درخواست برای محرومیت مطلق زنان از حضور در استادیوم؛
نخستین تحرک آتش‌به اختیارها

زیتون ـ مهسا محمدی: با برگزاری بخشی از مسابقات لیگ جهانی والیبال مردان در ایران٬ دوباره بحث بر سر ورود زنان به ورزشگاه بالا گرفت. برخورداری از حق ورود به ورزشگاه برای تماشای مسابقات ورزشی مردان، از اوایل دهه ۸۰ تبدیل به یکی از خواسته‌های پرحاشیه و جنجال برانگیز زنان در ایران شد. برخی از مخالفان اساسا آن را «حق» نمی‌دانند و گروهی به «اولویت» آن بر سایر حقوق قابل پیگیری زنان تردید دارند.

ورود کج دار و مریز زنان به ورزشگاه
پیش از موعد برگزاری مسابقه والیبال بین تیم های ایران و بلژیک در روز ۱۹ خرداد٬ زنانی که خواهان ورود به ورزشگاه بودند تلاش کردند که مانند مردان به صورت آنلاین بلیط تهیه کنند اما از همان دقایق ابتدایی گشایش سایت، متقاضیان با پیام مشابهی با این محتوی که سهمیه زنان به اتمام رسیده٬ مواجه شدند.

این روال دور از ذهنی نبود و در سالهای پیش از این نیز فدراسیون والیبال برای از دست ندادن سهم میزبانی به دلیل عدم رعایت برابری جنسیتی، وانمود به فروش بلیط کرده بود و عملا بلیطی به زنان فروخته نمی‌شد و در نهایت تعداد محدودی از زنان، حدود ۱۰ نفر به صورت گزینشی و نمایشی وارد سالن می‌شدند تا در فیلم و عکس‌های تهیه شده از مسابقه برای اثبات ادعای حضور زنان داشته باشند.

امسال اما موضوع کمی متفاوت بود. در عکس‌های منتشر شده حدود ۳۰۰ زن در ورزشگاه بودند و حضور رسمی و پذیرفته شده این تعداد در طی سال‌های اخیر بی‌سابقه بود.
فردای روز برگزاری مسابقه، طیبه سیاووشی عضو کمیسیون فرهنگی مجلس گفت که از ۳۰۰ زن حاضر در ورزشگاه، تعداد کمی از طریق سایت بلیط خریده بودند و مابقی مدعوین بودند. این نماینده با تاکید به اینکه می‌داند زنانی که امکان حضور در بازی روز گذشته ایران و بلژیک را پیدا نکردند، از این موضوع ناراحت هستند، حضور تعدادی از زنان در ورزشگاه آزادی را «مقدمه تجربه و اولین» خوبی دانست و قول داد که برای گشایش راه ورود زنان به ورزشگاه تلاش کند.

البته این حق ورود زنان به ورزشگاه لااقل برای تماشای والیبال و بسکتبال «اولین » نیست و تا پیش از تابستان ۹۳ زنان حق ورود به ورزشگاه برای تماشای این بازی‌ها را داشتند و همیشه بحث بر سر سایر ورزش‌های پرطرفدار از جمله فوتبال بود.

ورود به ورزشگاه برای تماشای فوتبال با وجود طرفداران پروپاقرصی که همیشه در میان زنان داشته، یکی از خط قرمزها محسوب می‌شد و برخوردهای قهری با کسانی که سعی می‌کردند با لباس مبدل و یا به هر شکل دیگری خود را به ورزشگاه برسانند، شکل می‌گرفت.
با بالا گرفتن بحث بر سر والیبال و هم‌زمان شدن آن با دیدار فوتبالیست‌ها با رییس جمهور، مسعود شجاعی بازیکن تیم ملی فوتبال از رییس‌جمهور خواست تا شرایطی فراهم شود که زنان نیز بتوانند از نزدیک فوتبال را تماشا کنند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31220

🍃 تداوم بازداشت موقت رضا گلپور، نویسنده‌ کتاب شنود اشباح
زیتون– عبدالرضا داوری٬ چهره رسانه‌ای نزدیک به محمود احمدی‌نژاد٬ خبر داد که امروز در کتابخانه بند ۴ زندان اوین، (رضا – گ) نویسنده کتاب جنجالی (ش – الف) را دیده است.

در کانال تلگرامی او نوشته شده که رضا گلپور٬ نویسنده کتاب شنود اشباح گفته است که «با اتهام جاسوسی برای اسرائیل، تبانی و اجتماع علیه امنیت ملی و توهین به رهبری، حدود ۸ ماه است که در بازداشت موقت بسر می برد.» همچنین به نقل از او نوشته که گلپور سازمان اطلاعات سپاه بازداشت شده و حدود ۶ ماه در بند دو-الف زندانی بوده است.

بهمن ماه سال گذشته «زیتون» خبر داده بود که رضا گلپور، نویسنده کتاب جنجالی «شنود اشباح» بازداشت و به بند ۲-الف اطلاعات سپاه، مستقر در زندان اوین، منتقل شد.

یک «منبع آگاه» ضمن تائید این خبر به «زیتون» گفته بود که این چهره اطلاعاتی-رسانه‌ای با اتهام‌های متعددی چون «جاسوسی برای کشورهای بیگانه، ترور شخصیت‌های نظام و سهم‌خواهی در برابر انتشار اخبار کذب» روبروست.
رضا گلپور چمرکوهی، به «متخصص پروژه‌های سفارشی تخریب» شهرت دارد و از همکاران سایت «عماریون»منتسب به جریان حزب‌الله است و پیش از این همکاری نزدیکی با اطلاعات سپاه داشته است.

کتاب «شنود اشباح» در زمان انتشار با واکنش‌های شدیدی همراه شد. گلپور در این کتاب اتهام‌های سنگینی از جمله جاسوسی را متوجه اصلاح‌طلبان کرد. او در جلد دوم این کتاب که دربردارنده مصاحبه‌هایی اختصاصی با علی فلاحیان، وزیر اسبق اطلاعات بود، ادعاهای گسترده‌ای را علیه وزارت اطلاعات مطرح کرد و پیش از انتشار کتاب، توسط مأموران امنیتی دستگیر شده بود. او پس از گذراندن چندین ماه بازداشت، آزاد و آن زمان مدعی شد که پس از تبرئه از اتهامات امنیتی، به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به جزای نقدی محکوم شده است.

گلپور در ماه‌های آخر قبل از بازداشت مجددش مطالبی در مورد شهرزاد میرقلی خان (تبعیدی سپاه پاسداران به عمان) و سردار عسگری(مفقود شده) و خسرو تهرانی در رسانه‌های مختلف منتشر کرد که می‌تواند با دستگیری او ارتباط داشته باشد.

منابع زیتون از نوعی «تسویه حساب شخصی در رده بالای نهادهای امنیتی» در پی «نشر برخی اخبار خاص» از جانب این فرد و سایت عماریون خبر داده‌ بودند.

هم‌چنین همسر سوم گلپور که از تابعیت آمریکایی برخوردار است، به «جاسوسی برای سرویس‌های خارجی» متهم شده است. او ساکن بیروت است و به عنوان خبرنگار با رسانه‌های خارجی همکاری دارد.

عبدالرضا داوری در مورد گلپور نوشته است: «مورد (رضا – گ) بسیار عجیب است. او که زمانی نویسنده محبوب حاج حسن شایانفر، رئیس دفتر پژوهش های روزنامه کیهان بود و گزارش های جنجالی اش علیه اصلاح طلبان و اطرافیان دکتر احمدی نژاد سرلوحه سایت عماریون و جزو منابع درسی دوره های بصیرت افزایی برادران بود، اینک توسط همان برادران با اتهام جاسوسی برای اسرائیل، اقدام مسلحانه علیه امنیت ملی و توهین به رهبری در بند است و در انتظار دادگاهی که تیرماه به ریاست قاضی صلواتی برگزار خواهد شد.»

http://zeitoons.com/31279

گفت‌‌وگو با سروش دباغ به مناسبت چهلمین سال‌گرد درگذشت علی شریعتی؛
شریعتی، کویریات و دوران «پسا-ارشاد»

از متن :
، می توانیم زندگی و آثار شریعتی را به سه دوره تفکیک کنیم:
۱) دوره پیشا-ارشاد
۲) دوره ارشاد
۳) دورۀ پسا-ارشاد
دوران نخست معطوف است به آثاری از شریعتی که قبل از سفر اروپا نگاشته شده، نوشته های وی در نشریات دانشجویی در فرانسه چاپ شده ، همچنین آثاری که پس از بازگشتش به ایران منتشر گشته تا سال ۴۷ شمسی. « کویر»، ترجمۀ کتاب جوده السحار دربارۀ ابوذر غفاری و «اسلام شناسی مشهد» از آثار این دوران است. «طرح هندسی مکتب» و برخی آراء غیرارتدوکس شریعتی درباره اسلام معتلق به این دوران است. درسهای وی در دانشگاه مشهد تحت عنوان «اسلام شناسی مشهد» منتشر شده، در ابتدا سروصدایی ایجاد نمی کند، اما پس از مدتی بحث برانگیز می شود. این دوران نخست است. پوران شریعت رضوی، همسر شریعتی در کتاب «طرحی از یک زندگی» اشاره می کند که این دوران کم تلاطم ترین دوران زندگی خانوادۀ شریعتی بوده است. در این دوران ، شریعتی قلم می زده و تدریس می کرده و با ذوقی سرشار و بارقه های نبوغی که در او وجود داشته، کار و بار خویش را پیش می برده، اما هنوز دوران ارشاد آغاز نشده بود.

