گزارش تاریخ از ابوذر و سیدجمال
حسین میرزانیا
ابوذر یا ابوعلی، این راهیست که راویان منتقد شریعتی از [ابوذر و ابوعلی ] ، شریعتی برای ما روایت می‌کنند . منتقدینی که آخرین سلسله از این منتقدین که دست گشادی در تحریف و سناریو نویسی دارد، تلویحا معتقد است، شریعتی با ترجیح ابوذر بر ابوعلی، ایرانیت را قربانی یک غیر ایرانی کرده است، و تصریحا معتقد است که شریعتی یک بادیه نشین شورشی فاقد علم و خرد را بر علم و فلسفه و دانش ابوعلی سینا رجحان داده است و با این خبط و خطا ، خسران زیادی بر ما وارد کرده است . (محمد قوچانی – مهرنامه شماره ۵۲) .
وقتی برساخته های امثال قوچانی را می‌خوانم ناخودآگاه به یاد روش‌های عجیب داستان‌پردازی‌های کیهان می‌افتم . خوانندگان کیهان می‌دانند که این روزنامه نخست یک دروغ یا اتهام تخیلی از خود می‌سازد و سپس با پروبال دادن به آن و تکرار آن، ایده‌ی خود را که همانا به گفته خود رسواگری و افشاگری است پیش می‌برد .
حال باید ببینیم آیا شریعتی معتقد به تقابل و تضاد و تناقض و اثبات و حذفی در باب «ابوعلی و ابوذر» بوده است، آن‌گونه که قوچانی و دیگران برای ما روایت می‌کنند یا اینکه داستان روایت دیگری دارد که راویان منتقد و مخالف شریعتی با تحریف آن داستان، شریعتی مفروض و برساخته‌ی ذهنی خود را محکوم می‌کنند!
شریعتی، ابوذر را بر ابوعلی ترجیح داده و این درست است اما منتقدین شریعتی دو نتیجه‌ی عجیب و دلخواه از این ترجیح شریعتی استخراج کرده‌اند و آن را به شریعتی نسبت داده اند. یکی آن که شریعتی ملیت را قربانی ایدئولوژی کرده است و دو دیگر اینکه شریعتی علم و فضیلت را فدای سیاست و انقلاب و شورش کرده است! و گویی با اثبات ابوذر، ابوعلی را نفی و طرد کرده است. یعنی ما ناگزیریم یا ابوذر را برگیریم و ابوعلی را وانهیم یا ابوعلی را برگیریم و ابوذر را فرو نهیم.
آیا به راستی این چنین است که منتقدین شریعتی می‌گویند؟ یعنی شریعتی چنان ذوب در چریک‌بازی و هیجان و ایجاد درگیری و نزاع بوده است که همچون تهی مغزان، دانش و خرد را در پای ایدئولوژی‌های متوهمانه و ماجراجویانه به مسلخ برده است !
برای آشکار شدن این ماجرای چندساله که نخستین بار دکتر سروش تقابل ابوذری – ابوعلی را طرح کرد و اینک قوچانی آن را تکرار می کند بی هیچ حاشیه و تفسیر و تاویلی سراغ آن را از خود شریعتی می‌گیریم تا از زبان خود او بشنویم.
شریعتی در کتاب «جهان بینی و ایدئولوژی» مجموعه آثار ۲۳ در تمایزات و تفاوت های کارکرد پیامبران و دانشمندان و یا ایدئولوژی و فرهنگ می گوید : فرهنگ و تمدن مسیحی را نه «سن اوژن » ساخته و نه ماکیاول و لئوناردو داوینچی ، که اینها گل‌هایی بوده اند که در زمینه مساعدی روئیده اند. یک چوپان – یک ماهی‌گیر – گمنام بی‌سواد در کنار دریای احمر ، با اعلان چند شعار انسانی آن همه آتش های عجیب روحی و معنوی را در دل های سرد قرون وسطای جاهلی به وجود آورد.
به تصدیق همه تمدن‌شناس‌ها ، تمدن اسلام بزرگترین و غنی ترین تمدن و فرهنگ بشری است و این تمدن سازنده «بوعلی سینا»، فردوسی، رازی، ابن هیثم ، برادران موسی ، خیام و امثال اینهاست، نه ساخته این بزرگان علم و هنر .( مجموعه آثار ۲۳، ص ۱۳۸)
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/33104
حسین میرزانیا
ابوذر یا ابوعلی، این راهیست که راویان منتقد شریعتی از [ابوذر و ابوعلی ] ، شریعتی برای ما روایت می‌کنند . منتقدینی که آخرین سلسله از این منتقدین که دست گشادی در تحریف و سناریو نویسی دارد، تلویحا معتقد است، شریعتی با ترجیح ابوذر بر ابوعلی، ایرانیت را قربانی یک غیر ایرانی کرده است، و تصریحا معتقد است که شریعتی یک بادیه نشین شورشی فاقد علم و خرد را بر علم و فلسفه و دانش ابوعلی سینا رجحان داده است و با این خبط و خطا ، خسران زیادی بر ما وارد کرده است . (محمد قوچانی – مهرنامه شماره ۵۲) .
وقتی برساخته های امثال قوچانی را می‌خوانم ناخودآگاه به یاد روش‌های عجیب داستان‌پردازی‌های کیهان می‌افتم . خوانندگان کیهان می‌دانند که این روزنامه نخست یک دروغ یا اتهام تخیلی از خود می‌سازد و سپس با پروبال دادن به آن و تکرار آن، ایده‌ی خود را که همانا به گفته خود رسواگری و افشاگری است پیش می‌برد .
حال باید ببینیم آیا شریعتی معتقد به تقابل و تضاد و تناقض و اثبات و حذفی در باب «ابوعلی و ابوذر» بوده است، آن‌گونه که قوچانی و دیگران برای ما روایت می‌کنند یا اینکه داستان روایت دیگری دارد که راویان منتقد و مخالف شریعتی با تحریف آن داستان، شریعتی مفروض و برساخته‌ی ذهنی خود را محکوم می‌کنند!
شریعتی، ابوذر را بر ابوعلی ترجیح داده و این درست است اما منتقدین شریعتی دو نتیجه‌ی عجیب و دلخواه از این ترجیح شریعتی استخراج کرده‌اند و آن را به شریعتی نسبت داده اند. یکی آن که شریعتی ملیت را قربانی ایدئولوژی کرده است و دو دیگر اینکه شریعتی علم و فضیلت را فدای سیاست و انقلاب و شورش کرده است! و گویی با اثبات ابوذر، ابوعلی را نفی و طرد کرده است. یعنی ما ناگزیریم یا ابوذر را برگیریم و ابوعلی را وانهیم یا ابوعلی را برگیریم و ابوذر را فرو نهیم.
آیا به راستی این چنین است که منتقدین شریعتی می‌گویند؟ یعنی شریعتی چنان ذوب در چریک‌بازی و هیجان و ایجاد درگیری و نزاع بوده است که همچون تهی مغزان، دانش و خرد را در پای ایدئولوژی‌های متوهمانه و ماجراجویانه به مسلخ برده است !
برای آشکار شدن این ماجرای چندساله که نخستین بار دکتر سروش تقابل ابوذری – ابوعلی را طرح کرد و اینک قوچانی آن را تکرار می کند بی هیچ حاشیه و تفسیر و تاویلی سراغ آن را از خود شریعتی می‌گیریم تا از زبان خود او بشنویم.
