حسن روحانی به نیویورک می‌رود

زیتون-نیلوفر سعیدی: طرح موضوعی جدید، ارائه‌ی یک سخنرانی متفاوت و یا ابتکاری که بتواند حضور حسن روحانی را در نشست امسال مجمع سازمان ملل متحد اثرگذار کند، کار آسانی نیست.

سخنرانی سران و مقامات کشورهای جهان در نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل و سخنرانی آن‌ها در این نشست‌ها، به یک امکان رسانه‌ای برای طرح ایده‌های مختلف و همچنین فرصتی فشرده و کم‌هزینه برای انجام بیشترین دیدار و گفتگو با مقامات کشورها تبدیل شده است.

از رجایی و خامنه ای تا خاتمی، احمدی نژاد و روحانی
محمدعلی رجایی به توصیه آیت‌الله خمینی، در سال ۱۳۵۹ به جای بنی صدر به سازمان ملل رفت و بعد از او نیز در سال ۱۳۶۶ آیت‌الله خامنه ای به عنوان رییس‌جمهور، راهی نیویورک شد. اما هاشمی رفسنحانی در دوران ریاست‌جمهوری خود، هیچ‌گاه برای سخنرانی در نشست سازمان ملل، راهی آمریکا نشد و علی‌اکبر ولایتی در طول دوران مسئولیت خامنه‌ای و هاشمی، تقریبا هر سال در این نشست شرکت می‌کرد.

رفتن یا نرفتن؟ روحانی و توصیه ی کیهانی
به‌نظر می‌رسددر فضای سیاسی و تبلیغاتی فعلی در ایران، رفتن یا نرفتن به نیویورک تبدیل به مساله شده و کمتر به این موضوع فکر پرداخته می‌شود که اساسا در شرایط فعلی، رییس جمهور ایران، در نیویورک حرفی برای گفتن خواهد داشت یا نه.
اولین بار، حسین شریعتمداری، نماینده رهبر ایران در روزنامه کیهان، بود که ایده‌ی ضرورت عدم حضور روحانی در نشست امسال سازمان ملل را مطرح کرد.
وقتی هم که مشخص شد دونالد ترامپ رییس‌جمهور آمریکا، قصد دارد حضور در سازمان ملل را به یک شوی بزرگ تبدیل کند، اصولگرایان بیش از پیش از ایده‌ی عدم حضور روحانی دفاع کردند. اما حسام‌الدین آشنا مشاور ارشد روحانی که همواره در سفر به آمریکا او را همراهی کرده، معتقد است که «استدلال برای عدم حضور» از ترس این‌که روحانی در جلسه شورای امنیت شرکت کند «غلط» است.
پس از آن‌که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در تویتر خود اعلام کرد که شخصا ریاست جلسه شورای امنیت درباره «ایران» به عهده خواهد گرفت، موضوع استفاده از حق حضور ایران در این نشست ، اسباب نگرانی اصول‌گرایان شد.
https://tinyurl.com/y7fdz75a

متن کامل در زیتون:

http://zeitoons.com/55588

این که تتلوست، هی بزنیدش!
ابراهیم نبوی

آقای حمید رسایی عزیز!
دیدم که حکم مهدور‌الدم بودن آقای امیر تتلو را صادر کردید، خوشحال شدم. گفتم حتما در مملکتی که رهبرش بعد از اینکه مرجع تقلید شد، مجتهد می‌شود و وزیر خارجه‌اش پس از رفتن به فرنگ در کلاس زبان ثبت نام می‌کند، لابد شما هم در این چند ماهی که توئیت بازی می‌کردید مجتهد جامع‌الشرایط شده و حکم هدر بودن خون مسلمان را صادر می‌کنید.

زمانی آقای جلال رفیع طنزنویس شیرین‌زبان می‌گفت در صدر اسلام کفار و منافقین را کتک می‌زدند و به او می‌گفتند شهادتین را بگو تا ولت کنیم. البته خیلی کار خوبی نمی‌کردند، ولی آن روزها کتک زدن یکی از وسایل تبلیغی برای توسعه دین بود و خیلی اشکال نداشت. منتهی الآن طرف خودش می‌گوید مسلمان است، هیچ ادعای خاصی هم ندارد، او را می‌گیرند و می‌برند زندان و می‌زنند و می‌گویند اعتراف کن من مسلمان نیستم. بعد که تحت فشار قرار گرفت و اعتراف کرد که من مسلمان نیستم، می‌گویند حالا بیا توبه کن و مسلمان بشو. بعد هم یک جدیدالاسلام مثل تتلو یا فراستی یا چرخنده یا فلان و بهمان درست می‌کنند و این بدبخت بیچاره را که داشته برای خودش دلی دلی می‌کرده و دلش به چهار تا بغ بغو خوش بوده، می‌آورند و مجبورش می‌کنند که بشود سخن‌گوی اسلام.

مشکل این است که مسلمان بودن به اینجاها هم ختم نمی‌شود. بقول عبید زاکانی ترسایی مسلمان شده بود، روز که شد ختنه‌اش کردند و شب که شد مجبورش کردند که پیش برادر طوسی قرائت قرآن یاد بگیرد. صبح با درد و رنج بسیار می‌گفت: این مسلمانان عجیب ملتی هستند، صبح چنین‌اند و شب چنان.

آیت الله خمینی یک زمانی سی سال قبل حکم ارتداد و قتل سلمان رشدی را صادر کرد و درست از همان تاریخ سلمان رشدی هم معروف شد هم میلیونر. در نوادر راغب اصفهانی آمده است که شوهری در بصره زنش را نفرین می‌کرد که الهی بمیری که روزگار مرا سیاه کردی. زن گفت: نفرین کن! سی سال است هر روز حجاج بن یوسف را نفرین می‌کنی و هر هفته که می‌گذرد گردنش کلفت تر می‌شود.

آقای رسایی!
شما چرا فکر می‌کنی وقتی کسی ر ا ترساندی و کتک زدی و تعهد از او گرفتی، و مجبورش کردی کنار حضرتعالی بایستد و با شما مرتکب عکس شود، تا آخر عمرش روی این پیمان خواهد ماند؟ چرا فکر می‌کنی حتی همین الهام چرخنده شب که توی خانه موزیک گوش می‌کند به تو و آقا و جد و آباد همه‌تان فحش نمی‌دهد؟
https://tinyurl.com/ya5vpqy9

متن کامل در زیتون:

http://zeitoons.com/55579

فرشگرد یا عقب‌گرد برای بازگشت پهلوی‌ها؟
هژیر عطاری

در روزهای اخیر نامی در خبرها و شبکه های اجتماعی به گوش می خورد که خبر از ایجاد تشکل یا شبکه ای جدید در راستای براندازی جمهوری اسلامی از بدنه عمدتا متعلق به «دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» می دهد. راستای این شبکه محل بحث و موضوع این نوشته نیست زیرا بسیاری هستند در داخل و خارج از مرزهای جغرافیایی ایران که بر اصلاح ناپذیری جمهوری اسلامی در شرایط فعلی و لزوم جایگزینی آن با یک حکومت عرفی چه مشروطه پارلمانی ، چه جمهوری و چه هر مدل دیگری از حکومت که توسط اکثریت مردم ایران در یک رفراندوم آزاد مورد انتخاب قرار گیرد ، اتفاق نظر دارند .

موضوع مورد بحث ، بیانیه منتشر شده توسط این گروه جهت اعلام موجودیت این تشکل است . در آن نکاتی دیده می‌شود که شاید مثبت‌ترین و خوشبینانه‌ترین تعبیر برای آن «سنگ بنای کج» باشد.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55593

بیانیه تحلیلی اعضا و علاقمندان نهضت آزادی ایران (خارج کشور)
تحلیلی از «بحران‌های فزاینده»

زیتون– جمعی از اعضا و علاقمندان به نهضت آزادی در خارج از کشور ضمن صدور بیانیه‌ای نسبت به بحران‌های فزاینده هشدار دادند.

به گزاش «زیتون» در این بیانیه با اشاره به هر سه مولفه اقتصادی٬ سیاسی و اجتماعی آمده است: «شرایط کشور بسیار خطیر و اضطراری است؛ دو کنش سیاسی در مقابل کشور در واشینگتن شکل گرفته است؛ کنشی از ناحیه نیوکان‌ها و نتانیاهو برای فلج کردن اقتصاد کشور، و کنشی از ناحیه ترامپ و تیم تندرو او که پس از شکست در سیاست‌های تجاری خارجی و ناکامی در مذاکره با کره شمالی در صدد کسب وجهه ای برای خود است، ترامپ صبر و حوصله و ظرفیت به نتیجه رسیدن تحریمها را ندارد و با اتکاء به اهرم زود و زور و خصلت سوداگری خود نیازمند مذاکره و معامله است، از این نقطه ضعف می‌توان به سود منافع ملی بهره گرفت و احیانا به کمک حامیان اروپایی بر سر مسائل مشترک مذاکره کرد.»
https://tinyurl.com/yazh4rla

متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:

http://zeitoons.com/55598

رسانه؛ این‌جا وسیله هم «هدف را توجیه می‌کند»!
طاها پارسا

از متن:
کارکرد رسانه‌ برای خلق باوری که هیچ توجیه دیگری ندارد، با اشاعه‌ی دیدگاه‌های مخالف یا موافق آن و یا بررسی‌های کارشناسی شکل نمی‌گیرد، بلکه صرف نشاندن یک باور یا کالا در دیدگاه عوام می‌تواند آن باور یا کالا را به یک پدیده و یا آلترناتیو برای باورها و کالاهای مشابه تبدیل کند. حتی انتشار یک شایعه که بلافاصله هم توسط همان رسانه تکذیب شود، احتمالی را در ذهن مخاطب می‌نشاند که هیچ‌گاه آثار آن حذف‌شدنی نیست. یعنی در این‌جا رسانه کارکردی غیر از تبلیغ و تنفیذ دارد، که همانا «ساخت» یا «توجیه» است. رسانه‌ای که صحنه‌های پورنو را نشان می‌دهد، پورن را توجیه می‌کند حتی اگر تمام بقیه‌ی وقتش را به نقد صنعت پورن بگذراند. رسانه‌ای که صحنه‌های خشن را نشان دهد، خشونت را در نزد عموم «موجه» می‌سازد، حتی اگر هدفش نقد آن باشد. و بر همین منوال رسانه‌ای که با تروریست‌ها گفتگو کند، ترور را موجه کرده است حتی اگر تمام تحلیل‌هایش در قباحت خشونت باشد. اصولا چیزی که در رسانه منتشر شد به جایگاهی می‌رود که ارزش رسانه‌ای پیدا کرده و عملا به کالایی تبدیل شده است که رسانه خالق آن است

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55614

حمله تروریستی به مراسم رژه نیروهای مسلح در اهواز
یک حمله، چند مدعی

زیتون ـ مهسا محمدی: صبح امروز سایت‌های خبری و شبکه‎های اجتماعی فارسی‌زبان را خبر یک حمله تروریستی انباشت. در جریان رژه نیروهای مسلح در اهواز که به مناسبت سالگرد آغاز جنگ ایران و عراق دراین شهر در جریان بود، گروه مسلح مهاجمی از پشت جایگاه مقامات و فرماندهان شروع به تیراندازی کرده و تعداد زیادی کشته و زخمی بر جای گذاشتند.

آمار تایید شده‌ی تعداد کشته شدگان این حمله تا زمان انتشار این گزارش ۲۹ نفر است و صحبت از ۶۰ نفر زخمی هم به میان آمده است. در میان کشته‌شدگان یک کودک ۴ ساله و یک خبرنگار هم حضور داشتند.

الاحوازیه، داعش یا موساد؟

ساعتی از این حمله نگذشته بود که یعقوب حر التستری، سخنگوی «جنبش عربی آزادی‌بخش الاحواز» در گفت‌وگویی با تلویزیون ایران اینترنشنال «مقاومت ملی اهواز» را مسئول انجام عملیات در شهر اهواز معرفی کرد.

سخنگوی این گروه جدایی‌طلب عرب، این اقدام را در پاسخ به «اعدام و دستگیری‌های فله‌ای» در استان خوزستان و انتقال آب به مرکز کشور و «مسائل زیست‌محیطی که زندگی را برای مردم غیرممکن کرده» عنوان کرد.

با این وجود دیری نگذشت که این حمله مدعی دیگری نیز یافت. خبرگزاری رویترز به نقل از وب‌سایت اعماق، رسانه خبری داعش (گروه حکومت اسلامی)، خبر داد که این گروه مسئولیت حمله به رژه نظامی در اهواز را بر عهده گرفته است. با این وجود گروه داعش «مدارک و شواهدی» از این امر ارائه نکرده است.

عجیب اینکه چند ساعت بعد از انجام عملیات و علیرغم اینکه سخنگوی سپاه هم در ابتدا این حمله را به الاحوازیه نسبت داده بود، ابوالفضل شکارچی،‌ سخن‌گوی ارشد نیروهای مسلح، اعلام کرد که «تروریست‌ها به داعش یا هیچ‌یک‌ از گروه‌های معاند نظام جمهوری‌اسلامی» وابسته نبوده‌اند بلکه وابسته به آمریکا و اسراییل بوده‌اند.

او تاکید کرد که «آنان در دو کشور حاشیه خلیج‌فارس پشتیبانی مالی و تسلیحاتی شده‌اند و در این کشورها آموزش‌دیده و سازماندهی شده‌اند. سلاح‌های‌شان را روزهای گذشته وارد کشور کرده و در نزدیکی محل‌ رژه پنهان کردند.»

اصرار این گرو‌ها برای برعهده گرفتن این مسئولیت این حمله تروریستی و از سوی دیگر انکار جمهوری اسلامی به این اتفاق ابعاد پیچیده‌ای داد.
https://tinyurl.com/ybwswb8h

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55628

طرح مطالبات فرهاد میثمی، دادرسی عادلانه را گوشزد کنید
در نامه‌ای به نمایندگان مجلس مطرح شد

زیتون– نزدیک به چهارصد تن از ایرانیان داخل و خارج از کشور در نامه‌ای به محمود صادقی و سایر نمایندگان مجلس خواهان اصلاح تبصره ماده ۴۸ قانون آیین دادرسی کیفری، و نیز بررسی وضعیت فرهاد میثمی در صحن علنی مجلس شدند.

به گزارش «زیتون» امضاکنندگان این نامه با اشاره به اعتصاب غذای فرهاد میثمى در اعتراض به روند دادرسی و نیز عدم دسترسی ایشان و سایر متهمین امنیتی به وکیل مستقل، از محمود صادقی و سایر نمایندگان مجلس از جمله خانم‌ها و آقایان سلحشوری، سعیدی، مطهری، حیدری و پزشکیان به سرانجام رساندن طرحی جهت اصلاح تبصره مذکور را خواهان شدند.

فرهاد میثمی٬ زندانی سیاسی در آستانه آغاز اعتصاب خشک٬ در پیامی از زندان اوین خواست‌های خود را برای پایان دادن به این اعتصاب اعلام کرده است.

به گزارش «زیتون» میثمی در این مرحله خواسته مشخص «آزادی بی‌قیدوشرط رضا خندان عزیز و رفع احضار و بازپرسی از خواهر گرامی‌شان و نیز خانم ژیلا مکوندی و آقای داوود فرهاد پور» را مطرح کرده‌ است.

او پیشتر در مرحله اعتصاب غذای تر بر خواسته مصداقی مشخصی تأکید نکرده بود و به‌منظور «جلوگیری از مزاحمت دستگاه‌های امنیتی برای اشخاص ثالث تا حد ممکن» و نیز «تن ندادن به رویه قضایی یک‌طرفه و ناعادلانه» ،«بدون امکان دفاع معنادار» و «بدون امکان انتخاب وکیل مستقل»، آن را ادامه داده‌ بود.

فرهاد میثمی٬ از فردای روز بازداشت (۹ مرداد) و بعد از اولین بازجویی دست به اعتصاب غذا زده بود.

فرهاد میثمی به اتهام تبانی و اجتماع به قصد بر هم زدن امنیت کشور بازداشت شده است.

او متهم است که نشان‌هایی با شعار «من با حجاب اجباری موافق نیستم»، در اختیار داشته است.
https://tinyurl.com/y7usqs6e

متن کامل نامه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:

http://zeitoons.com/55676

بیانیه 470 نفر از فعالان سیاسی و مدنی داخل و خارج از کشور با گرایشات مختلف فکری و سیاسی
🍃 در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی

زیتون- 470 نفر از فعالان سیاسی و مدنی با گرایشات مختلف فکری و سیاسی از داخل و خارج از کشور با صدور بیانیه ای تحت عنوان «در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و همزیستی» در رابطه با حوادث تروریستی و خونین اهواز موضع گیری کردند.

به گزارش «زیتون» در این بیانیه آمده است:«به گمان ما اینگونه اعمال تروریستی جز تشدید خشونت و فضای امنیتی نتیجه ای در بر نخواهد داشت، چون چرخه خشونت خلاف منافع و امنیت ملی و در نهايت به ضرر مردم ایران است.»
این بیانیه همچنین گفته است:«امیدواریم برخورد عکس العملی در فضای احساسی و غیرعقلایی با خشونت تعدادی انگشت شمار، به برخورد گسترده و بدون مبنای قانونی با طیفی گسترده تبدیل نشده و به چرخه خشونت در این گوشه سرزمین مان نینجامد.»
این بیانیه همچنین بر لزوم رفع تبعیض در مناطق قومی تاکید کرده و گفته است:« ما همانقدرکه عملیات تروریستی و چرخه خشونت را محکوم و مذموم می دانیم از بین بردن زمینه های اقتصادی و اجتماعی آن را از طریق عمران و آبادی و توسعه همه جانبه لازم مي دانيم، و رفع هرگونه تبعیض بین همه اقوام و گروه های مذهبی، زبانی و قومی ایرانی را ضروري ارزيابي مي كنيم.»

این نامه به امضای افرادی چون شیرین عبادی، حمید آصفی، زهره آقاجری، رضا آقاخانی ، ناصر آملی، نوشین احمدی خراسانی، بهمن احمدی امویی، حسن اسدی زیدآبادی، ابراهیم اصغرزاده، علی افشاری، بابک امیر خسروی، کاک حسن امینی، محسن امین زاده، ئالان (محمدعلی توفیقی)، عبدالعلی بازرگان، مسعود باستانی، عمادالدین باقی، آسیه باکری، رسول بداغی، مهران براتی، محمد برقعی، ژیلا بنی یعقوب، علیرضا بهشتی، بهروز بیات، علی تاجرنیا، سید مصطفی تاج زاده، ، خالد توکلی، رضا تهرانی، مهدی جامی، علیرضا جباری، جلال جلالی زاده، سعید حجاریان، مهدی خانبابا تهرانی، بهروز خلیق، ، امیرخسرو دلیرثانی، زهرا ربانی املشی، علیرضا رجایی، تقی رحمانی، سعید رضوی فقیه، ، حیسن رفیعی، عبدالله رمضان زاده، فرزانه روستایی، فیاض زاهد، حسین زمان، عیسی سحرخیز، محمد سیف زاده، منصوره شجاعی، ماشاءالله شمس الواعظین، سید علی صالحی، محسن صفایی فراهانی، کیوان صمیمی ، ریحانه طباطبایی، روئین عطوفت، احمد علوی، علیرضا علوی تبار، رضا علیجانی، محمدعلی عمویی، مهدی فتاپور، فرهاد فرجاد، حسن فرشتیان، منصور فرهنگ، پروین فهیمی، ابولفضل قدیانی،مرتضی کاظمیان، محسن کدیور، محمد حسین کروبی، محمدتقی کروبی، علی کلایی، مسعود لدنی، امیر مبینی، حسین مجاهد، الهه مجردی، فخر السادات محتشمی پور، ملیحه محمدی، مهدی محمودیان، سعید مدنی، علی مزروعی، رضا مسموعی، عالیه مطلّب زاده، محمد جواد مظفر، بدرالسادات مفیدی، علی اکبر موسوسی (خوئینی)، یوسف مولایی، عبدالله مومنی، احمد منتظری، سعید منتظری، آذر منصوری، حسن نایب هاشم، ضیاء نبوی، محمد نعیمی پور، حسین نعیمی پور، مهدی نوربخش، صالح نیکبخت، حسین واله، صدیقه وسمقی، محمد امین هادوی، احمد هادوی، بهاره هدایت، توران همتی، محسن یلفانی، رضا یوسفیان٬ حسن یوسفی اشکوری و دیگر فعالان سیاسی و مدنی رسیده است.
https://tinyurl.com/yao5tb8k

متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55692

اراده و امید، حریف را به «پذیرش» وادار می کند
پیام فرهاد میثمی ار اوین

زیتون– فرهاد میثمی٬ زندان سیاسی٬ پنجاه و پنجمین روز از اعتصاب غذا طی نامه‌ای از زندان اوین از «امید» نوشت.
فرهاد میثمی٬ از فردای روز بازداشت (۹ مرداد) و بعد از اولین بازجویی دست به اعتصاب غذا زده بود.
او به اتهام تبانی و اجتماع به قصد بر هم زدن امنیت کشور بازداشت شده است.
فرهاد میثمی متهم است که نشان‌هایی با شعار «من با حجاب اجباری موافق نیستم»، در اختیار داشته است.
این زندانی سیاسی در آستانه آغاز اعتصاب خشک٬ در پیامی از زندان اوین خواست‌های خود را برای پایان دادن به این اعتصاب اعلام کرده بود.
به گزارش «زیتون» میثمی در این مرحله خواسته مشخص «آزادی بی‌قیدوشرط رضا خندان عزیز و رفع احضار و بازپرسی از خواهر گرامی‌شان و نیز خانم ژیلا مکوندی و آقای داوود فرهاد پور» را مطرح کرده‌ است.
او پیشتر در مرحله اعتصاب غذای تر بر خواسته مصداقی مشخصی تأکید نکرده بود و به‌منظور «جلوگیری از مزاحمت دستگاه‌های امنیتی برای اشخاص ثالث تا حد ممکن» و نیز «تن ندادن به رویه قضایی یک‌طرفه و ناعادلانه» ،«بدون امکان دفاع معنادار» و «بدون امکان انتخاب وکیل مستقل»، آن را ادامه داده‌ بود.

به گزارش «زیتون» در این نامه که در بند چهارم زندان اوین نوشته شده٬ آمده است: «من با دیدن هر مورد موفقیت اجتماعی و مدنی از این دست و نیز موارد بسیارِ دیگری از تلاش‌های مدنی که در آستانه پیروزی و به نتیجه رسیدن هستند، هر آینه امیدوارتر و مصمم‌تر به ادامه‌ تلاش جمعی‌مان شده‌ام و می‌شوم. منظورم داشتن امیدی خوش‌خیالانه یا ساده‌انگارانه نیست بلکه منظورم دقیقا امیدی شناخت‌محور است، و اگر بخواهم صادقانه بگویم، این امید به‌هیچ‌وجه به معنای توهم بهبود کلان اوضاع در یک یا دو سال پیش رو نیست، اما مصداق آن به دوری ده ساله و بیست ساله هم نیست. بدیهی است که موارد شکست و پسرفت هم داشته‌ایم، اما این موجب آن نمی‌شود که دست از تلاش مستمرمان برداریم.»

فرهاد میثمی در ادامه تاکید کرده است: «پیروزی‌های پی‌در‌پی قطعاً – به شرط تلاش و ایستادگی مستمر – از آنِ خواستِ ملت است. از این رو قرار دادن ناامیدانه‌‌ی تعریف صورت مسئله در سمت حاکمیت و طرح قضیه در قالب اصلاح «ناپذیریِ» آن، بر دو تصور نادرست استوار است: از یک سو به خطا، قدرتی در سمت حریف را تا بدان حد بزرگ و یکپارچه فرض می‌کند و چنان مقهور و مرعوبش می‌شوند که آن را در جایگاه مانع کامل در برابر ایجاد تغییر می‌بیند و از سوی دیگر، قدرت اراده‌‌‌ یک ملت برای تغییر را چنان کوچک می‌شمارد که ناتوان از اِعمال و تحمیل تغییر بر حریف در نظر آورده شود. این از هر دو سو خطایی بس بزرگ است، همانطور که دست کم گرفتن قدرت حریف یا توهم درباره قدرت خویشتن نیز چنان است. نیک می‌دانم که ما با یکی از چِغِر و بدبدن‌ترین حریفان عرصه تاریخ معاصر جهان مواجهیم! اما این نهایتاً بدان معنا است که ما کاری بسیار سخت و سترگ پیش رو داریم، اما نه بیشتر از این. بسیار سخت، گاه بسیار هزینه‌بردار، اما نه غیرممکن.»
https://tinyurl.com/ydbjzds5

متن کامل این نامه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:

http://zeitoons.com/55696

گمانه‌زنی‌ها بر سر ملاقات سران ایران و امریکا در اجلاس سازمان ملل
مذاکره احتمالی میان «حامیان تروریسم»

زیتون ـ مهسا محمدی: بالاخره پس از اما و اگرهای فراوان روز گذشته حسن روحانی رییس‌جمهوری ایران عازم هفتاد و سومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک شد. تردیدها بر سر رفتن روحانی به دلیل بالا گرفتن اختلافات ایران و آمریکا بر سر خروج یکسویه ایالات متحده از برجام و بازگرداندن تحریم‌های ایران در طی ماه‌های اخیر بود.

فردا در مجمع عمومی سازمان ملل ابتدا دونالد ترامپ و سپس حسن روحانی سخنرانی می‌کنند. چهارشنبه هم جلسه شورای امنیت به ریاست ترامپ و در مورد ایران برگزار می‌شود اما هنوز این مسئله که حسن روحانی هم در این جلسه حاضر خواهد شد یا نه محل ابهام است
روحانی: آمریکا را پشیمان می‌کنیم

روحانی دیروز در فرودگاه مهرآباد قصد خود را از این سفر«پشیمان کردن» آمریکا اعلام کرد.

از سوی دیگر اما در آستانه این نشست، مایک پمپئو وزیر امور خارجه ایالات متحده در مصاحبه اى با شبکه خبرى فاکس با تاکید بر اینکه «رهبر کشور آیت‎الله خامنه ای است» او را تصمیم‌گیرنده نهایی دانست و درباره احتمال دیدار سران ایران و آمریکا در حاشیه این اجلاس اظهارنظر کرده و گفت که رئیس‌جمهوری ایالات متحده برای دیدار با مقام های ایران در نیویورک آماده است در صورتی که مقامات ایران آمادگی یک گفتگوی سازنده را داشته باشند.

با این وجود حسن روحانی در فرودگاه مهرآباد دیدارهای پیش‌بینی شده ایران در حاشیه این اجلاس را اینگونه شرح داد: «وزیر امور خارجه با وزرای ۱+۴ در نیویورک دیدار دارد و من هم با رهبران برخی از کشورهای اروپایی و آسیایی دیدار دارم و این موضوع مهم را دنبال خواهیم کرد که بتوانیم با کمترین هزینه از این تحریم عبور کنیم و آمریکا را برای تجاوزگری و مخالفت با کشورها از جمله ایران پشیمان کنیم.»
پیش از تصمیم نهایی حسن روحانی برای رفتن به این سفر که هر سال روسای جمهور ایران را به خاک آمریکا می‌کشاند در داخل ایران مخالفت‌هایی با این سفر انجام شد.

برخی معتقد بودند ایران در واکنش به اقدام آمریکا در خروج از برجام و بازگشت تحریم‌ها نباید به این نشست برود و پیشنهاداتی مانند حضور جواد ظریف به عنوان بالاترین مقام ایرانی یا فرستادن هیاتی بلندپایه بدون حضور رییس‌جمهور ارائه شد.

فریدون مجلسی کارشناس مسائل بین‌المللی در گفتگویی با جماران گفت که شرکت ایران در جلسه آینده شورای امنیت، یک امتیاز است که به ایران داده شده و ایران باید از این امتیاز استفاده کند و بتواند پاسخ گوی مطالبی باشد که در آن جا مطرح می شود، نه از این که غایب بوده و از این غیبت ضرر ببیند.

مجید انصاری، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام اما پا را از این هم فراتر گذاشته و معتقد است که باید این جلسه را به جلسه استیضاح ترامپ بدل کرد.

در نهایت به نظر می‌رسد که حسن روحانی و هیات همراه‌اش برای از دست ندادن تریبونی برای دفاع از جمهوری اسلامی و تاختن به بدعهدی آمریکا، عازم نیویورک شدند.
https://tinyurl.com/y8l2tcdm

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55718

اپوزیسیونِ منتظر؛ راز بقای جمهوری اسلامی
علی‌حسین قاضی‌زاده

درست در روزهایی که نظام جمهوری اسلامی ایران، در ضعیف‌ترین موقعیت تاریخی خود به سر می‌برد و از داخل با فساد گسترده و بحران ناکارآمدی و از خارج با تحریم‌های خرد کننده روبروست، قابل انتظارترین تصمیم حکومت، مماشات با بخشی از معترضین داخلی و مخالفان سیاسی و نرمش در برابر مواردی از لیست طویل مطالبات اجتماعی مردم است. اما چرا حکومت ایران، حتی در این فشار خردکننده، که مخالفان آن را خارج از تحمل نظام می‌بینند، حاضر به دادن هیچ باجی در عرصه داخلی و حتی خارجی نیست؟

می‌شود انواع و اقسام دلایلی را ردیف کرد که برخی ریشه در روحیات حاکمان فعلی دارد و بخشی دیگر در مسیری که این نظام در چهار دهه گذشته طی کرده، اما مهمترین این دلایل در کیفیت و ماهیت اپوزیسیون این نظام نهفته است.