شریعتی از سال ۴۷ سخنرانی های خود را در « حسینیه ارشادِ» تهران آغاز می کند، دوران ارشاد ، قریب به ۵ سال تا زمان بسته شدن حسینیه ارشاد در آبان ۵۱ ادامه می یابد، دورانی که شهرت اصلی شریعتی از آنجا نشات گرفته است. کثیری از سخنان و آموزه های شریعتی که طنین انقلابی گری جدی دارد، متعلق به این دوران است. این سخن را از این جهت می گویم که ممکن است عده ایی در بازخوانی شریعتی دچار نوعی خطای فروکاهش (reduction) شوند. نباید شریعتی را به شریعتی دورانِ «ارشاد» تقلیل داد. این خطاست. نمی گویم شریعتیِ دوران ارشاد وجود نداشته، روشن است که چنین دورانی در ادوار زندگی شریعتی وجود داشته و بیشترین تأثیر وی هم متعلق به همین دوران است، همان شریعتی ای که بعدها در تظاهرات های سال ۵۷ و همچنین سالهای نخست پس از انقلاب، به عنوان معلم انقلاب شناخته می شد؛ همان شریعتی ای که «حسین وارث آدم» را منتشر کرد؛ سخنرانی «پس از شهادت» را ایراد کرد؛ «امت و امامت» را در حسینیه ارشاد بسط داد؛ «شیعه حزب تمام» و «مسئولیتهای شیعه بودن» و « انتتظار مذهب اعتراض» و « تشیع علوی/ تشیع صفوی» را مطرح کرد؛ مفاهیم و مضامینی که رنگ و بوی ایدئولوژیک داشتند و به تعبیر درست داریوش شایگان، قوام بخش «ایدئولوژیزه کردن سنت» بود. گفتمان شریعتی در آن دوران انصافاً مؤثر افتاد. نه تنها در دانشگاه و نسل جوان، بل کثیری از روحانیون ، در اواخر دهۀ چهل و تمام دهۀ پنجاه شمسی هم متأثر از شریعتی بودند. روایت وی از امام علی، امام حسین، سجاد، امام دوازدهم… کثیری را متأثر کرده بود. مرحوم مطهری هم در برهه ایی متأثر از شریعتی بود و او را به حسینیه ارشاد دعوت کرد تا سخنرانی کند. این همه متعلق به شریعتی دوران «ارشاد» است که مؤثرترین دوران به معنای اجتماعی اش در ادوار زندگی شریعتی است. این سخنان، از جایی با سیاست عمیقاً گره خورد و منتهی به بسته شدن ارشاد و مخفی شدن شریعتی گشت؛ دورانی که با مبارزات مسلحانۀ «چریک های فدایی خلق » و اعضای « سازمان مجاهدین خلق» مصادف شده بود.

دورۀ سوم شامل دوران زندان و پس از زندان است. شریعتی قریب به یکسال و نیم در مجموع در زندان بود و فروردین ۵۴ آزاد شد. به قول خودش در «با مخاطبهای آشنا» ، آن شصد شب تنهایی. در اردیبهشت ۵۶ ، شریعتی با گذرنامۀ علی مزینانی از ایران هجرت کرد و نهایتاً به فاصله یک ماه و اندی در خرداد ۵۶ از دنیا رفت.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31323

بازگشت به شریعتی؛ بازگشت به عدالت
حسن یوسفی‌اشکوری

درآمد

امسال چهلمین سالگشت درگذشت دکتر علی شریعتی است. بی گمان شریعتی یکی از اثرگذارترین سیمای روشنفکری ایران معاصر و از جهاتی مهم ترین متفکر نواندیش دینی در قرن اخیر ایران به شمار می آید. او بود که در دوران معاصر دین فهمی از نوع دیگر را به نسل خود آموخت و اهمیت فهم دین در بستر تحولات و تعاملات تاریخی را برجسته کرد و در این سیر و صیرورت معرفتی گفتمان دینی تازه ای را در دین شناسی خلق کرد و این ابداعات تحرکات فکری و اجتماعی و فرهنگی عمیقی را در جامعه ایرانی در پی آورد.

شریعتی و افکار و آموزه هایش (که اکنون در مجموعه آثار ۳۶ جلدی اش به یادگار مانده) به لحاظ موضوعی چندان متنوع و رنگارنگ است که نمی توان آنها را به یک و یا چند موضوع فروکاست ولی در این مقال می کوشم به بعدی از ابعاد فکری و معرفتی و در عین حال اجتماعی و سیاسی او بپردازم؛ بعدی که می پندارم در شرایط کنونی ایران (و حتی جهان) از اهمیت بیشتری برخوردار است. این بعد مهم، اندیشه و آرمان عدالت خواهی و در معنای دقیق تر، برابری طلبی اوست. بدین ترتیب، از منظری که اکنون نگاه می کنم، بر این گمانم که پس از چهل سال، بازگشت به شریعتی به معنای بازگشت به عدالت خواهی است.

این مقال در سه فصل سامان می یابد: سوسیالیسم دینی شریعتی، علل انزوای جریان برابری خواه اسلامی در دوران جمهوری اسلامی و در نهایت ضرورت احیای اندیشه عدالت خواهی در شرایط کنونی جامعه ایران.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31259

نامه‌ سرگشاده‌ ۲۵۰ تن از فعالان مدنی در اعتراض به ادامه‌ی کشتار کولبران کرد
🍃 فعالان مدنی و نمایندگان مجلس سکوت غیر قابل توجیه‌شان را بشکنند

زیتون– ۲۵۰ نفر از فعالین سیاسی و اجتماعی در نامه‌ای سرگشاده به ادامه کشتار کولبران کرد اعتراض کردند.
در این نامه ضمن تاکید بر تاثیر «فقر و توسعه‌نیافتگی منطقه و نگرش امنیتی و تبعیض‌های گوناگون»٬ بر ایجاد شرایطی که منتهی بر «کولبری» مرزنشینان کرد؛ به تراژدی حاکم بر سرنوشتان اشاره شده است.

به گزارش «زیتون» امضا کنندگان این بیانیه تاکید دارند که «شلیک کور» اگر چه «موجب اعتراض برخی مقامات شده، امّا عملاً نه تنها به اعتراضات مردم منطقه اهمّیّتی داده نشده، بلکه واکنش مقامات هم تنها در رسانه‌ها نمود پیدا کرده است و آنچه در عمل روزانه اتّفاق می‌افتد شلیک بی‌محابا و کشتار مداوم کولبران مظلوم است.»

امضا کنندگان «مراتب نگرانی عمیق و انزجار شدید خود را از هرنوع برخورد خشونت‌آمیز با کولبران و مسئله‌ی کولبری» اعلام کرده و خواستار «پایان سکوت غیرقابل توجیه مردم، فعّالان مدنی و نمایندگان مجلس در این رابطه» هستند.

حبیب‌الله پیمان، سعید مدنی، علیرضا رجایی، جلال جلالی زاده، خالد توکلی، مرضیه مرتاض لنگرودی، فریبرز رئیس دانا و عدنان حسن‌پور از جمله امضا کنندگان این نامه هستند.

متن کامل این بیانیه که نسخه‌‌ای از آن برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:

http://zeitoons.com/31337

واکنش‌ها به روحانی‌؛
تلاش روحانیون محافظه‌کار برای انکار هم‌زیستی اسلام و دموکراسی

زیتون-‌مهدی تاجیک: سخنان حسن روحانی درباره این که امام اول شیعیان٬ نظر و انتخاب مردم را مبنای ولایت و حکومت می‌دانست با واکنش‌های شدیدی از سوی روحانیون حکومتی روبرو شده است. روحانی در سخنرانی خود گفته بود:«انتخابات و آرای مردم که ما امروز دنبالش هستیم، پیروی از تفکر غرب نیست. رأی و نظر مردم هدیه دنیای غرب بعد از رنسانس برای ما نیست. ما دارای مذهب و مرام و دینی هستیم که امیرالمومنین مبنای حکومت و فرمانروایی را، رأی مردم می‌داند.»

ارجاع دادن انتخابات به شیوه رهبری امام علی در دوران خلافت‌اش حالا باعث ناخشنودی شدید روحانیون محافظه‌کاری شده است که برای ولایت در اسلام یک شان الهی قائل هستند و آن را ناشی از اراده خداوند می‌دانند.

نفی دموکراسی در اسلام

ناصر مکارم شیرازی از مراجع تقلید ساکن در قم طی واکنشی به سخنان اخیر روحانی گفته است که:«انتخاب حاکم در اسلام به عهده مردم نیست، بلکه “خداوند باید ولی را تعیین کند.» او با طعنه به رییس جمهور گفته«آیات درباره ولایت در قرآن زیاد است، شما تنها یک جمله از نهج البلاغه (مجموعه سخنان و نامه‌های امام علی) را دیدید و بحث کردید. در حالی که یکی از مسلمات مذهب شیعه این است که امام را خدا و نه آرای مردم تعیین می‌کند.»

