زيتون | Zeitoons@
9.79K subscribers
1.89K photos
310 videos
30 files
5.98K links
وب‌سايت خبری-‌تحليلی زيتون
www.Zeitoons.com

تریبونی «مستقل» با روی‌کردی حرفه‌ای برای بازتاب اخبار، تحلیل و اندیشه.

ایمیل: Sardabir.Zeitoons@Gmail.com

تلگرام: @Zeitoons
@Zeitoons :اینستاگرام
توییتر:@Zeitoons
فیس‌بووک:
Download Telegram
نتیجه کنکور از سال‌ها پیش تعیین می‌شود

زیتون ـ جلیل فقیهی
: پس از اعلام نتایج کنکور سراسری سال ۹۹، گزارشی در روزنامه فرهیختگان به چاپ رسید که نشان می‌دهد تنها ۵ درصد از نفرات برتر کنکور از دانش‌آموزان مدارس دولتی هستند.‌ در میان باقی نفرات برتر، ۶۷ درصد از مدارس زیرمجموعه‌ سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان (سمپاد)، ۱۸ درصد از مدارس غیرانتفاعی و ۱۰ درصد از مدارس نمونه دولتی بوده‌اند. این الگو، شباهت بسیاری به نتایج سال‌های گذشته دارد و منحصر به ۱۰ نفر اول هر رشته نیز نیست؛ شبیه همین درصدها در میان دو رقمی‌ها و سه ‌رقمی‌های کنکور نیز مشاهده می‌شود.

این دانش‌آموزان که امروز عکس آنها را به عنوان نفرات برتر کنکور می‌بینیم، سال‌ها پیش از شرکت در کنکور، هر کدام در آزمون‌های ورودی مدارس سمپاد، غیرانتفاعی‌ها، و نمونه دولتی‌ها شرکت کرده بودند. غربالگری از سنین بسیار پایین‌تری آغاز شده بود و چه بسا همان آزمون‌های ورودی را بتوان مقدمه‌ای برای موفقیت در کنکور درنظر گرفت.
مدارس خصوصی در ایران
سابقه مدارس خصوصی به پیش از انقلاب برمی‌گردد. در آن زمان بخش بزرگی از مدارس خصوصی (به تعبیر آن زمان، مدارس ملی)، به مدارس اسلامی اختصاص داشت و از پشتیبانی متدینین حوزه، بازار و همچنین برخی از دانشگاهیان مسلمان برخوردار بود. شاید بتوان گفت این مدارس به نوعی سنگ بنای مدارس خصوصی بعد از انقلاب بودند.
بعد از انقلاب، ملهم از فضای سیاسی-اجتماعی آن دوره، خواسته‌های عدالت‌خواهانه انقلابیون در قانون اساسی جمهوری اسلامی تبلور یافت. آموزش خدمتی دولتی محسوب گردید و دولت به ارائه آموزش ابتدایی و متوسطه رایگان به کلیه شهروندان ملزم شد. برخی از مدارس خصوصی همچون هدف و خوارزمی منحل شدند و برخی دیگر، همچون دبیرستان البرز، تحت کنترل دولت درآمدند. اما برخی از آن مدارس خصوصی‌ای که متولیان و دانش‌آموزانش از حامیان انقلاب بودند، همچون گذشته به کار خود ادامه دادند. در میان آنها، مدارس علوی، رفاه، نیکان، و کمال شهرت بیشتری داشتند. در ابتدا قرار بر این بود که این مدارس نیز مطیع دولت باشند، ولی در عمل اینگونه نشد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80275
چه کسانی آدرس غلط می‌دهند؟
برسد به دست «دشمن خارجی»

زیتون ـ یلدا امیری
: فتنه و کارشکنی «دشمن خارجی» طی ۴۲ سال اخیر یکی از توجیهات اصلی برای همه مشکلات و ناکارآمدی‌های جمهوری اسلامی بوده. دشمنان «شرقی و غربی» که همواره نه تنها در سخنرانی‌های آیت‌الله خامنه‌ای بلکه در سخنان آیت‌الله خمینی نیز حضور داشته‌اند و به تبع آن بقیه مقامات حاکمیتی و دولتی نیز به تناوب از این توجیه استفاده کردند و می‌کنند.

حسن روحانی، رئیس دولت جمهوری اسلامی روز ۵ مهر ۱۳۹۹ در جلسه ستاد ملی مقابله با کرونا با اشاره به منتقدان داخلی خود تحریم های آمریکا را عامل اصلی مشکلات کشور و مردم معرفی کرده و گفته است که «کسی آدرس اشتباه به مردم ندهد.» آمریکا از همان ابتدای انقلاب ایران به عنوان یکی از دشمنان اصلی معرفی می‌شد. اما از زمانی که آمریکا از قرارداد برجام خارج شده و تحریم‌های سختی علیه ایران وضع کرده است مقامات جمهوری اسلامی تحریم‌ها را عامل تمامی مشکلات مردم معرفی می‌کنند و سخنی از سوء مدیریت و فساد داخلی و یا عدم اجازه رهبر جمهوری اسلامی برای مذاکره مجدد با آمریکا گفته نمی‌شود.

جرج اورول داستان نویس، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی انگلیسی دریافته بود که نظام‌های سرکوبگر همواره به دشمن نیاز دارند. او در کتاب داستانی ۱۹۸۴ نشان داد چگونه می‌توان با تبلیغات، تلقین و تحریک احساسات مردم دشمن ساخت.

حسن روحانی نگران لعن و نفرین مردم
روحانی در بخشی از سخنانش گفت: «آمریکایی‌ها در عرض سال‌های ۹۷، ۹۸ و ۹۹ حداقل ۱۵۰میلیارد دلار به کشور لطمه زدند، با تحریم غلط و غیرقانونی و بیجا و ضدانسانی و عملیات تروریستی، جلوی دارو و درمان و مواد غذایی را گرفتند آن‌ها آدم‌هایی هستند که هیچ وقت ما در تاریخ کاخ سفید را با این توحش ندیده بودیم بزرگترین توحش را انجام دادند.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80327
مراقبت از «پایه پولی» در وزارت بهداشت کرونازده
چرا سعید نمکی «اشتباهی» است؟

زیتون ـ مهسا محمدی
: سعید نمکی، وزیر بهداشت ایران بعد از نامه چند روز گذشته خود خطاب به قاسم سلیمانی و گله‌گذاری بابت عدم تخصیص بودجه اعلامی به وزارت بهداشت، امروز گفت که از آن بودجه می‌گذرد و همکارانش «اگر حقوق نگیرند هم کار می‌کنند».

مبلغ مورد اشاره، یک میلیارد یورویی است که در ۱۸ فروردین ماه سال جاری به دستور رهبر جمهوری اسلامی و بعد از درخواست اضطراری دولت، از صندوق توسعه ملی برای مبارزه با کرونا اختصاص یافته بود.
او پیش از این در یک دلنوشته اینستاگرامی خطاب به قاسم سلیمانی نوشته بود که نمی‌داند بودجه مبارزه با کرونا را «برای کدام کار مهم‌تر گذاشته‌اند».

وزیر مهمترین وزارت‌خانه‌ی این روزها در ایران، در حالی دستمزد کارکنان کادر درمان را به «نظام» بخشید که بعد از حدود  ۸ ماه دست و پنجه نرم کردن این افراد با کرونا، تقریبا همه‌ی ایران در حال حاضر بر اساس آمار دولتی در وضعیت قرمز به سر می‌برد و موج دوم هنوز فروکش نکرده بود که موج سوم کرونا فرا رسید.

وزیر بهداشت اما می‌گوید: «ما گذشتیم تا مبادا درخواست من موجب تزلزل نشود. به هر حال باید توجه کرد که اگر از کرونا شکست بخوریم، پایه‌های نظام را دچار تزلزل خواهیم کرد که اصلا این اتفاق نخواهد افتاد.»

از راه رسیدن امواج تازه کرونا و وضعیت سرخ همه کشور به این معناست که از یک سو زمانی برای استراحت و نفس تازه کردن برای کادر درمان در این مدت وجود نداشت، از سوی دیگر با اخطارهایی که برای پاییز و زمستان پیش‌رو داده می‌شود، چشم‌انداز روشنی پیش چشم نیست. این در حالی است که بیمارستان‌های در تصرف کرونا منبع درآمد خود را بابت سایر درمان‌ها و خدمات که به تعلیق درآمده از دست داده‌اند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80343
حمله به «میرحسین» و تقسیم غنائم
هرمز شریفیان

موضوع اعدام‌های گسترده زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ یکی از تلخ‌ترین، مناقشه برانگیزترین و تاسف‌آورترین رخدادهایی ممکن در تاریخ معاصر ایران است که آثار مخرب روحی و روانی آن به سادگی از حافظه تاریخی خانواده‌های اعدام شدگان و جامعه‌مدنی ایران پاک نخواهد شد.

