانست دفاع کند و همۀ آنچه را که در هشت سال نخست به دست آورده بود به باد داد. آنها که در سال ۸۴ از اصلاح طلبان دولت اصلاحات را همراه با اندک دستاوردهای به جامانده اش تحویل گرفتند همان اندک مایه را که از اصلاحات مانده بود یکسره به باد دادند. از سرمایۀ اجتماعی در داخل تا وجاهت و احترام در خارج. حتی روز ملی گفت و گوی تمدنها که فقط به گونه ای نمادین به همین وجاهت بین المللی اشاره داشت دقیقا در همان روز یعنی سی ام شهریور ۹۸ از تقویم کشور حذف شد.
پس بیهوده نیست اگر بگوییم دولت اصلاحات دستاوردی ماندگار نداشت. هر چه بود همان بود که همراه با خروج اصلاح طلبان از مجلس و دولت، به خاطرات تاریخی بدل شد..
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76444
سعید رضوی فقیه، جواد سلیمانی
بیست و دو سال از دوم خرداد سال ۷۶ و اولین پیروزی سید محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری می‌گذرد. این رخداد فراتر از یک پیروزی انتخاباتی تولد یک جنبش نوین سیاسی و اجتماعی یعنی جنبش اصلاحات بود چرا که در دوم خرداد ۷۶ اکثریتی از مردم، که سال‌ها بود به چشم حاکمان نمی‌آمدند و از سوی ایشان به رسمیت شناخته نمی‌شدند، موفق شدند خود را و قدرت خود را به رخ حاکمان بکشند. این که چرا مردم پیروز آن روز تاریخی بودند و این که چرا آن رقابت انتخاباتی جلوۀ یک جنبش اجتماعی بود هر دو مهمند و قابل شرح و تحلیل، اما آنچه در اینجا قصد پرداختن به آن داریم نه تبیین و تحلیل آن رخداد است و نه خاطره‌گویی و تجلیل از آن. قصد ما در اینجا یک ارزیابی شتابزده از کارنامۀ جنبش گسترده و پرتوان اصلاحات است از این منظر خاص که چرا این جنبش به رغم داشتن پشتوانۀ عظیم مردمی و نیز به رغم داشتن فرصتهای بسیار، دستاوردی ماندگار از خود به جای نگذاشت.
شاید اظهار این گزاره که اصلاحات جنبشی بی دستاورد بود غیرمنصفانه به نظر برسد اما اگر در تحولات بیست و دو سال گذشته در ایران با واقع بینی و انصاف تامل کنیم چیزی جز همین ارزیابی حاصل نمی شود. پس از بیست و دو سال تلاش برای اصلاح امور همانجا ایستاده ایم که بودیم و حتی عقبتر و این البته جدای از هزینۀ زمان و بسیار هزینه های انسانی دیگر است که هیچگاه جبران نخواهند شد. امروز پس از تجربۀ گذرا و بی حاصل چندین پیروزی و چندین شکست در بیست انتخابات هیچ دستاورد ملموس و ماندگاری در برابر خود نداریم که بگوییم اصلاحات به رغم تمامی ناکامیها ما را به این یک نقطۀ غیر قابل بازگشت رسانده است.
ردیف کردن دستاوردهای خیالی نظیر اینکه «گفتمان اصلاحی در میان رقبا هم فراگیر شده» و یا شبیه اینکه «هر جا سخن از اعتماد است نام اصلاحات و اصلاح طلبان میدرخشد» اگر چه برای تسلی خاطر شکست خوردگانِ به تقصیر مفید و آرامبخش است اما واقعیت تاریخ را تغییر نمیدهد. اصلاحات از خود اسمی به یادگار گذاشته اما رسمی از آن در ساختارها، روندها و رفتارهای کلان مدیریت کشور پیدا نیست. نمادهایی در حافظۀ جمعی و فردی ما باقی مانده بی آنکه نهادهایی بنیاد شده باشد که قواعد بازی سیاست را مردمی تر و مناسبات اجتماعی را عادلانه تر از آنکه پیشتر بود سامان دهد. اصلاحات در انتخابات مجلس هفتم (۱۳۸۲) یا ریاست جمهوری نهم (۱۳۸۴) حتی از مرکزی ترین حریمهای خودش نیز نتوانست دفاع کند و همۀ آنچه را که در هشت سال نخست به دست آورده بود به باد داد. آنها که در سال ۸۴ از اصلاح طلبان دولت اصلاحات را همراه با اندک دستاوردهای به جامانده اش تحویل گرفتند همان اندک مایه را که از اصلاحات مانده بود یکسره به باد دادند. از سرمایۀ اجتماعی در داخل تا وجاهت و احترام در خارج. حتی روز ملی گفت و گوی تمدنها که فقط به گونه ای نمادین به همین وجاهت بین المللی اشاره داشت دقیقا در همان روز یعنی سی ام شهریور ۹۸ از تقویم کشور حذف شد.
پس بیهوده نیست اگر بگوییم دولت اصلاحات دستاوردی ماندگار نداشت. هر چه بود همان بود که همراه با خروج اصلاح طلبان از مجلس و دولت، به خاطرات تاریخی بدل شد..
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76444
Zeitoons
جنبش اصلاحی و بحران دستاورد
جنبش اصلاحی و بحران دستاورد | سایت مستقل تحلیلی خبری