واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی به سخنرانی روحانی و ترامپ
روز ایران در سازمان ملل متحد
زیتون–سولماز ایکدر: روز گشایش مراسم هفتادوسومین دوره مجمع عمومی سازمان ملل، بی اغراق روز ایران بود.
دونالد ترامپ٬ رییس‌جمهوری آمریکا، به رغم اینکه پیشتر بارها برای مذاکره و دیدار با رهبران ایران ابراز تمایل کرده بود٬ به یک‌باره امروز طی توییتی این دیدار را «به آینده و تغییر رویکرد ایران حواله کرد.»
ترامپ با اینکه در این توییت روحانی را «مردی دوست داشتنی خواند٬ گفت که برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد.
او در حالی اعلام کرد که «برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد»٬که پیشتر مدعی شده بود که حاضر است با حسن روحانی از «موضع برابر» و بدون «قید و شرط» پای میز مذاکره بنشیند.
روز گذشته نیز مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا٬ در گفتوگو با شبکه خبری فاکس گفته بود که «رهبر واقعی ایران آیت الله خامنه‌ای است و دونالد ترامپ آمادگی دیدار با او را دارد.»
وقتی کریستین امانپور مجری CNN در گفتوگو با حسن‌روحانی از او پرسید: «امروز ترامپ در توییتی شما را مردی دوست‌داشتنی خوانده و دوباره از ملاقات گفته»، روحانی جواب داد: «به جای حرف، صداقت و جدیت لازم است. او دو سال پیگیر دیدار است. این ملاقات باید زمانی انجام شود که واقعا به نفع دو ملت و دو کشور باشد.»
دونالد ترامپ: حکومت جمهوری اسلامی یک دیکتاتور فاسد است
رییس جمهوری آمریکا از حکومت جمهوری اسلامی به عنوان یک «دیکتاتور فاسد» نام برد و افزود: «ما از همه کشورها می‌خواهیم تا زمانی که رژیم ایران به رویکرد تهاجمی خود ادامه می‌دهد این کشور را منزوی کند.»
دونالد ترامپ همچنین رهبران جمهوری اسلامی را به خاطر سیاست‌های‌شان به باد انتقاد گرفت و گفت که آنها «بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند.»
رییس جمهوری آمریکا در ادامه رهبران ایران گفت «منابع کشور را چپاول می‌کند تا خودشان را ثروتمند کرده و ویرانی را در سراسر خاورمیانه و ورای آن گسترش دهند.
به گفته او مردم ایران حق دارند از رهبران‌شان خشمگین باشند که به میلیاردها دلار از دارایی‌شان دستبرد زده‌اند، سهام با ارزش را به تملک خود در آورده و موقوفه‌های مذهبی را غارت کرده‌اند برای اینکه جیب‌های خود را پر کنند و گروه‌های نیابتی‌شان را به جنگ بفرستند.»
ترامپ تاکید کرد که «رهبران ایران بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند» و افزود که «آنها احترامی برای همسایگان، مرزها یا حق حاکمیت ملت‌ها قائل نیستند. همسایگان ایران بهای سنگینی را به خاطر دستور کار تهاجمی و توسعه‌طلبی ایران پرداخت کرده‌اند.»
حسن روحانی: من گفتوگو را از همین جا شروع می‌کنم
حسن روحانی٬ رییس جمهوری ایران٬در مهمت‌ترین فراز از سخنرانی‌اش در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «برای گفتوگو، نیازی به گرفتن عکس‌های دونفره نیست٬ من گفتوگو را از همین جا و پشت همین تریبون آغاز می‌کنم.»
به گفته رییس‌جمهوری ایران «آمریکا فکر می‌کند چون زور دارد، حق هم دارد.» او ادامه داد: «درک آنها از قدرت، نه اقتدارِ مشروع و قانونی، که زورگویی است. هیچ دولت و ملتی را نمی‌توان به زور به پایِ میز مذاکره آورد و اگر چنین شود آنچه انباشت می‌شود، خوشه‌های خشم ملت‌هاست که نصیب زورگویان خواهد شد.»
حسن روحانی بخش عمده سخنرانی‌اش را به اعتراض نسبت به خروج آمریکا از برجام٬ اختصاص داد.
