زيتون | Zeitoons@
9.8K subscribers
1.89K photos
310 videos
30 files
5.98K links
وب‌سايت خبری-‌تحليلی زيتون
www.Zeitoons.com

تریبونی «مستقل» با روی‌کردی حرفه‌ای برای بازتاب اخبار، تحلیل و اندیشه.

ایمیل: Sardabir.Zeitoons@Gmail.com

تلگرام: @Zeitoons
@Zeitoons :اینستاگرام
توییتر:@Zeitoons
فیس‌بووک:
Download Telegram
بیانیه ۱۵۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی و حقوق بشری
🍃 فرمان اعدام نوید افکاری؛ ارعاب مردم و سرکوب معترضان

https://www.zeitoons.com/80070

زیتون
– ۱۵۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی و حقوق بشری طی بیانیه‌ای در خصوص اعدام نوید افکاری٬ تاکید کردند که فرمان اعدام او از همان مرکزی آمد که حکم کشتار متعرضین را صادر کرده بود.
در این بیانیه آمده است: «جنایت به قتل رساندن نوید در حالی صورت گرفت که مطالبه لغو اعدام و اجرای یک دادرسی عادلانه، از سوی افکار عمومی داخلی و خارجی و از جمله خیل وسیعی از فعالان حقوق بشری و مجامع و شخصیت های ورزشی، هنری و سیاسی به اطلاع سنگین‌ترین گوشهای حاکمان نیز رسیده بود. اما بیت ولایی قدرت و رئیس جنایتکار قوه قضائیه بی‌اعتنا به این خواسته عمومی، شتابزده و بدون رعایت حداقل تشریفات معمول قانونی و انسانی نوید ورزشکار و کارگر گچکار را اعدام کردند.»

امضاکنندگان این بیانیه در بخشی دیگر از آن  «ضمن محکوم کردن این جنایت سنگدلانه و خلاف همه قوانین داخلی و بین‌المللی و همه موازین انسانی و اخلاقی» هشدار  داده اند که  «حاکمان بیت ولایی آقای خامنه‌ای و قدرتمندان قوه ناعدالتی و جنایت تصور نکنند با این نوع دهن کجی‌ها و قساوت قلب‌های مکرر در حال هراس افکنی در جامعه اند؛ آنان باید بدانند که این شتاب در جنایت در اصل از عمق هراس‌شان از اعتراض محرومان و تهیدستان جامعه نشات گرفته است.»

متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:

فرمان شتاب در اعدام نوید افکاری از همان مرکزی آمد که حکم شلیک و کشتار صدها نفر از مردم معترض در آبان ماه ۹۸ صادر شده بود و به زعم آنان با همان هدفی صورت گرفت که کشتار قبلی صورت گرفته بود: ارعاب مردم و سرکوب معترضان.  
صدور دو حکم اعدام برای نوید (قتل و محاربه) از قبل بدین خاطر صورت گرفته بود که به هر شکل ممکن اعدام او عملی شود. اما شتاب در اجرای آن پس از این اتفاق افتاد که اشکالات اساسی حقوقی و تناقضات آشکار سناریوی سست سرکوبگران جنایتکار در حال افشاء بود. از جمله در تعارض آشکار بین محل اصابت کارد در روایت ویدئویی پدر مقتول که سمت راست گردن و شانه پسرش را نشان می‌دهد با صحنه سازی تحت شکنجه ای که نوید سمت چپ شانه و بازو را نشانه می‌گیرد!؛ شهادت محضری فردی که گواهی به اقدام نوید داده بود مبنی بر این که تحت فشار و شکنجه آن اعتراف را کرده است و به عکس شهادت شاهدی که در اداره پلیس ناظر شکنجه نوید بوده و….

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80070
سندرم صف مرگ
علیه اعدام ۱۲ | سعید مدنی

انتظار در صف مرگ و تجربه چرخه امید و درماندگی در شرایط امنیتی شدید و اغلب در سلول انفرادی، موجب وارد ‌آمدن فشار روانی طولانی و چرخه‌هایی از شوک، ترس و رنج می‌شود. به گفته محکومان، فشار صندلی الکترونیکی، موجب اختلال روانی رنج‌آورِ «سندرم صف مرگ» می‌شود.

تعداد مکاتبی که حکم اعدام را به‌عنوان یک بی‌رحمی ضروری و اجتناب‌ناپذیر یا مجازات غیرانسانی و نقض قوانین بین‌الملل، تحقیرآمیز و بنابراین مخل حقوق بشر دانسته‌اند، رو به افزایش است. محکوم، در برخی پرونده‌ها باید سال‌ها با کابوس مرگ سر کند. گاه پرونده‌های قتلِ منتهی به صدور حکم اعدام آن‌چنان طولانی می‌شود که هم قاتل و خانوادهاش و هم مقتول آرزوی خاتمه فرایند دادرسی را دارند.

در پرونده قتل فاطمه سحرخیزان که در مهر ۱۳۸۱ رخ داد، شاهد این وضعیت بودیم. شهلا جاهد متهم به قتل در سال ۱۳۸۶ گفت: «من از زندان خسته شدهام، بنابراین بارها از مسئولان قضایی خواسته‌ام که هرچه زودتر خواسته اولیای دم را که قصاص من است، اجرا کنند. چون دیگر تحمل زندان را ندارم. از مسئولان اجرای احکام نیز می‌خواهم اگر واقعا مقصر و قاتل هستم، حکم اعدام را اجرا کنند تا از این بلاتکلیفی و زندگی پررنج و عذاب خلاص شوم. چندی قبل از وکیلم خواستم دیگر هیچ‌گونه اعتراضی به احکام پرونده‌ام نکند تا حکم هرچه سریع‌تر اجرا شود».

عبدالصمد خرّمشاهی، وکیل مجرم نیز طی نامه‌ای در ۲۳ شهریور ۱۳۸۶ خطاب به رئیس قوه قضائیه نوشت که حدود ۹ سال حبس، موکل‌اش را خسته کرده و بنابراین درخواست کرده اگر ابهامی در پرونده وجود دارد، برطرف شود و در غیر این صورت حکم قصاص به مرحله اجرا درآید. سرانجام شهلا جاهد ساعت ۵ صبح روز ۱۰ آذر ۱۳۸۹ پس از تحمل هشت سال زندان در زندان اوین به دار آویخته شد.