محمدتقی مصباح یزدی از دیگر روحانیون شناخته‌شده محافظه‌کار نیز به سرعت دست به کار پاسخ‌گویی شد و به نفی استدلال روحانی درباره منشاء مردمی خلافت امام اول شیعیان پرداخت. او حسن روحانی را به ناآگاهی درباره مبانی فقهی ولایت امام علی متهم کرده و پرسیده است:« آیا شما می‌پذیرید که یک مسلمان ایرانی در این عصر این اندازه بی‌اطلاع باشد که چنین فکر کند؟» شنیدن چنین سخنانی از سوی مصباح یزدی به هیچ عنوان تازگی ندارد و او از اصلی‌ترین تئوریسین‌های محافظه‌کاران در نفی انتخابات به عنوان شیوه مورد پذیرش برای حکم‌رانی به شمار می‌رود.

‌تشویق مراجع برای واکنش به روحانی

رسانه‌های اصول‌گرایان هم در یک اقدام مشترک با انتشار مواضع روحانیون محافظه‌کار تلاش کرده‌اند تا مبنای سخنان حسن روحانی را زیر سوال برده و ایده‌ سازگاری اسلام با رای مردم را ناموجه جلوه دهند. قاسم روانبخش دبیر سیاسی نشریه پرتو سخن در یادداشتی که وب‌سایت رجانیوز آن را منتشر کرده است مدعی شده:«آقای روحانی با این حرف ها می‌خواهد اصل مشروعیت ولایت امام معصوم ع را بزند تا ولایت فقیه را که مشروعیت‌اش از نصب عام امام معصوم نشات می‌گیرد زیر سوال ببرد؛ تا جلوی پروسه بنی صدری شدن وی که مقام معظم رهبری نسبت به آن هشدار داده‌اند، بگیرد.»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31314

تئوری بازی و مجوز آتش به اختیار!
فرزانه روستایی

هر قدر می گذرد ابتکار آتش به اختیار بیشتر شبیه طرح های اعلان جنگ به مردم به نظر می رسد. باید نگران بود نکند همان کسانی که سفارت عربستان و بریتانیا را غارت و دولت را با بحران های سنگین مواجه کردند برای انتقام از مردم در جریان انتخابات ریاست جمهوری٬ این طرح را علم کرده باشند . کاش رهبر جمهوری اسلامی این بحث ضد سیستمیک را مطرح نکرده بود٬ زیرا اعلام طرح آتش به اختیار بیش از هر چیزشبیه مین‌گذاری وسط حیاط خانه ای است که بچه ها در آن بازی می کنند.

چراغ سبزی که به لباس شخصی ها و بسیج و انصار حزب الله داده شد چند مرحله دیگر آن سوریه و لیبی و عراق کردن ایران است. هر بار که تاریخ بیست ساله عراق را می خوانم و ماجرای قتل عام مردم مظلوم و بیگناه حلبچه با سلاح‌های شیمیایی را مرور می کنم که حتی اندکی انسانیت می توانست مانع مرگ این همه زن ومرد و کودک این شهر کردنشین شود به این فکر می کنم که چه پروسه ای منجر به وقوع این قتل عام شد. هرگاه به یادم می افتند که بشار اسد تظاهرات عادی مردم را بمباران کرد یا در لیبی با جنگنده شکاری به مقابله با تظاهرات مردم عصبانی در خیابان ها رفتند دوست داشتم هیچگاه چنین بلایی بر سر مردم بی پناه این سه کشور نیامده بود٬ اما به احتمال زیاد در این کشورها هم طرح هایی مانند آتش به اختبار علم کرده بودند که به سرنوشت امروز دچار شدند.

از ترس آنهایی که مجوز آتش به اختیار را اختراع کردند و از وحشت آینده ای که ممکن است یقه مردم ایران را بگیرد مجبوریم چراغ همه احتیاط های لازم را روشن کنیم و با احتیاط هر آنچه را که در جریان است دوباره ارزیابی کنیم تا شاید بتوان چهار حسین، از جمله حسین الله کرم و حسین شریعتمداری و سردار حسین غیب پرور بسیج و سردارحسین زیبایی نژاد سپاه را مهار کرد. این آقایان اصولگرا با هم و با مجوز آتش به اختیار ممکن است زمینه ساز تبدیل شدن کشور به یک سوریه و لیبی شوند یا همان بلایی را که گارد رسیاست جمهوری عراق بر سر شیعیان عراق آورد بر سر مردم ایران بیاورند.

شکی نیست انتخابات ریاست جمهوری و سوختن آخرین نامزد جانشین رهبری همه معادله های اصولگرایان را با بحران و بی آیندگی مواجه کرده است. عقبه صدور مجوز آتش به اختیار این است که یا معادلات سیاسی در ایران به نفع اصولگرایان باید بچرخد. و یا نچرخد و هر آنچه هست را باید بر باد انتقام داد.

اما در عکس العمل نسبت به نتایج یک انتخابات تاریخی که به نقل از میر حسین موسوی سنگ ها را بسته و قصد دارند همه سگ ها را رها کنند٬ مطالعه روندی که منجر به شکل گرفتن طرح آتش به اختیار در جبهه اصولگرایان شده در ارزیابی آینده کشور از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است..

تئوری بازی و ارزیابی مجوز آتش به اختیار!

تئوری بازی (Game Theory )در علوم سیاسی به مطالعه تغییر رفتار و نوسان بازیگران سیاسی و اجتماعی بر اساس مدل های ریاضی می پردازد و حتی برای ارزیابی تغییرات بیولوژیک ٬ روانشناسی٬ یا خود معادله های ریاضی از تئوری بازی استفاده می شود.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31350

ده ملاحظه پیرامون نمایش و توان موشکی کشور
فرزانه روستایی

بعید است کسی اندکی عرق ملی ایرانی داشته باشد و از اینکه توان موشکی ایران چنین قابلیتی را دارد خوشحال نشده باشد . دیروز خبرگزاری ها از شلیک چند فروند موشک ایران به مواضع داعش در شهر میادین واقع در استان دیرالزور خبر دادند. روابط عمومی سپاه نیز از شلیک تعدادی موشک به اهدافی در سوریه اشاره کرده است٬ اما منابع خبری تعداد موشک های شلیک شده را بین چهار تا هفت فروند اعلام کرده اند.

در ارتباط با نمایش توان موشکی ایران نکاتی را باید مورد توجه قرار داد :

۱ــ وقتی توان دفاعی ایران را با کشورهای رقیب مانند عربستان یا حتی قطر مقایسه می کنیم شاهد این هستیم که ایران به نسبت جمعیت و وسعت یکی از پایین ترین آمار بودجه نظامی را در مقایسه با کشورهای عرب منطقه دارد. بودجه نظامی عربستان در سال گذشته حتی از روسیه نیز بیشتر بوده است و این کشور در تلاش برای تبدیل به یک قدرت نظامی منطقه ای است. در مقایسه با بسیاری از این کشورها توان موشکی ایران در واقع اصلی ترین کارت برنده ایران در معادلات نظامی منطقه است. به همین دلیل در استفاده از این کارت ملی حداکثر احتیاط را باید لحاظ کرد.

۲ــ هرچند خبرگزاری ها از خبر شلیک موشک های ایران به دو کشور آن طرف ترمتعجب شدند٬ نباید اطلاعات غیر ضروری و اضافه در مورد جزئیات این حمله منتشر شود. بی تردید عربستان و البته اسراییل با اشتیاق در انتظار دریافت جزئیات این عملیات هستند تا در صورتی که لازم شد از این اطلاعات در آینده بهره ببرند. به همین دلیل هیچ ضرورتی وجود نداشت که محل شلیک و پایگاه دقیق پرتاب این موشک ها در کرمانشاه و کردستان علنی شود. ذوق زدگی سیاسی در میان مسئولان نظامی باعث می شود تا معمولا بیش از حد لازم حرف بزنند و اطلاعات از لابه لای ذوق زدگی آنان درز می کند.

از یاد نبریم که در جریان بازدید احمدی نژاد از مرکز اتمی نطنز فیلمی از اخبار تلویزیون پخش شد که همه جزئیات اتاق کنترل نطنز را نشان می داد . بعدها همین فیلم تلویزیون ایران مبنای ساخت ویروس استاکس نت برای از کار انداختن سانتریفوژهای این مرکز غنی سازی قرار گرفت.

۳ــ وارد شدن به معادلات سوریه و نیز شلیک موشک از ایران نباید به معنای تهدید اسراییل نمایش داده شود. از یاد نباید ببرند که آن شعارهای کودکانه ضد اسراییلی به زبان عبری که بر موشک های سال گذشته نوشته شد یک سند مهم برای اعلام دور جدید تحریم های آمریکا علیه ایران بود. ضد اسراییلی معرفی کردن نمایش موشکی ایران زمینه سازی انتقام گیری اسراییلی ها را فراهم می کند٬ در حالیکه هیچ یک از کشورهای منطقه توانایی ایستادگی در برابر توان نظامی اسراییل را ندارند.

