«استبداد» انتخابِ «ما» نیست
مهدی نوربخش

در پاسخ به سئوال اقای رضا رشیدپور، در تلویزیون ملی ایران، که چرا وزرای امور خارجه ایران برای توجیه ناکامی‌های کشور به «فشارهای خارجی» متوسل می‌شوند، وزیر امور خارجه کشورمان، جناب اقای ظریف می‌گوید به‌خاطر اینکه «ما خودمان انتخاب کردیم، یک جور دیگری زندگی کنیم».

این جواب اقای ظریف چندین سئوال دیگر را پیش می‌کشد. اول، این «ما»یی که اقای ظریف از ان صحبت می‌کند، چه کسانی را دربرمی‌گیرد؟ دوم، ایا تمامی کشورهای دنیا اگر بخواهند استقلال سیاسی داشته باشند باید ان‌گونه که ما امریکا و غرب را به‌‌چالش کشیده و می‌کشیم، به‌چالش بکشند؟

در جواب به سئوال اول، ابتدا باید قبول کرد که ایران یک کشور استبدادی و استبدادزده است و نهایتا یک فرد در صحنه سیاست خارجی آن حرف اخر را می‌زند. ایران یک کشور دموکراتیک نیست که مردم بتوانند در صورت نارضایتی از رهبران سیاسی خود انها را تغییر دهند. در تمام نظام‌های دموکراتیک دنیا، سیاست خارجی ریشه داخلی دارد. این بدان معنی‌ست که مردم از طریق نهادهای مدنی برروی سیاست خارجی کشورشان تاثیر می‌گذارند. در این کشورها مردم دولتی را انتخاب می‌کنند که این دولت برای رای مردم به‌عنوان یک میثاق ملی احترام قائل باشد. فرصت تغییر دولت از طریق انتخابات آزاد به‌ مردم اطمینان می‌دهد که رهبران سیاسیش برای حفظ منافع شخصی، گروهی و ایدئولوژیک خود، نظرات خودرا بر مردم و کشور تحمیل نمی‌کنند. لذا این «ما»یی که جناب دکنر ظریف از ان صحبت می‌کنند، در چهارچوب نظام سیاسی جاری در کشور ما وجود خارجی ندارد.

جواب صحیح اقای ظریف به سئوال باید این می‌بود که نظام ولایت‌مدار، که رهبری و سپاهیان را به ایجاد یک دولت پنهان و موازی وادار ساخته، در این کشور تصمیم گرفته است که ما این‌گونه زندگی کنیم. لذا مادامی‌که «ما» به‌معنی دمکراتیک ان که در چهارچوپ نظامی‌که می‌بایست احاد مختلف مردم را نمایندگی (Representational) کند، پاسخگو (Accountable ) باشد و به حقوق مردم (Rights) در تعیین سرنوشت خود و کشورشان احترام گذارد، تعریف نشود، با استفاده کردن از این مفهوم به‌ خطا رفته‌ایم. چون «ما» یک نظام نیست؛ «ما» حداقل اکثریت مردم یک کشور است که با ایجاد یک اجماع ملی توانسته است منافع ملی کشور را در سیاست‌های خارجی ان کشور تعریف و تبیین کند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54794

آقای خاتمی! فروپاشی جدی است
ابراهیم نبوی

چندی قبل که اظهارات و پیشنهادات شما را دیدم، از یک سو خوشحال شدم که بالاخره این حجم عظیم اعتراضات در شما حرکتی را ایجاد کرده و از سوی دیگر متاسف شدم که شما چگونه مطمئن هستید که فروپاشی رخ نخواهد داد؟ نه اینکه علاقه داشته باشم فروپاشی رخ بدهد. فروپاشی به مثابه سقوط اجتماعی چنان وضعیت وحشتناکی را در ایران ایجاد خواهد کرد که قطعا هیچ کسی از وقوع آن خوشنود نخواهد شد.
اما آنچه معلوم و مشخص است، نه اینکه امروز معلوم و مشخص باشد، بلکه قریب ده پانزده سال است ده‌ها اقتصاددان و جامعه‌شناس که اغلب آنان از حامیان شما بودند و هنوز برخی حامی شما هستند، معتقدند فروپاشی اقتصادی و اجتماعی سرنوشت طبیعی ایران امروز است. بسیاری از آنان همان موقع و مکررا مطالبی نوشتند و هشدار دادند، با این همه مدیران جامعه و بیش از همه شخص رهبری مانع از اقداماتی شد که می‌توانست جلوی سرنوشتی چون فروپاشی را بگیرد.

من وقتی فهرست پیشنهادات شما را خواندم، برایم تازه نبود، همان حرف‌هایی است که سال‌ها گفته‌اید، و چقدر هم درست، نه فقط برآورده شدن همه شروط، بلکه حتی یک سوم این پیشنهادات هم اگر مورد پذیرش حکومت قرار بگیرد، هم احتمال فروپاشی و شدت آن کمتر می‌شود و هم به‌حول و قوه الهی جمهوری اسلامی از میان می‌رود. در واقع حکومت از میان می‌رود بدون اینکه نظم اجتماعی کاملا نابود شود. ولی سوگمندانه معتقدم رهبری حتی به یکی از این پیشنهادات هم تن درنمی‌دهد، ضمن اینکه اصلا نمی‌توانم بفهمم که کسی که چنین پیشنهاداتی را می‌دهد، بتواند فرض کند که بدون برآورده شدن این شروط ممکن است که جامعه ایران به سوی نابودی نرود.
آن روز که دو دختر نوجوان اصفهانی با شور و شوق و خوشحالی به سوی مرگ می‌رفتند، ناقوس مرگ جامعه ایران داشت به گوش می‌رسید. کسانی این صدا را شنیدند و هشدار دادند. کسانی که قبل از این نیز هشدار رسیدن کشور به بن بست را داده بودند. امیدوارم شما هم آن تصاویر وحشتناک و حیرت انگیز را دیده باشید. برای من که امروز به مرز شصت سالگی رسیده‌ام و در زمانی که این دختران نازنین در چهل سالگی من هنوز به دنیا نیامده بودند، از ایران بیرون آمدم، غیرقابل تصور بود که دخترانی این چنین شاداب و پر از نشاط و شور اینقدر از جامعه خودشان متنفر باشند که با شور و شوق به سوی نیستی بروند. آن تصاویر شوخی نبود. آنها بازی نمی‌کردند. آن دو رفتند و یکی‌شان حالا زیر خاک است. و ده‌ها و صدها هزار همسن آنها به خودکشی و فرار از جامعه‌ای که از آن متنفرند فکر می‌کنند. خاک آنها گواهی می‌دهد که من و شما و هر کسی که می‌توانست جلوی این روند را بگیرد، ما مسئول مرگ آنان هستیم.

آقای خاتمی عزیز!
من دیگر به اصلاحات اعتقاد ندارم، اما ...

