علی عونی، عبدالله رمضان‌زاده و قدم‌زدن در میدان مین
طاها پارسا

۱- روزنامه شهروند، سال گذشته، در گزارشی به قربانیان مین در مناطق مرزی کردستان پرداخت. در این گزارش به نقل از «وحید بهاری» رئیس مرکز مین‌زدایی استان‌های غرب کشور آمده بود «بانک اطلاعاتی دقیق و مشخصی در مورد آمار پایگاه‌های مرزی وجود ندارد. تا کنون باکمک مرزبانی حدود ۱۸۰۰ هکتار از محدوده پایگاه‌های آلوده مرزی شناسایی شده است که تاکنون ۴۰۰ هکتار پاکسازی و ۱۴۰۰هکتار نیز در دست اقدام است».

۲- ششم مهر ماه ۱۳۹۶، علی عونی، عضو شورای مرکزی (رهبری) حزب دموکرات کردستان عراق در مقام یک تحلیل‌گر سیاسی و در واکنشی نسبتا هیستریک، در پاسخ به سوال مجری بی‌بی‌سی فارسی، گفت: «ما کشورهای ایران و ترکیه را تهدید نمی‌کنیم بلکه این طرز برخورد حکومت‌ها با ملیت‌های دیگر خودشان است که آن‌ها را تهدید می‌کند، این سیستم آن‌هاست که ان‌ها را تهدید می‌کند. ما الان ۲۶ است کارنامه درخشانی در این خصوص داریم اما اگر این کشورهایی که هر کدام بخشی از کردستان را اشغال کرده اند کاری از دستشان بر می‌آمد اجازه نمی‌دانند که کردستان ۲۶ سال عمر کند».

۳- این بخش از سخنان علی عونی، با تاکید بر عبارت «کشورهایی که بخش‌هایی از کردستان را اشغال کرده اند»، به شکلی خاص و معنادار در برخی رسانه‌ها و از سوی بخشی اشخاص در ایران انعکاس وسیعی یافت. کسانی، بخش ناقصی از سخنان یک تحلیل‌گر در یک برنامه را، را در حد مواضع رسمی اقلیم کردستان بالا کشیدند، تا بتوانند فرضیه‌های خود را مبتنی بر اینکه رفراندوم و استقلال اقلیم کردستان، یک توطئه اسرائیلی برای تجزیه ایران است، تقویت کنند و فضا را به نفع واکنش‌های تند و احتمالا قهرآمیز با آن تیره و تار کنند*.

۴- یادداشت تلگرامی سید جواد میری، جامعه شناس، به وسیله تعدادی از فعالان سیاسی بازنشر شد و مورد استقبال قرار گرفت. میری با روایتی ناقص (و بی آن‌که به خود زحمت دهد که بداند عونی هیچ سمت دولتی یا رسمی ندارد و صرفا یک تحلیل‌گر است) چنان آن بخش از سخنان علی عونی را به شکل ناقص برجسته کرد و جدی گرفت که نوشت «در سخنان علی عونی نکاتی بود که بنظر می‌رسد این تصمیم فقط اقلیم را درگیر نخواهد کرد بل کل منطقه وارد درگیری بزرگی خواهد شد چون نگاه عونی پر بود از خطرات استراتژیک برای همه از جمله ایران».

۵- در این میان عبدالله رمضان‌زاده، فعال سیاسی کرد و سخن‌گوی دولت دوم خاتمی، در یک پست تلگرامی پا را از محکومیت اظهارات علی عونی فراتر گذاشت و خواستار برگزاری همه‌پرسی در ایران، برای الحاق کردستان عراق به ایران شد! رمضان‌زاده ( احتمالا در مقام ایفای سنت ناپسند و نامعقول «محکوم کنید و تبرئه بجویید وگرنه از ما نیستید») نوشت: «علی عونی از سران حزب دموکرات کردستان عراق، کردستان ایران را اشغال شده نامیده است. این جملات ناشی از بی‌اطلاعی وی از تاریخ و نیز واقعیات روز و توهم ناشی از برگزاری رفراندوم است. به مسئولین اقلیم کردستان عراق پیشنهاد می‌کنم هر چه سریعتر از این اظهارات تبری جویند و از مردم کرد ایران عذرخواهی کنند و به دولت جمهوری اسلامی ایران پیشنهاد می‌کنم نظر مردم مناطقی را که این متوهمین کردستان اشغالی در ایران می‌دانند (کردستان، کرمانشاه، ایلام، لرستان، شمال خوزستان، همدان و آذربایجان غربی) در مورد الحاق کردستان عراق به ایران به همه پرسی بگذارند».