رییس‌جمهوری ایران در این رابطه گفت: «خرسندیم که جامعه بین‌المللی، خروج یک‌جانبه و غیرقانونیِ دولت آمریکا از برجام را برنتافت و در برابر آن موضعی قاطع اتخاذ نمود. برجام حاصل بیش از یک دهه تلاش دیپلماتیک و یک دوره مذاکرات فشرده برای رفع یک بحرانِ ساختگی بود. این سند توسط قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت به اتفاق آراء تأیید و به تعهدی بین‌المللی تبدیل شد. بر اساس این قطعنامه، همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای موظف‌اند از هر اقدامی در مغایرت با آن خودداری کرده و از اجرای برجام حمایت نمایند.»
او در ادامه با اعتراض به اینکه آمریکا از سایر کشورها نیز می‌خواهد برجام را نقض کنند٬ ادامه داد: «خطرناک‌تر اینکه، آمریکا همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی را تهدید می‌کند که اگر به قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت عمل کنند، مجازات خواهند شد. این دو، یعنی«دعوت عام برای سرپیچی از قانون» و «تهدید قانون مداران به مجازات»، برای اولین بار است که در تاریخ این سازمان، اتفاق می‌افتد. این روش منحصر به برجام نیست، حتی در برخورد آمریکا حتی با دیوان کیفری بین‌المللی نیز حاکم است.»
https://tinyurl.com/y7rsf2ry
متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55773
روز ایران در سازمان ملل متحد
زیتون–سولماز ایکدر: روز گشایش مراسم هفتادوسومین دوره مجمع عمومی سازمان ملل، بی اغراق روز ایران بود.
دونالد ترامپ٬ رییس‌جمهوری آمریکا، به رغم اینکه پیشتر بارها برای مذاکره و دیدار با رهبران ایران ابراز تمایل کرده بود٬ به یک‌باره امروز طی توییتی این دیدار را «به آینده و تغییر رویکرد ایران حواله کرد.»
ترامپ با اینکه در این توییت روحانی را «مردی دوست داشتنی خواند٬ گفت که برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد.
او در حالی اعلام کرد که «برنامه‌ای برای دیدار با رییس جمهوری ایران ندارد»٬که پیشتر مدعی شده بود که حاضر است با حسن روحانی از «موضع برابر» و بدون «قید و شرط» پای میز مذاکره بنشیند.
روز گذشته نیز مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا٬ در گفتوگو با شبکه خبری فاکس گفته بود که «رهبر واقعی ایران آیت الله خامنه‌ای است و دونالد ترامپ آمادگی دیدار با او را دارد.»
وقتی کریستین امانپور مجری CNN در گفتوگو با حسن‌روحانی از او پرسید: «امروز ترامپ در توییتی شما را مردی دوست‌داشتنی خوانده و دوباره از ملاقات گفته»، روحانی جواب داد: «به جای حرف، صداقت و جدیت لازم است. او دو سال پیگیر دیدار است. این ملاقات باید زمانی انجام شود که واقعا به نفع دو ملت و دو کشور باشد.»
دونالد ترامپ: حکومت جمهوری اسلامی یک دیکتاتور فاسد است
رییس جمهوری آمریکا از حکومت جمهوری اسلامی به عنوان یک «دیکتاتور فاسد» نام برد و افزود: «ما از همه کشورها می‌خواهیم تا زمانی که رژیم ایران به رویکرد تهاجمی خود ادامه می‌دهد این کشور را منزوی کند.»
دونالد ترامپ همچنین رهبران جمهوری اسلامی را به خاطر سیاست‌های‌شان به باد انتقاد گرفت و گفت که آنها «بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند.»
رییس جمهوری آمریکا در ادامه رهبران ایران گفت «منابع کشور را چپاول می‌کند تا خودشان را ثروتمند کرده و ویرانی را در سراسر خاورمیانه و ورای آن گسترش دهند.
به گفته او مردم ایران حق دارند از رهبران‌شان خشمگین باشند که به میلیاردها دلار از دارایی‌شان دستبرد زده‌اند، سهام با ارزش را به تملک خود در آورده و موقوفه‌های مذهبی را غارت کرده‌اند برای اینکه جیب‌های خود را پر کنند و گروه‌های نیابتی‌شان را به جنگ بفرستند.»