شریعتی در کتاب «جهان بینی و ایدئولوژی» مجموعه آثار ۲۳ در تمایزات و تفاوت های کارکرد پیامبران و دانشمندان و یا ایدئولوژی و فرهنگ می گوید : فرهنگ و تمدن مسیحی را نه «سن اوژن » ساخته و نه ماکیاول و لئوناردو داوینچی ، که اینها گل‌هایی بوده اند که در زمینه مساعدی روئیده اند. یک چوپان – یک ماهی‌گیر – گمنام بی‌سواد در کنار دریای احمر ، با اعلان چند شعار انسانی آن همه آتش های عجیب روحی و معنوی را در دل های سرد قرون وسطای جاهلی به وجود آورد.
به تصدیق همه تمدن‌شناس‌ها ، تمدن اسلام بزرگترین و غنی ترین تمدن و فرهنگ بشری است و این تمدن سازنده «بوعلی سینا»، فردوسی، رازی، ابن هیثم ، برادران موسی ، خیام و امثال اینهاست، نه ساخته این بزرگان علم و هنر .( مجموعه آثار ۲۳، ص ۱۳۸)
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/33104
سایت خبری تحلیلی زیتون
گزارش تاریخ از ابوذر و سیدجمال | سایت خبری تحلیلی زیتون
ابوذر یا ابوعلی، این راهیست که راویان منتقد شریعتی از [ابوذر و ابوعلی ] ، شریعتی برای ما روایت می‌کنند . منتقدینی که آخرین سلسله از این منتقدین که دست گشادی در تحریف و سناریو نویسی دارد، تلویحا معتقد است، شریعتی با ترجیح ابوذر بر ابوعلی، ایرانیت را قربانی…
سلفی با غرب
پیمان عارف
۱- وقتی چپ غیرمذهبی ایران در دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی در برساخت گفتار غرب ستیز می‌کوشید، گرچه از غرب، غرب سیاسی و نظام سرمایه‌داری را مراد می‌کرد اما نمی‌دانست که این گفتار به کار اسلام‌گرایانی نیز می‌آید که مرادشان از غرب، مدرنیته و غرب فرهنگی است. اسلام‌گرایانی که پس از اصلاحات ارضی از پایگاه طبقاتی «نو شهری» و «پیرا شهری» برخاسته بودند و شهر برایشان آن غرب غریبی بود که هم دلالت بر تبعید و دورافتادگی از روستا به سان شرق مالوف و مانوس داشت و هم آن معشوق زیبای پر رنگ و لعاب و بزک کرده‌ای که مگر می‌شد شیفته‌اش نشد؟ که واله و شیدایش نشد؟ که برای وصالش نکوشید؟
اما مسئله زمانی آغاز می‌شد که این مدرنیته مونث فراچنگ پیراشهریان نمی‌آمد و وصال و کامروایی از آن میسر نمی‌شد؛ آن‌گاه معشوق زیباروی غرب به فاحشه ای می‌مانست که پیشنهادات بی‌شرمانه ای می‌دهد و این «پیرا شهریان دیندار» هستند که با تاسی به آموزه‌هایی که از روحانیون و مذهب‌شان انباشته‌اند؛ علیرغم آنکه «ر شهر از این پیشنهادات بدیشان بسیار داده می‌شود» و اساسا شهر بی حیا کارش پیشنهاد دادن است، آن را پس می‌زنند و به وضع موجود نه می‌گویند! «نه»ی غرب‌ستیزانه‌ای که گرچه با «نه» چپ برآمده از طبقه متوسط شهری شباهت گفتاری دارد اما در نظام دلالت‌ها و مدلول‌ها تفاوت‌هایی عیر قابل چشم‌پوشی نیز وجود دارد؛ تفاوت‌هایی که البته در ائتلاف انقلابی «جمهوری‌خواهان» و «اسلام‌خواهان» سال ۵۷ چندان برجسته نمی‌شود. چرا که این‌همان‌پنداری «غرب شرور فاسد» با «غرب شرور سرمایه دار» و این‌همانی هر دو با «دولت متجدد آمریت گرا» دقیقا آن نقطه کانونی گفتار انقلابی است که می‌تواند بسیج اجتماعی از روستاییان تا پیراشهریان و از روحانیون تا طبقه متوسط متجدد شهری را سامان دهد.
۲- انقلاب ۵۷ اما نهایتا با چنین ائتلاف طبقاتی و گفتاری به پیروزی رسیده و زمان انشعاب‌های پس از پیروزی فرا می‌رسد. غرب مونث فاسدی که به پیراشهریان نه گفته است، از غرب سرمایه‌داری زاویه می‌گیرد؛ چنان‌که اسلام‌خواهی دین‌سالارانه، جمهوری‌خواهی لیبرال و سکولار را بر نمی‌تابد. فرمان آتش اما زمانی صادر می‌شود که نو-شهریان دانشگاه‌رفته به سفارت کشوری حمله می‌کنند که نماد غرب محسوب می‌شود. گرچه جنگ داخلی میان انقلابیون کم و بیش تا سال ۶۲ تداوم پیدا می‌کند اما نتیجه آن نهایتا به نفع اسلامگرایان رقم می‌خورد و میراث قدرت سیاسی به تمامی و بدون رقیب در اختیارشان قرار می‌گیرد. حال دیگر زمان کامروایی از غرب است؛ همان موجودیتی که چو دستمان به ان رسد معشوقی است عزیز و چو دستمان کوتاه از نخیل نماید، عفریتی است شهرآشوب که باید رجم شود و رانده! دیگر اسلامگرایان به دو جناح تقسیم شده‌اند؛ یکی روشنفکر دینی است و دیگری اصول‌گرای دینی. یکی می‌گوید که باید ناز معشوق کشید و پرده از نیاز خود به تجدد افکند؛ دیگری اما بر طبل نفرت و خشم میکگ‌کوبد و بر تصویر «شیطان و شرور» پای می‌فشرد.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/33161
پیمان عارف
۱- وقتی چپ غیرمذهبی ایران در دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی در برساخت گفتار غرب ستیز می‌کوشید، گرچه از غرب، غرب سیاسی و نظام سرمایه‌داری را مراد می‌کرد اما نمی‌دانست که این گفتار به کار اسلام‌گرایانی نیز می‌آید که مرادشان از غرب، مدرنیته و غرب فرهنگی است. اسلام‌گرایانی که پس از اصلاحات ارضی از پایگاه طبقاتی «نو شهری» و «پیرا شهری» برخاسته بودند و شهر برایشان آن غرب غریبی بود که هم دلالت بر تبعید و دورافتادگی از روستا به سان شرق مالوف و مانوس داشت و هم آن معشوق زیبای پر رنگ و لعاب و بزک کرده‌ای که مگر می‌شد شیفته‌اش نشد؟ که واله و شیدایش نشد؟ که برای وصالش نکوشید؟
اما مسئله زمانی آغاز می‌شد که این مدرنیته مونث فراچنگ پیراشهریان نمی‌آمد و وصال و کامروایی از آن میسر نمی‌شد؛ آن‌گاه معشوق زیباروی غرب به فاحشه ای می‌مانست که پیشنهادات بی‌شرمانه ای می‌دهد و این «پیرا شهریان دیندار» هستند که با تاسی به آموزه‌هایی که از روحانیون و مذهب‌شان انباشته‌اند؛ علیرغم آنکه «ر شهر از این پیشنهادات بدیشان بسیار داده می‌شود» و اساسا شهر بی حیا کارش پیشنهاد دادن است، آن را پس می‌زنند و به وضع موجود نه می‌گویند! «نه»ی غرب‌ستیزانه‌ای که گرچه با «نه» چپ برآمده از طبقه متوسط شهری شباهت گفتاری دارد اما در نظام دلالت‌ها و مدلول‌ها تفاوت‌هایی عیر قابل چشم‌پوشی نیز وجود دارد؛ تفاوت‌هایی که البته در ائتلاف انقلابی «جمهوری‌خواهان» و «اسلام‌خواهان» سال ۵۷ چندان برجسته نمی‌شود. چرا که این‌همان‌پنداری «غرب شرور فاسد» با «غرب شرور سرمایه دار» و این‌همانی هر دو با «دولت متجدد آمریت گرا» دقیقا آن نقطه کانونی گفتار انقلابی است که می‌تواند بسیج اجتماعی از روستاییان تا پیراشهریان و از روحانیون تا طبقه متوسط متجدد شهری را سامان دهد.
