فرمی که محتوا را تغییر داد
آثار حکومتی‌شدن مکان‌های مذهبی بر نمادها و عزاداری‌های محرم
زیتون– سولماز ایکدر: عزاداری دهه‌ی اول محرم٬ خاطره‌ی مشترک همه ایرانیان فارغ از دین و مذهب است؛ در گذر زمان اما این خاطره مشترک، دستخوش تغییرات بسیاری شده است.
عزاداری در مساجد و تعداد معدودی حسینیه در دو ماه محرم و صفر٬ محدود بود به «مقتل‌خواهی» یا «ذکر مصیبت اهل بیت» و تعزیه. دو روز نهم و دهم ماه محرم نیز برخی از دسته‌های عزاداری به خیابان‌ها می‌آمدند و سینه یا زنجیر می‌زدند.
عزاداری برای امام سوم شیعیان در گذر زمان تغییر کرد. از ابتدای دهه هفتاد ذیل خواستِ «چهره شهر محرمی یا عاشورایی شود»، تکایا و حسینیه‌ها یکی پس از دیگر سر برآوردند تا جایی که مساجد به حاشیه رفتند.
همین موضوع به مرور شکل و فرم عزاداری‌های ماه‌های محرم و صفر را تغییر داد.
تکایا و حسینیه‌ها نه مانند مساجد ریشه داشتند و نه به دلیل پر تعداد بودن٬ امکان کنترل بر آنها وجود داشت. اگر چه که تاسیس هر حسینیه‌ای٬ در تهران یا دیگر کلان‌شهرها٬ منوط مجور سازمان تبلیغات اسلامی است، زیرا طبق قانون اساسی برگزاری تجمع نیازمند مجوز است و هیئت‌های عزاداری نیز در زمره تجمعات محسوب می شوند.
مداحی یا فحاشی
رواج تکایا و حسینه‌ها به رونق کار مداحان انجامید؛ مداحانی که برای «پر مخاطب» و «پر اشک» کردن مجالسشان هر چه می‌خواستند٬ بی‌نظارت٬ می‌گفتند؛ از انواع خرافات مذهبی گرفته تا اظهار نظرهای شاد سیاسی.
منصور ارزی: فحاشی را از امام حسین آموختم
منصور ارزی٬ مداح سیاسی مشهور و نزدیک به رهبری٬ تاسوعای سال ۹۵ در مراسمی به مناسب شب تاسوعا٬ با اشاره به عبارت «یابن الدعیه» (خطاب امام حسین به عببدالله بن زیاد که دو معنا برای آن بکار رفته است: اول: به‌معنای حرام زادگی و دوم بمعنای پسرخوانده است. لازم به توضیح است که شیخ محمد عبده در شرح نهج البلاغه تفسیری از قصه زیاد بن آبیه آورده است که متفاوت از برداشت منصور ارضی است) مدعی شد که فحش و ناسزا گفتن را شیوه و روش امام حسین است.
او پیش نیز در در دعای روز عرفه٬ برای اکبر هاشمی رفسنجانی آرزوی مرگ کرده بود.
منصور ارزی شهریور امسال نیز بر اساس فیلمی که از سخنرانی او در حسینیه صنف لباس‌فروشان منتشر شده، با اشاره به اقدامات اکبر هاشمی رفسنجانی و برنامه‌های دولت حسن روحانی گفت: «اون یارو آخرش در استخر مرد، این یارو هم آخرش در استخر می‌میرد.»
https://tinyurl.com/ydb3r6rk
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55525
آثار حکومتی‌شدن مکان‌های مذهبی بر نمادها و عزاداری‌های محرم
زیتون– سولماز ایکدر: عزاداری دهه‌ی اول محرم٬ خاطره‌ی مشترک همه ایرانیان فارغ از دین و مذهب است؛ در گذر زمان اما این خاطره مشترک، دستخوش تغییرات بسیاری شده است.
عزاداری در مساجد و تعداد معدودی حسینیه در دو ماه محرم و صفر٬ محدود بود به «مقتل‌خواهی» یا «ذکر مصیبت اهل بیت» و تعزیه. دو روز نهم و دهم ماه محرم نیز برخی از دسته‌های عزاداری به خیابان‌ها می‌آمدند و سینه یا زنجیر می‌زدند.
عزاداری برای امام سوم شیعیان در گذر زمان تغییر کرد. از ابتدای دهه هفتاد ذیل خواستِ «چهره شهر محرمی یا عاشورایی شود»، تکایا و حسینیه‌ها یکی پس از دیگر سر برآوردند تا جایی که مساجد به حاشیه رفتند.
همین موضوع به مرور شکل و فرم عزاداری‌های ماه‌های محرم و صفر را تغییر داد.
تکایا و حسینیه‌ها نه مانند مساجد ریشه داشتند و نه به دلیل پر تعداد بودن٬ امکان کنترل بر آنها وجود داشت. اگر چه که تاسیس هر حسینیه‌ای٬ در تهران یا دیگر کلان‌شهرها٬ منوط مجور سازمان تبلیغات اسلامی است، زیرا طبق قانون اساسی برگزاری تجمع نیازمند مجوز است و هیئت‌های عزاداری نیز در زمره تجمعات محسوب می شوند.
مداحی یا فحاشی
رواج تکایا و حسینه‌ها به رونق کار مداحان انجامید؛ مداحانی که برای «پر مخاطب» و «پر اشک» کردن مجالسشان هر چه می‌خواستند٬ بی‌نظارت٬ می‌گفتند؛ از انواع خرافات مذهبی گرفته تا اظهار نظرهای شاد سیاسی.
منصور ارزی: فحاشی را از امام حسین آموختم
منصور ارزی٬ مداح سیاسی مشهور و نزدیک به رهبری٬ تاسوعای سال ۹۵ در مراسمی به مناسب شب تاسوعا٬ با اشاره به عبارت «یابن الدعیه» (خطاب امام حسین به عببدالله بن زیاد که دو معنا برای آن بکار رفته است: اول: به‌معنای حرام زادگی و دوم بمعنای پسرخوانده است. لازم به توضیح است که شیخ محمد عبده در شرح نهج البلاغه تفسیری از قصه زیاد بن آبیه آورده است که متفاوت از برداشت منصور ارضی است) مدعی شد که فحش و ناسزا گفتن را شیوه و روش امام حسین است.
او پیش نیز در در دعای روز عرفه٬ برای اکبر هاشمی رفسنجانی آرزوی مرگ کرده بود.
منصور ارزی شهریور امسال نیز بر اساس فیلمی که از سخنرانی او در حسینیه صنف لباس‌فروشان منتشر شده، با اشاره به اقدامات اکبر هاشمی رفسنجانی و برنامه‌های دولت حسن روحانی گفت: «اون یارو آخرش در استخر مرد، این یارو هم آخرش در استخر می‌میرد.»
https://tinyurl.com/ydb3r6rk
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55525
میدانِ سوریه؛ ایرانِ نظاره‌گر و ترکیه‌ی بیش‌فعال
زیتون- نیلوفر سعیدی: شواهد نشان می‌دهد که اردوغان با پوتین به توافق مهمی دست یافته و نشست دوجانبه سوچی توانست نشست سه‌جانبه تهران را تحت الشعاع خود قراردهد.
دیدار روز دوشنبه بین ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه و رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه در شهر سوچی، یک دیدار مهم بود که توانست بر وضعیت ادلب و همچنین بر موقعیت ترکیه در پرونده سوریه به شکل جدی تاثیر بگذارد.
اردوغان، از تهران تا سوچی
روسای جمهور ترکیه و روسیه، در سوچی توافق کردند که هیچ‌گونه عملیات نظامی اجرا نشود؛ مخالفین اسد سر جایشان بمانند؛ با تحرکات گروه‌های افراطی مقابله شود؛ منطقه‌ی امن جدیدی شکل بگیرد و نیروهای گشتی مشترک روسیه و ترکیه، منطقه را کنترل کنند.
این دقیقا همان چیزی است که اردوغان، ده روز پیش و در نشست سه‌جانبه‌ی تهران، خواهان آن بود، اما پوتین و روحانی با درخواست او مخالفت کردند.
اردوغان در دیدار تهران، بر ضرورت گنجاندن واژه آتش‌بس در متن بیانیه تاکید کرد اما روحانی و پوتین، وقعی به آن ننهادند. اردوغان ناچار شد در کنفرانس مطبوعاتی پس از نشست تهران، حتی به سعدی شیرازی نیز پناه ببرد. او در کنار پوتین و روحانی، با لحنی گله‌مند، بیت مشهور سعدی را به زبان ترکی خواند: تو کز محنت دیگران بی غمی … .
با این حال، واژه آتش‌بس در آن متن گنجانده نشد و در ظاهر و بر روی صفحه‌ی تلویزیون‌ها، چنین تصویری القا شد که پوتین و روحانی، اردوغان را مدیریت کرده و درخواست او را رد کرده‌اند.
اما بعد از آن، اردوغان اعلام کرد که ساعتی قبل از ترک تهران، قول اجرای آتش‌بس را از پوتین گرفته و اطمینان دارد که پوتین به قول و حرف خود، وفادار می‌ماند. همین‌طور هم شد.
در شرایطی که همه انتظار داشتند روسیه و بشار اسد به ادلب حمله کنند، چنینی حمله‌ای صورت نگرفت و اردوغان نیز در دیدار دو ساعته با ولادیمیر پوتین، به اهداف خود، دست پیدا کرد و نشان داد که می‌تواند با بازیگر بزرگ، به خوبی کار کند و اگر از سوی ایران مورد کم توجهی قرار بگیرد، هدف خود را در مسکو دنبال می کند.
توافق مهم پوتین و اردوغان در مورد ادلب، نشان داد که ایران در موضوع سوریه، زیر سایه‌ی روسیه، قرار داشته و و سیاست ایران در مورد تحولات سوریه، عملا تحت الشعاع خواست و اراده‌ی روسیه قرار گرفته است.
https://tinyurl.com/ybxu2ee4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55549
زیتون- نیلوفر سعیدی: شواهد نشان می‌دهد که اردوغان با پوتین به توافق مهمی دست یافته و نشست دوجانبه سوچی توانست نشست سه‌جانبه تهران را تحت الشعاع خود قراردهد.
دیدار روز دوشنبه بین ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه و رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه در شهر سوچی، یک دیدار مهم بود که توانست بر وضعیت ادلب و همچنین بر موقعیت ترکیه در پرونده سوریه به شکل جدی تاثیر بگذارد.
اردوغان، از تهران تا سوچی
روسای جمهور ترکیه و روسیه، در سوچی توافق کردند که هیچ‌گونه عملیات نظامی اجرا نشود؛ مخالفین اسد سر جایشان بمانند؛ با تحرکات گروه‌های افراطی مقابله شود؛ منطقه‌ی امن جدیدی شکل بگیرد و نیروهای گشتی مشترک روسیه و ترکیه، منطقه را کنترل کنند.
این دقیقا همان چیزی است که اردوغان، ده روز پیش و در نشست سه‌جانبه‌ی تهران، خواهان آن بود، اما پوتین و روحانی با درخواست او مخالفت کردند.
اردوغان در دیدار تهران، بر ضرورت گنجاندن واژه آتش‌بس در متن بیانیه تاکید کرد اما روحانی و پوتین، وقعی به آن ننهادند. اردوغان ناچار شد در کنفرانس مطبوعاتی پس از نشست تهران، حتی به سعدی شیرازی نیز پناه ببرد. او در کنار پوتین و روحانی، با لحنی گله‌مند، بیت مشهور سعدی را به زبان ترکی خواند: تو کز محنت دیگران بی غمی … .
با این حال، واژه آتش‌بس در آن متن گنجانده نشد و در ظاهر و بر روی صفحه‌ی تلویزیون‌ها، چنین تصویری القا شد که پوتین و روحانی، اردوغان را مدیریت کرده و درخواست او را رد کرده‌اند.
اما بعد از آن، اردوغان اعلام کرد که ساعتی قبل از ترک تهران، قول اجرای آتش‌بس را از پوتین گرفته و اطمینان دارد که پوتین به قول و حرف خود، وفادار می‌ماند. همین‌طور هم شد.
در شرایطی که همه انتظار داشتند روسیه و بشار اسد به ادلب حمله کنند، چنینی حمله‌ای صورت نگرفت و اردوغان نیز در دیدار دو ساعته با ولادیمیر پوتین، به اهداف خود، دست پیدا کرد و نشان داد که می‌تواند با بازیگر بزرگ، به خوبی کار کند و اگر از سوی ایران مورد کم توجهی قرار بگیرد، هدف خود را در مسکو دنبال می کند.
توافق مهم پوتین و اردوغان در مورد ادلب، نشان داد که ایران در موضوع سوریه، زیر سایه‌ی روسیه، قرار داشته و و سیاست ایران در مورد تحولات سوریه، عملا تحت الشعاع خواست و اراده‌ی روسیه قرار گرفته است.
https://tinyurl.com/ybxu2ee4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55549
تراژدی کردستان؛ تجزیه‌گری یا تجزیه‌طلبی؟
https://tinyurl.com/yc76lnhl
علی کشتگر
حکومت فقیهان شیعه از نخستین روزهای حیات خود، مردم سنی‌مذهب کردستان را به دیده‌ی تردید و تبعیض نگریسته است. ریشه این تردید، چنانکه برخی از جریانات کردستان می‌گویند در ناسیونالیسم فارسی نیست -که جمهوری اسلامی نیز اعتقادی به آن ندارد- بلکه دقیقا در نگرش تبعیض‌گرایانه‌ای‌ست که مذهب شیعه را حق، و سنی را باطل فرض می‌کند. پی‌آمد این نگاه، شکل‌گیری مناسبات خصمانه‌ی اهل سنت -به ویژه در کردستان- و رژیم جمهوری اسلامی در چهل سال گذشته بوده است و از آنجا که اعتراض به تبعیض و بی‌حقی در جمهوری اسلامی به معنای هم‌سویی معترض با «دشمن» است، حکومت مرکزی ایران در چهار دهه گذشته همواره به هر اعتراض کردها با نگاه امنیتی نگریسته و احزاب کردی را متحد «دشمن» تلقی کرده است.
این نگرش تبعیض‌آمیز و تجزیه‌گرا، قریب به ده‌میلیون سنی مذهب ایرانی را از بسیاری از مناسک و شعائر مذهبی خود در شهرهای بزرگ ایران محروم کرده است. در چهل سال گذشته سنی‌مذهب‌ها حتی یک وزیر در دولت‌های مختلف ایران نداشته‌اند.
نسل جوان امروز ایران شاید نداند که سرکوب و کشتار کردها از همان نخستین روزهای حیات جمهوری اسلامی آغاز شد. خلخالی در سال‌های ۵۷ و ۵۸، به حکم خمینی در کردستان بیدادگاهی صحرایی برپا کرده بود و هر که را می‌خواست می‌کشت. خمینی با مفسد اعلام کردنِ عزالدین حسینی (رهبر مذهبی اهل سنت کردستان) و دکتر عبدالرحمن قاسملو دبیرکل حزب دموکرات کردستان که در نخستین انتخابات مجلس خبرگان پس از انقلاب، به عنوان نماینده مردم کرد انتخاب شده بود، راه را بر هرگونه حل و فصل مسالمت‌آمیز کردستان مسدود کرد و از همان آغاز پل‌های ارتباطی میان خودمختاری‌خواهانِ کردستان و جمهوری اسلامی را ویران نمود.
من به عنوان یکی از دوستان دکتر قاسملو و دکتر صادق شرفکندی گواهی می‌دهم که در جریان ده‌ها اجلاس و مباحثه سیاسی با این دو رهبر کُرد، همواره التزام آنان را به وحدت ایران و اقوام ایرانی از زبان آنان شنیده‌ام.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55558
https://tinyurl.com/yc76lnhl
علی کشتگر
حکومت فقیهان شیعه از نخستین روزهای حیات خود، مردم سنی‌مذهب کردستان را به دیده‌ی تردید و تبعیض نگریسته است. ریشه این تردید، چنانکه برخی از جریانات کردستان می‌گویند در ناسیونالیسم فارسی نیست -که جمهوری اسلامی نیز اعتقادی به آن ندارد- بلکه دقیقا در نگرش تبعیض‌گرایانه‌ای‌ست که مذهب شیعه را حق، و سنی را باطل فرض می‌کند. پی‌آمد این نگاه، شکل‌گیری مناسبات خصمانه‌ی اهل سنت -به ویژه در کردستان- و رژیم جمهوری اسلامی در چهل سال گذشته بوده است و از آنجا که اعتراض به تبعیض و بی‌حقی در جمهوری اسلامی به معنای هم‌سویی معترض با «دشمن» است، حکومت مرکزی ایران در چهار دهه گذشته همواره به هر اعتراض کردها با نگاه امنیتی نگریسته و احزاب کردی را متحد «دشمن» تلقی کرده است.