ترامپ تاکید کرد که «رهبران ایران بذر آشوب، مرگ و ویرانی می‌پراکنند» و افزود که «آنها احترامی برای همسایگان، مرزها یا حق حاکمیت ملت‌ها قائل نیستند. همسایگان ایران بهای سنگینی را به خاطر دستور کار تهاجمی و توسعه‌طلبی ایران پرداخت کرده‌اند.»
حسن روحانی: من گفتوگو را از همین جا شروع می‌کنم
حسن روحانی٬ رییس جمهوری ایران٬در مهمت‌ترین فراز از سخنرانی‌اش در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «برای گفتوگو، نیازی به گرفتن عکس‌های دونفره نیست٬ من گفتوگو را از همین جا و پشت همین تریبون آغاز می‌کنم.»
به گفته رییس‌جمهوری ایران «آمریکا فکر می‌کند چون زور دارد، حق هم دارد.» او ادامه داد: «درک آنها از قدرت، نه اقتدارِ مشروع و قانونی، که زورگویی است. هیچ دولت و ملتی را نمی‌توان به زور به پایِ میز مذاکره آورد و اگر چنین شود آنچه انباشت می‌شود، خوشه‌های خشم ملت‌هاست که نصیب زورگویان خواهد شد.»
حسن روحانی بخش عمده سخنرانی‌اش را به اعتراض نسبت به خروج آمریکا از برجام٬ اختصاص داد.
رییس‌جمهوری ایران در این رابطه گفت: «خرسندیم که جامعه بین‌المللی، خروج یک‌جانبه و غیرقانونیِ دولت آمریکا از برجام را برنتافت و در برابر آن موضعی قاطع اتخاذ نمود. برجام حاصل بیش از یک دهه تلاش دیپلماتیک و یک دوره مذاکرات فشرده برای رفع یک بحرانِ ساختگی بود. این سند توسط قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت به اتفاق آراء تأیید و به تعهدی بین‌المللی تبدیل شد. بر اساس این قطعنامه، همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای موظف‌اند از هر اقدامی در مغایرت با آن خودداری کرده و از اجرای برجام حمایت نمایند.»
او در ادامه با اعتراض به اینکه آمریکا از سایر کشورها نیز می‌خواهد برجام را نقض کنند٬ ادامه داد: «خطرناک‌تر اینکه، آمریکا همه کشورها و سازمان‌های بین‌المللی را تهدید می‌کند که اگر به قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت عمل کنند، مجازات خواهند شد. این دو، یعنی«دعوت عام برای سرپیچی از قانون» و «تهدید قانون مداران به مجازات»، برای اولین بار است که در تاریخ این سازمان، اتفاق می‌افتد. این روش منحصر به برجام نیست، حتی در برخورد آمریکا حتی با دیوان کیفری بین‌المللی نیز حاکم است.»
https://tinyurl.com/y7rsf2ry
متن کامل در زیتون :
http://zeitoons.com/55773
ارزیابی انتقادی انعکاس بیانیه‌ها در رسانه‌ها
جواد رحیم پور
این روزها بیانیه‌های متعددی در کشور و با امضاهای مختلف صادر می‌شود. اما انعکاس بیانیه‌ها کاملا متفاوت است و رسانه‌ها هم بنا به موضوع و هم بنا به چهره‌های امضاکننده، دست به گزینش می‌زنند.
در مورد رسانه‌های داخلی در برخی حوزه‌ها این رویه قابل درک است، مانند بیانیه‌هایی که در مورد مسائل مرتبط با زندانیان سیاسی منتشر می‌شود. اما در مورد بیانیه‌های عمومی طبعا وجه مشترکی بین رفتار رسانه‌های داخل و خارج کشور وجود دارد.
به طور کلی رسانه‌ها علاوه بر موضوع، اهمیت بیانیه را بر اساس اهمیت امضا کنندگان آن طبقه‌بندی و منتشر می‌کنند. در این رویکرد حقیقتی نهفته است اما در تمام موارد مصداق ندارد و با یک روش اطلاع‌رسانی‌کردن خطای زیادی ایجاد می‌شود.
معمولا نوعی عرف وجود دارد. رسانه‌ها در بیانیه‌های جمعی، تعدادی از فعالان مشهور را از بقیه اسامی جدا می‌کنند و نوعی لید اختصاصی درست می‌کنند و سپس بیانیه و اسامی سایر امضاکنندگان را قرار می‌دهند.