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54871

یاد و خاطراتی از مرحوم ابراهیم یزدی
مهدی نوربخش

.... در روزهای پایانی عمر او سفری به ترکیه داشتم تا او را ملاقات کنم. دلیل امدن یزدی به ترکیه، امکان دسترسی فرزندان او به او بود، به‌خاطر اینکه تعدادی از آن‌ها نمی‌توانستند به ایران مراجعت کنند. در این سفر از او در مورد انقلاب سئوال کردم. سئوال اصلیم از او این بود که با برگشت به گذشته، ایا او حاضر است امروز از چنین انقلابی حمایت کند؟ پاسخ او بسیار صریع بود. او به منن گفت هرگز حاضر نخواهد شد از چنین انقلابی حمایت کند. او به رابطه خود با ایت‌الله خمینی برگشت و توضیح داد که چرا برای اقامه دموکراسی در ایران با آینتالله خمینی دست همکاری داده.

از او سئوال کردم چه شد که ایت ‌الله خمینی بعد از پاریس و صحبت‌های سیاسی او در حمایت از ازادی و اینکه او در حکومت اینده کشور شرکت نمی‌کند، یک‌باره تغییر موضع داد. جواب او بسیار قابل تامل بود. او گفت ایت‌الله خمینی تسلیم سلطه قدرت مطلقه و نامحدود گردید. او خارج از ایران نمی‌دانست که چقدر در ایران قدرت دارد. وقتی به ایران رسید جاذبه یک قدرت نامحدود را کاملا حس کرد. او مقهور قدرت شد.

رابطه دکتر یزدی با ایت‌الله خمینی هرگز رابطه مراد و مریدی نبود. مرحوم یزدی ابائی نداشت تا نظرات مخالف خود را به‌روشنی با ایت الله خمینی در میان گذارد.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54893

شایعه اختلافات در حزب اعتدال و توسعه
درگیری بین شاخه چپ و راست هاشمی

زیتون- پریا منظرزاده: این روزها اخباری از تغییرات و استعفاها درون حزب «اعتدال و توسعه» به گوش می‌رسد که با وجود تکذیب استعفاهاٰ تغییرات را نمی‌توان انکار کرد.

پس از انتشار اخباری مبنی بر جدایی چند چهره سیاسی عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه از این حزب، فاطمه هاشمی، اکبر ترکان و غلامعلی دهقان خروجشان را از این حزب تکذیب کردند.

علیرضا خامسیان، روزنامه‌نگار و مشاور چهره‌های سیاسی در توییتی ادعا کرد: «اکبر ترکان، مرتضی بانک و فاطمه هاشمی به خاطر اختلاف با واعظی و نوبخت از حزب اعتدال وتوسعه کنار رفته اند، اعتدال و توسعه در حال فروپاشی قرار دارد.»

در واکنش به این خبر، فاطمه هاشمی در گفتگو با ایرنا این خبر را شایعه خواند و اظهارداشت: «اینکه قرار باشد هر روز به شایعات بی اساس پاسخ دهیم نه در حوصله ما و نه افکار عمومی است.»

او توضیح داد که حضور در جلسات متعدد هفتگی، ماهانه، فصلی یا سالیانه از جمله اولویت هایش بوده و خواهد بود و ادامه داد:« کشور ما هم اکنون بیش از هر زمان دیگر به اتحاد نیاز دارد، انتشار شایعات بی اساس، ناامیدکننده و تفرقه برانگیز قطعا اقداماتی خلاف منافع ملی تلقی می شوند.»

اما اکبر ترکان به خبرنگار ایسنا پاسخی داد که می‌تواند به طور تلویحی این برداشت را کرد که اختلافات درون حزب را تایید کرده است: «در درون هر حزبی ممکن است در پاره‌ای موارد سلایق و دیدگاه‌های مختلفی برای رفع چالش‌های کشور در چارچوب اساسنامه و مرامنامه، به عنوان سند پذیرفته شده از سوی همه اعضای آن حزب، مطرح شود. چنین موضوعی نشان از پویایی و نقطه قوت آن حزب به شمار می‌رود.»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54879

پسابرجام و روابط دوسوی آتلانتیک
احسان ابراهیمی

۱- در تمام سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، دو سوی آتلانتیک در اتحاد و پیوندی استراتژیک، در برابر بلوک شرق، سیاست‌هایی یک‌سان و هم‌پوشان اتخاذ و اجرا می‌کردند، یعنی هم در راهبرد و هم در راهکار، متحد هم بودند.
پس از فروپاشی شوروی و تک‌قطبی‌شدن جهان نیز این اتحاد راهبردی ادامه پیدا کرد و هم در قالب پیمان «ناتو» و هم دیگر نهادهای مالی و بین المللی و شورای امنیت سازمان ملل جلوه یافت.

۲- در مورد سیاست‌های متحدان دو سوی اقیانوس درباره خاورمیانه، اوج همراهی و همکاری در جریان جنگ ایران و عراق و اشغال کویت توسط صدام حسین بروز یافت. کمک‌های مالی، تسلیحاتی، اطلاعاتی و دیپلماتیک آمریکا و کشورهای مرجع اروپایی به صدام در جنگ با ایران؛ و سپس در قضیه اشغال کویت، که آمریکای جورج بوش پدر با گسیل نیرو و حضور نظامی، صدام را از کویت بیرون راند و دیگر کشورهای اروپایی هم با همراهی، حضوری جدیتر در خاورمیانه پیدا کردند.

۳- در تمام این سال‌ها، در دو موضوع، دو سوی آتلانتیک دچار اختلاف اساسی و جدی شده‌اند. یکی موضوع حمله جورج بوش پسر به عراق و دیگری خروج آمریکای ترامپ از برجام. در مورد نخست که با مخالفت جدی فرانسه تحت رهبری ژاک شیراک و آلمان گرهارد شرودر و تقریباً تمام کشورهای اتحادیه اروپا، آمریکا به نحوی یک‌جانبه و تنها با کمک بریتانیای تونی بلر به عنوان عوض مهم اتحادیه اروپا، حمله به صدام و عراق را اجرایی کردند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54903

عبور از روحانی یا انتقاد از روحانی؟
نگاهی به جدال اعتدالیون و کارگزاران

زیتون-نیلوفر سعیدی: در جریان انتخابات سال ۹۶ و به ویژه در مناظره‌های تلویزیونی، اسحاق جهانگیری، در قامت یک سیاست‌مدار اصلاح‌طلبِ دارای توان جذب دل‌ها، گل کرد. او در دفاع از روحانی و تاختن به رقبا، چنان پیش رفت که حتی برخی از اصلاح‌طلبان، چنین زمزمه کردند که اصلا چرا نمی‌گذارند خود جهانگیری رئیس‌جمهور نشود؟ غافل از آن که اسحاق برای رئیس شدن نیامده بود و وظیفه‌ی او چیز دیگری بود. همان وظیفه‌ای که هم به او سپرده بودند تا در مناظرات، در مقام ضربه‌گیر روحانی عمل کند و از آنجایی که تصمیم‌های شورای نگهبان را غیرقابل پیش‌بینی می دانستند، می خواستند در صورت عدم تایید صلاحیت روحانی، تمام نیروی اصلاح طلبان، پشت سر جهانگیری قرار بگیرد و او را به پاستور بفرستند. اما آن مناظرات و آن برخوردهای صمیمانه و صادقانه کار خودش ا کرد و جهانگیری را محبوب جلوه داد و حتی بیان خبر دستگیری برادر او به اتهام درگیر شدن در پرونده فساد مالی بانک گردشگری، بر این محبوبیت سایه نیانداخت.