بی‌تردید یگانه معترضی که در آن شرایط بحرانی روزهای پایانی جنگ، پای اعتراض به این کشتار دهشت‌بار ایستاد و جایگاه سیاسی خود را به‌خطر انداخت و پیامدهای تلخ این اعتراض آشکار را به‌جان خرید، مرحوم «آیت‌الله حسینعلی منتظری» بود که در آن هنگام شخصیت شماره دو و مقبول کشور و جانشین رهبری جمهوری اسلامی بود.
غیر از اعتراض آشکار آیت‌الله منتظری در آن دوران، هیچ صدای اعتراض دیگری به صورت علنی در درون کشور شنیده نشد و شخصیت‌های سیاسی هر کدام به دلایلی درباره این رخداد تاسف برانگیز سکوت پیشه کردند.
موضوع تابستان ۶۷ موضوعی است که دیر یا زود باید در شرایطی منصفانه به آن رسیدگی شود. خاطرات آیت‌الله منتظری درباره اعدام‌ها شاید تا این لحظه مستدل‌ترین و تنها سند قابل دسترس درباره این موضوع است سندی که در آن از قول آیت‌الله ذکر شده که بسیاری از اعضای هیات دولت و ریاست جمهوری وقت نیز از این اتفاق بی‌خبر بوده‌اند. براساس همین خاطرات می‌توان دریافت که آمران، عاملان و آگاهان از این موضوع چه کسانی بودند و حتی گروهی سه نفره نیز در این میان به «هیات مرگ» معروف شده‌اند.
بسیاری از خانواده‌های زندانیان سیاسی اعدام شده و سازمان‌های حقوق بشری و عفو بین‌الملل سال‌هاست که به دنبال شاهدان و اسناد این رخداد می‌گردند و پرونده‌های متعددی نیز علیه بانیان آن اعدام‌ها در مراجع گوناگون قضایی در جهان گشوده شده است به این امید که روزی بتوانند متهمان این رخداد را پای میز محاکمه بکشانند و به احتمال بسیار افراد بسیاری هم به عنوان مطلع و آگاه به این دادگاه‌ها احضار خواهند شد.

https://www.zeitoons.com/80358

در این پرونده بخوانید:
نیل هیکس: تنها مدرک بیانیه عفو بین‌الملل این است که موسوی نخست‌وزیر بوده
کشتار ۶۷، میرحسین موسوی و سازمان عفو بین‌الملل  | طاها پارسا
کشتار ۶۷؛ اگر جای میرحسین بودم | علی کشتگر
از نگاهی دیگر: میرحسین موسوی و اعدام‌های سال ۶۷ | محمدرضا سرداری
نیل هیکس: معلوم نیست نامه‌ ما به دست میرحسین موسوی رسیده باشد
مقام ارشد عفو بین‌الملل: مصاحبه تلویزیون اتریش با موسوی اتهامی را ثابت نمی‌کند
مغالطه‌ی دروغ و تحریف عفو بین‌الملل درباره‌ی موضع موسوی پیرامون اعدام‌های ۶۷

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80358
آیا عراق همچنان عمق استراتژیک ایران است؟
روزی که حسین شریعتمداری عذرخواهی کرد

زیتون- سولماز ایکدر
: انتقاد نماینده رهبر جمهوری اسلامی در روزنامه کیهان از یکی از مراجع عظمای شیعیان در عراق مناسبات بین دو کشور را پیچیده‌تر از قبل کرد.

طی سال‌های گذشته بارها چهره‌های سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی منکر هزینه‌های سنگین حضور نظامی ایران در کشورهای منطقه شده و حتی چندباری نیز ادعا کرده بودند که تمامی هزینه‌های صورت گرفته از این کشورها  را پس گرفته‌اند.  روز گذشته سرلشگر یحیی رحیم‌صفوی، دستیار و مشاور رهبر جمهوری اسلامی در امور نیروهای مسلح٬ مدعی شد «هر چه در عراق و سوریه هزینه‌ کرده‌ا‌یم پس می‌گیریم٬ هرکمکی به عراقی‌ها کردیم دلار نقد گرفتیم.»
با این‌همه  ادبیات مقامات جمهوری اسلامی با عراق از به‌نظر نمی‌رسد متوازن و برمبنای احترام متقابل باشد.
در آخرین مورد حسین شریعتمداری مرجع مقبول مردم عراق٬ آیت‌الله سیستانی را مورد عتاب قرار داد.

از پاپ کاتولیک‌تر
حسین شریعتمداری در یادداشتی با عنوان «برخاسته از ارادت» که روز پنجم مهر در روزنامه کیهان منتشر شد، آیت‌الله علی سیستانی را به دلیل اظهارنظری در خصوص مسائل داخلی عراق مورد شماتت قرار داد و از او خواست تا گفته‌اش را پس بگیرد.
او در این یادداشت با تشبیه خود به هدهد در برابر سلیمان نبی که بنا به آیات قرآن از چیزی خبر داشت که سلیمان از آن آگاهی نداشت، نوشت به ‌اقتضای نوع کارش در جریان مسائلی قرار می‌گیرد که بعید نیست از نگاه برخی «بزرگان» پنهان مانده باشد.
نماینده رهبر جمهوری اسلامی در این یادداشت درخواست آیت‌الله سیستانی برای نظارت نمایندگانی از سازمان ملل بر انتخابات پارلمانی عراق را «دون ‌شأن و جایگاه برجسته و قابل احترام» او دانست.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80329
چه‌کسانی از اعدام‌های ۶۷ اطلاع داشتند؟
سیامک همدانی

ادعا شده است که میرحسین موسوی موافق اعدام‌های تابستان ۶۷ نبوده و با صدور فرمان کشتار همدلی نداشته است. او مدعی است که در جلسه سران قوا، زمانی که از این اعدام‌ها مطلع می‌شوند، همگی با آن مخالف بوده‌اند. برخی شواهد می‌تواند موید این باشد که برخی از سران قوا با این فرمان موافق نبودند.

جلسه سران قوا در آن زمان شامل اکبر هاشمی رفسنجانی، علی خامنه‌ای، عبدالکریم موسوی اردبیلی و میر حسین موسوی بوده است. گاه احمد خمینی هم در این جلسات شرکت می‌کرده است. احتمالا با توجه به خطیر بودن شرایط در آن دوران، بحران در خلیج فارس، پایان جنگ ایران و عراق و عملیات مجاهدین در غرب احمد خمینی حضور بیشتری در این جلسات داشته است. پس به گمان من منطقی است که فرض کنیم جلسات سران قوا در آن دوران شامل پنج نفر بوده است. وضعیت هر کدام را نسبت به صدور فرمان خمینی مبنی بر کشتار زندانیان سیاسی و اجرای بی کم و کاست آن از طرف مجریان فرمان را بررسی می‌کنیم.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80400
شمارش معکوس برای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا -۷
در هفته پنجم پیش از انتخابات چه گذشت؟

https://www.zeitoons.com/80424

زیتون ـ فرهاد حکیمی:
در کمتر از چهل روز مانده به انتخابات سرنوشت‌ساز ریاست جمهوری در آمریکا، پرزیدنت ترامپ و رقیب دمکراتش فعالیت‌های انتخاباتی خود را برای جلب حداکثر آراء افزایش داده‌اند. هر دو آنها باید خود را آماده کنند تا در سه مناظره رو در رو در هفته‌های آینده بتوانند قلوب و اذهان بیشتری را به تسخیر درآورند. همچنان‌که کامالا هریس و مایک پنس نیز باید برگ‌های برنده خود را آماده کنند تا به عنوان معاونان دو کاندیدای ریاست‌جمهوری آنها را بر میز مناظره بکوبند.

نخستین مناظره روز سه‌شنبه همین هفته (۲۹ سپتامبر برابر با هشت مهر ماه جاری) در اوهایو برگزار می‌شود، ایالتی که هر دو کاندیدا به شدت در پی کسب پیروزی در آن هستند و ترامپ با اختلاف ناچیزی در حدود نیم درصد در نظرسنجی ها از بایدن پیش است.