۲- انقلاب ۵۷ اما نهایتا با چنین ائتلاف طبقاتی و گفتاری به پیروزی رسیده و زمان انشعاب‌های پس از پیروزی فرا می‌رسد. غرب مونث فاسدی که به پیراشهریان نه گفته است، از غرب سرمایه‌داری زاویه می‌گیرد؛ چنان‌که اسلام‌خواهی دین‌سالارانه، جمهوری‌خواهی لیبرال و سکولار را بر نمی‌تابد. فرمان آتش اما زمانی صادر می‌شود که نو-شهریان دانشگاه‌رفته به سفارت کشوری حمله می‌کنند که نماد غرب محسوب می‌شود. گرچه جنگ داخلی میان انقلابیون کم و بیش تا سال ۶۲ تداوم پیدا می‌کند اما نتیجه آن نهایتا به نفع اسلامگرایان رقم می‌خورد و میراث قدرت سیاسی به تمامی و بدون رقیب در اختیارشان قرار می‌گیرد. حال دیگر زمان کامروایی از غرب است؛ همان موجودیتی که چو دستمان به ان رسد معشوقی است عزیز و چو دستمان کوتاه از نخیل نماید، عفریتی است شهرآشوب که باید رجم شود و رانده! دیگر اسلامگرایان به دو جناح تقسیم شده‌اند؛ یکی روشنفکر دینی است و دیگری اصول‌گرای دینی. یکی می‌گوید که باید ناز معشوق کشید و پرده از نیاز خود به تجدد افکند؛ دیگری اما بر طبل نفرت و خشم میکگ‌کوبد و بر تصویر «شیطان و شرور» پای می‌فشرد.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/33161
سایت خبری تحلیلی زیتون
سلفی با غرب | سایت خبری تحلیلی زیتون
۱- وقتی چپ غیرمذهبی ایران در دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی در برساخت گفتار غرب ستیز می‌کوشید، گرچه از غرب، غرب سیاسی و نظام سرمایه‌داری را مراد می‌کرد اما نمی‌دانست که این گفتار به کار اسلام‌گرایانی نیز می‌آید که مرادشان از غرب، مدرنیته و غرب فرهنگی است. اسلام‌گرایانی…
اشکال از نمایندگان نیست، از منتقدان است!
ملیحه محمدی
مشکل کجاست و رسوایی کدام است؟ چرا هر امر سیاسی، اجتماعی یا فرهنگی برای ما یکی از دو روی سکه حماسه و فاجعه است؟
در انتخابات اگر جریان مورد نظر ما برنده شود حماسه خلق کرده‌ایم؛ اگر ببازد فاجعه رخ داده ست و همه دست‌آوردهای پیشین مان نیز برای ابد بر باد است! اینها امور و رویدادهایی هستند که در هر جامعه توسعه‌یافته یا نیافته‌ای، فقط معانی مشخص خود را برای همان زمان دارند.در عمل و در ظرف زمان برای ما هم هر رخدادی تأثیرات محدود به تاریخ و حوزه خود را دارد ولی واکنش‌های‌مان آنچنان شورانگیز است که لحظه را به بهشتی ساختگی یا جهنمی سوزان تبدیل کند.
این پدیده فقط شامل انتخابات که بسیار هم مکرر و مسبوق به سابقه است، نمی شود. هر حادثه‌ای برای ما ابعاد ملی و تاریخ‌ساز دارد و همه وجوه منافع سیاسی فرهنگی و اجتماعی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.این روحیه‌ی مدام در فراز و فرود ما، اگر در تدارک پیروزی‌ها مفید باشد در هنگام بروز ناملایمت‌ها قطعاً آسیب‌رسان است.
این روزها بار دیگر ما در مقطع یکی از این دوره‌های فرود قرار داریم. فاجعه‌ای رخ داده و همه برسرزنان در سوگ آبرو و هویت ملی بر باد رفته‌مان مان نشسته‌ایم که چرا تعدادی از نمایندگان پارلمانی ما که گویا باید ابر انسان‌هایی دست نیافتنی، تلاش کرده‌اند تا با خانم موگرینی یکی از مهم‌ترین و توانمندترین زنان معاصر ما عکس یادگاری داشته باشند!
دریغا! آنچه در متن و حاشیه عکس‌های یادگاری با خانم موگرینی تأمل برانگیز است، نه اصل این حرکت که غوغای برخاسته از آن در چپ و راست ما، از قلب اصلاحات تا قعر اصولگرایی است. نکات تأسف‌برانگیزی هم اگر در کل این داستان هست در همین سمت و بر همین سیاق است؛ در هم‌گرایی خودجوش اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان تا هواداران غیرت ملی و حامیان حقوق زنان و حقوق شهروندی برای اثبات نگاه جنسیتی مردان نماینده به خانم موگرینی!
شخصیتی که گرچه زن است و بواسطه محدودیت‌هایی که در سطح جهان برای زنان وجود دارد برجسته می‌شود ولی از هر زاویه‌ای آشکار است که او نه باز‌یگر فیلم‌های پورنو و نه زنی شناخته شده به ویژه‌گی های جنسیتی است. آنچه به او به آسانی و در هر جمعی اعتبار می‌بخشد این است که زنی ممتاز و تواناست و در صحنه بین‌المللی دارای موقعیت و مسئولیتی خطیر، و از آن مهمتر به مجموعه‌ای از دلایل تاریخی حضورش در چنین مراسمی و در چنین شرایطی در میهن ما بسیار مغتنم بوده است. او زنی توانا و نسبتاً جوان است که در دوران نسبتاً مشکلی از موازنات سیاسی جهانی در جایگاه تعیین کننده‌ای نشسته است و آنچه تا امروز بروز داده است این است که دارد با کلامی مقتدر و متفاوت شخصیت قابل احترامی از خود بروز می‌دهد. زنانگی و جوانی او البته به موقعیت او ارزش افزوده‌ای می‌بخشند زیرا هر دو هنوز و امروز و متأسفانه در جهان ما از موانع پیشرفت هستند.
این نگاه جنسیتی از نوعی که ما محکوم می‌کنیم نیست و درکی مثبت از ویژه گی‌ها و توانایی‌های یک انسان است و سرانجام این مجموعه‌ی مختصات می‌تواند عکس گرفتن با او را برای هر شهروندی در هر مقام و موقعیتی اهمیت ببخشد.
و از سوی دیگر چنین تمایلی برای هر شهروند عادی یا معینی می تواند جذاب باشد یا نباشد؛ کمااینکه آنچنان که از افشاگری‌ها بر می‌آید، از دویست و چهل نماینده مجلس حدود بیست نفری چنین درکی از موقعیت داشته‌اند و باقی لابد یا با آقایان میهمان از رابرت موگابه رئیس جمهور مادام‌العمر زیمبابوه تا معاون وزیر خارجه‌ی انگلیس، یا آقایانی دیگر بر حسب اهمیت و اقتدارشان عکس گرفته‌اند و یا اصلاً علاقمند به ضبط تصویری زندگی‌شان نبوده‌اند که این‌هم نه فضیلتی است و نه رذیلتی.