اپوزیسیون برانداز یا اپوزیسیون منتظر
هر چند که کم نیستند گروه‌هایی که خود را برانداز معرفی می‌کنند اما در مقام تعریف، نظام جمهوری اسلامی فاقد اپوزیسیون برانداز است. براندازی زمانی به یک پروژه بالفعل مبدل می‌گردد، که گروهی با نام و افرادی مشخص، قادر به ارائه برنامه، ارائه استراتژی، اتخاذ تاکتیک‌های متناسب با جامعه هدف و توانمند برای همراه سازی یک بدنه اجتماعی باشند. بدنه‌ای که همراه با بخش رهبری، اجرا کننده تاکتیک‌های براندازی باشند. به عنوان مثال در روز مشخص بر سر کار حاضر نشوند، به خیابان بیایند، فضای رسانه‌ای را تسخیر کنند و یا حتی سرمایه‌های خود را از بانک‌ها خارج کنند و … چنین اپوزیسیونی در مواجهه با حکومتی که درگیر فساد، بیکاری و معضلات فراوان اقتصادی و اجتماعی است، قادر به اعمال فشار، مذاکره و کسب امتیاز است.

تدبیر نظام
نظام جمهوری اسلامی در شرایط کنونی خود را در معرض براندازی نمی‌بیند. حتی اعتراضات پراکنده، از آنجا که فاقد رهبری واحد و قدرتمند هستند، قابل مدیریت و مستهلک‌سازی‌اند. مهمترین خطری که در شرایط کنونی، نظام را تهدید می‌سازد، بحران فروپاشی است. این همان چیزی است که اپوزیسیون ایران به انتظارش نشسته و برایش تلاش می کند.

از همین رو تدبیر نظام کاملا متناسب با همین تهدید است. نظامی که مواجه با بحران فروپاشی است نه نیازی به همراه‌سازی مخالفین دارد و نه احتیاجی به عقب‌نشینی و تقسیم قدرت. تنها نیاز چنین نظامی مستحکم‌سازی ساختار قدرت و هماهنگی بیشتر اجزای مختلف نظام است. تغییر رویه رهبری ایران در مواجهه با دولت و مجلس، تلاش برای همدلی با آنها و ایجاد هماهنگی بیشتر بین نهادهای سیاسی و نظامی کشور، در همین راستاست. در واقع در شرایط کنونی، نظام هم و غم خود را بیشتر بر سر یک‌پارچه‌سازی ساختار قدرت معطوف کرده تا برطرف کردن دائمی معضلات اجتماعی.
https://tinyurl.com/y7cv93qj

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55728

غالب ایرانیان در نفی چرخه خشونت هم‌داستان‌اند!

رضا علیجانی

بیانیه ۴۷۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی داخل و خارج از کشور با گرایشات مختلف فکری و سیاسی «در محکومیت خشونت و ترور و در آرزوی صلح و هم‌زیستی» یکی از مهم ترین و نمادین ترین بیانیه های سیاسی در سالیان اخیر است.

دو مضمون محوری و اصلی این بیانیه بسیار مهم و راهبردی است یعنی: محکوم کردن «خشونت کور و تروریستی» و نگرانی نسبت به «چرخه خشونت».

این بیانیه با اشاره به «استقلال و تمامیت ارضی ایران و صلح و امنیت بین المللی» و تاکید بر اینکه « اینگونه اعمال تروریستی جز تشدید خشونت و فضای امنیتی نتیجه ای در بر نخواهد داشت، چون چرخه خشونت خلاف منافع و امنیت ملی و در نهایت به ضرر مردم ایران است»، نسبت به «چرخه خشونت» به خاطر «برخورد عکس العملی در فضای احساسی و غیرعقلایی» و «برخورد گسترده و بدون مبنای قانونی با طیفی گسترده» هشدار داده است. همچنین تاکید کرده که «ما همانقدرکه عملیات تروریستی و چرخه خشونت را محکوم و مذموم می دانیم از بین بردن زمینه های اقتصادی و اجتماعی آن را از طریق عمران و آبادی و توسعه همه جانبه لازم می دانیم، و رفع هرگونه تبعیض بین همه اقوام و گروه های مذهبی، زبانی و قومی ایرانی را ضروری ارزیابی می کنیم.»

و بالاخره این بیانیه به مخالفت بنیادی و راهبردی با «منطق دوگانه» در امر تروریسم پرداخته است با این مضمون که «هرگونه برخورد دوگانه با مبحث تروریسم (چه دولتی و چه غیردولتی ) را از سوی دولتها، نهادها، رسانه ها و افراد توجیه ناپذیر و محکوم دانسته و امیدواریم منطقه آشوب زده ما روزی با از بین رفتن هر نوع تروریسم و جنگ طلبی و خشونت گرایی و حمایت مالی یا سیاسی از این نوع رفتارها، روی صلح، امنیت و همزیستی مسالمت آمیز را به خود ببیند.»

اما جدا از این ابعاد و اجزاء آنچه این بیانیه را به شدت مهم و نمادین می کند طیف گسترده و بسیار متنوع امضاکنندگان آن در محکوم کردن خشونت کور و تروریسم و نگرانی نسبت به چرخه خشونت است.
دقت کنیم به در کنار هم آمدن اسامی پر شمار و البته متنوع از جریانات مختلف سیاسی اصلاح طلب و تحول خواه و طرفدار رفراندوم؛ از داخل و خارج کشور؛ تهرانی و شهرستانی؛ مشارکتی و حزب اتحاد ملت و مجاهد انقلاب و نهضت آزادی و ملی- مذهبی و کانون نویسندگان و فدائی خلق و جمهوری خواه و حزب چپ و …ِ؛ مذهبی و غیرمذهبی؛ چپ و راست؛ فعال مدنی و حقوق زنان و حقوق بشر و حق تحصیل و حقوق اقوام و…؛ فعال دانشجویی و صنفی معلمان و کارگران؛ روزنامه نگار و نویسنده و وکیل و شاعر و هنرمند و روحانی و معلم و استاد دانشگاه؛ کرد و ترک و عرب؛ مذهبی سنتی و نوگرا؛ فرزند شهید جنگ و مادر شهید جنبش سبز؛ نماینده و مسئول سابق حکومت تا زندانی سیاسی پس از انقلاب؛ زندانی یک رژیم و زندانی دو رژیم!؛ بوروکرات و تکنوکرات؛ زندانی و خانواده زندانی و… . اسامی این بیانیه به هیچوجه یکدست و یک فکر و برای زیاد شدن کمیت امضا کنندگان نیست.

بسیاری دیگر از افراد و جریانات سیاسی نیز با نوشتن بیانیه های گروهی و مقاله و مصاحبه و گذاشتن مطلب در فضای مجازی و…، خشونت و حمله تروریستی اهواز را با اشکال و زبانها و نقطه عزیمت ها و تاکیدات مختلف محکوم کردند.

حال؛ یک بار عرصه سیاسی کشور وطیف گسترده و متنوع و حتی متضاد محکوم کنندگان خشونتهای اهواز را مرور کنیم، چه جریاناتی در کارزار گسترده محکومیت خشونت و ترور غایب بودند؟ غایبان این صحنه صدای دیگر و متفاوتی نسبت به این طیف گسترده که می توان به نوعی نمادی از اکثریت مردم ایران دانست، داشتند و دارند.
https://tinyurl.com/ycrvras4

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55763

واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی به سخنرانی روحانی و ترامپ
روز ایران در سازمان ملل متحد

زیتون–سولماز ایکدر: روز گشایش مراسم هفتادوسومین دوره مجمع عمومی سازمان ملل، بی اغراق روز ایران بود.

دونالد ترامپ٬‌ رییس‌جمهوری آمریکا، به رغم اینکه پیشتر بارها برای مذاکره و دیدار با رهبران ایران ابراز تمایل کرده بود٬ به یک‌باره امروز طی توییتی این دیدار را «به آینده و تغییر رویکرد ایران حواله کرد.»

ترامپ با اینکه در این توییت روحانی را «مردی دوست داشتنی خواند٬ گفت که برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد.

او در حالی اعلام کرد که «برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد»٬که پیشتر مدعی شده بود که حاضر است با حسن روحانی از «موضع برابر» و بدون «قید و شرط» پای میز مذاکره بنشیند.

روز گذشته نیز مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا٬ در گفت‌وگو با شبکه خبری فاکس گفته بود که «رهبر واقعی ایران آیت الله خامنه‌ای است و دونالد ترامپ آمادگی دیدار با او را دارد.»
وقتی کریستین امانپور مجری CNN در گفت‌وگو با حسن‌روحانی از او پرسید: «امروز ترامپ در توییتی شما را مردی دوست‌داشتنی خوانده و دوباره از ملاقات گفته»، روحانی جواب داد: «به جای حرف، صداقت و جدیت لازم است. او دو سال پیگیر دیدار است. این ملاقات باید زمانی انجام شود که واقعا به نفع دو ملت و دو کشور باشد.»

دونالد ترامپ: حکومت جمهوری اسلامی یک دیکتاتور فاسد است

رییس جمهوری آمریکا از حکومت جمهوری اسلامی به عنوان یک «دیکتاتور فاسد» نام برد و افزود: «ما از همه کشورها می‌خواهیم تا زمانی که رژیم ایران به رویکرد تهاجمی خود ادامه می‌دهد این کشور را منزوی کند.»