این روش اطلاع‌رسانی خطاهای زیادی دارد. به‌طور مثال در عنوان بیانیه‌ها ذکر می شود فلان تعداد از فعالان سیاسی و مدنی یا جمعی از نیروهای …. و… بیانیه را امضا کرده‌اند.
همین امر نشان دهنده ترکیب سیاسی و اجتماعی بیانیه است. بنابراین وقتی تفکیکی صورت می‌گیرد چند اتفاق می‌افتد که فهرست وار به آن اشاره می کنم:
۱- تبدیل یک بیانیه به دوبیانیه: یک بیانیه به دو بیانیه در عمل با اسامی مشهورین وغیر مشهورین تقسیم می‌شود. تبعات این امر عبارت است از:
۱-۱- وزن‌دهی به افراد امضا کننده: وزن‌دهی به افراد امضا کننده و قضاوت کردن بدون دلیل در مورد فعالیت سیاسی یا مدنی سایر امضا کنندگان
۱-۲- برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی: برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی از سایر امضا کنندگان به عنوان چهره‌های اصلی امضاکننده
۱-۳- بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان: بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان و کم اهمیت جلوه‌دادن اسامی آنها در بیانیه. به عبارت صریح‌نر بود و نبود آن اهمیتی ندارد.
۲- ایجاد تبعیض بین امضا کنندگان: بر این اساس عمده بیانیه‌های صادر شده که جنبه اعتراضی به کاستی‌های جامعه دارد خود به تبعیض بین فعالان منجر می‌شود و در عمل رسانه‌ها یک تبعیض را به دو تبعیض تبدیل می‌کنند.
۳- کم اهمیت جلوه دادن واکنش جامعه مدنی: بسیاری از غیر مشهورین بیانیه ها حتی بیانیه‌های حزبی در واقع مربوط به حوزه مدنی یا پایگاه اجتماعی آن جریان مربوط می‌شود. بنابراین در این نوع بر جسته‌سازی‌ها اغلب فعالان مدنی از فهرست‌های گزینش‌شده باز می مانند و فعالان مشهور و نیمه مشهور سیاسی مورد اشاره قرار می‌گیرند.
بدیهی است در این گزینش جایی برای فعالان مدنی و یا فعالان اجتماعی باقی نمی‌ماند. به نظر می‌رسد رسانه‌های به رغم آنچه خود برای گسترش امر سیاسی و اجتماعی‌سازی کنش‌گری تلاش می‌کنند، در عمل هنوز نتوانسته‌اند میانه و رابطه درستی با جامعه برقرار کنند و در بزنگاه خود عناصر اجتماعی را مخفی و چهره‌های سیاسی را بر جسته می کنند.
۴- پیدا کردن سخنگو: برای رسانه‌ها بخشی از این تفکیک‌ها به دلیل ساده‌سازی و پیدا کردن سخنگو برای بیانیه صورت می‌گیرد. بیانیه‌های جمعی اغلب نه تشکیلاتی است و نه شبه تشکیلاتی و از ساز وکار حزبی پیروی نمی‌کند. اگر موضوع مهمی در میان باشد رسانه‌ها تمایل دارند بر اساس آنچه خود ساخته و گزینش کرده‌اند در مورد بیانیه از کسی توضیحی بخواهند.
برای این امر لازم نیست ابتدا تبعیض روا دارند و سپس وارد فرایند اطلاع‌رسانی شوند. کافی است به عنوان مطلع با یکی از امضاکنندگان کار رسانه‌ای‌شان را انجام دهند. درست است که چهره‌ها در دسترس‌ترند اما رسانه‌ها برای پیدا کردن بقیه آن هم در عصر رسانه وبا سرچ‌های ساده اغلب می توانند دیگران را هم پیدا کنند و نظر خواهی نمایند. البته این کار زحمت دارد و قصد ندارم در این امر تاکید زیادی داشته باشم.