متن کامل در وب‌سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33191
ملیحه محمدی
مشکل کجاست و رسوایی کدام است؟ چرا هر امر سیاسی، اجتماعی یا فرهنگی برای ما یکی از دو روی سکه حماسه و فاجعه است؟
در انتخابات اگر جریان مورد نظر ما برنده شود حماسه خلق کرده‌ایم؛ اگر ببازد فاجعه رخ داده ست و همه دست‌آوردهای پیشین مان نیز برای ابد بر باد است! اینها امور و رویدادهایی هستند که در هر جامعه توسعه‌یافته یا نیافته‌ای، فقط معانی مشخص خود را برای همان زمان دارند.در عمل و در ظرف زمان برای ما هم هر رخدادی تأثیرات محدود به تاریخ و حوزه خود را دارد ولی واکنش‌های‌مان آنچنان شورانگیز است که لحظه را به بهشتی ساختگی یا جهنمی سوزان تبدیل کند.
این پدیده فقط شامل انتخابات که بسیار هم مکرر و مسبوق به سابقه است، نمی شود. هر حادثه‌ای برای ما ابعاد ملی و تاریخ‌ساز دارد و همه وجوه منافع سیاسی فرهنگی و اجتماعی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.این روحیه‌ی مدام در فراز و فرود ما، اگر در تدارک پیروزی‌ها مفید باشد در هنگام بروز ناملایمت‌ها قطعاً آسیب‌رسان است.
این روزها بار دیگر ما در مقطع یکی از این دوره‌های فرود قرار داریم. فاجعه‌ای رخ داده و همه برسرزنان در سوگ آبرو و هویت ملی بر باد رفته‌مان مان نشسته‌ایم که چرا تعدادی از نمایندگان پارلمانی ما که گویا باید ابر انسان‌هایی دست نیافتنی، تلاش کرده‌اند تا با خانم موگرینی یکی از مهم‌ترین و توانمندترین زنان معاصر ما عکس یادگاری داشته باشند!
دریغا! آنچه در متن و حاشیه عکس‌های یادگاری با خانم موگرینی تأمل برانگیز است، نه اصل این حرکت که غوغای برخاسته از آن در چپ و راست ما، از قلب اصلاحات تا قعر اصولگرایی است. نکات تأسف‌برانگیزی هم اگر در کل این داستان هست در همین سمت و بر همین سیاق است؛ در هم‌گرایی خودجوش اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان تا هواداران غیرت ملی و حامیان حقوق زنان و حقوق شهروندی برای اثبات نگاه جنسیتی مردان نماینده به خانم موگرینی!
شخصیتی که گرچه زن است و بواسطه محدودیت‌هایی که در سطح جهان برای زنان وجود دارد برجسته می‌شود ولی از هر زاویه‌ای آشکار است که او نه باز‌یگر فیلم‌های پورنو و نه زنی شناخته شده به ویژه‌گی های جنسیتی است. آنچه به او به آسانی و در هر جمعی اعتبار می‌بخشد این است که زنی ممتاز و تواناست و در صحنه بین‌المللی دارای موقعیت و مسئولیتی خطیر، و از آن مهمتر به مجموعه‌ای از دلایل تاریخی حضورش در چنین مراسمی و در چنین شرایطی در میهن ما بسیار مغتنم بوده است. او زنی توانا و نسبتاً جوان است که در دوران نسبتاً مشکلی از موازنات سیاسی جهانی در جایگاه تعیین کننده‌ای نشسته است و آنچه تا امروز بروز داده است این است که دارد با کلامی مقتدر و متفاوت شخصیت قابل احترامی از خود بروز می‌دهد. زنانگی و جوانی او البته به موقعیت او ارزش افزوده‌ای می‌بخشند زیرا هر دو هنوز و امروز و متأسفانه در جهان ما از موانع پیشرفت هستند.
این نگاه جنسیتی از نوعی که ما محکوم می‌کنیم نیست و درکی مثبت از ویژه گی‌ها و توانایی‌های یک انسان است و سرانجام این مجموعه‌ی مختصات می‌تواند عکس گرفتن با او را برای هر شهروندی در هر مقام و موقعیتی اهمیت ببخشد.
و از سوی دیگر چنین تمایلی برای هر شهروند عادی یا معینی می تواند جذاب باشد یا نباشد؛ کمااینکه آنچنان که از افشاگری‌ها بر می‌آید، از دویست و چهل نماینده مجلس حدود بیست نفری چنین درکی از موقعیت داشته‌اند و باقی لابد یا با آقایان میهمان از رابرت موگابه رئیس جمهور مادام‌العمر زیمبابوه تا معاون وزیر خارجه‌ی انگلیس، یا آقایانی دیگر بر حسب اهمیت و اقتدارشان عکس گرفته‌اند و یا اصلاً علاقمند به ضبط تصویری زندگی‌شان نبوده‌اند که این‌هم نه فضیلتی است و نه رذیلتی.
متن کامل در وب‌سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33191
زیتون
اشکال از نمایندگان نیست، از منتقدان است!
آنچه خسران بود و بد بود و ناپسند، نه علاقه برای عکس گرفتن با خانم موگرینی به عنوان یک میهمان خاص، و آنچه قابل اثبات است نه نگاه جنسیتی مردان نماینده به او بلکه اصرار اجتماعی ما به جنسیتی کردن و ج…
آقای سارتر! وقت شما تمام است
ابراهیم نبوی
جوانان پاریس و کسانی که اگزیستانسیالیسم برایشان تبدیل به یک اندیشه الوهی شده بود، عادت کرده بودند که وقتی ژان پل سارتر حرف می‌زند، ساکت بنشینند و هیچ حرفی نزنند و به تک تک کلمات خدایگان گوش کنند. می‌خواستند تمام کلماتش را تنفس کنند، و سارتر عادت کرده بود که حتی اگر سخنرانی یک ساعته‌اش چهار ساعت هم طول بکشد، انبوه شیفتگان مشتاق را پای منبرش ببیند و هیچ مشکلی نباشد. چون همه به کلمات خداوندگار نیاز داشتند. تا روزی که رهبران بیست ساله جنبش دانشجویی ۱۹۶۸ پاریس از او دعوت کردند که بیست دقیقه حرف بزند. سارتر به عادت همیشگی حرف زد و همه ساکت بودند. وقتی به دقیقه بیست و پنج سخنرانی رسید، مجری بیست ساله برنامه در کمال خونسردی برای استاد یادداشتی نوشت که « سارتر! وراجی نکن! وقت تمام است.»
معلوم نیست سارتر با خواندن آن یادداشت چه احساسی پیدا کرد. مطمئن نیستم خوشش آمده باشد، حتی مطمئن نیستم این اتفاق به همین شکلی که گفتم رخ داده باشد. اینها را احسان نراقی وقتی داشتم برای کتاب «در خشت خام» گفتگو می‌کردم به من گفت. ولی آن چه از این واقعه نتیجه می‌گیرم، اینکه بچه‌هایی که با نخبگان و بقول خودشان «ماندارن‌ها» مبارزه می‌کردند، دیگر از دست خدایان خسته شده بودند. آنها دریافته بودند که تا بزرگی بزرگان در نظر است، تفکر محال است.
متن کامل این یادداشت بزودی در این کانال منتشر می‌شود
متن کامل اینک در وب سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33204
ابراهیم نبوی
جوانان پاریس و کسانی که اگزیستانسیالیسم برایشان تبدیل به یک اندیشه الوهی شده بود، عادت کرده بودند که وقتی ژان پل سارتر حرف می‌زند، ساکت بنشینند و هیچ حرفی نزنند و به تک تک کلمات خدایگان گوش کنند. می‌خواستند تمام کلماتش را تنفس کنند، و سارتر عادت کرده بود که حتی اگر سخنرانی یک ساعته‌اش چهار ساعت هم طول بکشد، انبوه شیفتگان مشتاق را پای منبرش ببیند و هیچ مشکلی نباشد. چون همه به کلمات خداوندگار نیاز داشتند. تا روزی که رهبران بیست ساله جنبش دانشجویی ۱۹۶۸ پاریس از او دعوت کردند که بیست دقیقه حرف بزند. سارتر به عادت همیشگی حرف زد و همه ساکت بودند. وقتی به دقیقه بیست و پنج سخنرانی رسید، مجری بیست ساله برنامه در کمال خونسردی برای استاد یادداشتی نوشت که « سارتر! وراجی نکن! وقت تمام است.»