دونالد ترامپ همچنین رهبران جمهوری اسلامی را به خاطر سیاست‌های‌شان به باد انتقاد گرفت و گفت که آنها «بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند.»

رییس جمهوری آمریکا در ادامه رهبران ایران گفت «منابع کشور را چپاول می‌کند تا خودشان را ثروتمند کرده و ویرانی را در سراسر خاورمیانه و ورای آن گسترش دهند.

به گفته او مردم ایران حق دارند از رهبران‌شان خشمگین باشند که به میلیاردها دلار از دارایی‌شان دستبرد زده‌اند، سهام با ارزش را به تملک خود در آورده و موقوفه‌های مذهبی را غارت کرده‌اند برای اینکه جیب‌های خود را پر کنند و گروه‌های نیابتی‌شان را به جنگ بفرستند.»

ترامپ تاکید کرد که «رهبران ایران بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند» و افزود که «آنها احترامی برای همسایگان، مرزها یا حق حاکمیت ملت‌ها قائل نیستند. همسایگان ایران بهای سنگینی را به خاطر دستور کار تهاجمی و توسعه‌طلبی ایران پرداخت کرده‌اند.»
حسن روحانی: من گفت‌وگو را از همین جا شروع می‌کنم

حسن روحانی٬ رییس جمهوری ایران٬در مهمت‌ترین فراز از سخنرانی‌اش در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «برای گفت‌و‌گو، نیازی به گرفتن عکس‌های دونفره نیست٬ من گفت‌وگو را از همین جا و پشت همین تریبون آغاز می‌کنم.»

به گفته رییس‌جمهوری ایران «آمریکا فکر می‌کند چون زور دارد، حق هم دارد.» او ادامه داد: «درک آن‌ها از قدرت، نه اقتدارِ مشروع و قانونی، که زورگویی است. هیچ دولت و ملتی را نمی‌توان به زور به پایِ میز مذاکره آورد و اگر چنین شود آنچه انباشت می‌شود، خوشه‌های خشم ملت‌هاست که نصیب زورگویان خواهد شد.»

حسن روحانی بخش عمده سخنرانی‌اش را به اعتراض نسبت به خروج آمریکا از برجام٬ اختصاص داد.

رییس‌جمهوری ایران در این رابطه گفت: «خرسندیم که جامعه بین‌المللی، خروج یک‌جانبه و غیرقانونیِ دولت آمریکا از برجام را برنتافت و در برابر آن موضعی قاطع اتخاذ نمود. برجام حاصل بیش از یک دهه تلاش دیپلماتیک و یک دوره مذاکرات فشرده برای رفع یک بحرانِ ساختگی بود. این سند توسط قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت به اتفاق آراء تأیید و به تعهدی بین‌المللی تبدیل شد. بر اساس این قطعنامه، همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای موظف‌اند از هر اقدامی در مغایرت با آن خودداری کرده و از اجرای برجام حمایت نمایند.»

او در ادامه با اعتراض به اینکه آمریکا از سایر کشورها نیز می‌خواهد برجام را نقض کنند٬ ادامه داد: «خطرناک‌تر اینکه، آمریکا همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی را تهدید می‌کند که اگر به قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت عمل کنند، مجازات خواهند شد. این دو، یعنی«دعوت عام برای سرپیچی از قانون» و «تهدید قانون مداران به مجازات»، برای اولین بار است که در تاریخ این سازمان، اتفاق می‌افتد. این روش منحصر به برجام نیست، حتی در برخورد آمریکا حتی با دیوان کیفری بین‌المللی نیز حاکم است.»


https://tinyurl.com/y7rsf2ry

متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55773

ارزیابی انتقادی انعکاس بیانیه‌ها در رسانه‌ها
جواد رحیم پور

این روزها بیانیه‌های متعددی در کشور و با امضاهای مختلف صادر می‌شود. اما انعکاس بیانیه‌ها کاملا متفاوت است و رسانه‌ها هم بنا به موضوع و هم بنا به چهره‌های امضاکننده، دست به گزینش می‌زنند.

در مورد رسانه‌های داخلی در برخی حوزه‌ها این رویه قابل درک است، مانند بیانیه‌هایی که در مورد مسائل مرتبط با زندانیان سیاسی منتشر می‌شود. اما در مورد بیانیه‌های عمومی طبعا وجه مشترکی بین رفتار رسانه‌های داخل و خارج کشور وجود دارد.

به طور کلی رسانه‌ها علاوه بر موضوع، اهمیت بیانیه را بر اساس اهمیت امضا کنندگان آن طبقه‌بندی و منتشر می‌کنند. در این رویکرد حقیقتی نهفته است اما در تمام موارد مصداق ندارد و با یک روش اطلاع‌رسانی‌کردن خطای زیادی ایجاد می‌شود.

معمولا نوعی عرف وجود دارد. رسانه‌ها در بیانیه‌های جمعی، تعدادی از فعالان مشهور را از بقیه اسامی جدا می‌کنند و نوعی لید اختصاصی درست می‌کنند و سپس بیانیه و اسامی سایر امضاکنندگان را قرار می‌دهند.
این روش اطلاع‌رسانی خطاهای زیادی دارد. به‌طور مثال در عنوان بیانیه‌ها ذکر می شود فلان تعداد از فعالان سیاسی و مدنی یا جمعی از نیروهای …. و… بیانیه را امضا کرده‌اند.
همین امر نشان دهنده ترکیب سیاسی و اجتماعی بیانیه است. بنابراین وقتی تفکیکی صورت می‌گیرد چند اتفاق می‌افتد که فهرست وار به آن اشاره می کنم:

۱- تبدیل یک بیانیه به دوبیانیه: یک بیانیه به دو بیانیه در عمل با اسامی مشهورین وغیر مشهورین تقسیم می‌شود. تبعات این امر عبارت است از:
۱-۱- وزن‌دهی به افراد امضا کننده: وزن‌دهی به افراد امضا کننده و قضاوت کردن بدون دلیل در مورد فعالیت سیاسی یا مدنی سایر امضا کنندگان
۱-۲- برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی: برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی از سایر امضا کنندگان به عنوان چهره‌های اصلی امضاکننده
۱-۳- بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان: بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان و کم اهمیت جلوه‌دادن اسامی آن‌ها در بیانیه. به عبارت صریح‌نر بود و نبود آن اهمیتی ندارد.

۲- ایجاد تبعیض بین امضا کنندگان: بر این اساس عمده بیانیه‌های صادر شده که جنبه اعتراضی به کاستی‌های جامعه دارد خود به تبعیض بین فعالان منجر می‌شود و در عمل رسانه‌ها یک تبعیض را به دو تبعیض تبدیل می‌کنند.

۳- کم اهمیت جلوه دادن واکنش جامعه مدنی: بسیاری از غیر مشهورین بیانیه ها حتی بیانیه‌های حزبی در واقع مربوط به حوزه مدنی یا پایگاه اجتماعی آن جریان مربوط می‌شود. بنابراین در این نوع بر جسته‌سازی‌ها اغلب فعالان مدنی از فهرست‌های گزینش‌شده باز می مانند و فعالان مشهور و نیمه مشهور سیاسی مورد اشاره قرار می‌گیرند.

بدیهی است در این گزینش جایی برای فعالان مدنی و یا فعالان اجتماعی باقی نمی‌ماند. به نظر می‌رسد رسانه‌های به رغم آنچه خود برای گسترش امر سیاسی و اجتماعی‌سازی کنش‌گری تلاش می‌کنند، در عمل هنوز نتوانسته‌اند میانه و رابطه درستی با جامعه برقرار کنند و در بزنگاه خود عناصر اجتماعی را مخفی و چهره‌های سیاسی را بر جسته می کنند.

۴- پیدا کردن سخنگو: برای رسانه‌ها بخشی از این تفکیک‌ها به دلیل ساده‌سازی و پیدا کردن سخنگو برای بیانیه صورت می‌گیرد. بیانیه‌های جمعی اغلب نه تشکیلاتی است و نه شبه تشکیلاتی و از ساز وکار حزبی پیروی نمی‌کند. اگر موضوع مهمی در میان باشد رسانه‌ها تمایل دارند بر اساس آنچه خود ساخته و گزینش کرده‌اند در مورد بیانیه از کسی توضیحی بخواهند.

برای این امر لازم نیست ابتدا تبعیض روا دارند و سپس وارد فرایند اطلاع‌رسانی شوند. کافی است به عنوان مطلع با یکی از امضاکنندگان کار رسانه‌ای‌شان را انجام دهند. درست است که چهره‌ها در دسترس‌ترند اما رسانه‌ها برای پیدا کردن بقیه آن هم در عصر رسانه وبا سرچ‌های ساده اغلب می توانند دیگران را هم پیدا کنند و نظر خواهی نمایند. البته این کار زحمت دارد و قصد ندارم در این امر تاکید زیادی داشته باشم.

۵- اطلاع‌رسانی غلط: یکی از تبعات تفکیک اسامی ، اطلاع‌رسانی نادرست است. درحالی که بیانیه‌ها جمعی است، خلاصه کردن آن به نام افراد مشهور، نوعی اطلاع‌رسانی نادرست است. به‌ویژه در بسیاری از موارد تهیه کنندگان و نویسندگان این بیانیه‌ها اتفاقا افراد مشهور نیستند و ناشی از حساسیت جامعه مدنی است. همراهی چهره‌ها و نمه افراد امضاکننده ارزشمند است و خلاصه کردن این نوع اقدامات مصداق اتفاقا اطلاع رسانی نادرست است.
https://tinyurl.com/ya43srv4

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55766

بازگشتِ #من_و_سانسورچی؛ قصه‌ی خودکارهای سبز و قرمز

زیتون- سولماز ایکدر: سانسور تنها بخشی از کار روزنامه‌نگاران٬ نویسندگان و فیلم‌سازان نیست، قصه زندگی هر کدام از ماست که هر روز زندگی عادی‌مان دست به گریبان سانسور است از پوشش٬ خوراک٬ آشامیدنی تا هر آنچه دوست داریم٬

با این‌حال، این واژه در زندگی برخی پررنگ‌تر می‌شود؛ از جمله کسانی که کارشان تولید محتوی است.