۴ــ هر گاه جناحی در ایران با استفاده از توان موشکی ملی کشور قصد تهدید اسراییل را داشت باید به این نکته توجه داشته باشد که بازی کردن با دم کروکودیل نه عقلانی است و نه خوش عاقبت. نیروی هوایی اسراییل یکی از اجرایی ترین و خوش سابقه ترین نیروهای هوایی در جهان است که شاهکارهای نظامی بی مانندی را به نام خود ثبت کرده است. نیروی هوایی اسراییل تقریبا هیچگاه تمرین برای انجام عملیلات علیه مراکز حساس در ایران را نه تعطیل کرده است و نه حتی اخبار آن را سانسور می کند. با این حال٬ برخی از این تمرین ها حتی از چشم ماهواره های آمریکایی نیز پنهان می ماند٬ زیرا سیستم ارتش اسراییل به شکلی است که هیچگاه حتی با نزدیکترین متحد خود٬ یعنی آمریکا صریح و شفاف برخورد نمی کند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31380

پیامدهای حمله موشکی سپاه به داعش؛
بازگشت سایه جنگ

زیتون- سینا پاکزاد: عملیات موشکی سپاه پاسداران علیه گروه داعش در منطقه دیرالزور سوریه با واکنش اسراییل روبرو شده است اما آمریکایی‌ها هنوز نسبت به آن ابراز موضع نکرده‌اند. بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسراییل در واکنش به این حمله گفته است: «ما اعمال و حرف‌های آنها (ایران) را دنبال می‌کنیم. من پیامی برای ایران دارم: اسرائیل را تهدید نکنید.» واکنش اسراییل از این جهت صورت گرفته است که عملیات سپاه از طریق موشک‌های بالستیک میان‌برد انجام شد و اسراییل نگران است که ایران از توان نظامی کافی برای هدف قراردادن تل‌آویو برخوردار باشد.

پیام ضمنی یک حمله
عملیات موشکی سپاه علیه داعش در خاک سوریه بی سابقه بود و این نهاد نظامی در بیانیه‌ خود اعلام کرد که حمله را به تلافی عملیات تروریستی اخیر داعش در مجلس شورای اسلامی و آرامگاه آیت‌الله خمینی ترتیب داده است. حمله داعش به این دو مکان روی هم رفته ۱۷ کشته و ۴۶ مجروح برجای گذاشته بود.

هنوز مشخص نشده است که در عملیات انتقام‌جویانه سپاه چه تعداد از نیروهای داعش کشته یا زخمی شده‌اند٬ با این حال رمضان شریف سخنگوی سپاه ایران٬ اهداف موشک‌ها در دیرالزور را مقرهای فرماندهی گروه داعش و دپوی تجهیزات انتحاری و لجستیکی آنان اعلام کرده و گفته است که برای شلیک موشک‌ها با سوریه هماهنگ شده بود.

او همچنین هشدار داده که «حامیان بین‌المللی و منطقه‌ای تروریست‌ها باید پیام هشدارآمیز عملیات موشکی را درک کنند.» اشاره سخنگوی سپاه به عربستان٬ اسراییل و ایالات متحده است که جمهوری اسلامی مدعی است به صورت غیرعلنی از داعش حمایت می‌کنند.

حمایت از دو جناح

موضع‌گیری‌هایی که چهره‌های اصول‌گرا و اصلاح‌طلب در قبال حمله سپاه به سوریه داشته‌اند همدلانه و در مقام تایید بوده است. حمایت اصول‌گرایان از این حمله تعجبی نداشت و آنها به طور استراتژیک از دخالت جمهوری اسلامی در کشورهای منطقه به عنوان حوزه‌های نفوذ استقبال می‌کنند و آن را در راستای منافع ملی می‌دانند. اصلاح‌طلبان هم حالا به نظر می‌رسد که دستکم درباره حمله اخیر سپاه با دیدگاه جناح رقیب سیاسی خود همراه شده‌اند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31373

آیا هر‌ فرد مسئول تمام افراد بشر است؟
محمدرضا واعظ شهرستانی

تأملی کوتاه در باب مفهوم اگزیستانسیالیسم به مناسبت زاد روز ژان پل سارتر

اصولا اگزیستانسیالیسم به سادگی قابل تعریف نیست! این اصطلاح نام مشترکی است که به فلسفه های بسیار مختلف داده شده است و نباید چنین تصور کرد که این فلسفه‌ها ضرورتا ارتباط استواری با هم دارند. اشتراک آن‌ها بیشتر از این جهت است که همگی «فلسفۀ زندگی‌اند»؛ در همۀ آن‌ها سعی می‌شود به طُرق مختلف به سؤالاتی پاسخ داده شود که آدمیان دربارۀ هستی و تجربۀ انسان می‌پرسند. اغلب نویسندگان کتاب‌های تاریخ فلسفه، به هنگام مواجه با مُعضل ارائۀ تعریفی دقیق و جامع از اگزیستانسیالیسم، با فهرست کردن موضوعات مرتبط با هستی همچون اصالت وجود، انتخاب، آزادی، مرگ، تنهایی و پوچی، سعی کرده‌اند تا حدودی این مسئله را برطرف نمایند. در چنین وضعی، یک فیلسوف اگزیستانسیل، فیلسوفی است که آثارش را وقف پرداختن به این موضوعات کرده باشد.

در حالی که در حالت کلی از اصطلاح «هستی»[۲] برای موجودات استفاده می‌شود، فیلسوفان اگزیستانسیالیسم، هستی انسان را به عنوان گونه‌ای متمایز از هستی دیگر موجودات مورد تدقیق قرار می‌دهند و با دقت به این تمایز، هستی انسان را «وجود» یا «Existence» می‌خوانند. برای مثال تفاوت ارزش وجود یک اسب با وجود انسان برای یک فیلسوف اگزیستانسیالیست آن است که حداقل تا آنجا که ما می‌دانیم آگاهی یک اسب صرفا به ابژه‌های بیرونی تعلق دارد، این در حالی است که دایرۀ آگاهی انسان شامل خود نیز می‌شود. به عبارت دیگر، انسان دارای خودآگاهی است.

همچنین این نکته شایان ذکر است که تفاوتی ظریف میان سنت[۳] اگزیستانسیال و مکتب[۴]رسمی اگزیستانسیالیسم وجود دارد؛ هنگامی که یک متفکر به مسائلی وجودی همچون مرگ و زندگی می‌پردازد، در حقیقت در حال فلسفه‌ورزی در سنت اگزیستانسیال است و از آنجا که معمولا هر متفکر بزرگی در مقطعی از کار و زندگی خود به مسائلی وجودی چون مرگ و زندگی پرداخته است، روشن است که برای این سنت نمی‌توان آغاز و پایانی مشخص کرد. ولی مکتب فلسفی اگزیستانسیالیسم دارای آغازی روشن و معین است.[۵]

گفته می‌شود که در سال ۱۸۳۴ یک دانمارکی جوان، در حالی که غرق در افکار خود بود در یادداشت‌های روزانۀ خود چنین نوشت[۶]:

نیکوکاران جهان با آسان‌تر کردن زندگی در جهت خدمت به بشریت گام برمی‌دارند. هر فرد به نوبۀ خود، یکی با کشف راه‌آهن، یکی از طریق اتوبوس و کشتی بخار و تلگراف، دیگری با کتاب و رساله‌های حجیم و گزارش‌های کوتاه دربارۀ هر آن چیزی که دانستن آن ارزشمند است و سرانجام نیکوکاران حقیقی جهان کسانی هستند که متفکرانه و روشمندانه، به آسان و آسان‌تر کردن زندگی معنوی می‌پردازند.

در یادداشتی دیگر او می‌نویسد[۷]:

تو هم باید کاری انجام دهی؛ ولی به خاطر ظرفیت محدودی که داری، نمی‌توانی به آسان‌تر کردن چیزی بپردازی. بنابراین، باید با همان شوق و ذوق انسان‌گرایانه‌ای که دیگران دارند، به سخت‌تر کردن چیزی بپردازی، سخت‌تر از آن‌چه که هست.

دانمارکی جوان تصور می‌کرد که در چنین شرایطی باید همچون سقراط زمانۀ خود به جست‌و‌جوی سختی‌ها و دشواری‌ها رود.[۸] جست‌و‌جوی این دشواری‌ها از طریق کاوشِ درون و هستی امکان‌پذیر می‌شد؛ یعنی او باید فلسفه را از درون آغاز می‌کرد[۹]: موقعیت خود در هستی را در نظر می‌گرفت و با دغدغه‌هایی وجودی همچون کشف معنای زندگی، آزادی، مسئولیت، دلهره، مرگ و تنهایی روبه‌رو می‌شد.[۱۰]

این دانمارکی جوان، کسی نبود جز سورِن کیر‌کگور، فیلسوف و بنیان‌گذار مکتب اگزیستانسیالیسم. او، در سال ۱۸۳۵، در نامه‌ای به دوستش ویلهلم لوند نخستین متن اگزیستانسیالِ خویش را نگاشت. در این متن او حقیقتی را که برایش عملی است، شرح می‌دهد:[۱۱]

«آنچه واقعا نیاز دارم این است که مطمئن شوم چه باید بکنم، نه این‌که چه باید بدانم، الاّ از آن جهت که مقدم بر هر عملی باید چیزهایی را بدانیم. مسئله این است که تقدیر خود را بفهمم و ببینم خدا واقعا از من می‌خواهد چه کنم؛ مهم‌ترین کار یافتن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد، باید در جست‌و‌جوی معنی و فکری باشم که دلم می‌خواهد برای آن زندگی کنم و بمیرم.»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31459

یک گام به پیش برای انتخاب شهردار آینده‌ تهران
زیتون- سینا پاکزاد: بیست و یک عضو منتخب شورای شهر تهران با اتخاذ یک تصمیم جمعی اعلام کردند که در طول دوره تصدی‌شان که از ۱۴ مرداد ماه آغاز خواهد شد هیچ مسوولیتی را خارج از شورای شهر قبول نکنند. اعلام این تصمیم به معنای پایان شایعات درباره احتمال انتخاب شهردار آینده پایتخت از میان اعضای برگزیده شورا است و همچنین راه ورود اعضا به مسوولیت‌های دولتی را نیز می‌بندد.