در پرونده‌ای دیگر، قاتلی به نام عبدالوهاب در سال ۱۳۷۴ در جریان سرقت منزلش توسط هم‌وطن خود به نام عبدالحفیظ با ضربات چاقو به قتل رسید. به دنبال بازداشت وی به حکم قاضی، متهم روانه زندان شد تا با شناسایی اولیای دم حکم نهایی صادر شود. تا اینکه چندی قبل دو تن از برادران عبدالوهاب از افغانستان به ایران آمده و با حضور در شعبه ۱۶۰۳ دادگاه، خواستار مجازات عامل قتل برادرشان شدند. قاتل پس از ۷ سال و در سال ۱۳۸۱ اعدام شد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80100
به نام «امنیت» به کام حاکمیت
رضویون؛ پای سپاه در کفش نیروی انتظامی

https://www.zeitoons.com/80087

زیتون – احسان نادرپور:
«کجا میری؟ چی تو ماشینت داری؟ صندوق رو بزن… داشبورد رو باز کن… نسبت تون چیه؟ شالتو بکش جلو، ها کن..» به لطف جمهوری اسلامی و نهادهای حاکمیتی از سپاه پاسداران و کمیته در سال‌های اول انقلاب تا گشت ارشاد، بسیج و سایر نهادهای ریز و درشت در سال‌های بعد، این جملات تبدیل به تجربه مشترک تعداد زیادی از ایرانی‌ها شده‌است.

در شهرها هر چند وقت یک بار به بهانه­‌های مختلف و اغلب با اسم رمز «برقراری امنیت» گشت­ و ایست‌های بازرسی به راه می­‌افتد. کاری که انجام آن به شیوه‌های غیرمعمول و توسط نهادهای غیرمسئول، به شهادت افکار عمومی نه تنها باعث ایجاد امنیت نمی‌شود که بیشتر حس ناامنی می‌دهد. از سوی دیگر موازی کاری همه این نهادها با پلیس و نیروی انتظامی به سردرگرمی و نارضایتی مردم انجامیده و گاه حتی صدای دولت را هم در می‌آورد.

این روزها بار دیگر خبرها حاکی از به راه افتادن جریانی تازه با نام «رضویون» به منظور برقراری «امنیت» است، نهادی که به شیوه شاخه‌ها سپاه قدس، «زینبیون» و «فاطمیون» نامگذاری شده است.

سپاه ولی عصر خوزستان با صدور اطلاعیه ای اعلام کرد که «در پی درخواست‌های اخیر مردمی برای ورود نیروهای بسیج و سپاه جهت تقویت امنیت مناطق مختلف شهرستان اهواز گشت های ویژه رضویون به زودی فعال می‌شوند.»
در این اطلاعیه آمده مردم استان خوزستان با «درخواست و مطالبه گسترده در فضای مجازی و مراجعات حضوری و مکتوب» خواهان ورود و « کمک سپاه ولیعصر(عج) به ارتقای امنیت عمومی جامعه در پی سرقت‌ها و ناامنی‌های اخیر در شهرستان اهواز» شدند. سپاه و بسیج هم «ضمن تشکر از اعتماد عموم مردم» برای این کار اعلام  آمادگی کردند.
همزمان با اعلام خبر این گشت‌زنی‌ها، ابراهیم رییسی، رئیس قوه‌قضائیه هم در گردهمایی فرماندهان نیروی انتظامی تاکید کرد: «مطلقاً نباید اجازه دهیم هیچ نقطه‌ای از کشور به محل امنی برای مفسدان، اراذل و اوباش و معتادان متجاهر تبدیل شود.»

گشت رضویون از کجا آمده است؟
خوزستان اولین و تنها استانی نیست که گشت­ موسوم به «رضویون» در آن راه اندازی می‌شود.
نقطه شروع اجرای گشت­‌های رضویون، پاییز سال ۹۶ بود و این کار در ابتدا به صورت چراغ خاموش و بدون اعلام قبلی آغاز شد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80087
👍1
هشدار!

#نسرین_ستوده پس از ۴۰ روز اعتصاب غذا به علت عارضه قلبی به اورژانس بیمارستان طالقانی منتقل شد. جان این وکیل مدافع حقوق بشر در خطر است

#خط_سوم
شاهدان شکنجه؛ از رامینِ پوراندرجانی تا شاهین ناصری
آن را که خبر شد

زیتون ـ یلدا امیری
: شاهدانِ بی‌قانونی و گاه جنایت در زندان‌های جمهوری اسلامی، برای شهادت نه تنها از مصونیت قضایی برخوردار نیستند بلکه زبان گشودن آنان می‌تواند برایشان عواقب خطرناکی در پی داشته باشد. اعدام نوید افکاری و روند قضایی پرابهام طی شده درباره پرونده او با واکنش‌های زیادی در شبکه‌های اجتماعی، نهادهای حقوق بشر و حتی سیاستمداران روبرو شد، حال بعد از گذشت بیش از یک هفته از این واقعه، اخباری منتشر شده مبنی بر اینکه یکی از شاهدان پرونده نوید افکاری ناپدید شده است.
مهدی محمودیان، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر، روز شنبه ۲۹ شهریور در توییتر خود نوشت: «سید شاهین ناصری فرزند سید عین الدین در محضر دادگاه به شکنجه شدن نوید افکاری در حین بازجویی شهادت داده و شفاها نیز اظهارات خود را تائید کرده است. حدود ۱۰ روز است که خانواده‌اش از او خبری ندارد. گویا او را تحویل همان نهادی داده‌اند که او علیه مامورین آن شهادت داده است.»

شاهدی که کوتاه نیامد
اوایل شهریور ماه  سال جاری بود که شاهین ناصری، فردی که خود را فوق لیسانس بازرگانی معرفی کرده بود، یک فایل صوتی در اختیار رسانه‌ها قرار داد. او در این فایل گفته بود که در اداره آگاهی شیراز شاهد کتک خوردن نوید افکاری و آسیب‌دیدگی جدی دست او بوده است.
ناصری پیش از آن هم در ۹ آبان ۱۳۹۸ با نوشتن نامه‌ای رسمی و ثبت‌شده از زندان شهادت داده بود که شخصا در آگاهی شیراز شاهد شکنجه نوید افکاری بوده است.
ناصری در فایل صوتی مذکور گفته است: «یک روز در آگاهی در راهرو صدای داد و بیداد و التماس شنیدم. سروان همراهم از من خواست که در راهرو بایستم تا او برگردد. رفت در یک اتاق را باز کرد. من هم از روی کنجکاوی رفتم ببینم چه خبر است. دیدم دو نفر لباس شخصی در یک اتاقی با فحاشی و باتوم و لوله نوید را با بی‌رحمی تمام کتک می‌زنند. بهش می‌گفتند هر چی ما می‌گیم درسته. چیزایی که می‌گیم می‌نویسی یا نه؟ نوید هم التماس می‌کرد نزنید، من کاری نکردم. دست‌هاش هم می‌آورد روی سرش. یکی از مامورهایی که بعدا فهمیدم اسمش عباسی است همچین کوبید روی دستش که نوید ضجه بلندی زد و از حال رفت.
ناصری اضافه کرده است: «من در سه دادسرا در این رابطه شهادت دادم. در دادسرای جرایم امنیتی که رفتم برای شهادت بازپرس شعبه گفت در آگاهی چه دیدی؟ من دیده‌هایم را توضیح دادم. بازپرس با لحن بدی گفت تو داری در پرونده امنیتی دخالت می‌کنی. پدرت را درمی‌آورم. همین مامورها را وادار می‌کنم که به خاطر تهمت و افترا ازت شکایت کنند. ذوبت می‌کنم.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80114
آمریکا«ماشه» را چکاند
 ترامپ به کجا شلیک کرد؟

زیتون ـ محمدرضا سرداری
: بالاخره دولت ترامپ ماشه برجام را چکاند، می‌گوید قرار است تحریم‌های سازمان ملل هم به صورت خودکار بازگردد. اما این تنها حرف دولت ترامپ است. نه مخالفان ترامپ در آمریکا، نه متحدان سنتی آمریکا در شورای امنیت که هنوز عضو برجام هستند؛ و نه حتی دبیرکل سازمان ملل بازگشت تحریم‌های بین‌المللی را علیه ایران به رسمیت نشناخته‌اند. آنتونیو گوترش در این زمینه نامه‌ای به شورای امنیت نوشته و گفته است به دلیل ابهامی که در زمینه وجود دارد اظهار نظری نمی‌کند.