چرا بعد از انتخابات، ورق برگشت؟

در جریان تلاش‌های روحانی برای چیدن وزاری کابینه ی دولت دوم او، دو خبر برجسته شد: نخست اصرارهای جهانگیری برای گرفتن سهم بیشتر برای اصلاح‌طلبان و به ویژه کارگزارانی‌ها، نتیجه ی چندانی نگرفته است. دیگر این‌که محمود واعظی، وزیر ارتباطات دولت اول روحانی، تمایل و اشتیاق فراوانی نشان داده برای احراز مسئولیت وزارت امور خارجه.

شواهد نشان می‌داد که روحانی در فضایی قرار گرفته که به هر دو خواسته، پاسخ منفی داده است. او به اصلاح‌طلبان، امتیاز چندانی نداده، چرا که اولا می‌خواسته با خیال راحت و بدون درگیری پیش برود و دوم این که در دور دوم، خود را چندان نیازمند حمایت اصلاح‌طلبان نمی‌دانست و به تعبیر عوامانه، خر او از پل گذشته بود. در پاسخ به واعظی نیز به شکل دیگری عمل کرد. در آن شرایط، ظریف، اصلی ترین برند کابینه‌ی او بود و اگر این پست مهم را به واعظی می‌داد، کابینه نمی‌توانست چندان محبوب جلوه کند. اما این پاسخ منفی به درخواست واعظی را به شکل بهتری جبران کرد و اتفاقا در همان هفته‌های نخست آغاز فعالیت دولت دوم روحانی، زمزمه‌هایی به گوش رسید مبنی بر این که اسحاق جهانگیری، برش و توان قبلی را ندارد و تا حد قابل توجهی، کنار نهاده شده است.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54938

گردشگران جنسی در مشهد
صیغه، فحشا یا «توطئه»

زیتون ـ مهسا محمدی: گزارش روز یکشنبه ۴ شهریور روزنامه شهروند در مطلبی با عنوان «بحران حیثیتی در صنعت گردشگری پس از افزایش حضور مسافران کشور همسایه؛ مردان عراقی و حاشیه‌های تجرد» و تیتر جنجالی توئیتر روزنامه شرق بر آن موجی از تایید و تکذیب و سرزنش‌ها به راه انداخت.

روزنامه شرق روز بعد از انتشار این گزارش در توئیتر خود این مطلب را با تیتر «تایید ادعای استفاده جنسی مردان عراقی از زنان ایران» منتشر کرد.

تاییدی که شرق بر آن تاکید داشت سخنان محمد قانعی، رییس اتحادیه هتلداران استان خراسان رضوی بود که گفته بود: «در مورد ازدواج موقت عراقی‌ها با زنان ایرانی باید بیشتر مراقب باشیم.» او همچنین از وجود ۶ هزار خانه مسافرغیرمجاز در مشهد سخن گفته بود که در آنان به زائران خدمات جنسی ارائه داده می‌شود.

محمد قانعی اما بعد این خبر را تکذیب کرده و انتشار آن به این شکل را نتیجه برداشت اشتباه از حرف‌هایش دانست و گفت: «من کاملا تکذیب می‌کنم. چرا که منظور تعداد خانه‌هایی بوده است که در مشهد بدون مجوز خدمات اقامتی ارائه می‌دهند.»

از سوی دیگر وزارت کشور هم به سرعت سفر گروهی از زائران عراقی به مشهد و خوزستان با هدف دریافت خدمات جنسی و را تکذیب کرد و خواهان «برخورد قاطع قضایی» با منتشرکنندگان این گزارش‌ها شد.

با این وجود قانعی در مصاحبه پیشین خود گفته بود که «نام ایران میان عراقی‌ها بد مطرح می‌شود، مثل همان نگاهی که خیلی از ایرانی‌ها به تایلند دارند. این موضوع اگرچه بارها تکذیب شده و سخت از آن صحبت می‌شد؛ اما حالا معتقدیم که باید نسبت به آن حساسیت ایجاد شود و درباره‌اش صحبت کرد. این مسأله را در جلسات رسمی هم مطرح کرده‌ایم.»

این فعال خصوصی بخش گردشگری اما می‌گوید که «نمی‌شود آشکارا با این موضوع برخورد کرد، چون ایران مجبور است سرمایه‌گذاری در بخش گردشگری را فعال نگه دارد.»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54941

نامه کروبی، شوکی برای اصلاح طلبان
رضا علیجانی

شیخ مقاوم و شجاع، مهدی فرزند احمد در آستانه هشتاد سالگی نامه دیگری طبق گفته خودش بر اساس احساس وظیفه ملی و مذهبی و شرعی اش خطاب به نمایندگان مجلس خبرگان نوشته است.
این نامه دو محور برجسته دارد: نفی «استبداد و حاکمیت خودکامه فردی» و «دفاع از حقوق مردم، جوانان، زنان، اقلیتها و…».

اما طریق نجاتی که شیخ مهدی نشان میدهد را خود «اصلاح» و «پالایش» از نوع «ساختاری» می داند.
تحقق عملی این اصلاح ساختاری را نیز در دو مصداق مشخص الف-برگزاری انتخابات«های» بدون نظارت استصوابی و «آزاد و ملی» و ب-«اصلاح اصول متعدد قانون اساسی به نفع حاکمیت و نظارت مردم بنحوی که انحصار قدرت در ید یک فرد برای همیشه در این سرزمین کنار گذاشته شود»، معرفی می کند.