کامالا هریس نیز در روز چهارشنبه ۱۶ مهر ماه (۷ اکتبر) همتای خود در اردوی ترامپ را در ایالت یوتا ملاقات خواهد کرد.
دومین مناظره ترامپ و بایدن در روز پنج‌شنبه ۲۴ مهر ماه (۱۵ اکتبر) در میامی فلوریدا برگزار خواهد شد. این مناظره از این جهت اهمیت دارد که رای‌دهندگانی که هنوز تصمیم نگرفته‌اند به کدام کاندیدا رای بدهند فرصت خواهند داشت که سوالات خود را مستقیما از کاندیداها بپرسند و هر کاندیدا دو دقیقه وقت دارد تا به سوال مورد نظر پاسخ بگوید. مجری برنامه نیز اختیار آن را دارد که در صورت نیاز یک دقیقه وقت اضافه برای پاسخ به هر سوال اختصاص دهد. موضوعات مورد بحث در این مناظره از یک هفته قبل اعلام می‌شوند تا کاندیداها و سوال‌کنندگان از آمادگی لازم برخوردار باشند.  فلوریدا برای هر دو کاندیدا از اهمیت بسیاری برخوردار است و برخی از ناظران حتی معتقدند که سرنوشت انتخابات ممکن است به دست این ایالت رقم بخورد؛ ایالتی که دارای ۲۹ رای الکترال است و در حال حاضر بایدن در آن با اختلاف کمتر از دو درصد جلوتر از ترامپ ایستاده است.

سومین و آخرین مناظره رو در رو نیز در روز پنج‌شنبه اول آبان ماه (۲۲ اکتبر) و در ایالت تنسی برگزار خواهد شد. در این برنامه شش موضوع مورد بحث قرار می‌گیرند و عموم مردم نیز از یک هفته قبل از سرفصل‌های مناظره مطلع می‌شوند. مجری این برنامه نیز کریستین ولکر خبرنگار بخش کاخ سفید شبکه ان بی سی خواهد بود. او پس از کارول سیمپسون دومین زن سیاهپوستی است که اجرای یک مناظره انتخابات ریاست جمهوری به او واگذار می شود.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80424
ده‌نکته کلیدی در نامه‌ی ۶۰ امضایی به سازمان عفو بین‌الملل
عزیز قاسم‌زاده

درباره متن امضای ۶۰ فعال سیاسی و مدنی به عفو بین الملل عنایت به نکات ذیل بسیار ضروری است:
۱- پرسش مهم این است که چرا بعد از تعیین تکلیف موسوی بعد از وقایع خونین آبان با همه ارکان و اجزای حکومت در بیانیه‌ای صریح، به یک‌باره عفو بین الملل ضروری دیده مخاطبان جلسه دیدار با منتظری را رها کند و موسوی را عامل و آمر جنایت معرفی کند. پیرامون این موضوع باید هوشیارانه تامل ورزید تا رازش را بهتر دریافت. از قرار معلوم برخی از حاملان و بانیان کشتار ۶۷ به کسانی متوسل شده اند تا آنها را با توجه به نفوذشان مجاب به صدور چنین بیانیه ای علیه موسوی نمایند.(حتما هم این خدمت به حکومت از سوی اپوزسیون! برای رضایت خدا بوده است!) اما جالب است که در بیانیه اخیر یک سازمان بین‌الملی حقوق بشری نام‌هایی که اصرار داشتند این ۲۰۰ نفر را هم علاوه بر آن چند هزار نفر بکشند اصلا نیامده است اما موسوی در این بیانیه بولد می شود.
۲-در پاکدستی اقتصادی شخص موسوی و نه جریان خط امام کمترین تردیدی نیست و این موضوع نکته حائز اهمیتی برای تحلیل‌های دیگر ما می‌تواند باشد. کسانی که از ثروت‌اندوزی و قدرت‌طلبی دوری گزینند، اغلب مردان و زنان اثر گذار تاریخ می‌شوند.
۳-اینکه موسوی در جریان حذف منتظری چندان پیش‌قرآول حرکت علیه منتظری نبود، نکته‌ای است که ما را به تکه‌های بعدی این پازل‌ می‌رساند.
۴-باید همه‌ی اعمال انسان‌ها را همه‌جا و با تاثیرات مثبت و منفیشان دید. در شرایط فعلی با توجه به اینکه موسوی امکان پاسخ و دفاع از خود ندارد، حمله به او تقویت باندهای قدرت است. اطلاعیه موسوی بعد آبان بسیار بسیار مهم است. ساده از کنار آن نگذریم. گمان ندارم پیرمردی ۸۰ ساله در حصری که فرجامش معلوم نیست، فرصت‌طلبانه برای فردای خودش چنان بیانیه انقلابی صادر کرده باشد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80408
رضا پهلوی و گره کور «اتحاد»
احسان ابراهیمی
پس از پیام اخیر رضا پهلوی به اسم «پیمان نوین» و فراخوان وی برای اتحاد دموکراسی‌خواهانِ مخالف جمهوری اسلامی، این پرسش قدیمی و کهنه بار دیگر نو شده است که چرا پس از ۴۰ سال استقرار جمهوری اسلامی، اپوزیسیون برانداز نتوانسته ذیل چتری فراگیر و دموکرات یک‌صدا شود. این نوشته تلاشی است برای طرح و بسط یکی از پرسشهای محتمل.
۱- پس از درگذشت محمدرضا پهلوی در مصر، رضا پهلوی سوگند پادشاهی خورد و خود را پادشاه در تبعید نامید. در اوج جنبش سبز که به یک‌باره حضور رسانه‌ای وی در شبکه های فارسی خارج از کشور پررنگ‌تر شده بود، گفت آن سوگند به این معنا بود که «اگر مردم ایران به سلطنت پشت کرده‌اند، این نهاد به آنها پشت نکرده است» (نقل به مضمون) وی تا کنون از آن مقام استعفا نداده و تلاش نکرده آن سوگند را منتفی نماید. ازین منظر بنا به تعهد اخلاقی و حقوقی انسانی بالغ و عاقل، وی هم‌چنان پایبند آن سوگند است مادامی که استعفا ندهد. یعنی این‌که بخش بزرگی از مخالفین هم‌زمان سلطنت و ولی‌فقیه به سمت وی نمی‌روند و در تلاش‌های فراوان وی برای اتحاد، حضور نمی‌یابند ریشه در همان سوگند وی دارد. آن سوگند، با خود، تناقض و تزاحمی سنگین به رفتار سیاسی رضا پهلوی وارد کرده است. وی نمی‌داند شاه مشروطه است یا رییس حزب سلطنت‌طلب؟ گاهی در نقش شاه حاضر می‌شود و گاهی در نقش یک کنشگر سیاسی. مادامی که آن سوگند، پابرجاست این تزاحم و تناقض در رفتار سیاسی وی حل ناشده باقی خواهد ماند.
۲- در طول دهه اخیر، بخشی از «طرفداران» و «منتسبین» سلطنت در فضای مجازی و رسانه‌ای خارج از ایران، کارزاری عظیم و سنگین علیه تمامی نیروهای ملی- میهنی، آزادی‌خواه و مخالف نظام جمهوری اسلامی به‌راه انداخته‌اند و به انواع تهمت‌ها و امور غیرواقعی در حال منکوب و سرکوب کردن هر احتمال و پتانسیلی هستند که ممکن است بنا به توهم و تصورشان، برتر از شاه در تبعید مطرح شود. نمونه بسیار اخیر آن، توییت‌های استهزا و تخریب مغز متفکر گروه «فرشگرد» در واشنگتن علیه نسرین ستوده است. یا توییت دروغ و عجیب مجری تلویزیون هوادار رضا پهلوی در تشکیک در اعتصاب غذای نسرین ستوده که با صراحت تام توسط همسر نسرین ستوده، رضا خندان، تکذیب شد ولی آن مجری عذرخواهی نکرد. یا کارزار عجیب و موهوم میز ایران عفو بین‌الملل علیه رهبر محصور جنبش سبز که با ارائه ده‌ها نقد محترمانه علیه مستندات ادعایی مسئول بخش ایران آن سازمان، هم‌چنان بر همان طبل کوبیده می‌شود، نمونه هایی از این کارزار سرکوب و ملکوک کردن مخالفان مستقل جمهوری اسلامی است.
موجی که اعتصاب غذای نسرین ستوده در میان ایرانیان دموکراسی‌خواه در اکناف عالم بپا کرد، و شخصیت‌های مطرح جهانی را به واکنش واداشت، خلاف مجموعه دیدارهای رضا پهلوی با سناتورهای جمهوری‌خواه سنای آمریکا، برای جنبش دموکراسی‌خواهی ایران برکت و انرژی به ارمغان آورد و این واقعیت‌هاست که طرفداران افراطی وی را برای ملکوک کردن نسرین ستوده بسیج کرده است.
رضا پهلوی به هر دلیلی، خود را از برخورد یا اعتراض علنی علیه این کارزار تخریب، بری می‌داند و یک‌بار برای همیشه تکلیف خود را با این گروه‌های فشار اپوزیسیون -از قضا شدیداً نزدیک به خود -روشن نکرده است تا این گروه کم تعداد اما پرهیاهو، حاشیه‌نشین شود و فضا برای گفتگو و همکاری‌های محتمل آتی، پاکیزه‌تر گردد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80439
👎1
رویارویی نخست؛ تساوی به سود بایدن