متن کامل در زیتون :

http://zeitoons.com/36002

ابراهیم یزدی و مساله ارتباط با روحانیت
حسن فرشتیان

یکی از ویژگی های مطروحه در کنش سیاسی شادروان دکتر ابراهیم یزدی (۱۳۹۶-۱۳۱۰)، چگونگی رابطه وی با روحانیون، به ویژه با روحانیون مبارز در رژیم گذشته و بالاخص با شخص آیت الله خمینی است.

رابطه انقلابیون و مبارزین سیاسی با روحانیت، از عصر مشروطه تا کنون، در یک پارادایم دایمی بین شیفتگی و نفرت و شیدایی در نوسان و در جابجایی بوده است. این رابطه، همچنان ادامه دارد و همچنان آموزنده برای عصر ماست و ما چه بخواهیم و چه نخواهیم میوه چینان ثمره های تلخ و شیرین آن بوده و هستیم و خواهیم بود.

در بین کنشگران، مبارزین و روشنفکران، چهار گرایش عمده در زمینه چگونگی رابطه آنان با روحانیون وجود داشته و دارد. هر کدام از این چهار گرایش، در درون خود خرده گرایش هایی با شدت و ضعف هایی متغیر داشته و دارند. بازیگران این گرایش ها نیز دائما فقط در گستره یک گرایش فعال نبوده اند و حسب المورد گاهی بنابر اقتضائاتی بین این گرایش های متغیر و گاه متناقض، در رفت و آمد بوده اند.

۱- گرایش نفی جویانه

در این گرایش، روحانیت و نقش سیاسی آنان به شکل کلی و مطلق، نادیده انگاشته می شود و یا تلاش می شود نادیده انگاشته شود. گاهی، نقش آنان، آنچنان منفی و زیانبار پنداشته می شود که حتا با حضور سیاسی آنان مخالفت ورزیده می شود. در این گرایش، دو گروه ناهمگون، بیشتر از دیگران جلوه می کنند. گروه اول، در بین چپ های عقیدتی و جریانات غیرمذهبی و یا ضد مذهبی بودند که شعار «دین افیون توده هاست» را سرلوحه رابطه خویش با دین و با روحانیت قرار داده و در نتیجه برای روحانیون و پرچمداران حرکت های دینی هیچ نقش مثبتی قائل نبودند. چپ های عقیدتی و خداناباوران و دین ناباوران از مشهورترین پرچمداران این گروه تلقی می شدند.

گروه دوم، در بین دیندارانی بودند که داعیه دینداری داشته و برای خویش رسالت روشنگری دینی قائل بودند، اما برای روحانیت، نه تنها هیچ جایگاه ویژه ای در رسالت دینی و مبارزه سیاسی قائل نبودند، بلکه به گونه ای در تلاش برای کاهش نقش آنان و بدیل سازی برای آنان بودند. این گروه دوم که خود غالبا به عنوان بدیل روحانیت بودند به «منهاییون» مشهور شدند که شعار «اسلام منهای روحانیت» سرلوحه مرام ارتباطی آنان با روحانیت بود.