وی در باره انتشار این نامه (علیرغم مخالفت دلسوزانه نزدیکانش) می گوید «دل در گرو کشور، انقلاب و قانون اساسی» دارد و «اصلاحاتی که ساختار نظام را در جهت حق تعیین سرنوشت مردم بدون نگاه قیم‌مآبانه فرد یا گروهی اصلاح کند. کم هزینه‌ترین راه برای کشور، امنیت مردم و حفظ تمامیت ارضی سرزمین‌مان» می‌داند.
یک نکته برجسته نامه شیخ مهدی کروبی که می تواند درس عبرت و شوکی برای همه اجزای طیف متنوع اصلاح طلبان باشد همدلی وی با اعتراضات دی ماه و پس از آن و در کنار جنبش سبز نشاندن مظلومان این اعتراضات و تعدیاتی است که قوه قضائیه در حق آنان و دیگر جوانان و دانشجویان و دخترانی می کند که به قول وی «به صرف یک اعتراض با احکام سنگینی که زندگی آنان را از اساس متلاشی می‌کند مواجه شده‌اند.». وی به اعضای مجلس خبرگان نهیب می زند که «آیا فرصت کرده‌اید احکام سنگین قضایی علیه معترضین ۸۸، حوادث دی ماه سال گذشته و اعتراضات اخیر که بیشترشان هم از جوانان هستند را مطالعه کنید؟». در جای دیگری نیز با اشاره چندباره به «خودمحوریها و عطش سیری ناپذیر قدرت» باز تصریح می کند که «اصرار بر همان شیوه غلط مردم را اینچنین در مقابل نظام قرار داده است.»

http://zeitoons.com/54967

روایت مهدی کروبی از حذف محدودیت‌های «رهبر موقت»
«شوخی» هاشمی‌رفسنجانی با مجلس خبرگان

زیتون- سولماز ایکدر: اندکی بیش از سی سال از آغاز دوران «رهبری مطلق» سیدعلی خامنه‌ای می‌گذرد، اما هم‌چنان وجه‌‌هایی تاریک از نحوه انتخاب او به این عنوان باقی مانده است؛ رهبری که «موقت» بود و از همان زمان تا کنون شائبه‌های جدی در مورد قانونی بودن فرایند انتخاب آن وجود داد، اما بیش از سی سال به طول انجامید.
...
رییس مجلس ششم در خصوص «محدود بودن مدت رهبری» نیز گفته که در بازنگری تصمیم مهمی در ارتباط با مقام رهبری اتخاذ شد. بدین نحو که «روزی مرحوم آقای هاشمی از قول برخی مدرسین حوزه گفتند که آنان خواستار لغو محدودیت زمانی هستند.»

مهدی کروبی ادامه داد: «لذا وقتی مرحوم هاشمی لغو مصوبه پیشین را به رأی گذاشتند و سپس با شمارشی سطحی و سریع مدعی شدند که لغو محدودیت ۱۰ ساله رهبری رأی آورده است. من به اعتراض پیش ایشان رفتم و از وی خواستم دوباره رأی‌گیری کند تا رفع شبهه شود. او(هاشمی رفسنجانی) موضوع را به شوخی برگزار کرد و از من خواست به صندلی‌ام برگردم!»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54974

سقوط ۹۷
ابراهیم نبوی

پل امیل اردمن یک بانکدار ورشکسته بود که یک بار هم به‌خاطر کلاهبرداری در سوئیس به‌زندان افتاد، اما پس از زندان به نوشتن رمان‌هایی پرداخت که کمابیش از واقعیات خبر می‌دادند. با این همه وقتی کتابش با عنوان سقوط ۷۹ منتشر شد، هیچ‌کس فکر نمی‌کرد، داستان تخیلی این بانکدار ورشکسته پرفروش شود و تا سه میلیون نسخه بفروشد. از آن مهم‌تر اینکه هیچ‌کس حتی گمان هم نمی‌کرد که پیش‌گویی کتاب مبنی بر سقوط حکومت شاه ایران در سال ۱۹۷۹ دقیقا اتفاق بیافتد. اما درست دو ماه از سال گذشته بود که سقوط ۷۹ اتفاق افتاد.

من همانند بسیاری از جوانانی که در آن زمان نام کتاب را شنیده بودیم و همان زمان آن را خواندیم، به همه‌چیز مثل یک حادثه نگاه می‌کردم، مثل هزاران پیش‌بینی که غلط درمی‌آید، و چند پیش‌بینی یا پیش‌گویی که ممکن است درست از کار دربیاید. الآن هم قصد این را ندارم که بگویم آن پیش‌گویی تا چه حد درست بود. می‌خواهم به داستان کتاب سقوط ۷۹ دقت کنیم.

رمان سقوط ۷۹ داستان رقابت دو کشور در خاورمیانه است، ایران و عربستان سعودی. هر دو کشور به‌خاطر فروش نفت به‌شدت ثروتمند شده‌اند و نمی‌دانند با این پولشان چکار کنند. عربستان سعودی با استفاده از مشاورین مختلف تلاش می‌کند تا به جای قدرتمند شدن در منطقه پولهایش را در جاهای مختلفی سرمایه‌گذاری کند و شاه ایران تصمیم می‌گیرد قدرت بزرگ و اصلی خاورمیانه باشد و برای این کار سعی می‌کند بزرگترین ارتش خاورمیانه را بسازد و از سوی دیگر با سوئیسی‌ها توافق می‌کند که بمب اتمی بسازد.

این دو کشور به دو سو پیش می‌روند، ایران اسلحه می‌خرد و سعی می‌کند به یک قدرت بزرگ جهانی تبدیل شود و عربستان سعودی کوشش می‌کند آینده خود را با سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی‌های اقتصادی تامین کند و به عنوان کشوری ضعیف زیر بال و پر آمریکا بماند. رقابت بین این دو موجب می‌شود هر کدام به یک سو بروند. سویه‌ای که ایران به طرفش می‌رود، بلندپروازی پایان نیافتنی است که سرانجام در سال ۱۹۷۹ به سقوط حکومت شاه منجر می‌شود.

در این میان شاه ایران که اگر کمک‌های نفتی‌اش به اسرائیل در جنگ اعراب و اسرائیل نبود، قطعا اسرائیل شکست می‌خورد، در این رمان چنان نشان داده می‌شود که اگر زمانی قدرت پیدا کند، جلوی اسرائیل نیز خواهد ایستاد. شاه در دعوایی که با معشوقه یهودی‌اش در سن موریتس دارد او را دخترک یهودی خطاب می‌کند و به او می‌گوید: شما یهودی‌ها را می‌شناسم، همه‌تان از یک جنس هستید، ولی دیگر کاری از شما ساخته نیست، کاری خواهم کرد که از دست شما هم راحت شویم.

این جملات معمولا جدی گرفته نمی‌شود، ولی پل اردمن تصمیم گرفته است این جملات جدی گرفته شوند. اورسلا دخترک یهودی همان شب ماجرا را به پدرش تلفنی اطلاع می‌دهد و پدرش که همسر یهودی‌اش در اردوگاه‌های نازی‌ها مرارت‌ها کشیده موضوع را جدی می‌گیرد. در واقع کتاب نظر شاه را در حالت عصبانیت، به معنی نیت واقعی او قلمداد می‌کند. در این رمان چند اتفاق بیان می‌شود: سقوط حکومت شاه در سال ۱۹۷۹، جنگ میان ایران و دنیای عرب به نمایندگی عراق، بلوکه شدن دارایی‌های ایران توسط آمریکا، جنگ کویت به عنوان ثروتمندترین کشور خلیج فارس، اتمی شدن ایران و بمباران مراکز اتمی ایران، آغاز بنیادگرایی اسلامی در عربستان و زیر نظر جناحی از حکومت عربستان.