ناظران نیز نگرانند که چنین اقدام یک سویه‌ای از سوی آمریکا  به سردرگمی سیاسی و حقوقی درباره مسئله توافق هسته‌ای با ایران دامن بزند و به تشدید بحرانی بیانجامد که میان روابط آمریکا، چین و روسیه از یک سو و آمریکا و اتحادیه اروپا از سوی دیگر ایجاد شده است. اما تحریم‌های فعلی آمریکا با تحریم‌های سازمان ملل چه تفاوتی دارد و اساسا بازگشت تحریم‌های سازمان ملل چه تاثیری بر شرایط کنونی ایران خواهد داشت.

سهم آمریکا از تحریم های سازمان ملل
هنگامی که پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل رفت و به تدریج تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران وضع شد؛ آمریکا بازوی اصلی اجرای این تحریم‌ها بود. تحریم تسلیحاتی، تحریم خرید نفت و محصولات پتروشیمی، تحریم هرگونه صنایعی که کاربرد دوگانه نظامی و هسته‌ای داشتند؛ تحریم کشتیرانی و برخی خطوط هوایی ایران، تحریم بیمه کشتی‌های باری و نهایتا تحریم بانک مرکزی ایران محورهای اصلی این تحریم‌ها بود.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80153
از آن و از جاودان؛ از خس و خاشاک
تاثیرات اجتماعی هنر محمدرضا شجریان

زیتون- سپیده جدیری: 
در وضعیتی به سر می‌بریم که زندگی شهروندان عادی نیز سال به سال گره‌‌ی کورتری با سیاست می‌خورد؛ چه رسد به هنرمندان که اغلب این سیاست بوده که صدایشان را – اگر نگوییم در سراسر تاریخ – دست کم در تاریخ معاصر این سرزمین، از طرفی خاموش و از طرفی جاودان کرده است. در چنین وضعیتی، طبیعی‌ست که واژگانی نظیر «هنرمند مردمی» در تقابل با «هنرمند حکومتی» و «هنر مردمی» در تقابل با «هنر فرمایشی» آن‌قدر زیاد استفاده شود که کم کم مفاهیم اولیه‌ی خود را از دست بدهد و به‌مانند عباراتی کلیشه‌ای، در اثر شنیده شدنِ بسیار حتی دلزدگی نیز در شنونده ایجاد کند. این فرضیه در عین حال با فرض دیگری قوت می‌گیرد: این‌که، اشباع شدن زندگی شهروندان عادی با سیاست، آنها را از سیاسی شدن همه‌ی چیزهایی که برای گریز از چنین زندگی‌ای به آن پناه جسته‌اند، خسته و سرخورده خواهد کرد؛ چیزهایی‌ مثل سینما، ادبیات و صد البته، موسیقی.

باب دیلن، هنرمندی که در دوره‌های مختلف، صدای جاودانه‌‌ی اعتراضات جامعه‌ی خود علیه جنگ، اعدام، تبعیض و نابرابری به‌شمار می‌رفته است، در باب «هنر مردمی»، تاریخ مصرف‌دار شدنش و آن دلزدگی که می‌تواند ایجاد کند می‌گوید:

«دوره‌ی آثار فرهنگی مردمی معمولا خیلی سریع به سر می‌رسد. یعنی دچار مرگ می‌شوند. من می‌خواستم کارهایی کنم که پا به پای نقاشی‌های رامبرانت دوام بیاورد.»
و چه انتظار بزرگی! کدام هنر است که هم بنا به تعریف بتواند «مردمی» باشد و هم با گذشت زمان و تغییر روحیات، سلایق و آمال مردم، همچنان محبوبیت خود را میان آنها حفظ کند؟ تنها هنرمندانی که اوج و فرودهای تاریخ یک سرزمین را درک و روایت می‌کنند، و نه آنانی که مترصد موجی می‌مانند تا از آن سواری بگیرند و بدین‌وسیله به نان و نوایی برسند، توانسته‌اند هنری خلق کنند که هر دو خصوصیت را دارا باشد. و محمدرضا شجریان از آنجا که همواره در آثارش آن تاریخی را به تصویر می‌کشد که برساخته‌ی مردم است؛ نه برساخته‌ی سیاست و موج‌های سیاسی، یکی از این انگشت‌شمار٘ هنرمندان است.

خود او در مستند «شجریان؛ پژواک روزگار» بر این امر صحه می‌گذارد؛ به‌طور مثال، آنجا که به مجری (صادق صبا) می‌گوید تصنیف «سپیده» را در توصیف حالت رستاخیزی که در جامعه پیش آمده بود خوانده است و توضیح می‌دهد که این اشتباه بوده که تلویزیون جمهوری اسلامی این ترانه را با نشان دادن تصویری از آقای خمینی در حال پایین آمدن از پله‌های هواپیما در لحظه‌ی ورود به ایران، پخش می‌کرده است. و باز تاکید می‌کند که برای شخص، ترانه‌ای نخوانده است. اگر روال آثارش را در نظر بگیریم، می‌بینیم که درست می‌گوید؛ آثار او آیینه‌ی تمام‌نمای تاریخ ایران در این چند دهه است و هر لحظه‌ی رنج و شادی که بر مردم ایران رفته، بی ‌آن‌که بخواهد از تمام این‌ها، سودی سیاسی ببرد و از این نمد کلاهی برای خود بدوزد. چرا که او چه پیش از انقلاب ۵۷ که عضویت در احزاب سیاسی و همراهی با اهداف آنها به کنش معمولِ هنرمند و روشنفکر تبدیل شده بود، چه حتی سال‌ها پس از آن، که نشست و برخاست با رؤسای جمهور و شرکت در مهمانی‌های افطاری آنها برای دسته‌ای از همان هنرمندان سیاسی افتخار محسوب می‌شد، استقلال خود در فکر و عمل را به هیچ قیمتی نفروخت؛ نه به عضویت هیچ‌یک از احزاب سیاسی درآمد، نه به دیدار هیچ‌کدام از چهره‌های سیاسی، حتی خوش‌نام‌ترین‌هایشان شتافت.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80167
ویژه محرم ۴| ایرانیان بر چه کسی می‌گریند؟
از سوگ سیاوش تا عزای حسین

زیتون ـ سولماز ایکدر
: ادیان و به تبع آن مذاهب٬ هیچ کدام از عدم به وجود نیامده‌اند؛ هرکدام سرشارند از آیین‌ها٬ نشانه‌گان و نمادهای ادیان و مذاهب دیگر. دین اسلام و مذهب شیعه نیز از این کلیت جدا نیستند. به‌خصوص مذهب شیعه که با فرهنگ ایرانی به‌گونه‌ای در هم تنیده شده که گاه جدا کردن و مجرد دیدن آن‌ها مقدور نیست.