این نگرش تبعیض‌آمیز و تجزیه‌گرا، قریب به ده‌میلیون سنی مذهب ایرانی را از بسیاری از مناسک و شعائر مذهبی خود در شهرهای بزرگ ایران محروم کرده است. در چهل سال گذشته سنی‌مذهب‌ها حتی یک وزیر در دولت‌های مختلف ایران نداشته‌اند.
نسل جوان امروز ایران شاید نداند که سرکوب و کشتار کردها از همان نخستین روزهای حیات جمهوری اسلامی آغاز شد. خلخالی در سال‌های ۵۷ و ۵۸، به حکم خمینی در کردستان بیدادگاهی صحرایی برپا کرده بود و هر که را می‌خواست می‌کشت. خمینی با مفسد اعلام کردنِ عزالدین حسینی (رهبر مذهبی اهل سنت کردستان) و دکتر عبدالرحمن قاسملو دبیرکل حزب دموکرات کردستان که در نخستین انتخابات مجلس خبرگان پس از انقلاب، به عنوان نماینده مردم کرد انتخاب شده بود، راه را بر هرگونه حل و فصل مسالمت‌آمیز کردستان مسدود کرد و از همان آغاز پل‌های ارتباطی میان خودمختاری‌خواهانِ کردستان و جمهوری اسلامی را ویران نمود.
من به عنوان یکی از دوستان دکتر قاسملو و دکتر صادق شرفکندی گواهی می‌دهم که در جریان ده‌ها اجلاس و مباحثه سیاسی با این دو رهبر کُرد، همواره التزام آنان را به وحدت ایران و اقوام ایرانی از زبان آنان شنیده‌ام.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55558
آن دهان بستید و دهانی دیگر باز کردید؛ تاملی در ناسزاگویی تتلو به حسین(ع) در ماه محرم
حامد کیان
چند روز گذشته ویدیویی آزار دهنده از سوختن و پرپر شدن چندین کبوتر، در مراسمی به ظاهر شبیه‌سازی شده به عاشورا در یکی از شهرهای ایران، به سرعت در فضای مجازی دست به دست شد که واکنش هایی گسترده و البته متفاوت برانگیخت. از جریحه‌دار شدن عواطف انسانی، از آزار حیوانات بی‌گناه تا گمانه‌زنی درباره دست های پشت پرده در برکشیدن ویدیویی از چند سال پیش، با هدف مقابل قرار دادن انسانیت و عاشورا. اما از ناگوارترین‌ها، پیامدهای تلخی بود که نه نقد و اصلاح شیوه‌های بزرگداشت مراسم آیینی را- که در همه جای دنیا عمومیت دارد- بلکه ساحت شخص حسین(ع) و تابلوی بی‌نظیر آزادگی انسان را به اشکالی توهین‌آمیز نشانه رفته بود.
در این میان اما تهوع‌آورترین الفاظ از دهانی بیرون آمد که در همین یکسال گذشته، عروج‌اش از زندان پلیس امنیت اخلاقی و خوانندگی غیررسمی در زیر زمین به صندلی‌های آسمانی در مجاورت مقامات رسمی سیاسی- مذهبی و به فرموده، بازگشت‌اش به آغوش اسلام، از سوی همین مقامات جشن گرفته شده بود: امیرحسین مقصود لو معروف به تتلو که پس از به معراج رسیدن ناگهانی‌اش در زمان ممنوعیت محمدرضا شجریان و حتی ربنایش، قرار بود این نوستالژی عرفانی را بازخوانی کند، هم او که او را به خیال ابزاری کارآمد در بزنگاه سیاست به آغوش دین خودشان کشیدند و بزرگش کردند، بی خبر از آنکه روزی در کوچکی های او و خودشان غرق خواهند شد.
چند سطر ذیل نوشته ای است در همین باب. …
https://tinyurl.com/yc9ptm55
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55561
حامد کیان
چند روز گذشته ویدیویی آزار دهنده از سوختن و پرپر شدن چندین کبوتر، در مراسمی به ظاهر شبیه‌سازی شده به عاشورا در یکی از شهرهای ایران، به سرعت در فضای مجازی دست به دست شد که واکنش هایی گسترده و البته متفاوت برانگیخت. از جریحه‌دار شدن عواطف انسانی، از آزار حیوانات بی‌گناه تا گمانه‌زنی درباره دست های پشت پرده در برکشیدن ویدیویی از چند سال پیش، با هدف مقابل قرار دادن انسانیت و عاشورا. اما از ناگوارترین‌ها، پیامدهای تلخی بود که نه نقد و اصلاح شیوه‌های بزرگداشت مراسم آیینی را- که در همه جای دنیا عمومیت دارد- بلکه ساحت شخص حسین(ع) و تابلوی بی‌نظیر آزادگی انسان را به اشکالی توهین‌آمیز نشانه رفته بود.
در این میان اما تهوع‌آورترین الفاظ از دهانی بیرون آمد که در همین یکسال گذشته، عروج‌اش از زندان پلیس امنیت اخلاقی و خوانندگی غیررسمی در زیر زمین به صندلی‌های آسمانی در مجاورت مقامات رسمی سیاسی- مذهبی و به فرموده، بازگشت‌اش به آغوش اسلام، از سوی همین مقامات جشن گرفته شده بود: امیرحسین مقصود لو معروف به تتلو که پس از به معراج رسیدن ناگهانی‌اش در زمان ممنوعیت محمدرضا شجریان و حتی ربنایش، قرار بود این نوستالژی عرفانی را بازخوانی کند، هم او که او را به خیال ابزاری کارآمد در بزنگاه سیاست به آغوش دین خودشان کشیدند و بزرگش کردند، بی خبر از آنکه روزی در کوچکی های او و خودشان غرق خواهند شد.
چند سطر ذیل نوشته ای است در همین باب. …
https://tinyurl.com/yc9ptm55
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55561
دیدیم که راهبه‌ها بچه‌ها را کشتند
اشباح یتیم‌خانه (۱)
زیتون- علی کلائی: یتیم‌خانه‌ها یا همان پرورشگاه‌ها قرار بوده که مکانی برای حمایت از کودکانی باشد که پدر و مادرهای واقعی‌شان به هر دلیلی امکان مراقبت و سرپرستی از ایشان را ندارند. اما در دهه‌های ۳۰ تا ۵۰ در قرن گذشته، سیستم یتیم‌خانه‌ها و بالاخص یتیم‌خانه‌هایی که تحت نظارت نهادهای مذهبی کلیسایی در ایالات متحده آمریکا و برخی دیگر از کشورهای جهان اداره می‌شد، بارها شاهد تضییع سیستماتیک حقوق کودکان، تجاوزهای جنسی و شکنجه و فجایعی بود که هنوز که هنوز است پرداختن به آنها برای قربانیان و کسانی که در خصوص آنها تحقیق و پژوهش می‌کنند، دردناک است و یادآور فجایعی است که با وجدان انسانی منافات دارد.
آنچه در ادامه می‌خوانید برگردان به فارسی گزارشی مبسوط از کریستین کنیلی، محقق و پژوهشگر ارشدی است که چهارسال بر این مسئله در آمریکا و دیگر کشورهای جهان تحقیق و پژوهش کرده است. این گزارش اما به طور مشخص به داستان و پرونده یتیم‌خانه کاتولیکی سنت جوزف در برلینگتون در ایالت ورمونت آمریکا تمرکز کرده و به بازخوانی و طرح این پرونده مشخص پرداخته است. این گزارش در ۲۷ آگوست ۲۰۱۸ در وبگاه بازفید به زبان انگلیسی منتشر شده است.
https://tinyurl.com/yay3mcbg
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55581
اشباح یتیم‌خانه (۱)
زیتون- علی کلائی: یتیم‌خانه‌ها یا همان پرورشگاه‌ها قرار بوده که مکانی برای حمایت از کودکانی باشد که پدر و مادرهای واقعی‌شان به هر دلیلی امکان مراقبت و سرپرستی از ایشان را ندارند. اما در دهه‌های ۳۰ تا ۵۰ در قرن گذشته، سیستم یتیم‌خانه‌ها و بالاخص یتیم‌خانه‌هایی که تحت نظارت نهادهای مذهبی کلیسایی در ایالات متحده آمریکا و برخی دیگر از کشورهای جهان اداره می‌شد، بارها شاهد تضییع سیستماتیک حقوق کودکان، تجاوزهای جنسی و شکنجه و فجایعی بود که هنوز که هنوز است پرداختن به آنها برای قربانیان و کسانی که در خصوص آنها تحقیق و پژوهش می‌کنند، دردناک است و یادآور فجایعی است که با وجدان انسانی منافات دارد.
آنچه در ادامه می‌خوانید برگردان به فارسی گزارشی مبسوط از کریستین کنیلی، محقق و پژوهشگر ارشدی است که چهارسال بر این مسئله در آمریکا و دیگر کشورهای جهان تحقیق و پژوهش کرده است. این گزارش اما به طور مشخص به داستان و پرونده یتیم‌خانه کاتولیکی سنت جوزف در برلینگتون در ایالت ورمونت آمریکا تمرکز کرده و به بازخوانی و طرح این پرونده مشخص پرداخته است. این گزارش در ۲۷ آگوست ۲۰۱۸ در وبگاه بازفید به زبان انگلیسی منتشر شده است.
https://tinyurl.com/yay3mcbg
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55581
حسن روحانی به نیویورک می‌رود
زیتون-نیلوفر سعیدی: طرح موضوعی جدید، ارائه‌ی یک سخنرانی متفاوت و یا ابتکاری که بتواند حضور حسن روحانی را در نشست امسال مجمع سازمان ملل متحد اثرگذار کند، کار آسانی نیست.
سخنرانی سران و مقامات کشورهای جهان در نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل و سخنرانی آنها در این نشست‌ها، به یک امکان رسانه‌ای برای طرح ایده‌های مختلف و همچنین فرصتی فشرده و کم‌هزینه برای انجام بیشترین دیدار و گفتگو با مقامات کشورها تبدیل شده است.
از رجایی و خامنه ای تا خاتمی، احمدی نژاد و روحانی
محمدعلی رجایی به توصیه آیت‌الله خمینی، در سال ۱۳۵۹ به جای بنی صدر به سازمان ملل رفت و بعد از او نیز در سال ۱۳۶۶ آیت‌الله خامنه ای به عنوان رییس‌جمهور، راهی نیویورک شد. اما هاشمی رفسنحانی در دوران ریاست‌جمهوری خود، هیچ‌گاه برای سخنرانی در نشست سازمان ملل، راهی آمریکا نشد و علی‌اکبر ولایتی در طول دوران مسئولیت خامنه‌ای و هاشمی، تقریبا هر سال در این نشست شرکت می‌کرد.
رفتن یا نرفتن؟ روحانی و توصیه ی کیهانی
به‌نظر می‌رسددر فضای سیاسی و تبلیغاتی فعلی در ایران، رفتن یا نرفتن به نیویورک تبدیل به مساله شده و کمتر به این موضوع فکر پرداخته می‌شود که اساسا در شرایط فعلی، رییس جمهور ایران، در نیویورک حرفی برای گفتن خواهد داشت یا نه.
اولین بار، حسین شریعتمداری، نماینده رهبر ایران در روزنامه کیهان، بود که ایده‌ی ضرورت عدم حضور روحانی در نشست امسال سازمان ملل را مطرح کرد.
وقتی هم که مشخص شد دونالد ترامپ رییس‌جمهور آمریکا، قصد دارد حضور در سازمان ملل را به یک شوی بزرگ تبدیل کند، اصولگرایان بیش از پیش از ایده‌ی عدم حضور روحانی دفاع کردند. اما حسام‌الدین آشنا مشاور ارشد روحانی که همواره در سفر به آمریکا او را همراهی کرده، معتقد است که «استدلال برای عدم حضور» از ترس اینکه روحانی در جلسه شورای امنیت شرکت کند «غلط» است.
پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در تویتر خود اعلام کرد که شخصا ریاست جلسه شورای امنیت درباره «ایران» به عهده خواهد گرفت، موضوع استفاده از حق حضور ایران در این نشست ، اسباب نگرانی اصولگرایان شد.
https://tinyurl.com/y7fdz75a
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55588
زیتون-نیلوفر سعیدی: طرح موضوعی جدید، ارائه‌ی یک سخنرانی متفاوت و یا ابتکاری که بتواند حضور حسن روحانی را در نشست امسال مجمع سازمان ملل متحد اثرگذار کند، کار آسانی نیست.
سخنرانی سران و مقامات کشورهای جهان در نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل و سخنرانی آنها در این نشست‌ها، به یک امکان رسانه‌ای برای طرح ایده‌های مختلف و همچنین فرصتی فشرده و کم‌هزینه برای انجام بیشترین دیدار و گفتگو با مقامات کشورها تبدیل شده است.
از رجایی و خامنه ای تا خاتمی، احمدی نژاد و روحانی
محمدعلی رجایی به توصیه آیت‌الله خمینی، در سال ۱۳۵۹ به جای بنی صدر به سازمان ملل رفت و بعد از او نیز در سال ۱۳۶۶ آیت‌الله خامنه ای به عنوان رییس‌جمهور، راهی نیویورک شد. اما هاشمی رفسنحانی در دوران ریاست‌جمهوری خود، هیچ‌گاه برای سخنرانی در نشست سازمان ملل، راهی آمریکا نشد و علی‌اکبر ولایتی در طول دوران مسئولیت خامنه‌ای و هاشمی، تقریبا هر سال در این نشست شرکت می‌کرد.
رفتن یا نرفتن؟ روحانی و توصیه ی کیهانی
به‌نظر می‌رسددر فضای سیاسی و تبلیغاتی فعلی در ایران، رفتن یا نرفتن به نیویورک تبدیل به مساله شده و کمتر به این موضوع فکر پرداخته می‌شود که اساسا در شرایط فعلی، رییس جمهور ایران، در نیویورک حرفی برای گفتن خواهد داشت یا نه.
اولین بار، حسین شریعتمداری، نماینده رهبر ایران در روزنامه کیهان، بود که ایده‌ی ضرورت عدم حضور روحانی در نشست امسال سازمان ملل را مطرح کرد.
وقتی هم که مشخص شد دونالد ترامپ رییس‌جمهور آمریکا، قصد دارد حضور در سازمان ملل را به یک شوی بزرگ تبدیل کند، اصولگرایان بیش از پیش از ایده‌ی عدم حضور روحانی دفاع کردند. اما حسام‌الدین آشنا مشاور ارشد روحانی که همواره در سفر به آمریکا او را همراهی کرده، معتقد است که «استدلال برای عدم حضور» از ترس اینکه روحانی در جلسه شورای امنیت شرکت کند «غلط» است.
پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در تویتر خود اعلام کرد که شخصا ریاست جلسه شورای امنیت درباره «ایران» به عهده خواهد گرفت، موضوع استفاده از حق حضور ایران در این نشست ، اسباب نگرانی اصولگرایان شد.
https://tinyurl.com/y7fdz75a
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55588
این که تتلوست، هی بزنیدش!
ابراهیم نبوی
آقای حمید رسایی عزیز!
دیدم که حکم مهدور‌الدم بودن آقای امیر تتلو را صادر کردید، خوشحال شدم. گفتم حتما در مملکتی که رهبرش بعد از اینکه مرجع تقلید شد، مجتهد می‌شود و وزیر خارجه‌اش پس از رفتن به فرنگ در کلاس زبان ثبت نام می‌کند، لابد شما هم در این چند ماهی که توئیت بازی می‌کردید مجتهد جامع‌الشرایط شده و حکم هدر بودن خون مسلمان را صادر می‌کنید.