معلوم نیست سارتر با خواندن آن یادداشت چه احساسی پیدا کرد. مطمئن نیستم خوشش آمده باشد، حتی مطمئن نیستم این اتفاق به همین شکلی که گفتم رخ داده باشد. اینها را احسان نراقی وقتی داشتم برای کتاب «در خشت خام» گفتگو می‌کردم به من گفت. ولی آن چه از این واقعه نتیجه می‌گیرم، اینکه بچه‌هایی که با نخبگان و بقول خودشان «ماندارن‌ها» مبارزه می‌کردند، دیگر از دست خدایان خسته شده بودند. آنها دریافته بودند که تا بزرگی بزرگان در نظر است، تفکر محال است.
متن کامل این یادداشت بزودی در این کانال منتشر می‌شود
متن کامل اینک در وب سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33204
Zeitoons
آقای سارتر! وقت شما تمام است
آقای سارتر! وقت شما تمام است | سایت مستقل تحلیلی خبری
رونمایی از گزینه‌های کابینه دوازدهم؛
کابینه‌ی دست به عصای روحانی
زیتون-سینا پاکزاد: کابینه‌ای که حسن روحانی به مجلس معرفی کرده است برای حامیان اصلاح‌طلب‌اش راضی کننده نیست. در فهرست پیشنهادی کابینه جدید نام هیچ زن و هیچ فردی از اقلیت‌های مذهبی به عنوان وزیر پیشنهادی وجود ندارد و این خلاف وعده‌هایی است که روحانی در کارزار انتخاباتی‌اش می‌داد.
او در زمان تبلیغات انتخاباتی مدام بر ارتقای سطح مشارکت سیاسی زنان و رفع تبعیض‌های قومی و مذهبی سخن می‌گفت اما حالا ترکیب کابینه‌اش هیچ نسبتی با این وعده‌ها برقرار نمی‌کند. اصلاح‌طلبان هم که مهم‌ترین حامیان روحانی در انتخابات گذشته بودند حالا ناراضی‌اند که سهم مناسب و کافی در کابینه ندارند. زمزمه‌ها همچنین حکایت از عزم برخی نماینده‌های اصلاح‌طلب مجلس برای عدم رای اعتماد به چند نفر از گزینه‌های پیشنهادی رییس‌جمهور دارد. مشخص نیست که این تلاش‌ها و تحرک‌ها در روزهای آتی تقویت خواهد شد یا این که دولت در لابی با نماینده‌ها نظر اکثریت آنها برای رای به همه اعضای کابینه را جلب می‌کند.
تغییراتی که چشم‌گیر نیست
کابینه دولت دوازدهم را از جهات گوناگون می‌توان مورد بررسی قرار داد اما در یک نگاه کلی این کابینه به نسبت ۴ سال قبل تفاوت عمده‌ای نکرده است و تغییرات انجام شده آنقدرها مهم نیست. برخی از وزیران کلیدی مانند وزیر امور خارجه٬ وزیر نفت و وزیر اطلاعات در سمت خود ابقا شده‌اند و برخی دیگر از وزرا که کارنامه‌ای پر مناقشه داشته‌اند هم در لیست افراد معرفی شده به دولت قرار دارند. وزیر کشور و وزیر کار و تعاون و امور اجتماعی از جمله افرادی هستند که انتخاب دوباره‌شان توسط روحانی با اعتراض‌هایی روبرو است. درباره برخی از چهره‌های تازه معرفی شده هم حرف و حدیث‌ها فراوان است.
متن کامل در وب سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33240
کابینه‌ی دست به عصای روحانی
زیتون-سینا پاکزاد: کابینه‌ای که حسن روحانی به مجلس معرفی کرده است برای حامیان اصلاح‌طلب‌اش راضی کننده نیست. در فهرست پیشنهادی کابینه جدید نام هیچ زن و هیچ فردی از اقلیت‌های مذهبی به عنوان وزیر پیشنهادی وجود ندارد و این خلاف وعده‌هایی است که روحانی در کارزار انتخاباتی‌اش می‌داد.
او در زمان تبلیغات انتخاباتی مدام بر ارتقای سطح مشارکت سیاسی زنان و رفع تبعیض‌های قومی و مذهبی سخن می‌گفت اما حالا ترکیب کابینه‌اش هیچ نسبتی با این وعده‌ها برقرار نمی‌کند. اصلاح‌طلبان هم که مهم‌ترین حامیان روحانی در انتخابات گذشته بودند حالا ناراضی‌اند که سهم مناسب و کافی در کابینه ندارند. زمزمه‌ها همچنین حکایت از عزم برخی نماینده‌های اصلاح‌طلب مجلس برای عدم رای اعتماد به چند نفر از گزینه‌های پیشنهادی رییس‌جمهور دارد. مشخص نیست که این تلاش‌ها و تحرک‌ها در روزهای آتی تقویت خواهد شد یا این که دولت در لابی با نماینده‌ها نظر اکثریت آنها برای رای به همه اعضای کابینه را جلب می‌کند.
تغییراتی که چشم‌گیر نیست
کابینه دولت دوازدهم را از جهات گوناگون می‌توان مورد بررسی قرار داد اما در یک نگاه کلی این کابینه به نسبت ۴ سال قبل تفاوت عمده‌ای نکرده است و تغییرات انجام شده آنقدرها مهم نیست. برخی از وزیران کلیدی مانند وزیر امور خارجه٬ وزیر نفت و وزیر اطلاعات در سمت خود ابقا شده‌اند و برخی دیگر از وزرا که کارنامه‌ای پر مناقشه داشته‌اند هم در لیست افراد معرفی شده به دولت قرار دارند. وزیر کشور و وزیر کار و تعاون و امور اجتماعی از جمله افرادی هستند که انتخاب دوباره‌شان توسط روحانی با اعتراض‌هایی روبرو است. درباره برخی از چهره‌های تازه معرفی شده هم حرف و حدیث‌ها فراوان است.
متن کامل در وب سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33240
زیتون
کابینه‌ی دست به عصای روحانی
زیتون-سینا پاکزاد: کابینه‌ای که حسن روحانی به مجلس معرفی کرده است برای حامیان اصلاح‌طلب‌اش راضی کننده نیست. در فهرست پیشنهادی کابینه جدید نام هیچ زن و هیچ فردی از اقلیت‌های مذهبی به عنوان وزیر پی…
اصلاح‌طلبان بی لکنت از روحانی انتقاد کنند!
رضا علیجانی
اگر کابینه‌ای که امروز روحانی اعلام کرد قبل از انتخابات اخیر ریاست جمهوری و وعده ها و شعارهایش معرفی می شد و اگر این ترکیب به مجلس قبلی پیشنهاد می گردید، می توانستیم به آن نمره قبولی بدهیم. اما با سخنان فرااعتدالی حسن روحانی در دوره انتخابات و با مجلسی که با دولت همسوتر از قبل است، نفرات پیشنهادی کمتر از حد انتظار است.
منطق و رویکرد «اعتدالی» در ایران یعنی ایجاد توازن و تعادل بین خواست و مطالبات جمهور مردم با تناسب قوای درون قدرت و وزنه سنگین بخش ولایی آن. در شرایط کنونی اما ترکیب پیشنهادی به سمت تبادل و رضایت سمت ولایی نزدیک تر است تا به سوی مطالبات مردمی و وعده های داده شده.