این رمان را باید یک‌بار دیگر خواند، نه به این خاطر که بیان واقعیات سیاسی در یک رمان موضوع خیلی مهمی است، شاید به این دلیل که بازخوانی آن در نگاه به شرایط امروز ما کمک زیادی می‌کند.

مارکس گفته بود تاریخ دوبار اتفاق می‌افتد، یک بار به صورت تراژدی و یک بار به صورت کمدی، اما گویی این بار فرق می‌کند. سقوط ۷۹ یک شوخی با تاریخ بود اما به نظر می‌رسد سقوط ۹۷ جمهوری اسلامی یک تراژدی باشد. امروز ایران با سه بحران جدی مواجه است، بن‌بست اقتصادی و شورش گرسنگان، بن بست اجتماعی یا آنومی و بی‌هنجاری و جنگی اجتناب‌ناپذیر. هر کدام از این سه واقعه به تنهایی می‌تواند یک نظام حکومتی را ساقط کند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/54998

سپاه قدس و ابهام در مورد جایگاه ایران در عراق آینده

زیتون-نیلوفر سعیدی: مدیریت دیپلماتیک و سیاست خارجی در حوزه‌ی حساس سیاسی و امنیتی عراق در ۱۵ سال اخیر، نه در اختیار وزارت امور خارجه بلکه در دست نیروی سپاه قدس بوده، اما شواهد نشان می‌دهد که میزان نفوذ و توان‌مندی سپاه قدس در پرونده ی عراق، روز به روز کمتر می شود.

پس از آزاد شدن بسیاری از شهرهای عراق از جمله موصل از دست داعش، عراقی‌ها برگزاری یکی از کم رمق ترین انتخابات های چند سال اخیر را به نمایش گذاشتند و با مشارکت ۴۴ درصدی خود، نشان دادند که به آینده‌ی تحولات سیاسی کشورشان دل‌خوشی چندانی ندارند.

پس از آن انتخابات مملوّ از حاشیه، تهدید و ادعای تقلب و نیاز به بازشماری دستی آراء، یکی از نکاتی که بسیار مورد توجه قرار گرفت، پیروزی جناحی بود که نه تنها همسو با اهداف و برنامه های جمهوری اسلامی و سپاه قدس نیست، بلکه در مشی سیاسی و اجتماعی خود، گاهی به شکل شفاف و مستقیم و گاهی نیز به روش استعاری و نمادین، از ایران انتقاد می‌کند.

پیروزی ائتلاف سائرون به رهبری مقتدی صدر، مدیون سه عامل مهم بود:نخست اقدام جسورانه ی صدر در همراهی و ائتلاف با چهره‌های برجسته‌ی کمونیست. دیگر انتقادات مداوم جریان صدر علیه پدیده شومی به نام فساد مالی و عزم راسخ این گروه برای مبارزه با فساد و سوم سازماندهی مستحکم یاران صدر در بغداد و بسیاری دیگر از استان‌های شیعه نشین.

مقتدی صدر و ایران
سپاه قدس به دنبال آن بود تا پس از شکست داعش، بیشترین میزان افتخار و سود سیاسی و حزبی این پیروزی به جریان ملیشیایی حشد شعبی برسد و هادی العامری و یاران او با کسب آرای چند میلیونی عراقی‌ها، به عنوان نسخه و کپی جدیدی از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی این‌بار در عراق، صاحب بیشترین میزان قدرت شوند و رفته‌رفته به‌طور کامل، عراق را تحت سلطه‌ی خود درآورند.

اما این گروه در رقابت انتخاباتی دوم شد و جایگاه نخست به صدری‌ها رسید. مقتدی صدر در همان روزهای نخست پس از پیروزی اعلام کرد که در تشکیل دولت و در روند پس از آن نیز، منافع و مصالح عراق مستقل را در نظر خواهد گرفت و حاضر نیست از سیاست‌های ایران پیروی کند.

برخی از کادرهای برجسته این جریان، حتی پا را از این نیز فراتر نهاده و اعلام کردند که ایران و دیگران، باید رفته‌رفته فضای سیاسی عراق را ترک کنند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55002

سخنی با آقای ظریف در مورد سوریه و ادلب
مهدی نوربخش

جناب ظریف!

این روزها دولت اسد خود را اماده می‌کند که منطقه ادلب را به‌تسخیر نظامی درآورد. ادلب در انتظار یک فاجعه و خونریزی بزرگ است. دنیا به ادلب چشم دوخته است تا ببیند حامیان اسد در سوریه چقدر حاضرند خشونت بورزند و در بین خون‌هایی که به‌نام تروریست می‌ریزند، برای بار دیگر، به همه مردم بی‌گناه سوریه و شهروندان این کشور قساوت خود را نشان دهند. بهتر از من می‌دانید که ادلب تنها بخشی از سوریه بوده است که مخالفین اسد به‌دنبال بمباران بدون تبعیض روسیه در بخش‌های دیگر این کشور، به آن پناه برده‌اند. پوتین و روس‌ها با چچنی کردن سوریه و کشتار وسیع مردم این کشور، که در ان تبعیضی راه نیافته بود، موفق شدند تا مستبد شما، اسد را، برای رهبری جمهوری اسلامی ایران و سپاهیان حفظ کنند. و اکنون ادلب در انتظار خونریزی مردم این کشور با حمایت شماست. می‌روید تا به دنیا ثابت کنید که کشتن مردم سوریه، نه تنها حمایت سپاهیان ماجراجو و خشونت‌طلب را دارد، که مهر تایید شما را نیز در پای این شرمساری بین‌الملل خواهد داشت.

جناب ظریف! بهتر از من می‌دانید که جمهوری اسلامی ایران از ابتدای جنگ‌های داخلی سوریه در کنار استبداد اسد قرار گرفت تا از او حمایت کند. با توجیه‌هایی چون «عمق استراژیک ضد اسرائیلی ایران»، «مدافع حرم»، «مبارزه با داعش» و «اگر با انها در سوریه نجنگیم در تهران باید با انها باید بجنگیم» و این‌گونه حقیقت را از مردمان کشورتان پنهان کردید. به سوریه رفتید تا سوریه را تبدیل به یک پایگاه ضداسرائیلی کنید. همه توجیه‌های دیگر و یا اینکه کار مستشاری در سوریه می‌کرده اید، برای فریب مردم بود. زمانی‌که ایران به سوریه رفت از گروههای جهادی خبری نبود. ایران در پایان سال ۱۳۸۹ به سوریه رفته است . جبهه النصره اولین گروه تروریستی القاعده‌ای یک‌سال بعد فعالیت خود را در سوریه اغاز کرد. داعش با دعوت جبهه النصره دوسال بعد از شروع جنگ‌های داخلی در سوریه وارد این کشور شد. نه ماه بعد از شروع جنگ‌های داخلی در سوریه، دولتتان برای اولین بار به مخالفین اسد پیشنهاد کرد که با حفظ او و ماندن تمامی نیروهای نطامی در دست اسد، اگر مایل باشند می‌توانند در دولت شرکت و یا دولت را به‌دست گیرند.حتی وقتی هم که دولت اسد را در مقابل مخالفین خود ضعیف دیدید، حاضر نشدید یک میانجی‌گر با انصاف و با اخلاق باشید. می‌خواستید مخالفین او دولت را به‌دست گیرندتا یک حکومت نظامی هر وقت که صلاح دید، مخالفین خود را از دم تیغ خشونت بگذراند.