زمانی آقای جلال رفیع طنزنویس شیرین‌زبان می‌گفت در صدر اسلام کفار و منافقین را کتک می‌زدند و به او می‌گفتند شهادتین را بگو تا ولت کنیم. البته خیلی کار خوبی نمی‌کردند، ولی آن روزها کتک زدن یکی از وسایل تبلیغی برای توسعه دین بود و خیلی اشکال نداشت. منتهی الآن طرف خودش می‌گوید مسلمان است، هیچ ادعای خاصی هم ندارد، او را می‌گیرند و می‌برند زندان و می‌زنند و می‌گویند اعتراف کن من مسلمان نیستم. بعد که تحت فشار قرار گرفت و اعتراف کرد که من مسلمان نیستم، می‌گویند حالا بیا توبه کن و مسلمان بشو. بعد هم یک جدیدالاسلام مثل تتلو یا فراستی یا چرخنده یا فلان و بهمان درست می‌کنند و این بدبخت بیچاره را که داشته برای خودش دلی دلی می‌کرده و دلش به چهار تا بغ بغو خوش بوده، می‌آورند و مجبورش می‌کنند که بشود سخنگوی اسلام.
مشکل این است که مسلمان بودن به اینجاها هم ختم نمی‌شود. بقول عبید زاکانی ترسایی مسلمان شده بود، روز که شد ختنه‌اش کردند و شب که شد مجبورش کردند که پیش برادر طوسی قرائت قرآن یاد بگیرد. صبح با درد و رنج بسیار می‌گفت: این مسلمانان عجیب ملتی هستند، صبح چنین‌اند و شب چنان.
آیت الله خمینی یک زمانی سی سال قبل حکم ارتداد و قتل سلمان رشدی را صادر کرد و درست از همان تاریخ سلمان رشدی هم معروف شد هم میلیونر. در نوادر راغب اصفهانی آمده است که شوهری در بصره زنش را نفرین می‌کرد که الهی بمیری که روزگار مرا سیاه کردی. زن گفت: نفرین کن! سی سال است هر روز حجاج بن یوسف را نفرین می‌کنی و هر هفته که می‌گذرد گردنش کلفت تر می‌شود.
آقای رسایی!
شما چرا فکر می‌کنی وقتی کسی ر ا ترساندی و کتک زدی و تعهد از او گرفتی، و مجبورش کردی کنار حضرتعالی بایستد و با شما مرتکب عکس شود، تا آخر عمرش روی این پیمان خواهد ماند؟ چرا فکر می‌کنی حتی همین الهام چرخنده شب که توی خانه موزیک گوش می‌کند به تو و آقا و جد و آباد همه‌تان فحش نمی‌دهد؟
https://tinyurl.com/ya5vpqy9
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55579
ابراهیم نبوی
آقای حمید رسایی عزیز!
دیدم که حکم مهدور‌الدم بودن آقای امیر تتلو را صادر کردید، خوشحال شدم. گفتم حتما در مملکتی که رهبرش بعد از اینکه مرجع تقلید شد، مجتهد می‌شود و وزیر خارجه‌اش پس از رفتن به فرنگ در کلاس زبان ثبت نام می‌کند، لابد شما هم در این چند ماهی که توئیت بازی می‌کردید مجتهد جامع‌الشرایط شده و حکم هدر بودن خون مسلمان را صادر می‌کنید.
زمانی آقای جلال رفیع طنزنویس شیرین‌زبان می‌گفت در صدر اسلام کفار و منافقین را کتک می‌زدند و به او می‌گفتند شهادتین را بگو تا ولت کنیم. البته خیلی کار خوبی نمی‌کردند، ولی آن روزها کتک زدن یکی از وسایل تبلیغی برای توسعه دین بود و خیلی اشکال نداشت. منتهی الآن طرف خودش می‌گوید مسلمان است، هیچ ادعای خاصی هم ندارد، او را می‌گیرند و می‌برند زندان و می‌زنند و می‌گویند اعتراف کن من مسلمان نیستم. بعد که تحت فشار قرار گرفت و اعتراف کرد که من مسلمان نیستم، می‌گویند حالا بیا توبه کن و مسلمان بشو. بعد هم یک جدیدالاسلام مثل تتلو یا فراستی یا چرخنده یا فلان و بهمان درست می‌کنند و این بدبخت بیچاره را که داشته برای خودش دلی دلی می‌کرده و دلش به چهار تا بغ بغو خوش بوده، می‌آورند و مجبورش می‌کنند که بشود سخنگوی اسلام.
مشکل این است که مسلمان بودن به اینجاها هم ختم نمی‌شود. بقول عبید زاکانی ترسایی مسلمان شده بود، روز که شد ختنه‌اش کردند و شب که شد مجبورش کردند که پیش برادر طوسی قرائت قرآن یاد بگیرد. صبح با درد و رنج بسیار می‌گفت: این مسلمانان عجیب ملتی هستند، صبح چنین‌اند و شب چنان.
آیت الله خمینی یک زمانی سی سال قبل حکم ارتداد و قتل سلمان رشدی را صادر کرد و درست از همان تاریخ سلمان رشدی هم معروف شد هم میلیونر. در نوادر راغب اصفهانی آمده است که شوهری در بصره زنش را نفرین می‌کرد که الهی بمیری که روزگار مرا سیاه کردی. زن گفت: نفرین کن! سی سال است هر روز حجاج بن یوسف را نفرین می‌کنی و هر هفته که می‌گذرد گردنش کلفت تر می‌شود.
آقای رسایی!
شما چرا فکر می‌کنی وقتی کسی ر ا ترساندی و کتک زدی و تعهد از او گرفتی، و مجبورش کردی کنار حضرتعالی بایستد و با شما مرتکب عکس شود، تا آخر عمرش روی این پیمان خواهد ماند؟ چرا فکر می‌کنی حتی همین الهام چرخنده شب که توی خانه موزیک گوش می‌کند به تو و آقا و جد و آباد همه‌تان فحش نمی‌دهد؟
https://tinyurl.com/ya5vpqy9
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55579
فرشگرد یا عقب‌گرد برای بازگشت پهلوی‌ها؟
هژیر عطاری
در روزهای اخیر نامی در خبرها و شبکه های اجتماعی به گوش می خورد که خبر از ایجاد تشکل یا شبکه ای جدید در راستای براندازی جمهوری اسلامی از بدنه عمدتا متعلق به «دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» می دهد. راستای این شبکه محل بحث و موضوع این نوشته نیست زیرا بسیاری هستند در داخل و خارج از مرزهای جغرافیایی ایران که بر اصلاح ناپذیری جمهوری اسلامی در شرایط فعلی و لزوم جایگزینی آن با یک حکومت عرفی چه مشروطه پارلمانی ، چه جمهوری و چه هر مدل دیگری از حکومت که توسط اکثریت مردم ایران در یک رفراندوم آزاد مورد انتخاب قرار گیرد ، اتفاق نظر دارند .
موضوع مورد بحث ، بیانیه منتشر شده توسط این گروه جهت اعلام موجودیت این تشکل است . در آن نکاتی دیده می‌شود که شاید مثبت‌ترین و خوشبینانه‌ترین تعبیر برای آن «سنگ بنای کج» باشد.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55593
هژیر عطاری
در روزهای اخیر نامی در خبرها و شبکه های اجتماعی به گوش می خورد که خبر از ایجاد تشکل یا شبکه ای جدید در راستای براندازی جمهوری اسلامی از بدنه عمدتا متعلق به «دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» می دهد. راستای این شبکه محل بحث و موضوع این نوشته نیست زیرا بسیاری هستند در داخل و خارج از مرزهای جغرافیایی ایران که بر اصلاح ناپذیری جمهوری اسلامی در شرایط فعلی و لزوم جایگزینی آن با یک حکومت عرفی چه مشروطه پارلمانی ، چه جمهوری و چه هر مدل دیگری از حکومت که توسط اکثریت مردم ایران در یک رفراندوم آزاد مورد انتخاب قرار گیرد ، اتفاق نظر دارند .
موضوع مورد بحث ، بیانیه منتشر شده توسط این گروه جهت اعلام موجودیت این تشکل است . در آن نکاتی دیده می‌شود که شاید مثبت‌ترین و خوشبینانه‌ترین تعبیر برای آن «سنگ بنای کج» باشد.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55593
Zeitoons
فرشگرد یا عقب‌گرد برای بازگشت پهلوی‌ها؟
فرشگرد یا عقب‌گرد برای بازگشت پهلوی‌ها؟ | سایت مستقل تحلیلی خبری
بیانیه تحلیلی اعضا و علاقمندان نهضت آزادی ایران (خارج کشور)
تحلیلی از «بحران‌های فزاینده»
زیتون– جمعی از اعضا و علاقمندان به نهضت آزادی در خارج از کشور ضمن صدور بیانیه‌ای نسبت به بحران‌های فزاینده هشدار دادند.
به گزاش «زیتون» در این بیانیه با اشاره به هر سه مولفه اقتصادی٬ سیاسی و اجتماعی آمده است: «شرایط کشور بسیار خطیر و اضطراری است؛ دو کنش سیاسی در مقابل کشور در واشینگتن شکل گرفته است؛ کنشی از ناحیه نیوکان‌ها و نتانیاهو برای فلج کردن اقتصاد کشور، و کنشی از ناحیه ترامپ و تیم تندرو او که پس از شکست در سیاست‌های تجاری خارجی و ناکامی در مذاکره با کره شمالی در صدد کسب وجهه ای برای خود است، ترامپ صبر و حوصله و ظرفیت به نتیجه رسیدن تحریمها را ندارد و با اتکاء به اهرم زود و زور و خصلت سوداگری خود نیازمند مذاکره و معامله است، از این نقطه ضعف می‌توان به سود منافع ملی بهره گرفت و احیانا به کمک حامیان اروپایی بر سر مسائل مشترک مذاکره کرد.»
https://tinyurl.com/yazh4rla
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:
http://zeitoons.com/55598
تحلیلی از «بحران‌های فزاینده»
زیتون– جمعی از اعضا و علاقمندان به نهضت آزادی در خارج از کشور ضمن صدور بیانیه‌ای نسبت به بحران‌های فزاینده هشدار دادند.
به گزاش «زیتون» در این بیانیه با اشاره به هر سه مولفه اقتصادی٬ سیاسی و اجتماعی آمده است: «شرایط کشور بسیار خطیر و اضطراری است؛ دو کنش سیاسی در مقابل کشور در واشینگتن شکل گرفته است؛ کنشی از ناحیه نیوکان‌ها و نتانیاهو برای فلج کردن اقتصاد کشور، و کنشی از ناحیه ترامپ و تیم تندرو او که پس از شکست در سیاست‌های تجاری خارجی و ناکامی در مذاکره با کره شمالی در صدد کسب وجهه ای برای خود است، ترامپ صبر و حوصله و ظرفیت به نتیجه رسیدن تحریمها را ندارد و با اتکاء به اهرم زود و زور و خصلت سوداگری خود نیازمند مذاکره و معامله است، از این نقطه ضعف می‌توان به سود منافع ملی بهره گرفت و احیانا به کمک حامیان اروپایی بر سر مسائل مشترک مذاکره کرد.»
https://tinyurl.com/yazh4rla
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:
http://zeitoons.com/55598
👍1
رسانه؛ این‌جا وسیله هم «هدف را توجیه می‌کند»!
طاها پارسا
از متن:
کارکرد رسانه برای خلق باوری که هیچ توجیه دیگری ندارد، با اشاعه‌ی دیدگاه‌های مخالف یا موافق آن و یا بررسی‌های کارشناسی شکل نمی‌گیرد، بلکه صرف نشاندن یک باور یا کالا در دیدگاه عوام می‌تواند آن باور یا کالا را به یک پدیده و یا آلترناتیو برای باورها و کالاهای مشابه تبدیل کند. حتی انتشار یک شایعه که بلافاصله هم توسط همان رسانه تکذیب شود، احتمالی را در ذهن مخاطب می‌نشاند که هیچ‌گاه آثار آن حذف‌شدنی نیست. یعنی در این‌جا رسانه کارکردی غیر از تبلیغ و تنفیذ دارد، که همانا «ساخت» یا «توجیه» است. رسانه‌ای که صحنه‌های پورنو را نشان می‌دهد، پورن را توجیه می‌کند حتی اگر تمام بقیه‌ی وقتش را به نقد صنعت پورن بگذراند. رسانه‌ای که صحنه‌های خشن را نشان دهد، خشونت را در نزد عموم «موجه» می‌سازد، حتی اگر هدفش نقد آن باشد. و بر همین منوال رسانه‌ای که با تروریست‌ها گفتگو کند، ترور را موجه کرده است حتی اگر تمام تحلیل‌هایش در قباحت خشونت باشد. اصولا چیزی که در رسانه منتشر شد به جایگاهی می‌رود که ارزش رسانه‌ای پیدا کرده و عملا به کالایی تبدیل شده است که رسانه خالق آن است
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55614
طاها پارسا
از متن:
کارکرد رسانه برای خلق باوری که هیچ توجیه دیگری ندارد، با اشاعه‌ی دیدگاه‌های مخالف یا موافق آن و یا بررسی‌های کارشناسی شکل نمی‌گیرد، بلکه صرف نشاندن یک باور یا کالا در دیدگاه عوام می‌تواند آن باور یا کالا را به یک پدیده و یا آلترناتیو برای باورها و کالاهای مشابه تبدیل کند. حتی انتشار یک شایعه که بلافاصله هم توسط همان رسانه تکذیب شود، احتمالی را در ذهن مخاطب می‌نشاند که هیچ‌گاه آثار آن حذف‌شدنی نیست. یعنی در این‌جا رسانه کارکردی غیر از تبلیغ و تنفیذ دارد، که همانا «ساخت» یا «توجیه» است. رسانه‌ای که صحنه‌های پورنو را نشان می‌دهد، پورن را توجیه می‌کند حتی اگر تمام بقیه‌ی وقتش را به نقد صنعت پورن بگذراند. رسانه‌ای که صحنه‌های خشن را نشان دهد، خشونت را در نزد عموم «موجه» می‌سازد، حتی اگر هدفش نقد آن باشد. و بر همین منوال رسانه‌ای که با تروریست‌ها گفتگو کند، ترور را موجه کرده است حتی اگر تمام تحلیل‌هایش در قباحت خشونت باشد. اصولا چیزی که در رسانه منتشر شد به جایگاهی می‌رود که ارزش رسانه‌ای پیدا کرده و عملا به کالایی تبدیل شده است که رسانه خالق آن است
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55614
Zeitoons
رسانه؛ این‌جا وسیله هم «هدف را توجیه می‌کند»!
رسانه؛ این‌جا وسیله هم «هدف را توجیه می‌کند»! | سایت مستقل تحلیلی خبری
حمله تروریستی به مراسم رژه نیروهای مسلح در اهواز
یک حمله، چند مدعی
زیتون ـ مهسا محمدی: صبح امروز سایت‌های خبری و شبکه‌های اجتماعی فارسی‌زبان را خبر یک حمله تروریستی انباشت. در جریان رژه نیروهای مسلح در اهواز که به مناسبت سالگرد آغاز جنگ ایران و عراق دراین شهر در جریان بود، گروه مسلح مهاجمی از پشت جایگاه مقامات و فرماندهان شروع به تیراندازی کرده و تعداد زیادی کشته و زخمی بر جای گذاشتند.
آمار تایید شده‌ی تعداد کشته شدگان این حمله تا زمان انتشار این گزارش ۲۹ نفر است و صحبت از ۶۰ نفر زخمی هم به میان آمده است. در میان کشته‌شدگان یک کودک ۴ ساله و یک خبرنگار هم حضور داشتند.
الاحوازیه، داعش یا موساد؟
ساعتی از این حمله نگذشته بود که یعقوب حر التستری، سخنگوی «جنبش عربی آزادی‌بخش الاحواز» در گفت‌وگویی با تلویزیون ایران اینترنشنال «مقاومت ملی اهواز» را مسئول انجام عملیات در شهر اهواز معرفی کرد.
سخنگوی این گروه جدایی‌طلب عرب، این اقدام را در پاسخ به «اعدام و دستگیری‌های فله‌ای» در استان خوزستان و انتقال آب به مرکز کشور و «مسائل زیست‌محیطی که زندگی را برای مردم غیرممکن کرده» عنوان کرد.