زیتون ـ فرهاد حکیمی
: بالاخره روز رویارویی ترامپ و بایدن فرا رسید و آنچه پس از مناظره در رسانه‌های جمعی انعکاس یافت تیترهایی بود با مضامین بی‌نظمی، هرج و مرج، هتاکی و چیزهایی که بطور معمول نباید نسبتی با جایگاه ریاست‌جمهوری قوی‌ترین دمکراسی دنیا داشته باشند اما ترامپ ثابت کرده که هیچ ابایی ندارد از انجام اعمال و گفتن سخنانی که دون شأن جایگاه ریاست‌جمهوری است.

زمان نود دقیقه‌ای مناظره، مسابقه فوتبال را به ذهن متبادر می‌کرد اما این مسابقه از جنس مسابقات لیگ برتر انگلیس، لالیگا و یا بوندس‌لیگا نبود، بلکه بیشتر به بازی در زمین باتلاقی شبیه بود با بازیکنانی که مدام خطا می‌کردند و داوری که کنترل بازی را از دست داده بود. این بازی اگرچه به تساوی ختم شد اما این نتیجه دقیقا همان چیزی است که بایدن به آن نیاز دارد. او ماه‌هاست که تقریبا در تمام نظرسنجی های معتبر از ترامپ جلوتر است و برای رسیدن به کاخ سفید تنها به تساوی نیاز دارد. با این حال انتقادها از او کم نبود چون در شبی که می‌توانست پیروز میدان باشد به تساوی رضایت داد.

مالیات‌های پرداخت نشده ترامپ و فرصت از دست رفته بایدن
افشاگری روزنامه نیویورک تایمز درباره فرار مالیاتی دونالد ترامپ، آن‌هم تنها ساعاتی پیش از مناظره، موقعیت خوبی را برای بایدن فراهم آورده بود که البته وی نتوانست در این مناظره از آن بهره چندانی ببرد، هرچند که این مساله می‌تواند در روزهای آتی برای ترامپ مشکلات جدی بوجود بیاورد. صرف‌نظر از برخی طرفداران ترامپ، که انگار هیچ اتفاقی در دنیا نمی‌تواند از علاقه آنان به رییس‌جمهور فعلی بکاهد، عموما مردم آمریکا نسبت به پرداخت مالیات توسط سیاستمداران حساسیت به خرج می‌دهند چون خودشان بخش بزرگی از درآمد خود را به دلیل مالیات‌های سنگین از دست رفته می‌بینند.

به گزارش نیویورک‌ تایمز،  دونالد ترامپ در سال‌ ۲۰۱۷ تنها ۷۵۰ دلار مالیات پرداخت کرده است و حدود ده سال نیز اصلا مالیات پرداخت نکرده است. ترامپ در مناظره مثل همیشه از دادن پاسخ طفره رفت و گفت که دوست ندارد مالیات بدهد، بعد هم گفت که میلیون ها دلار مالیات داده است و در آخر هم وعده داد که به زودی سند پرداخت‌های مالیاتی خود را منتشر می کند، وعده‌ای که چهار سال پیش هم داده بود و هنوز خبری از انجام آن نیست.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80448
جمهوری اسلامی و براندازانش؛ آئینه وارونه!
حسن یوسفی اشکوری

مفید می نماید که در این نوشتار کوتاه مرادم را با ذکر یک خاطره از گذشته‌های دور آغاز کنم.
در پاییز سال ۶۰ لایحه مطبوعات در مجلس مطرح شد. کلیات آن قبلا به تصویب رسیده بود و اکنون جزئیات آن برای بحث و اظهارنظر موافق و مخالف به جریان افتاده بود. در بند دوم لایحه (که قرار بود به‌زودی قانون شود) شروط و قیودی متعدد برای روزنامه نگاران و ارباب جراید ردیف شده بود. پس از آن که نماینده دولت از لایحه دفاع کرد و نوبت بیان موافق و مخالف رسید، من نخستین کسی بودم که در مقام مخالفت با بند دوم سخن گفتم. تمام قیود را اکنون به یاد ندارم ولی به خوبی به یاد دارم که یکی از آن شروط آن بود که نوشته ها «التقاطی» نباشند. در مقام رد این بندها (نقل به مضمون) گفتم قرار است که این متن قانون بشود و نه انشانویسی و بیانیه اعلام مواضع؛ قانون باید در حد امکان جامع و مانع باشد تا در مقام اجرا مجریان و از جمله قضات با تفاسیر دلخواه خود قانون را وفق عقاید و سلایق خود تفسیر و اجرا نکنند. به عنوان نمونه بیش از همه روی اصطلاح «التقاط» تأکید و تکیه کردم. گفتم فرض کنید قاضی دادگاه مطبوعات، افکار مرحوم مطهری و یا آیت الله منتظری را التقاطی بداند، در این صورت، به آسانی نقل مطلبی از این دو بزرگوار در یک گوشه روزنامه، می تواند جرم قانونی باشد و نویسنده و یا مدیر مسئول روزنامه مجازات شود. ناگزیر بگویم که در آن زمان هرگز فکر نمی کردم در عالم واقع، کتاب «مبانی اقتصاد اسلامی» مطهری و آن هم به فرمان آیت‌الله خمینی اجازه انتشار پیدا نکند و یا چندی بعد چنان برخوردهایی با شخصیتی چون منتظری بشود.

وقتی سخنان من آغاز شد، جنجالی به پا شد. چنان بود که دیگر حرف‌های من شنیده نمی شد. هرکسی از هر طرف، چیزی می گفت و برخی نیز سخنان حاوی توهین و تهمت نثار من می کردند. یکی از دوستان من که تصادفا کنار آقای امامی کاشانی نشسته بود، نقل کرد که آقای امامی با لحنی دلسوزانه و همراه با تأسف گفت: ببینید. این شیخ بیچاره را فریب داده اند و او حالا دارد این حرف ها را می زند! تازه امامی کاشانی از میانه‌روها و به تعبیر امروز اعتدالی و اخلاقی شمرده می شد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80456
کرونا واقعا یقه ترامپ را گرفت
زمین‌لرزه با پیامدهای نامعلوم در انتخابات آمریکا

https://www.zeitoons.com/80512

دیگر به نظر می‌رسد که کرونا با دونالد ترامپ مشکل شخصی دارد. پس از ضررهای سنگینی که کرونا به اقتصاد آمریکا وارد کرد و تقریبا هرآنچه را که ترامپ و هوادارانش به عنوان دستاوردهای بی‌نظیر تاریخی از آن یاد می‌کردند، در مسیری معکوس قرار داد؛ حالا نوبت به شخص رییس‌جمهور و خانواده‌اش رسیده است. بعد از اینکه معلوم شد هوپ هیکس یکی از نزدیک‌ترین دستیاران ترامپ به کرونا مبتلا شده، نگرانی‌ها نسبت به سلامتی پرزیدنت افزایش یافت و ساعاتی قبل دونالد ترامپ در توییتی اعلام کرد که نتیجه تست کرونای او و بانوی اول آمریکا، ملانی ترامپ، مثبت اعلام شدهاست. او خطاب به هوادارانش گفت که باهم این بیماری را پشت سر خواهند گذاشت.