دولت‌تان ادعا کرده است که برای مقابله با تکفیری‌ها و گروه‌های جهادی به سوریه رفته است اما شما بهتر از هرکسی می‌دانید که به‌مردم دروغ گفته‌اید. ایران برای حفظ اسد و عمق استراتژی ماجراجویانه خود برای مقابله با اسرائیل به سوریه رفته است. حتی زمانی‌که گروه‌های تکفیری از مردم بی‌گناه این کشور سر می‌بریدند، به وجدان انسانی خود برنگشتید تا با مردم این کشور در مقابل تروریست‌ها و خون‌آشامان داعشی تجدید عهد کنید و دولت اسد را برای حمایت از مردم سوریه تشویق کنید.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55083

موج جدید ستاره‌دار کردن دانشجویان در سال ۹۷
ستاره‌های دنباله‌دار

زیتون ـ مهسا محمدی: «طبق نظر وزارت اطلاعات صلاحیتم برای ادامه تحصیل رد شده است.» این بخشی از توئیت ضیا نبوی دانشجوی محروم از تحصیل است که با وجود به‌دست آوردن رتبه ۹ کنکور کارشناسی ارشد به نظر می‌رسد که از ادامه تحصیل محروم شده است.

البته او در ادامه توئیت خود با اشاره به این که فضای وزارت علوم همچنان همانند ۱۰ سال پیش است که محروم از تحصیل شده بود، نوشت: «تنها نکته جدید حرفهای دکتر نوربخش مسئول هسته گزینش بود که می‌گفت: «حل خواهد شد»»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55067

🍃 از روشنگری و راهگشایی آقای کروبی حمایت می‌کنیم

زیتون– بیش از ۲۰۰ فعال سیاسی و مدنی داخل و خارج از کشور٬ طی بیانیه اعلام کردند که «از روشنگری و راهگشایی آقای کروبی حمایت می‌کنند.»

به گزارش «زیتون» در این بیانیه آمده است: آسیب شناسی و راهگشایی جناب آقای کروبی به خصوص در چارچوب محدود و پاسخگو کردن همه ارکان قدرت می تواند نقطه آغازین برای «تغییر سیاست ها و ساختارها» باشد، نه «تغییر افراد» که هم بی حاصل است و هم استخوان را همچنان لای زخم نگه می دارد.» این بیانیه همچنین گفته است:« امید است که قبل از اینکه ملت در رنج و کشور در خطر ایران دچار هزینه هایی بیش از آنچه تاکنون متحمل گردیده اند، بشوند؛ این سخنان مشقفانه گوش شنوایی پیدا کند. در غیر این صورت سنت های حاکم بر گذشته تاریخ بر جامعه ما نیز جاری خواهد شد.»

مهدی کروبی، یازدهم شریور ماه٬ طی نامه‌ای به اعضای مجلس خبرگان رهبری از آنها خواست تا سیاست‌های او در «سه دهه» اخیر را مورد واکاویی قرار دهند.

در این نامه که توسط سحام نیوز٬ وب سایت نزدیک به کروبی منتشر شده بود٬ آمده است که خبرگان رهبری باید به جای مدح و ستایش از آیت‌الله خامنه‌ای، «درباره سیاست‌های سه دهه کشور از او توضیح بخواهند که چرا کشور را به اینجا رسانده است.»

متن کامل بیانیه همراه با اسامی امضا کنندگان٬ که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به این شرح است:

http://zeitoons.com/55182

از نظارت تا صیانت، ابهام در کارکرد یک مجلس نظارتی
«خبرگان اگر خبرگان بود»

زیتون-نیلوفر سعیدی: نامه مهدی کروبی، سیاستمدار اصلاح‌طلب محصور، هم‌زمان با آن که یک بار دیگر، تهوّر و انتقاد شفاف او در برابر مبانی نظام جمهوری اسلامی را نشان می دهد، این واقعیت را نیز بیان می کند که دست کم در شرایط فعلی، بسیاری از فعالان سیاسی داخل ایران، توان آن را ندارند که به اندازه ی کروبی ریسک کرده و فارغ از هزینه های چنین اقدامی، علیه ارکان نظام بنویسند و معلوم نیست اگر نامه ای هم بنویسند آیا به اندازه ی نامه‌های کروبی جدی گرفته می شود یا خیر.

البته این قبیل تصمیم‌ها و رفتارهای مهدی کروبی، فقط مربوط به دوران حصر نیست و او پیش تر و در جریان انتخابات ۸۴ و ۸۸ هم بارها به طور آشکار، در برابر جمهوری اسلامی و نهادهای قدرتمند حاکمیتی، انتقادات روشنی را بیان کرده بود که شاید یکی از مشهورترین اشارات او، همان گلایه ای باشد که با آیت‌الله خامنه ای در میان گذاشته و به او گفته بود: آقازاده ی شما (مجتبی) در همه ی مسائل دخالت می کند. خامنه ای هم در جواب گفته بود: ایشان آقازاده نیست، آقاست.

این بار کروبی در کنار انتقادات همیشگی که از عملکرد رهبر و قوه ی قضائیه داشته، به موضوع دیگری نیز اشاره کرده است که با لحن انتقادی و انقلابی بیان شده اما در همان حال، پشتوانه ی حقوقی روشنی دارد و نفس بیان چنین انتقادی، در ظاهر باید شدنی و خالی از اشکال باشد. اما در چهارچوب فعلی نظام جمهوری اسلامی، سال هاست کسی توان بیان چنین مطالبی ندارد. کروبی این بار نهادی را نشانه رفته که از نظر او، کارکرد خود را از دست داده و دچار بی خاصیتی و بی معنایی شده است.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55164