۵- اطلاع‌رسانی غلط: یکی از تبعات تفکیک اسامی ، اطلاع‌رسانی نادرست است. درحالی که بیانیه‌ها جمعی است، خلاصه کردن آن به نام افراد مشهور، نوعی اطلاع‌رسانی نادرست است. به‌ویژه در بسیاری از موارد تهیه کنندگان و نویسندگان این بیانیه‌ها اتفاقا افراد مشهور نیستند و ناشی از حساسیت جامعه مدنی است. همراهی چهره‌ها و نمه افراد امضاکننده ارزشمند است و خلاصه کردن این نوع اقدامات مصداق اتفاقا اطلاع رسانی نادرست است.
https://tinyurl.com/ya43srv4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55766
جواد رحیم پور
این روزها بیانیه‌های متعددی در کشور و با امضاهای مختلف صادر می‌شود. اما انعکاس بیانیه‌ها کاملا متفاوت است و رسانه‌ها هم بنا به موضوع و هم بنا به چهره‌های امضاکننده، دست به گزینش می‌زنند.
در مورد رسانه‌های داخلی در برخی حوزه‌ها این رویه قابل درک است، مانند بیانیه‌هایی که در مورد مسائل مرتبط با زندانیان سیاسی منتشر می‌شود. اما در مورد بیانیه‌های عمومی طبعا وجه مشترکی بین رفتار رسانه‌های داخل و خارج کشور وجود دارد.
به طور کلی رسانه‌ها علاوه بر موضوع، اهمیت بیانیه را بر اساس اهمیت امضا کنندگان آن طبقه‌بندی و منتشر می‌کنند. در این رویکرد حقیقتی نهفته است اما در تمام موارد مصداق ندارد و با یک روش اطلاع‌رسانی‌کردن خطای زیادی ایجاد می‌شود.
معمولا نوعی عرف وجود دارد. رسانه‌ها در بیانیه‌های جمعی، تعدادی از فعالان مشهور را از بقیه اسامی جدا می‌کنند و نوعی لید اختصاصی درست می‌کنند و سپس بیانیه و اسامی سایر امضاکنندگان را قرار می‌دهند.
این روش اطلاع‌رسانی خطاهای زیادی دارد. به‌طور مثال در عنوان بیانیه‌ها ذکر می شود فلان تعداد از فعالان سیاسی و مدنی یا جمعی از نیروهای …. و… بیانیه را امضا کرده‌اند.
همین امر نشان دهنده ترکیب سیاسی و اجتماعی بیانیه است. بنابراین وقتی تفکیکی صورت می‌گیرد چند اتفاق می‌افتد که فهرست وار به آن اشاره می کنم:
۱- تبدیل یک بیانیه به دوبیانیه: یک بیانیه به دو بیانیه در عمل با اسامی مشهورین وغیر مشهورین تقسیم می‌شود. تبعات این امر عبارت است از:
۱-۱- وزن‌دهی به افراد امضا کننده: وزن‌دهی به افراد امضا کننده و قضاوت کردن بدون دلیل در مورد فعالیت سیاسی یا مدنی سایر امضا کنندگان
۱-۲- برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی: برجسته کردن تعدادی بدون نظر خواهی از سایر امضا کنندگان به عنوان چهره‌های اصلی امضاکننده
۱-۳- بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان: بی‌تفاوتی نسبت به سایر امضا کنندگان و کم اهمیت جلوه‌دادن اسامی آنها در بیانیه. به عبارت صریح‌نر بود و نبود آن اهمیتی ندارد.
۲- ایجاد تبعیض بین امضا کنندگان: بر این اساس عمده بیانیه‌های صادر شده که جنبه اعتراضی به کاستی‌های جامعه دارد خود به تبعیض بین فعالان منجر می‌شود و در عمل رسانه‌ها یک تبعیض را به دو تبعیض تبدیل می‌کنند.
۳- کم اهمیت جلوه دادن واکنش جامعه مدنی: بسیاری از غیر مشهورین بیانیه ها حتی بیانیه‌های حزبی در واقع مربوط به حوزه مدنی یا پایگاه اجتماعی آن جریان مربوط می‌شود. بنابراین در این نوع بر جسته‌سازی‌ها اغلب فعالان مدنی از فهرست‌های گزینش‌شده باز می مانند و فعالان مشهور و نیمه مشهور سیاسی مورد اشاره قرار می‌گیرند.