هیکس ۳۱ ساله در هواپیمای حامل ترامپ در سفر به اوهایو، برای مناظره میان ترامپ و بایدن، همراه رییس‌جمهوری بود و اکنون مشخص شده که علاوه بر ترامپ، مشاور امنیت ملی وی، رابرت اوبرایان، به همراه تعدادی از محافظان و ماموران اطلاعاتی کاخ سفید نیز به این بیماری مبتلا شده‌اند. تعدادی از افراد خانواده ترامپ هم بدون ماسک در محل مناظره حاضر بودند که در حال حاضر چیزی درباره سرایت ویروس به آن‌ها گزارش نشده اما ممکن است در ساعات آتی شاهد خبرهایی درباره ابتلای افراد دیگر نیز باشیم.
دونالد ترامپ که ۷۴ سال دارد در گروه افرادی قرار می‌گیرد که کرونا برای آنان پرخطر به‌شمار می‌آید. وی در توییتی اعلام کرده که به همراه همسر پنجاه ساله‌اش ملانی، قرنطینه خانگی در محل کاخ سفید را آغاز کرده‌اند. کرونا تاکنون ۷ میلیون و دویست‌هزار نفر را در آمریکا مبتلا کرده و دویست‌هزار نفر را به کام مرگ فرستاده است.

به گفته دکتر شان کانلی، پزشک رییس‌جمهوری، حال پرزیدنت و بانوی اول تا این لحظه خوب است و مشکل خاصی دیده نشده است. با این حال بلافاصله پس از انتشار خبر ابتلای ترامپ بازارهای سهام و بورس واکنش‌های منفی نشان داده‌اند. به گفته جیمز گالاگر خبرنگار بخش علم و تندرستی در بی بی سی، آمریکایی‌هایی که بین ۶۴ تا ۷۴ سال دارند، پنج برابر بیش از بقیه گروه‌های سنی نیاز به بستری شدن دارند و احتمال مرگ آنان نود برابر بیش از کسانی است که بین بیست تا سی سال سن دارند. به گفته مرکز کنترل بیماری‌ها در آمریکا، از هر ده مورد فوت، هشت مورد متعلق به گروه سنی بالای ۶۵ سال است.

آنتونی زورکر تحلیلگر و گزارشگر بخش آمریکای شمالی بی‌بی‌سی، این سوال را از ترامپ و کمپینش پرسیده که چرا پرزیدنت در چنین ایام حساسی باید در برابر ماسک زدن مقاومت کند و چنین رفتار پرخطری را در پیش گیرد. وی همچنین به نامعلوم بودن تعداد مبتلایان در رده‌های بالای حکومتی اشاره کرده است.

سی‌ان‌ان وضعیت موجود را یکی از خطرناک‌ترین لحظات در تاریخ حکومت آمریکا عنوان کرده است و ترامپ را سرزنش کرده که درحالی‌که ۴۸ ساعت پیش در حال تمسخر جو بایدن برای استفاده از ماسک بود، با رفتار پر خطر خود حالا کشور را در معرض یک بحران قرار داده است. دکتر سانجای گوپتا خبرنگار بخش سلامت سی‌ان‌ان نیز هشدار داده است که بایدن به دلیل حضور در مناظره با ترامپ باید هرچه سریع‌تر مورد آزمایش قرار بگیرد.
همه این اتفاقات در زمانی رخ می‌دهد که تنها یک ماه به انتخابات ریاست‌جمهوری مانده است. ترامپ از هم اکنون دیدارها و سخنرانی‌های انتخاباتی خود را لغو کرده و مناظره دوم میان او و بایدن که قرار است دو هفته دیگر برگزار شود نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. هنوز چیزی درباره وضعیت سلامتی بایدن و ابتلای احتمالی او نیز نمی‌دانیم. این رخداد می‌تواند مانند یک زمین‌لرزه در سیاست آمریکا باشد، زمین‌لرزه‌ای که شدت آن بسته به میزان جدی بودن بیماری در ترامپ ارزیابی خواهد شد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80512
بیانیه جمعی از فعالان سیاسی و مدنی
در محکومیت صدور و اجرای احکام اعدام در ایران

نه ـ به ـ اعدام

زیتون
-جمعی از فعالان سیاسی، اجتماعی، صنفی و حقوق بشری با صدور بیانیه‌ای از حاکمیت خواستند که «دست از اعدام و خشونت‌طلبی» بردارد و خون‌بس اعلام کند.
در این بیانیه با اشاره به  «اعدام عجولانه نوید افکاری در شیراز ، جان دادن نادر مختاری در کهریزک»  به  «صفی از جوانان در نوبت مرگ»   اشاره شده است که «تصویر فاجعه آمیزی را پدید آورده‌ است که هیچ‌ کس و هیچ نهادی پاسخگوی آن جز با سکوت مطلق نیست»
امضاء‌کنندکان بیانیه  از «همه مراجع علمی، حقوقی، دینی، فرهنگی و سرمایه های اجتماعی که دغدغه مردم و ایران را دارند» خواسته‌اند که «صدایشان را برای دفع خشونت و حذف اعدام، رسا و هم نوا کنند».

متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته است در ادامه» می‌آید:

به‌نام خدا
موقعیت حساس امروز ایران و وجود بحران‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و صعود لحظه به لحظه تورم و‌گرانی در کنار بحران کرونا عموم جامعه و به ویژه اقشار آسیب پذیر را در نگرانی عمیق فرو برده و سرگردان در میان انتخاب جان و نان کرده‌است. در این میانه بحران دیگری هم سال‌هاست که گریبانگیر مردمِ مدافع عدالت و آزادی شده و آنها را در تنگناهایی جدی قرار داده است.
آنچه وجدان‌های بیدار را برانگیخته می‌کند،برخورد مرگبار با معترضان و جان دادن ذره ذره و گاه ناگهانی آنها در حبس و حصر است. اعدام عجولانه نوید افکاری در شیراز ، جان دادن نادر مختاری در کهریزک، تهدید سلامت زندانیان سیاسی زن که برخی از آنها فرزندانی چشم به راه دارند و صفی از جوانان در نوبت مرگ، تصویر فاجعه آمیزی را پدید آورده‌ است که هیچ‌ کس و هیچ نهادی پاسخگوی آن جز با سکوت مطلق نیست. آنها یا سکوت محض می کنند وخود را در معرض پاسخ قرار نمی دهند و یا سناریوهای تهی از صدق و صراحت را تکرار می کنند.
تاسف‌اور است که می‌بینیم راه‌های اقدام برای هر گونه دادخواهی نیز مسدود شده است. دستگاه قضا گویی درگیر جرم و فساد درون خود است؛ داعیه‌داران انقلاب در درون مجلس سخت در جستجوی امکان‌های برتر دنیوی و سهم‌خواهی‌های جدید هستند و دستگاه اجرا هم یا در فساد ساختاری گرفتار است و یا توانی حتّی برای مدیریت خود ندارد.
عجب آن است که حاکمیت در چنین وضع بحرانی که خود آفریده است ، به چه منظور رویه اعدام را ادامه می‌دهد و روی از خواسته ملت در«نه ـ به ـ اعدام» برمی گرداند‌ و هم چنان با همه آشفتگی‌هایش بر طبل خشونت می کوبد؟
با آنکه بارها و بارها در این سالیان گفته شده‌است و گفته‌ایم، باز هم بار دیگر از حاکمیت می خواهیم که خون‌بس اعلام کنند؛ از اعدام و خشونت‌طلبی دست بردارند و بر محور قانونی که برای پاسداشت آن سوگند خورده‌اند، اندکی تامل و درنگ بر خونهای به ناحق ریخته شده کنند. همچنین از همه مراجع علمی، حقوقی، دینی، فرهنگی و سرمایه های اجتماعی که دغدغه مردم و ایران را دارند مصرّانه می‌خواهیم که صدایشان را برای دفع خشونت و حذف اعدام، رسا و هم نوا کنند تا در مسیری مشترک، با یکدیگر در «خون ـ بس» و «اعدام ـ بس» هم صدا شویم.
یازدهم مهرماه هزاروسیصد ونود ونه
هاشم آقا جری – هادی احتظاظی – بهمن احمدی امویی – مرتضی اشرفی – رضا انصاری راد – مسعود باستانی – علی اکبر باغانی – رسول بداغی – قربان بهزادیان نژاد – علیرضا بهشتی شیرازی – محمود بهشتی لنگرودی – مصطفی تاجزاده – امیر خرم – ابراهیم خوش سیرت – محمد داوری – محمود دردکشان – سعید دهقان – معصومه دهقان – صادق ربانی املشی – علیرضا رجایی – بهمن رضا خانی – حسین رفیعی – رضا رئیس طوسی – محمدعلی زحمتکش – کوروش زعیم – فاطمه سپهری – عبدالفتاح سلطانی- سیدمحمد سیف زاده – احسان شریعتی – فیروزه صابر – کیوان صمیمی – طاهره طالقانی – محمدرضا عالی پیام – محسن عمرانی – عزیز قاسم زاده – ابوالفضل قدیانی – نظام الدین قهاری – محمد کارخانه چین – رحمان کارگشا – آرش کیخسروی – فاطمه گوارایی – اسکندر لطفی – حسین مجاهد – فخرالسادات محتشمی پور – محمد محمدی اردهالی – مهدی محمودیان – سعید مدنی – رضا مسلمی – احمد معصومی – آذر منصوری – علی نظری – صدیقه وسمقی .