وزارت زنان
انتظار این بود که در دولت جدید وزرای زن نیز حضور داشته باشند. در درون ساخت قدرت و همچنین هسته عقیدتی سنتی آن مخالفت و مقاومت فوق العاده ای در این رابطه وجود ندارد. در انتخابات ۸۸ همه نامزدهای ریاست جمهوری، از طیف های مختلف درون قدرت، وعده وزارت به زنان دادند. و از قضا تنها کسی که چنین وعده ای نداد اولین وزیر زن را به کابینه برد. بنابر این این تابو شکسته شده است. این سئوال مهم اینک در ذهن نیمی از جمعیت کشور(علیرغم همه صلاحیت هایی که در عرصه تحصیلات عالیه در دانشگاه ها و نیز بسیاری از مدیریت های خرد و کلان از خود نشان داده اند) و نیز طرفداران رفع تبعیض از زنان، شکل گرفته است که حسن روحانی رعایت چه افکار و افرادی را می کند و چرا؟ حسن روحانی در دور دوم ریاست جمهوری اش دیگر امکان انتخاب مجدد ندارد بنابراین چرا چنین دست به عصا راه می رود؟ این عقب نشینی به جز سرنهادن به سخنان و پیغامهای پنهان و سایه سنگین معدود مراجع و روحانیون به غایت ارتجاعی که از معدل ساخت قدرت نیز عقب ترند چه فایده ای برای روحانی دارد؟ آیا روحانی که گفته می شود نیم نگاهی به رهبری آینده دارد بدین خاطر به این نیروی نهان و پنهان باج می دهد که خوشبینی آنها را جلب کند؟ به نظر نمی رسد این افراد در هنگام انتقال رهبری نیز از وزن چندانی در جامعه سیاسی کشور و نیز مجلس خبرگان و نهادهای پشت صحنه ای چون نیروهای نظامی- امنیتی بهره مند باشند.
اینک روحانی نه تنها وزارتی به زنان نداده بلکه جابه جایی احتمالی در معاونت های زنانش نیز درونمایه ای از محافظه کاری و رعایت حساسیت های نهاد بالادستی قدرت را نشان می دهد.
حضور پر رنگ تر هموطنان سنی
همچنین انتظار می رفت اقلیت موثر در پیروزی حسن روحانی در ریاست جمهوری یعنی هموظنان اهل سنت نیز حضور پر رنگ تری در دولت و یا معاونت ها و … داشته باشند. نحوه برخورد به شدت مسئله دار و نگران کننده با مولوی عبدالحمید در مراسم تحلیف نشان داد که در این حوزه نیز دولت روحانی نمی خواهد در سطح رای بیش از ۲۴ میلیونی اخیرش و مجلس همسوتر با خود بهره ببرد. هر چند در این حوزه حساسیت های ارتجاعی و فرقه ای بسیار بیشتر از مسئله زنان است اما نیاز به همبستگی ملی با کسب رضایت این اقلیت پرشمار و موثر نیز نیمه دیگری از معادله سیاست و قدرت در ایران را تشکیل می دهد. جدا از اینکه «حق» و حقوق اهل سنت مانند دیگر اقلیت های مذهبی و زبانی و قومی و … در ایران فراتر از «نیاز» به رای یا رضایت سیاسی آنان است.
متن کامل در وب‌سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33254
رضا علیجانی
اگر کابینه‌ای که امروز روحانی اعلام کرد قبل از انتخابات اخیر ریاست جمهوری و وعده ها و شعارهایش معرفی می شد و اگر این ترکیب به مجلس قبلی پیشنهاد می گردید، می توانستیم به آن نمره قبولی بدهیم. اما با سخنان فرااعتدالی حسن روحانی در دوره انتخابات و با مجلسی که با دولت همسوتر از قبل است، نفرات پیشنهادی کمتر از حد انتظار است.
منطق و رویکرد «اعتدالی» در ایران یعنی ایجاد توازن و تعادل بین خواست و مطالبات جمهور مردم با تناسب قوای درون قدرت و وزنه سنگین بخش ولایی آن. در شرایط کنونی اما ترکیب پیشنهادی به سمت تبادل و رضایت سمت ولایی نزدیک تر است تا به سوی مطالبات مردمی و وعده های داده شده.
وزارت زنان
انتظار این بود که در دولت جدید وزرای زن نیز حضور داشته باشند. در درون ساخت قدرت و همچنین هسته عقیدتی سنتی آن مخالفت و مقاومت فوق العاده ای در این رابطه وجود ندارد. در انتخابات ۸۸ همه نامزدهای ریاست جمهوری، از طیف های مختلف درون قدرت، وعده وزارت به زنان دادند. و از قضا تنها کسی که چنین وعده ای نداد اولین وزیر زن را به کابینه برد. بنابر این این تابو شکسته شده است. این سئوال مهم اینک در ذهن نیمی از جمعیت کشور(علیرغم همه صلاحیت هایی که در عرصه تحصیلات عالیه در دانشگاه ها و نیز بسیاری از مدیریت های خرد و کلان از خود نشان داده اند) و نیز طرفداران رفع تبعیض از زنان، شکل گرفته است که حسن روحانی رعایت چه افکار و افرادی را می کند و چرا؟ حسن روحانی در دور دوم ریاست جمهوری اش دیگر امکان انتخاب مجدد ندارد بنابراین چرا چنین دست به عصا راه می رود؟ این عقب نشینی به جز سرنهادن به سخنان و پیغامهای پنهان و سایه سنگین معدود مراجع و روحانیون به غایت ارتجاعی که از معدل ساخت قدرت نیز عقب ترند چه فایده ای برای روحانی دارد؟ آیا روحانی که گفته می شود نیم نگاهی به رهبری آینده دارد بدین خاطر به این نیروی نهان و پنهان باج می دهد که خوشبینی آنها را جلب کند؟ به نظر نمی رسد این افراد در هنگام انتقال رهبری نیز از وزن چندانی در جامعه سیاسی کشور و نیز مجلس خبرگان و نهادهای پشت صحنه ای چون نیروهای نظامی- امنیتی بهره مند باشند.
اینک روحانی نه تنها وزارتی به زنان نداده بلکه جابه جایی احتمالی در معاونت های زنانش نیز درونمایه ای از محافظه کاری و رعایت حساسیت های نهاد بالادستی قدرت را نشان می دهد.
حضور پر رنگ تر هموطنان سنی
همچنین انتظار می رفت اقلیت موثر در پیروزی حسن روحانی در ریاست جمهوری یعنی هموظنان اهل سنت نیز حضور پر رنگ تری در دولت و یا معاونت ها و … داشته باشند. نحوه برخورد به شدت مسئله دار و نگران کننده با مولوی عبدالحمید در مراسم تحلیف نشان داد که در این حوزه نیز دولت روحانی نمی خواهد در سطح رای بیش از ۲۴ میلیونی اخیرش و مجلس همسوتر با خود بهره ببرد. هر چند در این حوزه حساسیت های ارتجاعی و فرقه ای بسیار بیشتر از مسئله زنان است اما نیاز به همبستگی ملی با کسب رضایت این اقلیت پرشمار و موثر نیز نیمه دیگری از معادله سیاست و قدرت در ایران را تشکیل می دهد. جدا از اینکه «حق» و حقوق اهل سنت مانند دیگر اقلیت های مذهبی و زبانی و قومی و … در ایران فراتر از «نیاز» به رای یا رضایت سیاسی آنان است.
متن کامل در وب‌سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33254
Zeitoons
اصلاح‌طلبان بی لکنت از روحانی انتقاد کنند!