مثلا جایگاه فاطمه زهرا در بین شیعیان مطابق است با نقش پوروچیستا، کوچک‌ترین دختر از سه دختر زرتشت. فاطمه زهرا همزمان نقشی چون آناهیتا٬ الاهه آب در بین شیعیان پذیرفته است، به طوری که برخلاف نص تاریخ در بین ایرانیان مشهور است که مهریه‌ او آب است.
گرته‌برداری‌های شیعیان از ادیان پیشااسلامی ایران محدود به فاطمه زهرا نیست. ایرانیان مفتون حماسه و ذکر پهلوانی٬ پس از فتح ایران به دست سپاه اسلام به قامت تنی چند از نزدیکان پیامبر اسلام نیز لباس سلحشوری پوشاندند از جمله نوه او٬ حسین.
امام سوم شیعیان یا سیاوش اساطیر
از مهم‌ترین داستان‌های سوگ در اساطیر ایران، سوگ سیاوش و آیین‌های همراه آن است. سرگذشت سیاوش در بسیاری از متون کهن ایرانی آمده و بخش مهمی از شاهنامه را نیز به خود اختصاص داده است.
روایتی که شیعیان ایرانی از سومین پیشوایشان نقل می‌کنند٬ شباهتی فراوان به اسطوره سیاوش دارد.
هر دو قربانی تهمت شدند٬ سیاوش قربانی تهمتِ نظر داشتن به زن پدرش و حسین قربانی تهمت خروج از حج؛ هر دو به نحو دلخراشی کشته شدند و هر دو از جمله معدود شخصیت‌های تاریخی بودند که ایرانیان لااقل در دوره‌ای به صورت جمعی به سوگشان می‌نشینند.
گذشته از شباهت‌های روایت٬ نحوی عزاداری برای این دو نیز با هم منطبق است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80147
🍃بیانیه‌ جمعی از فعالان مدنی و سیاسی ایرانی در اعتراض به تحریف حقیقت توسط سازمان عفو بین‌الملل

زیتون
-جمعی از فعالان مدنی و سیاسی ایرانی در بیانیه‌ای به تحریف واقعیات در گزارش عفو بین‌الملل درباره‌ی اعدام‌های دسته‌جمعی سال ۱۳۶۷ اعتراض کردند و کارزار مسئولان بخش ایران این سازمان در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی علیه میرحسین موسوی را نشانه‌‌ی سوءاستفاده آن‌ها از جان‌باختگان آن اعدام‌ها در جهت اهداف گروهی و جناحی دانستند.

این بیانیه به امضای جمعی از خانواده‌های جان‌باختگان اعدام‌های سیاسی سال ۱۳۶۷ و ده‌ها تن از چهره‌های فرهنگی و فعالان مدنی و سیاسی رسیده است
امضاکنندگان بیانیه، رخدادهای تابستان ۱۳۶۷ را جنایتی هولناک دانسته و تاکید کرده‌اند که پی‌گیری این جنایت یک ضرورت ملی و اخلاقی است و می‌باید فارغ از همه‌ی حب و بغض‌ها چنین رویکردی نسبت به آن داشت.

به گفته‌ی آن‌ها، اما بخش ایران سازمان عفو بین‌الملل مسئله را به گونه‌ای تبلیغ می‌کند که آمران و عاملان و مباشران جنایت، همه در سایه پنهان بمانند و میرحسین موسوی که تاکنون هیچ گونه مدرکی علیه او کشف نشده، به یک‌باره مسئول اصلی جلوه داده شود، رهبر جنبش سبز ایران که خود به جرم حق‌طلبی و همراهی با مردم، ده سال است در حصر خانگی به‌سرمی‌برد و هیچ امکانی برای دفاع ندارد.

امضاکنندگان بیانیه تاکید کرده‌اند، ‌هر زمان عفو بین الملل یا هر نهاد دیگری مستنداتی محکم و واقعی، دال بر همدلی میرحسین موسوی با اعدام‌های تابستان ۱۳۶۷ یا نقش احتمالی او در این جنایت ارائه کند، آن‌ها نیز در صدد تخفیف و سلب مسئولیت از او بر نخواهند آمد، اما «آن‌چه تاکنون بخش ایران سازمان عفو بین‌الملل در این رابطه ارائه کرده یک روایت تحریف‌شده و جعلی بوده که با سر و صدا و تبلیغات می‌خواهد به همه بفروشد».

متن کامل بیانیه و امضاها در پی می‌آید. «زیتون» این توضیح را لازم می‌داند که بیانیه حدود ده روز قبل آماده انتشار بود، اما به دلیل مصادف شدن با اعدام نوید افکاری و به احترام او با تاخیر منتشر می‌شود.

متن بیانیه در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80232
آیا ترمز دنا پلاس کشیده می‌شود؟
«مجلس انقلابی» در تله شفافیت و پاکدستی

زیتون ـ مهسا محمدی
: دو سه روزی است که دنا پلاس شده پاشه‌ی آشیل تازه مجلس انقلابی. در حالی که هنوز ۴ماه از آغاز به کار مجلس اصول‌گرا نگذشته است؛ و بعد از قائله مدراک تقلبی بذرپاش از یک سو و دعوای میرسلیم و قالیباف بر سر رشوه‌های رییس‌مجلس از سوی دیگر، حالا بحث اختصاص خودروی «رانتی» به نمایندگان، داغ شده است.

داستان از این قرار است که سه روز پیش، روح الله ایزدخواه، نماینده تهران در مجلس، با انتشار پستی در صفحه اینستاگرام خود خبر داد که نمایندگان مجلس هر کدام یک دستگاه خودروی دناپلاس اتومات با قیمت تحویل ۳۰۲ میلیون تومان و اقساط سه ساله دریافت خواهند کرد.
این بدان معناست که این نمایندگان ماشین مذکور را با نصف قیمت بازار، که ۶۰۰ میلیون تومان است، آن هم به صورت قسطی دریافت می‌کنند.

