سوءبرداشت»؛ پایان سیاست تطهیر طالبان؟
زیتون: رسانههای ایران و افغانستان بار دیگر خبر از مناقشه مرزی میان دو کشور دادهاند؛ این بار در مرز دوغارون، جایی که ایران را به هرات متصل می کند. هرات از ولایات بزرگ و عمدتا شیعه نشین افغانستان است که فرهنگ نزدیکی با ایران دارد.
به گزارش رسانه های محلی، درگیری های اخیر به خاطر احداث جاده ای مرزی از سوی دولت طالبان صورت گرفته که با اعتراض طرف ایرانی روبرو شده است. اما طرف افغان می گوید ورود یک خودروی نظامی به خاک افغانستان مرز را متشنج کرده است. بهگفته وزارت دفاع این کشور، خودروی مرزبانی و همچنین چند مرزبان ایرانی برای ساعاتی در اختیار نیروهای طالبان بوده اند.
پس از این درگیری مرزی، هر دو طرف اعلام کردند که مسئله حل شده و صرفا یک سوتفاهم مرزی بوده. اما از روز گذشته گزارش هایی از تحرکات نظامی ایران در منطقه از حرکت لشکر ۸۸ زرهی زاهدان به سمت مرز تایباد و تخلیه انبارهای گمرک در آن منطقه منتشر شده که برخی از منابع محلی را نگران کرده است.
سعید خطیبزاده، سخنگوی وزارت خارجه ایران روز دوشنبه به رسانهها گفت که امیدوار است “خویشتنداری” مرزبانان ایران در مرز دو کشور “باعث سوءبرداشت طرف مقابل نشده باشد.”
آیا خبر جدیدی در راه است یا باز همان سوء تفاهم مرزی است؟
پایان یک رویا
پس از استقرار دوباره طالبان در کابل و بهدست گرفتن قدرت در افغانستان، بسیاری از تحلیلگران این تحول را تهدید جدی امنیت ملی ایران توصیف کردند. ایران میگوید سیاست رسمی اینکشور در قبال افغانستان همواره حمایت از یک دولت فراگیر با حضور همه افغانها بوده.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99680
زیتون: رسانههای ایران و افغانستان بار دیگر خبر از مناقشه مرزی میان دو کشور دادهاند؛ این بار در مرز دوغارون، جایی که ایران را به هرات متصل می کند. هرات از ولایات بزرگ و عمدتا شیعه نشین افغانستان است که فرهنگ نزدیکی با ایران دارد.
به گزارش رسانه های محلی، درگیری های اخیر به خاطر احداث جاده ای مرزی از سوی دولت طالبان صورت گرفته که با اعتراض طرف ایرانی روبرو شده است. اما طرف افغان می گوید ورود یک خودروی نظامی به خاک افغانستان مرز را متشنج کرده است. بهگفته وزارت دفاع این کشور، خودروی مرزبانی و همچنین چند مرزبان ایرانی برای ساعاتی در اختیار نیروهای طالبان بوده اند.
پس از این درگیری مرزی، هر دو طرف اعلام کردند که مسئله حل شده و صرفا یک سوتفاهم مرزی بوده. اما از روز گذشته گزارش هایی از تحرکات نظامی ایران در منطقه از حرکت لشکر ۸۸ زرهی زاهدان به سمت مرز تایباد و تخلیه انبارهای گمرک در آن منطقه منتشر شده که برخی از منابع محلی را نگران کرده است.
سعید خطیبزاده، سخنگوی وزارت خارجه ایران روز دوشنبه به رسانهها گفت که امیدوار است “خویشتنداری” مرزبانان ایران در مرز دو کشور “باعث سوءبرداشت طرف مقابل نشده باشد.”
آیا خبر جدیدی در راه است یا باز همان سوء تفاهم مرزی است؟
پایان یک رویا
پس از استقرار دوباره طالبان در کابل و بهدست گرفتن قدرت در افغانستان، بسیاری از تحلیلگران این تحول را تهدید جدی امنیت ملی ایران توصیف کردند. ایران میگوید سیاست رسمی اینکشور در قبال افغانستان همواره حمایت از یک دولت فراگیر با حضور همه افغانها بوده.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99680
سایت خبری تحلیلی زیتون
«سوءبرداشت»؛ پایان سیاست تطهیر طالبان؟ | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون: رسانههای ایران و افغانستان بار دیگر خبر از مناقشه مرزی میان دو کشور دادهاند؛ این بار در مرز دوغارون، جایی که ایران را به هرات متصل می کند. هرات از ولایات بزرگ و عمدتا شیعه نشین افغانستان است که فرهنگ نزدیکی با ایران دارد. به گزارش رسانه های محلی،…
👍6🔥1
یک مطالبه، یک هدف: وحدت ملی برای تغییر در ایران
مهرداد خوانساری
با گذشت بیش از چهار دهه از عمر حکومت دینی در ایران، اکنون دیگر کمتر کسی است که به شکست این تجربه و ورشکستگی حاکمان آن باور نداشته باشد. انقلابی که قرار بود ایران را به خاستگاه اصولگرایی مدرن اسلامی تبدیل کند هر سال ۲۲ بهمن را در فضایی بیرونقتر و ناکامتر از سال پیش جشن میگیرد؛ مناسبتی که افکار عمومی در ایران، آن را شایستهی سوگواری و عبرت میدانند و به دنبال راهی برای پایان دادن به این تجربهی تلخ میگردند.
اگر چه پیروزی انقلاب ۵۷ و قدرت گرفتن اسلام سیاسی، منبع الهام بسیاری از مسلمانان رادیکال در سراسر جهان بوده است که خود را قربانی دههها استثمار و سرکوب به دست حکومتهای استعماری میدانستند، اما از دیدگاه بیشتر ایرانیان، زندگی در چهار دههای که پس از انقلاب اسلامی بر آنان گذشته است، تجربهای نامطلوب و کاملاً متفاوت با آنچه گمان میکردند بوده است:
نخست، برای اینکه سرخوشی اولیه انقلاب، به تدریج جای خود را به یک ناامیدی بزرگ و سرخوردگی گسترده سپرد. آغاز این سرخوردگی، در پی تصویب قانون اساسی جدیدی پدید آمد که نظرات شخصی آیتالله خمینی درباره “ولایت فقیه” و تسخیر قدرت سیاسی از سوی فقها در حکومت اسلامی و نقض اصل حاکمیت مردم، تعمدا در آن گنجانده شده بود و با هر باوری به اداره دموکراتیک کشور بر پایه حاکمیت ملی، در تضاد بود که پیامد آن برقراری رسمی استبداد دینی در کشور شد.
این خیانت به اعتماد اولیه عمومی، همراه با حکمرانی ضعیف و ناکارآمد به دست گروهی انحصارطلبِ ضد ملی و سرکوبگر، با عواملی همراه شد که به تدریج مشروعیت حکومت اسلامی و حاکمان کنونی ایران را به طور کامل از میان برده و کشور را آماده انفجار کرده است؛ عواملی چون فساد گسترده، بیکفایتی فاحش در مدیریت اقتصاد، ستیزهجویی آشکار و پنهان با بیشتر کشورهای منطقه و قدرتهای بینالمللی، نقض سیستماتیک حقوق بشر و سرکوب هر نیروی مخالف، انعقاد قراردادهای مغایر با منافع ملی با کشورهای چین و روسیه به بهانه مبارزه با تحریمها و عوامل دیگری که هر چه از عمر جمهوری اسلامی گذشته است، فهرست آن بلندتر شده است.
ضرورت وفاق ملی برای غلبه بر “دولت پنهان” با برکشیدن ابراهیم رئیسی در تیرماه گذشته به عنوان رییس جمهوری اسلامی، اکنون هر سه قوهی حکومتی در ایران برای نخستین بار در دست اصولگرایان تندرویی قرار گرفته که از نظر ایدئولوژیک با رهبر کنونی هم پیمان هستند و منافع مشترک دارند؛ هر چند که همه آنان روی هم، بیش از یک اقلیت منفور را تشکیل نمیدهند، اما با استفاده از نیروهای سرکوبگر امنیتی و نظامی، روحانیون رادیکال، سازمانهای مختلف انقلابی و موسسات وابسته، به موقعیت مسلط مخرب در اجتماع و اقتصاد کشور تبدیل شدهاند که اکنون به عنوان “دولت پنهان” مسئول همهی نابسامانی های اقتصادی شناخته میشوند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99712
مهرداد خوانساری
با گذشت بیش از چهار دهه از عمر حکومت دینی در ایران، اکنون دیگر کمتر کسی است که به شکست این تجربه و ورشکستگی حاکمان آن باور نداشته باشد. انقلابی که قرار بود ایران را به خاستگاه اصولگرایی مدرن اسلامی تبدیل کند هر سال ۲۲ بهمن را در فضایی بیرونقتر و ناکامتر از سال پیش جشن میگیرد؛ مناسبتی که افکار عمومی در ایران، آن را شایستهی سوگواری و عبرت میدانند و به دنبال راهی برای پایان دادن به این تجربهی تلخ میگردند.
اگر چه پیروزی انقلاب ۵۷ و قدرت گرفتن اسلام سیاسی، منبع الهام بسیاری از مسلمانان رادیکال در سراسر جهان بوده است که خود را قربانی دههها استثمار و سرکوب به دست حکومتهای استعماری میدانستند، اما از دیدگاه بیشتر ایرانیان، زندگی در چهار دههای که پس از انقلاب اسلامی بر آنان گذشته است، تجربهای نامطلوب و کاملاً متفاوت با آنچه گمان میکردند بوده است:
نخست، برای اینکه سرخوشی اولیه انقلاب، به تدریج جای خود را به یک ناامیدی بزرگ و سرخوردگی گسترده سپرد. آغاز این سرخوردگی، در پی تصویب قانون اساسی جدیدی پدید آمد که نظرات شخصی آیتالله خمینی درباره “ولایت فقیه” و تسخیر قدرت سیاسی از سوی فقها در حکومت اسلامی و نقض اصل حاکمیت مردم، تعمدا در آن گنجانده شده بود و با هر باوری به اداره دموکراتیک کشور بر پایه حاکمیت ملی، در تضاد بود که پیامد آن برقراری رسمی استبداد دینی در کشور شد.
این خیانت به اعتماد اولیه عمومی، همراه با حکمرانی ضعیف و ناکارآمد به دست گروهی انحصارطلبِ ضد ملی و سرکوبگر، با عواملی همراه شد که به تدریج مشروعیت حکومت اسلامی و حاکمان کنونی ایران را به طور کامل از میان برده و کشور را آماده انفجار کرده است؛ عواملی چون فساد گسترده، بیکفایتی فاحش در مدیریت اقتصاد، ستیزهجویی آشکار و پنهان با بیشتر کشورهای منطقه و قدرتهای بینالمللی، نقض سیستماتیک حقوق بشر و سرکوب هر نیروی مخالف، انعقاد قراردادهای مغایر با منافع ملی با کشورهای چین و روسیه به بهانه مبارزه با تحریمها و عوامل دیگری که هر چه از عمر جمهوری اسلامی گذشته است، فهرست آن بلندتر شده است.
ضرورت وفاق ملی برای غلبه بر “دولت پنهان” با برکشیدن ابراهیم رئیسی در تیرماه گذشته به عنوان رییس جمهوری اسلامی، اکنون هر سه قوهی حکومتی در ایران برای نخستین بار در دست اصولگرایان تندرویی قرار گرفته که از نظر ایدئولوژیک با رهبر کنونی هم پیمان هستند و منافع مشترک دارند؛ هر چند که همه آنان روی هم، بیش از یک اقلیت منفور را تشکیل نمیدهند، اما با استفاده از نیروهای سرکوبگر امنیتی و نظامی، روحانیون رادیکال، سازمانهای مختلف انقلابی و موسسات وابسته، به موقعیت مسلط مخرب در اجتماع و اقتصاد کشور تبدیل شدهاند که اکنون به عنوان “دولت پنهان” مسئول همهی نابسامانی های اقتصادی شناخته میشوند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99712
سایتِ خبریتحلیلی
۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۱ | سایتِ خبریتحلیلی
👍11🔥1👏1😱1🤬1
حصر؛ آن ارادهی پولادین و این درب آهنی
طاها پارسا
۱. جمهوری اسلامی و در رأس آن آقای خامنهای استعداد و توانایی خاصی در به ابتذالکشاندن مفاهیم دارد. تهیکردن واژهها از معنی و یا مفهومسازی وارونه و جعلی یکی از ابزارهای تاکتیکی و گاه استراتژیک حکومت در چهار دهه بوده است؛ ابزاری که به مدد سانسور و انحصاری بودن رسانههای جریان اصلی به قدرتی نرم در روند حکمرانی تبدیل شده و در تداوم و نفوذ فرهنگ و زبانِ جمهوری اسلامی حتی نزد منتقدان و مخالفانش نقشی بیهمتا داشته.
۲. گویا رهبری نظام که به مفاهیم مبهمی چون «مهندسی فرهنگی» و «تهاجم فرهنگی» باور دارد، از این طریق میخواهد فضای سیاسی را مهندسی کند و یا یارانش را تشویق کند که به کنشهای اجتماعی و جریانهای سیاسی هجوم ببرند. این ممارست و تکرار و مهارت در نزد او و جمهوری اسلامی چنان رایج است که وقتی صداو سیما خبر «حمله» روسیه به اوکراین و این جنگ تمام عیار را «عملیاتی ویژه در منطقه دونباس» خواند، ابتدا گمان رفت که کار «خودشان» است تا اینکه معلوم شد دستور از بالاتر رسیده و لوان جاگاریان، سفیر روسیه در تهران، آشکارا به رسانههای ایرانی توصیه کرد «در موضوع اوکراین از لفظ عملیات ویژه نظامی روسیه استفاده کنید. این، حمله نظامی نیست». (شاید هم همیشه همین بوده و دستور و راهکار از بالا میآید!)
۳. رهبر جمهوری اسلامی، در سال ۸۸ «جنبش سبز » را «فتنه» خواند تا رسانهها و تریبونهای رسمی با تکرار آن یک جنبشِ اجتماعی اصیل را از ریشه انکار کنند، اعتراضهای مردمی را توطئه خارجی بدانند و یکی رأیسازی را انتخابات بخوانند. او ۲۰ ماه بعد، رهبران جنبش را به «حصر» افکند؛ «حصر»ی که تا چندسال هیچ مقام مسئولی جرأت نمیکرد از آن یاد کند و هنوز هم کسی مسئولیتش را نپذیرفته.
۴. مقاومتِ محصوران، از «حصر»، مفهومی دیگر برساخت؛ مفهومی که هم ضعف و ترس و بیقانونی و ناتوانی حکومت را یادآوری میکرد و هم به نمادی برای مقاومت و امید و زنده بودن جنبش سبز بدل شد.
۵. اینبار مهندسی فرهنگیِ آقا شکست خورده بود. «عملیاتی ویژه» برای تهیکردن معنا از «حصر» لازم شد. اخبار جعلی و عکسهای جعلی و کاندیداهای جعلی و سیاستمداران جعلی و اپوزیسون جعلی هم خواسته و ناخواسته بهکمک آمدند یا در دام مهندسی آقا افتادند تا در ذهن و زبان جامعه «شکستنِ حصر» را با «حذف تدریجی محدودیتهای سرانِ فتنه» جاسازی کنند و اندیشیدن به مقاومت و اعتراض و مبارزه و جنبش ناممکن شود. هر چقدر «شکستنِ حصر» نمادِ شکست حکومت بود و پیروزی محصوران؛ «حذف محدودیتها» به سازشکاری و بیاثری آنها تعبیر شد.
۶. و حالا در آخرین تلاشِ مذبوحانه (با لبخند بخوانید) میخواهند برداشتن یک درب آهنین زنگزده را بهنامِ شکستن ارادهای پولادین و سبز به مردم قالب کنند. خبرگزاری فارس اعلام کرد با تصمیم شورای عالی امنیت ملی، دو دری که در کوچه اختر محل زندگی و حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد پس از حصر خانگی آنها تعبیه شده بود، روز دوشنبه پنجم اردیبهشت برداشته شده است. خبرگزاری رسمی قوه قضائیه هم نوشته است محدودیت فیزیکی مقابل منزل یکی از محصورین در خیابان پاستور، برطرف شد.خبرگزاری ایرنا، ارگان رسمی دولت، تیتر میزند: کوچه«اختر» باز شد؛ شعاری که روحانی داد و رئیسی عمل کرد. حساب کاربری نورنیوز، رسانه نزدیک به شورایعالی امنیت، توییت میکند: کاهش تدریجی محدودیت های حفاظتی آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از چند سال قبل اغاز شده بود و روند فوق همچنان ادامه دارد و … اما روایتِ آشنای محسن رهامی، روایت شکستنِ حصر نیست، حکایتِ شکستِ مهندسیِ«آقا»ست. رهامی میگوید: زمانی که این روند به سمع مهندس موسوی رسید، ایشان اعلام کردند: «من یا آزاد هستم که در آن صورت، خودم میدانم که صلاح است با چه کسی ملاقات کنم یا نکنم یا اینکه آزادیهای قانونی را ندارم که در آن صورت دلیلی برای ملاقات با کسی نمیبینم.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99716
طاها پارسا
۱. جمهوری اسلامی و در رأس آن آقای خامنهای استعداد و توانایی خاصی در به ابتذالکشاندن مفاهیم دارد. تهیکردن واژهها از معنی و یا مفهومسازی وارونه و جعلی یکی از ابزارهای تاکتیکی و گاه استراتژیک حکومت در چهار دهه بوده است؛ ابزاری که به مدد سانسور و انحصاری بودن رسانههای جریان اصلی به قدرتی نرم در روند حکمرانی تبدیل شده و در تداوم و نفوذ فرهنگ و زبانِ جمهوری اسلامی حتی نزد منتقدان و مخالفانش نقشی بیهمتا داشته.
۲. گویا رهبری نظام که به مفاهیم مبهمی چون «مهندسی فرهنگی» و «تهاجم فرهنگی» باور دارد، از این طریق میخواهد فضای سیاسی را مهندسی کند و یا یارانش را تشویق کند که به کنشهای اجتماعی و جریانهای سیاسی هجوم ببرند. این ممارست و تکرار و مهارت در نزد او و جمهوری اسلامی چنان رایج است که وقتی صداو سیما خبر «حمله» روسیه به اوکراین و این جنگ تمام عیار را «عملیاتی ویژه در منطقه دونباس» خواند، ابتدا گمان رفت که کار «خودشان» است تا اینکه معلوم شد دستور از بالاتر رسیده و لوان جاگاریان، سفیر روسیه در تهران، آشکارا به رسانههای ایرانی توصیه کرد «در موضوع اوکراین از لفظ عملیات ویژه نظامی روسیه استفاده کنید. این، حمله نظامی نیست». (شاید هم همیشه همین بوده و دستور و راهکار از بالا میآید!)
۳. رهبر جمهوری اسلامی، در سال ۸۸ «جنبش سبز » را «فتنه» خواند تا رسانهها و تریبونهای رسمی با تکرار آن یک جنبشِ اجتماعی اصیل را از ریشه انکار کنند، اعتراضهای مردمی را توطئه خارجی بدانند و یکی رأیسازی را انتخابات بخوانند. او ۲۰ ماه بعد، رهبران جنبش را به «حصر» افکند؛ «حصر»ی که تا چندسال هیچ مقام مسئولی جرأت نمیکرد از آن یاد کند و هنوز هم کسی مسئولیتش را نپذیرفته.