دکتر علی شریعتی (۱۳۵۶-۱۳۱۲) در برهه ای اززندگی خویش به عنوان پرچمدار این جریان شناخته می شد. در آن برهه، وی مدعی شده بود که شرایط در حال تغییر است و اسلام فردا، اسلام روحانیت و حوزه های علمیه نخواهد بود: «اسلام فردا، دیگر اسلام ملا نخواهد بود؛ اسلام قم و مشهد نیز تغییر خواهد کرد… نیروی مذهب از هم‌اکنون دیگر در اختیار این متولیان رسمی و ارثی نیست».[۱] سپس گامی فراتر گذاشته بود و با قاطعیت کامل مدعی شده بود که «این تز “اسلام منهای آخوند” در جامعه تحقق یافته است[۲]». البته شریعتی در برهه های دیگر، تمایلات تعامل گرایانه ای بروز می دهد و ضمن نقد راس هرم در مخروط سازمان روحانیت، نسبت به قاعده هرم، یعنی طلاب جوان، نگاهی حمایت گرایانه و همدلانه بروز داده و زهد و قناعت طلاب را ستوده و عمر روشنگری آنان را در قیاس با دوران کوتاه روشنفکری دانشجویان، طولانی می دانست.[۳] از آزاد اندیشی و استقلال فکری روحانیت تمجید نموده و طلاب حوزوی را «مجاهدان پاکباز راه علم و ایمان» خطاب می کرد که با قناعت و زهد، جوانی خویش را فدای آموزش علم دین می کنند.[۴] وی همدلانه، هرگونه صدای رفورمیستی که از بدنه روحانیت بگوش می رسید را تجلیل می کرد و روحانیون مبارز را پرچمداران نهضت های مترقی و ملی و ضداستعماری می خواند.[۵]

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/36079

ناسپاسی ما در حق سیاستمداران‌مان
محمد برقعی

با مرگ دکتر یزدی موج حملات به ایشان بالا گرفت. از تلویزیون های لس‌انجلسی و صدا و سیما جز این انتظاری نمی‌رفت، اما حتی بی‌بی‌سی هم سم‌پاشی‌ها کرد. هم چنین بسیاری از رسانه‌های خارج از کشور با نشریات دولتی هم‌صداشدند. این نوشته بر آن نیست که به این اتهامات عموما بی‌اساس و مغرضانه پاسخ بدهد، بلکه بیشتر بر آن است که به بررسی یک مشکل فرهنگی و روان‌پریشی جامعه ما در برخورد با سیاستمداران بپردازد. این‌که جامعه ما دربرخورد با سیاستمداران‌مان، از هر دسته و گروه، بی‌انصاف و قدر ناشناس است و به قول علی رضاقلی در کتاب «جامعه شناسی نخبه کشی»، از «ویژگی‌های فرهنگی» ما است.

سا‌ل‌هست شاهدم که عموم سیاسیون ما در پیری بسیار سرخورده و تلخ هستند و پس از عمری مبارزه و تحمل سختی‌های بسیار، زمانی که باید با آرامش خاطر شاهد قدردانی و احترام مردم باشند، زهر ناسپاسی ها جان‌شان را مسموم می‌کند. دوندگانی را می‌مانند که پس از دویدنی سخت و توان‌فرسا، به‌جای آن‌که برلب چشمه‌ساری با صفا بیارمند، خود را یا در کنارجاده‌ای خاکی، در معرض بادهای سهمگین حملات بی‌انصافانه می یابند و یا تنها در یک خرابه متروک. نمونه ای چند از صدها تجربه را باز گوکنم.

چند سال پیش نیمه‌شبی در خلوت کتاب‌خانه‌ام کتاب «امیدها و ناامیدی ها» از دکتر کریم سنجابی را می‌خواندم ، ناگهان همسرم را دیدم که بر در ایستاده و نگران می‌پرسد چه شده که بلند‌بلند گریه می‌کنی؟ گفتم این سخن دکتر سنجابی را می‌خواندم. او در زمانی که پس از انقلاب مخفی شده بود، تعدادی از یارانش و خانواده اش اصرار داشتند که قاچاقی از ایران بیرون برود، ولی او نمی‌پذیرفت. می‌گفتند اگر بمانی دیر یا زود پیدایت می‌کنند و دستگیرت می‌کنند و چه بسا بکشندت. او در پاسخ می‌گفت: برای چه جان به سلامت بدر برم و چند سال دیگر این عمر بی‌حاصل را ادامه دهم. به همسرم گفتم آیا از این تلخ‌تر هم می‌شود، که مبارزی پس از بیش از شصت سال تلاش و محنت، عمرش را بی‌حاصل بداند. این‌جا مسئله ترس از حکومت نیست، بلکه خسته از ناسپاسی مردم است،‌ وگرنه او که عمری خطر کرده بود، مسلما در پیری از مرگ نمی‌هراسید. اگر مردم مبارزات او را پاس می‌داشتند، در این سن چه آسان محنت یا مرگ را می پذیرفت.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/36239