سانسورچی‌ها در رسانه خدایی می‌کنند. با خودکارهای سبز و قرمز٬ خط می‌کشند٬حذف می‌کنند٬‌تغییر می‌دهند تا مبادا «عفت عمومی جریحه‌دار شود»٬ مسئولی برنجد یا به گمانشان غباری بر دامن رسانه بنشیند.

برای سال‌نامه روزنامه‌ای اصلاح‌طلب و مشهور گفت‌وگویی گرفته بودم با علی یونسی٬ وزیر اسبق اطلاعات و مشاور اقوام حسن روحانی.

سانسورچی روزنامه که اتفاقا سابقه کار حزبی و سیاسی را نیز در کارنامه‌اش داشت٬ بخش عمده‌ای از مصاحبه را حذف کرد. در پاسخ به اعتراضم با این مضمون که «وزیر اسبق اطلاعات نمی‌فهمد چه بگوید٬ اما تو می‌فهمی و حذف می‌کنی» گفت: «بله٬ او نمی‌فهمد اما من می‌فهمم.»

با رونق گرفتن شبکه‌های مجازی برخی از این تولید کنندگان محتوی بخش‌های سانسور شده کارشان را منتشر کردند تا حداقل افکار عمومی در جریان آنچه «حذف» می‌شود، قرار گیرد.
ماجرای «#من_و_سانسورچی» در فضای مجازی مجددا با مجموعه توییت یحی نطنزی٬ داغ شد.

او در مجموعه توییتی نمونه‌هایی از آنچه را در مجلات همشهری سانسور می‌شود، منتشر کرد.

به نوشته او هر لغتی به ویژگی‌های زنان از جمله یائسگی٬ زیبایی٬ جوانی اشاره دارد از جمله «خط قرمز»‌های رسانه است و باید حذف شود؛ «رابطه داشتن با زنان» نیز مشمول همین قانون خواهد شد.

به گفته این روزنامه‌نگار همه‌ی کلماتی که مثل «پیامبر»، «تسبیح» یا «معبد» بار مذهبی داشتند٬ در متن‌های غیر مذهبی، نیز باید حذف و با کلمات خنثی جایگزین می‌شدند.

این مجموعه توییت جرقه‌ای شد برای دیگر روزنامه‌نگاران تا به ذکر خاطراتشان از سانسور بپردازند.

نزهت امیرآبادیان در این رابطه نوشت: «دبیر سرویس بین الملل بودم تو اوج جنگ سوریه و زمانی که حماس اعلام حمایت کرده بود از گروه‌های مخالف دولت سوریه و به ایران پشت کرده بود. گزارش اصلی صفحه همین موضوع بود. مدیر اصلاح‌طلب روزنامه صدام کرد تو اتاقش و پرسید: از کجا خط می گیری؟»

ایمان پاک‌نهاد٬ دبیر تحریریه در شبکه‌آفتاب٬ هم به ذکر تجربه‌اش در این رابطه پرداخت: «مطلب درباره‌ی سرطان پستان بود و به‌تبع تعداد کلمه‌ی پستان زیاد. صفحه رفت پیش سردبیر و با این یادداشت برگشت: این حجم از پستان برای یک پاراگراف زیاد نیست؟»

کاربر دیگری نوشت:

در دوران دانشجویی سرمقاله‌ای نوشتم برای یک نشریه‌ی ادبی، موضوع آن شماره شعر معاصر بود و جمله‌ای در متن من بود غریب به این مضمون: در سه دهه‌ی اخیر شعر معاصر فارسی مسیری رو به نشیب را طی می‌کند.#سانسورچی واژه‌ی نشیب را تبدیل کرده بود به فراز...سرمقاله را عوض کردم.

https://tinyurl.com/y8o9pj8e

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55874

جمهورى اسلامى و ایران‌زدایى از کارگزارانش
پیمان عارف

١-اسلام‌گرایان انقلابى که دست‌کم بعد از خرداد سال ۶٠ موفق شدند کلیت حاکمیت سیاسى را از آن خود کنند، با الهام از آراء آباء گفتمانى خود در اخوان المسلمین، ستیز با ملى‌گرایى را که در ایران برخلاف جهان عرب از سابقه‌اى دیرین و ریشه‌دار برخوردار بود، در دستور کار خود قرار دادند.

فهم مبتنى بر «امت واحده» اسلام‌گرایان مسلط تا به آن‌جا پیش رفت که آیت‌الله خمینى به دلیل مخالفت ملیون با لایحه قصاص دست به تکفیر آنها زد و حتى محمد مصدق، رهبر مورد احترام قاطبه ایرانیان، را نیز از دایره مسلمانى بیرون نهاد.

پس از آن بود که جمهورى اسلامى دست‌کم براى دو دهه به مبارزه‌اى بى‌امان با ملى‌گرایى پرداخت و نسلى از کارگزاران ساختار قدرت را تولید کرد که احتمالا بتوان گفت پس از اسلام‌گرایى فقاهتى ، دشمنى با ایران‌گرایى و هویت ملى ایران مهمترین عنصر سازنده شخصیت اجتماعى‌شان بود.

«کارگزاران بى‌وطن» اما خود در بستر دولت تحصیل‌دار به یک مشکل جدید براى حاکمیت دینى تبدیل شدند و کار به جایی رسید که چنان‌که از مرحوم مهندس سحابى نقل می‌شود او در پاسخ به بازجویانش در دهه ٧٠ درباره ابوالحسن بنى‌صدر گفت: شما نگران بنى‌صدر نباشید ؛ او ملى و رهرو مصدق است و به کشور خیانت نمی‌کند ؛ شما به فکر مأموران خودتان باشید که در اولین سفر خارجى شان به خدمت سرویس‌هاى خارجى درنیایند!

۲- اما مشکل تنها سفر خارجى کارگزاران نظام نبود.گفتمان دیگرى‌ساز جمهورى اسلامى با رهبرىِ شخصیتی ذاتا غیریّت‌ساز، از سال ۶٨ به‌ این سوى علی‌رغم خلف خود که سعى در انسجام اسلامگرایان پیرامون خود داشت، هر روز بیشتر و بیشتر دایره خودى‌ها را تنگ‌تر و تنگ‌تر کرد و حتى به کارگزاران خودپرورده‌اش نیز رحم نکرد و در اخراج‌شان از حاکمیت تردید به خود راه نداد!
کارگزاران بى‌وطن که حال بعضا رخت خارج‌نشینى نیز به تن می‌کردند از سویى چنان بار آمده بودند که وفادارى به کشور و منافع ملى ایران برایشان بى‌معنا بود و اساسا از روحیه ملى بهره و توشه‌اى نداشتند و از سوى دیگر آن‌چنان دچار رفاه‌زدگى تحصیل‌دارانه و «دولت‌خویى» بودند که در خارج از ایران نیز براى امرار معاش خویش راهى جز توسل به دولت ها نمی‌شناختند!

آنان، نه مانند تبعیدیان ابتداى انقلاب ثروتمند بودند که روى پاى خود بایستند و نه هم‌چو پناهندگان پس از انقلاب سختى کشیده و ساده‌زیست که بتوانند خود را به حداقل‌ها راضى سازند.

کارگزاران بى وطن و دولت‌خوى اما بهترین طعمه‌ها نیز بودند و هستند براى اقسام سرویس‌هاى خارجى، نه فقط به عنوان منبع اطلاعاتى بلکه در قامت‌هایى دیگر هم‌چو روزنامه‌نگار وابسته ، مدیریت رسانه‌ای و یا هر آنچه که با مدیریت افکار عمومى ایرانیان سروکار داشته باشد.

٣-در یک‌سال اخیر شاهد شکل‌گیرى نهادها و رسانه‌های فارسى زبان با اتهام وابستگى مالى-سیاسى و یا دست‌کم با منشأ مالى نامشخص بوده‌ایم؛ نهادهایی که بعضا کارگزاران تربیت شده نظام جمهورى اسلامى در آنها نیز نقش محورى بر عهده گرفته‌اند.

آنچه در این وانفساى ویرانى‌طلبى عربستان و آمریکا و اسرائیل نسبت به ایران -و نه تنها جمهورى اسلامى- علامت سؤالى بزرگ فراروى آدمى قرار می‌دهد، این است که جمهورى اسلامى با نیروى انسانى تولیدى خود چه کرده و می‌کند که با اولین کدورت از آن رهسپار آغوش رقباى منطقه‌اى و دشمنان تاریخى ایران زمین می‌شوند؟! این پرسش در هفته اخیر و در جریان رخدادهاى رسانه‌اى پس از حمله تروریستى اهواز شکلى دیگر به خود گرفت و آن این‌که آیا اساسا نسبت اپوزیسیون استخوان‌دار و مستقل حاکمیت دینى ایران با کارگزاران بریده از آن، چیست و چه باید باشد؟ و یا فردی که در ایران خون دل خورده و حتى زندان رفته و نهایتا تن به تبعید سپرده و جان در ایران باقى نهاده تا در برابر قدرت از کیان حقیقت دفاع کند، گر قرار بر چنین سر فرود آوردن و کرنشى در برابر قدرت مالى و احیانا سیاسی بوده مگر از ابتدا نمی‌توانست در برابر حاکمیت دین سالار کشور خود سر تسلیم فرود آورد و رنج دوران نیز نکشید و محنت تبعید نیز به جان نخرد؟
https://tinyurl.com/ybkyn6b3

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55842

ادامه بازداشت فعالان زنان در ایران
«نهاد امنیتی» خودسر، دولت «دست بسته و ناکام»

زیتون ـ مهسا محمدی: «پس از گذر از گیت فرودگاه و زمانی که به مقصد استانبول سوار هواپیما شده توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد.» این نحوه بازداشت مریم آزاد است. فعال حقوق زنان و کنشگر برابری جنسیتی اهل شیراز که در تهران دستگیر شد، درست در زمانی ک هر روز خبر «فرار» مظنونان اختلاس‌ها و پرونده‌های مالی سنگین به صورت قانونی و از فرودگاه‌های کشور مطبوعات را انباشته کرده است. آزاد، چهارمین و تا به امروز آخرین بازداشتی از سری بازداشت‌های یک ماه اخیر فعالین زنان است.