۴. مقاومتِ محصوران، از «حصر»، مفهومی دیگر برساخت؛ مفهومی که هم ضعف و ترس و بیقانونی و ناتوانی حکومت را یادآوری میکرد و هم به نمادی برای مقاومت و امید و زنده بودن جنبش سبز بدل شد.
۵. اینبار مهندسی فرهنگیِ آقا شکست خورده بود. «عملیاتی ویژه» برای تهیکردن معنا از «حصر» لازم شد. اخبار جعلی و عکسهای جعلی و کاندیداهای جعلی و سیاستمداران جعلی و اپوزیسون جعلی هم خواسته و ناخواسته بهکمک آمدند یا در دام مهندسی آقا افتادند تا در ذهن و زبان جامعه «شکستنِ حصر» را با «حذف تدریجی محدودیتهای سرانِ فتنه» جاسازی کنند و اندیشیدن به مقاومت و اعتراض و مبارزه و جنبش ناممکن شود. هر چقدر «شکستنِ حصر» نمادِ شکست حکومت بود و پیروزی محصوران؛ «حذف محدودیتها» به سازشکاری و بیاثری آنها تعبیر شد.
۶. و حالا در آخرین تلاشِ مذبوحانه (با لبخند بخوانید) میخواهند برداشتن یک درب آهنین زنگزده را بهنامِ شکستن ارادهای پولادین و سبز به مردم قالب کنند. خبرگزاری فارس اعلام کرد با تصمیم شورای عالی امنیت ملی، دو دری که در کوچه اختر محل زندگی و حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد پس از حصر خانگی آنها تعبیه شده بود، روز دوشنبه پنجم اردیبهشت برداشته شده است. خبرگزاری رسمی قوه قضائیه هم نوشته است محدودیت فیزیکی مقابل منزل یکی از محصورین در خیابان پاستور، برطرف شد.خبرگزاری ایرنا، ارگان رسمی دولت، تیتر میزند: کوچه«اختر» باز شد؛ شعاری که روحانی داد و رئیسی عمل کرد. حساب کاربری نورنیوز، رسانه نزدیک به شورایعالی امنیت، توییت میکند: کاهش تدریجی محدودیت های حفاظتی آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از چند سال قبل اغاز شده بود و روند فوق همچنان ادامه دارد و … اما روایتِ آشنای محسن رهامی، روایت شکستنِ حصر نیست، حکایتِ شکستِ مهندسیِ«آقا»ست. رهامی میگوید: زمانی که این روند به سمع مهندس موسوی رسید، ایشان اعلام کردند: «من یا آزاد هستم که در آن صورت، خودم میدانم که صلاح است با چه کسی ملاقات کنم یا نکنم یا اینکه آزادیهای قانونی را ندارم که در آن صورت دلیلی برای ملاقات با کسی نمیبینم.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99716
سایت خبری تحلیلی زیتون
حصر؛ آن ارادهی پولادین و این درب آهنی | سایت خبری تحلیلی زیتون
۱. جمهوری اسلامی و در رأس آن آقای خامنهای استعداد و توانایی خاصی در به ابتذالکشاندن مفاهیم دارد. تهیکردن واژهها از معنی و یا مفهومسازی وارونه و جعلی یکی از ابزارهای تاکتیکی و گاه استراتژیک حکومت در چهار دهه بوده است؛ ابزاری که به مدد سانسور و انحصاری…
👍24
ما آتش به اختیاریم؛ شلیک مستقیم به خاطر حجابِ اجباری
زیتون-یلدا امیری: هنوز بدنش میلرزد. نفسنفس میزند. از خانهاش نزدیک پارک پردیسان تا خانهام، ۲۰ دقیقه دویده. میگوید: «چطور باید در این کشور زندگی کنیم، چرا نمیگذارند زندگی کنیم؟ چرا نمیگذارند این وطن، وطن شود؟» تلاش میکنم آرامش کنم. گلاب و شکر میریزم داخل لیوان آبش. صبر میکنم چند جرعه بنوشد. من هم بی اختیار مضطربم. آرام میپرسم: چی شده؟ میگوید پسر بیچاره را با تیر زدند. شیشه گلاب را خالی میکنم توی لیوان آب و سر میکشم، میپرسم: چرا؟ از اول تعریف کن.
آنچه در ادامه میخوانید روایت عینی و مشاهدات دوستم از ماجرای روز پنجشنبه ۸ اردیبهشت در پارک پردیسان واقع در غرب تهران است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99733
زیتون-یلدا امیری: هنوز بدنش میلرزد. نفسنفس میزند. از خانهاش نزدیک پارک پردیسان تا خانهام، ۲۰ دقیقه دویده. میگوید: «چطور باید در این کشور زندگی کنیم، چرا نمیگذارند زندگی کنیم؟ چرا نمیگذارند این وطن، وطن شود؟» تلاش میکنم آرامش کنم. گلاب و شکر میریزم داخل لیوان آبش. صبر میکنم چند جرعه بنوشد. من هم بی اختیار مضطربم. آرام میپرسم: چی شده؟ میگوید پسر بیچاره را با تیر زدند. شیشه گلاب را خالی میکنم توی لیوان آب و سر میکشم، میپرسم: چرا؟ از اول تعریف کن.
آنچه در ادامه میخوانید روایت عینی و مشاهدات دوستم از ماجرای روز پنجشنبه ۸ اردیبهشت در پارک پردیسان واقع در غرب تهران است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99733
سایت خبری تحلیلی زیتون
ما آتش به اختیاریم؛ شلیک مستقیم به خاطر حجابِ اجباری | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون-یلدا امیری: هنوز بدنش میلرزد. نفسنفس میزند. از خانهاش نزدیک پارک پردیسان تا خانهام، ۲۰ دقیقه دویده. میگوید: «چطور باید در این کشور زندگی کنیم، چرا نمیگذارند زندگی کنیم؟ چرا نمیگذارند این وطن، وطن شود؟» تلاش میکنم آرامش کنم. گلاب و شکر میریزم…
👍5❤1
حبس ابد برای جمهوری اسلامی
زیتون-محمدرضا سرداری: دادگاه تاریخی حمید نوری(عباسی) معاون دادیار زندان گوهردشت در زمان اعدام های سال ۶۷، به روزهای پایانی خویش نزدیک می شود. پس از برگزاری ۸۷ جلسه دادرسی و استماع اظهارات شاکیان و شاهدان پرونده؛ دادستانی سوئد کیفرخواست نهایی خویش را صادر کرده و در حال حاضر وکلا آخرین مدافعات خویش را مطرح می کنند.
دادگاه حمید نوری تنها گوشه ای از جنایتی تاریخی است که در سال ۱۳۶۷ با حکم روح الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی، صورت گرفت. در این دادگاه صرفا به اعدام ۱۱۰ زندانی عضو سازمان مجاهدین خلق و ۲۶ زندانی چپ رسیدگی شده است، در حالیکه اعدام ها در سراسر کشور رخ داده و هنوز اطلاعات مشخصی از آن چه در زندان های سایر نقاط ایران به جز «اوین و گوهردشت» رخ داده در دست نیست.
با این وجود بازداشت یکی از مباشران اصلی این جنایت در سوئد و دادگاهیشدن وی دستاورد بزرگی برای بازماندگان آن جنایت و همچنین عدالتخواهان در ایران بود. این برای نخستین بار است که یکی از مسئولان جمهوری اسلامی به اتهام “جنایت جنگی” و “جنایت علیه بشریت” با اسناد و شواهد بسیار در دادگاهی بیطرف محاکمه شد؛ دادگاهی که چشم حقوقدانان را در سراسر جهان به آن چه که در سال ۶۷ در ایران رخ داده، باز کرده است.
نکات مهم در کیفرخواست دادستانی سوئد چیست؟
دادستان سوئد برای حمید نوری به خاطر ارتکاب به “جنایت جنگی” درخواست حبس ابد و همچنین به خاطر مشارکت در “قتل عمد” سازمان یافته که بخشی از “جنایت علیه بشریت” به شمار می رود؛ درخواست حبس کرده است. در کیفرخواست آمده است که بررسی شهادتها و دفاعیات متهم نشان میدهد که حمید نوری یکی از افراد موثر در این دو جنایت بوده است. به تعبیری روشنتر دادستان سوئد اعدام اعضای سازمان مجاهدین خلق در زندان را مصداق “جنایت جنگی” و اعدام چپ ها را مصداق “جنایت علیه بشریت” تشخیص داده است. اما چرا دادستان سوئد اتهام “جنایت جنگی” را به حمید نوری نسبت داده است. اتهامی که حتی هواداران سازمان مجاهدین خلق نیز انتظار آن را نداشتند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99740
زیتون-محمدرضا سرداری: دادگاه تاریخی حمید نوری(عباسی) معاون دادیار زندان گوهردشت در زمان اعدام های سال ۶۷، به روزهای پایانی خویش نزدیک می شود. پس از برگزاری ۸۷ جلسه دادرسی و استماع اظهارات شاکیان و شاهدان پرونده؛ دادستانی سوئد کیفرخواست نهایی خویش را صادر کرده و در حال حاضر وکلا آخرین مدافعات خویش را مطرح می کنند.
دادگاه حمید نوری تنها گوشه ای از جنایتی تاریخی است که در سال ۱۳۶۷ با حکم روح الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی، صورت گرفت. در این دادگاه صرفا به اعدام ۱۱۰ زندانی عضو سازمان مجاهدین خلق و ۲۶ زندانی چپ رسیدگی شده است، در حالیکه اعدام ها در سراسر کشور رخ داده و هنوز اطلاعات مشخصی از آن چه در زندان های سایر نقاط ایران به جز «اوین و گوهردشت» رخ داده در دست نیست.
با این وجود بازداشت یکی از مباشران اصلی این جنایت در سوئد و دادگاهیشدن وی دستاورد بزرگی برای بازماندگان آن جنایت و همچنین عدالتخواهان در ایران بود. این برای نخستین بار است که یکی از مسئولان جمهوری اسلامی به اتهام “جنایت جنگی” و “جنایت علیه بشریت” با اسناد و شواهد بسیار در دادگاهی بیطرف محاکمه شد؛ دادگاهی که چشم حقوقدانان را در سراسر جهان به آن چه که در سال ۶۷ در ایران رخ داده، باز کرده است.
نکات مهم در کیفرخواست دادستانی سوئد چیست؟
دادستان سوئد برای حمید نوری به خاطر ارتکاب به “جنایت جنگی” درخواست حبس ابد و همچنین به خاطر مشارکت در “قتل عمد” سازمان یافته که بخشی از “جنایت علیه بشریت” به شمار می رود؛ درخواست حبس کرده است. در کیفرخواست آمده است که بررسی شهادتها و دفاعیات متهم نشان میدهد که حمید نوری یکی از افراد موثر در این دو جنایت بوده است. به تعبیری روشنتر دادستان سوئد اعدام اعضای سازمان مجاهدین خلق در زندان را مصداق “جنایت جنگی” و اعدام چپ ها را مصداق “جنایت علیه بشریت” تشخیص داده است. اما چرا دادستان سوئد اتهام “جنایت جنگی” را به حمید نوری نسبت داده است. اتهامی که حتی هواداران سازمان مجاهدین خلق نیز انتظار آن را نداشتند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99740
سایت خبری تحلیلی زیتون
حبس ابد برای جمهوری اسلامی | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون-محمدرضا سرداری: دادگاه تاریخی حمید نوری(عباسی) معاون دادیار زندان گوهردشت در زمان اعدام های سال ۶۷، به روزهای پایانی خویش نزدیک می شود. پس از برگزاری ۸۷ جلسه دادرسی و استماع اظهارات شاکیان و شاهدان پرونده؛ دادستانی سوئد کیفرخواست نهایی خویش را صادر…
👍10
حرکت اعتراضی معلمان و شکستنِ یک عادت خطرناک
ابوالفضل قدیانی
سالهای درازی است که معلمان شریف و خدوم کشور حقوق مسلم، قانونی و ابتدایی خود را به اشکال گوناگون با محوریت کانون صنفی معلمان که اخیرا تبدیل به شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان شده، مطالبه میکنند. اما تا کنون به مطالبات بهحق و قانونی آنان پاسخی جز لفاظی و وعدههای سرخرمن ندادهاند تا اینکه از این بیعدالتی و ظلم آشکار جانبهلب شدند و به قول یکی از معلمان عزیز کارد به استخوانشان رسید. ناگزیر در سطحی بسیار وسیع به خیابان آمدند و در بیش از صد شهر به دفعات تجمعات اعتراضی به عدم پاسخگویی حکومت به مطالباتشان بر پا کردند؛ تجمعاتی کاملاً مدنی، قانونی، مسالمتآمیز و خشونتپرهیز .
مطالبات اصلی معلمان «رتبه بندی، همسانسازی حقوق، آزادی معلمان زندانی ، تحصیل رایگان فرزندان محروم جامعه و اجرای عدالت» است. اعلام کردهاند که تجمعات اعتراضی متناوباً برگزار خواهد شد و همچنان برای رسیدن به حقوق حقه خود پا فشاری خواهند کرد چرا که حکومت ولایی کمافیالسابق حقوق معلمان را نادیده میانگارد و گوش شنوایی برای خواستههای ابتدایی آنان ندارد و بنا هم ندارد که صدای حق طلبان را بشنود.
معلمان شریف در مسیر حقخواهی و عدالتطلبی خود هزینههای زیادی دادهاند و کماکان استبداد بر آنان هزینه تحمیل میکند. عزیزانی نظیر اسماعیل عبدی، محمود بهشتی، رسول بداغی، محمد حبیبی، علیاکبر باغانی و… سالها زندان کشیدهاند. اسماعیل عبدی بیش از ۶ سال است در زندان به سر میبرد. رسول بداغی اخیراً به پنج سال زندان محکوم شد. برای بهشتی و حبیبی هم پروندههای جدید تشکیل دادهاند و معلمان عزیزی که اخیراً در تجمعات اعتراضی در شهرهای مختلف دستگیر شده و بلا تکلیفاند.
شنبه ۱۴۰۱٫۲٫۱۰ اعلام شد محمد حبیبی، رسول بداغی، علیاکبر باغانی و جعفر ابراهیمی برای پیشگیری از تجمعات روز کارگر و روز معلم دستگیر شدهاند. اما با این وصف و علیرغم تمامی فشارها جنبش معلمان تداومیافته و همچنان محکم و استوار مطالبات قانونی و بر حق خود را پیگیری میکنند. این تداوم موجب ترس و نگرانی شدید مستبد خودبین، مدافعان وی و در نتیجه تهاجم به جنبش خشونتپرهیز معلمان شده است چون پایه های حکومت خود را سست و لرزان و فرو ریزی تدریجی آن را مشاهده میکنند.
تعهد معلمان عزیز به دفاع از حقوق حقه خود سبب وحدت و استحکام صفوفشان و همچنین ارتقاء آگاهی عمومی گردیده است . این ارتقاء آگاهی به نوبه خود میتواند حمایت دیگر اقشار جامعه را از جنبش معلمان به همراه داشته باشد. حرکت اعتراضی معلمان نشان شکستن یک عادت خطرناک است. آن عادت خطرناک عبارت است از عادت به تحمل رنج و ظلم و ستم ناشی از سلطهٔ حکومتهای استبدادی و به خصوص حکومت تمامیتخواه استبداد دینی است که انسانها را از انسانیتشان تهی کرده و جباران را در جباریت خود جریتر و در اعمال ظلم و سرکوبشان مصممتر میسازد.
مستبد امروز ایران، علی خامنهای، و اعوان و انصار و دولت دستنشاندهاش نه تنها به مطالبات بر حق و قانونی معلمان پاسخ نمیدهند بلکه همین تجمعات مسالمتآمیز و خشونتپرهیز و قانونی را هم تحمل نمیکنند و هر از گاهی به تجمعات اعتراضی معلمان در شهرهای مختلف حملهور شده و عدهای از آنان را دستگیر و عدهای دیگر را احضار و برای آنان پروندهسازی میکنند.
خودکامه ایران و سرکوبگرانش در این توهماند که با این تهاجمها و بگیروببندها میتوانند معلمان را از مطالبات قانونی خود منصرف و به سکوت وادار نمایند. البته که قادر به چنین کاری نخواهند بود و نهایتاً مقاومت نظام در مقابل این جنبش شکسته خواهد شد.
ابراهیم رییسی، این به اصطلاح رئیس جمهور، در واقع فرمانبر و کارگزار خودکامهٔ ایران، علی خامنهای، میگوید ما نمیتوانیم کاری برای معلمان انجام دهیم چون بودجه کافی نداریم. مجلس نمایشی-فرمایشی با آن رئیس غارتگرِ رسوایش قریب به همین مضمون را میگوید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99783
ابوالفضل قدیانی
سالهای درازی است که معلمان شریف و خدوم کشور حقوق مسلم، قانونی و ابتدایی خود را به اشکال گوناگون با محوریت کانون صنفی معلمان که اخیرا تبدیل به شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان شده، مطالبه میکنند. اما تا کنون به مطالبات بهحق و قانونی آنان پاسخی جز لفاظی و وعدههای سرخرمن ندادهاند تا اینکه از این بیعدالتی و ظلم آشکار جانبهلب شدند و به قول یکی از معلمان عزیز کارد به استخوانشان رسید. ناگزیر در سطحی بسیار وسیع به خیابان آمدند و در بیش از صد شهر به دفعات تجمعات اعتراضی به عدم پاسخگویی حکومت به مطالباتشان بر پا کردند؛ تجمعاتی کاملاً مدنی، قانونی، مسالمتآمیز و خشونتپرهیز .
مطالبات اصلی معلمان «رتبه بندی، همسانسازی حقوق، آزادی معلمان زندانی ، تحصیل رایگان فرزندان محروم جامعه و اجرای عدالت» است. اعلام کردهاند که تجمعات اعتراضی متناوباً برگزار خواهد شد و همچنان برای رسیدن به حقوق حقه خود پا فشاری خواهند کرد چرا که حکومت ولایی کمافیالسابق حقوق معلمان را نادیده میانگارد و گوش شنوایی برای خواستههای ابتدایی آنان ندارد و بنا هم ندارد که صدای حق طلبان را بشنود.
معلمان شریف در مسیر حقخواهی و عدالتطلبی خود هزینههای زیادی دادهاند و کماکان استبداد بر آنان هزینه تحمیل میکند. عزیزانی نظیر اسماعیل عبدی، محمود بهشتی، رسول بداغی، محمد حبیبی، علیاکبر باغانی و… سالها زندان کشیدهاند. اسماعیل عبدی بیش از ۶ سال است در زندان به سر میبرد. رسول بداغی اخیراً به پنج سال زندان محکوم شد. برای بهشتی و حبیبی هم پروندههای جدید تشکیل دادهاند و معلمان عزیزی که اخیراً در تجمعات اعتراضی در شهرهای مختلف دستگیر شده و بلا تکلیفاند.