https://www.zeitoons.com/80517
تقابلِ امنیت زنان با هویت نظام

زیتون ـ یلدا امیری
: تلاش برای تعیین نحوه پوشش زنان از کشف حجاب رضا شاه تا حجاب اجباری جمهوری اسلامی به ابزاری سیاسی در حکومت‌های ایران بدل شده است. جمهوری اسلامی اما پا را از این هم فراتر گذاشته و حجاب زنان را به هویت و ویترین خود بدل کرده است. هویتی شکننده که با افتادن اتفاقی روسری زنان در خیابان و اتوموبیل شخصی به چالش کشیده می‌شود. در واقع کنترل نحوه پوشش زنان نمادی از قدرت حکومت در کنترل سبک زندگی مردم شده است.

روز جمعه ۱۱ مهر ماه امام جمعه دو شهر بزرگ در ایران از سختگیری در مورد حجاب زنان سخن گفته‌اند. امام جمعه اصفهان و امام جمعه بجنورد هر دو در سخنانی مشابه گفته‌اند که باید فضای جامعه را برای بد حجابان «ناامن» کرد.
بنابر سنتی که بعد از انقلاب ایران پایه‌گذاری شده خطبه‌های نمازجمعه در شورای سیاست‌گذاری ائمه جمعه که زیر نظر مستقیم ولی فقیه است هماهنگ می‌شود. در مناسبت‌های مختلف خطبه نماز آنها یکسان‌سازی شده و از این طریق یک پیش‌آگهی‌ای برای سیاستی که در آینده در پیش گرفته می‌شود می‌دهند، یا مواضع رهبر جمهوری اسلامی در یک مورد خاص را مستقیما ابلاغ و توجیه می‌کنند. بنابراین تشابه سخنان این دو امام جمعه چندان عجیب نیست.

امامان جمعه چه گفتند
سید‌یوسف طباطبایی‌نژاد، امام جمعه اصفهان مدعی شد که دولت‌های غربی در اجرای قوانین کشور دخالت می‌کنند و گفت: «همانطور که آنها قانون خودشان را دارند ماهم قانون خودمان را داریم بنابراین نباید ترس داشته باشیم از اینکه اگر با هنجارشکنان برخورد کردیم ممکن است برعلیه ما اقدام خصمانه‌ای انجام دهند.»
او به کشف حجاب و هنجارشکنی برخی از افراد اشاره کرد و گفت: «باید فضای جامعه را برای این عده که تعداد آنها هم کم است ناامن کرد و نباید اجازه داد به راحتی در خیابان‌ها و پارک‌ها هنجارشکنی کنند. باید شعبه‌های مخصوص رسیدگی به پرونده‌های ناهنجاری‌های اخلاقی در دادگاه‌ها تشکیل شود نگاه قضات هم باید در جهت حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر باشد.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80535
چرا اعتراض به یک‌سویه‌نگری عفو بین‌الملل لازم است؟
هدی ملک

https://www.zeitoons.com/80567

در مورد اقدام مناقشه‌برانگیز عفو بین‌الملل به اندازه‌ی کافی بحث شده است و طرفین موافق و مخالف با آن، به تفصیل دلایل خود را نوشته و گفته‌اند، به نحوی که اذهان جمعی مخاطبین فارسی‌زبانِ این مباحث، به حد اشباع رسیده و هر کسی می‌تواند ادله‌ی طرفین را در ترازوی عقل و وجدان خویش بسنجد.

به تازگی یادداشتی/ بیانیه‌ای تازه در این خصوص  در سایت بیداران منتشر شد از اگرچه تعداد امضاهای آن اندک است، اما سابقه‌ی رفتاری و گفتاری و نوشتاری نویسندگانش، گویای خوش‌نامی و خوش‌سابقه‌گی آنهاست، و همین است که به‌رغم «تعداد» اندک امضاها، وزن و اهمیت این یادداشت را نشان می‌دهد.
من نیز همدلی و همراهی خودم را با دغدغه‌ی محترم این عزیزان بیان می‌دارم و معتقدم که شأن و جایگاه نهادهای مدافع حقوق بشر باید فراتر و رفیع‌تر از مناقشات سیاسی روزمره بوده و باشد، چرا که این مناقشات، روزی به پایان می‌رسد و موضوعاتی دیگری جای آنها را می‌گیرد، اما دفاع از حقوق بشر و پژواک‌دادن به صدای آنانی که زیر چرخ استبداد و جنایت و تجاوز له می‌شوند، وظیفه‌ای است همیشگی. همچنین، هماهنگی و همبستگی خانواده‌های قربانیان حقوق بشر، از جمله ضرورت‌هایی است که بر طنین صدای حق‌خواهانه‌ی آنها می‌افزاید.
ولی گمان می‌برم که در این یادداشت، از نکاتی غفلت شده که تذکر آن را به خودم و نویسندگان محترم لازم می‌دانم.

در این یادداشت البته از عفو بین‌الملل انتقاد شده است که «نحوه کار سازمان عفو بین‌الملل در این پرونده، از معیارهای شناخته‌شده این سازمان به دور بوده است» و از «مجرم» خواندنِ میرحسین موسوی توسط عفو بین‌الملل انتقاد شده است، اما بخش مهمی از این یادداشت، در مورد نامه‌ی کنش‌گرانی است که از عفو بین‌الملل انتقاد کرده‌اند واز جمله خطاب به منتقدین گفته شده:
«این جدل‌ها، افزون بر آوازه‌گری ناشایست علیه این سازمان معتبر جهانی، به جدایی در میان خانواده‌های دادخواه دامن زده است… ما معتقدیم که اگرچه نگارش نامه اعتراضی اخیر خطاب به عفو بین الملل حق کنشگران سیاسی ایرانی بوده است، اما دست‌کم با بسیاری از موازین حقوق بشری و حقوق بین المللی، به ویژه در تلاش برای دستیابی به حقیقت، هم‌خوانی ندارد. پی‌آمد این اقدام، خواسته یا ناخواسته ، دامن زدن به شکاف و جدل در میان دادخواهان است… متاسفانه برخی از کنشگران خوشنام و باسابقه‌، با امضای بیانیه علیه سازمان عفو بین‌الملل و درگیر شدن در این جدل اشتباه بزرگی مرتکب شدند، که به سود روشن شدن حقیقت نیست.

نخستین تعارض یادداشت این است که اگرچه اعتراض به عفو بین‌الملل را «حق» کنش‌گران سیاسی می‌داند، اما آن را با بسیاری از موازین «حقوق» بشری و «حقوق» بین‌الملل ناهم‌خوان معرفی می‌کند، اما مشخص نمی‌کند که چرا استفاده از یک حق، می‌تواند نافی موازین حقوق بشر و حقوق بین‌الملل باشد، خصوصاً که خود نویسندگان یادداشت تصریح کرده‌اند که «نحوه کار سازمان عفو بین‌الملل در این پرونده، از معیارهای شناخته‌شده این سازمان به دور بوده است».


متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80567
مدافعان «اصلاحات چینی» و شیخ آزاده
سید احمد نیک‌جو

۱) مهدی کروبی نامی است شناخته‌شده و پرافتخار، که یادآوری‌اش، صلابت و شجاعت و صراحت در دفاع از حقوق ملت و مقابله با استبداد و انحصار و سرکوب و تقلب را تداعی می‌کند. موارد و نمونه‌های دال بر این صفات، آنقدر هست که حاجت چندانی به برشمردن و تکرارش نباشد. اما یادآوری‌اش می‌تواند مقدمه‌ای شود برای تذکری در مورد برخی اتفاقات ایام اخیر.
پس از انتخابات پرشائبه‌ی ۸۴ و تقلب مقدماتیِ انجام‌شده در آن، که مقدمه و طلیعه‌ی تقلب وسیع‌تر و همه‌جانبه‌ی ۸۸ بود، کروبی به خوبی دریافته بود که گرایش و چرخش رهبر جمهوری اسلامی به نظامیان، و میدان‌داری «آقازاده»، اهدافی فرا-انتخاباتی داشته و تغییرات ماهوی حکومت را در چشم‌انداز متصور است، و با علم به این برنامه‌ریزی بلندمدت و ساختاری حاکمان، پای در عرصه‌ی انتخابات ۸۸ نهاد و شد آنچه شد.
شیخ آزاده‌ی ما در تمام این سالها نه‌تنها سر خم نکرد و حسرت یک عذرخواهی ساده را بر دل دیکتاتور اعظم گذاشت، که پیکان حمله را نیز به سمتی درست نشانه رفت و به ذکر ناکارآمدی و فساد شخص رهبر و حواریون‌اش اکتفا نکرد، بلکه به درستی ریشه‌های ساختاری این انحرافات را آماج نقد قرار داد و با تعریض و کنایه به اصلاح‌طلبان (که صندوق رای را از مقام وسیله به جایگاه معبود و هدف برکشیده بودند) زنهار داد که چاره‌ی برون‌رفت از این بحران، و مقابله با انحلال جمهوریت، فقط از مسیر اصلاحات ساختاری می‌گذرد. بازخوانی نامه‌های او به مجلس خبرگان و به رییس جمهور عصر اعتدال به اندازه‌ی کافی گویاست و نیاز به تکمله ندارد.
۲) شیخ ما که روزهای دشوار و شکننده‌ی حصر را در سنین پیری می‌گذراند، با اقسامی از بیماری‌ها و مشکلات جسمی دست و پنجه نرم کرده، چنان‌که در این سالها بارها تن به تیغ جراحی سپرده است. طبیعی است که بیش از همه‌ی ما، اطرافیان او نگران سلامت شیخ باشند و بکوشند تا در چارچوب محدودیت‌های ناشی از شرایط حصر، مراقب جسم و جان او باشند.
۳) در ایام اخیر خبرها و عکس‌هایی منتشر شده از مراودات برخی افراد با شیخ. بر آنان که با روحیات کروبی آشنایند پوشیده نیست که او تا حد امکان روابط دوستانه‌اش را مخدوش نمی‌کند و حتی آن دوستان قدیمی که به جمع مخالفان او پیوسته‌اند را نیز طرد نمی‌کند.
اما آنچه که ملاقات‌های اخیر او را قابل تأمل می‌سازد این است که برخی از آنها که در این ایام به ملاقات او می‌روند، مدتی است که فرمان را به طور کامل چرخانده‌اند و رودربایستی‌ها و ملاحظات گذشته را کنار نهاده و مدافع اصلاحات «چینی» شده‌اند و به تداوم لقمه نانی از سفره‌ی قدرت راضی‌اند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80548
محسن هاشمی: طرح شعاری و غیرقابل اجراست
انتقال پایتخت به سبکِ سپاه

https://www.zeitoons.com/80559

زیتون – احسان نادرپور:
اواخر شهریور قرارگاه خاتم الانبیا سپاه با ارسال نامه‌­ای به حسن روحانی از پیشنهاد خود برای انجام صفر تا صد انتقال پایتخت خبر داد. خبری که ابوترابی یکی از حامیان این طرح و البته حامی چند سال اخیر قرارگاه خاتم در انجام این طرح اعلام کرد.

ابوالفضل ابوترابی، نماینده مجلس با اعلام این خبر گفته بود که «قرارگاه خاتم‌الانبیاء نامه‌ای را رسماً به رئیس جمهور ارسال کرده و بدون اینکه پولی از دولت بخواهد عنوان کرده که ساماندهی تهران را انجام می‌دهد و انتقال پایتخت سیاسی و اداری را نیز به سرانجام می‌رساند.»‌
ادعایی که روز گذشته محسن هاشمی در رابطه با آن موضع گیری کرد و آن را  «شعاری و غیر قابل اجرا» دانست و گفت: « این روش پاک کردن صورت مساله به کجا خواهد انجامید؟ آیا با این نگاه سرنوشت همه کلانشهرهای ما، نابودی نخواهد بود؟ باید با ایجاد مشکل در یک شهر، آن را به حال خود رها کنیم و سراغ منطقه‌ای دیگر و شهری دیگر برویم؟»
او پیش از این هم در این رابطه در جبهه مخالف ایستاده و گفته بود اگر یک دهم اعتبار انتقال پایتخت خرج تهران شود مشکلاتش حل می شود.

چه شهری جایگزین تهران خواهد بود؟
هرچند عضو کمیسیون امور داخلی و شوراهای مجلس گفت که منطقه انتخاب شده برای تاسیس پایتخت سیاسی اداری جدید «محرمانه» است، اما تاکید کرد: «این منطقه اصفهان نیست. و  ۵، ۶ مکان برای این کار «در حد اولیه کارهای اولیه» در نظر گرفته شده است.»
از سال­‌های پیش که بحث انتقال پایتخت در ایران مطرح شده بود، نام شهرهای مختلفی مطرح شد‌. این طور گمان می­‌رفت که شهرهای بزرگی چون شیراز، اصفهان یا تبریز گزینه‌­های احتمالی باشند. اما اظهارات دیگری هم نشان از انتخاب شهرهای اطراف تهران به عنوان پایتخت دارد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80559
پرتو شریعتمداری
آیا رضا امیرخانی اخلاقا مُجاز است کره شمالی را نقد کند؟

در ماه‌های بحرانی جلوس و اقتدار رعب‌آور کرونا، در لابلای خبرهای فرهنگی سایت‌های وطنی، بارها مطالبی در معرفی و تجلیل از سفرنامه‌ی رضا امیرخانی به کره شمالی با نام «نیم دانگ پیونگ یانگ» نوشته شد. در فضای کم و بیش سوت و کور نشر و فروش کتاب، توفیق و خبرسازی هر اثر ادبی مایه‌ی بسی خوشحالی است؛ فرقی هم نمی‌کند که آن اثر کتابی از امیرخانی باشد، کسی که در جرگه‌ی نویسندگان «ارزشی» وابسته به جمهوری اسلامی محسوب می‌شود و صرف‌نظر از مرام و مسلک سیاسی و مذهبی‌اش، نویسنده‌ای شناخته شده و پرخواننده‌ است.

نمی‌دانم تا چه حد و تا کی می‌توان به این تقسیم‌بندی‌ها پایبند بود و باورشان داشت. من قیصر امین پور را شاعر می‌دانم و بسیاری از شعرهایش را دوست دارم اما برایم پیش آمده که وقتی در حضور چپ‌گرایان تبعیدی از اصالت شاعری او سخن گفته‌ام پوزخند و نگاه‌های «چپ چپ» تحویل گرفته‌ام. افسوس که بعضی از ما «خارج‌نشینان» چنان اندر خم کوچه‌ی مرزبندی‌ها سنگر گرفته‌ایم که هنوز دریغمان می‌آید برچسب «فیلمساز حکومتی» را از جان محسن مخملباف بزدایم و آثارش را فراغ از این دسته‌بندی‌ها ببینیم. البته قبول دارم که در مورد امیرخانی کمتر جای چانه‌زنی هست و ساده‌انگارانه است اگر کسی پرکاری، صاحب‌نامی و توفیق او در جلب خواننده را فقط مرهون خلاقیت، دانش و استعداد نویسندگی‌اش بداند. این را هم بگویم که مانند شماری از خوانندگان آثار او از رسم‌الخط نامانوس و منحصربفردش دل خوشی ندارم و آن را نشانی از تک‌روی زیانبار نویسنده می‌دانم. البته این معضل را برای خود تا حدی حل کرده‌ام. به این صورت که هر جا در خواندن واژه‌ها آزارِ چشمی ببینم و نیاز باشد کلنجار بروم و درنگ کنم تا واژه‌‌ای را در لباس بیگانه‌ی امیرخانی‌اش (مثلا ره‌بر، فوق‌ش، زنده‌گی) بازبشناسم، از خیر کشف می‌گذرم و وقتم را صرف کندوکاو نمی‌کنم. وقتی نویسنده خودمحور است و رسم‌الخط آشنای من فارسی‌زبان را به سلیقه‌ی خود دگرگون می‌کند و زمینه را برای بروز هرج و مرج در نگارش فارسی فراهم می‌سازد، چرا به خواست او گردن بگذارم؟ تصور کنید اگر فقط پنج نویسنده‌ی فارسی‌زبان مثل امیرخانی بر آن شوند که رسم‌الخط دلخواه خود را به خواننده تحمیل کنند چه به روز این زبان نیمه‌جان می‌آید…