بدیهی است در این گزینش جایی برای فعالان مدنی و یا فعالان اجتماعی باقی نمی‌ماند. به نظر می‌رسد رسانه‌های به رغم آنچه خود برای گسترش امر سیاسی و اجتماعی‌سازی کنش‌گری تلاش می‌کنند، در عمل هنوز نتوانسته‌اند میانه و رابطه درستی با جامعه برقرار کنند و در بزنگاه خود عناصر اجتماعی را مخفی و چهره‌های سیاسی را بر جسته می کنند.
۴- پیدا کردن سخنگو: برای رسانه‌ها بخشی از این تفکیک‌ها به دلیل ساده‌سازی و پیدا کردن سخنگو برای بیانیه صورت می‌گیرد. بیانیه‌های جمعی اغلب نه تشکیلاتی است و نه شبه تشکیلاتی و از ساز وکار حزبی پیروی نمی‌کند. اگر موضوع مهمی در میان باشد رسانه‌ها تمایل دارند بر اساس آنچه خود ساخته و گزینش کرده‌اند در مورد بیانیه از کسی توضیحی بخواهند.
برای این امر لازم نیست ابتدا تبعیض روا دارند و سپس وارد فرایند اطلاع‌رسانی شوند. کافی است به عنوان مطلع با یکی از امضاکنندگان کار رسانه‌ای‌شان را انجام دهند. درست است که چهره‌ها در دسترس‌ترند اما رسانه‌ها برای پیدا کردن بقیه آن هم در عصر رسانه وبا سرچ‌های ساده اغلب می توانند دیگران را هم پیدا کنند و نظر خواهی نمایند. البته این کار زحمت دارد و قصد ندارم در این امر تاکید زیادی داشته باشم.
۵- اطلاع‌رسانی غلط: یکی از تبعات تفکیک اسامی ، اطلاع‌رسانی نادرست است. درحالی که بیانیه‌ها جمعی است، خلاصه کردن آن به نام افراد مشهور، نوعی اطلاع‌رسانی نادرست است. به‌ویژه در بسیاری از موارد تهیه کنندگان و نویسندگان این بیانیه‌ها اتفاقا افراد مشهور نیستند و ناشی از حساسیت جامعه مدنی است. همراهی چهره‌ها و نمه افراد امضاکننده ارزشمند است و خلاصه کردن این نوع اقدامات مصداق اتفاقا اطلاع رسانی نادرست است.
https://tinyurl.com/ya43srv4
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55766
بازگشتِ #من_و_سانسورچی؛ قصه‌ی خودکارهای سبز و قرمز
زیتون- سولماز ایکدر: سانسور تنها بخشی از کار روزنامه‌نگاران٬ نویسندگان و فیلم‌سازان نیست، قصه زندگی هر کدام از ماست که هر روز زندگی عادی‌مان دست به گریبان سانسور است از پوشش٬ خوراک٬ آشامیدنی تا هر آنچه دوست داریم٬
با این‌حال، این واژه در زندگی برخی پررنگ‌تر می‌شود؛ از جمله کسانی که کارشان تولید محتوی است.
سانسورچی‌ها در رسانه خدایی می‌کنند. با خودکارهای سبز و قرمز٬ خط می‌کشند٬حذف می‌کنند٬تغییر می‌دهند تا مبادا «عفت عمومی جریحه‌دار شود»٬ مسئولی برنجد یا به گمانشان غباری بر دامن رسانه بنشیند.
برای سال‌نامه روزنامه‌ای اصلاح‌طلب و مشهور گفت‌وگویی گرفته بودم با علی یونسی٬ وزیر اسبق اطلاعات و مشاور اقوام حسن روحانی.
سانسورچی روزنامه که اتفاقا سابقه کار حزبی و سیاسی را نیز در کارنامه‌اش داشت٬ بخش عمده‌ای از مصاحبه را حذف کرد. در پاسخ به اعتراضم با این مضمون که «وزیر اسبق اطلاعات نمی‌فهمد چه بگوید٬ اما تو می‌فهمی و حذف می‌کنی» گفت: «بله٬ او نمی‌فهمد اما من می‌فهمم.»
با رونق گرفتن شبکه‌های مجازی برخی از این تولید کنندگان محتوی بخش‌های سانسور شده کارشان را منتشر کردند تا حداقل افکار عمومی در جریان آنچه «حذف» می‌شود، قرار گیرد.