شنبه ۱۴۰۱٫۲٫۱۰ اعلام شد محمد حبیبی، رسول بداغی، علیاکبر باغانی و جعفر ابراهیمی برای پیشگیری از تجمعات روز کارگر و روز معلم دستگیر شدهاند. اما با این وصف و علیرغم تمامی فشارها جنبش معلمان تداومیافته و همچنان محکم و استوار مطالبات قانونی و بر حق خود را پیگیری میکنند. این تداوم موجب ترس و نگرانی شدید مستبد خودبین، مدافعان وی و در نتیجه تهاجم به جنبش خشونتپرهیز معلمان شده است چون پایه های حکومت خود را سست و لرزان و فرو ریزی تدریجی آن را مشاهده میکنند.
تعهد معلمان عزیز به دفاع از حقوق حقه خود سبب وحدت و استحکام صفوفشان و همچنین ارتقاء آگاهی عمومی گردیده است . این ارتقاء آگاهی به نوبه خود میتواند حمایت دیگر اقشار جامعه را از جنبش معلمان به همراه داشته باشد. حرکت اعتراضی معلمان نشان شکستن یک عادت خطرناک است. آن عادت خطرناک عبارت است از عادت به تحمل رنج و ظلم و ستم ناشی از سلطهٔ حکومتهای استبدادی و به خصوص حکومت تمامیتخواه استبداد دینی است که انسانها را از انسانیتشان تهی کرده و جباران را در جباریت خود جریتر و در اعمال ظلم و سرکوبشان مصممتر میسازد.
مستبد امروز ایران، علی خامنهای، و اعوان و انصار و دولت دستنشاندهاش نه تنها به مطالبات بر حق و قانونی معلمان پاسخ نمیدهند بلکه همین تجمعات مسالمتآمیز و خشونتپرهیز و قانونی را هم تحمل نمیکنند و هر از گاهی به تجمعات اعتراضی معلمان در شهرهای مختلف حملهور شده و عدهای از آنان را دستگیر و عدهای دیگر را احضار و برای آنان پروندهسازی میکنند.
خودکامه ایران و سرکوبگرانش در این توهماند که با این تهاجمها و بگیروببندها میتوانند معلمان را از مطالبات قانونی خود منصرف و به سکوت وادار نمایند. البته که قادر به چنین کاری نخواهند بود و نهایتاً مقاومت نظام در مقابل این جنبش شکسته خواهد شد.
ابراهیم رییسی، این به اصطلاح رئیس جمهور، در واقع فرمانبر و کارگزار خودکامهٔ ایران، علی خامنهای، میگوید ما نمیتوانیم کاری برای معلمان انجام دهیم چون بودجه کافی نداریم. مجلس نمایشی-فرمایشی با آن رئیس غارتگرِ رسوایش قریب به همین مضمون را میگوید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99783
سایت خبری تحلیلی زیتون
حرکت اعتراضی معلمان و شکستنِ یک عادت خطرناک | سایت خبری تحلیلی زیتون
سالهای درازی است که معلمان شریف و خدوم کشور حقوق مسلم، قانونی و ابتدایی خود را به اشکال گوناگون با محوریت کانون صنفی معلمان که اخیرا تبدیل به شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان شده، مطالبه میکنند. اما تا کنون به مطالبات بهحق و قانونی آنان پاسخی جز لفاظی…
👍9
Forwarded from سایت خبری-تحلیلی کلمه
اطلاعیه
🔴 موسوی و رهنورد برای «تقاضای رفع حصر» هیچگاه، به هیچکس وکالت ندادهاند
✍️ اردشیر امیرارجمند
به دنبال یادداشت یکی از وکلای محترم دادگستری در مورد وکالت از محصوران و اقدامات انجام شده توسط ایشان به این عنوان و در پاسخ به سوالات مکرر دوستان در مورد صحت این امر، جهت رفع سوء تفاهم ضمن تاکید بر سابقه دوستی محصوران با نویسنده متن مزبور و تشکر از خدمات ملی و دینی ایشان تصریح میشود:
آقای میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد هیچگونه وکالتی به وی ندادهاند و از زمان حصر تا کنون هیچگاه به صورت مستقیم، یا با واسطه، یا با وکالت، از هیچ مقام و نهاد حکومتی و غیر آن تقاضای رفع حصر یا تغییر در شرایط حصر را نداشتهاند. کما اینکه بنا بر گفته نویسنده محترم، این سوء تفاهم ناشی از سهو قلمی در آن یادداشت بوده است.
@kaleme
🔴 موسوی و رهنورد برای «تقاضای رفع حصر» هیچگاه، به هیچکس وکالت ندادهاند
✍️ اردشیر امیرارجمند
به دنبال یادداشت یکی از وکلای محترم دادگستری در مورد وکالت از محصوران و اقدامات انجام شده توسط ایشان به این عنوان و در پاسخ به سوالات مکرر دوستان در مورد صحت این امر، جهت رفع سوء تفاهم ضمن تاکید بر سابقه دوستی محصوران با نویسنده متن مزبور و تشکر از خدمات ملی و دینی ایشان تصریح میشود:
آقای میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد هیچگونه وکالتی به وی ندادهاند و از زمان حصر تا کنون هیچگاه به صورت مستقیم، یا با واسطه، یا با وکالت، از هیچ مقام و نهاد حکومتی و غیر آن تقاضای رفع حصر یا تغییر در شرایط حصر را نداشتهاند. کما اینکه بنا بر گفته نویسنده محترم، این سوء تفاهم ناشی از سهو قلمی در آن یادداشت بوده است.
@kaleme
👍4
الزام ملازمت شعور طبقاتی با نگاه به وقایع مسابقات فوتبال دانشجویی دانشگاه امیرکبیر
حسین مومنی عنبران*
دیر زمانی نباشد که وقایع تلخ ورزشگاه امام رضا(ع) از خاطر تمامی ورزش دوستان و غیر ورزش دوستان رفته باشد. اما بالتبع این وقایع، برخوردهای اجتماعی به آن چه میتواند باشد؟ آیا پاسخ مثل همیشه با چند توییت کنایهدار و لایکها و کامنتهای قابل پیشبینی خواهد بود، یا شروع یک حرکت اجتماعی جدید؟ و از همه مهمتر از چه کسانی میتوان توقع شروع این حرکت اجتماعی را داشت؟ سلبریتیهایی کیف کوک و آرمانخواه یا مردمانی دلسوخته و دغدغهمند از جنس خودمان؟
بگذارید این چالش را بررسی حافظه تاریخیمان بررسی و پیوند دهیم :
ماههاست مدام از شنبههای اعتراضی فرانسه میشنویم؛ شهروندانی خودجوش که با درنوردیدن خیابانهای شهرهای کوچک و بزرگ برای آرمانهای نقضشده خود معترضند. و اما تبلیغات اعتراضی؟ چطور آیا تبلیغاتی در رسانههای اجتماعی و یا تریبونها و رادیو و تلویزیون درکار بوده است؟ هیچ تبلیغات گسترده و پرهیاهویی برای شکلگیری این اعتراضات صورت نگرفته و نیز هیچ سلبریتی و فرد مشهوری آغازگر این اعتراضات نبوده! و مگر میشود اصلا؟! مگر میشود حرکتی عظیم و وسیع صفبندی شود بدون کوچکترین هماهنگی و بیانیهای؟ جواب این است:
هنگامی که وجدان اجتماعی بیدار و آگاه باشد خود بیبهانه پا به میدان میگذارد و احقاق حق میکند و تا به آرمان اجتماعی مطلوب خود نرسد، از پا نمینشیند. و این درسیست که ما میتوانیم آنرا یاد بگیریم.
حال بیایید از دل این تجربه تاریخی معاصر به مسائل خودمان بنگریم و آنرا تحلیل کنیم:
همهچیز از خودسوزی یک دختر جوان در مقابل ورزشگاه آزادی شروع شد. دختری که خواستهاش فقط در ورزشگاهبودن بود؛ خواستهای که صدای هزاران هزار دوستدار و علاقهمند به این ورزش مهیج بود. اما مگر این خواسته منافاتی با قانون یا عرف یا شرع داشت که دائما بر سر آن بحث بود؟
هر آنچه که بود و گذشت با اعتراض وی، گشایشهایی هر چند اندک در عرصه حضور بانوان به ورزشگاهها پدید آمد.
فشارهای فدراسیون جهانی فوتبال بر فوتبال ایران اندکاندک کاسته شد تا وقایع تلخ روز ۹ فروردین…!
این بار دگر گشایشی در کار نبود، بلکه تماماً تیرگی بود و کژی و کاستی! در کمال ناباوری برخوردی سخت متاثرکننده با ورزشدوستانی که به امید دیدن بازی تیم ملی کشورشان به ورزشگاه آمدند و دلآزرده و خسته به منازل خود بازگشتند. اما این بار نیز آیا باید در انتظار دختری آبی بود که خود را برای احقاق حق، قرمز کند یا باید در انتظار صدایی فراگیرتر و رساتر نشست؟ آیا این بار باید چشم به انتظار افراد مشهور و جریانساز نشست که آنان چارهای بیندیشند و حقوق از دسترفته زنان این سرزمین را مطالبه کنند یا خیر؟
مجددا خیر! اینبار نیز همچون گذشته نباید از سلبریتیها انتظار کمک و جریانسازی اجتماعی داشت بلکه این بار سرمشقگیران راه عدالتطلبی، همراه و همگام همنوعان خود میشوند؛ دانشجویانی که بهدلیل عدم اجازه حضور همنوعان خود به تماشای مسابقاتشان تصمیم میگیرند در مسابقات شرکت نکنند و حرکت اعتراضی خود را به شیوهای بس زیبا شکل دهند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99751
حسین مومنی عنبران*
دیر زمانی نباشد که وقایع تلخ ورزشگاه امام رضا(ع) از خاطر تمامی ورزش دوستان و غیر ورزش دوستان رفته باشد. اما بالتبع این وقایع، برخوردهای اجتماعی به آن چه میتواند باشد؟ آیا پاسخ مثل همیشه با چند توییت کنایهدار و لایکها و کامنتهای قابل پیشبینی خواهد بود، یا شروع یک حرکت اجتماعی جدید؟ و از همه مهمتر از چه کسانی میتوان توقع شروع این حرکت اجتماعی را داشت؟ سلبریتیهایی کیف کوک و آرمانخواه یا مردمانی دلسوخته و دغدغهمند از جنس خودمان؟
بگذارید این چالش را بررسی حافظه تاریخیمان بررسی و پیوند دهیم :
ماههاست مدام از شنبههای اعتراضی فرانسه میشنویم؛ شهروندانی خودجوش که با درنوردیدن خیابانهای شهرهای کوچک و بزرگ برای آرمانهای نقضشده خود معترضند. و اما تبلیغات اعتراضی؟ چطور آیا تبلیغاتی در رسانههای اجتماعی و یا تریبونها و رادیو و تلویزیون درکار بوده است؟ هیچ تبلیغات گسترده و پرهیاهویی برای شکلگیری این اعتراضات صورت نگرفته و نیز هیچ سلبریتی و فرد مشهوری آغازگر این اعتراضات نبوده! و مگر میشود اصلا؟! مگر میشود حرکتی عظیم و وسیع صفبندی شود بدون کوچکترین هماهنگی و بیانیهای؟ جواب این است:
هنگامی که وجدان اجتماعی بیدار و آگاه باشد خود بیبهانه پا به میدان میگذارد و احقاق حق میکند و تا به آرمان اجتماعی مطلوب خود نرسد، از پا نمینشیند. و این درسیست که ما میتوانیم آنرا یاد بگیریم.
حال بیایید از دل این تجربه تاریخی معاصر به مسائل خودمان بنگریم و آنرا تحلیل کنیم:
همهچیز از خودسوزی یک دختر جوان در مقابل ورزشگاه آزادی شروع شد. دختری که خواستهاش فقط در ورزشگاهبودن بود؛ خواستهای که صدای هزاران هزار دوستدار و علاقهمند به این ورزش مهیج بود. اما مگر این خواسته منافاتی با قانون یا عرف یا شرع داشت که دائما بر سر آن بحث بود؟
هر آنچه که بود و گذشت با اعتراض وی، گشایشهایی هر چند اندک در عرصه حضور بانوان به ورزشگاهها پدید آمد.
فشارهای فدراسیون جهانی فوتبال بر فوتبال ایران اندکاندک کاسته شد تا وقایع تلخ روز ۹ فروردین…!
این بار دگر گشایشی در کار نبود، بلکه تماماً تیرگی بود و کژی و کاستی! در کمال ناباوری برخوردی سخت متاثرکننده با ورزشدوستانی که به امید دیدن بازی تیم ملی کشورشان به ورزشگاه آمدند و دلآزرده و خسته به منازل خود بازگشتند. اما این بار نیز آیا باید در انتظار دختری آبی بود که خود را برای احقاق حق، قرمز کند یا باید در انتظار صدایی فراگیرتر و رساتر نشست؟ آیا این بار باید چشم به انتظار افراد مشهور و جریانساز نشست که آنان چارهای بیندیشند و حقوق از دسترفته زنان این سرزمین را مطالبه کنند یا خیر؟
مجددا خیر! اینبار نیز همچون گذشته نباید از سلبریتیها انتظار کمک و جریانسازی اجتماعی داشت بلکه این بار سرمشقگیران راه عدالتطلبی، همراه و همگام همنوعان خود میشوند؛ دانشجویانی که بهدلیل عدم اجازه حضور همنوعان خود به تماشای مسابقاتشان تصمیم میگیرند در مسابقات شرکت نکنند و حرکت اعتراضی خود را به شیوهای بس زیبا شکل دهند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99751
سایت خبری تحلیلی زیتون
الزام ملازمت شعور طبقاتی با نگاه به وقایع مسابقات فوتبال دانشجویی دانشگاه امیرکبیر | سایت خبری تحلیلی زیتون
دیر زمانی نباشد که وقایع تلخ ورزشگاه امام رضا(ع) از خاطر تمامی ورزش دوستان و غیر ورزش دوستان رفته باشد. اما بالتبع این وقایع، برخوردهای اجتماعی به آن چه میتواند باشد؟ آیا پاسخ مثل همیشه با چند توییت کنایهدار و لایکها و کامنتهای قابل پیشبینی خواهد بود،…
👍15
پیام تسلیت جمعی از فعالان مدنی به مناسبت فقدان ادیب برجسته و ایران دوست
دکتر محمد علی اسلامی ندوشن
به نام هستی بخش
از شمار دو چشم یک تن کم
از شمار خرد هزاران بیش
با نهایت دریغ و افسوس بسیار، دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن که از آثار پربارش برق انسانیت و آگاهی و ایرانیّت هویدا و نمایان بود، رخ در نقاب خاک درکشید و به دیار جاودانگان خاموش پیوست.
درگذشت آن زندهیاد و زندهنام فرهیخته که از ریا گریزان بود و برای راستینی و روشنگری از هیچ فداکاری دریغ ننمود را به خانواده گرانقدر داغدارش بهویژه همسر فرهیختهاش سرکار بانو شیرین بیانی و جامعه دانشگاهی، فرهنگی و بهخصوص ادبپژوهان ایرانزمین تسلیت میگوییم. آرزوی ما ادامه راه پرافتخار و ایرانساز آن استاد ارجمند، با سرفرازی و سربلندی بیش از پیشِ جامعه ادبی و فرهنگی کشور و بهویژه اهالی دردکشیده علوم انسانی میهنمان است.
روانش شاد، یادش به مهر، نامش جاودان و راهش مستدام و پر رهرو باد.
یازدهم اردیبهشت هزار و چهارصد و یک
ابراهیم خوش سیرت، ابراهیم شاکری شمیرانی، ابوالحسن صفری، احسان شریعتی، احمدمعصومی، اسد کیایی، اکرم مصباح، امید خوارزمیان، امیر خرم، امیر طیرانی، امیرخسرو دلیرثانی، امین چالاکی، آروین خادممولا، آناستازیا سادات،صدر حاجی سید جوادی، بهروز برومند، بهزاد حق پناه، بهمن احمدی امویی بهمن رضاخانی، پروانه سلحشوری، پرویز شهیر، تقی حقبینآذر، تقی شامخی، جواد رحیم پور، حامد سحابی، حسن اسدی زید آبادی، حسن پورعظیم، حسین ارغوانی، حسین امینی، حسین ثاقب، حسین حدادنژاد، حسین رفیعی، حسین سربندی، حسین فلاح
حسین کشوردوست کلتی، حسین مجاهد، حسین وفاپور، حمید محمدنژاد، حمیدآصفی، حمیدرضا رسولیان، حمیدرضا محمدنژاد، حمیده زارع، حوریه خانپور، رحمان کارگشا،، رحمانقلی قلی زاده، رسول ذوالفقاری، رضا آقاخانی، رضا تهرانی، رضا رئیس طوسی.، رضادبیر، رقیه زارع پورحیدری، روئین عطوفت، زهرا آقاخانی، زهرا خندان، سعید رضادوست، سعید شهرتاش، سعید مدنی، سعیده سعیدی، سید ابوذر علوی، سید عبدالمجید الهامی، سید مرتضی موسوی، سید یعقوب آل شفیعی فومنی، سیدخلیل حسینی عطار، سیدعبدالرسول موسوی، سیدعبدالعلی حسینیون، سیدعلیرضا بهشتی شیرازی، سیدمحمد بهشتی شیرازی، سیده سمیه علوی، سیده لیلا علوی، سیده مینا علوی، شبنم خانمصدق، شهروز احمدی، شهریار پاک نیا، شهین قاسمی فیروزآبادی، شهین علوی، شهین وفابخش، صادق ربانی، صدیقه مقدم، صدیقه وسمقی، صديقه کنعانی، طاهره دهقان، طاهره طالقانی، عباس اقبال، عباس راستی بروجنی، عبدالله ناصری طاهری، علی تک فلاح، علی شیخ الاسلامی، علی فرید یحیایی، علیرضا بهشتی حسینی، علیرضا رجایی، علیرضا رجبیان، علیرضا کاکاوند، علیرضا همتی، عماد رضیعی، غلامرضاجعفری، فاطمه حاتمی مجومرد، فاطمه طاهری، فاطمه گوارایی، فخرالسادات محتشمی پور، فرانک چالاک، فرید مرجایی، فریدون سحابی، فیروزه صابر، فیروزه فیروز، قربان بهزادیان نژاد، کمال اسعدی، کیوان صمیمی، محدثه عاطفی، محسن زمانی، محمد ابراهیمزاده، محمد جعفری، محمد داوری، محمد رضا آهنی، محمد رضا کارخانه چین، محمد علینی، محمد محمدی، محمد نانکلی، محمدرضا احمدی، محمدصادق آخوندی، محمدعلی حسن نژاد، محمدعلی وهابی، محمدلطیف عباس پناه، محمود عمرانی، محمود نکوروح، مرتضی نجفی، مزدک علی نظری، مژگان اورند، مسعود صادقی، مصطفی بادکوبهای هزاوهای، مصطفی تاجزاده، منصور دلخواسته، منیژه فتحی، مهدی بیگ، مهدی تدینی، مهدی زمانی، مهدی شعبانی خلج، مهرداد آهنخواه، مهرداد حجّتی، مهوش صالحی، میرسلیمان حسینی مقدم، ناصر دانشفر، ناهید کوه شکاف، نشاط سحابی، نصور نقی پور، نظام الدین قهاری،، هاشم باروتی، یونس رستمی
دکتر محمد علی اسلامی ندوشن
به نام هستی بخش
از شمار دو چشم یک تن کم
از شمار خرد هزاران بیش
با نهایت دریغ و افسوس بسیار، دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن که از آثار پربارش برق انسانیت و آگاهی و ایرانیّت هویدا و نمایان بود، رخ در نقاب خاک درکشید و به دیار جاودانگان خاموش پیوست.