متن کامل در زیتون :

https://www.zeitoons.com/80571
بیانیه‌ی جمعی از بازماندگان اعدام‌های دهه‌ی شصت
جنایت علیه بشریت مشمول مرور زمان نمی‌شود

https://www.zeitoons.com/80580

زیتون
-ده‌ها تن از بازماندگان و خانواده‌های جان‌باختگان دهه‌ی ۶۰ در بیانیه‌ای به «تحریف حقایق قتل عام تابستان ۶۷» اعتراض کرده و خواهان «تلاش برای روشن شدن حقیقت» شدند.

در بخشی از این بیانیه که علاوه بر خانواده‌های قربانیان به به امضا بیش از دویست نفر دیگر رسیده، تاکید شده است :«جنایت های دهه ی شصت، به ویژه قتل عام تابستان ۶۷ می‌تواند جنایت علیه بشریت باشد و در نتیجه شامل مرور زمان نمی شود و تمامی مقام های موثر حکومت در برابر آن مسئول و پاسخ‌گو هستند.»

امضاءکنندگان بیانیه گفته‌اند «هر فرد و جریانی که به طرق مختلف بخواهد مسئولیت و نقش سران نظام جمهوری اسلامی ایران و شخصیت های مهم و تاثیرگذار آن را در این جنایت ها انکار و پرده پوشی کند، نظرش بی‌اعتبار است».

امضاءکنندگان بیانیه همچنین اعتراض خود را نسبت به آن‌چه «تحریف واقعیت انکارناپذیر این جنایت ها توسط تعدادی از وابستگان یا دل‌بستگان به میرحسین موسوی» خوانده‌اند و «به تلاش‌های عفو بین‌الملل برای کشف حقیقت متعرض شده‌اند» اعلام کرده‌اند. به اعتقاد امضاءکنندگان «این تعرض ها آگاهانه و هدفمند صورت گرفته است تا مسئولیت پاسخ‌گویی را از دوش بخش‌هایی از حاکمیت از جمله میرحسین موسوی و اعضای دولت وی بردارند».

.....

در روزهای گذشته بیانیه‌ای با امضا ۶۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی «در اعتراض به تحریف حقیقت توسط سازمان عفو بین‌الملل» در زیتون منتشر شد.

امضاءکنندگان آن بیانیه «به تحریف واقعیات در گزارش عفو بین‌الملل درباره‌ی اعدام‌های دسته‌جمعی سال ۱۳۶۷ » اعتراض کرده و «کارزار مسئولان بخش ایران این سازمان در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی علیه میرحسین موسوی را نشانه‌‌ی سوءاستفاده آن‌ها از جان‌باختگان آن اعدام‌ها در جهت اهداف گروهی و جناحی» دانسته بودند.

به گفته‌ی آن‌ها، بخش ایران سازمان عفو بین‌الملل مسئله را به گونه‌ای تبلیغ می‌کند که آمران و عاملان و مباشران جنایت، همه در سایه پنهان بمانند و میرحسین موسوی که تاکنون هیچ گونه مدرکی علیه او کشف نشده، به یک‌باره مسئول اصلی جلوه داده شود،

امضاکنندگان بیانیه، رخدادهای تابستان ۱۳۶۷ را جنایتی هولناک دانسته و گفته‌اند که پی‌گیری این جنایت یک ضرورت ملی و اخلاقی است و می‌باید فارغ از همه‌ی حب و بغض‌ها چنین رویکردی نسبت به آن داشت.

آن‌ها تاکید کرده‌اند «هر زمان عفو بین الملل یا هر نهاد دیگری مستنداتی محکم و واقعی، دال بر همدلی میرحسین موسوی با اعدام‌های تابستان ۱۳۶۷ یا نقش احتمالی او در این جنایت ارائه کند، ما نیز به هیچ وجه در صدد تخفیف و سلب مسئولیت از او بر نخواهیم آمد، چه باور داریم آن اعدام‌ها زخم عمیقی است بر پیکر ملت ایران که التیام نخواهد یافت مگر با اجرای عدالت.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80580
قربانی اعدام: شاکیان
علیه اعدام ۱۵ | سعید مدنی
 
«دن لوی» (Dan Levey) کسی که برادرش را در پی قتل او در سال ۱۹۹۶ از دست داد، این وضعیت را به شکل دقیقی توصیف می‌کند: «قاتل تمامی قوانین مقدس را می‌شکند، عدالت را نادیده می‌گیرد و هرگز قادر به جبران یا بی‌اثر کردن قتل نیست. این ترس و خشم ما را تحریک می‌کند و برای مبارزه با او به همان روش خودش به جای روش خودمان، وسوسه می‌کند. قاتل حتی موجب راندن عاشق‌ترین و دلسوزترینِ مردم به سوی مرزی می‌شود که احترام ما به زندگی را از ظرفیت‌مان برای خشونت متمایز می‌کند. عواقب قتل، ما را تا جهنم دنبال می‌کند، جایی که ما چشم در برابر چشمِ قاتل که صورت انسانی‌اش پنهان شده، می‌ایستیم و آنچه در برابر این فرد شریر انجام می‌دهیم، معین می‌کند که چه در پیش خواهیم داشت. عواقب قتل چیزی کمتر از چالش روحی و هیجان تمام عیار نیست.»

این چالش‌ها اغلب از طریق مشوق‌ها و پوشش رسانه‌ایِ پیش‌بینی نشده همراه با فشار وارده بر خانواده‌های قربانی، برای حمایت یا مخالفت با اعدام ایجاد می‌شود. چنان‌که آقای «لوی» توصیف کرد: «وقتی نورافکن حکم اعدام بر بازماندگان تابیده می‌شود، آنها با خطر تمسخر از سوی طرفداران نقض حکم اعدام یا حامیان حکم اعدام روبرو می‌شوند. این موقعیت برای بازماندگان، مطلوب نیست.»

کسانی که با بازماندگان سر و کار دارند، باید فارغ از اینکه آنها چه احساسی نسبت به حکم اعدام دارند، بدون هر سوالی با آنها رفتاری دقیق، توأم با احترام و عادلانه داشته باشند. فشار سیاسیِ حاصل از تشدید پیگرد قانونیِ اعدام، امکان تشدید آزار بازماندگان را در دادگاه ایجاد می‌کند و می‌تواند این روند غم‌انگیز را پیچیده‌تر کند. این وضعیت، قربانیان را از جریان زندگی خودشان خارج می‌کند و آنها را درگیر بازی محاکمه‌ای می‌نماید که یکی از نتایج‌اش آن است که قربانی از یک بازنده با انواع مشکلات(روحی، هیجانی، مالی و قانونی) تبدیل به یک بخش کامل از فرایند خصمانه می‌شود». هر کس با نظام قضایی آشنا باشد، می‌تواند تایید کند که هیچ‌کس بهتر از دادگاهِ قانونی نمی‌تواند موجب تشدید علائم پس از ضربه(PTSD)شود.»

تجربه‌های قربانیان و نیازهایشان به میزان زیادی می‌تواند متنوع باشد امّا بین آنها نیاز به سلامت، اطلاعات، اعتبار، حمایت و نیاز به شنیده شدن مشترک است. زمانی که ما عمیقاً به قربانیان گوش می‌دهیم، شناخت بیشتری از ضرورت ایجاد نظام و روشی برای حل اثربخش و معنادار صدمات حاصل از جنایت خشونت آمیز کسب می‌کنیم. بسیاری از قربانیان و بازماندگان نیازهایی دارند که هیچ ربطی با حکم مرگ ندارد و وضع حکم اعدام آن‌ها را حتی ضعیف‌تر می‌کند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80641