با این وجود دیری نگذشت که این حمله مدعی دیگری نیز یافت. خبرگزاری رویترز به نقل از وب‌سایت اعماق، رسانه خبری داعش (گروه حکومت اسلامی)، خبر داد که این گروه مسئولیت حمله به رژه نظامی در اهواز را بر عهده گرفته است. با این وجود گروه داعش «مدارک و شواهدی» از این امر ارائه نکرده است.
عجیب اینکه چند ساعت بعد از انجام عملیات و علیرغم اینکه سخنگوی سپاه هم در ابتدا این حمله را به الاحوازیه نسبت داده بود، ابوالفضل شکارچی، سخنگوی ارشد نیروهای مسلح، اعلام کرد که «تروریست‌ها به داعش یا هیچ‌یک از گروه‌های معاند نظام جمهوری‌اسلامی» وابسته نبوده‌اند بلکه وابسته به آمریکا و اسراییل بوده‌اند.
او تاکید کرد که «آنان در دو کشور حاشیه خلیج‌فارس پشتیبانی مالی و تسلیحاتی شده‌اند و در این کشورها آموزش‌دیده و سازماندهی شده‌اند. سلاح‌های‌شان را روزهای گذشته وارد کشور کرده و در نزدیکی محل رژه پنهان کردند.»
اصرار این گرو‌ها برای برعهده گرفتن این مسئولیت این حمله تروریستی و از سوی دیگر انکار جمهوری اسلامی به این اتفاق ابعاد پیچیده‌ای داد.
https://tinyurl.com/ybwswb8h
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55628
یک حمله، چند مدعی
زیتون ـ مهسا محمدی: صبح امروز سایت‌های خبری و شبکه‌های اجتماعی فارسی‌زبان را خبر یک حمله تروریستی انباشت. در جریان رژه نیروهای مسلح در اهواز که به مناسبت سالگرد آغاز جنگ ایران و عراق دراین شهر در جریان بود، گروه مسلح مهاجمی از پشت جایگاه مقامات و فرماندهان شروع به تیراندازی کرده و تعداد زیادی کشته و زخمی بر جای گذاشتند.
آمار تایید شده‌ی تعداد کشته شدگان این حمله تا زمان انتشار این گزارش ۲۹ نفر است و صحبت از ۶۰ نفر زخمی هم به میان آمده است. در میان کشته‌شدگان یک کودک ۴ ساله و یک خبرنگار هم حضور داشتند.
الاحوازیه، داعش یا موساد؟
ساعتی از این حمله نگذشته بود که یعقوب حر التستری، سخنگوی «جنبش عربی آزادی‌بخش الاحواز» در گفت‌وگویی با تلویزیون ایران اینترنشنال «مقاومت ملی اهواز» را مسئول انجام عملیات در شهر اهواز معرفی کرد.
سخنگوی این گروه جدایی‌طلب عرب، این اقدام را در پاسخ به «اعدام و دستگیری‌های فله‌ای» در استان خوزستان و انتقال آب به مرکز کشور و «مسائل زیست‌محیطی که زندگی را برای مردم غیرممکن کرده» عنوان کرد.
با این وجود دیری نگذشت که این حمله مدعی دیگری نیز یافت. خبرگزاری رویترز به نقل از وب‌سایت اعماق، رسانه خبری داعش (گروه حکومت اسلامی)، خبر داد که این گروه مسئولیت حمله به رژه نظامی در اهواز را بر عهده گرفته است. با این وجود گروه داعش «مدارک و شواهدی» از این امر ارائه نکرده است.
عجیب اینکه چند ساعت بعد از انجام عملیات و علیرغم اینکه سخنگوی سپاه هم در ابتدا این حمله را به الاحوازیه نسبت داده بود، ابوالفضل شکارچی، سخنگوی ارشد نیروهای مسلح، اعلام کرد که «تروریست‌ها به داعش یا هیچ‌یک از گروه‌های معاند نظام جمهوری‌اسلامی» وابسته نبوده‌اند بلکه وابسته به آمریکا و اسراییل بوده‌اند.
او تاکید کرد که «آنان در دو کشور حاشیه خلیج‌فارس پشتیبانی مالی و تسلیحاتی شده‌اند و در این کشورها آموزش‌دیده و سازماندهی شده‌اند. سلاح‌های‌شان را روزهای گذشته وارد کشور کرده و در نزدیکی محل رژه پنهان کردند.»
اصرار این گرو‌ها برای برعهده گرفتن این مسئولیت این حمله تروریستی و از سوی دیگر انکار جمهوری اسلامی به این اتفاق ابعاد پیچیده‌ای داد.
https://tinyurl.com/ybwswb8h
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55628
طرح مطالبات فرهاد میثمی، دادرسی عادلانه را گوشزد کنید
در نامه‌ای به نمایندگان مجلس مطرح شد
زیتون– نزدیک به چهارصد تن از ایرانیان داخل و خارج از کشور در نامه‌ای به محمود صادقی و سایر نمایندگان مجلس خواهان اصلاح تبصره ماده ۴۸ قانون آیین دادرسی کیفری، و نیز بررسی وضعیت فرهاد میثمی در صحن علنی مجلس شدند.
به گزارش «زیتون» امضاکنندگان این نامه با اشاره به اعتصاب غذای فرهاد میثمى در اعتراض به روند دادرسی و نیز عدم دسترسی ایشان و سایر متهمین امنیتی به وکیل مستقل، از محمود صادقی و سایر نمایندگان مجلس از جمله خانم‌ها و آقایان سلحشوری، سعیدی، مطهری، حیدری و پزشکیان به سرانجام رساندن طرحی جهت اصلاح تبصره مذکور را خواهان شدند.
فرهاد میثمی٬ زندانی سیاسی در آستانه آغاز اعتصاب خشک٬ در پیامی از زندان اوین خواست‌های خود را برای پایان دادن به این اعتصاب اعلام کرده است.
به گزارش «زیتون» میثمی در این مرحله خواسته مشخص «آزادی بی‌قیدوشرط رضا خندان عزیز و رفع احضار و بازپرسی از خواهر گرامی‌شان و نیز خانم ژیلا مکوندی و آقای داوود فرهاد پور» را مطرح کرده است.
او پیشتر در مرحله اعتصاب غذای تر بر خواسته مصداقی مشخصی تأکید نکرده بود و به‌منظور «جلوگیری از مزاحمت دستگاه‌های امنیتی برای اشخاص ثالث تا حد ممکن» و نیز «تن ندادن به رویه قضایی یک‌طرفه و ناعادلانه» ،«بدون امکان دفاع معنادار» و «بدون امکان انتخاب وکیل مستقل»، آن را ادامه داده بود.
فرهاد میثمی٬ از فردای روز بازداشت (۹ مرداد) و بعد از اولین بازجویی دست به اعتصاب غذا زده بود.
فرهاد میثمی به اتهام تبانی و اجتماع به قصد بر هم زدن امنیت کشور بازداشت شده است.
او متهم است که نشان‌هایی با شعار «من با حجاب اجباری موافق نیستم»، در اختیار داشته است.
https://tinyurl.com/y7usqs6e
متن کامل نامه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:
http://zeitoons.com/55676
در نامه‌ای به نمایندگان مجلس مطرح شد
زیتون– نزدیک به چهارصد تن از ایرانیان داخل و خارج از کشور در نامه‌ای به محمود صادقی و سایر نمایندگان مجلس خواهان اصلاح تبصره ماده ۴۸ قانون آیین دادرسی کیفری، و نیز بررسی وضعیت فرهاد میثمی در صحن علنی مجلس شدند.
به گزارش «زیتون» امضاکنندگان این نامه با اشاره به اعتصاب غذای فرهاد میثمى در اعتراض به روند دادرسی و نیز عدم دسترسی ایشان و سایر متهمین امنیتی به وکیل مستقل، از محمود صادقی و سایر نمایندگان مجلس از جمله خانم‌ها و آقایان سلحشوری، سعیدی، مطهری، حیدری و پزشکیان به سرانجام رساندن طرحی جهت اصلاح تبصره مذکور را خواهان شدند.
فرهاد میثمی٬ زندانی سیاسی در آستانه آغاز اعتصاب خشک٬ در پیامی از زندان اوین خواست‌های خود را برای پایان دادن به این اعتصاب اعلام کرده است.
به گزارش «زیتون» میثمی در این مرحله خواسته مشخص «آزادی بی‌قیدوشرط رضا خندان عزیز و رفع احضار و بازپرسی از خواهر گرامی‌شان و نیز خانم ژیلا مکوندی و آقای داوود فرهاد پور» را مطرح کرده است.
او پیشتر در مرحله اعتصاب غذای تر بر خواسته مصداقی مشخصی تأکید نکرده بود و به‌منظور «جلوگیری از مزاحمت دستگاه‌های امنیتی برای اشخاص ثالث تا حد ممکن» و نیز «تن ندادن به رویه قضایی یک‌طرفه و ناعادلانه» ،«بدون امکان دفاع معنادار» و «بدون امکان انتخاب وکیل مستقل»، آن را ادامه داده بود.
فرهاد میثمی٬ از فردای روز بازداشت (۹ مرداد) و بعد از اولین بازجویی دست به اعتصاب غذا زده بود.
فرهاد میثمی به اتهام تبانی و اجتماع به قصد بر هم زدن امنیت کشور بازداشت شده است.
او متهم است که نشان‌هایی با شعار «من با حجاب اجباری موافق نیستم»، در اختیار داشته است.
https://tinyurl.com/y7usqs6e
متن کامل نامه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:
http://zeitoons.com/55676
بیانیه 470 نفر از فعالان سیاسی و مدنی داخل و خارج از کشور با گرایشات مختلف فکری و سیاسی
🍃 در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی
زیتون- 470 نفر از فعالان سیاسی و مدنی با گرایشات مختلف فکری و سیاسی از داخل و خارج از کشور با صدور بیانیه ای تحت عنوان «در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی» در رابطه با حوادث تروریستی و خونین اهواز موضع گیری کردند.
به گزارش «زیتون» در این بیانیه آمده است:«به گمان ما اینگونه اعمال تروریستی جز تشدید خشونت و فضای امنیتی نتیجه ای در بر نخواهد داشت، چون چرخه خشونت خلاف منافع و امنیت ملی و در نهايت به ضرر مردم ایران است.»
این بیانیه همچنین گفته است:«امیدواریم برخورد عکس العملی در فضای احساسی و غیرعقلایی با خشونت تعدادی انگشت شمار، به برخورد گسترده و بدون مبنای قانونی با طیفی گسترده تبدیل نشده و به چرخه خشونت در این گوشه سرزمین مان نینجامد.»
این بیانیه همچنین بر لزوم رفع تبعیض در مناطق قومی تاکید کرده و گفته است:« ما همانقدرکه عملیات تروریستی و چرخه خشونت را محکوم و مذموم می دانیم از بین بردن زمینه های اقتصادی و اجتماعی آن را از طریق عمران و آبادی و توسعه همه جانبه لازم مي دانيم، و رفع هرگونه تبعیض بین همه اقوام و گروه های مذهبی، زبانی و قومی ایرانی را ضروري ارزيابي مي كنيم.»
این نامه به امضای افرادی چون شیرین عبادی، حمید آصفی، زهره آقاجری، رضا آقاخانی ، ناصر آملی، نوشین احمدی خراسانی، بهمن احمدی امویی، حسن اسدی زیدآبادی، ابراهیم اصغرزاده، علی افشاری، بابک امیر خسروی، کاک حسن امینی، محسن امین زاده، ئالان (محمدعلی توفیقی)، عبدالعلی بازرگان، مسعود باستانی، عمادالدین باقی، آسیه باکری، رسول بداغی، مهران براتی، محمد برقعی، ژیلا بنی یعقوب، علیرضا بهشتی، بهروز بیات، علی تاجرنیا، سید مصطفی تاج زاده، ، خالد توکلی، رضا تهرانی، مهدی جامی، علیرضا جباری، جلال جلالی زاده، سعید حجاریان، مهدی خانبابا تهرانی، بهروز خلیق، ، امیرخسرو دلیرثانی، زهرا ربانی املشی، علیرضا رجایی، تقی رحمانی، سعید رضوی فقیه، ، حیسن رفیعی، عبدالله رمضان زاده، فرزانه روستایی، فیاض زاهد، حسین زمان، عیسی سحرخیز، محمد سیف زاده، منصوره شجاعی، ماشاءالله شمس الواعظین، سید علی صالحی، محسن صفایی فراهانی، کیوان صمیمی ، ریحانه طباطبایی، روئین عطوفت، احمد علوی، علیرضا علوی تبار، رضا علیجانی، محمدعلی عمویی، مهدی فتاپور، فرهاد فرجاد، حسن فرشتیان، منصور فرهنگ، پروین فهیمی، ابولفضل قدیانی،مرتضی کاظمیان، محسن کدیور، محمد حسین کروبی، محمدتقی کروبی، علی کلایی، مسعود لدنی، امیر مبینی، حسین مجاهد، الهه مجردی، فخر السادات محتشمی پور، ملیحه محمدی، مهدی محمودیان، سعید مدنی، علی مزروعی، رضا مسموعی، عالیه مطلّب زاده، محمد جواد مظفر، بدرالسادات مفیدی، علی اکبر موسوسی (خوئینی)، یوسف مولایی، عبدالله مومنی، احمد منتظری، سعید منتظری، آذر منصوری، حسن نایب هاشم، ضیاء نبوی، محمد نعیمی پور، حسین نعیمی پور، مهدی نوربخش، صالح نیکبخت، حسین واله، صدیقه وسمقی، محمد امین هادوی، احمد هادوی، بهاره هدایت، توران همتی، محسن یلفانی، رضا یوسفیان٬ حسن یوسفی اشکوری و دیگر فعالان سیاسی و مدنی رسیده است.
https://tinyurl.com/yao5tb8k
متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55692
🍃 در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی
زیتون- 470 نفر از فعالان سیاسی و مدنی با گرایشات مختلف فکری و سیاسی از داخل و خارج از کشور با صدور بیانیه ای تحت عنوان «در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی» در رابطه با حوادث تروریستی و خونین اهواز موضع گیری کردند.
به گزارش «زیتون» در این بیانیه آمده است:«به گمان ما اینگونه اعمال تروریستی جز تشدید خشونت و فضای امنیتی نتیجه ای در بر نخواهد داشت، چون چرخه خشونت خلاف منافع و امنیت ملی و در نهايت به ضرر مردم ایران است.»
این بیانیه همچنین گفته است:«امیدواریم برخورد عکس العملی در فضای احساسی و غیرعقلایی با خشونت تعدادی انگشت شمار، به برخورد گسترده و بدون مبنای قانونی با طیفی گسترده تبدیل نشده و به چرخه خشونت در این گوشه سرزمین مان نینجامد.»
این بیانیه همچنین بر لزوم رفع تبعیض در مناطق قومی تاکید کرده و گفته است:« ما همانقدرکه عملیات تروریستی و چرخه خشونت را محکوم و مذموم می دانیم از بین بردن زمینه های اقتصادی و اجتماعی آن را از طریق عمران و آبادی و توسعه همه جانبه لازم مي دانيم، و رفع هرگونه تبعیض بین همه اقوام و گروه های مذهبی، زبانی و قومی ایرانی را ضروري ارزيابي مي كنيم.»