درگذشت آن زندهیاد و زندهنام فرهیخته که از ریا گریزان بود و برای راستینی و روشنگری از هیچ فداکاری دریغ ننمود را به خانواده گرانقدر داغدارش بهویژه همسر فرهیختهاش سرکار بانو شیرین بیانی و جامعه دانشگاهی، فرهنگی و بهخصوص ادبپژوهان ایرانزمین تسلیت میگوییم. آرزوی ما ادامه راه پرافتخار و ایرانساز آن استاد ارجمند، با سرفرازی و سربلندی بیش از پیشِ جامعه ادبی و فرهنگی کشور و بهویژه اهالی دردکشیده علوم انسانی میهنمان است.
روانش شاد، یادش به مهر، نامش جاودان و راهش مستدام و پر رهرو باد.
یازدهم اردیبهشت هزار و چهارصد و یک
ابراهیم خوش سیرت، ابراهیم شاکری شمیرانی، ابوالحسن صفری، احسان شریعتی، احمدمعصومی، اسد کیایی، اکرم مصباح، امید خوارزمیان، امیر خرم، امیر طیرانی، امیرخسرو دلیرثانی، امین چالاکی، آروین خادممولا، آناستازیا سادات،صدر حاجی سید جوادی، بهروز برومند، بهزاد حق پناه، بهمن احمدی امویی بهمن رضاخانی، پروانه سلحشوری، پرویز شهیر، تقی حقبینآذر، تقی شامخی، جواد رحیم پور، حامد سحابی، حسن اسدی زید آبادی، حسن پورعظیم، حسین ارغوانی، حسین امینی، حسین ثاقب، حسین حدادنژاد، حسین رفیعی، حسین سربندی، حسین فلاح
حسین کشوردوست کلتی، حسین مجاهد، حسین وفاپور، حمید محمدنژاد، حمیدآصفی، حمیدرضا رسولیان، حمیدرضا محمدنژاد، حمیده زارع، حوریه خانپور، رحمان کارگشا،، رحمانقلی قلی زاده، رسول ذوالفقاری، رضا آقاخانی، رضا تهرانی، رضا رئیس طوسی.، رضادبیر، رقیه زارع پورحیدری، روئین عطوفت، زهرا آقاخانی، زهرا خندان، سعید رضادوست، سعید شهرتاش، سعید مدنی، سعیده سعیدی، سید ابوذر علوی، سید عبدالمجید الهامی، سید مرتضی موسوی، سید یعقوب آل شفیعی فومنی، سیدخلیل حسینی عطار، سیدعبدالرسول موسوی، سیدعبدالعلی حسینیون، سیدعلیرضا بهشتی شیرازی، سیدمحمد بهشتی شیرازی، سیده سمیه علوی، سیده لیلا علوی، سیده مینا علوی، شبنم خانمصدق، شهروز احمدی، شهریار پاک نیا، شهین قاسمی فیروزآبادی، شهین علوی، شهین وفابخش، صادق ربانی، صدیقه مقدم، صدیقه وسمقی، صديقه کنعانی، طاهره دهقان، طاهره طالقانی، عباس اقبال، عباس راستی بروجنی، عبدالله ناصری طاهری، علی تک فلاح، علی شیخ الاسلامی، علی فرید یحیایی، علیرضا بهشتی حسینی، علیرضا رجایی، علیرضا رجبیان، علیرضا کاکاوند، علیرضا همتی، عماد رضیعی، غلامرضاجعفری، فاطمه حاتمی مجومرد، فاطمه طاهری، فاطمه گوارایی، فخرالسادات محتشمی پور، فرانک چالاک، فرید مرجایی، فریدون سحابی، فیروزه صابر، فیروزه فیروز، قربان بهزادیان نژاد، کمال اسعدی، کیوان صمیمی، محدثه عاطفی، محسن زمانی، محمد ابراهیمزاده، محمد جعفری، محمد داوری، محمد رضا آهنی، محمد رضا کارخانه چین، محمد علینی، محمد محمدی، محمد نانکلی، محمدرضا احمدی، محمدصادق آخوندی، محمدعلی حسن نژاد، محمدعلی وهابی، محمدلطیف عباس پناه، محمود عمرانی، محمود نکوروح، مرتضی نجفی، مزدک علی نظری، مژگان اورند، مسعود صادقی، مصطفی بادکوبهای هزاوهای، مصطفی تاجزاده، منصور دلخواسته، منیژه فتحی، مهدی بیگ، مهدی تدینی، مهدی زمانی، مهدی شعبانی خلج، مهرداد آهنخواه، مهرداد حجّتی، مهوش صالحی، میرسلیمان حسینی مقدم، ناصر دانشفر، ناهید کوه شکاف، نشاط سحابی، نصور نقی پور، نظام الدین قهاری،، هاشم باروتی، یونس رستمی
👍12❤1
جایی که همه گناهکارند؛ قاسم سلیمانی، پرویز پرستویی و سام رجبی
طاها پارسا
۱. «جایی که همه گناهکارند، در واقع هیچکس گناهکار نیست Wo alle schuldig sind, ist niemand schuldig». این جملهای از هانا آرنت، در نوشتار بلندِ «مسئولیت شخصی در دوران دیکتاتوری»، است که در آلمان به ضربالمثل تبدیل شده و البته شهرت جهانی دارد (شکل ضربالمثل آن: „Wo alle schuldig sind, ist es keiner “). هانا آرنت با این استدلال و در بخشی از این نوشتار بر تفاوت میان مفهوم «گناه Schuld» و «مسئولیت Verantwortung » انگشت مینهد و میگوید اگر میان این دو مفهوم تمایز قائل نشویم میتوانیم دچار مغالطه شویم و گناه و جرم را پشت مسئولیت ( ِجمعی) پنهان کرد و در آن صورت همهی گناهکاران هم میتوانند خود را تبرئه کنند.(برای درکِ بهتر این دو مفهوم و تفاوت آنها در نظر بگیرید که در یک قطار در حال سفر هستید و یکی از مسافران دختربچهای را مورد تعرض قرار میدهد. در این وضعیت شما گناهکار نیستید و مرتکب جرمِ تعرض نشدهاید اما مسئولیت جمعی اقتضا میکند که در مقابل آن تعرض ساکت نمانید.)
۲. آرنت این مقاله را در توضیح و بسط ماجرای کتابِ «آیشمن در اورشلیم، گزارشی از ابتذال شر» نوشت. آیشمن یکی از مقامات عالیرتبه آلمانِ نازی بود که در اسرائیل محاکمه و محکوم شد. آیشمن در جریان دادگاه، برای دفاع از خود گفته بود «در سیستم آلمانِ نازی اگر من آن کارها را انجام نمیدادم، فرد دیگری انجام میداد. گناه را نباید به پای من نوشت، چون سیستمی مقصر است که من در آن مهرهای بیش نبودم». آرنت در اینجا از زبان دادگاه از آیشمن میپرسد«لطفا بگویید چرا در چنین شرایطی مهره شدید یا به مهرهبودن ادامه دادید؟». تأکید آرنت در کتابِ «آیشمن در اورشلیم» بر مفهوم «مهره بودن» بهگونهای بود که منتقدان او را به تبرئه جامعه آلمان در شکلدهی حکومت نازی متهم میکردند و او در این مقاله با استفاده از مفاهیم گناه و مسئولیت توضیح داد که اگرچه همه گناهکار نیستند اما این نافیِ مسئولیت شخصی (مخصوصا در دوران دیکتاتوری)نیست و گناهکاری هم غیر از مسئول بودن است.
۳. پرویز پرستویی، بازیگر نامدار و پرسابقهی سینمای ایران، در حاشیهی اکران مستند «قصههای هزار و یک روز» در آمریکا، از سوی چند تن از مخالفان و منتقدان جمهوری اسلامی مورد پرسش و نقد قرار میگیرد که چرا در خصوص کشتار «آبان ۹۸» واکنشی نداشته، سکوت کرده و یا بارها در کنار «قاسم سلیمانیِ تروریست» دیده شده و عکسهایی را با او منتشر کرده است. پرویز پرستویی، گذشته از واکنشهای عصبی و طفره رفتنها، در جدیترین پاسخِ خود به منتقدان میگوید «طول مبارزه برای من مهم است و عرض آن مهم نیست. میخواهید من برم بمیرم؟…. شما در ایران زندگی نمیکنید. من در همین ایران کم مصیبت نکشیدم…».
۴. این حواشی، نه تنها در شبکههای اجتماعی بلکه در سطح بسیاری از رسانههای داخلی و خارجی، انعکاس وسیعی داشت و به عکس و تیتر یک چند روزنامه تهران هم راه یافت و از سوی موافق و مخالف در نقد و تمجید سخنهای فراوان گفته و نوشته شد. پرویز پرستویی و یکی از مخالفانِ اصلی او در این ماجرا، سام رجبی، در ویدیوهایی جداگانه، روایتهای خود را از ماجرا گفتند؛ روایتهایی که در آن مرزی میان گناه و مسئولیت جمعی دیده نمیشود؛ گویی هیچکدام متوجه این تفاوت مهم نیستند. گویی نه پرویز پرستویی از مسئولیت شخصیِ خود در دوران دیکتاتوری آگاه است و بابتِ قصور احتمالی شرمسار (صرفا از بیگناهی و بلکه مصیبتدیدگی خود میگوید) و نه منتقدان متوجهاند مسئولیتداشتن الزاما به معنای گناهکار بودن و جنایتکار بودن نیست و گویی با خودِ قاسم سلیمانی طرفاند. بیاعتنایی و بیتوجهی به این تفاوت همانچیزی است که میتواند پرویز پرستوییها را از «مبارزه در طول» هم پشیمان و خسته کند و ناخواسته آنان را به مهرههای یک سیستم دیکتاتوری بدل سازد که «فردای براندازی» باید مجازات شوند! این البته نافی مسئولیت شخصی و یا جمعی هیچکس مخصوصا سلبریتیهایی که در این سیستم شهرتیافتهاند نیست و نقد و پرسشگری را تخطئه نمیکند و خطایی را متوجه فردِ پرسشگر نمیسازد. به بیانی دیگر گناهکار خواندن منتقدانِ پرستویی هم افتادن از آن طرفِ بام است. با تأمل در جملهی آغازینِ این یادداشت، میتوان دریافت که تعمیمِ مفهومِ گناهکاری و جرم، نتیجهای جز تبرئهکردنِ مجرم و سلبِ مسئولیت شخصی ندارد. از پرویز پرستویی نباید قاسم سلیمانی ساخت. برای نیافتادن در دامنِ ابتذالِ شر باید از ابتذال اندیشه پرهیز کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99821
طاها پارسا
۱. «جایی که همه گناهکارند، در واقع هیچکس گناهکار نیست Wo alle schuldig sind, ist niemand schuldig». این جملهای از هانا آرنت، در نوشتار بلندِ «مسئولیت شخصی در دوران دیکتاتوری»، است که در آلمان به ضربالمثل تبدیل شده و البته شهرت جهانی دارد (شکل ضربالمثل آن: „Wo alle schuldig sind, ist es keiner “). هانا آرنت با این استدلال و در بخشی از این نوشتار بر تفاوت میان مفهوم «گناه Schuld» و «مسئولیت Verantwortung » انگشت مینهد و میگوید اگر میان این دو مفهوم تمایز قائل نشویم میتوانیم دچار مغالطه شویم و گناه و جرم را پشت مسئولیت ( ِجمعی) پنهان کرد و در آن صورت همهی گناهکاران هم میتوانند خود را تبرئه کنند.(برای درکِ بهتر این دو مفهوم و تفاوت آنها در نظر بگیرید که در یک قطار در حال سفر هستید و یکی از مسافران دختربچهای را مورد تعرض قرار میدهد. در این وضعیت شما گناهکار نیستید و مرتکب جرمِ تعرض نشدهاید اما مسئولیت جمعی اقتضا میکند که در مقابل آن تعرض ساکت نمانید.)
۲. آرنت این مقاله را در توضیح و بسط ماجرای کتابِ «آیشمن در اورشلیم، گزارشی از ابتذال شر» نوشت. آیشمن یکی از مقامات عالیرتبه آلمانِ نازی بود که در اسرائیل محاکمه و محکوم شد. آیشمن در جریان دادگاه، برای دفاع از خود گفته بود «در سیستم آلمانِ نازی اگر من آن کارها را انجام نمیدادم، فرد دیگری انجام میداد. گناه را نباید به پای من نوشت، چون سیستمی مقصر است که من در آن مهرهای بیش نبودم». آرنت در اینجا از زبان دادگاه از آیشمن میپرسد«لطفا بگویید چرا در چنین شرایطی مهره شدید یا به مهرهبودن ادامه دادید؟». تأکید آرنت در کتابِ «آیشمن در اورشلیم» بر مفهوم «مهره بودن» بهگونهای بود که منتقدان او را به تبرئه جامعه آلمان در شکلدهی حکومت نازی متهم میکردند و او در این مقاله با استفاده از مفاهیم گناه و مسئولیت توضیح داد که اگرچه همه گناهکار نیستند اما این نافیِ مسئولیت شخصی (مخصوصا در دوران دیکتاتوری)نیست و گناهکاری هم غیر از مسئول بودن است.
۳. پرویز پرستویی، بازیگر نامدار و پرسابقهی سینمای ایران، در حاشیهی اکران مستند «قصههای هزار و یک روز» در آمریکا، از سوی چند تن از مخالفان و منتقدان جمهوری اسلامی مورد پرسش و نقد قرار میگیرد که چرا در خصوص کشتار «آبان ۹۸» واکنشی نداشته، سکوت کرده و یا بارها در کنار «قاسم سلیمانیِ تروریست» دیده شده و عکسهایی را با او منتشر کرده است. پرویز پرستویی، گذشته از واکنشهای عصبی و طفره رفتنها، در جدیترین پاسخِ خود به منتقدان میگوید «طول مبارزه برای من مهم است و عرض آن مهم نیست. میخواهید من برم بمیرم؟…. شما در ایران زندگی نمیکنید. من در همین ایران کم مصیبت نکشیدم…».
۴. این حواشی، نه تنها در شبکههای اجتماعی بلکه در سطح بسیاری از رسانههای داخلی و خارجی، انعکاس وسیعی داشت و به عکس و تیتر یک چند روزنامه تهران هم راه یافت و از سوی موافق و مخالف در نقد و تمجید سخنهای فراوان گفته و نوشته شد. پرویز پرستویی و یکی از مخالفانِ اصلی او در این ماجرا، سام رجبی، در ویدیوهایی جداگانه، روایتهای خود را از ماجرا گفتند؛ روایتهایی که در آن مرزی میان گناه و مسئولیت جمعی دیده نمیشود؛ گویی هیچکدام متوجه این تفاوت مهم نیستند. گویی نه پرویز پرستویی از مسئولیت شخصیِ خود در دوران دیکتاتوری آگاه است و بابتِ قصور احتمالی شرمسار (صرفا از بیگناهی و بلکه مصیبتدیدگی خود میگوید) و نه منتقدان متوجهاند مسئولیتداشتن الزاما به معنای گناهکار بودن و جنایتکار بودن نیست و گویی با خودِ قاسم سلیمانی طرفاند. بیاعتنایی و بیتوجهی به این تفاوت همانچیزی است که میتواند پرویز پرستوییها را از «مبارزه در طول» هم پشیمان و خسته کند و ناخواسته آنان را به مهرههای یک سیستم دیکتاتوری بدل سازد که «فردای براندازی» باید مجازات شوند! این البته نافی مسئولیت شخصی و یا جمعی هیچکس مخصوصا سلبریتیهایی که در این سیستم شهرتیافتهاند نیست و نقد و پرسشگری را تخطئه نمیکند و خطایی را متوجه فردِ پرسشگر نمیسازد. به بیانی دیگر گناهکار خواندن منتقدانِ پرستویی هم افتادن از آن طرفِ بام است. با تأمل در جملهی آغازینِ این یادداشت، میتوان دریافت که تعمیمِ مفهومِ گناهکاری و جرم، نتیجهای جز تبرئهکردنِ مجرم و سلبِ مسئولیت شخصی ندارد. از پرویز پرستویی نباید قاسم سلیمانی ساخت. برای نیافتادن در دامنِ ابتذالِ شر باید از ابتذال اندیشه پرهیز کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99821
سایت خبری تحلیلی زیتون
جایی که همه گناهکارند؛ قاسم سلیمانی، پرویز پرستویی و سام رجبی | سایت خبری تحلیلی زیتون
۱. «جایی که همه گناهکارند، در واقع هیچکس گناهکار نیست Wo alle schuldig sind, ist niemand schuldig». این جملهای از هانا آرنت، در نوشتار بلندِ «مسئولیت شخصی در دوران دیکتاتوری»، است که در آلمان به ضربالمثل تبدیل شده و البته شهرت جهانی دارد (شکل ضربالمثل…
👍32👎1
پایانِ بازِ مذاکراتِ هستهای؛ گره کور برجام در اوکراین؟
زیتون- یلدا امیری: ایران و آمریکا روزبهروز بیشتر از توافق هستهای دور میشوند. اظهارنظرهای مقامهای دو کشور نشان میدهد فاصلهها میان خواستههای دو کشور عمیقتر شدهاست. اسفند ماه توافق هستهای در دسترس بود و رسانهها هرروز از نزدیکی پایان مذاکرات وین سخن میگفتند. اما اوایل فروردینماه چادر خبرنگاران از مقابل هتل کوبورگ در وین جمع شد؛ اقدامی که نشانداد فعلا از ادامه مذاکرات خبری نیست.
اخبار مذاکرات هستهای در این هفته بیش از هر چیز تحت تاثیر رسانههای اسرائیلی قرار گرفت که به نقل از مقاماتشان نوشتند که دولت جو بایدن، رئیسجمهوری ایالات متحده، بیش از هر زمان دیگری به اعلام شکست مذاکرات با ایران نزدیک است. نامههای سرگشادهای که این روزها با امضای دیپلماتهای سابق اروپایی و آمریکایی، اساتید دانشگاه و سیاستمداران غربی منتشر میشوند، همگی یک ترجیعبند تکراری دارند: «هرچه زودتر برجام را زنده کنید.»
روزنامه والاستریتژورنال روز یکشنبه ۱۱ اردیبهشت به نقل از مقامهای غربی گزارش داد که انریکه مورا، مذاکرهکننده اتحادیه اروپا، برای بازگشت به تهران و دیدار با همتایان ایرانی خود اعلام آمادگی کرده، اما ایران هنوز به این پیشنهاد پاسخ نداده است. به نوشته این روزنامه آمریکایی، دیپلماتهای غربی که نامشان فاش نشده است، گفتهاند که مورا تلاش خواهد کرد جمهوریاسلامی را متقاعد کند که متن نهایی توافق را بدون حذف نام سپاه از فهرست سازمانهای تروریستی آمریکا امضا کند و حلوفصل این مسئله را به آینده واگذار کند.