محمد خاتمی؛ محبوبیت ‌و محدودیت

زیتون– انتشار اخبار ضد و نقیض از اعمال محدودیت‌های جدید برای محمد خاتمی٬ رییس جمهوری اصلاحات٬ موج اعتراض کاربران فضای مجازی را برانگیخت.

روز چهارشنبه محمدرضا تابش، نماینده مجلس به خبرگزاری ایسنا از «اعمال محدودیت‌های جدید در مورد رییس دولت اصلاحات» گفت و از این محدودیت‌های ادعایی ابراز تاسف کرد.

کاربران فارسی زبان فضای مجازی در اعتراض به این موضوع٬ شب گذشته هشتگ #خاتمی_ماندگار را تبدیل به ترند اول ایران در توییتر کردند.

امروز نایب رییس مجلس٬ علی مطهری٬ نیز در یادداشتی اینستاگرامی با عنوان «چرا ایجاد محدودیت»؛ تاکید کرد که «با محدودیت‌ها بر محبوبیت آن سید می‌افزایند.»

به نوشته نایب رییس مجلس «محدودیت‌های جدید برای جناب آقای سیدمحمد خاتمی که گفته می‌شود از سوی دادگاه ویژه روحانیت به ایشان اعلام شده و این خبر توسط نزدیکان وی تایید شده است، گذشته از غیرقانونی بودن آن که یک دادگاه بدون حضور متهم و شنیدن دفاعیات او و احیانا وکیلش و استفاده او از حق اعتراض و تجدید نظر چگونه چنین حکمی را صادر کرده است، انسان را به فکر وا می دارد که در شرایط امروز جامعه که احتمالا آمریکا تا ۱۰ روز دیگر از برجام خارج می‌شود و منتظر یک بهانه حقوق بشری است، آیا کسانی که چنین تصمیماتی می‌گیرند از روی نادانی چنین می‌کنند یا نقشه‌ای دارند که مثلا زودتر به پایان برجام برسند. هر دو حالت مایه تاسف است. در حالی که افکار عمومی جامعه پی در پی علامت می‌دهد که مخالف ادامه حصر خانگی است، آن‌ها یک حصر دیگر اضافه می‌کنند و شخصیتی را بدون مستند قانونی از حقوق اجتماعی و شهروندی‌اش محروم می‌نمایند.»

او همچنین تاکید کرد که اگر ایشان و دو نفری که در حصر خانگی به سر می‌برند خطایی کرده‌اند باید روال قانونی خود را طی کند و تکلیف آن همراه خطاهایی که بخشی از نظام در آن وقایع مرتکب شد در دادگاه علنی صالح روشن شود. اگر این ها در طولانی کردن اعتراضات و در نتیجه بهره برداری دشمن خطا کرده‌اند، در مقابل مثلا برخی اعضای شورای نگهبان و رییس‌جمهور سابق خطاهای فاحش مرتکب شدند. این نمی‌شود که مردم را برده خود بدانیم و برای آن‌ها دستور حصر و محدودیت صادر کنیم. مجلس در این جا وظیفه سنگینی دارد و باید از حقوق ملت دفاع کند و اساسا فلسفه وجود مجلس جلوگیری از خودکامگی‌ها و دفاع از حقوق ملت است.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/36245

آقای لاریجانی، تریبون مجلس هم دروغ بود؟
سالار کرمانی

یک معادله خیلی‌خیلی ساده است. فرض می‌گیریم آمدنیوز شایعه کرده که دختر «آملی لاریجانی» جاسوس است و اطلاعات حیاتی نظام را در اختیار سرویس‌های جاسوسی بریتانیا و ایتالیا قرار می‌داده. قبول! این شایعه و ساخته ذهن خیالباف «روح‌الله زم» پسر حجت‌السلام زم است. چرا به جرم انتشار خبر کذب به قصد تشویش اذهان عمومی و تبلیغ علیه نظام، بازخواست و مورد تعقیب و تنبیه قرار نمی‌گیرد؟ چون در محدوده انتظامی و امنیتی و در دسترس ما نیست. دقیق و درست و منطقی. به آن هم اضافه کنیم که چون ایشان در کشور بیگانه زندگی می‌کند، بیگانگان هم با همین قصد یعنی تشویش اذهان و تبلیغ علیه نظام به او کمک‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری هم می‌کنند.