اصلاح‌طلبان بی لکنت از روحانی انتقاد کنند! | سایت مستقل تحلیلی خبری
🍃 بیماری ابراهیم یزدی دیر تشخیص داده شد
مهدی نوربخش:
زیتون– «سرطان پانکراس در ایران دیر تشخیص داده شد.» مهدی نوربخش٬داماد ابراهیم یزدی٬ این موضوع را دلیل وخامت حال این روزهای وزیر امور خارجه دولت موقت می‌داند.
به گزارش «زیتون» او که در ایران تحت معالجه بود٬ بیماری اش به دلیل تشخیص اشتباه پزشک٬ بعد از مدت‌ها مورد معالجه قرار گرفت و به گفته‌ی نوربخش٬ زمان از دست رفته٬ کمتر قابل جبران است.
عدم صدور ویزای ورود به آمریکا برای دبیرکل نهضت آزادی که نزدیک به سه دهه در ایران متهم به «ارتباط با آمریکا» بود نیز مزید بر علت شد تا او نتواند از مراقبت‌های پزشکی لازم برخوردار شود.
ابراهیم یزدی در نهایت به شهر ازمیر٬ جایی که یکی از فرزندانش زندگی می‌کرد رفت تا مورد معالجه قرار گیرد. وزیر امورخارجه دولت بازرگان، در ازمیر مورد عمل جراحی قرار گرفت و به ایران بازگشت اما بیماری بازگشته و این بار به گفته مهدی نوربخش٬ قوی تر و پرشتاب‌تر از گذشته است.
روز گذشته محمد توسلی، مسئول دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران٬ خبر از وخامت حال دبیر کل این حزب داد و از مردم خواست تا برای سلامتی او دعا کنند.
مهدی نوربخش نیز در گفت‌وگو با «زیتون» از دوستداران دکتر ابراهیم یزدی٬ دبیرکل نهضت آزادی و وزیر امور خارجه ایران در دولت موقت٬ خواست تا شفای او را از خدا بخواهند.
http://zeitoons.com/33266
مهدی نوربخش:
زیتون– «سرطان پانکراس در ایران دیر تشخیص داده شد.» مهدی نوربخش٬داماد ابراهیم یزدی٬ این موضوع را دلیل وخامت حال این روزهای وزیر امور خارجه دولت موقت می‌داند.
به گزارش «زیتون» او که در ایران تحت معالجه بود٬ بیماری اش به دلیل تشخیص اشتباه پزشک٬ بعد از مدت‌ها مورد معالجه قرار گرفت و به گفته‌ی نوربخش٬ زمان از دست رفته٬ کمتر قابل جبران است.
عدم صدور ویزای ورود به آمریکا برای دبیرکل نهضت آزادی که نزدیک به سه دهه در ایران متهم به «ارتباط با آمریکا» بود نیز مزید بر علت شد تا او نتواند از مراقبت‌های پزشکی لازم برخوردار شود.
ابراهیم یزدی در نهایت به شهر ازمیر٬ جایی که یکی از فرزندانش زندگی می‌کرد رفت تا مورد معالجه قرار گیرد. وزیر امورخارجه دولت بازرگان، در ازمیر مورد عمل جراحی قرار گرفت و به ایران بازگشت اما بیماری بازگشته و این بار به گفته مهدی نوربخش٬ قوی تر و پرشتاب‌تر از گذشته است.
روز گذشته محمد توسلی، مسئول دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران٬ خبر از وخامت حال دبیر کل این حزب داد و از مردم خواست تا برای سلامتی او دعا کنند.
مهدی نوربخش نیز در گفت‌وگو با «زیتون» از دوستداران دکتر ابراهیم یزدی٬ دبیرکل نهضت آزادی و وزیر امور خارجه ایران در دولت موقت٬ خواست تا شفای او را از خدا بخواهند.
http://zeitoons.com/33266
Zeitoons
???? بیماری ابراهیم یزدی دیر تشخیص داده شد
???? بیماری ابراهیم یزدی دیر تشخیص داده شد | سایت مستقل تحلیلی خبری
🍃محکومیت رضا شهابی به ۱۷ ماه حبس
زیتون– رضا شهابی به ۱۷ ماه حبس محکوم شد.
بیشتر «زیتون» خبر داده بود که رضا شهابی هفدم مردادماه بازداشت و برای تحمل حکم سه ماهه خود به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد.
او در پی تهدید دادستان مبنی بر ضبط وثیقه این فعال کارگری و عضو سندیکای کارگران شرکت واحد، خود را برای اعزام به زندان به دادستانی معرفی کرده بود.
رضا شهابی به اتهام «غیبت از مرخصی درمانی» و همچنین اجرایی شدن «یک سال حبسی در پرونده سال ٩٣ به جرم تبلیغ علیه نظام»، در مجموع به ١٧ ماه حبس محکوم شده‌است.
وضعیت جسمی رضا شهابی به دلیل آزار و اذیت‌های دوران بازجویی و حبس و نیز دو عمل جراحی سنگین (کمر و گردن) همچنین عوارض ناشی از اعتصاب غذاهای متعدد، بحرانی است و مشکلات معیشتی و ممانعت از بازگشت به کار، شرایط بحرانی وی را تشدید کرده است.
http://zeitoons.com/33408
زیتون– رضا شهابی به ۱۷ ماه حبس محکوم شد.
بیشتر «زیتون» خبر داده بود که رضا شهابی هفدم مردادماه بازداشت و برای تحمل حکم سه ماهه خود به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد.
او در پی تهدید دادستان مبنی بر ضبط وثیقه این فعال کارگری و عضو سندیکای کارگران شرکت واحد، خود را برای اعزام به زندان به دادستانی معرفی کرده بود.
رضا شهابی به اتهام «غیبت از مرخصی درمانی» و همچنین اجرایی شدن «یک سال حبسی در پرونده سال ٩٣ به جرم تبلیغ علیه نظام»، در مجموع به ١٧ ماه حبس محکوم شده‌است.
وضعیت جسمی رضا شهابی به دلیل آزار و اذیت‌های دوران بازجویی و حبس و نیز دو عمل جراحی سنگین (کمر و گردن) همچنین عوارض ناشی از اعتصاب غذاهای متعدد، بحرانی است و مشکلات معیشتی و ممانعت از بازگشت به کار، شرایط بحرانی وی را تشدید کرده است.
http://zeitoons.com/33408
زیتون
🍃محکومیت رضا شهابی به ۱۷ ماه حبس
زیتون- رضا شهابی به ۱۷ ماه حبس محکوم شد. بیشتر «زیتون» خبر داده بود که رضا شهابی هفدم مردادماه بازداشت و برای تحمل حکم سه ماهه خود به زندان رجایی شهر کرج منتقل شد. او در پی تهدید دادستان مبنی بر ضب…
پیچیدگی‌های پرونده مداحان و مدیران عماریون؛
جاسوسی موساد یا اختلاف‌های درونی سپاه
زیتون-مهدی تاجیک: یکی از پرونده‌های پیچیده سال‌های اخیر با نام سه نفر از مداحان مشهور و دو نفر از مدیران وب‌سایت عماریون گره خورده است.
در هفته‌های گذشته گزارش‌های متعددی وجود داشته درباره این که رضا هلالی، روح‌الله بهمنی و محمدحسین حدادیان به دلیل «ارتباط بَا یک زن که کارمند سفارت فرانسه در تهران» و جاسوسی برای اسراییل بازداشت شده‌اند.
رضا گلپور نویسنده کتاب جنجالی «شنود اشباح» و محمدحسین رستمی از مدیران عماریون هم طبق ادعای محمود صادقی نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی اکنون به اتهام جاسوسی برای موساد در زندان به سر می‌برند.