کروبی و «اصلاح اصلاحات»
حسن یوسفی اشکوری

مدتی است که پیشنهاد «اصلاح اصلاحات» در ایران مطرح شده و افراد مختلف از زوایای گوناکون در این باب اظهارنظر کرده و دیدگاه‌های خود را ابراز کرده اند. اما به گمانم نامه اخیر شیخ شجاع جناب کروبی به اعضای مجلس خبرگان رهبری معنا و مضمون واقعی مفهوم اصلاحات و جهت گیری و هدف گذاری فرجامین آن (حداقل تا این لحظه) را مشخص کرده است.
در نظر داشتم آنچه می خواهم در این نوشتار بگویم را پس از انتشار بیانیه پانزده ماده ای جناب خاتمی بگویم ولی (به دلایلی) از آن چشم پوشیدم اما حال که نامه آقای کروبی منتشر شده و در آن پیشنهادهای مطرح شده که از قبل در ذهن و ضمیرم می جوشید، این وجیزه را با شما مخاطبان عزیز هم وطن در میان می گذارم.
اساس سخن من حول دو محور است. نخست، مفروض گرفتن اعتبار راهبرد اصلاح طلبی در ایران کنونی و دوم، بیان اعتبار راهبردی پیشنهاد اصلی کروبی برای تعالی جنبش سبز و گام به پیش نهادن در جهت اصلاحات ساختاری در نظام کنونی.
....
باید جناب خاتمی تکلیف خود را روشن کند. گفتن ندارد که خاتمی هنوز هم بانفوذترین شخصیت سیاسی و ملی ایران است که قدرت اجماع سازی و ائتلاف سازی را دارد و این سرمایه بزرگی است برای تحولات مثبت حال و آینده ایران. اما ایشان هم باید بداند که دیگر دوران مماشات بی بنیاد به امید لطف رهبری و اندک انعطاف از او به سر آمده است. به گمان من در هشت سال اخیر اگر خاتمی اعتباری داشته بخشی مهمی از آن مرهون همراهی هرچند محافظه کارانه ایشان با جنبش سبز و همدلی با رهبران در حصرش بوده است. بی تردید سرمایه بزرگ خاتمی و ظرفیت اثرگذارش می تواند پشتوانه مفیدی برای جنبش نوین سبز برای مهار خودکامگی و تحقق مردم سالاری نسبی باشد. این مدعا برای چهره های دیگر اصلاح طلب نیز صادق است که خوشبختانه شماری از این شخصیت ها با انتشار بیانیه ای از مواضع کروبی حمایت کرده اند. باید بی تعارف گفت از این پس تا اطلاع ثانوی کروبی است که «شیخ اصلاحات» است و دیگران باید خود را با مواضع او تنظیم کنند. اگر آقای خاتمی معتقد است که اگر رژیم اصلاحات را نپذیرد، محکوم به فروپاشی است (آن گونه که اخیرا اعلام کرده اند)، پس باید گامی فراپیش نهد و گرنه کوبیدن بر در بسته بیست ساله گشودنی نیست.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55161

روشنفکری دینی و مسألۀ سطح شیب‎دار
عرفان بادکوبه

نقد مقالۀ «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران»


مقدمه

آرش نراقی در مقاله‎ای که در سایت بی‎بی‎سی فارسی با عنوان «روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران» به چاپ رسانده، ابتدا تقریری از نظریات دو تن از روشنفکران دینی معاصر، عبدالکریم سروش و محسن کدیور، دربارۀ شکل مطلوب حکومت در ایران به دست داده است و در پایان نتیجه گرفته که «مشارکت و حضور مستقیم نواندیشان دینی در ساخت قدرت سیاسی تصمیمی پرخطر و خطاست».

در این مقاله ابتدا می‎کوشم به اختصار مدعیات نراقی را صورت‎بندی کنم و سپس به نقد آن‎ها بپردازم.

تقریر بحث

طبق تلقی نراقی دموکراسیِ مورد نظر سروش و کدیور لیبرال دموکراسی نیست و در آن ارادۀ ناشی از رأی اکثریت مردم به حقوق اقلیت‎ها محدود نشده است و از این رو کاربست نظریات آنان در حکومت‎داری به ظلم در حق اقلیت‎ها می‎انجامد. به باور او درست است که دین و سیاست در اندیشۀ سروش و کدیور به لحاظ حقوقی از هم گسسته می‎شوند، اما به لحاظ حقیقی نه و این مقدار تفکیک از نظر نراقی وافی به مقصود نیست. رسمیت «حق ناحق بودن» برای شهروندان، که هستۀ سخت حکومت دموکراتیک در اندیشۀ نراقی است، در حکومت مطلوب روشنفکران دینی علاوه بر تقید به «عقل عرفی و مصالح عمومی» مرسوم در نظامات لیبرال دموکراسی به «قیودی دینی در شعاع احکام دینی» هم مقید خواهد شد. این‎جاست که نراقی آن‎چه را من مسألۀ سطح شیب‎دار نامیده‎ام مطرح می‎کند:

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55169

جسارت عمل یا تنزه‌طلبی
محمد برقعی

اوایل دهه پنجاه، شاه برآن شد با یک سری اصلاحات، نظام را تقویت کند؛ از جمله مبارزه با گران‌فروشی و طرح نظارت و پرسش از کجا آورده ای.
در آن ایام تازه در وزارت تعاون و روستاها مشغول به کار شده بودم. برای تهیه گزارشی از بازسازی زلزله‌ی لار، به قیر و کارزین رفتم .آقای ولیان که وزیر بود گزارش را دیده و پسندیده بود. مرا خواست و گفت این گزارش را توسعه بده تا من نسخه‌ای از آن را تقدیم اعلیحضرت کنم. گزارشی سخت انتقادی بود با نثری به شیوه آل احمد با جملات کوتاه و اعتراضی و کوبنده.
با شگفتی پرسیدم: جناب وزیر! این گزارش و خدمت شاهنشاه؟
گفت: بله. ایشان تاکید کرده اند که در هر زمینه ای گزارش واقعی، هر چه قدر تلخ و منفی به خود ایشان داده شود.
او افزود: می دانم نگران آن هستی که با سوابقت در دردسر دیگری بیفتی، اما خود اعلیحضرت در این زمینه امنیت کامل داده اند. ایشان در غم اصلاح امورند، تا تعارف و چرب زبانی.
با تمام این توضیحات و تامین ها هنوز از تهیه گزارش خودداری می کردم . دو روز بعد مرا خواست و گفت: من هم از پائین شهر آمده ام و امثال تو را می شناسم. نگرانی تو از احساس خطر نیست، از این است که یک کار نظام را تایید کنید. امثال شما به همان قهرمانی های هایتان دل خوشید. یک لحظه فکر کن ، اگر تغییری باید بشود به دست کسانی می شود که زبانشان در حکم است، نه منزه طلبان منفی باف همیشگی. همه کس می داند اصلاحات ارضی گامی مثبت بود، اما شماها آن را رد کردید، چون از سوی شاه آمده بود. من می دانم صدها اشکال داشت و احتمالا نیت مسئولین چندان پاک نبود. اما کار مثبتی بود. اگر شما پژوهشگران آشنا به روستاها کمک کرده بودید، این همه قنات خشک نمی شد و این همه دهقان از زمین کنده نمی شد تا حاشیه نشین مفلوک شهری شوند. اعلیحضرت را هرچه می خواهید بدانید، اما حال که به هر نیتی می خواهد حقیقت را بداند و اصلاحات کند، با او همراهی کنید.
دیدم درست می گوید. ما، سپاه دانش را نفی کردیم، در حالی که خدمت وسیعی به آموزش کشور کرد. با آل احمد در محکومیت خانلری هم صدا شدیم، در حالی که این طرح او به تنهایی، بیش از همه مبارزات اپوزیسیون، به بالابردن سطح آگاهی روستاییان کمک کرد.
گزارش را که تکمیل کردم، با ناامیدی و بیم به ایشان دادم.
فردا گفت: آن را به دکتر خطیبی، رئیس بخش تحقیقات بده تا آماده اش کند.
دکتر خطیبی که خواند تشویقم کرد و گفت: تنها خواهشم آن است که بخش مربوط به شرکت های تعاون روستایی آن را ملایم کن. چون مدیر کلش، انسان بسیار شریف وکارآیی است.
گفتم: قربان می دانید از منِ سرکش این هنرها بر نمی آید .
گفت: پس اگر موافق باشی، خودم درستش می کنم.
پذیرفتم. دوهفته بعد شنیدم به خواسته مقام دیگری، بخش مربوط به شرکت های سهامی زراعی هم تلطیف شده است!
دوماه بعد آقای ولیان مرا خواست. جزوه بسیار زیبایی را به دستم داد و گفت: این هم گزارشت.
باشوق ورقش زدم، و با تعجب گفتم: قربان جزوه من نه فهرست داشت و نه این همه نمودارهای زیبا.
گفت: بله همان بچه دهاتی است که آرایشش کرده اند، تا مناسبِ تقدیم شود و فهمش نیز آسان تر گردد.
گفتم: ولی قربان این نثر فخیم و مودبانه از من نیست، و نشانی از آن انتقادات تند در آن نمی بینم. این دیگر بچه دهاتی حمام رفته نیست، آقازاده با اتیکتی است.
سخن بدانجا ختم شد که از ایشان خواستم به پاس قولی که به من داده بودند اعتمادی که کرده بودم، نام مرا از روی آن بردارند، که اوهم با همان لوطی گری معروفش پذیرفت.
از این تجربه متوجه شدم که فساد تا مرحله خاصی قابل اصلاح است. مثل بدنی که اسیر و دچار سرطان می شود. واین بلایی است که دیکتاتورها در طول تاریخ بر سر خود آورده اند. زمانی بیدار می شوند که دیگر شرافت و صداقت از میان دست اندر کاران رخت بر بسته ،و هرچه بکوشد کسی به او راست نمی گوید.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55189