با این وصف اما، آیا «سعید مرتضوی» که از برادر آقای رئیس قوه قضا، به قصد تشویش اذهان عمومی، اخاذی و سوءاستفاده، هنگام پیشنهاد رشوه، فیلم تهیه کرده و در اختیار ریس‌جمهور سابق قرار داد، او هم در دسترس نیست تا تحت تعقیب و بازخواست و تنبیه قرار بگیرد؟

و علاوه بر آن، آیا آقای احمدی‌نژاد، که آن فیلم را ــ‌ نه در یک کانال تلگرامی ــ بلکه از تربیون مجلس شورای اسلامی منتشر و مطرح کرد، ایشان هم مثل روح‌الله زم در دسترس نیست و تعقیب آن با دشواری‌های تعقیب روح‌الله زم همراه است؛ که ایشان هم نه تحت تعقیب قرار می‌گیرد، نه بازجویی می‌شود و نه مجارات؟

از این‌ها گذشته، اگر فیلمی که از برادر ریس قوه قضاییه توسط سعید مرتضوی تهیه شده و در آن برادر ریس قوه قضا که همزمان برادر ریس قوه قانون‌گذاری کشور هم هست، به تلاش برای پرداخت رشوه یعنی ارتشا، متهم شد، و آن فیلم در مجلس شورای اسلامی هم منتشر شد، کذب نیست و درست است، چرا آقای «فاضل لاریجانی» که متهم به ارتشا شد، تحت تعقیب و مجازات قرار نگرفت؟

با این استاندارهای دوگانه چگونه توقع دارید مردم حرف شما را باور کنند و حرف روح‌الله زم را باور نکنند؟ و با وجود این تناقض‌های متعدد چگونه توقع دارید بالاخره یک ریسمان اعتماد برای چنگ‌زدن و یک ستون مطمئن برای تکیه‌گاه اعتماد مردم وجود داشته باشد، و مردم ایران از یک‌طرف و مردم دنیا و مسؤولین دنیا از طرف دیگر به شما و حرف شما اعتماد کنند؟

بگذریم از این‌که برادر دیگر آقایان لاریجانی سال‌هاست در اخبار شفاهی قریب به یقین به زمین‌خواری و حق مردم‌خواری و تحصیل مال نامشروع متهم است و سوگ‌وارانه سمت دفاع از حق مردم ایران را به نمایندگی در سازمان‌های بین‌المللی بر عهده دارند.
http://zeitoons.com/36259

حصول توافقات اولیه برای آغاز گفت‌وگو میان بغداد و اربیل

زیتون– رییس دیوان ریاست اقلیم کردستان٬ خبر از توافق بارزانی و دوتن از معاونان رییس جمهوری عراق برای حل اختلافات میان اربیل و بغداد داد.
وب‌سایت کرد پرس به مقل از «روداو» خبر داد که در پی دیدار و گفت‌وگو میان رییس اقلیم کردستان و علاوی و نجیفی بر سر چهار بند در راستای حل اختلافات میان اربیل و بغداد توافق کرده‌اند.

این نشست امروز (شنبه) در حاشیە مراسم بزرگداشت جلال طالبانی در شهر سلیمانیه عراق برگزار شد.

بر اساس اطلاعیه ریاست اقلیم کردستان، در نشست سه جانبە میان مسعود بارزانی رییس اقلیم کردستان و ایاد علاوی و اسامع نجیفی معاونان رییس جمهور عراق وضعیت کنونی عراق و چگونگی حل مسائل و مشکلات بررسی شدند.