این نامه به امضای افرادی چون شیرین عبادی، حمید آصفی، زهره آقاجری، رضا آقاخانی ، ناصر آملی، نوشین احمدی خراسانی، بهمن احمدی امویی، حسن اسدی زیدآبادی، ابراهیم اصغرزاده، علی افشاری، بابک امیر خسروی، کاک حسن امینی، محسن امین زاده، ئالان (محمدعلی توفیقی)، عبدالعلی بازرگان، مسعود باستانی، عمادالدین باقی، آسیه باکری، رسول بداغی، مهران براتی، محمد برقعی، ژیلا بنی یعقوب، علیرضا بهشتی، بهروز بیات، علی تاجرنیا، سید مصطفی تاج زاده، ، خالد توکلی، رضا تهرانی، مهدی جامی، علیرضا جباری، جلال جلالی زاده، سعید حجاریان، مهدی خانبابا تهرانی، بهروز خلیق، ، امیرخسرو دلیرثانی، زهرا ربانی املشی، علیرضا رجایی، تقی رحمانی، سعید رضوی فقیه، ، حیسن رفیعی، عبدالله رمضان زاده، فرزانه روستایی، فیاض زاهد، حسین زمان، عیسی سحرخیز، محمد سیف زاده، منصوره شجاعی، ماشاءالله شمس الواعظین، سید علی صالحی، محسن صفایی فراهانی، کیوان صمیمی ، ریحانه طباطبایی، روئین عطوفت، احمد علوی، علیرضا علوی تبار، رضا علیجانی، محمدعلی عمویی، مهدی فتاپور، فرهاد فرجاد، حسن فرشتیان، منصور فرهنگ، پروین فهیمی، ابولفضل قدیانی،مرتضی کاظمیان، محسن کدیور، محمد حسین کروبی، محمدتقی کروبی، علی کلایی، مسعود لدنی، امیر مبینی، حسین مجاهد، الهه مجردی، فخر السادات محتشمی پور، ملیحه محمدی، مهدی محمودیان، سعید مدنی، علی مزروعی، رضا مسموعی، عالیه مطلّب زاده، محمد جواد مظفر، بدرالسادات مفیدی، علی اکبر موسوسی (خوئینی)، یوسف مولایی، عبدالله مومنی، احمد منتظری، سعید منتظری، آذر منصوری، حسن نایب هاشم، ضیاء نبوی، محمد نعیمی پور، حسین نعیمی پور، مهدی نوربخش، صالح نیکبخت، حسین واله، صدیقه وسمقی، محمد امین هادوی، احمد هادوی، بهاره هدایت، توران همتی، محسن یلفانی، رضا یوسفیان٬ حسن یوسفی اشکوری و دیگر فعالان سیاسی و مدنی رسیده است.
https://tinyurl.com/yao5tb8k
متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55692
اراده و امید، حریف را به «پذیرش» وادار می کند
پیام فرهاد میثمی ار اوین
زیتون– فرهاد میثمی٬ زندان سیاسی٬ پنجاه و پنجمین روز از اعتصاب غذا طی نامه‌ای از زندان اوین از «امید» نوشت.
فرهاد میثمی٬ از فردای روز بازداشت (۹ مرداد) و بعد از اولین بازجویی دست به اعتصاب غذا زده بود.
او به اتهام تبانی و اجتماع به قصد بر هم زدن امنیت کشور بازداشت شده است.
فرهاد میثمی متهم است که نشان‌هایی با شعار «من با حجاب اجباری موافق نیستم»، در اختیار داشته است.
این زندانی سیاسی در آستانه آغاز اعتصاب خشک٬ در پیامی از زندان اوین خواست‌های خود را برای پایان دادن به این اعتصاب اعلام کرده بود.
به گزارش «زیتون» میثمی در این مرحله خواسته مشخص «آزادی بی‌قیدوشرط رضا خندان عزیز و رفع احضار و بازپرسی از خواهر گرامی‌شان و نیز خانم ژیلا مکوندی و آقای داوود فرهاد پور» را مطرح کرده است.
او پیشتر در مرحله اعتصاب غذای تر بر خواسته مصداقی مشخصی تأکید نکرده بود و به‌منظور «جلوگیری از مزاحمت دستگاه‌های امنیتی برای اشخاص ثالث تا حد ممکن» و نیز «تن ندادن به رویه قضایی یک‌طرفه و ناعادلانه» ،«بدون امکان دفاع معنادار» و «بدون امکان انتخاب وکیل مستقل»، آن را ادامه داده بود.
به گزارش «زیتون» در این نامه که در بند چهارم زندان اوین نوشته شده٬ آمده است: «من با دیدن هر مورد موفقیت اجتماعی و مدنی از این دست و نیز موارد بسیارِ دیگری از تلاش‌های مدنی که در آستانه پیروزی و به نتیجه رسیدن هستند، هر آینه امیدوارتر و مصمم‌تر به ادامه تلاش جمعی‌مان شده‌ام و می‌شوم. منظورم داشتن امیدی خوش‌خیالانه یا ساده‌انگارانه نیست بلکه منظورم دقیقا امیدی شناخت‌محور است، و اگر بخواهم صادقانه بگویم، این امید به‌هیچ‌وجه به معنای توهم بهبود کلان اوضاع در یک یا دو سال پیش رو نیست، اما مصداق آن به دوری ده ساله و بیست ساله هم نیست. بدیهی است که موارد شکست و پسرفت هم داشته‌ایم، اما این موجب آن نمی‌شود که دست از تلاش مستمرمان برداریم.»
فرهاد میثمی در ادامه تاکید کرده است: «پیروزی‌های پی‌در‌پی قطعاً – به شرط تلاش و ایستادگی مستمر – از آنِ خواستِ ملت است. از این رو قرار دادن ناامیدانه‌‌ی تعریف صورت مسئله در سمت حاکمیت و طرح قضیه در قالب اصلاح «ناپذیریِ» آن، بر دو تصور نادرست استوار است: از یک سو به خطا، قدرتی در سمت حریف را تا بدان حد بزرگ و یکپارچه فرض می‌کند و چنان مقهور و مرعوبش می‌شوند که آن را در جایگاه مانع کامل در برابر ایجاد تغییر می‌بیند و از سوی دیگر، قدرت اراده یک ملت برای تغییر را چنان کوچک می‌شمارد که ناتوان از اِعمال و تحمیل تغییر بر حریف در نظر آورده شود. این از هر دو سو خطایی بس بزرگ است، همانطور که دست کم گرفتن قدرت حریف یا توهم درباره قدرت خویشتن نیز چنان است. نیک می‌دانم که ما با یکی از چِغِر و بدبدن‌ترین حریفان عرصه تاریخ معاصر جهان مواجهیم! اما این نهایتاً بدان معنا است که ما کاری بسیار سخت و سترگ پیش رو داریم، اما نه بیشتر از این. بسیار سخت، گاه بسیار هزینه‌بردار، اما نه غیرممکن.»
https://tinyurl.com/ydbjzds5
متن کامل این نامه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:
http://zeitoons.com/55696
پیام فرهاد میثمی ار اوین
زیتون– فرهاد میثمی٬ زندان سیاسی٬ پنجاه و پنجمین روز از اعتصاب غذا طی نامه‌ای از زندان اوین از «امید» نوشت.
فرهاد میثمی٬ از فردای روز بازداشت (۹ مرداد) و بعد از اولین بازجویی دست به اعتصاب غذا زده بود.
او به اتهام تبانی و اجتماع به قصد بر هم زدن امنیت کشور بازداشت شده است.
فرهاد میثمی متهم است که نشان‌هایی با شعار «من با حجاب اجباری موافق نیستم»، در اختیار داشته است.
این زندانی سیاسی در آستانه آغاز اعتصاب خشک٬ در پیامی از زندان اوین خواست‌های خود را برای پایان دادن به این اعتصاب اعلام کرده بود.
به گزارش «زیتون» میثمی در این مرحله خواسته مشخص «آزادی بی‌قیدوشرط رضا خندان عزیز و رفع احضار و بازپرسی از خواهر گرامی‌شان و نیز خانم ژیلا مکوندی و آقای داوود فرهاد پور» را مطرح کرده است.
او پیشتر در مرحله اعتصاب غذای تر بر خواسته مصداقی مشخصی تأکید نکرده بود و به‌منظور «جلوگیری از مزاحمت دستگاه‌های امنیتی برای اشخاص ثالث تا حد ممکن» و نیز «تن ندادن به رویه قضایی یک‌طرفه و ناعادلانه» ،«بدون امکان دفاع معنادار» و «بدون امکان انتخاب وکیل مستقل»، آن را ادامه داده بود.
به گزارش «زیتون» در این نامه که در بند چهارم زندان اوین نوشته شده٬ آمده است: «من با دیدن هر مورد موفقیت اجتماعی و مدنی از این دست و نیز موارد بسیارِ دیگری از تلاش‌های مدنی که در آستانه پیروزی و به نتیجه رسیدن هستند، هر آینه امیدوارتر و مصمم‌تر به ادامه تلاش جمعی‌مان شده‌ام و می‌شوم. منظورم داشتن امیدی خوش‌خیالانه یا ساده‌انگارانه نیست بلکه منظورم دقیقا امیدی شناخت‌محور است، و اگر بخواهم صادقانه بگویم، این امید به‌هیچ‌وجه به معنای توهم بهبود کلان اوضاع در یک یا دو سال پیش رو نیست، اما مصداق آن به دوری ده ساله و بیست ساله هم نیست. بدیهی است که موارد شکست و پسرفت هم داشته‌ایم، اما این موجب آن نمی‌شود که دست از تلاش مستمرمان برداریم.»
فرهاد میثمی در ادامه تاکید کرده است: «پیروزی‌های پی‌در‌پی قطعاً – به شرط تلاش و ایستادگی مستمر – از آنِ خواستِ ملت است. از این رو قرار دادن ناامیدانه‌‌ی تعریف صورت مسئله در سمت حاکمیت و طرح قضیه در قالب اصلاح «ناپذیریِ» آن، بر دو تصور نادرست استوار است: از یک سو به خطا، قدرتی در سمت حریف را تا بدان حد بزرگ و یکپارچه فرض می‌کند و چنان مقهور و مرعوبش می‌شوند که آن را در جایگاه مانع کامل در برابر ایجاد تغییر می‌بیند و از سوی دیگر، قدرت اراده یک ملت برای تغییر را چنان کوچک می‌شمارد که ناتوان از اِعمال و تحمیل تغییر بر حریف در نظر آورده شود. این از هر دو سو خطایی بس بزرگ است، همانطور که دست کم گرفتن قدرت حریف یا توهم درباره قدرت خویشتن نیز چنان است. نیک می‌دانم که ما با یکی از چِغِر و بدبدن‌ترین حریفان عرصه تاریخ معاصر جهان مواجهیم! اما این نهایتاً بدان معنا است که ما کاری بسیار سخت و سترگ پیش رو داریم، اما نه بیشتر از این. بسیار سخت، گاه بسیار هزینه‌بردار، اما نه غیرممکن.»
https://tinyurl.com/ydbjzds5
متن کامل این نامه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:
http://zeitoons.com/55696
گمانه‌زنی‌ها بر سر ملاقات سران ایران و امریکا در اجلاس سازمان ملل
مذاکره احتمالی میان «حامیان تروریسم»
زیتون ـ مهسا محمدی: بالاخره پس از اما و اگرهای فراوان روز گذشته حسن روحانی رییس‌جمهوری ایران عازم هفتاد و سومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک شد. تردیدها بر سر رفتن روحانی به دلیل بالا گرفتن اختلافات ایران و آمریکا بر سر خروج یکسویه ایالات متحده از برجام و بازگرداندن تحریم‌های ایران در طی ماه‌های اخیر بود.
فردا در مجمع عمومی سازمان ملل ابتدا دونالد ترامپ و سپس حسن روحانی سخنرانی می‌کنند. چهارشنبه هم جلسه شورای امنیت به ریاست ترامپ و در مورد ایران برگزار می‌شود اما هنوز این مسئله که حسن روحانی هم در این جلسه حاضر خواهد شد یا نه محل ابهام است
روحانی: آمریکا را پشیمان می‌کنیم
روحانی دیروز در فرودگاه مهرآباد قصد خود را از این سفر«پشیمان کردن» آمریکا اعلام کرد.
از سوی دیگر اما در آستانه این نشست، مایک پمپئو وزیر امور خارجه ایالات متحده در مصاحبه اى با شبکه خبرى فاکس با تاکید بر اینکه «رهبر کشور آیت‌الله خامنه ای است» او را تصمیم‌گیرنده نهایی دانست و درباره احتمال دیدار سران ایران و آمریکا در حاشیه این اجلاس اظهارنظر کرده و گفت که رئیس‌جمهوری ایالات متحده برای دیدار با مقام های ایران در نیویورک آماده است در صورتی که مقامات ایران آمادگی یک گفتگوی سازنده را داشته باشند.
با این وجود حسن روحانی در فرودگاه مهرآباد دیدارهای پیش‌بینی شده ایران در حاشیه این اجلاس را اینگونه شرح داد: «وزیر امور خارجه با وزرای ۱+۴ در نیویورک دیدار دارد و من هم با رهبران برخی از کشورهای اروپایی و آسیایی دیدار دارم و این موضوع مهم را دنبال خواهیم کرد که بتوانیم با کمترین هزینه از این تحریم عبور کنیم و آمریکا را برای تجاوزگری و مخالفت با کشورها از جمله ایران پشیمان کنیم.»
پیش از تصمیم نهایی حسن روحانی برای رفتن به این سفر که هر سال روسای جمهور ایران را به خاک آمریکا می‌کشاند در داخل ایران مخالفت‌هایی با این سفر انجام شد.
برخی معتقد بودند ایران در واکنش به اقدام آمریکا در خروج از برجام و بازگشت تحریمها نباید به این نشست برود و پیشنهاداتی مانند حضور جواد ظریف به عنوان بالاترین مقام ایرانی یا فرستادن هیاتی بلندپایه بدون حضور رییس‌جمهور ارائه شد.
فریدون مجلسی کارشناس مسائل بین‌المللی در گفتگویی با جماران گفت که شرکت ایران در جلسه آینده شورای امنیت، یک امتیاز است که به ایران داده شده و ایران باید از این امتیاز استفاده کند و بتواند پاسخ گوی مطالبی باشد که در آن جا مطرح می شود، نه از این که غایب بوده و از این غیبت ضرر ببیند.
مجید انصاری، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام اما پا را از این هم فراتر گذاشته و معتقد است که باید این جلسه را به جلسه استیضاح ترامپ بدل کرد.
در نهایت به نظر می‌رسد که حسن روحانی و هیات همراه‌اش برای از دست ندادن تریبونی برای دفاع از جمهوری اسلامی و تاختن به بدعهدی آمریکا، عازم نیویورک شدند.
https://tinyurl.com/y8l2tcdm
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55718
مذاکره احتمالی میان «حامیان تروریسم»
زیتون ـ مهسا محمدی: بالاخره پس از اما و اگرهای فراوان روز گذشته حسن روحانی رییس‌جمهوری ایران عازم هفتاد و سومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک شد. تردیدها بر سر رفتن روحانی به دلیل بالا گرفتن اختلافات ایران و آمریکا بر سر خروج یکسویه ایالات متحده از برجام و بازگرداندن تحریم‌های ایران در طی ماه‌های اخیر بود.
فردا در مجمع عمومی سازمان ملل ابتدا دونالد ترامپ و سپس حسن روحانی سخنرانی می‌کنند. چهارشنبه هم جلسه شورای امنیت به ریاست ترامپ و در مورد ایران برگزار می‌شود اما هنوز این مسئله که حسن روحانی هم در این جلسه حاضر خواهد شد یا نه محل ابهام است
روحانی: آمریکا را پشیمان می‌کنیم
روحانی دیروز در فرودگاه مهرآباد قصد خود را از این سفر«پشیمان کردن» آمریکا اعلام کرد.
از سوی دیگر اما در آستانه این نشست، مایک پمپئو وزیر امور خارجه ایالات متحده در مصاحبه اى با شبکه خبرى فاکس با تاکید بر اینکه «رهبر کشور آیت‌الله خامنه ای است» او را تصمیم‌گیرنده نهایی دانست و درباره احتمال دیدار سران ایران و آمریکا در حاشیه این اجلاس اظهارنظر کرده و گفت که رئیس‌جمهوری ایالات متحده برای دیدار با مقام های ایران در نیویورک آماده است در صورتی که مقامات ایران آمادگی یک گفتگوی سازنده را داشته باشند.
با این وجود حسن روحانی در فرودگاه مهرآباد دیدارهای پیش‌بینی شده ایران در حاشیه این اجلاس را اینگونه شرح داد: «وزیر امور خارجه با وزرای ۱+۴ در نیویورک دیدار دارد و من هم با رهبران برخی از کشورهای اروپایی و آسیایی دیدار دارم و این موضوع مهم را دنبال خواهیم کرد که بتوانیم با کمترین هزینه از این تحریم عبور کنیم و آمریکا را برای تجاوزگری و مخالفت با کشورها از جمله ایران پشیمان کنیم.»
پیش از تصمیم نهایی حسن روحانی برای رفتن به این سفر که هر سال روسای جمهور ایران را به خاک آمریکا می‌کشاند در داخل ایران مخالفت‌هایی با این سفر انجام شد.