رهبر جمهوریاسلامی ایران روز ۲۳ فروردین با ابراز رضایت از «مقاومت» در مقابل آنچه که «زیادهخواهی» طرف مقابل در مذاکرات هستهای خواند، خواستار ادامه این روند شد و گفت: «آنها به بنبست رسیدهاند، ما به بنبست نرسیدهایم.»
روسیه عامل نگرانی مقامات امریکایی انتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا، ۸ اردیبهشت با پرسشهای اعضای کنگره در مورد محتوای مذاکرات هستهای روبهرو شد. بلینکن گفت: «توافق هستهای با ایران دیگر یک تمرین فرضی نیست چون دیدهایم که شرایط با وجود توافق و یا بدون آن چگونه بوده و میتوانم بگویم که از زاویه منافع و امنیت آمریکا، واضح است که وجود توافق بهتر از نبود آن است.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99838
زیتون- یلدا امیری: ایران و آمریکا روزبهروز بیشتر از توافق هستهای دور میشوند. اظهارنظرهای مقامهای دو کشور نشان میدهد فاصلهها میان خواستههای دو کشور عمیقتر شدهاست. اسفند ماه توافق هستهای در دسترس بود و رسانهها هرروز از نزدیکی پایان مذاکرات وین سخن میگفتند. اما اوایل فروردینماه چادر خبرنگاران از مقابل هتل کوبورگ در وین جمع شد؛ اقدامی که نشانداد فعلا از ادامه مذاکرات خبری نیست.
اخبار مذاکرات هستهای در این هفته بیش از هر چیز تحت تاثیر رسانههای اسرائیلی قرار گرفت که به نقل از مقاماتشان نوشتند که دولت جو بایدن، رئیسجمهوری ایالات متحده، بیش از هر زمان دیگری به اعلام شکست مذاکرات با ایران نزدیک است. نامههای سرگشادهای که این روزها با امضای دیپلماتهای سابق اروپایی و آمریکایی، اساتید دانشگاه و سیاستمداران غربی منتشر میشوند، همگی یک ترجیعبند تکراری دارند: «هرچه زودتر برجام را زنده کنید.»
روزنامه والاستریتژورنال روز یکشنبه ۱۱ اردیبهشت به نقل از مقامهای غربی گزارش داد که انریکه مورا، مذاکرهکننده اتحادیه اروپا، برای بازگشت به تهران و دیدار با همتایان ایرانی خود اعلام آمادگی کرده، اما ایران هنوز به این پیشنهاد پاسخ نداده است. به نوشته این روزنامه آمریکایی، دیپلماتهای غربی که نامشان فاش نشده است، گفتهاند که مورا تلاش خواهد کرد جمهوریاسلامی را متقاعد کند که متن نهایی توافق را بدون حذف نام سپاه از فهرست سازمانهای تروریستی آمریکا امضا کند و حلوفصل این مسئله را به آینده واگذار کند.
رهبر جمهوریاسلامی ایران روز ۲۳ فروردین با ابراز رضایت از «مقاومت» در مقابل آنچه که «زیادهخواهی» طرف مقابل در مذاکرات هستهای خواند، خواستار ادامه این روند شد و گفت: «آنها به بنبست رسیدهاند، ما به بنبست نرسیدهایم.»
روسیه عامل نگرانی مقامات امریکایی انتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا، ۸ اردیبهشت با پرسشهای اعضای کنگره در مورد محتوای مذاکرات هستهای روبهرو شد. بلینکن گفت: «توافق هستهای با ایران دیگر یک تمرین فرضی نیست چون دیدهایم که شرایط با وجود توافق و یا بدون آن چگونه بوده و میتوانم بگویم که از زاویه منافع و امنیت آمریکا، واضح است که وجود توافق بهتر از نبود آن است.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99838
سایت خبری تحلیلی زیتون
پایانِ بازِ مذاکراتِ هستهای؛ گره کور برجام در اوکراین؟ | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون- یلدا امیری: ایران و آمریکا روزبهروز بیشتر از توافق هستهای دور میشوند. اظهارنظرهای مقامهای دو کشور نشان میدهد فاصلهها میان خواستههای دو کشور عمیقتر شدهاست. اسفند ماه توافق هستهای در دسترس بود و رسانهها هرروز از نزدیکی پایان مذاکرات وین سخن…
👍6
در فحوای لودویگ و سهراب؛ حقیقتاندیشی و آرزومندی
آرین رسولی*
متاسفانه در روزگار ما پس از آنکه سیطرهی عقل و علم جدید بستر جدیدی برای معرفت و عقلانیت فراهم آورد، کشاکش سنگینی میان اربابان ایدئولوژی درگرفت. از جنگهای جهانی تا خودکامگی و تندروی. همین امر سبب شد تا به یکباره تحولی شگرف رخ دهد که دوباره راه را برای تضعیف و تخفیف عقل و علم باز گشاید. یعنی سازش و “مدارای عملی”، که نگرشهای مدرن از آن دم میزدند، رهگشا نبود و برخی کوشیدند تا پلورالیسم و سازش و “مدارای نظری” را عرضه کنند تا بلکه این مهم با این شیوه تحقق یابد. به دیگر سخن در دوران مدرن اندیشمندان کوشیدند تا نشان دهند گرچه عقل و علم جدید را میستایند و در مقام نظر چیرگی و برتری ویژهای برای آن قائلند اما در مقام عمل بایستی با دیگران که چنین نمیاندیشند و ساز دیگری مینوازند مدارا و تسامح پیشه کرد تا همزیستی مسالمتآمیز برقرار شود. چنین روشی گویا به اندازهی کافی مقبول نیفتاد و چنان که تصور میشد به مسالمت و صلح جهانشمول منجر نشد. به همین سبب کوشش بسیاری از اهل نظر معطوف به شورش علیه اتوریتهی عقل و علم شد و رفته رفته بانگ قیام علیه این اتوریتهها که مدعی نزدیکی به حقیقت بودند، همهجا پیچید. دیدگاههایی که به انتقاد از هر گفتمانی پرداختند که سودای دستیابی به حقیقت یا حتی نزدیکی به آن را در سر میپروراند. این هجمهها از ادبیات و هنر گرفته تا علم را هدف قرار دادند و ادعا این بود؛ “هیچ گرایش و روشی نیست که بر گرایش و روشی دیگر برتری داشته باشد.”
جان کلام اینکه نه فقط در عرصهی عمل، بلکه در عرصهی نظر نیز هیچ نگرشی بر دیگری برتری ندارد. نظریاتی مثل پلورالیسم(تکثرگرایی) در وادی عقاید و دیدگاه امثال گادامر و فوکو و دلوز و دریدا در هرمنوتیک یا تفسیر و تاویل متن و غیره.
برای نمونه اگر چنین گفتمانی را در تفسیر متن بپذیریم آنگاه هر برداشتی از هر متنی رواست. شاید اینجا کسی مدعی شود که نه هر برداشتی، اما برداشتهای متعدد و متنوعی میتوان از یک متن داشت، اما در نهایت باید به این پرسش پاسخ دهد که مراد اصلی متن را باید در کجا جست؟ سه پاسخ برای در مواجهه با متون از این نطر وجود دارد: ۱-نسبیگرایی تفسیر ۲-شکگرایی تفسیر ۳-واقعگرایی تفسیر
اگر ما شکگرا یا واقعگرا باشیم( مثل اریک هرچ و امیلیو بتی) باید بکوشیم تا به مراد اصلی نویسنده یا متن دست یابیم.
اما اگر کسی مانند گادامر و هایدگر و دریدا و فوکو و دلوز نسبیگرا باشد به مرگ مولف قائل است و به نوعی برداشت مخاطب را اصل قرار میدهد. به گمان نگارندهی این سطور چنین نگاهی تالیهای فاسد و پیامدهای ناموجه بسیار زیادی دارد که حتی با شهود ما آدمیان ناسازگار است. یعنی من هر چه بگویم، مخاطب هر چه دل تنگش میخواهد برداشت میکند ولو خلاف اصل سخنان من؛ ادعای شگفتانگیزی به نظر میرسد!
بحث نسبیگرایی معرفتی و هرمنوتیکی که با دوران پستمدرن ما گره خورده و مدافعان فراوانی دارد گسترده است. البته نقد آن بسی گستردهتر و مفصلتر از آن است که در چندسطر حتی بتوان گوشهای از پردهی آن را که به هرمنوتیک و تفسیر متن محدود میشود کنار زد اما مراد از این توضیحات مختصر این است که چندسطری به نفوذ و گسترش این نوع نگرشها و پیامدهای آن نزد نواندیشان دینی-از جمله در اینجا جناب سروش دباغ- بپردازیم.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99869
آرین رسولی*
متاسفانه در روزگار ما پس از آنکه سیطرهی عقل و علم جدید بستر جدیدی برای معرفت و عقلانیت فراهم آورد، کشاکش سنگینی میان اربابان ایدئولوژی درگرفت. از جنگهای جهانی تا خودکامگی و تندروی. همین امر سبب شد تا به یکباره تحولی شگرف رخ دهد که دوباره راه را برای تضعیف و تخفیف عقل و علم باز گشاید. یعنی سازش و “مدارای عملی”، که نگرشهای مدرن از آن دم میزدند، رهگشا نبود و برخی کوشیدند تا پلورالیسم و سازش و “مدارای نظری” را عرضه کنند تا بلکه این مهم با این شیوه تحقق یابد. به دیگر سخن در دوران مدرن اندیشمندان کوشیدند تا نشان دهند گرچه عقل و علم جدید را میستایند و در مقام نظر چیرگی و برتری ویژهای برای آن قائلند اما در مقام عمل بایستی با دیگران که چنین نمیاندیشند و ساز دیگری مینوازند مدارا و تسامح پیشه کرد تا همزیستی مسالمتآمیز برقرار شود. چنین روشی گویا به اندازهی کافی مقبول نیفتاد و چنان که تصور میشد به مسالمت و صلح جهانشمول منجر نشد. به همین سبب کوشش بسیاری از اهل نظر معطوف به شورش علیه اتوریتهی عقل و علم شد و رفته رفته بانگ قیام علیه این اتوریتهها که مدعی نزدیکی به حقیقت بودند، همهجا پیچید. دیدگاههایی که به انتقاد از هر گفتمانی پرداختند که سودای دستیابی به حقیقت یا حتی نزدیکی به آن را در سر میپروراند. این هجمهها از ادبیات و هنر گرفته تا علم را هدف قرار دادند و ادعا این بود؛ “هیچ گرایش و روشی نیست که بر گرایش و روشی دیگر برتری داشته باشد.”
جان کلام اینکه نه فقط در عرصهی عمل، بلکه در عرصهی نظر نیز هیچ نگرشی بر دیگری برتری ندارد. نظریاتی مثل پلورالیسم(تکثرگرایی) در وادی عقاید و دیدگاه امثال گادامر و فوکو و دلوز و دریدا در هرمنوتیک یا تفسیر و تاویل متن و غیره.
برای نمونه اگر چنین گفتمانی را در تفسیر متن بپذیریم آنگاه هر برداشتی از هر متنی رواست. شاید اینجا کسی مدعی شود که نه هر برداشتی، اما برداشتهای متعدد و متنوعی میتوان از یک متن داشت، اما در نهایت باید به این پرسش پاسخ دهد که مراد اصلی متن را باید در کجا جست؟ سه پاسخ برای در مواجهه با متون از این نطر وجود دارد: ۱-نسبیگرایی تفسیر ۲-شکگرایی تفسیر ۳-واقعگرایی تفسیر
اگر ما شکگرا یا واقعگرا باشیم( مثل اریک هرچ و امیلیو بتی) باید بکوشیم تا به مراد اصلی نویسنده یا متن دست یابیم.
اما اگر کسی مانند گادامر و هایدگر و دریدا و فوکو و دلوز نسبیگرا باشد به مرگ مولف قائل است و به نوعی برداشت مخاطب را اصل قرار میدهد. به گمان نگارندهی این سطور چنین نگاهی تالیهای فاسد و پیامدهای ناموجه بسیار زیادی دارد که حتی با شهود ما آدمیان ناسازگار است. یعنی من هر چه بگویم، مخاطب هر چه دل تنگش میخواهد برداشت میکند ولو خلاف اصل سخنان من؛ ادعای شگفتانگیزی به نظر میرسد!
بحث نسبیگرایی معرفتی و هرمنوتیکی که با دوران پستمدرن ما گره خورده و مدافعان فراوانی دارد گسترده است. البته نقد آن بسی گستردهتر و مفصلتر از آن است که در چندسطر حتی بتوان گوشهای از پردهی آن را که به هرمنوتیک و تفسیر متن محدود میشود کنار زد اما مراد از این توضیحات مختصر این است که چندسطری به نفوذ و گسترش این نوع نگرشها و پیامدهای آن نزد نواندیشان دینی-از جمله در اینجا جناب سروش دباغ- بپردازیم.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99869
سایت خبری تحلیلی زیتون
در فحوای لودویگ و سهراب؛ حقیقتاندیشی و آرزومندی | سایت خبری تحلیلی زیتون
متاسفانه در روزگار ما پس از آنکه سیطرهی عقل و علم جدید بستر جدیدی برای معرفت و عقلانیت فراهم آورد، کشاکش سنگینی میان اربابان ایدئولوژی درگرفت. از جنگهای جهانی تا خودکامگی و تندروی. همین امر سبب شد تا به یکباره تحولی شگرف رخ دهد که دوباره راه را برای…
👍7❤3👏2
پرسشگری گستاخانه
محمدرضا مصدق
https://www.zeitoons.com/99885
انتشار یادداشت «جایی که همه گناهکارند» در «زیتون» ابهامات و سوالاتی را برای نگارنده ایجاد کرده است که در این نوشته تلاش میکنم به طرح آنها بپردازم.
ابتدا در خصوص متن باید گفته شود که زیبا و حرفهای نگارش شده است. انتخاب و طرح مواضع هانا آرنت در خصوص «مسئولیت» بر این زیبایی افزوده و من از خواندن آن لذت بردم. اما پس از تدقیق در متن در مییابیم که این یادداشت اگرچه زیبا نوشته شده، اما از نظر ارتباط مفهومی پاراگرافها هدفمند طراحی شده و نتیجهگیری با توصیفهای متن مرتبط نیست. متن، از فرا-متن فاصله گرفته و زیر-متن در یک پارادوکس اسیر شده است. چنین است که چند سوال/نکته پر رنگ و برجسته میشوند:
۱) مسئولیت هر فرد در یک جامعه چیست ؟ ۲) وظایف و دامنهی پرسشگری و پاسخ چیست و کجاست ؟ ۳) هدف نویسنده از نگارش متن چیست ؟
متن با ارائهی جملهای از نوشتار از هانا آرنت در مورد «مسئولیت» آغاز میگردد و با لزوم قائل شدن تفاوت برای دو واژهی «گناه» و «مسئولیت» ادامه مییابد و اینکه گناه را میتوان پشت مسئولیت جمعی پنهان کرد. در ادامه مثالی از تعرض به دختربچهای در قطار ارائه میگردد و گفته میشود در مقابل تعرض به دختر بچه، مسئولیت جمعی ایجاب میکند که ساکت نباشیم. و پس از آن هم موضوع دادگاه آیشمن و دفاعش در این خصوص مطرح میشود. سپس متن به ماجرای پرستویی و سام رجبی وارد میشپد.
متن به لحاظ تاثیرگذاری با این مقدمهی ارائه شده، ذهن خواننده را برای محکوم کردن کسی که «سکوت کرده است» آماده نموده.مقدمات بهگونهای هدفمند طرح شده، یعنی نقل قول و استناد از یک چهره معروف، مثال ارائه شده، یک مثال کاملا منطقی و قابل لمس و طرح یک ماجرای واقعی از کسی که جنایت کرده؛ پس ذهن خواننده پذیرفته است، کسی که در مقابل دیکتاتور سکوت کرده، مقصر است.
یعنی پس از پاراگراف «سوم» ذهن خواننده، تصمیم خود را گرفته است: «پرویز پرستویی گناهکار است. و با این ذهنیت ادامه یادداشت را میخواند.
در اینجا از نقد موضوع مطرح شدهی هانا آرنت می گذریم. و به این موضوع توجه میکنیم که مقدمه با ذهن خواننده چه کرده است؟ در واقع تصمیم نهایی را خواننده در ابتدای پاراگراف سوم با شرایط توصیف شده، گرفته است.
این ذهنیتسازی برای من خوانندهی معمولی، زمینهساز قضاوت می شود و آن هم این که «نویسنده زیتون» در نوشتن متن، «بیطرف » نیست و جانب مخالف «پرستویی» را خواهد گرفت. البته از این منظر نمی توانم ایرادی به «زیتون » وارد کنم، چون «زیتون» تعهد نداده به بیطرف بودن و قاعدتاً در طرفی خواهد ایستاد که فکر میکند صحیح است. اشکال این است که این سوگیری باعث میشود، من خواننده بتوانم همانگونه که «نویسنده» ذهنیتسازی کرده، با ذهنیت وارد پاراگراف سوم شوم.
از ورود به سایر جزئیات پرهیز میکنم و سوالهایی که برایم ایجاد شده را میپردازم: هدف از نگارش متن چیست ؟ آیا هدف، همان پاراگراف آخر است ؟ اینکه خطایی «متوجهی پرسشگر نیست» یا این که «از پرویز پرستویی نباید قاسم سلیمانی ساخت»؟
اگر هدف متن، جملهی اول است، یعنی «اثبات این که خطایی متوجه پرسشگر نیست» با نویسنده موافق نیستم ! دلیلش هم بسیار ساده است: «هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد».
مقصر دانستن یا ندانستنِ پرسشگر، بدون در نظر گرفتن «هدف» پرسشگر، از طرح پرسش، خطاست. اگر پرسشگر بدون برنامهریزی، بدون قصد و نیت قبلی و تنها به دلیل مسئولیتپذیری پرستویی، و پاسخ گو نمودن وی، پرسشگری نماید، بله! شکی نیست که پرسشگری انجام داده و اتفاقا به دلیل اینکه این پرسشگری، نوعی مطالبهگریست، مفید نیز خواهد بود.
اما این نکته را باید در نظر بگیریم، وقتی پرسشگری، ابزاری برای رسیدن به مقاصدی نه چندان خیرخواهانه برای مردم باشد، نه تنها پرسشگری و مطالبهگری نیست، بلکه کاملا برعکس، ابزاری پلید برای مقاصدی شیطانی خواهد بود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99885
محمدرضا مصدق
https://www.zeitoons.com/99885
انتشار یادداشت «جایی که همه گناهکارند» در «زیتون» ابهامات و سوالاتی را برای نگارنده ایجاد کرده است که در این نوشته تلاش میکنم به طرح آنها بپردازم.