سه فعال حقوق زنان، نجمه واحدی جامعه شناس، هدی عمید وکیل و رضوان محمدی دانشجوی مطالعات جنسیتی، هم حدود یک ماه پیش توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند.

نامی از نهاد امنیتی بازداشت‌کننده‌ به میان نمی‌آید اما از شنیده‌ها اینگونه برمی‌آید که دست اطلاعت سپاه در کار است. چند سالی است که سپاه برای خود وظیفه برخورد با فعالین مدنی را تعریف کرده است، از فعالان محیط زیست گرفته تا فعالان زنان، دانشجویان، دراویش و مخالفان حجاب اجباری.

بازداشت اجراکنندگان مصوبات دولت

اشتراک بازداشتی‌های اخیر ارائه آموزش‌‌های حقوقی و برگزاری کارگاه‌های با موضوع برابری زن و مرد در مورد ازدواج بود. نجمه واحدی و هدی عمید در شهریور ماه مطابق روال پیش از آن در حال تدارک کارگاهی درباره قوانین ازدواج و شروط ضمن عقد بودند. سه روز مانده به برگزاری کارگاه بازداشت شدند. کمپین حقوق بشر ایران می‌گوید:«عمید و واحدی هیچ فعالیت مشترکی بجز شرکت در کارگاه‌های آموزشی دارای مجوز قانونی نداشتند، بنابراین هیچ بهانه‌ای برای بازداشت آنها وجود ندارد.»

هدی عمید وکیلی است که تعداد زیادی از زنان را در دادگاه به صورت رایگان وکالت کرده . او فعال مدنی در حوزه برابری جنسی در ازدواج است و شروط ضمن عقد را آموزش می‌دهد. نجمه واحدی، هم جامعه شناس است و مطالعات زنان خوانده و بر موضوعات کار زنان، حقوق و شرایط نابرابر و بازنشستگی آنان تمرکز کرده است. رضوان محمدی نیز در زمینه ترویج برابری جنسی آنلاین فعال بوده است و در کارگاه‌های برابری جنسی شرکت می‌کرد.

بازداشت کسانی که حجاب خود را برداشته و یا بر سرچوب کردند، مخالفان حجاب اجباری و زنانی که سعی می‌کنند به ورزشگاه‌ها بروند، در جمهوری اسلامی به امری معمول بدل شده است. در حال حاضر فرهاد میثمی، نسرین ستوده، رضا خندان و ده‌ها فعال مدنی یا شهروندان عادی دیگر مستقیم و غیرمستقیم بخاطر فعالیت در این حوزه بازداشت و محکوم شده‌اند. با این وجود بازداشت فعالینی که در حال ارائه آموز‌ش‌هایی در چارچوب قانون هستند حاکی از یک بروزرسانی نامیمون در لیست جرایم تعریف شده از سوی اطلاعات سپاه است.

این در حالی است که ۴ روز پیش معصومه ابتکار معاون امور زنان و خانواده رییس جمهوری در توئیتر خود خبر از« سه مصوبه مهم» دولت داد که به ستاد ملی زنان و خانواده ابلاغ شده است. این سه مصوبه عبارت بود از تدوین شاخصهای عدالت جنسیتی،ارتقا آموزش های قبل و بعد از ازدواج، خط مشی ورزش و نشاط دختران و این مصوبات را «گامهای استوار برای زنان و خانواده» خواند.
https://tinyurl.com/ydblh5x8

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55906

در دفاع از جمهوری
ابوالفضل قدیانی و علیرضا رجایی

از متن:

جمهوری اسلامی اکنون تبدیل به رژیمی متشکل از کانون‌های متعدد قدرت شده ‌است که در مواضع بسیاری به‌دلیل تضاد منافع، با یکدیگر ناسازگار هستند. کالبد پارچه‌پارچه‌ی این رژیم عملاً مانع از آن می‌شود که همچون یک کل یگانه و واحد و همچون یک دولت واقعی عمل کند، و همین افتراق است که باعث می‌شود در قبال ناتوانی در حل بحران‌ها، هر روز بر دایره‌ی فسادها افزوده شود و هریک از کانون‌ها در برابر دیگری، موضعی اپوزیسیونی اتخاذ کند.

بسیاری از افراد پاکدست در داخل نهادهای حاکمیتی موجود اعتراف دارند که ساختارهای حاکم نه این که قادر به حل بحران‌های بنیان‌برافکن کنونی نیستند که خود بخشی اساسی از بحران هستند. سران جمهوری اسلامی پس از گذشت چهل سال از انقلاب، نتوانستند به تأسیس دولتی بپردازند که اجزای آن در هماهنگی و نه در تعارض و تناقض با یکدیگر باشد.

اکنون به‌صراحت می‌توان گفت، انحرافی که از بدو پیروزی انقلاب از مفهوم و مضمون واقعی جمهوری و جمهوری‌خواهی صورت گرفت و با تدوین آن قانون اساسی، این انحراف ساختارمند شد و ابعاد آن تا به امروز بسط و گسترش یافت، ریشه‌ی اصلی تمامی بحران‌هاست. اکنون زمان آن است که به همان مطالبه‌ی آغازین و مابه‌ازای مفهومی آن بازگردیم؛ جمهوری.

جمهوری یعنی تحقق بی‌واسطه‌ی اراده‌ی مردم. جمهوری یعنی اراده‌ی مردم را هیچ متن و هیچ مفسر متنی پیشاپیش محدود نخواهد ساخت. جمهوری را اسلام به زیر سلطه‌ی روحانیت و هیچ کاست ایدئولو‌ژیک و هیچ نهاد امنیتی نخواهد بود. در جمهوری، اسلام اخلاقی بارور می‌گردد تا موانع دیرپای ضد دموکراسی را به کناری ‌زند و همچون یک منبع اخلاقی و اعتقادی غنی، بر ضرورت حاکمیت بی‌چون و چرای مردم صحه گذارد.

این جمهوری با چنان اسلامی ناسازگار نخواهد بود و مردم را وادار نخواهد ساخت برای زیست شرافتمندانه تمامی سنن معنوی درخشان تاریخ خویش را نادیده بگیرند. جمهوری یعنی ایران برای ایرانیان بدون هیچ تبصره و اما و اگری. جمهوری وجه اجتناب‌‌ناپذیر تاریخ ایران است و جمهوری‌خواهی پرچم بلندی است که در زیر بیرق خود بیشترین نیروی اجتماعی و بیشترین سطح از مطالبات اجتماعی را دربر می‌گیرد و بر تمامی تمایزسازی‌های دروغین و ارتجاع و واپس‌گرایی‌های خانمان‌سوز و شرم‌آور خط بطلان می‌کشد.
https://tinyurl.com/y8hf4tek

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55948

غول خفته‌ای به نام مصرف مشروبات تقلبی در ایران
آن مِی که مرگ آوَرَد

زیتون-نیلوفر سعیدی: در حالی که حتی در سطوح حاکمیتی ایران نسبت به مواد مخدر، نگرش تابومحور وجود ندارد، اما هنوز هم هیچ نهادی حاضر نیست به پدیده‌ی مشروبات الکلی به‌عنوان یک نوشیدنی رایج دنیا نگاه کند.

این روزها، انتشار خبر مرگ ۲۷ شهروند به‌خاطر مسمومیت ناشی از مشروبات الکلی دست‌ساز، بازتاب گسترده‌ای در بسیاری از رسانه‌های ایران پیدا کرده است. مشروبات تقلبی موجب مرگ و مسمومیت شدید بیش از ۳۴۰ نفر در ۵ استان ایران شد.

مجتبی خالدی، سخنگوی اورژانس ایران درباره آخرین آمار مسمومان و فوت‌شدگان الکل گفت: ۳۴۷ نفر مسموم شده‌اند که ۲۷ نفر از این افراد فوت کردند. وی افزود: از این تعداد ۱۷ نفر در استان هرمزگان، ۴ نفر در خراسان شمالی، ۱ نفر در استان فارس و ۵ نفر در استان البرز جان خود را از دست دادند و ۳ نفر نیز در استان کهگیلویه و بویر احمد دچار مرگ مغزی شدند. ‌

فاطمه نوروزیان، مدیر روابط عمومی و امور بین الملل دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، نیز اعلام کرده که ۱۰۷ نفر از افرادی که در بندر عباس به خاطر مسمومیت الکلی به اورژانس منتقل شده‌اند، نیاز فوری به دیالیز پیدا کرده‌اند. او گفته که گروه سنی افراد مسموم‌شده ۱۷ تا ۵۰ سال است و در بین مراجعه‌کنندگان ۷ نفر خانم هستند.

همچنین سرهنگ «اسماعیل مشایخ» فرمانده انتظامی شهرستان بندرعباس اعلام کرد؛ زن و شوهری که مشروبات دست‌ساز، تولید می‌کردند و سرکرده اصلی و توزیع‌کننده آن، دستگیر شده‌اند. وی افزود: این دو فرد خانه‌شان را به کارگاه تهیه و ساخت مشروبات الکلی تبدیل کرده بودند.