برخی معتقد بودند ایران در واکنش به اقدام آمریکا در خروج از برجام و بازگشت تحریمها نباید به این نشست برود و پیشنهاداتی مانند حضور جواد ظریف به عنوان بالاترین مقام ایرانی یا فرستادن هیاتی بلندپایه بدون حضور رییس‌جمهور ارائه شد.
فریدون مجلسی کارشناس مسائل بین‌المللی در گفتگویی با جماران گفت که شرکت ایران در جلسه آینده شورای امنیت، یک امتیاز است که به ایران داده شده و ایران باید از این امتیاز استفاده کند و بتواند پاسخ گوی مطالبی باشد که در آن جا مطرح می شود، نه از این که غایب بوده و از این غیبت ضرر ببیند.
مجید انصاری، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام اما پا را از این هم فراتر گذاشته و معتقد است که باید این جلسه را به جلسه استیضاح ترامپ بدل کرد.
در نهایت به نظر می‌رسد که حسن روحانی و هیات همراه‌اش برای از دست ندادن تریبونی برای دفاع از جمهوری اسلامی و تاختن به بدعهدی آمریکا، عازم نیویورک شدند.
https://tinyurl.com/y8l2tcdm
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55718
اپوزیسیونِ منتظر؛ راز بقای جمهوری اسلامی
علی‌حسین قاضی‌زاده
درست در روزهایی که نظام جمهوری اسلامی ایران، در ضعیف‌ترین موقعیت تاریخی خود به سر می‌برد و از داخل با فساد گسترده و بحران ناکارآمدی و از خارج با تحریم‌های خرد کننده روبروست، قابل انتظارترین تصمیم حکومت، مماشات با بخشی از معترضین داخلی و مخالفان سیاسی و نرمش در برابر مواردی از لیست طویل مطالبات اجتماعی مردم است. اما چرا حکومت ایران، حتی در این فشار خردکننده، که مخالفان آن را خارج از تحمل نظام می‌بینند، حاضر به دادن هیچ باجی در عرصه داخلی و حتی خارجی نیست؟
می‌شود انواع و اقسام دلایلی را ردیف کرد که برخی ریشه در روحیات حاکمان فعلی دارد و بخشی دیگر در مسیری که این نظام در چهار دهه گذشته طی کرده، اما مهمترین این دلایل در کیفیت و ماهیت اپوزیسیون این نظام نهفته است.
اپوزیسیون برانداز یا اپوزیسیون منتظر
هر چند که کم نیستند گروه‌هایی که خود را برانداز معرفی می‌کنند اما در مقام تعریف، نظام جمهوری اسلامی فاقد اپوزیسیون برانداز است. براندازی زمانی به یک پروژه بالفعل مبدل می‌گردد، که گروهی با نام و افرادی مشخص، قادر به ارائه برنامه، ارائه استراتژی، اتخاذ تاکتیک‌های متناسب با جامعه هدف و توانمند برای همراه سازی یک بدنه اجتماعی باشند. بدنه‌ای که همراه با بخش رهبری، اجرا کننده تاکتیک‌های براندازی باشند. به عنوان مثال در روز مشخص بر سر کار حاضر نشوند، به خیابان بیایند، فضای رسانه‌ای را تسخیر کنند و یا حتی سرمایه‌های خود را از بانک‌ها خارج کنند و … چنین اپوزیسیونی در مواجهه با حکومتی که درگیر فساد، بیکاری و معضلات فراوان اقتصادی و اجتماعی است، قادر به اعمال فشار، مذاکره و کسب امتیاز است.
تدبیر نظام
نظام جمهوری اسلامی در شرایط کنونی خود را در معرض براندازی نمی‌بیند. حتی اعتراضات پراکنده، از آنجا که فاقد رهبری واحد و قدرتمند هستند، قابل مدیریت و مستهلک‌سازی‌اند. مهمترین خطری که در شرایط کنونی، نظام را تهدید می‌سازد، بحران فروپاشی است. این همان چیزی است که اپوزیسیون ایران به انتظارش نشسته و برایش تلاش می کند.
از همین رو تدبیر نظام کاملا متناسب با همین تهدید است. نظامی که مواجه با بحران فروپاشی است نه نیازی به همراه‌سازی مخالفین دارد و نه احتیاجی به عقب‌نشینی و تقسیم قدرت. تنها نیاز چنین نظامی مستحکم‌سازی ساختار قدرت و هماهنگی بیشتر اجزای مختلف نظام است. تغییر رویه رهبری ایران در مواجهه با دولت و مجلس، تلاش برای همدلی با آنها و ایجاد هماهنگی بیشتر بین نهادهای سیاسی و نظامی کشور، در همین راستاست. در واقع در شرایط کنونی، نظام هم و غم خود را بیشتر بر سر یک‌پارچه‌سازی ساختار قدرت معطوف کرده تا برطرف کردن دائمی معضلات اجتماعی.
https://tinyurl.com/y7cv93qj
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55728
علی‌حسین قاضی‌زاده
درست در روزهایی که نظام جمهوری اسلامی ایران، در ضعیف‌ترین موقعیت تاریخی خود به سر می‌برد و از داخل با فساد گسترده و بحران ناکارآمدی و از خارج با تحریم‌های خرد کننده روبروست، قابل انتظارترین تصمیم حکومت، مماشات با بخشی از معترضین داخلی و مخالفان سیاسی و نرمش در برابر مواردی از لیست طویل مطالبات اجتماعی مردم است. اما چرا حکومت ایران، حتی در این فشار خردکننده، که مخالفان آن را خارج از تحمل نظام می‌بینند، حاضر به دادن هیچ باجی در عرصه داخلی و حتی خارجی نیست؟
می‌شود انواع و اقسام دلایلی را ردیف کرد که برخی ریشه در روحیات حاکمان فعلی دارد و بخشی دیگر در مسیری که این نظام در چهار دهه گذشته طی کرده، اما مهمترین این دلایل در کیفیت و ماهیت اپوزیسیون این نظام نهفته است.
اپوزیسیون برانداز یا اپوزیسیون منتظر
هر چند که کم نیستند گروه‌هایی که خود را برانداز معرفی می‌کنند اما در مقام تعریف، نظام جمهوری اسلامی فاقد اپوزیسیون برانداز است. براندازی زمانی به یک پروژه بالفعل مبدل می‌گردد، که گروهی با نام و افرادی مشخص، قادر به ارائه برنامه، ارائه استراتژی، اتخاذ تاکتیک‌های متناسب با جامعه هدف و توانمند برای همراه سازی یک بدنه اجتماعی باشند. بدنه‌ای که همراه با بخش رهبری، اجرا کننده تاکتیک‌های براندازی باشند. به عنوان مثال در روز مشخص بر سر کار حاضر نشوند، به خیابان بیایند، فضای رسانه‌ای را تسخیر کنند و یا حتی سرمایه‌های خود را از بانک‌ها خارج کنند و … چنین اپوزیسیونی در مواجهه با حکومتی که درگیر فساد، بیکاری و معضلات فراوان اقتصادی و اجتماعی است، قادر به اعمال فشار، مذاکره و کسب امتیاز است.
تدبیر نظام
نظام جمهوری اسلامی در شرایط کنونی خود را در معرض براندازی نمی‌بیند. حتی اعتراضات پراکنده، از آنجا که فاقد رهبری واحد و قدرتمند هستند، قابل مدیریت و مستهلک‌سازی‌اند. مهمترین خطری که در شرایط کنونی، نظام را تهدید می‌سازد، بحران فروپاشی است. این همان چیزی است که اپوزیسیون ایران به انتظارش نشسته و برایش تلاش می کند.
از همین رو تدبیر نظام کاملا متناسب با همین تهدید است. نظامی که مواجه با بحران فروپاشی است نه نیازی به همراه‌سازی مخالفین دارد و نه احتیاجی به عقب‌نشینی و تقسیم قدرت. تنها نیاز چنین نظامی مستحکم‌سازی ساختار قدرت و هماهنگی بیشتر اجزای مختلف نظام است. تغییر رویه رهبری ایران در مواجهه با دولت و مجلس، تلاش برای همدلی با آنها و ایجاد هماهنگی بیشتر بین نهادهای سیاسی و نظامی کشور، در همین راستاست. در واقع در شرایط کنونی، نظام هم و غم خود را بیشتر بر سر یک‌پارچه‌سازی ساختار قدرت معطوف کرده تا برطرف کردن دائمی معضلات اجتماعی.
https://tinyurl.com/y7cv93qj
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55728
غالب ایرانیان در نفی چرخه خشونت هم‌داستان‌اند!
رضا علیجانی
بیانیه ۴۷۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی داخل و خارج از کشور با گرایشات مختلف فکری و سیاسی «در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی» یکی از مهم ترین و نمادین ترین بیانیه های سیاسی در سالیان اخیر است.
دو مضمون محوری و اصلی این بیانیه بسیار مهم و راهبردی است یعنی: محکوم کردن «خشونت کور و تروریستی» و نگرانی نسبت به «چرخه خشونت».
این بیانیه با اشاره به «استقلال و تمامیت ارضی ایران و صلح و امنیت بین المللی» و تاکید بر اینکه « اینگونه اعمال تروریستی جز تشدید خشونت و فضای امنیتی نتیجه ای در بر نخواهد داشت، چون چرخه خشونت خلاف منافع و امنیت ملی و در نهایت به ضرر مردم ایران است»، نسبت به «چرخه خشونت» به خاطر «برخورد عکس العملی در فضای احساسی و غیرعقلایی» و «برخورد گسترده و بدون مبنای قانونی با طیفی گسترده» هشدار داده است. همچنین تاکید کرده که «ما همانقدرکه عملیات تروریستی و چرخه خشونت را محکوم و مذموم می دانیم از بین بردن زمینه های اقتصادی و اجتماعی آن را از طریق عمران و آبادی و توسعه همه جانبه لازم می دانیم، و رفع هرگونه تبعیض بین همه اقوام و گروه های مذهبی، زبانی و قومی ایرانی را ضروری ارزیابی می کنیم.»
و بالاخره این بیانیه به مخالفت بنیادی و راهبردی با «منطق دوگانه» در امر تروریسم پرداخته است با این مضمون که «هرگونه برخورد دوگانه با مبحث تروریسم (چه دولتی و چه غیردولتی ) را از سوی دولتها، نهادها، رسانه ها و افراد توجیه ناپذیر و محکوم دانسته و امیدواریم منطقه آشوب زده ما روزی با از بین رفتن هر نوع تروریسم و جنگ طلبی و خشونت گرایی و حمایت مالی یا سیاسی از این نوع رفتارها، روی صلح، امنیت و همزیستی مسالمت آمیز را به خود ببیند.»
اما جدا از این ابعاد و اجزاء آنچه این بیانیه را به شدت مهم و نمادین می کند طیف گسترده و بسیار متنوع امضاکنندگان آن در محکوم کردن خشونت کور و تروریسم و نگرانی نسبت به چرخه خشونت است.
دقت کنیم به در کنار هم آمدن اسامی پر شمار و البته متنوع از جریانات مختلف سیاسی اصلاح طلب و تحول خواه و طرفدار رفراندوم؛ از داخل و خارج کشور؛ تهرانی و شهرستانی؛ مشارکتی و حزب اتحاد ملت و مجاهد انقلاب و نهضت آزادی و ملی- مذهبی و کانون نویسندگان و فدائی خلق و جمهوری خواه و حزب چپ و …ِ؛ مذهبی و غیرمذهبی؛ چپ و راست؛ فعال مدنی و حقوق زنان و حقوق بشر و حق تحصیل و حقوق اقوام و…؛ فعال دانشجویی و صنفی معلمان و کارگران؛ روزنامه نگار و نویسنده و وکیل و شاعر و هنرمند و روحانی و معلم و استاد دانشگاه؛ کرد و ترک و عرب؛ مذهبی سنتی و نوگرا؛ فرزند شهید جنگ و مادر شهید جنبش سبز؛ نماینده و مسئول سابق حکومت تا زندانی سیاسی پس از انقلاب؛ زندانی یک رژیم و زندانی دو رژیم!؛ بوروکرات و تکنوکرات؛ زندانی و خانواده زندانی و… . اسامی این بیانیه به هیچوجه یکدست و یک فکر و برای زیاد شدن کمیت امضا کنندگان نیست.
بسیاری دیگر از افراد و جریانات سیاسی نیز با نوشتن بیانیه های گروهی و مقاله و مصاحبه و گذاشتن مطلب در فضای مجازی و…، خشونت و حمله تروریستی اهواز را با اشکال و زبانها و نقطه عزیمت ها و تاکیدات مختلف محکوم کردند.
حال؛ یک بار عرصه سیاسی کشور وطیف گسترده و متنوع و حتی متضاد محکوم کنندگان خشونتهای اهواز را مرور کنیم، چه جریاناتی در کارزار گسترده محکومیت خشونت و ترور غایب بودند؟ غایبان این صحنه صدای دیگر و متفاوتی نسبت به این طیف گسترده که می توان به نوعی نمادی از اکثریت مردم ایران دانست، داشتند و دارند.
https://tinyurl.com/ycrvras4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55763
رضا علیجانی
بیانیه ۴۷۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی داخل و خارج از کشور با گرایشات مختلف فکری و سیاسی «در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی» یکی از مهم ترین و نمادین ترین بیانیه های سیاسی در سالیان اخیر است.
دو مضمون محوری و اصلی این بیانیه بسیار مهم و راهبردی است یعنی: محکوم کردن «خشونت کور و تروریستی» و نگرانی نسبت به «چرخه خشونت».
این بیانیه با اشاره به «استقلال و تمامیت ارضی ایران و صلح و امنیت بین المللی» و تاکید بر اینکه « اینگونه اعمال تروریستی جز تشدید خشونت و فضای امنیتی نتیجه ای در بر نخواهد داشت، چون چرخه خشونت خلاف منافع و امنیت ملی و در نهایت به ضرر مردم ایران است»، نسبت به «چرخه خشونت» به خاطر «برخورد عکس العملی در فضای احساسی و غیرعقلایی» و «برخورد گسترده و بدون مبنای قانونی با طیفی گسترده» هشدار داده است. همچنین تاکید کرده که «ما همانقدرکه عملیات تروریستی و چرخه خشونت را محکوم و مذموم می دانیم از بین بردن زمینه های اقتصادی و اجتماعی آن را از طریق عمران و آبادی و توسعه همه جانبه لازم می دانیم، و رفع هرگونه تبعیض بین همه اقوام و گروه های مذهبی، زبانی و قومی ایرانی را ضروری ارزیابی می کنیم.»
و بالاخره این بیانیه به مخالفت بنیادی و راهبردی با «منطق دوگانه» در امر تروریسم پرداخته است با این مضمون که «هرگونه برخورد دوگانه با مبحث تروریسم (چه دولتی و چه غیردولتی ) را از سوی دولتها، نهادها، رسانه ها و افراد توجیه ناپذیر و محکوم دانسته و امیدواریم منطقه آشوب زده ما روزی با از بین رفتن هر نوع تروریسم و جنگ طلبی و خشونت گرایی و حمایت مالی یا سیاسی از این نوع رفتارها، روی صلح، امنیت و همزیستی مسالمت آمیز را به خود ببیند.»
اما جدا از این ابعاد و اجزاء آنچه این بیانیه را به شدت مهم و نمادین می کند طیف گسترده و بسیار متنوع امضاکنندگان آن در محکوم کردن خشونت کور و تروریسم و نگرانی نسبت به چرخه خشونت است.
دقت کنیم به در کنار هم آمدن اسامی پر شمار و البته متنوع از جریانات مختلف سیاسی اصلاح طلب و تحول خواه و طرفدار رفراندوم؛ از داخل و خارج کشور؛ تهرانی و شهرستانی؛ مشارکتی و حزب اتحاد ملت و مجاهد انقلاب و نهضت آزادی و ملی- مذهبی و کانون نویسندگان و فدائی خلق و جمهوری خواه و حزب چپ و …ِ؛ مذهبی و غیرمذهبی؛ چپ و راست؛ فعال مدنی و حقوق زنان و حقوق بشر و حق تحصیل و حقوق اقوام و…؛ فعال دانشجویی و صنفی معلمان و کارگران؛ روزنامه نگار و نویسنده و وکیل و شاعر و هنرمند و روحانی و معلم و استاد دانشگاه؛ کرد و ترک و عرب؛ مذهبی سنتی و نوگرا؛ فرزند شهید جنگ و مادر شهید جنبش سبز؛ نماینده و مسئول سابق حکومت تا زندانی سیاسی پس از انقلاب؛ زندانی یک رژیم و زندانی دو رژیم!؛ بوروکرات و تکنوکرات؛ زندانی و خانواده زندانی و… . اسامی این بیانیه به هیچوجه یکدست و یک فکر و برای زیاد شدن کمیت امضا کنندگان نیست.