فواد حسین رییس دیوان ریاست اقلیم کردستان اعلام کرد کە بارزانی، علاوی و نجیفی بر سر چهار بند توافق کردند.

همچنین شنیده شده که کردها حاضرند اگر پیش‌شرط‌هایشان مورد قبول بغداد قرارگیرد، ایجاد «کنفدراسیون» در عراق را بپذیرد.

ایادعلاوی نیز از گفتگو و نتایج این دیدار ابراز رضایت کرده است.

همه‌پرسی استقلال اقلیم خودمختار کردستان عراق٬ سوم مهرماه٬ در سه استان اقلیم کردستان به علاوه برخی مناطق مورد منازعه میان اقلیم و دولت عراق و همچنین در برخی از مراکز رای‌گیری خارج از عراق برگزار شد.
بر اساس اعلام کمیسیون عالی همه‌پرسی و انتخابات اقلیم کردستان عراق٬ ۹۲.۷۳ درصد از رای‌دهندگان به این همه‌پرسی رای مثبت داده‌اند. این همه پرسی از سوی دولت مرکزی عراق و همسایگان اقلیم کردستان رد شد.

http://zeitoons.com/36322

گزارش زیتون از آخرین وضعیت جسمی علیرضا رجایی

زیتون– پنج هفته پس از جراحی سنگین برای تخلیه بخش‌هایی از فک فوقانی و عضلات صورت و همچنین چشم راست علیرضا رجایی، این روزنامه‌نگار و فعال ملی مذهبی همچنان درگیر عوارض این عمل سنگین است.
یکی از نزدیکان این فعال سیاسی به «زیتون» گفت این زندانی سیاسی سابق در چالش جدی با پیامدها و آسیب‌های جراحی و همچنین دشواری در تغذیه بسر می‌برد.
برمبنای این گزارش، صحبت کردن و غذا خوردن به‌علت آسیب به لب‌ها و فقدان عضلات سمت راست صورت، برای علیرضا رجایی سخت و رنج‌آور است.
علی‌رضا رجایی، دوازدهم شهریورماه در پی عمل جراحی برای کنترل بیماری سرطان، چشم و استخوان گونه راستش را از دست داد.
او که از سال ۱۳۹۰ به اتهام عضویت در ائتلاف نیروهای ملی مذهبی و اقدام علیه امنیت ملی، چهار سال را در زندان گذراند و در همان زندان بود که به بیماری سرطان سینوس مبتلا شد. خانواده و نزدیکان رجایی «ممانعت از درمان» وی در زندان را عامل پیشروی بیماری و شرایط امروز او می‌دانند.
به گفته نزدیکان علیرضا رجایی در طول سالهای زندان با درمان علی‌رضا رجایی که در زندان مبتلا به سرطان شده بود، مخالفت شد. پس از آزادی از زندان در آبان ۱۳۹۴ «چهار دوره شیمی درمانی سنگین و ۳۵ جلسه رادیو تراپی» داشته اما بیماری او عود کرد که در پی آن «شش دوره شیمی درمانی مجدد انجام شد» و بالاخره نیز تحت عمل جراحی قرار گرفت.
رجایی دانش‌آموخته دکترای علوم سیاسی و عضو شورای فعالان ملی ـ مذهبی ایران، در نیمه دوم دهه ۱۳۷۰ دبیر گروه سیاسی روزنامه‌های پرآوازه جامعه، توس، خرداد، عصر آزادگان و نشاط بود؛ روزنامه‌های اصلاح‌طلبی که جملگی توقیف شدند. او همچنین عضو شورای سردبیری نشریاتی چون ایران فردا، نامه و پیام هاجر بوده است؛ نشریاتی که آنها هم هدف توقیف واقع شدند.
رجایی در انتخابات مجلس ششم نامزد شهر تهران و جزو ۳۰ نماینده منتخب شهروندان پایتخت شد؛ شورای نگهبان اما با ابطال بیش از ۷۰۰ هزار رای مانع ورود وی به مجلس شد و بجایش غلامعلی حداد عادل از فعالان سیاسی محافظه‌کار و بستگان رهبر جمهوری اسلامی را روانه مجلس کرد.

http://zeitoons.com/36385