ابتدا در خصوص متن باید گفته شود که زیبا و حرفهای نگارش شده است. انتخاب و طرح مواضع هانا آرنت در خصوص «مسئولیت» بر این زیبایی افزوده و من از خواندن آن لذت بردم. اما پس از تدقیق در متن در مییابیم که این یادداشت اگرچه زیبا نوشته شده، اما از نظر ارتباط مفهومی پاراگرافها هدفمند طراحی شده و نتیجهگیری با توصیفهای متن مرتبط نیست. متن، از فرا-متن فاصله گرفته و زیر-متن در یک پارادوکس اسیر شده است. چنین است که چند سوال/نکته پر رنگ و برجسته میشوند:
۱) مسئولیت هر فرد در یک جامعه چیست ؟ ۲) وظایف و دامنهی پرسشگری و پاسخ چیست و کجاست ؟ ۳) هدف نویسنده از نگارش متن چیست ؟
متن با ارائهی جملهای از نوشتار از هانا آرنت در مورد «مسئولیت» آغاز میگردد و با لزوم قائل شدن تفاوت برای دو واژهی «گناه» و «مسئولیت» ادامه مییابد و اینکه گناه را میتوان پشت مسئولیت جمعی پنهان کرد. در ادامه مثالی از تعرض به دختربچهای در قطار ارائه میگردد و گفته میشود در مقابل تعرض به دختر بچه، مسئولیت جمعی ایجاب میکند که ساکت نباشیم. و پس از آن هم موضوع دادگاه آیشمن و دفاعش در این خصوص مطرح میشود. سپس متن به ماجرای پرستویی و سام رجبی وارد میشپد.
متن به لحاظ تاثیرگذاری با این مقدمهی ارائه شده، ذهن خواننده را برای محکوم کردن کسی که «سکوت کرده است» آماده نموده.مقدمات بهگونهای هدفمند طرح شده، یعنی نقل قول و استناد از یک چهره معروف، مثال ارائه شده، یک مثال کاملا منطقی و قابل لمس و طرح یک ماجرای واقعی از کسی که جنایت کرده؛ پس ذهن خواننده پذیرفته است، کسی که در مقابل دیکتاتور سکوت کرده، مقصر است.
یعنی پس از پاراگراف «سوم» ذهن خواننده، تصمیم خود را گرفته است: «پرویز پرستویی گناهکار است. و با این ذهنیت ادامه یادداشت را میخواند.
در اینجا از نقد موضوع مطرح شدهی هانا آرنت می گذریم. و به این موضوع توجه میکنیم که مقدمه با ذهن خواننده چه کرده است؟ در واقع تصمیم نهایی را خواننده در ابتدای پاراگراف سوم با شرایط توصیف شده، گرفته است.
این ذهنیتسازی برای من خوانندهی معمولی، زمینهساز قضاوت می شود و آن هم این که «نویسنده زیتون» در نوشتن متن، «بیطرف » نیست و جانب مخالف «پرستویی» را خواهد گرفت. البته از این منظر نمی توانم ایرادی به «زیتون » وارد کنم، چون «زیتون» تعهد نداده به بیطرف بودن و قاعدتاً در طرفی خواهد ایستاد که فکر میکند صحیح است. اشکال این است که این سوگیری باعث میشود، من خواننده بتوانم همانگونه که «نویسنده» ذهنیتسازی کرده، با ذهنیت وارد پاراگراف سوم شوم.
از ورود به سایر جزئیات پرهیز میکنم و سوالهایی که برایم ایجاد شده را میپردازم: هدف از نگارش متن چیست ؟ آیا هدف، همان پاراگراف آخر است ؟ اینکه خطایی «متوجهی پرسشگر نیست» یا این که «از پرویز پرستویی نباید قاسم سلیمانی ساخت»؟
اگر هدف متن، جملهی اول است، یعنی «اثبات این که خطایی متوجه پرسشگر نیست» با نویسنده موافق نیستم ! دلیلش هم بسیار ساده است: «هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد».
مقصر دانستن یا ندانستنِ پرسشگر، بدون در نظر گرفتن «هدف» پرسشگر، از طرح پرسش، خطاست. اگر پرسشگر بدون برنامهریزی، بدون قصد و نیت قبلی و تنها به دلیل مسئولیتپذیری پرستویی، و پاسخ گو نمودن وی، پرسشگری نماید، بله! شکی نیست که پرسشگری انجام داده و اتفاقا به دلیل اینکه این پرسشگری، نوعی مطالبهگریست، مفید نیز خواهد بود.
اما این نکته را باید در نظر بگیریم، وقتی پرسشگری، ابزاری برای رسیدن به مقاصدی نه چندان خیرخواهانه برای مردم باشد، نه تنها پرسشگری و مطالبهگری نیست، بلکه کاملا برعکس، ابزاری پلید برای مقاصدی شیطانی خواهد بود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99885
سایت خبری تحلیلی زیتون
پرسشگری گستاخانه | سایت خبری تحلیلی زیتون
انتشار یادداشت «جایی که همه گناهکارند» در «زیتون» ابهامات و سوالاتی را برای نگارنده ایجاد کرده است که در این نوشته تلاش میکنم به طرح آنها بپردازم. ابتدا در خصوص متن باید گفته شود که زیبا و حرفهای نگارش شده است. انتخاب و طرح مواضع هانا آرنت در خصوص «مسئولیت»…
👍11👎4❤2👏1😱1
شورش نان؛ حکومت مستضعفان و کابوس شورش گرسنگان
زیتون-یلدا امیری: جمهوریاسلامی در سایه رهبری علی خامنهای، پس از سرکوب نیروهای سیاسی مخالف، به حاشیه راندن احزاب منتقد و ایجاد دولت و مجلسی همسو با نظام گمان میکرد که از گلوگاه خطر اعتراضات مردمی عبور کرده، اما در سالهای اخیر هراس از شورش گرسنگان به مهمترین دغدغه مقامات جمهوریاسلامی و وابستگان آن در نهادهای سیاسی، نظامی و امنیتی تبدیل شده است.
روز ۶ اردیبهشت با درخواست وزارت کشاورزی و تائید سازمان حمایت از مصرفکنندگان و تولیدکنندگان، نرخ آرد صنف و صنعت آزاد شد و بر این اساس قیمت آرد ۵ برابر و از کیلویی ۲۵۰۰ تومان به ۱۲۰۰۰ تومان رسید، البته همان روز محمدرضا مرتضوی، رئیس انجمن آردسازان خبر داد که ١٠ روز پیش به کارخانجات ابلاغ شده که قیمت آرد برای تولیدکنندگان ماکارونی، کیک، کلوچه، نشاسته و رشتهپزی، پنج برابر شده است.
«شورای تبیین مواضع بسیج دانشجویی» ۱۵ اردیبهشت، با انتشار بیانیهای خطاب به ابراهیم رئیسی، رئیسدولت نسبت به بروز ناآرامیهای اجتماعی در ایران هشدار جدی داد. بیانیه بسیج دانشجویی با این جمله هشدارآمیز شروع میشود:«از تصمیمات اقتصادی شوکآور و بدون اقناع مردم پرهیز کنید!» در این بیانیه آمده است: «مشخصا این جمله که “این تکلیف قانونی است که در بودجه نوشته شده است” پاسخی قانعکننده برای عموم مردم نیست و صرفا توجیهی در سطح ادبیات مسئولین جمهوریاسلامی تلقی میشود.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99896
زیتون-یلدا امیری: جمهوریاسلامی در سایه رهبری علی خامنهای، پس از سرکوب نیروهای سیاسی مخالف، به حاشیه راندن احزاب منتقد و ایجاد دولت و مجلسی همسو با نظام گمان میکرد که از گلوگاه خطر اعتراضات مردمی عبور کرده، اما در سالهای اخیر هراس از شورش گرسنگان به مهمترین دغدغه مقامات جمهوریاسلامی و وابستگان آن در نهادهای سیاسی، نظامی و امنیتی تبدیل شده است.
روز ۶ اردیبهشت با درخواست وزارت کشاورزی و تائید سازمان حمایت از مصرفکنندگان و تولیدکنندگان، نرخ آرد صنف و صنعت آزاد شد و بر این اساس قیمت آرد ۵ برابر و از کیلویی ۲۵۰۰ تومان به ۱۲۰۰۰ تومان رسید، البته همان روز محمدرضا مرتضوی، رئیس انجمن آردسازان خبر داد که ١٠ روز پیش به کارخانجات ابلاغ شده که قیمت آرد برای تولیدکنندگان ماکارونی، کیک، کلوچه، نشاسته و رشتهپزی، پنج برابر شده است.
«شورای تبیین مواضع بسیج دانشجویی» ۱۵ اردیبهشت، با انتشار بیانیهای خطاب به ابراهیم رئیسی، رئیسدولت نسبت به بروز ناآرامیهای اجتماعی در ایران هشدار جدی داد. بیانیه بسیج دانشجویی با این جمله هشدارآمیز شروع میشود:«از تصمیمات اقتصادی شوکآور و بدون اقناع مردم پرهیز کنید!» در این بیانیه آمده است: «مشخصا این جمله که “این تکلیف قانونی است که در بودجه نوشته شده است” پاسخی قانعکننده برای عموم مردم نیست و صرفا توجیهی در سطح ادبیات مسئولین جمهوریاسلامی تلقی میشود.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99896
سایت خبری تحلیلی زیتون
شورش نان؛ حکومت مستضعفان و کابوس شورش گرسنگان | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون-یلدا امیری: جمهوریاسلامی در سایه رهبری علی خامنهای، پس از سرکوب نیروهای سیاسی مخالف، به حاشیه راندن احزاب منتقد و ایجاد دولت و مجلسی همسو با نظام گمان میکرد که از گلوگاه خطر اعتراضات مردمی عبور کرده، اما در سالهای اخیر هراس از شورش گرسنگان به مهمترین…
👍13
تبیین گامبهگام حقوق زنان در قرآن
احمد عابدینی
قرآن در محیطی نازل شد که بعضی قبایل، دختران تازهتولدیافته را زندهبهگور میکردند. گروهی نیز بهسبب ترس از گرسنگی و قحطی، یا گرفتارشدن به گرسنگی و قحطی، هر فرزندی را که به دنیا میآمد، دختر یا پسر، میکشتند؛ چراکه امر دائر بود بین اینکه خودشان از گرسنگی بمیرند و فرزندشان زنده بماند یا بالعکس. از همین رو، تصمیم میگرفتند خودشان زنده بمانند.
در آیۀ ۳۱ سورۀ اسراء آمده است: وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَکُمْ خَشْیَهَ إِمْلَاقٍ ۖ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِیَّاکُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ کَانَ خِطْئًا کَبِیرًا در آیۀ ۱۵۱ سورۀ انعام نیز آمده است: وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَکُمْ مِنْ إِمْلَاقٍ ۖ نَحْنُ نَرْزُقُکُمْ وَإِیَّاهُمْ خداوند در این آیات فرمان میدهد که فرزندتان را بهسبب گرسنگی یا ترس از گرسنگی نکشید. گویی آنان گاه گرسنه بودند و میگفتند نوزاد را بکشیم که از ما نان نخواهد. گاه نیز گرسنه نبودند، بلکه مثلاً میگفتند این غذایی که داریم بهاندازۀ مصرف دو ماه است و نوزاد را میکشیم تا برای سه ماه غذا داشته باشیم. به هر حال، کشتن فرزندان، به هر دو گروهِ پسر و دختر مربوط بوده است.
در سورۀ تکویر که هفتمین سورۀ نازلشده بر پیامبر۶ است، به کشتنی اشاره شده که فقط مربوط به دختران بوده است. در این سوره، بیان کشتن دختران در ضمن عباراتی آمده که با نوعی ترس همراه است: إِذَا الشَّمْسُ کُوِّرَتْ وَإِذَا النُّجُومُ انْکَدَرَتْ وَإِذَا الْجِبَالُ سُیِّرَت… وَإِذَا الْمَوْءُودَهُ سُئِلَتْ بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ؛ «آنگاه که خورشید در هم پیچد و آنگاه که ستارگان کدر شوند و آنگاه که کوهها به حرکت درآیند…» و پس از بیان هفت اتفاق بسیار ترسآور، آورده است: «و آنگاه که دربارۀ دخترهایی که زندهبهگور شدهاند، سؤال میشود که به کدامین گناه کشته شُدند.» در این آیات، سؤال دربارۀ دختران کشتهشده در ردیف امور ترسناکی برشمرده شده که در آیات قبل بیان شده است. سپس سه مسئلۀ ترسناک دیگر از قیامت مطرح شده است؛ ازجمله: «آنگاه که نامۀ عمل شما گشوده شود [و معلوم شود چه کردهاید] و آنگاه که جهنم برافروخته شود…» در میانۀ بیان این حوادث ترسناک، سخن از این است که چرا دختران را زندهبهگور کردید و کشتید.
این آیات نشان میدهد که عربهای جاهلی دخترانشان را میکشتند و برخی که نمیکشتند دختران را شخصیت درجۀ دوم و سوم به حساب میآوردند و برای زنان و دختران ارزشی قائل نبودند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99922
احمد عابدینی
قرآن در محیطی نازل شد که بعضی قبایل، دختران تازهتولدیافته را زندهبهگور میکردند. گروهی نیز بهسبب ترس از گرسنگی و قحطی، یا گرفتارشدن به گرسنگی و قحطی، هر فرزندی را که به دنیا میآمد، دختر یا پسر، میکشتند؛ چراکه امر دائر بود بین اینکه خودشان از گرسنگی بمیرند و فرزندشان زنده بماند یا بالعکس. از همین رو، تصمیم میگرفتند خودشان زنده بمانند.
در آیۀ ۳۱ سورۀ اسراء آمده است: وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَکُمْ خَشْیَهَ إِمْلَاقٍ ۖ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِیَّاکُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ کَانَ خِطْئًا کَبِیرًا در آیۀ ۱۵۱ سورۀ انعام نیز آمده است: وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَکُمْ مِنْ إِمْلَاقٍ ۖ نَحْنُ نَرْزُقُکُمْ وَإِیَّاهُمْ خداوند در این آیات فرمان میدهد که فرزندتان را بهسبب گرسنگی یا ترس از گرسنگی نکشید. گویی آنان گاه گرسنه بودند و میگفتند نوزاد را بکشیم که از ما نان نخواهد. گاه نیز گرسنه نبودند، بلکه مثلاً میگفتند این غذایی که داریم بهاندازۀ مصرف دو ماه است و نوزاد را میکشیم تا برای سه ماه غذا داشته باشیم. به هر حال، کشتن فرزندان، به هر دو گروهِ پسر و دختر مربوط بوده است.
در سورۀ تکویر که هفتمین سورۀ نازلشده بر پیامبر۶ است، به کشتنی اشاره شده که فقط مربوط به دختران بوده است. در این سوره، بیان کشتن دختران در ضمن عباراتی آمده که با نوعی ترس همراه است: إِذَا الشَّمْسُ کُوِّرَتْ وَإِذَا النُّجُومُ انْکَدَرَتْ وَإِذَا الْجِبَالُ سُیِّرَت… وَإِذَا الْمَوْءُودَهُ سُئِلَتْ بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ؛ «آنگاه که خورشید در هم پیچد و آنگاه که ستارگان کدر شوند و آنگاه که کوهها به حرکت درآیند…» و پس از بیان هفت اتفاق بسیار ترسآور، آورده است: «و آنگاه که دربارۀ دخترهایی که زندهبهگور شدهاند، سؤال میشود که به کدامین گناه کشته شُدند.» در این آیات، سؤال دربارۀ دختران کشتهشده در ردیف امور ترسناکی برشمرده شده که در آیات قبل بیان شده است. سپس سه مسئلۀ ترسناک دیگر از قیامت مطرح شده است؛ ازجمله: «آنگاه که نامۀ عمل شما گشوده شود [و معلوم شود چه کردهاید] و آنگاه که جهنم برافروخته شود…» در میانۀ بیان این حوادث ترسناک، سخن از این است که چرا دختران را زندهبهگور کردید و کشتید.
این آیات نشان میدهد که عربهای جاهلی دخترانشان را میکشتند و برخی که نمیکشتند دختران را شخصیت درجۀ دوم و سوم به حساب میآوردند و برای زنان و دختران ارزشی قائل نبودند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99922
سایت خبری تحلیلی زیتون
تبیین گامبهگام حقوق زنان در قرآن | سایت خبری تحلیلی زیتون
احمد عابدینی
👍6👎2
سیسمونیگیت و نوار طائب، دنبالهی بازی جانشینی
محمدرضا سرداری
انتشار یک نوار صوتیِ دیگر از گفتوگوهای محرمانه مقامات امنیتی جمهوری اسلامی بار دیگر توجه افکار عمومی را به خود جلب کرده است؛ هر چند این خبر در مقایسه با اخبار «گرانی نان و کالاهای اساسی» و «اعتراضات سراسری معلمان» اهمیت به مراتب کمتری داشته است. صرف نظر از محتویات این نوار و مقامی که در آن نوار اطلاعات حساسی را بازگو می کند، همزمانی افشای این نوار با انتشار محدودِ شایعه مجدد وخیم شدن حال رهبر جمهوری اسلامی، به اهمیت این خبر میافزود؛ شایعه چای که با ظاهر شدن دوباره آیتالله خامنهای در دیدار با بشار اسد، رئیسجمهوری سوریه، به پایان رسید.
اما بازی بر سر جانشینی وی هنوز تمام نشده است.
مسئلهی جانشینی قدرت در ایران همواره از مسائل پیچیده سیاسی بوده است. ساختار استبدادزده ایران هیچگاه اجازه نداده تا ساحت قدرت شفاف باشد. تنها در اوایل تاسیس جمهوری اسلامی بود که انقلابیون تحت تاثیر فضای موجود به این صرافت افتادند تا برای خلا قدرت از پیش تدبیری بیاندیشند. البته کهولت سن رهبر وقت، بیماری وی و شرایط جنگی کشور نیز مزید بر علت بود تا فردی به عنوان «قائممقام رهبری» تعیین شود. با این وجود جامعه و ساختار استبدادزده ایران همان را نیز تاب نیاورد و با سناریوسازیهای امنیتی «قائممقام وقت رهبری» از سمت خویش عزل شد و «رهبر کنونی» جای او را گرفت.