به دنبال انتشار این پست، سعید لواسانی٬ امام جمعه لواسان٬ در حساب کاربری خود در توئیتر به نمایندگان تاخت و نوشت: «یکی از نمایندگان محترم توضیح دادند که قیمت #دنا_پلاس تحویلی به نمایندگان ۳۰۲ میلیون است که ۳ ساله از حقوق آنان کم می‌شود یعنی حدوداً ماهی ۸ میلیون و سیصد هزار تومان. اشتباه نکردم؟ نمایندگان ماهیانه چقدر می‌گیرند؟ خب میخواستید ماشین بدهید چرا پژو پارس یا تیبا ندادید؟»
روزنامه فرهیختگان هم در این میان خبر داد که «در چند روز گذشته تعدادی خودرو توسط مجلس به برخی نمایندگان متقاضی تحویل داده شده است.»

«مردم باید مدافع نمایندگان باشند»
در این میان، با بالا گرفتن بحث و تند شدن انتقادات از سوی بدنه اصول‌گرای رای‌دهنده به این مجلس، بعضی از نمایندگان اعلام کردند علیرغم تمایل اولیه‌شان، از دریافت خودروی مزبور انصراف می‌دهند. از جمله این نمایندگان غلامرضا منتظری، نایب رئیس کمیسیون فرهنگی و روح الله ایزدخواه، نماینده اعلام کننده این خبر بود. به نظر می‌رسد این نمایندگان با انتشار نامه انصراف خود در فضای مجازی سعی کردند موج انتقادات فزاینده را کنترل کنند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80221
Forwarded from زيتون | Zeitoons@
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
آهنگِ وفا
تاریخ‌نگاری با هنر در آثار محمدرضا شجریان

نسخه کم‌حجم
شمارش معکوس برای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا -۶
در هفته ششم پیش از انتخابات چه گذشت؟

https://www.zeitoons.com/80258

زیتون ـ فرهاد حکیمی
: جو بایدن در نظرسنجی‌های ملی همچنان پیشتاز است، اما این تضمینی برای پیروزی او محسوب نمی‌شود. چنانچه هیلاری کلینتون نیز چهار سال پیش، و البته با اختلاف کمتر، پیشتاز بود و سرانجام هم اگرچه مجموع آراء را برد اما قافیه را به رقیب باخت و حسرتی بزرگ در دل دمکرات‌ها برجای گذاشت. دلیل آن هم سیستم رای‌گیری نامتعارف در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکاست که به هر ایالت تعداد متفاوتی رای الکترال کالج اختصاص داده و برنده انتخابات در واقع کسی است که تعداد بیشتری رای الکترال کالج به دست بیاورد و نه اکثریت آراء رای‌دهندگان را. برخی ایالت‌ها به طور سنتی آبی یا دمکرات هستند و برخی هم به طور سنتی سرخ یا جمهوری‌خواه. در این میان اما ایالت‌هایی هستند که گاهی سرخ می‌شوند و گاهی آبی، و دست بر قضا همین ایالت‌ها هم اغلب سرنوشت انتخابات را رقم می‌زنند.

نظرسنجی‌ها هم بسیارند و انواع متفاوت دارند که بیشتر آنها بیش از آن که به کار خبر بیایند، به درد تحلیلگران حزبی می‌خورند تا نقاط ضعف و قوت کاندیداها را بررسی کنند. دو گونه نظرسنجی اما می‌تواند برای عموم مردم جذاب باشد؛ یکی نظرسنجی‌های ملی است که اغلب در رسانه‌ها به اطلاع مردم می‌رسد و بر اساس مجموع آراء هر کاندیدا در کل کشور است. دیگری هم بر اساس مجموع آراء هر کاندیدا در هر ایالت بطور جداگانه است که از طریق آن می‌توان تعداد رای الکترال را برای هر کاندیدا محاسبه کرد.
برای اساس آخرین نظرسنجی‌های ملی بایدن هنوز پیشتاز است و تا لحظه نگارش این خبر، نسبت به هفته گذشته، نیم درصد اختلاف آرای خود و ترامپ را افزایش داده و به هفت و نیم درصد رسانده است. وبسایت گاردین اما علاوه بر نظرسنجی ملی، وضعیت کاندیداها را در هشت ایالتی بررسی کرده است که گاهی سرخ می‌شوند و گاهی آبی. از میان این هشت ایالت، شش ایالت فلوریدا، پنسیلوانیا، اوهایو، میشیگان، ویسکانسین و آیووا در ۲۰۱۲ به اوباما رای دادند اما در ۲۰۱۶ با رای خود به ترامپ، موجب شکست هیلاری کلینتون شدند. در این انتخابات هم به نظر می‌رسد که آرای این ایالت‌هاست که تعیین می‌کند چه کسی چهار سال آینده را در کاخ سفید سپری می‌کند.
از میان این هشت ایالت، رییس‌جمهوری فعلی تنها در دو ایالت اوهایو (با نیم درصد اختلاف) و آیووا (با دو درصد اختلاف) پیشتاز است. اوهایو دارای ۱۸ رای الکترال است اما اختلاف نیم درصدی بسیار شکننده است و بایدن هنوز این امکان را دارد که آرای این ایالت را تصاحب کند. آیووا اما تنها شش رای الکترال دارد و اختلاف دو درصدی هم چندان حاشیه امن مناسبی برای ترامپ به شمار نمی‌آید.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80258
از نگاهی دیگر: میرحسین موسوی و اعدام‌های سال ۶۷
محمدرضا سرداری

https://www.zeitoons.com/80299

این روزها واژه هایی چون اعدام، عفو بین الملل و میرحسین موسوی زیاد گفته و شنیده شده است. شاید اگر خبر اعدام ناگهانی قهرمان کشتی نوجوانان ایران توسط دستگاه عدلیه جمهوری اسلامی نبود؛ این سه واژه همچنان در فضای رسانه ها جلوه گری می کردند. با این حال خبر به دار آویختن نوید مظلوم چندان هم از واقعه ای که در سال ۶۷ اما در خفا رخ داد؛ بیگانه نیست. همان طور که یک فعال اصلاح طلب خطاب به رئیس قوه قضاییه؛ که خود یکی از مباشران اصلی قتل عام زندانیان در سال ۶۷ است؛ گفته که اعدام نوید افکاری هم از جنس اعدام های مرداد سال ۶۷ است. اعدام هایی که همچون اعدام نوید در ماه حرام محرم صورت گرفت و حتی وساطت قائم مقام وقت رهبر جمهوری اسلامی نیز مانع از ادامه کار جنایتکاران نشد.
اما در این میان هنوز برای بسیاری روشن نیست که دعوای لفظی میان سازمان عفو بین الملل و برخی از فعالان جنبش سبز و نزدیکان میرحسین موسوی دقیقا بر سر چیست؟ عفو بین الملل چه ادعایی کرده که هواداران میر حسین موسوی را بر آشفته است و این برآشفتگی تا چه میزان وارد و تا چه میزان وارد نیست.
به‌طور خلاصه و عریان، سازمان عفو بین الملل میر حسین موسوی را متهم کرده که از روند اعدام ها اطلاع داشته اما در دوره نخست وزیری خویش آن را توجیه و سپس پنهانکاری کرده است. این سازمان دو سند در این زمینه  ارائه می‌دهد. نخست نامه ای که این سازمان برای وزارت دادگستری ایران در اواخر مرداد آن سال نوشته و دوم مصاحبه موسوی با یک شبکه اتریشی درباره عملیات فروغ جاویدان مجاهدین و پاتک جمهوری اسلامی به آن در عملیاتی به نام مرصاد.
در نگاهی بی‌طرفانه و عاری از حب و بغض می‌‌توان گفت بی خبری موسوی از اعدام ها از ابتدای شروع آن امری محال است، مگر این که مخالفان سازمان عفو بین الملل مستنداتی ارائه کنند که میر حسین موسوی از زمان شروع اعدام ها یعنی از تقریبا ۵ تا ۱۰ مرداد تا زمان وصول نامه عفوبین الملل بر سر کار خویش حاضر نبوده و هیچ خبری به او نرسیده است.

متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/80299

در این پرونده بخوانید:
نیل هیکس: تنها مدرک بیانیه عفو بین‌الملل این است که موسوی نخست‌وزیر بوده
کشتار ۶۷، میرحسین موسوی و سازمان عفو بین‌الملل  | طاها پارسا
کشتار ۶۷؛ اگر جای میرحسین بودم | علی کشتگر
نیل هیکس: معلوم نیست نامه‌ ما به دست میرحسین موسوی رسیده باشد
مقام ارشد عفو بین‌الملل: مصاحبه تلویزیون اتریش با موسوی اتهامی را ثابت نمی‌کند
مغالطه‌ی دروغ و تحریف عفو بین‌الملل درباره‌ی موضع موسوی پیرامون اعدام‌های ۶۷


https://www.zeitoons.com/80299
علیه اعدام ۱۳ | سعید مدنی
قربانی اعدام: خانواده‌ محکومان به اعدام

https://www.zeitoons.com/80288

بسیاری شواهد پژوهشی نشان می‌دهد سلامت روان خانواده‌ها، به‌ویژه کودکان و مراقبان اولیه محکومان به اعدام، بسیار بیشتر از خانواده‌های محکومان به دیگر مجازات‌ها تحت تأثیر حکم و اجرای آن قرار می‌گیرد. آیا آن‌ها قربانی هستند؟ به نظر چنین است.
کودکان کم سن و سال قادر نیستند علت اجبار به اعدام والدین‌شان را درک کنند و نوجوانان قادر به‌کنار آمدن با این وضعیت نیستند. والدینِ زنان و مردان محکوم به اعدام، اغلب خودشان را برای آنچه بر سر فرزندشان آمده سرزنش می‌کنند. وکلای مدافع هم می‌توانند سهمی در این سرزنش داشته باشند، زیرا آن‌ها با واکاوی ویژگی‌های خانوادگی و اجتماعیِ موکلشان در پی کشف دلایلی برای کاهش مجازات آن‌ها هستند. فشار اجتماعی زیادی بر اعضای خانواده مرتکبان جرم وارد می‌شود تا آن‌ها از دو راهِ فاصله‌گذاری بین خودشان و عضو محکوم خانواده یا روبرو‌ شدن با طرد اجتماعی به خاطر مصاحبت با بزهکار، یکی را انتخاب کنند. در هر دو حال این انتخاب عوارض سنگینی برای آن‌ها دارد.
برخی از کسانی که به میزان کافی بدشانس بوده‌اند، از دست دادن هر دو عزیزشان را تجربه می‌کنند؛ یعنی هم مقتول(محصول وقوع جرم) و هم قاتل(محصول وقوع مجازات اعدام) را. برای مثال در پی درگیری دو جوان، قاتل پسر عمه خود را به قتل می‌رسانند. پدر و مادر مقتول که اولیای دم محسوب می‌شدند در مورد مجازات قاتل اختلاف نظر داشتند. پدر با همه خشم نسبت به قاتل حاضر نبود با اعدام پسر خواهر خود موافقت کند، اما مادر اصرار داشت که قاتل اعدام یا به حبس ابد محکوم شود. در نهایت دادگاه به علت سکوت قانون در چنین مواردی شرط مادر(حبس ابد) را برای ممانعت از اعدام قاتل نپذیرفت. جلسات متعددی برای گرفتن رضایت مادر برگزار شد اما در نهایت نتیجه‌ای حاصل نشد و قاتل به دار آویخته شد.
روز چهارشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۹حکم اعدام یک زندانی که پیشتر از بابت اتهام «قتل» بازداشت و به اعدام محکوم شده بود، در زندان دهدشت به اجرا درآمد. پدر این زندانی با کشیدن چهارپایه از زیر پای فرزندش عامل اجرای حکم او شد. قاتل به نام  «رحیم پیروزی» در سال ۹۰ به اتهام قتل برادر خود بازداشت و به اعدام محکوم شد. پدر آقای پیروزی به عنوان اولیای دم چهارپایه را از زیر پای فرزندش کشید و عامل اجرای حکم اعدام او شد.

از همین مجموعه : 
علیه اعدام (۱) : چرا مجازات اعدام باید لغو شود
علیه اعدام (۲) : خطایی به قدمت تاریخ بشریت
علیه اعدام (۳) : اعدام در برخی ادیان توحیدی
علیه اعدام (۴) : اعدام در برخی مناطق جهان
علیه اعدام (۵) : اعدام در قوانین ایران
علیه اعدام (۶) : جرم‌هایی با مجازات اعدام در ایران
علیه اعدام (۷) : روش‌های اجرای حکم اعدام در ایران
علیه اعدام (۸) : سایر روش‌های اجرای حکم اعدام در ایران
علیه اعدام (۹) : چه‌ کسانی قربانی اعدام‌اند؟ 
علیه اعدام (۱۰) : از این ستون به آن ستون؟ 
علیه اعدام (۱۱) : محکومان به اعدام قربانی هستند 
علیه اعدام (۱۲) : سندرم صف مرگ

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80288
نتیجه کنکور از سال‌ها پیش تعیین می‌شود

زیتون ـ جلیل فقیهی
: پس از اعلام نتایج کنکور سراسری سال ۹۹، گزارشی در روزنامه فرهیختگان به چاپ رسید که نشان می‌دهد تنها ۵ درصد از نفرات برتر کنکور از دانش‌آموزان مدارس دولتی هستند.‌ در میان باقی نفرات برتر، ۶۷ درصد از مدارس زیرمجموعه‌ سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان (سمپاد)، ۱۸ درصد از مدارس غیرانتفاعی و ۱۰ درصد از مدارس نمونه دولتی بوده‌اند. این الگو، شباهت بسیاری به نتایج سال‌های گذشته دارد و منحصر به ۱۰ نفر اول هر رشته نیز نیست؛ شبیه همین درصدها در میان دو رقمی‌ها و سه ‌رقمی‌های کنکور نیز مشاهده می‌شود.