سوال‌های بی پاسخ پرونده مداحان
مقام‌های قضایی و امنیتی تاکنون درباره این پرونده اطلاعات خاصی را افشا نکرده‌اند ولی غلامحسین محسنی اژه‌ای سخنگوی دستگاه قضایی روز ۸ مرداد٬ بازداشت دو مداح را تایید کرد و گفت که یکی از آنها با سپردن وثیقه آزاد شده است.
او از دادن هر اطلاعاتی درباره چرایی بازداشت این افراد طفره رفت و تنها به این بسنده کرد که دادگاه ویژه روحانیت مشغول بررسی پرونده است. سکوت قوه‌قضاییه درباره این پرونده به کانال‌های خبری تلگرامی مجال داد که ادعاها درباره دلایل بازداشت مداحان را ادامه دهند و در نهایت رضا هلالی با انتشار یک فاصل صوتی و روح‌الله بهمنی با انتشار ویدیوی به صورت تلویحی شایعات درباره بازداشت و اتهام جاسوسی برای اسراییل را تکذیب کردند
تکذیبه آنها راه انتشار خبرهای بعدی درباره این موضوع را نبست و بعدتر گفته شد که متهم اصلی در این پرونده رضا هلالی بوده و روح‌الله بهمنی و محمدحسین حدادیان به واسطه ارتباط‌‌‌شان با او بازداشت شده‌اند.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/33396
جاسوسی موساد یا اختلاف‌های درونی سپاه
زیتون-مهدی تاجیک: یکی از پرونده‌های پیچیده سال‌های اخیر با نام سه نفر از مداحان مشهور و دو نفر از مدیران وب‌سایت عماریون گره خورده است.
در هفته‌های گذشته گزارش‌های متعددی وجود داشته درباره این که رضا هلالی، روح‌الله بهمنی و محمدحسین حدادیان به دلیل «ارتباط بَا یک زن که کارمند سفارت فرانسه در تهران» و جاسوسی برای اسراییل بازداشت شده‌اند.
رضا گلپور نویسنده کتاب جنجالی «شنود اشباح» و محمدحسین رستمی از مدیران عماریون هم طبق ادعای محمود صادقی نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی اکنون به اتهام جاسوسی برای موساد در زندان به سر می‌برند.
سوال‌های بی پاسخ پرونده مداحان
مقام‌های قضایی و امنیتی تاکنون درباره این پرونده اطلاعات خاصی را افشا نکرده‌اند ولی غلامحسین محسنی اژه‌ای سخنگوی دستگاه قضایی روز ۸ مرداد٬ بازداشت دو مداح را تایید کرد و گفت که یکی از آنها با سپردن وثیقه آزاد شده است.
او از دادن هر اطلاعاتی درباره چرایی بازداشت این افراد طفره رفت و تنها به این بسنده کرد که دادگاه ویژه روحانیت مشغول بررسی پرونده است. سکوت قوه‌قضاییه درباره این پرونده به کانال‌های خبری تلگرامی مجال داد که ادعاها درباره دلایل بازداشت مداحان را ادامه دهند و در نهایت رضا هلالی با انتشار یک فاصل صوتی و روح‌الله بهمنی با انتشار ویدیوی به صورت تلویحی شایعات درباره بازداشت و اتهام جاسوسی برای اسراییل را تکذیب کردند
تکذیبه آنها راه انتشار خبرهای بعدی درباره این موضوع را نبست و بعدتر گفته شد که متهم اصلی در این پرونده رضا هلالی بوده و روح‌الله بهمنی و محمدحسین حدادیان به واسطه ارتباط‌‌‌شان با او بازداشت شده‌اند.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/33396
Zeitoons
جاسوسی موساد یا اختلاف‌های درونی سپاه
جاسوسی موساد یا اختلاف‌های درونی سپاه | سایت مستقل تحلیلی خبری
فاطمه صادقی و شخصی‌کردن امر سیاسی
طاها پارسا
۱. هر چه فاطمه صادقی، در گفت‌وگو با نشریه اندیشه پویا، می‌کوشد به مصاحبه‌گر بگوید که «او» صلاحیت اظهار‌نظر درباره‌ی صادق خلخالی را ندارد و فرزندان اشخاص سیاسی نباید«متولی امامزاده» باشند، کمتر موفق می‌شود و سرانجام مجبور می‌شود این «بی‌صلاحیتی» را عملا نشان دهد و از جایگاه یک تحصیل‌کرده و فعال سیاسی و منتقدی صریح فاصله گرفته و خودش را محصور نگاه کودکانه‌ی دختری معصوم به پدر خانواده کند.
فاطمه صادقی، پیشتر در مورد محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های این نوع «متولی‌گری» به تفصیل نوشته است. منصفانه این است که سخنان قبلی او در این‌باره یادآوری و بازخوانی شوند تا خواننده‌ی مصاحبه گمان نبرد که فاطمه صادقی صرفا در جایگاه فرار از گفت‌وگو و یا پرداختن به «پدر»، از این عدم صلاحیت دم می زند. او پنج سال پیش نوشته است:
«در سرزمین ما عموماً رسم بر این است که سیاستمداران و دیگر گروه های شبیه به آنها (از جمله برخی از روشنفکران عامه) دارای اعوان و انصار و عقبه هایی هستند که معمولاً پس از مرگ یا گاهی هم در زمان حیات افراد، تولیت آستان آن «امامزاده» را بر عهده می گیرند.[…] کار این متولیان در کنار توزیع و نشر «افکار و آثار» شخص زنده یا متوفی، عمدتاً رفع و رجوع «یاوه ها»، توجیه کردن «گاف ها» یا منکر شدن آنها یعنی روتوش کردن تصویر طرف، مشتری جمع کردن و ایجاد نوعی کیش شخصیت در اطراف اوست. […]
متن کامل در وب‌سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33379
طاها پارسا
۱. هر چه فاطمه صادقی، در گفت‌وگو با نشریه اندیشه پویا، می‌کوشد به مصاحبه‌گر بگوید که «او» صلاحیت اظهار‌نظر درباره‌ی صادق خلخالی را ندارد و فرزندان اشخاص سیاسی نباید«متولی امامزاده» باشند، کمتر موفق می‌شود و سرانجام مجبور می‌شود این «بی‌صلاحیتی» را عملا نشان دهد و از جایگاه یک تحصیل‌کرده و فعال سیاسی و منتقدی صریح فاصله گرفته و خودش را محصور نگاه کودکانه‌ی دختری معصوم به پدر خانواده کند.
فاطمه صادقی، پیشتر در مورد محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های این نوع «متولی‌گری» به تفصیل نوشته است. منصفانه این است که سخنان قبلی او در این‌باره یادآوری و بازخوانی شوند تا خواننده‌ی مصاحبه گمان نبرد که فاطمه صادقی صرفا در جایگاه فرار از گفت‌وگو و یا پرداختن به «پدر»، از این عدم صلاحیت دم می زند. او پنج سال پیش نوشته است:
«در سرزمین ما عموماً رسم بر این است که سیاستمداران و دیگر گروه های شبیه به آنها (از جمله برخی از روشنفکران عامه) دارای اعوان و انصار و عقبه هایی هستند که معمولاً پس از مرگ یا گاهی هم در زمان حیات افراد، تولیت آستان آن «امامزاده» را بر عهده می گیرند.[…] کار این متولیان در کنار توزیع و نشر «افکار و آثار» شخص زنده یا متوفی، عمدتاً رفع و رجوع «یاوه ها»، توجیه کردن «گاف ها» یا منکر شدن آنها یعنی روتوش کردن تصویر طرف، مشتری جمع کردن و ایجاد نوعی کیش شخصیت در اطراف اوست. […]
متن کامل در وب‌سایت زیتون:
http://zeitoons.com/33379