پاسداشت رای مردم

زهرا نژاد بهرام از اعضای منتخب شورای پنجم در بیان دلایل اتخاذ تصمیمی که اعضا را از ورود به مسوولیت‌های دیگر منع می‌کند گفته است که «این اقدام به پاس احترام به رای مردم و امانتداری در مسوولیتی که برعهده ما قرار گرفته اتخاذ شده است.» منتخبان شورای پنجم در دوران کاندیداتوری پای منشور شورای سیاست‌گذاری اصلاح طلبان را امضا کرده‌اند که این منشور آنها را از قبول مسوولیت‌های دیگری به جز عضویت در شورای شهر به صراحت منع کرده‌ است.

الهام فخاری از دیگر اعضای منتخب شورا روز ۳۰ خرداد در همین ارتباط به خبرگزاری ایلنا گفته بود که هیچ‌تغییری در میثاق نامه انجام نشده است. او به شایعات درباره نقض این منشور و احتمال انتخاب شهردار از بین اعضای شورا هم واکنش نشان داده و آن را حاصل «خبر پردازی نادرست و ناقص و حاشیه‌سازی‌ها نابجا دانسته بود که به گفته وی « تنها ایجاد جنجال کاذب کرده است.»

او درباره فرآیند انتخاب شهردار آینده هم این توضیح را داده بود که « همه‌ی منتخبین شورا به اهمیت جایگاه شورا و لزوم احترام به رأی مردم آگاه هستند و مردم را به‌صورت شفاف در جریان فرایند انتخاب شهردار قرار خواهند داد.»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31445

آیا مرتضی مردیها نژادگراست؟
طاها پارسا

پذیرش مسئولیت حمله‌های تروریستی تهران به وسیله‌ی داعش، بهانه‌ای شد که هویت قومی و مذهبی تروریست‌ها، در کانون توجه رسانه‌ها و افکار عمومی قرار گیرد.

در میان انبوه کسانی که تاکید بیش از حد بر مولفه‌های قومی و مذهبی را نادرست می‌دانستند و ظهور و بروز داعش و رفتار داعشی را فراتر از این هویت‌ها می‌دیدند، کم نبودند کسانی هم که همه چیز را در قوم و نژاد و یا مذهب و دین خلاصه کرده و کارشان را راحت کردند و دشمن‌شان را یافتند. اما از آن‌جا که هیچ استدلال یا حکم علمی، فلسفی و یا جامعه‌شناسانه، برای تعمیم رفتار یک گروه یا فرد به تمام اعضای یک نژاد یا قوم یا مذهب وجود ندارد، تحلیل‌گران «نژادمحور»، برای قانع کردن مخاطبان خود دست به مغالطه‌های متعددی زدند تا نشان دهند به صرف وابستگی به یک نژاد خاص می‌توان همه چیز را خلاصه و توجیه کرد. غافل از آنکه مشابه همین استدلال‌ها را داعش هم می‌تواند برای شیعه‌ها و ایرانی‌ها به کار برد و رفتارهایش را به کمک تحلیل‌های نژاد‌محور موجه سازد.

در این یادداشت ابتدا می کوشم چند مغالطه را به اختصار معرفی کرده و و سپس به کمک آن‌ها، یادداشت کوتاهی*را از مرتضی مردیها، بازخوانی کنم و نشان دهم در این متن ۵۹۱ کلمه‌ای بیش‌ از۱۰ مغالطه شناخته شده و کم‌و‌بیش آشکار وجود دارد. مردیها در این یادداشت، کوشیده است ترورهای تهران و عاملیت آن‌را با نژاد عرب و عرب بودن مرتبط سازد و نشان دهد ذات اعراب در این‌گونه رفتارها تجلی می‌یابد.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31480

دستور وزیر کشور برای شناسایی عوامل توهین
واکنش‌ها به شعار علیه ریاست‌جمهوری در راهپیمایی روز قدس

زیتون ـ تعدادی از شرکت‌کنندگان در راهپیمایی روز قدس تهران علیه حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران و علی مطهری، نایب رییس مجلس شعار دادند و در مواردی به توهین و فحاشی پرداختند.

بعد از این این اتفاق بر اساس فیلم های منتشر شده حسن روحانی مراسم را ترک کرد.

در واکنش به این رویداد وزیر کشور به معاون امنیتی و انتظامی خود دستور داد افرادی که مبادرت توهین به رییس‌جمهور و تعدادی دیگر از مقامات کرده‌اند را با هماهنگی وزارت اطلاعات و نیروی انتظامی شناسایی و به مرجع قضایی معرفی کند.

همچنین علی مطهری نائب رییس‌مجلس ایران نیز در نامه ای به دادستان تهران نوشت که شعارهایی که علیه رییس‌جمهور در روز قدس سرداده شد آزمایش بزرگی برای دادستان تهران است. وی در این موقعیت میتواند با تعقیب مجرمان « استقلال و عدالت خود و قوه قضائیه» را نشان می دهد یا با چشم پوشی از آن، «گرایش سیاسی را بر اجرای حق و عدالت مقدم می دارد؟»

امروز در راهپیماییی روز قدس در ایران که به سنت هر ساله با حضور روسای سه قوه و سران نظام برگزار می‌شود، حواشی این مراسم از متن آن مهم‌تر شد. عده‌ای‌ از شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی در اطراف حسن روحانی گرد آمدند و علیه او شعار هایی چون مرگ بر منافق، مرگ بر آخوند آمریکایی و «روحانی بنی صدر پیوندتان مبارک!» سر دادند.

از سوی دیگر فردی که بلندگو را در دست داشته و شعارها را هدایت می‌کرد نیز خطاب به جمعیت گفت:« کسانی که می‌گویند شعار مرگ و این حرفا باید جمع شود لباس زنانه بپوشند از مملکت بروند.»

به نظر می‌رسد که این شعارها منبعث از سخنان آیت‌الله خامنه‌ای است که در سخنان اخیر خویش به مقایسه رهبر فعلی دولت با ابولحسن بنی صدر رئیس جمهور مخلوع ایران در سال ۵۹ پرداخت و به نوعی به رییس‌جمهور هشدار داد.

محمد رضا عارف، رییس فراکسیون امید مجلس ، نیز «شعارهای انحرافی و توهین‌آمیز» توسط «وحدت‌شکنان » در روز قدس را همصدایی با دشمنان ملت ایران دانست .

حسین زاده نایب رییس فراکسیون امید هم خواهان تشکیل کمیته حقیقت یاب برای شناسایی «جریان مرموز توهین به رییس جمهور » شد. مصطفی تاجزاده، شهیندخت ملاوردی، حسام الدن آشنا و بسیاری از نیروهای نزدیک به دولت از جمله کسانی بودن که در شبکه‌های اجتماعی مختلف و در خبرگزاری ها به این اتفاقات واکنش نشان دادند و آن را محکوم کردند.

موج اعتراض به این برخورد از رسانه‎ها و شبکه‌های وابسته و نزدیک به دولت فراتر رفت و خبرگزاری‌های تسنیم و مشرق نیز به محکومیت این اتفاق پرداختند.

تسنیم در گزارشی از مراسم امروز نوشت:« قاطبه منتقدان دولت اقدام این عده معدود را محکوم و مرتکبان را سرزنش کردند چراکه یقیناً این گونه رفتارهای از مسیر ادب و انصاف خارج است و اگر هم نقدی به رفتارهای و گفتارهای رئیس‌جمهور هست که هست از مسیر دیگری می‌گذرد.»

مشرق نیز در یک یادداشت وارده این سوال را مطرح میکند که « شعار علیه رییس جمهور ابه به کدام آسیاب می‌ریزد؟» و آنچه امروز رخ داد را آنچه امروز رخ داد نیز از زاویه‌ای دیگر، «به حاشیه بردن مراسم روز قدس» خواند و تاکید کرد :« آنجا که باید فریادهایشان را بر سر آمریکا و اسراییل می‌کشیدند، راه را گم کردند و مسؤولان کشور را مخاطب شعارهای خود قرار دادند.»

http://zeitoons.com/31509

پیامد افزایش تنش‌ در سطح بالای قدرت؛
ملاقات رودرروی آتش‌به اختیارها با روحانی

زیتون ـ مهسا محمدی: دعوا میان رهبر جمهوری اسلامی و رییس جمهور ایران بالا گرفته است. این کشمکش هر چند که ظاهرا اتفاق تازه‌ای نیست و سال‌ها است که به شکل دعوای جناحی، زیرپوست حاکمیت و به دور از چشم عموم جریان دارد، این بار بیش‌تر از هر زمان به سطح آمده و وارد فاز جدیدی شده است.