پشت و روی سه اعدام
کمال حسینی

...
آدرس منزل تنها شاهد اتفاق ۱۴ تیرماه ۸۸ را یافتم که ماموستا به استناد سخنان او (بهزاد) ادعا می‌کرد زانیار و لقمان قاتلان «سعدی» (پسر امام‌جمعه) بودند.

به اتفاق همراهانم با حوصله پای سخنان خانواده شاهد نشستیم. ماجرا از این قرار بوده که شب حادثه بهزاد و همسرش با ماشین از خیابان محل سکونت ماموستا شیرزادی عبور می‌کنند، عملیات عوامل شهرداری موجب شده رفت‌وآمد اتومبیل‌ها به کندی انجام گیرد. و چون سمت مقابل خیابان هم مسدود بوده، عملا در آ‌ن‌شب خیابان یک‌طرفه شده بود. بهزاد و همسرش در این شرایط شاهد عبور موتورسیکلتی بودند که به شکل خلاف و غیرقانونی مسیر خیابان را طی می‌کند. بهزاد به حرکت خلاف آنها اعتراض می‌کند. اما همسرش چون ترسیده بوده، بهزاد را به آرامش دعوت می‌کند. ترک آن موتور دو نفر بودند که بهزاد و همسرش چهره و قیافه آنها را به خاطر داشتند. آن دو برای رسیدن به محل عبور پسر امام‌جمعه ناگزیر قسمتی از مسیر خیابان را خلاف طی می‌کنند تا خود را به جنب منزل ماموستا شیرزادی برسانند. آنها هنوز از محل زیاد دور نشده‌اند که صدای تیراندازی را می‌شنوند. این صحنه را بهزاد و همسرش با جزئیات به‌یاد داشتند.

پس از انجام عملیات عاملان متواری می‌شوند و خبر ترور فرزند امام‌جمعه مریوان به سرعت در شهر می‌پیچد، بهزاد چون با سعدی آشنایی داشته به مراسم ختم او می‌رود و داستان آن‌شب را برای ماموستا شیرزادی بازگو می‌کند. او می‌گوید: پس از شنیدن خبر دستگیری قاتلان سعدی بسیار خوشحال شدم، چون احساس می‌کردم خون دوستم نباید هدر ‌رود.

بهزاد گفت: مدت‌ها گذشت، تصاویر زانیار و لقمان از رسانه‌ها به عنوان متهمین ترور سعدی منتشر شد. من و همسرم مطمئن بودیم که اشتباهی صورت گرفته است چون عکس دستگیرشده‌ها هیچ شباهتی به تصویری که من و همسرم از آنها در ذهن داشتیم، نداشت. این ماجرا برای ما که آن‌شب شوم را دیده بودیم، باورنکردنی بود و برای اینکه پدر رفیقم در این دام نیفتد به سراغش رفتم و او را نسبت به واقعیت ماجرا آگاه کردم و به او گفتم برای اینکه روح سعدی در آرامش باشد نگذارد سر دو‌جوان بی‌گناه بالای دار برود.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55219

اعدام، رفع ابهام به شیوه جمهوری اسلامی

زیتون ـ مهسا محمدی: صبح امروز خبرگزاری فارس در خبری اختصاصی از اعدام سه زندانی کرد در ایران خبر داد.

رامین حسین‌پناهی یکی از این زندانیان محکوم به اعدام بود که برادرش امجد حسین‌پناهی هم خبر اعدام او را در صفحه توئیتر خود تایید کرد. اما تا به‌حال هیچ تاییدی از سوی خانواده زانیار و لقمان مرادی دو زندانی دیگر منتشر نشده است و خانواده می‌گویند که علیرغم مراجعه به زندان و منابع قضایی تابحال توضیحی درباره اعدام احتمالی آنان داده نشده است.

فارس اتهام این سه زندانی را «عضویت در گروه تروریستی، درگیری مسلحانه و مشارکت در اقدام تروریستی» عنوان کرد. اما این سه زندانی و خانواده‌های آنان همواره این اتهامات را رد کرده‌اند.

بعد از مدتی اما خبرگزاری تسنیم خبر داد که دادسرای عمومی و انقلاب تهران اعدام زانیار مرادی و لقمان مرادی و رامین حسین‌پناهی را تایید کرد.

در طی ما‌ه‌های اخیر کمپین‌های فراوانی برای شکستن حکم اعدام این افراد در شبکه‌های مجازی به راه افتاد و سازمان های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل بارها از جمهوری اسلامی خواستند که از اعدام این افراد صرف‌نظر کرده و به برگزاری دادگاهی منصفانه و علنی برای آنان اقدام کند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55222