در شرایط فعلی نیز حاکمیت بارها تلاش کرده تا برای فردای آیتالله خامنهای فکری بیاندیشد اما وجود مدعیان بسیار مانع از این امر شده است. هر چند از زمان فوت هاشمی رفسنجانی، به تدریج از تعداد مدعیان کاسته شد و اکنون رقابت در دو نامزد خلاصه شده. پیشتر اشخاصی چون هاشمی رفسنجانی، هاشمی شاهرودی، آملی لاریجانی و حسن روحانی در کنار مجتبی خامنهای گزینههای مطرح برای جانشینی رهبر کنونی بودند. اما پس از فوت هاشمی رفسنجانی، ابراهیم رئیسی به شکل غیر منتظرهای وارد عرصه رقابت بر سر جانشینی شد. او ابتدا به تولیت آستان قدس رضوی منصوب شد و نام خویش بر سر زبانها انداخت. سپس در سال ۱۳۹۶، خود را با حمایت سپاه نامزد انتخابات ریاستجمهوری کرد. پس از ناکامی در آن انتخابات، بر جایگاه ریاست قوه قضاییه نشست و بدین ترتیب آملی لاریجانی یکی از مدعیان رهبری را کنار زد. در فقدان دو هاشمی (رفسنجانی و شاهرودی)، فقط حسن روحانی و مجتبی خامنهای در صحنه رقابت باقی مانده بودند. حسن روحانی نیز پس از کارنامه ضعیفی که از خود برجای گذاشت بهراحتی از سوی جریانهای مخالف نزد افکار عمومی تخریب شد و حتی به مجمع تشخیص مصلحت هم راه نیافت و گوشهنشین شد و به دست خود عطای ولایت را لقایش بخشید. حال ابراهیم رئیسی پس از آنکه سوار بر اسب زینکردهای شد که شورای نگهبانِ نظام پیشکشش کرده بود، به این تصور که رئیسجمهور شدن عرصه را برای رقابت با مدعی اصلی جانشینی برای وی از همیشه مساعدتر ساخته، سناریوی تازهای از جمله «سیسمونی گیت» را برای تخریب اذناب رقیب خویش تدارک دید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99913
محمدرضا سرداری
انتشار یک نوار صوتیِ دیگر از گفتوگوهای محرمانه مقامات امنیتی جمهوری اسلامی بار دیگر توجه افکار عمومی را به خود جلب کرده است؛ هر چند این خبر در مقایسه با اخبار «گرانی نان و کالاهای اساسی» و «اعتراضات سراسری معلمان» اهمیت به مراتب کمتری داشته است. صرف نظر از محتویات این نوار و مقامی که در آن نوار اطلاعات حساسی را بازگو می کند، همزمانی افشای این نوار با انتشار محدودِ شایعه مجدد وخیم شدن حال رهبر جمهوری اسلامی، به اهمیت این خبر میافزود؛ شایعه چای که با ظاهر شدن دوباره آیتالله خامنهای در دیدار با بشار اسد، رئیسجمهوری سوریه، به پایان رسید.
اما بازی بر سر جانشینی وی هنوز تمام نشده است.
مسئلهی جانشینی قدرت در ایران همواره از مسائل پیچیده سیاسی بوده است. ساختار استبدادزده ایران هیچگاه اجازه نداده تا ساحت قدرت شفاف باشد. تنها در اوایل تاسیس جمهوری اسلامی بود که انقلابیون تحت تاثیر فضای موجود به این صرافت افتادند تا برای خلا قدرت از پیش تدبیری بیاندیشند. البته کهولت سن رهبر وقت، بیماری وی و شرایط جنگی کشور نیز مزید بر علت بود تا فردی به عنوان «قائممقام رهبری» تعیین شود. با این وجود جامعه و ساختار استبدادزده ایران همان را نیز تاب نیاورد و با سناریوسازیهای امنیتی «قائممقام وقت رهبری» از سمت خویش عزل شد و «رهبر کنونی» جای او را گرفت.
در شرایط فعلی نیز حاکمیت بارها تلاش کرده تا برای فردای آیتالله خامنهای فکری بیاندیشد اما وجود مدعیان بسیار مانع از این امر شده است. هر چند از زمان فوت هاشمی رفسنجانی، به تدریج از تعداد مدعیان کاسته شد و اکنون رقابت در دو نامزد خلاصه شده. پیشتر اشخاصی چون هاشمی رفسنجانی، هاشمی شاهرودی، آملی لاریجانی و حسن روحانی در کنار مجتبی خامنهای گزینههای مطرح برای جانشینی رهبر کنونی بودند. اما پس از فوت هاشمی رفسنجانی، ابراهیم رئیسی به شکل غیر منتظرهای وارد عرصه رقابت بر سر جانشینی شد. او ابتدا به تولیت آستان قدس رضوی منصوب شد و نام خویش بر سر زبانها انداخت. سپس در سال ۱۳۹۶، خود را با حمایت سپاه نامزد انتخابات ریاستجمهوری کرد. پس از ناکامی در آن انتخابات، بر جایگاه ریاست قوه قضاییه نشست و بدین ترتیب آملی لاریجانی یکی از مدعیان رهبری را کنار زد. در فقدان دو هاشمی (رفسنجانی و شاهرودی)، فقط حسن روحانی و مجتبی خامنهای در صحنه رقابت باقی مانده بودند. حسن روحانی نیز پس از کارنامه ضعیفی که از خود برجای گذاشت بهراحتی از سوی جریانهای مخالف نزد افکار عمومی تخریب شد و حتی به مجمع تشخیص مصلحت هم راه نیافت و گوشهنشین شد و به دست خود عطای ولایت را لقایش بخشید. حال ابراهیم رئیسی پس از آنکه سوار بر اسب زینکردهای شد که شورای نگهبانِ نظام پیشکشش کرده بود، به این تصور که رئیسجمهور شدن عرصه را برای رقابت با مدعی اصلی جانشینی برای وی از همیشه مساعدتر ساخته، سناریوی تازهای از جمله «سیسمونی گیت» را برای تخریب اذناب رقیب خویش تدارک دید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99913
سایت خبری تحلیلی زیتون
سیسمونیگیت و نوار طائب، دنبالهی بازی جانشینی | سایت خبری تحلیلی زیتون
انتشار یک نوار صوتیِ دیگر از گفتوگوهای محرمانه مقامات امنیتی جمهوری اسلامی بار دیگر توجه افکار عمومی را به خود جلب کرده است؛ هر چند این خبر در مقایسه با اخبار «گرانی نان و کالاهای اساسی» و «اعتراضات سراسری معلمان» اهمیت به مراتب کمتری داشته است. صرف نظر…
👍13❤1😱1
تفکر انتقادی (۱) | چگونه به عقاید دیگران احترام بگذاریم؟
«آقای پرویز پرستویی هر عقیدهای دارد، باید به عقایدش احترام بگذارید»؛ این جمله را اخیرا رضا کیانیان، هنرمند سرشناس، خطاب به سام رجبی نوشته است. «بیاید یاد بگیریم که به عقیده دیگران احترام بگذاریم»؛ این را همگوهر خیراندیش، هنرپیشه شناختهشده، در همین روزها گفته است.
کلیشهی «همهی عقاید محترماند» و یا «باید به عقاید دیگران احترام گذاشت» و یا شکل نامفهومِ آن «عقیدهی هر کسی برای خودش محترم است»، از فرط تکرار در فرهنگ و زبانِ فارسی به یک «باورِ»عمومی تبدیل شده است. هنگامِ گفتن و شنیدن آن، گویی با یک گزارهی بدیهی مواجهیم. اما آیا این درست است؟
زبان فارسی، مخصوصا در گفتارها و نوشتارهای عمومی و غیر تخصصی، زبان دقیقی نیست و کاربر این زبان معمولا اهمیتی برای تفکیک جنسیتی، تصویر گزاره و نوع اجرای فعل قائل نیست. مثلا وقتی گفته میشود که «او برای تعطیلات به ترکیه رفت» شنونده متوجه نمیشود که یک زن به ترکیه رفته است یا یک مرد. و نیز در نمییابد که «او» به ترکیه پرواز کرده و با هواپیما رفته، و یا زمینی و از طریق ماشین به ترکیه رانده، و یا احیانا با پای پیاده رفته است. (شکل اجرای فعل مشخص نیست و اجزای تصویری که در ذهن مخاطب میسازد کامل نیست. اگر از سه مخاطب بخواهیم برای این شکل تصویری بکشند ممکن است اجزا تصاویر شباهتی با هم نداشته باشند، در یکی هواپیمایی بر فراز تهران ببینیم، در دیگری اتوبوسی که دارد مسافر سوار میکند و در سومی پیادهای که دارد از مرز رد میشود ).
برای آنکه نظرتان را به اهمیت این «بیدقتیِ ذاتی» در زبانِ عمومی و روزمره فارسی جلب کنم ذکر یک خاطره کوتاه کمک میکند.
خانوادهی ما بنا داشت در تعطیلات به انگلستان سفر کند. وقتی به فرزندم به زبانِ آلمانی گفتم که «ما برای تعطیلات با هواپیما به انگلستان میرویم»، کودک سهساله با تعجب گفت «اما هواپیما که چرخ ندارد»!
حق با او بود و بلافاصله متوجهی خطای خودم شدم. من در آن لحظه سهلانگارانه و بنا به عادتِ بزرگسالانی که زبانِ دوم را به کمکِ زبانِ اول یاد میگیرند، به اجرا و تفاوت این فعل در زبانِ آلمانی دقت نکرده بودم. زبان آلمانی، حتی در زبان روزمره و عمومی، برای شیوهی اجرای فعلِ «رفتن» تفکیک قائل میشود و شنونده نوعِ رفتن را هم همزمان با آن در مییابد. یعنی رفتن با پای پیاده، رفتن با ماشین و رفتن با هواپیما افعال جداگانهای در زبانِ آلمانی دارند. جملهای که من گفته بودم تصویر کاملی از نحوه رفتن در ذهن کودک سهساله بهجا گذاشته بود و او در آن تصویر دنبال چرخ میگشت(صدالبته ما نیز در زبان فارسی، وقتی بخواهیم با دقت بالا حرف بزنیم این افعال را در زبانِ تخصصی ممکن داشته باشیم و بتوانیم بهکار گیریم. مثلا برای تقریب به ذهن و با مقداری تسامح، میتوانیم بگوییم «ما برای تعطیلات به انگلستان میرویم»؛ «ما برای تعطیلات به انگلستان میرانیم» و یا «ما برای اطلاعات به انگلستان پرواز میکنیم». اما در مکالمات عمومی و روزمره بهندرت این اتفاق میافتد. حالا فرض کنید من به کودکی سهساله گفتهام که «ما برای تعطیلات با هواپیما میرانیم»؛ طبیعی است که او هم تعجب کند و بگوید اما با هواپیما که نمیشود راند چون چرخ ندارد. )
و حالا در کلیشهی اخیر هم، وقتی گفته میشود که «باید به عقیده دیگران احترام گذاشت» شکلِ اجرای فعل چنان مبهم است که مستعدِ سوءتفاهم بلکه برداشتهای نادرست و گاه متضاد است. یعنی معلوم نیست چگونه باید به عقاید دیگران احترام گذاشت؟ آیا احترامگذاشتن به عقاید دیگران به معنای سکوت در برابرِ آن است و یا برخوردِ فعال و یا نقدِ آن؟ آیا به معنای آزادگذاشتنِ فرد در اظهار عقیدهاش است یا آزادگذاشتن فرد در عمل به عقیدهاش؟ آیا منظور حرمتنهادن به صاحبِ عقیده است و یا مقدسدانستنِ عقیده؟ (چند تصویر برای این جمله میتوان کشید؟)
نتیجه اینکه، همین سوءتفاهم زبانی و ابهامِ نهفته در شکلِ اجرای فعلِ «احترامگذاشتن» به عقیده، آن را چنان ناکارآمد و پرحاشیه میکند که حتی اگر آن را درست و بدیهی بدانیم در عمل به آن درمیمانیم و دچار اختلاف میشویم. بماند که هیچ معلوم نیست این جملهی سراسر ابهام -و لاجرم بیمعنی-، چرا به کلیشهای تبدیل شده که انکارِ بداهتِ آن سخت شده است؟ باید پرسید نخستین بار چه کسی به درستی آن پی بُرد و چگونه؟ بهتر نیست ابتدا از خود بپرسیم چرا اصولا باید به عقایدِ دیگران احترام گذاشت؟ وقتی به دو عقیدهی کاملا متضاد احترام میگذاریم، دقیقا داریم چه میکنیم؟ … با تلاش برای یافتن پاسخِ این سوالات چهبسا به این نتیجه رسیدیم که «نباید» به عقاید دیگران احترام گذاشت و میشود این «مشکل» را به «مسئله»ای قابل حل ارجاع داد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99908
«آقای پرویز پرستویی هر عقیدهای دارد، باید به عقایدش احترام بگذارید»؛ این جمله را اخیرا رضا کیانیان، هنرمند سرشناس، خطاب به سام رجبی نوشته است. «بیاید یاد بگیریم که به عقیده دیگران احترام بگذاریم»؛ این را همگوهر خیراندیش، هنرپیشه شناختهشده، در همین روزها گفته است.
کلیشهی «همهی عقاید محترماند» و یا «باید به عقاید دیگران احترام گذاشت» و یا شکل نامفهومِ آن «عقیدهی هر کسی برای خودش محترم است»، از فرط تکرار در فرهنگ و زبانِ فارسی به یک «باورِ»عمومی تبدیل شده است. هنگامِ گفتن و شنیدن آن، گویی با یک گزارهی بدیهی مواجهیم. اما آیا این درست است؟
زبان فارسی، مخصوصا در گفتارها و نوشتارهای عمومی و غیر تخصصی، زبان دقیقی نیست و کاربر این زبان معمولا اهمیتی برای تفکیک جنسیتی، تصویر گزاره و نوع اجرای فعل قائل نیست. مثلا وقتی گفته میشود که «او برای تعطیلات به ترکیه رفت» شنونده متوجه نمیشود که یک زن به ترکیه رفته است یا یک مرد. و نیز در نمییابد که «او» به ترکیه پرواز کرده و با هواپیما رفته، و یا زمینی و از طریق ماشین به ترکیه رانده، و یا احیانا با پای پیاده رفته است. (شکل اجرای فعل مشخص نیست و اجزای تصویری که در ذهن مخاطب میسازد کامل نیست. اگر از سه مخاطب بخواهیم برای این شکل تصویری بکشند ممکن است اجزا تصاویر شباهتی با هم نداشته باشند، در یکی هواپیمایی بر فراز تهران ببینیم، در دیگری اتوبوسی که دارد مسافر سوار میکند و در سومی پیادهای که دارد از مرز رد میشود ).
برای آنکه نظرتان را به اهمیت این «بیدقتیِ ذاتی» در زبانِ عمومی و روزمره فارسی جلب کنم ذکر یک خاطره کوتاه کمک میکند.
خانوادهی ما بنا داشت در تعطیلات به انگلستان سفر کند. وقتی به فرزندم به زبانِ آلمانی گفتم که «ما برای تعطیلات با هواپیما به انگلستان میرویم»، کودک سهساله با تعجب گفت «اما هواپیما که چرخ ندارد»!
حق با او بود و بلافاصله متوجهی خطای خودم شدم. من در آن لحظه سهلانگارانه و بنا به عادتِ بزرگسالانی که زبانِ دوم را به کمکِ زبانِ اول یاد میگیرند، به اجرا و تفاوت این فعل در زبانِ آلمانی دقت نکرده بودم. زبان آلمانی، حتی در زبان روزمره و عمومی، برای شیوهی اجرای فعلِ «رفتن» تفکیک قائل میشود و شنونده نوعِ رفتن را هم همزمان با آن در مییابد. یعنی رفتن با پای پیاده، رفتن با ماشین و رفتن با هواپیما افعال جداگانهای در زبانِ آلمانی دارند. جملهای که من گفته بودم تصویر کاملی از نحوه رفتن در ذهن کودک سهساله بهجا گذاشته بود و او در آن تصویر دنبال چرخ میگشت(صدالبته ما نیز در زبان فارسی، وقتی بخواهیم با دقت بالا حرف بزنیم این افعال را در زبانِ تخصصی ممکن داشته باشیم و بتوانیم بهکار گیریم. مثلا برای تقریب به ذهن و با مقداری تسامح، میتوانیم بگوییم «ما برای تعطیلات به انگلستان میرویم»؛ «ما برای تعطیلات به انگلستان میرانیم» و یا «ما برای اطلاعات به انگلستان پرواز میکنیم». اما در مکالمات عمومی و روزمره بهندرت این اتفاق میافتد. حالا فرض کنید من به کودکی سهساله گفتهام که «ما برای تعطیلات با هواپیما میرانیم»؛ طبیعی است که او هم تعجب کند و بگوید اما با هواپیما که نمیشود راند چون چرخ ندارد. )
و حالا در کلیشهی اخیر هم، وقتی گفته میشود که «باید به عقیده دیگران احترام گذاشت» شکلِ اجرای فعل چنان مبهم است که مستعدِ سوءتفاهم بلکه برداشتهای نادرست و گاه متضاد است. یعنی معلوم نیست چگونه باید به عقاید دیگران احترام گذاشت؟ آیا احترامگذاشتن به عقاید دیگران به معنای سکوت در برابرِ آن است و یا برخوردِ فعال و یا نقدِ آن؟ آیا به معنای آزادگذاشتنِ فرد در اظهار عقیدهاش است یا آزادگذاشتن فرد در عمل به عقیدهاش؟ آیا منظور حرمتنهادن به صاحبِ عقیده است و یا مقدسدانستنِ عقیده؟ (چند تصویر برای این جمله میتوان کشید؟)
نتیجه اینکه، همین سوءتفاهم زبانی و ابهامِ نهفته در شکلِ اجرای فعلِ «احترامگذاشتن» به عقیده، آن را چنان ناکارآمد و پرحاشیه میکند که حتی اگر آن را درست و بدیهی بدانیم در عمل به آن درمیمانیم و دچار اختلاف میشویم. بماند که هیچ معلوم نیست این جملهی سراسر ابهام -و لاجرم بیمعنی-، چرا به کلیشهای تبدیل شده که انکارِ بداهتِ آن سخت شده است؟ باید پرسید نخستین بار چه کسی به درستی آن پی بُرد و چگونه؟ بهتر نیست ابتدا از خود بپرسیم چرا اصولا باید به عقایدِ دیگران احترام گذاشت؟ وقتی به دو عقیدهی کاملا متضاد احترام میگذاریم، دقیقا داریم چه میکنیم؟ … با تلاش برای یافتن پاسخِ این سوالات چهبسا به این نتیجه رسیدیم که «نباید» به عقاید دیگران احترام گذاشت و میشود این «مشکل» را به «مسئله»ای قابل حل ارجاع داد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99908
سایت خبری تحلیلی زیتون
تفکر انتقادی (۱) | چگونه به عقاید دیگران احترام بگذاریم؟ | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون- در سلسله یادداشتهای «تفکر انتقادی» تلاش میکنیم نظر خوانندگان را به اهمیتِ این ترم در زندگی روزمره و نقشِ آن در نحوهی مواجهه با اخبار، تحلیلها، باورها و شکلگیری داوریها جلب کنیم. *** «آقای پرویز پرستویی هر عقیدهای دارد، باید به عقایدش احترام…
👍11👎5
پزشکِ جاسوس، زندانبان بیگناه و توپ مذاکرات در زمین آمریکا
زیتون: سعید خطیبزاده، سخنگوی وزارت خارجه جمهوریاسلامی، در نشست هفتگی با خبرنگاران در واکنش به سوال خبرگزاری ایسنا، ارتباط میان پرونده پرونده حمید نوری و احمدرضا جلالی را رد کرد.
خطیبزاده در مورد درخواست وزارت خارجه سوئد از شهروندان این کشور مبنیبر اینکه به دلایلی امنیتی به ایران سفر نکنند، گفت: «برخی از رسانهها میخواهند ترتیب اتفاقات را تغییر دهند و یا اینکه به فراموشی سپرده شود، این دو موضوع هیچ ارتباطی با هم ندارند و اگر ارتباطی هم هست این طرف سوئدی است که میخواهد ارتباط را برقرار کند و این موضوع ما را به شک میاندازد.»
پیش از این برخی رسانهها، از جمله خبرگزاری ایسنا، نوشته بودند که کل پروژه بازداشت حمید نوری در سوئد و تشکیلِ «دادگاه نمایشی» برای او در آن کشور با هدف فشار بر جمهوریاسلامی جهت رهاسازی احمدرضا جلالی بوده است.