این دانش‌آموزان که امروز عکس آنها را به عنوان نفرات برتر کنکور می‌بینیم، سال‌ها پیش از شرکت در کنکور، هر کدام در آزمون‌های ورودی مدارس سمپاد، غیرانتفاعی‌ها، و نمونه دولتی‌ها شرکت کرده بودند. غربالگری از سنین بسیار پایین‌تری آغاز شده بود و چه بسا همان آزمون‌های ورودی را بتوان مقدمه‌ای برای موفقیت در کنکور درنظر گرفت.
مدارس خصوصی در ایران
سابقه مدارس خصوصی به پیش از انقلاب برمی‌گردد. در آن زمان بخش بزرگی از مدارس خصوصی (به تعبیر آن زمان، مدارس ملی)، به مدارس اسلامی اختصاص داشت و از پشتیبانی متدینین حوزه، بازار و همچنین برخی از دانشگاهیان مسلمان برخوردار بود. شاید بتوان گفت این مدارس به نوعی سنگ بنای مدارس خصوصی بعد از انقلاب بودند.
بعد از انقلاب، ملهم از فضای سیاسی-اجتماعی آن دوره، خواسته‌های عدالت‌خواهانه انقلابیون در قانون اساسی جمهوری اسلامی تبلور یافت. آموزش خدمتی دولتی محسوب گردید و دولت به ارائه آموزش ابتدایی و متوسطه رایگان به کلیه شهروندان ملزم شد. برخی از مدارس خصوصی همچون هدف و خوارزمی منحل شدند و برخی دیگر، همچون دبیرستان البرز، تحت کنترل دولت درآمدند. اما برخی از آن مدارس خصوصی‌ای که متولیان و دانش‌آموزانش از حامیان انقلاب بودند، همچون گذشته به کار خود ادامه دادند. در میان آنها، مدارس علوی، رفاه، نیکان، و کمال شهرت بیشتری داشتند. در ابتدا قرار بر این بود که این مدارس نیز مطیع دولت باشند، ولی در عمل اینگونه نشد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80275
چه کسانی آدرس غلط می‌دهند؟
برسد به دست «دشمن خارجی»

زیتون ـ یلدا امیری
: فتنه و کارشکنی «دشمن خارجی» طی ۴۲ سال اخیر یکی از توجیهات اصلی برای همه مشکلات و ناکارآمدی‌های جمهوری اسلامی بوده. دشمنان «شرقی و غربی» که همواره نه تنها در سخنرانی‌های آیت‌الله خامنه‌ای بلکه در سخنان آیت‌الله خمینی نیز حضور داشته‌اند و به تبع آن بقیه مقامات حاکمیتی و دولتی نیز به تناوب از این توجیه استفاده کردند و می‌کنند.

حسن روحانی، رئیس دولت جمهوری اسلامی روز ۵ مهر ۱۳۹۹ در جلسه ستاد ملی مقابله با کرونا با اشاره به منتقدان داخلی خود تحریم های آمریکا را عامل اصلی مشکلات کشور و مردم معرفی کرده و گفته است که «کسی آدرس اشتباه به مردم ندهد.» آمریکا از همان ابتدای انقلاب ایران به عنوان یکی از دشمنان اصلی معرفی می‌شد. اما از زمانی که آمریکا از قرارداد برجام خارج شده و تحریم‌های سختی علیه ایران وضع کرده است مقامات جمهوری اسلامی تحریم‌ها را عامل تمامی مشکلات مردم معرفی می‌کنند و سخنی از سوء مدیریت و فساد داخلی و یا عدم اجازه رهبر جمهوری اسلامی برای مذاکره مجدد با آمریکا گفته نمی‌شود.

جرج اورول داستان نویس، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی انگلیسی دریافته بود که نظام‌های سرکوبگر همواره به دشمن نیاز دارند. او در کتاب داستانی ۱۹۸۴ نشان داد چگونه می‌توان با تبلیغات، تلقین و تحریک احساسات مردم دشمن ساخت.

حسن روحانی نگران لعن و نفرین مردم
روحانی در بخشی از سخنانش گفت: «آمریکایی‌ها در عرض سال‌های ۹۷، ۹۸ و ۹۹ حداقل ۱۵۰میلیارد دلار به کشور لطمه زدند، با تحریم غلط و غیرقانونی و بیجا و ضدانسانی و عملیات تروریستی، جلوی دارو و درمان و مواد غذایی را گرفتند آن‌ها آدم‌هایی هستند که هیچ وقت ما در تاریخ کاخ سفید را با این توحش ندیده بودیم بزرگترین توحش را انجام دادند.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80327
مراقبت از «پایه پولی» در وزارت بهداشت کرونازده
چرا سعید نمکی «اشتباهی» است؟

زیتون ـ مهسا محمدی
: سعید نمکی، وزیر بهداشت ایران بعد از نامه چند روز گذشته خود خطاب به قاسم سلیمانی و گله‌گذاری بابت عدم تخصیص بودجه اعلامی به وزارت بهداشت، امروز گفت که از آن بودجه می‌گذرد و همکارانش «اگر حقوق نگیرند هم کار می‌کنند».

مبلغ مورد اشاره، یک میلیارد یورویی است که در ۱۸ فروردین ماه سال جاری به دستور رهبر جمهوری اسلامی و بعد از درخواست اضطراری دولت، از صندوق توسعه ملی برای مبارزه با کرونا اختصاص یافته بود.
او پیش از این در یک دلنوشته اینستاگرامی خطاب به قاسم سلیمانی نوشته بود که نمی‌داند بودجه مبارزه با کرونا را «برای کدام کار مهم‌تر گذاشته‌اند».

وزیر مهمترین وزارت‌خانه‌ی این روزها در ایران، در حالی دستمزد کارکنان کادر درمان را به «نظام» بخشید که بعد از حدود  ۸ ماه دست و پنجه نرم کردن این افراد با کرونا، تقریبا همه‌ی ایران در حال حاضر بر اساس آمار دولتی در وضعیت قرمز به سر می‌برد و موج دوم هنوز فروکش نکرده بود که موج سوم کرونا فرا رسید.

وزیر بهداشت اما می‌گوید: «ما گذشتیم تا مبادا درخواست من موجب تزلزل نشود. به هر حال باید توجه کرد که اگر از کرونا شکست بخوریم، پایه‌های نظام را دچار تزلزل خواهیم کرد که اصلا این اتفاق نخواهد افتاد.»

از راه رسیدن امواج تازه کرونا و وضعیت سرخ همه کشور به این معناست که از یک سو زمانی برای استراحت و نفس تازه کردن برای کادر درمان در این مدت وجود نداشت، از سوی دیگر با اخطارهایی که برای پاییز و زمستان پیش‌رو داده می‌شود، چشم‌انداز روشنی پیش چشم نیست. این در حالی است که بیمارستان‌های در تصرف کرونا منبع درآمد خود را بابت سایر درمان‌ها و خدمات که به تعلیق درآمده از دست داده‌اند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80343
حمله به «میرحسین» و تقسیم غنائم
هرمز شریفیان

موضوع اعدام‌های گسترده زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ یکی از تلخ‌ترین، مناقشه برانگیزترین و تاسف‌آورترین رخدادهایی ممکن در تاریخ معاصر ایران است که آثار مخرب روحی و روانی آن به سادگی از حافظه تاریخی خانواده‌های اعدام شدگان و جامعه‌مدنی ایران پاک نخواهد شد.