بسیاری دیگر از افراد و جریانات سیاسی نیز با نوشتن بیانیه های گروهی و مقاله و مصاحبه و گذاشتن مطلب در فضای مجازی و…، خشونت و حمله تروریستی اهواز را با اشکال و زبانها و نقطه عزیمت ها و تاکیدات مختلف محکوم کردند.
حال؛ یک بار عرصه سیاسی کشور وطیف گسترده و متنوع و حتی متضاد محکوم کنندگان خشونتهای اهواز را مرور کنیم، چه جریاناتی در کارزار گسترده محکومیت خشونت و ترور غایب بودند؟ غایبان این صحنه صدای دیگر و متفاوتی نسبت به این طیف گسترده که می توان به نوعی نمادی از اکثریت مردم ایران دانست، داشتند و دارند.
https://tinyurl.com/ycrvras4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55763
واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی به سخنرانی روحانی و ترامپ
روز ایران در سازمان ملل متحد
زیتون–سولماز ایکدر: روز گشایش مراسم هفتادوسومین دوره مجمع عمومی سازمان ملل، بی اغراق روز ایران بود.
دونالد ترامپ٬ رییس‌جمهوری آمریکا، به رغم اینکه پیشتر بارها برای مذاکره و دیدار با رهبران ایران ابراز تمایل کرده بود٬ به یک‌باره امروز طی توییتی این دیدار را «به آینده و تغییر رویکرد ایران حواله کرد.»
ترامپ با اینکه در این توییت روحانی را «مردی دوست داشتنی خواند٬ گفت که برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد.
او در حالی اعلام کرد که «برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد»٬که پیشتر مدعی شده بود که حاضر است با حسن روحانی از «موضع برابر» و بدون «قید و شرط» پای میز مذاکره بنشیند.
روز گذشته نیز مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا٬ در گفتوگو با شبکه خبری فاکس گفته بود که «رهبر واقعی ایران آیت الله خامنه‌ای است و دونالد ترامپ آمادگی دیدار با او را دارد.»
وقتی کریستین امانپور مجری CNN در گفتوگو با حسن‌روحانی از او پرسید: «امروز ترامپ در توییتی شما را مردی دوست‌داشتنی خوانده و دوباره از ملاقات گفته»، روحانی جواب داد: «به جای حرف، صداقت و جدیت لازم است. او دو سال پیگیر دیدار است. این ملاقات باید زمانی انجام شود که واقعا به نفع دو ملت و دو کشور باشد.»
دونالد ترامپ: حکومت جمهوری اسلامی یک دیکتاتور فاسد است
رییس جمهوری آمریکا از حکومت جمهوری اسلامی به عنوان یک «دیکتاتور فاسد» نام برد و افزود: «ما از همه کشورها می‌خواهیم تا زمانی که رژیم ایران به رویکرد تهاجمی خود ادامه می‌دهد این کشور را منزوی کند.»
دونالد ترامپ همچنین رهبران جمهوری اسلامی را به خاطر سیاست‌های‌شان به باد انتقاد گرفت و گفت که آنها «بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند.»
رییس جمهوری آمریکا در ادامه رهبران ایران گفت «منابع کشور را چپاول می‌کند تا خودشان را ثروتمند کرده و ویرانی را در سراسر خاورمیانه و ورای آن گسترش دهند.
به گفته او مردم ایران حق دارند از رهبران‌شان خشمگین باشند که به میلیاردها دلار از دارایی‌شان دستبرد زده‌اند، سهام با ارزش را به تملک خود در آورده و موقوفه‌های مذهبی را غارت کرده‌اند برای اینکه جیب‌های خود را پر کنند و گروه‌های نیابتی‌شان را به جنگ بفرستند.»
ترامپ تاکید کرد که «رهبران ایران بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند» و افزود که «آنها احترامی برای همسایگان، مرزها یا حق حاکمیت ملت‌ها قائل نیستند. همسایگان ایران بهای سنگینی را به خاطر دستور کار تهاجمی و توسعه‌طلبی ایران پرداخت کرده‌اند.»
حسن روحانی: من گفتوگو را از همین جا شروع می‌کنم
حسن روحانی٬ رییس جمهوری ایران٬در مهمت‌ترین فراز از سخنرانی‌اش در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «برای گفتوگو، نیازی به گرفتن عکس‌های دونفره نیست٬ من گفتوگو را از همین جا و پشت همین تریبون آغاز می‌کنم.»
به گفته رییس‌جمهوری ایران «آمریکا فکر می‌کند چون زور دارد، حق هم دارد.» او ادامه داد: «درک آنها از قدرت، نه اقتدارِ مشروع و قانونی، که زورگویی است. هیچ دولت و ملتی را نمی‌توان به زور به پایِ میز مذاکره آورد و اگر چنین شود آنچه انباشت می‌شود، خوشه‌های خشم ملت‌هاست که نصیب زورگویان خواهد شد.»
حسن روحانی بخش عمده سخنرانی‌اش را به اعتراض نسبت به خروج آمریکا از برجام٬ اختصاص داد.
رییس‌جمهوری ایران در این رابطه گفت: «خرسندیم که جامعه بین‌المللی، خروج یک‌جانبه و غیرقانونیِ دولت آمریکا از برجام را برنتافت و در برابر آن موضعی قاطع اتخاذ نمود. برجام حاصل بیش از یک دهه تلاش دیپلماتیک و یک دوره مذاکرات فشرده برای رفع یک بحرانِ ساختگی بود. این سند توسط قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت به اتفاق آراء تأیید و به تعهدی بین‌المللی تبدیل شد. بر اساس این قطعنامه، همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای موظف‌اند از هر اقدامی در مغایرت با آن خودداری کرده و از اجرای برجام حمایت نمایند.»
او در ادامه با اعتراض به اینکه آمریکا از سایر کشورها نیز می‌خواهد برجام را نقض کنند٬ ادامه داد: «خطرناک‌تر اینکه، آمریکا همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی را تهدید می‌کند که اگر به قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت عمل کنند، مجازات خواهند شد. این دو، یعنی«دعوت عام برای سرپیچی از قانون» و «تهدید قانون مداران به مجازات»، برای اولین بار است که در تاریخ این سازمان، اتفاق می‌افتد. این روش منحصر به برجام نیست، حتی در برخورد آمریکا حتی با دیوان کیفری بین‌المللی نیز حاکم است.»
https://tinyurl.com/y7rsf2ry
متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55773
روز ایران در سازمان ملل متحد
زیتون–سولماز ایکدر: روز گشایش مراسم هفتادوسومین دوره مجمع عمومی سازمان ملل، بی اغراق روز ایران بود.
دونالد ترامپ٬ رییس‌جمهوری آمریکا، به رغم اینکه پیشتر بارها برای مذاکره و دیدار با رهبران ایران ابراز تمایل کرده بود٬ به یک‌باره امروز طی توییتی این دیدار را «به آینده و تغییر رویکرد ایران حواله کرد.»
ترامپ با اینکه در این توییت روحانی را «مردی دوست داشتنی خواند٬ گفت که برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد.
او در حالی اعلام کرد که «برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد»٬که پیشتر مدعی شده بود که حاضر است با حسن روحانی از «موضع برابر» و بدون «قید و شرط» پای میز مذاکره بنشیند.
روز گذشته نیز مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا٬ در گفتوگو با شبکه خبری فاکس گفته بود که «رهبر واقعی ایران آیت الله خامنه‌ای است و دونالد ترامپ آمادگی دیدار با او را دارد.»
وقتی کریستین امانپور مجری CNN در گفتوگو با حسن‌روحانی از او پرسید: «امروز ترامپ در توییتی شما را مردی دوست‌داشتنی خوانده و دوباره از ملاقات گفته»، روحانی جواب داد: «به جای حرف، صداقت و جدیت لازم است. او دو سال پیگیر دیدار است. این ملاقات باید زمانی انجام شود که واقعا به نفع دو ملت و دو کشور باشد.»
دونالد ترامپ: حکومت جمهوری اسلامی یک دیکتاتور فاسد است
رییس جمهوری آمریکا از حکومت جمهوری اسلامی به عنوان یک «دیکتاتور فاسد» نام برد و افزود: «ما از همه کشورها می‌خواهیم تا زمانی که رژیم ایران به رویکرد تهاجمی خود ادامه می‌دهد این کشور را منزوی کند.»
دونالد ترامپ همچنین رهبران جمهوری اسلامی را به خاطر سیاست‌های‌شان به باد انتقاد گرفت و گفت که آنها «بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند.»
رییس جمهوری آمریکا در ادامه رهبران ایران گفت «منابع کشور را چپاول می‌کند تا خودشان را ثروتمند کرده و ویرانی را در سراسر خاورمیانه و ورای آن گسترش دهند.
به گفته او مردم ایران حق دارند از رهبران‌شان خشمگین باشند که به میلیاردها دلار از دارایی‌شان دستبرد زده‌اند، سهام با ارزش را به تملک خود در آورده و موقوفه‌های مذهبی را غارت کرده‌اند برای اینکه جیب‌های خود را پر کنند و گروه‌های نیابتی‌شان را به جنگ بفرستند.»
ترامپ تاکید کرد که «رهبران ایران بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند» و افزود که «آنها احترامی برای همسایگان، مرزها یا حق حاکمیت ملت‌ها قائل نیستند. همسایگان ایران بهای سنگینی را به خاطر دستور کار تهاجمی و توسعه‌طلبی ایران پرداخت کرده‌اند.»
حسن روحانی: من گفتوگو را از همین جا شروع می‌کنم
حسن روحانی٬ رییس جمهوری ایران٬در مهمت‌ترین فراز از سخنرانی‌اش در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «برای گفتوگو، نیازی به گرفتن عکس‌های دونفره نیست٬ من گفتوگو را از همین جا و پشت همین تریبون آغاز می‌کنم.»
به گفته رییس‌جمهوری ایران «آمریکا فکر می‌کند چون زور دارد، حق هم دارد.» او ادامه داد: «درک آنها از قدرت، نه اقتدارِ مشروع و قانونی، که زورگویی است. هیچ دولت و ملتی را نمی‌توان به زور به پایِ میز مذاکره آورد و اگر چنین شود آنچه انباشت می‌شود، خوشه‌های خشم ملت‌هاست که نصیب زورگویان خواهد شد.»
حسن روحانی بخش عمده سخنرانی‌اش را به اعتراض نسبت به خروج آمریکا از برجام٬ اختصاص داد.
رییس‌جمهوری ایران در این رابطه گفت: «خرسندیم که جامعه بین‌المللی، خروج یک‌جانبه و غیرقانونیِ دولت آمریکا از برجام را برنتافت و در برابر آن موضعی قاطع اتخاذ نمود. برجام حاصل بیش از یک دهه تلاش دیپلماتیک و یک دوره مذاکرات فشرده برای رفع یک بحرانِ ساختگی بود. این سند توسط قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت به اتفاق آراء تأیید و به تعهدی بین‌المللی تبدیل شد. بر اساس این قطعنامه، همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای موظف‌اند از هر اقدامی در مغایرت با آن خودداری کرده و از اجرای برجام حمایت نمایند.»
او در ادامه با اعتراض به اینکه آمریکا از سایر کشورها نیز می‌خواهد برجام را نقض کنند٬ ادامه داد: «خطرناک‌تر اینکه، آمریکا همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی را تهدید می‌کند که اگر به قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت عمل کنند، مجازات خواهند شد. این دو، یعنی«دعوت عام برای سرپیچی از قانون» و «تهدید قانون مداران به مجازات»، برای اولین بار است که در تاریخ این سازمان، اتفاق می‌افتد. این روش منحصر به برجام نیست، حتی در برخورد آمریکا حتی با دیوان کیفری بین‌المللی نیز حاکم است.»
https://tinyurl.com/y7rsf2ry
متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55773
ارزیابی انتقادی انعکاس بیانیه‌ها در رسانه‌ها
جواد رحیم پور
این روزها بیانیه‌های متعددی در کشور و با امضاهای مختلف صادر می‌شود. اما انعکاس بیانیه‌ها کاملا متفاوت است و رسانه‌ها هم بنا به موضوع و هم بنا به چهره‌های امضاکننده، دست به گزینش می‌زنند.
در مورد رسانه‌های داخلی در برخی حوزه‌ها این رویه قابل درک است، مانند بیانیه‌هایی که در مورد مسائل مرتبط با زندانیان سیاسی منتشر می‌شود. اما در مورد بیانیه‌های عمومی طبعا وجه مشترکی بین رفتار رسانه‌های داخل و خارج کشور وجود دارد.
به طور کلی رسانه‌ها علاوه بر موضوع، اهمیت بیانیه را بر اساس اهمیت امضا کنندگان آن طبقه‌بندی و منتشر می‌کنند. در این رویکرد حقیقتی نهفته است اما در تمام موارد مصداق ندارد و با یک روش اطلاع‌رسانی‌کردن خطای زیادی ایجاد می‌شود.
معمولا نوعی عرف وجود دارد. رسانه‌ها در بیانیه‌های جمعی، تعدادی از فعالان مشهور را از بقیه اسامی جدا می‌کنند و نوعی لید اختصاصی درست می‌کنند و سپس بیانیه و اسامی سایر امضاکنندگان را قرار می‌دهند.
این روش اطلاع‌رسانی خطاهای زیادی دارد. به‌طور مثال در عنوان بیانیه‌ها ذکر می شود فلان تعداد از فعالان سیاسی و مدنی یا جمعی از نیروهای …. و… بیانیه را امضا کرده‌اند.
همین امر نشان دهنده ترکیب سیاسی و اجتماعی بیانیه است. بنابراین وقتی تفکیکی صورت می‌گیرد چند اتفاق می‌افتد که فهرست وار به آن اشاره می کنم:
۱- تبدیل یک بیانیه به دوبیانیه: یک بیانیه به دو بیانیه در عمل با اسامی مشهورین وغیر مشهورین تقسیم می‌شود. تبعات این امر عبارت است از:
۱-۱- وزن‌دهی به افراد امضا کننده: وزن‌دهی به افراد امضا کننده و قضاوت کردن بدون دلیل در مورد فعالیت سیاسی یا مدنی سایر امضا کنندگان
۱-۲- برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی: برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی از سایر امضا کنندگان به عنوان چهره‌های اصلی امضاکننده
۱-۳- بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان: بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان و کم اهمیت جلوه‌دادن اسامی آنها در بیانیه. به عبارت صریح‌نر بود و نبود آن اهمیتی ندارد.
۲- ایجاد تبعیض بین امضا کنندگان: بر این اساس عمده بیانیه‌های صادر شده که جنبه اعتراضی به کاستی‌های جامعه دارد خود به تبعیض بین فعالان منجر می‌شود و در عمل رسانه‌ها یک تبعیض را به دو تبعیض تبدیل می‌کنند.
۳- کم اهمیت جلوه دادن واکنش جامعه مدنی: بسیاری از غیر مشهورین بیانیه ها حتی بیانیه‌های حزبی در واقع مربوط به حوزه مدنی یا پایگاه اجتماعی آن جریان مربوط می‌شود. بنابراین در این نوع بر جسته‌سازی‌ها اغلب فعالان مدنی از فهرست‌های گزینش‌شده باز می مانند و فعالان مشهور و نیمه مشهور سیاسی مورد اشاره قرار می‌گیرند.
بدیهی است در این گزینش جایی برای فعالان مدنی و یا فعالان اجتماعی باقی نمی‌ماند. به نظر می‌رسد رسانه‌های به رغم آنچه خود برای گسترش امر سیاسی و اجتماعی‌سازی کنش‌گری تلاش می‌کنند، در عمل هنوز نتوانسته‌اند میانه و رابطه درستی با جامعه برقرار کنند و در بزنگاه خود عناصر اجتماعی را مخفی و چهره‌های سیاسی را بر جسته می کنند.