سخنگوی وزارت خارجه جمهوریاسلامی افزود: «جلالی به جرم جاسوسی مدتهاست در ایران دستگیر و حکمش صادر شده، درخواست بازنگری کرده، سالهاست این موضوع پیگیری میشود و خسارات عمدهای هم زده.» او گفت: «گزارشهای دوستان ما در مراکز اطلاعاتی و امنیتی حاکی از این است که برخی کشورهای غربی و رژیم اشغالگر قدس در این عملیات به او کمک کردند.»
احمدرضا جلالی، پزشک و پژوهشگر مدیریت بحران که تابعیت ایرانی-سوئدی دارد، برای شرکت در یک کنفرانس از سوئد به ایران رفت. او اردیبهشت سال ۱۳۹۵ بازداشت، زندانی و به جاسوسی متهم شد.
هفته گذشته قوه قضائیه جمهوریاسلامی اعلام کرد که حکم اعدام جلالی تا آخر اردیبهشت ۱۴۰۱ اجرا خواهد شد.
خطیبزاده در ادامه با دفاع از حمید نوری دادگاه او را «طراحیشده»، «سیاسی» و «دام گروهک شکست خورده منافقین» نامید و گفت اینکه «دولت سوئد اجازه میدهد که این اتفاقات انجام شود شک ما را بر میانگیزه که چگونه این اتفاقات رخ میدهد.» او افزود: «حقوق اولیه آقای نوری رعایت نشده و دادگاه مورد اشاره دارای صلاحیت نیست، متاسفانه دولت سوئد به این موضوع توجه نکرده است.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99946
زیتون: سعید خطیبزاده، سخنگوی وزارت خارجه جمهوریاسلامی، در نشست هفتگی با خبرنگاران در واکنش به سوال خبرگزاری ایسنا، ارتباط میان پرونده پرونده حمید نوری و احمدرضا جلالی را رد کرد.
خطیبزاده در مورد درخواست وزارت خارجه سوئد از شهروندان این کشور مبنیبر اینکه به دلایلی امنیتی به ایران سفر نکنند، گفت: «برخی از رسانهها میخواهند ترتیب اتفاقات را تغییر دهند و یا اینکه به فراموشی سپرده شود، این دو موضوع هیچ ارتباطی با هم ندارند و اگر ارتباطی هم هست این طرف سوئدی است که میخواهد ارتباط را برقرار کند و این موضوع ما را به شک میاندازد.»
پیش از این برخی رسانهها، از جمله خبرگزاری ایسنا، نوشته بودند که کل پروژه بازداشت حمید نوری در سوئد و تشکیلِ «دادگاه نمایشی» برای او در آن کشور با هدف فشار بر جمهوریاسلامی جهت رهاسازی احمدرضا جلالی بوده است.
سخنگوی وزارت خارجه جمهوریاسلامی افزود: «جلالی به جرم جاسوسی مدتهاست در ایران دستگیر و حکمش صادر شده، درخواست بازنگری کرده، سالهاست این موضوع پیگیری میشود و خسارات عمدهای هم زده.» او گفت: «گزارشهای دوستان ما در مراکز اطلاعاتی و امنیتی حاکی از این است که برخی کشورهای غربی و رژیم اشغالگر قدس در این عملیات به او کمک کردند.»
احمدرضا جلالی، پزشک و پژوهشگر مدیریت بحران که تابعیت ایرانی-سوئدی دارد، برای شرکت در یک کنفرانس از سوئد به ایران رفت. او اردیبهشت سال ۱۳۹۵ بازداشت، زندانی و به جاسوسی متهم شد.
هفته گذشته قوه قضائیه جمهوریاسلامی اعلام کرد که حکم اعدام جلالی تا آخر اردیبهشت ۱۴۰۱ اجرا خواهد شد.
خطیبزاده در ادامه با دفاع از حمید نوری دادگاه او را «طراحیشده»، «سیاسی» و «دام گروهک شکست خورده منافقین» نامید و گفت اینکه «دولت سوئد اجازه میدهد که این اتفاقات انجام شود شک ما را بر میانگیزه که چگونه این اتفاقات رخ میدهد.» او افزود: «حقوق اولیه آقای نوری رعایت نشده و دادگاه مورد اشاره دارای صلاحیت نیست، متاسفانه دولت سوئد به این موضوع توجه نکرده است.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99946
سایت خبری تحلیلی زیتون
پزشکِ جاسوس، زندانبان بیگناه و توپ مذاکرات در زمین آمریکا | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون: سعید خطیبزاده، سخنگوی وزارت خارجه جمهوریاسلامی، در نشست هفتگی با خبرنگاران در واکنش به سوال خبرگزاری ایسنا، ارتباط میان پرونده پرونده حمید نوری و احمدرضا جلالی را رد کرد. خطیبزاده در مورد درخواست وزارت خارجه سوئد از شهروندان این کشور مبنیبر اینکه…
👍7👏1
«دنیا در آستانه نظم جدید»؛ پوتین در مه، بشار در غبار
زیتون-فرید بهمنش: دیدگاه رهبر جمهوری اسلامی در مورد حمله روسیه به اوکراین و اشارهی او به احتمال شکلگیری نظم جدید جهانی و سفر بشار اسد به تهران، نشان دهندهی هراس و دغدغههای جدید منطقه است.
همزمانی سفر بشار اسد به تهران با تداوم حملات روسیه به غیرنظامیان اوکراینی، حاوی پیامهای مهمی است. در شرایطی که پوتین در میانهی میدان کارزار اوکراین، در مه غلیظی از ابهام، انتقادات داخلی و خارجی و شرایط دشوار قرار گرفته، سفر رئیس جمهور سوریه به تهران، معنا و مفهوم خاصی پیدا می کند. به ویژه با یادآوری این عبارت که سید علی خامنهای رهبر جمهوری اسلامی، چندی پیش گفته بود: «امروز دنیا در آستانهی یک نظم جدید است.»
نظم جدید و سفر ناگهانی مرور کدهای مهم سخنان رهبر جمهوری اسلامی ایران در مورد اوکراین و متعاقب آن، سفر رئیس جمهور سوریه به تهران، نشان دهندهی این موضوع است که برخلاف برخی تصورات مطرح شده در فضای مجازی، حضور بشار اسد در تهران، اقدامی ناگهانی نبوده در پاسخ به شایعات مبتنی بر احتمال مرگ یا بیماری خامنهای؛ بلکه تهران و دمشق، فراسوی تمام شعارهایی که در ظاهر سر میدهند، به شدت نگران نتایج و فرجام نهایی قمارِ بزرگِ پوتین هستند.
خامنهای در دیدار با دانشجویان گفته بود: «این جنگ اوکراین را به نظر من باید با یک دید عمیقتری نگاه کرد. این جنگ صرفاً یک حملهی نظامی به یک کشور نیست، ریشههای این حرکتی که امروز انسان دارد در اینجا، در اروپا مشاهده میکند ریشههای عمیقی است و آیندهی پیچیده و دشواری را انسان حدس میزند که وجود داشته باشد.»
البته خامنهای در بیان تحلیل خود، جانب احتیاط را رها نکرده و در ادامه گفته بود: «خب اگر فرض کنیم که این حدس ما حدس درستی باشد و دنیا در آستانهی یک نظم جدید باشد آن وقت همهی کشورها از جمله کشور ایران اسلامی ما وظیفه دارد جوری در این نظم جدید حضور سختافزاری و حضور نرمافزاری پیدا کند که بتواند منافع کشور، امنیت کشور را و ملت را تأمین کند. در حاشیه نماند، عقب نماند.»
رهبر جمهوری اسلامی ،به عادت معمول، ضربتی هم به سوی امریکا حواله کرده و گفته:« آمریکا از همان بیست سال قبل، بیست و چند سال قبل روز به روز ضعیفتر شده. روز به روز ضعیفتر شده. هم در درون خودش، در سیاستهای داخلیاش، هم در سیاستهای خارجیاش، هم در اقتصادش، هم در امنیتش در همهی چیزها آمریکا از بیست سال پیش تا امروز ضعیفتر شده است
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99956
زیتون-فرید بهمنش: دیدگاه رهبر جمهوری اسلامی در مورد حمله روسیه به اوکراین و اشارهی او به احتمال شکلگیری نظم جدید جهانی و سفر بشار اسد به تهران، نشان دهندهی هراس و دغدغههای جدید منطقه است.
همزمانی سفر بشار اسد به تهران با تداوم حملات روسیه به غیرنظامیان اوکراینی، حاوی پیامهای مهمی است. در شرایطی که پوتین در میانهی میدان کارزار اوکراین، در مه غلیظی از ابهام، انتقادات داخلی و خارجی و شرایط دشوار قرار گرفته، سفر رئیس جمهور سوریه به تهران، معنا و مفهوم خاصی پیدا می کند. به ویژه با یادآوری این عبارت که سید علی خامنهای رهبر جمهوری اسلامی، چندی پیش گفته بود: «امروز دنیا در آستانهی یک نظم جدید است.»
نظم جدید و سفر ناگهانی مرور کدهای مهم سخنان رهبر جمهوری اسلامی ایران در مورد اوکراین و متعاقب آن، سفر رئیس جمهور سوریه به تهران، نشان دهندهی این موضوع است که برخلاف برخی تصورات مطرح شده در فضای مجازی، حضور بشار اسد در تهران، اقدامی ناگهانی نبوده در پاسخ به شایعات مبتنی بر احتمال مرگ یا بیماری خامنهای؛ بلکه تهران و دمشق، فراسوی تمام شعارهایی که در ظاهر سر میدهند، به شدت نگران نتایج و فرجام نهایی قمارِ بزرگِ پوتین هستند.
خامنهای در دیدار با دانشجویان گفته بود: «این جنگ اوکراین را به نظر من باید با یک دید عمیقتری نگاه کرد. این جنگ صرفاً یک حملهی نظامی به یک کشور نیست، ریشههای این حرکتی که امروز انسان دارد در اینجا، در اروپا مشاهده میکند ریشههای عمیقی است و آیندهی پیچیده و دشواری را انسان حدس میزند که وجود داشته باشد.»
البته خامنهای در بیان تحلیل خود، جانب احتیاط را رها نکرده و در ادامه گفته بود: «خب اگر فرض کنیم که این حدس ما حدس درستی باشد و دنیا در آستانهی یک نظم جدید باشد آن وقت همهی کشورها از جمله کشور ایران اسلامی ما وظیفه دارد جوری در این نظم جدید حضور سختافزاری و حضور نرمافزاری پیدا کند که بتواند منافع کشور، امنیت کشور را و ملت را تأمین کند. در حاشیه نماند، عقب نماند.»
رهبر جمهوری اسلامی ،به عادت معمول، ضربتی هم به سوی امریکا حواله کرده و گفته:« آمریکا از همان بیست سال قبل، بیست و چند سال قبل روز به روز ضعیفتر شده. روز به روز ضعیفتر شده. هم در درون خودش، در سیاستهای داخلیاش، هم در سیاستهای خارجیاش، هم در اقتصادش، هم در امنیتش در همهی چیزها آمریکا از بیست سال پیش تا امروز ضعیفتر شده است
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99956
سایت خبری تحلیلی زیتون
«دنیا در آستانه نظم جدید»؛ پوتین در مه، بشار در غبار | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون-فرید بهمنش: دیدگاه رهبر جمهوری اسلامی در مورد حمله روسیه به اوکراین و اشارهی او به احتمال شکلگیری نظم جدید جهانی و سفر بشار اسد به تهران، نشان دهندهی هراس و دغدغههای جدید منطقه است. همزمانی سفر بشار اسد به تهران با تداوم حملات روسیه به غیرنظامیان…
👍9❤2👎2😱2
ابراهیم رئیسی: تورم سیر نزولی دارد
زیتون-رئیس جمهوری شامگاه ۱۹ اردیبهشت در یک مصاحبه زنده تلویزیونی، برخلاف آنچه در متن جامعه ایران جریان دارد، تلاش کرد تا القا کند که اوضاع رو به بهبود است.
او از مدیریت اقتصادی دولت خود تمجید کرد و گفت: «نسبت به مسائل پیشروی دولت، مسئله مهم ذخایر کالاهای اساسی کشور است که در آغاز به کار دولت اوضاع نگرانکننده بود اما بعد از مدتی گفتم که مردم نگران نباشند که اوضاع الان خوب است. همچنین نگرانی این را داشتیم که حقوق را چگونه پرداخت کنیم اما الان دیگر این نگرانی نیست و حقوق بدون یک روز تاخیر پرداخت میشود».
رئیسی بر خلاف آمارهای رسمی مدعی شد: «وضعیت تورم را میبینیم که سیر نزولی پیدا کرده است».
براساس جدیدترین گزارش مرکز آمار ایران، نرخ تورم نقطه به نقطه اقلام خوراکی و آشامیدنی در فروردینماه امسال نسبت به سال گذشته نزدیک به ۴۳ درصد افزایش یافته است آمارهای منتشر شده از رشد قیمت ۱۳۰ درصدی برنج و ۱۲۰ درصدی حبوبات حکایت میکند و افزایش قیمت دیگر محصولات خوراکی نیز بسیار بیشتر از آمارهای رسمی است.
بخش عمده سخنان رئیسی به تصمیمات دولت در خصوص کالاهای اساسی ارتباط داشت. او گفت: « از ابتدا معلوم بود ارز ترجیحی یا دو یا چند قیمتی کردن ارز مشکلساز است، دولت قبلی بعد از مواجه با این شرایط تلاش کرد از برخی کالاها این ارز را قطع کند و این میزان به چند کالای اساسی کاهش پیدا کرد، اما اگر همان زمان و با نرخ آن روز، برای ارز ترجیحی فکری اساسی میشد راحتتر از حالا میشد آن را مدیریت کرد».
رئیس دولت دوازدهم افزود: «رانتخواری و فسادی که این ارز به دنبال داشت ما را به سمت مدیریت و برنامهریزی برای آن کشاند. اما تصمیم ما این شد که طرح ارز ترجیحی را تا زمانی که زیرسازیهای لازم انجام شود ادامه دهیم». البته او توضیحی در مورد این «زیرسازی» یا به عبارت درستتر ایجاد زیرساخت نداد.
مصاحبه زنده تلویزیونی رئیس دولت بیشتر تلاشی برای کاهش تنشها بر سر گران شدن نرخ آرد بود. رئیسی گفت که برای جبران آزاد شدن قیمت نان، تا زمانی که زیرساختها فراهم شود، برای یک تا سه ماه، «سه دهک اول جامعه تقریباً هر نفر ۴۰۰ هزار تومان دریافت میکنند. دهکهای چهارم تا نهم نیز هر نفر ۳۰۰ هزار تومان دریافت میکنند».
مردم شهرهای مختلف در استان خوزستان از شامگاه ۱۵ اردیبهشت در اعتراض به گرانی و تنگناهای معیشتی به خیابانها آمدند. این تظاهرات به دنبال انتشار فراخوانی مبنی بر تجمع و اعتراض به افزایش قیمت نان شروع شد و با ادامه آن در روزهای بعد سرکوب و بازداشتمعترضان افزایش یافت. براساس گزارشها همزمان با قطع شدن اینترنت در شهرهای مختلف خوزستان دهها شهروند بازداشت شدهاند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99963
زیتون-رئیس جمهوری شامگاه ۱۹ اردیبهشت در یک مصاحبه زنده تلویزیونی، برخلاف آنچه در متن جامعه ایران جریان دارد، تلاش کرد تا القا کند که اوضاع رو به بهبود است.
او از مدیریت اقتصادی دولت خود تمجید کرد و گفت: «نسبت به مسائل پیشروی دولت، مسئله مهم ذخایر کالاهای اساسی کشور است که در آغاز به کار دولت اوضاع نگرانکننده بود اما بعد از مدتی گفتم که مردم نگران نباشند که اوضاع الان خوب است. همچنین نگرانی این را داشتیم که حقوق را چگونه پرداخت کنیم اما الان دیگر این نگرانی نیست و حقوق بدون یک روز تاخیر پرداخت میشود».
رئیسی بر خلاف آمارهای رسمی مدعی شد: «وضعیت تورم را میبینیم که سیر نزولی پیدا کرده است».
براساس جدیدترین گزارش مرکز آمار ایران، نرخ تورم نقطه به نقطه اقلام خوراکی و آشامیدنی در فروردینماه امسال نسبت به سال گذشته نزدیک به ۴۳ درصد افزایش یافته است آمارهای منتشر شده از رشد قیمت ۱۳۰ درصدی برنج و ۱۲۰ درصدی حبوبات حکایت میکند و افزایش قیمت دیگر محصولات خوراکی نیز بسیار بیشتر از آمارهای رسمی است.
بخش عمده سخنان رئیسی به تصمیمات دولت در خصوص کالاهای اساسی ارتباط داشت. او گفت: « از ابتدا معلوم بود ارز ترجیحی یا دو یا چند قیمتی کردن ارز مشکلساز است، دولت قبلی بعد از مواجه با این شرایط تلاش کرد از برخی کالاها این ارز را قطع کند و این میزان به چند کالای اساسی کاهش پیدا کرد، اما اگر همان زمان و با نرخ آن روز، برای ارز ترجیحی فکری اساسی میشد راحتتر از حالا میشد آن را مدیریت کرد».
رئیس دولت دوازدهم افزود: «رانتخواری و فسادی که این ارز به دنبال داشت ما را به سمت مدیریت و برنامهریزی برای آن کشاند. اما تصمیم ما این شد که طرح ارز ترجیحی را تا زمانی که زیرسازیهای لازم انجام شود ادامه دهیم». البته او توضیحی در مورد این «زیرسازی» یا به عبارت درستتر ایجاد زیرساخت نداد.
مصاحبه زنده تلویزیونی رئیس دولت بیشتر تلاشی برای کاهش تنشها بر سر گران شدن نرخ آرد بود. رئیسی گفت که برای جبران آزاد شدن قیمت نان، تا زمانی که زیرساختها فراهم شود، برای یک تا سه ماه، «سه دهک اول جامعه تقریباً هر نفر ۴۰۰ هزار تومان دریافت میکنند. دهکهای چهارم تا نهم نیز هر نفر ۳۰۰ هزار تومان دریافت میکنند».
مردم شهرهای مختلف در استان خوزستان از شامگاه ۱۵ اردیبهشت در اعتراض به گرانی و تنگناهای معیشتی به خیابانها آمدند. این تظاهرات به دنبال انتشار فراخوانی مبنی بر تجمع و اعتراض به افزایش قیمت نان شروع شد و با ادامه آن در روزهای بعد سرکوب و بازداشتمعترضان افزایش یافت. براساس گزارشها همزمان با قطع شدن اینترنت در شهرهای مختلف خوزستان دهها شهروند بازداشت شدهاند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/99963
سایت خبری تحلیلی زیتون
ابراهیم رئیسی: تورم سیر نزولی دارد | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون-رئیس جمهوری شامگاه ۱۹ اردیبهشت در یک مصاحبه زنده تلویزیونی، برخلاف آنچه در متن جامعه ایران جریان دارد، تلاش کرد تا القا کند که اوضاع رو به بهبود است. او از مدیریت اقتصادی دولت خود تمجید کرد و گفت: «نسبت به مسائل پیشروی دولت، مسئله مهم ذخایر کالاهای…
👍9🤬4👎1