بی‌تردید یگانه معترضی که در آن شرایط بحرانی روزهای پایانی جنگ، پای اعتراض به این کشتار دهشت‌بار ایستاد و جایگاه سیاسی خود را به‌خطر انداخت و پیامدهای تلخ این اعتراض آشکار را به‌جان خرید، مرحوم «آیت‌الله حسینعلی منتظری» بود که در آن هنگام شخصیت شماره دو و مقبول کشور و جانشین رهبری جمهوری اسلامی بود.
غیر از اعتراض آشکار آیت‌الله منتظری در آن دوران، هیچ صدای اعتراض دیگری به صورت علنی در درون کشور شنیده نشد و شخصیت‌های سیاسی هر کدام به دلایلی درباره این رخداد تاسف برانگیز سکوت پیشه کردند.
موضوع تابستان ۶۷ موضوعی است که دیر یا زود باید در شرایطی منصفانه به آن رسیدگی شود. خاطرات آیت‌الله منتظری درباره اعدام‌ها شاید تا این لحظه مستدل‌ترین و تنها سند قابل دسترس درباره این موضوع است سندی که در آن از قول آیت‌الله ذکر شده که بسیاری از اعضای هیات دولت و ریاست جمهوری وقت نیز از این اتفاق بی‌خبر بوده‌اند. براساس همین خاطرات می‌توان دریافت که آمران، عاملان و آگاهان از این موضوع چه کسانی بودند و حتی گروهی سه نفره نیز در این میان به «هیات مرگ» معروف شده‌اند.
بسیاری از خانواده‌های زندانیان سیاسی اعدام شده و سازمان‌های حقوق بشری و عفو بین‌الملل سال‌هاست که به دنبال شاهدان و اسناد این رخداد می‌گردند و پرونده‌های متعددی نیز علیه بانیان آن اعدام‌ها در مراجع گوناگون قضایی در جهان گشوده شده است به این امید که روزی بتوانند متهمان این رخداد را پای میز محاکمه بکشانند و به احتمال بسیار افراد بسیاری هم به عنوان مطلع و آگاه به این دادگاه‌ها احضار خواهند شد.

https://www.zeitoons.com/80358

در این پرونده بخوانید:
نیل هیکس: تنها مدرک بیانیه عفو بین‌الملل این است که موسوی نخست‌وزیر بوده
کشتار ۶۷، میرحسین موسوی و سازمان عفو بین‌الملل  | طاها پارسا
کشتار ۶۷؛ اگر جای میرحسین بودم | علی کشتگر
از نگاهی دیگر: میرحسین موسوی و اعدام‌های سال ۶۷ | محمدرضا سرداری
نیل هیکس: معلوم نیست نامه‌ ما به دست میرحسین موسوی رسیده باشد
مقام ارشد عفو بین‌الملل: مصاحبه تلویزیون اتریش با موسوی اتهامی را ثابت نمی‌کند
مغالطه‌ی دروغ و تحریف عفو بین‌الملل درباره‌ی موضع موسوی پیرامون اعدام‌های ۶۷

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80358
آیا عراق همچنان عمق استراتژیک ایران است؟
روزی که حسین شریعتمداری عذرخواهی کرد

زیتون- سولماز ایکدر
: انتقاد نماینده رهبر جمهوری اسلامی در روزنامه کیهان از یکی از مراجع عظمای شیعیان در عراق مناسبات بین دو کشور را پیچیده‌تر از قبل کرد.

طی سال‌های گذشته بارها چهره‌های سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی منکر هزینه‌های سنگین حضور نظامی ایران در کشورهای منطقه شده و حتی چندباری نیز ادعا کرده بودند که تمامی هزینه‌های صورت گرفته از این کشورها  را پس گرفته‌اند.  روز گذشته سرلشگر یحیی رحیم‌صفوی، دستیار و مشاور رهبر جمهوری اسلامی در امور نیروهای مسلح٬ مدعی شد «هر چه در عراق و سوریه هزینه‌ کرده‌ا‌یم پس می‌گیریم٬ هرکمکی به عراقی‌ها کردیم دلار نقد گرفتیم.»
با این‌همه  ادبیات مقامات جمهوری اسلامی با عراق از به‌نظر نمی‌رسد متوازن و برمبنای احترام متقابل باشد.
در آخرین مورد حسین شریعتمداری مرجع مقبول مردم عراق٬ آیت‌الله سیستانی را مورد عتاب قرار داد.

از پاپ کاتولیک‌تر
حسین شریعتمداری در یادداشتی با عنوان «برخاسته از ارادت» که روز پنجم مهر در روزنامه کیهان منتشر شد، آیت‌الله علی سیستانی را به دلیل اظهارنظری در خصوص مسائل داخلی عراق مورد شماتت قرار داد و از او خواست تا گفته‌اش را پس بگیرد.
او در این یادداشت با تشبیه خود به هدهد در برابر سلیمان نبی که بنا به آیات قرآن از چیزی خبر داشت که سلیمان از آن آگاهی نداشت، نوشت به ‌اقتضای نوع کارش در جریان مسائلی قرار می‌گیرد که بعید نیست از نگاه برخی «بزرگان» پنهان مانده باشد.
نماینده رهبر جمهوری اسلامی در این یادداشت درخواست آیت‌الله سیستانی برای نظارت نمایندگانی از سازمان ملل بر انتخابات پارلمانی عراق را «دون ‌شأن و جایگاه برجسته و قابل احترام» او دانست.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80329
چه‌کسانی از اعدام‌های ۶۷ اطلاع داشتند؟
سیامک همدانی

ادعا شده است که میرحسین موسوی موافق اعدام‌های تابستان ۶۷ نبوده و با صدور فرمان کشتار همدلی نداشته است. او مدعی است که در جلسه سران قوا، زمانی که از این اعدام‌ها مطلع می‌شوند، همگی با آن مخالف بوده‌اند. برخی شواهد می‌تواند موید این باشد که برخی از سران قوا با این فرمان موافق نبودند.

جلسه سران قوا در آن زمان شامل اکبر هاشمی رفسنجانی، علی خامنه‌ای، عبدالکریم موسوی اردبیلی و میر حسین موسوی بوده است. گاه احمد خمینی هم در این جلسات شرکت می‌کرده است. احتمالا با توجه به خطیر بودن شرایط در آن دوران، بحران در خلیج فارس، پایان جنگ ایران و عراق و عملیات مجاهدین در غرب احمد خمینی حضور بیشتری در این جلسات داشته است. پس به گمان من منطقی است که فرض کنیم جلسات سران قوا در آن دوران شامل پنج نفر بوده است. وضعیت هر کدام را نسبت به صدور فرمان خمینی مبنی بر کشتار زندانیان سیاسی و اجرای بی کم و کاست آن از طرف مجریان فرمان را بررسی می‌کنیم.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80400