امروز، بخشی از شرکت‌کنندگان در راهپیمایی روز قدس که بنا بود در مخالفت با اسراییل و برای آزادسازی فلسطین شعار بدهند، خود را به محل حضور رییس‌جمهور رساندند و با الهام از پست‌های تلگرامی آیت‌الله خامنه‌ای شعار « روحانی، بنی صدر پیوندتان مبارک» سر دادند و با مشت‌های گره کرده به سوی حسن روحانی، معاون وی و علی مطهری شعار« مرگ بر فتنه گر، مرگ بر منافق و مرگ بر آخوند آمریکایی» سر دادند.
این فضا اما به یکباره به وجود نیامده است بلکه محصول کشاکش دراز دامنی است که جلوه‌هایی از آن در سخنرانی‌های حسن روحانی و آیت‌الله خامنه‌ای و در پست‌های اینستاگرام، توئیتر و تلگرام آنان دیده‌می‌شود. رهبر و حامیانش بی‌محابا و علنی بر روحانی می‌تازند و روحانی و حامیانش پوشیده، کج دار و مریز و هوشمندانه.
حال دعوا به جایی رسیده که به جز محافل و خبرگزاری‌های داخلی، گاردین نیز در سرمقاله خود از «اختلاف آیت‌الله و رییس‌جمهور منتخب» سخن می‌گوید و یکی از نشانه‌های آن را تحقیر رییس جمهور ایران در جلسه‌ای با حضور سران نظام ، بعد از رییس جمهور شدن روحانی با رای بالا، عنوان می‌کند.

اینجا جمهوری اسلامی است

جرقه‌های ابتدایی دعوای فعلی رهبر و رییس جمهور ایران با اظهارنظر تند و حمله شدید رهبر جمهوری اسلامی علیه سند ۲۰۳۰ یونسکو، زده شد.
آیت‌الله علی خامنه‌ای، در اردیبهشت ماه سال جاری و پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در دیداری با معلمان کشور گفت:«این سند ۲۰۳۰ یونسکو و از این قبیل، چیزهایی نیست که جمهوری اسلامی بتواند زیر اینها شانه قرار بدهد و تسلیم شود.» او با گله‌ از شورای انقلاب فرهنگی گفت که نباید می‌گذاشتند که کار به اینجا بکشد که «ما بیاییم و جلوی این کار را بگیریم، اینجا جمهوری اسلامی است.» وی در حالی که دولت را مخاطب قرار داده بود اظهار کرد: «اصل کار غلط است. اینکه ما برویم سندی را امضا کنیم و بعد هم بیاییم بی‌سروصدا آن را اجرا کنیم؛ نخیر! مطلقاً مجاز نیست.»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31501

درباره پیوند فقه و دموکراسی
جواد شریفی

از متن: اما آن‌چه امروز فقه اسلامی میخوانیمش؛ چه با نگارش سنی و چه شیعی‌اش، یادگاری ست از زمانه خلیفگان عباسی. این فقه که ریشه در جامعه عربی قرن ۲و۳ هجری دارد از آن زمان تاکنون گفتمان‌های بنیادینش دگرگونی چندانی به خود ندیده است. حسن حنفی از این فقه به فقه‌السلطه تعبیر می کند. این فقه پدید آمد تا خلیفگان عباسی را در چیرگی و سلطه بر مردم یاری دهد. این فقه پشتیبان استبداد است. همان فقهی است که نتیجه‌اش این فتوای صاحب جواهر است که می‌گوید: «اگر مردم در تصمیمات حاکم(امام) با وی مخالف بودند؛ برای حاکم(امام) جایز است که شمشیر در میانشان نهد تا وقتی که به فرمان او گردن نهند.» (جواهر الکلام. ج۴۰. ص۴۰)

فقه اسلامی هویت‌اندیش است. هویت اندیشی اش دستمایه ای برای بخش‌کردن انسان‌ها به خودی و ناخودی است. این فقه منشأ حقوق نابرابر به سود خودی‌ها و ابزار مهاری در دست حاکمان به زیان ناخودی ها و دگراندیشان است. کدیور در «حق الناس و حقوق بشر» شواهد گسترده و پردامن‌ ای را در تایید و استوانش این اندیشه آورده که: اسلام تاریخی(فقه موجود) مبتنی بر تبعیض حقوقی به سود مرد، آزاد، مسلمان بر زیان زن، برده، نامسلمان است.

شالوده هستی فقه اسلامی در گرو باورمندی به گزاره «انسان مکلّف» است. اگر انسان آزاد و رها دانسته شود؛ بنیان فقه بر آب خواهد بود. در فقه اسلامی ما «انسان» نداریم؛ «عبد» داریم. گفتمان فقه بر محور «عبودیت» است نه «انسانیت». در گفتمانِ «عبودیت»، شریعت و تفقه، تلاشی‌ست در راستای فهم و یافتن خواسته‌های خداوندِ مولا و نه نیاز و خواهش و صلاح انسان. گرچه این طور پنداشته می‌شود که همۀ خیر و صلاح و سعادت انسان در همان است که گوش به خواستۀ خداوند داشته باشد.

در فقه اسلامی، چه سنی و چه شیعی‌اش، با اندکی اختلاف، خلیفه/امام را داریم. انسانی فراتر از قانون و دیگر شهروندان که خود قانون‌گذار است و هر چه آن خسرو کند شیرین و راست و درست بود. قانون اساسی خلافت، شریعت بود. هرگاه این قانون دست و پای خلیفگان را می بست؛ فقیهانی احضار می‌کردند تا به سود خلافت و برای رهایی از تنگناهای کشورداری، فتوایی بتراشند. چه بسیار مردمان دادخواه و آزادی جوی که با فتوای فقیهان و با حربه تکفیر و ارتداد کشته شدند. این کشتارهای فقهی، نماد قانون‌گریزی خلیفگان عباسی بود. دانستن این نکته جالب است که فقیه بزرگ مسلمان، ابوحنیفه به زندان خلیفه عباسی رفت تنها به این گناه که برای خلیفه، فتوای ارتداد و پروانه کشتار قبیله‌های سرکش را امضا نکرد. همانند این جایگاه را اما در فقه شیعی دارد تا آن جا که خود امام می تواند «تشریع» کند و نیازی به «فقیه» ندارد .

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31513

به بهانه‌ی اعتراض به روحانی در راهپیمایی روز قدس
طاها پارسا

۱. اصل ۲۷، فراقانونی‌ترین اصل قانون اساسی، می‌گوید: «تشکیل اجتماعات و راه پیمایی‌ها،بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است.» بر این اساس تجمعی که علیه حسن روحانی، ریاست‌جمهوری ایران، در روز قدس شکل گرفت مبنای قانونی دارد و قابل دفاع است.

۲. «اصل ۲۷ قانون اساسی»، یکی از اصول فراموش‌شده‌ی قانون اساسی است و از قضا تنها اصلی است که می‌تواند بستری برای حل بسیاری از بن‌بست‌ها و بحران‌های اجتماعی و سیاسی مهیا کند. این اصل حتی این خاصیت را دارد که تناقضات حقوقی و یا دورهای باطلی را تعدیل کند که که در ساختار قدرت و بندهای دیگر قانون اساسی وجود دارند. دور‌های مشهوری چون هچون انتخاب اعضای شورای نگهبان، تایید صلاحیت اعضای خبرگان و انتخاب رهبر.

۳.معلوم نیست قانون‌گذاران تا چه اندازه با این موضوع آشنایی و یا نظر داشته‌اند اما اصل ۲۷ قانون اساسی، تکیه‌گاه معتبری در فلسفه جنبش‌های اجتماعی دارد* . جنبش‌های اجتماعی محصول، بلکه عارضه‌ی ناکارآمدی هنجارها و یا تناقض ارزش‌های اجتماعی‌اند. جنبش‌های اجتماعی نوعی رویداد دموکراتیک‌اند و جزئی از فرایند دموکراسی محسوب می‌شوند. دموکراسی را با هر تعریف و یا تعبیری که بپذیریم، راهی است برای انجام کارها و این راه، تنها در جریان رفتن پیموده می‌شود. یعنی دموکراسی، در عمل نمایان می شود و رشد می‌کند. درجه ی فعلیت دموکراسی در یک اجتماع، با ساختار ظاهری و نهادهای رسمی آن مشخص نمی‌شود، بلکه با میزان مشارکت افراد معین می‌شود . هنگامی‌که نهادهای رسمی برای مشارکت عمومی «ظرفیتِ لازم» را ندارند و هنجارهای لازم برای رسیدن جامعه به تعادل، از کارآمدی کامل برخوردار نیستند، جنبش‌های اجتماعی ظهور می‌کنند و با افزایش مشارکت، دموکراسی را تقویت می‌کنند و به حل بحران در جامعه کمک می‌کنند.
‎ هم‌چنین، در شرایطی که ممکن است رای‌دهندگان زیر فشارباشند، در انتخابات اعمال نظر شود و یا فساد در دادگاه‌ها رخنه کرده باشد و حاکمیت بیش از اندازه یک‌دست شده باشد، اصیل‌ترین و دموکراتیک‌ترین قانون اساسی‌ها هم ممکن است به ظاهر به نمایش گذاشته شود و در باطن مسخره شود. یعنی آن‌گاه که روح دموکراسی با آرایش های صوری نادیده گرفته می شود،جنبش‌های اجتماعی هم‌چون ابزاری تازه، به بازگشت روح دموکراسی و جاری شدن آن در اجتماع کمک می کنند .(جنبش سبز نمود عینی این ماجراست)