۴- پیدا کردن سخنگو: برای رسانه‌ها بخشی از این تفکیک‌ها به دلیل ساده‌سازی و پیدا کردن سخنگو برای بیانیه صورت می‌گیرد. بیانیه‌های جمعی اغلب نه تشکیلاتی است و نه شبه تشکیلاتی و از ساز وکار حزبی پیروی نمی‌کند. اگر موضوع مهمی در میان باشد رسانه‌ها تمایل دارند بر اساس آنچه خود ساخته و گزینش کرده‌اند در مورد بیانیه از کسی توضیحی بخواهند.
برای این امر لازم نیست ابتدا تبعیض روا دارند و سپس وارد فرایند اطلاع‌رسانی شوند. کافی است به عنوان مطلع با یکی از امضاکنندگان کار رسانه‌ای‌شان را انجام دهند. درست است که چهره‌ها در دسترس‌ترند اما رسانه‌ها برای پیدا کردن بقیه آن هم در عصر رسانه وبا سرچ‌های ساده اغلب می توانند دیگران را هم پیدا کنند و نظر خواهی نمایند. البته این کار زحمت دارد و قصد ندارم در این امر تاکید زیادی داشته باشم.
۵- اطلاع‌رسانی غلط: یکی از تبعات تفکیک اسامی ، اطلاع‌رسانی نادرست است. درحالی که بیانیه‌ها جمعی است، خلاصه کردن آن به نام افراد مشهور، نوعی اطلاع‌رسانی نادرست است. به‌ویژه در بسیاری از موارد تهیه کنندگان و نویسندگان این بیانیه‌ها اتفاقا افراد مشهور نیستند و ناشی از حساسیت جامعه مدنی است. همراهی چهره‌ها و نمه افراد امضاکننده ارزشمند است و خلاصه کردن این نوع اقدامات مصداق اتفاقا اطلاع رسانی نادرست است.
https://tinyurl.com/ya43srv4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55766
جواد رحیم پور
این روزها بیانیه‌های متعددی در کشور و با امضاهای مختلف صادر می‌شود. اما انعکاس بیانیه‌ها کاملا متفاوت است و رسانه‌ها هم بنا به موضوع و هم بنا به چهره‌های امضاکننده، دست به گزینش می‌زنند.
در مورد رسانه‌های داخلی در برخی حوزه‌ها این رویه قابل درک است، مانند بیانیه‌هایی که در مورد مسائل مرتبط با زندانیان سیاسی منتشر می‌شود. اما در مورد بیانیه‌های عمومی طبعا وجه مشترکی بین رفتار رسانه‌های داخل و خارج کشور وجود دارد.
به طور کلی رسانه‌ها علاوه بر موضوع، اهمیت بیانیه را بر اساس اهمیت امضا کنندگان آن طبقه‌بندی و منتشر می‌کنند. در این رویکرد حقیقتی نهفته است اما در تمام موارد مصداق ندارد و با یک روش اطلاع‌رسانی‌کردن خطای زیادی ایجاد می‌شود.
معمولا نوعی عرف وجود دارد. رسانه‌ها در بیانیه‌های جمعی، تعدادی از فعالان مشهور را از بقیه اسامی جدا می‌کنند و نوعی لید اختصاصی درست می‌کنند و سپس بیانیه و اسامی سایر امضاکنندگان را قرار می‌دهند.
این روش اطلاع‌رسانی خطاهای زیادی دارد. به‌طور مثال در عنوان بیانیه‌ها ذکر می شود فلان تعداد از فعالان سیاسی و مدنی یا جمعی از نیروهای …. و… بیانیه را امضا کرده‌اند.
همین امر نشان دهنده ترکیب سیاسی و اجتماعی بیانیه است. بنابراین وقتی تفکیکی صورت می‌گیرد چند اتفاق می‌افتد که فهرست وار به آن اشاره می کنم:
۱- تبدیل یک بیانیه به دوبیانیه: یک بیانیه به دو بیانیه در عمل با اسامی مشهورین وغیر مشهورین تقسیم می‌شود. تبعات این امر عبارت است از:
۱-۱- وزن‌دهی به افراد امضا کننده: وزن‌دهی به افراد امضا کننده و قضاوت کردن بدون دلیل در مورد فعالیت سیاسی یا مدنی سایر امضا کنندگان
۱-۲- برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی: برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی از سایر امضا کنندگان به عنوان چهره‌های اصلی امضاکننده
۱-۳- بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان: بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان و کم اهمیت جلوه‌دادن اسامی آنها در بیانیه. به عبارت صریح‌نر بود و نبود آن اهمیتی ندارد.
۲- ایجاد تبعیض بین امضا کنندگان: بر این اساس عمده بیانیه‌های صادر شده که جنبه اعتراضی به کاستی‌های جامعه دارد خود به تبعیض بین فعالان منجر می‌شود و در عمل رسانه‌ها یک تبعیض را به دو تبعیض تبدیل می‌کنند.
۳- کم اهمیت جلوه دادن واکنش جامعه مدنی: بسیاری از غیر مشهورین بیانیه ها حتی بیانیه‌های حزبی در واقع مربوط به حوزه مدنی یا پایگاه اجتماعی آن جریان مربوط می‌شود. بنابراین در این نوع بر جسته‌سازی‌ها اغلب فعالان مدنی از فهرست‌های گزینش‌شده باز می مانند و فعالان مشهور و نیمه مشهور سیاسی مورد اشاره قرار می‌گیرند.
بدیهی است در این گزینش جایی برای فعالان مدنی و یا فعالان اجتماعی باقی نمی‌ماند. به نظر می‌رسد رسانه‌های به رغم آنچه خود برای گسترش امر سیاسی و اجتماعی‌سازی کنش‌گری تلاش می‌کنند، در عمل هنوز نتوانسته‌اند میانه و رابطه درستی با جامعه برقرار کنند و در بزنگاه خود عناصر اجتماعی را مخفی و چهره‌های سیاسی را بر جسته می کنند.
۴- پیدا کردن سخنگو: برای رسانه‌ها بخشی از این تفکیک‌ها به دلیل ساده‌سازی و پیدا کردن سخنگو برای بیانیه صورت می‌گیرد. بیانیه‌های جمعی اغلب نه تشکیلاتی است و نه شبه تشکیلاتی و از ساز وکار حزبی پیروی نمی‌کند. اگر موضوع مهمی در میان باشد رسانه‌ها تمایل دارند بر اساس آنچه خود ساخته و گزینش کرده‌اند در مورد بیانیه از کسی توضیحی بخواهند.
برای این امر لازم نیست ابتدا تبعیض روا دارند و سپس وارد فرایند اطلاع‌رسانی شوند. کافی است به عنوان مطلع با یکی از امضاکنندگان کار رسانه‌ای‌شان را انجام دهند. درست است که چهره‌ها در دسترس‌ترند اما رسانه‌ها برای پیدا کردن بقیه آن هم در عصر رسانه وبا سرچ‌های ساده اغلب می توانند دیگران را هم پیدا کنند و نظر خواهی نمایند. البته این کار زحمت دارد و قصد ندارم در این امر تاکید زیادی داشته باشم.
۵- اطلاع‌رسانی غلط: یکی از تبعات تفکیک اسامی ، اطلاع‌رسانی نادرست است. درحالی که بیانیه‌ها جمعی است، خلاصه کردن آن به نام افراد مشهور، نوعی اطلاع‌رسانی نادرست است. به‌ویژه در بسیاری از موارد تهیه کنندگان و نویسندگان این بیانیه‌ها اتفاقا افراد مشهور نیستند و ناشی از حساسیت جامعه مدنی است. همراهی چهره‌ها و نمه افراد امضاکننده ارزشمند است و خلاصه کردن این نوع اقدامات مصداق اتفاقا اطلاع رسانی نادرست است.
https://tinyurl.com/ya43srv4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55766
بازگشتِ #من_و_سانسورچی؛ قصه‌ی خودکارهای سبز و قرمز
زیتون- سولماز ایکدر: سانسور تنها بخشی از کار روزنامه‌نگاران٬ نویسندگان و فیلم‌سازان نیست، قصه زندگی هر کدام از ماست که هر روز زندگی عادی‌مان دست به گریبان سانسور است از پوشش٬ خوراک٬ آشامیدنی تا هر آنچه دوست داریم٬
با این‌حال، این واژه در زندگی برخی پررنگ‌تر می‌شود؛ از جمله کسانی که کارشان تولید محتوی است.
سانسورچی‌ها در رسانه خدایی می‌کنند. با خودکارهای سبز و قرمز٬ خط می‌کشند٬حذف می‌کنند٬تغییر می‌دهند تا مبادا «عفت عمومی جریحه‌دار شود»٬ مسئولی برنجد یا به گمانشان غباری بر دامن رسانه بنشیند.
برای سال‌نامه روزنامه‌ای اصلاح‌طلب و مشهور گفت‌وگویی گرفته بودم با علی یونسی٬ وزیر اسبق اطلاعات و مشاور اقوام حسن روحانی.
سانسورچی روزنامه که اتفاقا سابقه کار حزبی و سیاسی را نیز در کارنامه‌اش داشت٬ بخش عمده‌ای از مصاحبه را حذف کرد. در پاسخ به اعتراضم با این مضمون که «وزیر اسبق اطلاعات نمی‌فهمد چه بگوید٬ اما تو می‌فهمی و حذف می‌کنی» گفت: «بله٬ او نمی‌فهمد اما من می‌فهمم.»
با رونق گرفتن شبکه‌های مجازی برخی از این تولید کنندگان محتوی بخش‌های سانسور شده کارشان را منتشر کردند تا حداقل افکار عمومی در جریان آنچه «حذف» می‌شود، قرار گیرد.
ماجرای «#من_و_سانسورچی» در فضای مجازی مجددا با مجموعه توییت یحی نطنزی٬ داغ شد.
او در مجموعه توییتی نمونه‌هایی از آنچه را در مجلات همشهری سانسور می‌شود، منتشر کرد.
به نوشته او هر لغتی به ویژگی‌های زنان از جمله یائسگی٬ زیبایی٬ جوانی اشاره دارد از جمله «خط قرمز»های رسانه است و باید حذف شود؛ «رابطه داشتن با زنان» نیز مشمول همین قانون خواهد شد.
به گفته این روزنامه‌نگار همه‌ی کلماتی که مثل «پیامبر»، «تسبیح» یا «معبد» بار مذهبی داشتند٬ در متن‌های غیر مذهبی، نیز باید حذف و با کلمات خنثی جایگزین می‌شدند.
این مجموعه توییت جرقه‌ای شد برای دیگر روزنامه‌نگاران تا به ذکر خاطراتشان از سانسور بپردازند.
نزهت امیرآبادیان در این رابطه نوشت: «دبیر سرویس بین الملل بودم تو اوج جنگ سوریه و زمانی که حماس اعلام حمایت کرده بود از گروه‌های مخالف دولت سوریه و به ایران پشت کرده بود. گزارش اصلی صفحه همین موضوع بود. مدیر اصلاح‌طلب روزنامه صدام کرد تو اتاقش و پرسید: از کجا خط می گیری؟»
ایمان پاک‌نهاد٬ دبیر تحریریه در شبکه‌آفتاب٬ هم به ذکر تجربه‌اش در این رابطه پرداخت: «مطلب درباره‌ی سرطان پستان بود و به‌تبع تعداد کلمه‌ی پستان زیاد. صفحه رفت پیش سردبیر و با این یادداشت برگشت: این حجم از پستان برای یک پاراگراف زیاد نیست؟»
کاربر دیگری نوشت:
در دوران دانشجویی سرمقاله‌ای نوشتم برای یک نشریه‌ی ادبی، موضوع آن شماره شعر معاصر بود و جمله‌ای در متن من بود غریب به این مضمون: در سه دهه‌ی اخیر شعر معاصر فارسی مسیری رو به نشیب را طی می‌کند.#سانسورچی واژه‌ی نشیب را تبدیل کرده بود به فراز...سرمقاله را عوض کردم.
https://tinyurl.com/y8o9pj8e
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55874
زیتون- سولماز ایکدر: سانسور تنها بخشی از کار روزنامه‌نگاران٬ نویسندگان و فیلم‌سازان نیست، قصه زندگی هر کدام از ماست که هر روز زندگی عادی‌مان دست به گریبان سانسور است از پوشش٬ خوراک٬ آشامیدنی تا هر آنچه دوست داریم٬
با این‌حال، این واژه در زندگی برخی پررنگ‌تر می‌شود؛ از جمله کسانی که کارشان تولید محتوی است.
سانسورچی‌ها در رسانه خدایی می‌کنند. با خودکارهای سبز و قرمز٬ خط می‌کشند٬حذف می‌کنند٬تغییر می‌دهند تا مبادا «عفت عمومی جریحه‌دار شود»٬ مسئولی برنجد یا به گمانشان غباری بر دامن رسانه بنشیند.
برای سال‌نامه روزنامه‌ای اصلاح‌طلب و مشهور گفت‌وگویی گرفته بودم با علی یونسی٬ وزیر اسبق اطلاعات و مشاور اقوام حسن روحانی.
سانسورچی روزنامه که اتفاقا سابقه کار حزبی و سیاسی را نیز در کارنامه‌اش داشت٬ بخش عمده‌ای از مصاحبه را حذف کرد. در پاسخ به اعتراضم با این مضمون که «وزیر اسبق اطلاعات نمی‌فهمد چه بگوید٬ اما تو می‌فهمی و حذف می‌کنی» گفت: «بله٬ او نمی‌فهمد اما من می‌فهمم.»
با رونق گرفتن شبکه‌های مجازی برخی از این تولید کنندگان محتوی بخش‌های سانسور شده کارشان را منتشر کردند تا حداقل افکار عمومی در جریان آنچه «حذف» می‌شود، قرار گیرد.
ماجرای «#من_و_سانسورچی» در فضای مجازی مجددا با مجموعه توییت یحی نطنزی٬ داغ شد.
او در مجموعه توییتی نمونه‌هایی از آنچه را در مجلات همشهری سانسور می‌شود، منتشر کرد.
به نوشته او هر لغتی به ویژگی‌های زنان از جمله یائسگی٬ زیبایی٬ جوانی اشاره دارد از جمله «خط قرمز»های رسانه است و باید حذف شود؛ «رابطه داشتن با زنان» نیز مشمول همین قانون خواهد شد.
به گفته این روزنامه‌نگار همه‌ی کلماتی که مثل «پیامبر»، «تسبیح» یا «معبد» بار مذهبی داشتند٬ در متن‌های غیر مذهبی، نیز باید حذف و با کلمات خنثی جایگزین می‌شدند.
این مجموعه توییت جرقه‌ای شد برای دیگر روزنامه‌نگاران تا به ذکر خاطراتشان از سانسور بپردازند.
نزهت امیرآبادیان در این رابطه نوشت: «دبیر سرویس بین الملل بودم تو اوج جنگ سوریه و زمانی که حماس اعلام حمایت کرده بود از گروه‌های مخالف دولت سوریه و به ایران پشت کرده بود. گزارش اصلی صفحه همین موضوع بود. مدیر اصلاح‌طلب روزنامه صدام کرد تو اتاقش و پرسید: از کجا خط می گیری؟»
ایمان پاک‌نهاد٬ دبیر تحریریه در شبکه‌آفتاب٬ هم به ذکر تجربه‌اش در این رابطه پرداخت: «مطلب درباره‌ی سرطان پستان بود و به‌تبع تعداد کلمه‌ی پستان زیاد. صفحه رفت پیش سردبیر و با این یادداشت برگشت: این حجم از پستان برای یک پاراگراف زیاد نیست؟»
کاربر دیگری نوشت:
در دوران دانشجویی سرمقاله‌ای نوشتم برای یک نشریه‌ی ادبی، موضوع آن شماره شعر معاصر بود و جمله‌ای در متن من بود غریب به این مضمون: در سه دهه‌ی اخیر شعر معاصر فارسی مسیری رو به نشیب را طی می‌کند.#سانسورچی واژه‌ی نشیب را تبدیل کرده بود به فراز...سرمقاله را عوض کردم.
https://tinyurl.com/y8o9pj8e
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55874