اتانول یا متانول، مساله این است
ادبیات فارسی گنجینه‌ای سرشار از انواع ساقی‌نامه‌ها و غزلیات و رباعیاتی است که شاعران، در وصف مستی و مِی و شراب، ابیات زیبایی سروده‌اند.

فارغ از ابعاد استعاری و نمادین و عرفانی مِی و شراب، تا همین چهل سال پیش، در ایران نیز، نوشیدن شراب و مِی که اولی با تخمیر و دومی با میعان تولید می‌شد، طرفدارانی داشت. اما چرا خبری از مرگ افراد به خاطر نوشیدن مشروب، سینه‌به‌سینه نقل نمی‌شد؟ به این دلیل که تولید شراب و مِی و صد البته توزیع و مصرف آن، متضمن مهارت‌ها و استانداردها و آداب خاصی بود. اما اگر بخواهیم اصل مساله را به زبان امروز بیان کنیم، باید به این واقعیت اشاره کنیم، آن مشروبی که حافظ شیرازی در وصف آن گفته «بیار آن مِی که حال آوَرَد» حاوی مقدار معقولی از الکل اتانول است که به باور عمومی، «اندازه‌نوشی» و عدم اعتیاد به آن، ضرر و خسران بزرگی به بار نمی‌آورد و اگر فردی در یک نوبت، به خاطر مصرف بیش از حد یا «زیاده نوشی» این نوع از مشروبات استاندارد، دچار مسمومیت شود، بدن با واکنش طبیعی، استفراغ، بخشی از آن را دفع کرده و مابقی نیز ظرف چند ساعت از بین می‌رود و فرد مسموم در یک بازه زمانی بین ۶ تا ۱۲ ساعت، به هوشیاری کامل و وضعیت طبیعی باز می‌گردد.

اما نوع دیگری از الکل وجود دارد که آن را متانول، یا الکل چوب می نامند. این ماده به شدت سمی است و مصرف آن می‌تواند منجر به نابینایی کامل یا مرگ شود و آن‌چه که این روزها جان ۳۰ شهروند ایرانی را گرفته، همین نوع الکل، یعنی متانول است.

در صورتی که سازندگان زیرزمینی مشروبات الکلی، ناشی و بی‌تجربه باشند و چوب کوچک متصل به کشمش یا دیگر میوه‌های مصرف شده برای تولید مشروب را جدا نکنند، همین چوب کوچک در فرایند جوش و میعان تبدیل به سم متانول شده و می‌تواند موجب کوری یا مرگ افراد شود. البته برخی دیگر از مشروب‌سازها، به منظور کسب درآمد بیشتر، الکل تقطیری، قرص‌های خواب‌آور و مسکّن‌ها و آمفتامین‌ها را مشروب اصل و ناب می‌ریزند که اگر چه مصرف آنها، همیشه به اندازه نوشیدن الکل چوب پرمخاطره نیست، اما در مواردی، این محصولات هم می‌توانند منجر به آسیب دیدگی جدی یا حتی مرگ افراد شوند.

چرا بازار مشروبات دست ساز در ایران داغ است؟
مشروبات الکلی استاندارد و برند خارجی که به شکل قاچاق وارد ایران شده‌اند، به خاطر دشواری‌های کار قاچاق و همچنین گرانی ارز، گران‌قیمت هستند و علاوه بر این، به سختی می‌توان در همه استان‌های ایران، مشروب خارجی اصل پیدا کرد. بر اساس اطلاعات میدانی و افرادی که از طریق برخی واسطه‌ها و فروشنده‌های سایه‌وار می‌توان گیر آورد؛ این روزها هر بطری ودکای شیشه‌ای خارجی در تهران بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار تومان، هر بطری ویسکی شناخته شده و مشهور بسته به مارک و برند بین دویست تا چهارصد هزار تومان و هر قوطی فلزی آبجو بین ۳۰ تا ۵۰ هزار تومان، قیمت دارد. در چنین شرایطی است که افراد ترجیح می دهند سراغ عرق‌های دست‌ساز یا به اصطلاح عرق سگی بروند که با قیمتی به مراتب پایین‌تر در دبه‌های پلاستیکی ۴ و ۸ لیتری به فروش می‌رسند.
https://tinyurl.com/ybxhd9n2

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55959

خالی شدن دانشگاه آزاد از «هاشمی» ها
پایان زورآزمایی خامنه‌ای ـ هاشمی در دانشگاه آزاد

زیتون ـ مهسا محمدی: دانشگاه آزاد برای فرزندان علی اکبر هاشمی رفسنجانی هم به نوعی حکم «ارثیه پدری» را داشت و هم در جناح‌بندی‌های درون نظام جایی برای سنگربندی یاران «هاشمی» در برابر هواداران «خامنه ای» بود. روز گذشته خبر رسید که فائزه و فاطمه هاشمی، آخرین هاشمی‌های باقی‌مانده در این دانشگاه هم از آن اخراج شدند و به این ترتیب دانشگاه آزاد اسلامی به طور کامل «هاشمی‌‌زدایی» شد و سنگر را به جناح مقابل واگذار کرد.

خبر اخراج خواهران هاشمی از سِمت استادی و مدیر گروهی در دانشگاه آزاد، به نقل از خودشان منتشر شده است و مسئولان دانشگاه آزاد هنوز آن را تایید یا تکذیب نکرده‌اند.

فائزه هاشمی به روزنامه آرمان گفت که مسئول واحدی که در آن تدریس می‌کند به طور شفاهی به او اعلام کرد که دیگر نیازی به حضورش در دانشگاه آزاد نیست، اما چون حکم به صورت رسمی به وی ابلاغ نشده است آن را نپذیرفته‌ است.
فاطمه‌ هاشمی هم که استاد دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب و مدیر گروه علوم سیاسی بوده است، وضعیت مشابهی دارد.

پیش از این هم در خرداد ماه سال ۹۶ یاسر هاشمی فرزند دیگر این خانواده از ریاست دفتر هیات امنای دانشگاه آزاد برکنار شد. به شیوه‌ای تقریبا مشابه. شنیده‌ها حاکی از آن است که علت برکناری یاسر هاشمی انتقادات وی به نوریان سرپرست وقت دانشگاه آزاد بود. به گفته یاسرهاشمی «دکتر نوریان، سرپرست دانشگاه آزاد به طور شفاهی برکناری‌ام را به نقل از دکتر ولایتی اعلام کرد. به این حکم هیچ اعتراضی ندارم، چرا که هرگونه تصمیم‌گیری درباره دانشگاه آزاد را حق دکتر ولایتی می‌دانم…علت برکناری‌ام را نمی‌دانم.»

سکوت اساس‌نامه و انتفاع رقبا

بعد از مرگ هاشمی رفسنجانی، رهبر جمهوری اسلامی از سکوت اساسنامه مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره انتخاب رییس جدید بهره برد و در دی ماه سال ۱۳۹۵ با صدور حکمی علی‌اکبر ولایتی را ، نزدیکان و معتمدینش، به عنوان رییس هیات موسس دانشگاه آزاد اسلامی معرفی کرد.

بعد از این تغییر اساسی، ترکیب هیات رییسه این دانشگاه که سال‌ها بود ثابت و دست نخورده باقی مانده بود دچار تغییرات گسترده شد. بعضی‌ها کنار گذاشته شدند و عده‌ای هم ترجیح دادند خودشان استعفا بدهند و بروند.

البته پیش از مرگ هاشمی رفسنجانی و با تلاش‌های پیگیر محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۹۰ عبدالله جاسبی بعد از ۲۹ سال از ریاست دانشگاه آزاد کنار گذاشته شد و جای او را فرهاد دانشجو گرفت. البته این تغییر بدون تنش نبود. کامران دانشجو وزیر علوم وقت که برادرش را برای این سمت کاندید کرده بود نتوانست موافقت هاشمی رفسنجانی را برای امضای حکم وی به دست آورد. با ادامه امتناع هاشمی رفسنجانی از امضای حکم انتصاب فرهاد دانشجو، ابتدا حکم او در روزنامه رسمی کشور درج شد و با ناکام ماندن مذاکرات نمایندگان شورای عالی انقلاب فرهنگی با آقای هاشمی رفسنجانی، سرانجام وزیر علوم به نیابت از رئیس این شورا، حکم ریاست ۴ ساله برادرش بر دانشگاه آزاد را ابلاغ کرد. همزمان محمود احمدی‌نژاد هم در نامه‌ای صدور حکم رئیس جدید دانشگاه آزاد اسلامی را به وزیر علوم کابینه خود تفویض کرد.

امپراطوری ولایتی

با مرگ هاشمی رفسنجانی، تغییرات شتاب بیشتری گرفت و با آمدن ولایتی، مشاور امور بین‌الملل رهبر جمهوری اسلامی موجی از اخراج و استعفا هم در سطوح مدیریتی و هم در میان استادان این دانشگاه آغاز شد.

فرهاد دانشجو تا ۲۷ شهریور ۱۳۹۲ رئیس دانشگاه آزاد بود و در این تاریخ با رأی اکثریت اعضای هیئت امنای دانشگاه، حمید میرزاده، از نزدیکان به جبهه هاشمی رفسنجانی جایگزین وی شد. هنوز چند ماهی از ورود ولایتی نگذشته بود که تصمیم گرفت میرزاده را کنار بگذارد و به این ترتیب حمید میرزاده قبل از پایان دوران مسئولیت خود، به طور ناگهانی در اردیبهشت ۱۳۹۶ برکنار شد و علی محمد نوریان به عنوان سرپرست موقت این دانشگاه منصوب شد.
https://tinyurl.com/y9w2kdwv
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55994