۴. نکته دیگر این‌که، نحوه‌ی مواجهه با جنبش‌های اجتماعی می‌تواند به شاخصی برای سنجش میزان دموکراتیک بودن یک حکومت تبدیل شوند. به‌این قرار: جنبش‌های اجتماعی همواره در حال منازعه با حکومت هستند. حکومت، خواسته‌های جنبش را غیرقانونی می‌داند و برخورد با آن را اجرای قانون می‌نامد. جنبش‌ها نیز حکومت را در «موضوع منازعه»، نامشروع می‌دانند و رفتار او را سرکوب جنبش می‌گویند. در حکومت‌هایی که توانایی پردازش خواسته‌های جنبش را دارند، ادبیاتِ متفاوت حکومت و جنبش بر سر موضوع منازعه، به تدریج اصلاح می‌شود. معمولاً در این خصوص جنبش‌ها پیش قدم می‌شوند و راهکارهایی برای رسیدن به خواسته‌های خود ارائه می‌دهند و در مقابل دولت‌های دموکراتیک مدیریت منازعه را به عهده می‌گیرند( در جنبش سبز، آخرین بیانیه میرحسین موسوی ۱۷ مصداق همین راهکار بود) . حکومت های نیمه دموکراتیک هم از استراتژی طرد و دفع به تدریج به استراتژی جذب می رسند . اما حکومت‌های شبه‌دموکراتیک از این استراتژی‌ها نیز تنها به قصد سرکوب جنبش استفاده می‌کنند.( به تجربه جنبش سبز و نحوه مواجهه حکومت با آن مراجعه کنید)

‎ ۵. اکنون که حسن روحانی، در مقام ریاست‌جمهوری در مقابل بسیاری از نهادهای قدرت تنهاست و قوه قضائیه نیز با فساد سیستماتیک مواجهه است و تنها پشتوانه‌ی روحانی، پایگاه اجتماعی و فعالان مدنی هستند، ماجرای روز قدس و اعتراض‌های جمعی به او می‌تواند فرصتی برای احیای اصل ۲۷ قانون اساسی باشد. روحانی می‌تواند آشکارا و در تریبون‌های عمومی این نوع اعتراض را به رسمیت بشناسد و فرصت را برای برخورداری مخالفان نیز فراهم سازد و به این وسیله حیله‌ی مخالفانش را نیز به خود آن‌ها برگرداند. بر این مبنا، روحانی به‌جای پیگیری معترضان که منجر با تنگ کردن اعتراض‌ها و کارکرد جنبش‌های اجتماعی می‌شود، ادبیات جنبش‌های اجتماعی را به گفتمانی علیه اقتدارگرایان تبدیل کند و با احیای این اصل گامی اساسی و بنیادین در جهت تعمیق دموکراسی در ایران بردارد. گامی که محمد خاتمی در برداشتن آن تردید کرد و اصلاح‌طلبان پارلمانتیستی را در دور باطل رد صلاحیت‌ها و شورای نگهبان زمین‌گیر ساخت. گامی که در تاریخ پس از انقلاب ۵۷، میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد را ماندگار و از آنان هویتی دیگر ساخت و پتانسیل آن حسن روحانی را به ریاست‌جمهوری رساند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31517

دولت روحانی زیر آتشِ سپاه

زیتون-‌سینا پاکزاد: اطلاعیه هفته گذشته سپاه در رد اظهارات وزیر اطلاعات مبنی بر نقش‌آفرینی این وزارتخانه و شورای‌عالی‌امنیت ملی در حمله موشکی به دیرالزور، کنایه اقتصادی حسن روحانی به سپاه و معرفی این نهاد به‌ عنوان دولت تفنگ‌دار، تاکید روحانی بر رای مردم و رد نظر وی از سوی مخالفانش، شعار علیه رییس‌جمهور و معاون اول دولت در جریانِ راهپیمایی «روز قدس» و ادامه انتقادات از دولت به‌خاطر سند ۲۰۳۰ از سوی آیت‌الله خامنه‌ای و ائمه جمعه نشانه‌های آشکاری از پدید آمدن تقابل میانِ دولت و رییس‌جمهور و نهادها و چهره‌های زیر نظر دستگاه رهبری است.

پول و زور
«اگر تفنگ، پول، روزنامه، سایت و تبلیغات یک جا جمع شود حتما فساد درست می‌شود پس دنیا عقلش رسیده است که این قدرت‌ها را تفکیک کرده است… اگر اطلاعات، تفنگ، پول، سرمایه، سایت، روزنامه و خبرگزاری را همه یکجا جمع کنیم ابوذر و سلمان هم فاسد می‌شوند… تجمیع قدرت در یکجا باعث فساد می‌شود.» این عبارات از شاخص‌ترین انتقادات مستقیم حسن روحانی به نیروهای نظامی بود که دخالت در سیاست در زمره فعالیت‌های روزمره‌شان است.
او بعد از ایراد این مواضع که در آذر ماه ۹۳ عنوان کرده بود آماج حملات چهره‌ها و رسانه‌های وابسته به سپاه و سازمان بسیج قرار گرفت. در یک نمونه در اولین نماز جمعه بعد از بیان این سخنان، احمد خاتمی با مخاطب قرار دادن وی گفت: «آنهایی که تاثیرگذار هستند و تریبون دارند مراقب حرف‌هایشان باشند و مراقبت کنند که با نیش‌هایشان آتش‌افروزی نکنند؛ هرکه نفوذش بیشتر است در این عرصه مسئولیت بیشتری دارد.» امام جمعه موقت تهران در انتقاد از اشاره روحانی به یکی از ریشه‌های فساد گفته بود: «با مچ‌گیری از نهادها و اشخاص چیزی حل نمی‌شود.»
حسن روحانی در ضیافت افطاری پنج‌شنبه شب هفته گذشته نیز در حالی که میزبان جمعی از فعالان اقتصادی بود دیدگاهش درباره تجمیع سرمایه و قدرت نزد یک نهاد را تکرار کرد و گفت: « اصل ۴۴ برای این بود که اقتصاد به مردم واگذار شود و دولت از اقتصاد دست بکشد، اما ما چه کار کردیم؟ بخشی از اقتصاد دست یک دولت بی‌تفنگ بود که آن را به یک دولت با تفنگ تحویل دادیم، این اقتصاد و خصوصی‌سازی نیست. از آن دولتی که تفنگ نداشت می‌ترسیدند، چه برسد به اینکه اقتصاد را به دولتی دادیم که هم تفنگ دارد و هم رسانه را در اختیار دارد و همه‌چیزی دارد و کسی جرأت ندارد با آنها رقابت کند.»
حالا از دادستان کل کشور تا رسانه‌های منتقد علیه این اظهارات موضع گرفته‌اند. منتظری دادستان کل کشور گفته است: «باید سوال کرد که چه کسی می‌رود التماس قرارگاه خاتم الانبیا را می‌کند که بیاید پروژه‌های ما را انجام بدهد.» او در مصاحبه با «خبرگزاری دانشجو» اظهارات رییس‌جمهور را ناشی از «کوته‌بینی» دانسته و دعا کرده که «خداوند همه را هدایت کند.»
علاوه بر این بسیاری از فعالان رسانه ای مخالف دولت در نوشته‌هایشان به‌خاطر ایراد این سخنان از سوی روحانی به وی حمله کردند. از جمله حسین قدیانی طی یادداشتی در «وطن امروز» با این تیتر که «سپاه بدون تفنگ آرزوی داعش است»، نوشت: «جوری از تفنگ سپاه بد و وارونه سخن گفته‌اید که هیچ بعید نیست یکی بردارد بپرسد؛ «مگر در دیرالزور داعش‌نشین، نفعی داشتند حضرات که این همه از «تفنگ سپاه» زورشان گرفته؟!”»

دعوای بودجه
می‌توان گفت از زمان تهیه و تدوین لایحه بودجه ۹۴ بود که موضوع بودجه نهادهایی نظیر سپاه و بسیج نیز به مناقشاتشان با دولت روحانی راه یافت. به گفته حسینعلی حاجی دلیگانی، عضو کمیسیون برنامه‌وبودجه مجلس «بودجه دفاعی کشور در طول چهار سال دولت یازدهم به میزان ۴ برابر کاهش پیدا کرده است.»

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31524

روز قدس و روحانی؛ یک تهدید و سه فرصت
مرتضی کاظمیان

سر دادن شعارهای تند علیه روحانی در تظاهرات جمعه گذشته (روز قدس) رخداد کوچکی نیست. شعارهایی که «مرگ»خواهانه بود و مضمونی تند داشت. روحانی در این شعارها نه فقط «دروغگو» که «وطن‌فروش»، «آخوند آمریکایی» و حتی «منافق» توصیف شد.
مستقل از خاستگاه و انگیزه‌های معترضان ـ که به‌شکلی مفروض با پروژه‌ها و طراحی‌های «راست افراطی» پیوند می‌خورد ـ رویداد مهم از زاویه‌ی تهدیدها و فرصت‌هایی که متوجه روحانی ـ و حامیانش ـ می‌کند، قابل ارزیابی و تحلیل است.

یک تهدید: «از سرنوشت بنی‌صدر بیآموز!»
شعارهای تند و اعتراض‌های بی‌محابای «آتش به اختیار»ها علیه روحانی، چندان غیرمترقبه نبود. وقتی در خردادماه گذشته رهبر جمهوری اسلامی در سخنرانی علنی و در حضور مسئولان و کارگزاران نظام، روحانی را از سرنوشت بنی‌صدر زنهار داد، تحرک میدانی و اعمال فشار بازوهای راست افراطی مفروض شد.
«آتش به اختیار»های مرتبط با کانون‌های سرکوب و تمامیت‌خواهی، برآشفته از نتیجه انتخابات ریاست جمهوری و ناکامی نامزد مطلوب‌شان (رئیسی)، می‌کوشند با تهدید و تحدید روحانی، او را در چهارچوب اهداف و راهبردهای کانون مرکزی قدرت، مهار و تنظیم کنند. همان بخشی از حاکمیت (هسته اصلی قدرت) که به‌قدر لازم از تداوم دولت روحانی، ناخشنود است.
پرخاشگری و اعتراض شدید علیه روحانی، تهدیدی دیگر و جدید و جدی علیه اوست و پیغامی تازه از راست افراطی. پیامی تند و خطرخیز که از ماهیت تمامیت‌خواهی برمی‌خیزد: بی‌باوری به لوازم و روندهای دموکراتیک، و هجمه و خدشه به آنها، با تکیه بر ابزارهای سخت‌افزاری و دراختیار.
در میانه‌ی تهدید رأس هرم نظام سیاسی و هشدارهای میدانی راست افراطی به روحانی ـ که: «از سرنوشت بنی‌صدر بیآموز!» ـ کار رییس‌جمهور اعتدال‌گرا برای ایستادن میان وعده‌های انتخاباتی و برنامه‌ها از سویی، و پرهیز از تعمیق چالش با شخص اول نظام، آسان نیست.
هرچند روحانی در ایام تبلیغات انتخاباتی و در این چند هفته، نشانه‌های قابل اعتنایی از قاطعیت و ایستادگی در برابر تمامیت‌خواهی، و پایداری بر دیدگاه‌هایش بروز داده است. او ـ برخلاف خاتمی ـ صراحت و مقاومت بیشتری در کلام و رفتار از خود نشان داده و به نظر می‌رسد که می‌کوشد این ویژگی‌ها را با عمل‌گرایی و واقع‌بینی سیاسی پیوند زند.
اما مستقل از تهدید وصف‌شده، رخدادهای روز قدس واجد «فرصت»های قابل توجهی است، هم برای روحانی و هم برای حامیان او؛ در زیر به سه فرصت اشاره شده است.

فرصت نخست: «هوشیار باش!»
نخستین فرصت و وجه مثبت حوادث معنادار جمعه گذشته، هشداری است که به شخص روحانی و نیز اردوگاه متکثر حامیان او ارسال می‌شود.
صرف‌نظر از وجه تهدیدآمیز مواجهه‌ی اعتراضی و تند با روحانی، نفس این‌که او و همراهانش متوجه ابعاد اقدام مخالفان دولت شوند، بسیار مهم و باارزش است.
به تعبیری، هجمه‌ی اخیر، می‌تواند چونان واکسنی (ویروس یا باکتری ضعیف‌شده‌ای) برای تداوم دولت روحانی و کامیابی روزافزون وی و افزایش مقاومت و هوشیاری‌اش، ایفای نقش کند.
هم روحانی، هم همراهان وی در دولت، و هم حامیان اجتماعی متکثر روحانی در طیف‌های سیاسی مختلف، می‌توانند با تأمل بیشتری در تهدیدهای بالقوه و موجود، دقیق شوند. مکثی درباره این‌که ابزارهای دفاعی دراختیار چیست؛ چه واکنشی در موارد مشابه و تندتر و گسترده‌تر، اجرایی است؛ مخالفان چه تمهیداتی در سر دارند؛ و محورهای مشابه.
از این منظر، می‌توان تهدید به‌وقوع پیوسته را به‌مثابه شانس و فرصتی برای تقویت و تحکیم دولت و افزایش احتمال تحقق برنامه‌هایش ارزیابی کرد.

فرصت دیگر: «از آزادی عقیده دفاع کن!»
روحانی می‌تواند از اتفاق رخ داده برای تعقیب بخشی از شعارها و وعده‌های انتخاباتی و برنامه‌های دولت‌اش، کام گیرد.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31543

آیا بنی‌صدری کردن پروژه رهبری است؟
ابراهیم نبوی

بنی صدریزاسیون

آیت‌الله خامنه‌ای هفته قبل گفت: «نباید تجربه سال ۱۳۵۹ تکرار شود که رئیس جمهور وقت جامعه را دو قطبی و مردم را به دو دسته مخالف و موافق تقسیم کرد.»”اشاره رهبری نظام به ابوالحسن بنی‌صدر نخستین رئیس‌جمهور ایران بود که پس از ریاست جمهوری، در فاصله سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ تنش‌های فراوانی ایجاد کرد و موجب شد که مجلس اول شورای اسلامی طرح عدم کفایت سیاسی‌اش را تصویب کرده و وی را برکنار کند. من کوشش می‌کنم در این سلسله مقاله که به شکل منظم در زیتون منتشر خواهد شد، ضمن بررسی داستان بنی‌صدر و مشابه‌سازی در مورد وی، به احتمالاتی که پیش روی پای روحانی و دولت و حکومت و رهبری است بپردازم.

سئوال این است که آیا رهبری قصد دارد بنی صدر سازی کند؟
به گمان من رهبری جمهوری اسلامی قصد ندارد که روحانی را تبدیل به بنی صدر کند. او می‌خواهد جلوی تبدیل روحانی به بنی صدر و طرفدارانش به طرفداران بنی صدر را بگیرد. بنی صدر سازی به گمان من پروژه رهبری نیست؛ نخست به این دلیل که این کار برای او مفید نیست و دیگر اینکه روحانی چنین ظرفیتی ندارد. اما شاید عقده کوچکی در برابر عظمتی که در خامنه‌ای همیشه نسبت به سلف‌اش آیت الله خمینی وجود دارد، در او این موضوع را قابل توجه کرده باشد که خودش را به آیت الله خمینی تشبیه کند.

آیت‌الله خامنه‌ای با روحانی مشکلی ندارد. روحانی نیز با ایشان مشکل جدی ندارد. در واقع دو گروه از تندروهای اصولگرا و تندروهای حامی روحانی هستند که مایل‌اند چنین اتفاقی بیافتد. در تشبیه روحانی به بنی صدر چند موضوع حائز توجه است: نخست اینکه بنی صدر در سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ به سوی رویارویی با حکومت پیش رفت و به همین دلیل برای این رویارویی حاضر شد از اردوگاه مجاهدین خلق سربازگیری کند و نهایتا نیز در روند رویارویی به قول مرحوم بازرگان در «طاس لغزنده»ای افتاد که در بهار ۱۳۶۰ نتوانست و شاید هم نخواست آن را کنترل کند و طبیعتا با تمایل مجاهدین خلق عملا خودش را حذف کرد و مجاهدین نیز طرفی نبستند و حاصل کار نابودی همه امیدهایی بود که به ایجاد تعادل سیاسی وجود داشت. از سوی دیگر نکته حائز اهمیت در مورد بنی صدر این که طرح «عدم کفایت سیاسی» در مورد وی اجرا شد و در واقع راهی برای حذف رئیس‌جمهور برگزیده شد.

در یک هفته موضوع «آتش به اختیار» از یک سو و «بنی صدر سازی» از سوی دیگر موجب شد تا جناح تندروی بی‌جان شده در اثر ضربه انتخاباتی عملا جان بگیرد و جمله‌ای که به گمان من با قصد تعیین استراتژی در برخورد میان رهبری و روحانی گفته نشده بود، عملا به یک استراتژی برخورد میان تندروهای اصولگرا و رهبری و روحانی تبدیل شود. حاصل اینکه جناح میانه‌روی اصول‌گرا که در انتخابات بطور صریح یا غیرصریح حامی روحانی بود، پس از داستان آتش به اختیار و بنی‌صدر سازی به حاشیه رفت و جریان تندرو عملا شاخص نزدیکی به رهبری شد. برخی از حامیان روحانی نیز از این ماجرا استقبال کردند و به جای اینکه با هوشیاری و دقت کوشش کنند تا تن به بازی تندروها ندهند، به سوی افزایش تضاد روحانی- خامنه‌ای رفتند.

چرا بنی‌صدر سازی به نفع روحانی نیست؟
جداسازی تندروها از رهبری: روحانی در انتخابات پیروز شده است. او باید این پیروزی را تثبیت و حفظ کند. گروه شکست‌خورده، تندروها هستند، همان‌هایی که خودشان را آتش به اختیار می‌دانند و طرح بنی صدر سازی را به عنوان برنامه سال‌های آینده شان معرفی می‌کنند. به گمان من دو عبارت «آتش به اختیار» و مبنی صدر سازی» یک مخاطب ندارند. آیت الله خامنه‌ای اولی را برای تندروها گفته و دومی را برای روحانی.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31573

گفت‌وگو با کامران متین؛
دلایل رواج سلفی‌گری در کردستان

زیتون: ریبوار کوهستانی: حمله داعش به تهران و آشکار شدن این‌که عاملان حمله از شهروندان کُرد ایرانی بودند به بحث‌های زیادی در میان تحلیلگران ایرانی و همچنین شبکه‌های اجتماعی دامن زد. این‌که چرا در میان کُردهای ایرانی، که به طور سنتی و تاریخی بیش از آن‌که مذهبی باشند ملی‌گرا و سکولار هستند و احزاب سیاسی سکولار و چپ هم در سال‌های اخیر در فضای اپوزیسیون آن‌ها را نمانیدگی کرده‌اند، جریان سلفی جهادی و داعش موفق به عضوگیری موثر شده‌اند٬ پرسش اصلی بود که افراد و جریان‌های سیاسی مختلف به آن پاسخ‌های متفاوتی می‌دهند.
در این باره با کامران متین، دانشیار روابط بین‌الملل در دانشگاه ساسکس بریتانیا گفتگو کردیم.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/31562