ماجرای «#من_و_سانسورچی» در فضای مجازی مجددا با مجموعه توییت یحی نطنزی٬ داغ شد.
او در مجموعه توییتی نمونه‌هایی از آنچه را در مجلات همشهری سانسور می‌شود، منتشر کرد.
به نوشته او هر لغتی به ویژگی‌های زنان از جمله یائسگی٬ زیبایی٬ جوانی اشاره دارد از جمله «خط قرمز»های رسانه است و باید حذف شود؛ «رابطه داشتن با زنان» نیز مشمول همین قانون خواهد شد.
به گفته این روزنامه‌نگار همه‌ی کلماتی که مثل «پیامبر»، «تسبیح» یا «معبد» بار مذهبی داشتند٬ در متن‌های غیر مذهبی، نیز باید حذف و با کلمات خنثی جایگزین می‌شدند.
این مجموعه توییت جرقه‌ای شد برای دیگر روزنامه‌نگاران تا به ذکر خاطراتشان از سانسور بپردازند.
نزهت امیرآبادیان در این رابطه نوشت: «دبیر سرویس بین الملل بودم تو اوج جنگ سوریه و زمانی که حماس اعلام حمایت کرده بود از گروه‌های مخالف دولت سوریه و به ایران پشت کرده بود. گزارش اصلی صفحه همین موضوع بود. مدیر اصلاح‌طلب روزنامه صدام کرد تو اتاقش و پرسید: از کجا خط می گیری؟»
ایمان پاک‌نهاد٬ دبیر تحریریه در شبکه‌آفتاب٬ هم به ذکر تجربه‌اش در این رابطه پرداخت: «مطلب درباره‌ی سرطان پستان بود و به‌تبع تعداد کلمه‌ی پستان زیاد. صفحه رفت پیش سردبیر و با این یادداشت برگشت: این حجم از پستان برای یک پاراگراف زیاد نیست؟»
کاربر دیگری نوشت:
در دوران دانشجویی سرمقاله‌ای نوشتم برای یک نشریه‌ی ادبی، موضوع آن شماره شعر معاصر بود و جمله‌ای در متن من بود غریب به این مضمون: در سه دهه‌ی اخیر شعر معاصر فارسی مسیری رو به نشیب را طی می‌کند.#سانسورچی واژه‌ی نشیب را تبدیل کرده بود به فراز...سرمقاله را عوض کردم.
https://tinyurl.com/y8o9pj8e
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55874
زیتون- سولماز ایکدر: سانسور تنها بخشی از کار روزنامه‌نگاران٬ نویسندگان و فیلم‌سازان نیست، قصه زندگی هر کدام از ماست که هر روز زندگی عادی‌مان دست به گریبان سانسور است از پوشش٬ خوراک٬ آشامیدنی تا هر آنچه دوست داریم٬
با این‌حال، این واژه در زندگی برخی پررنگ‌تر می‌شود؛ از جمله کسانی که کارشان تولید محتوی است.
سانسورچی‌ها در رسانه خدایی می‌کنند. با خودکارهای سبز و قرمز٬ خط می‌کشند٬حذف می‌کنند٬تغییر می‌دهند تا مبادا «عفت عمومی جریحه‌دار شود»٬ مسئولی برنجد یا به گمانشان غباری بر دامن رسانه بنشیند.
برای سال‌نامه روزنامه‌ای اصلاح‌طلب و مشهور گفت‌وگویی گرفته بودم با علی یونسی٬ وزیر اسبق اطلاعات و مشاور اقوام حسن روحانی.
سانسورچی روزنامه که اتفاقا سابقه کار حزبی و سیاسی را نیز در کارنامه‌اش داشت٬ بخش عمده‌ای از مصاحبه را حذف کرد. در پاسخ به اعتراضم با این مضمون که «وزیر اسبق اطلاعات نمی‌فهمد چه بگوید٬ اما تو می‌فهمی و حذف می‌کنی» گفت: «بله٬ او نمی‌فهمد اما من می‌فهمم.»
با رونق گرفتن شبکه‌های مجازی برخی از این تولید کنندگان محتوی بخش‌های سانسور شده کارشان را منتشر کردند تا حداقل افکار عمومی در جریان آنچه «حذف» می‌شود، قرار گیرد.
ماجرای «#من_و_سانسورچی» در فضای مجازی مجددا با مجموعه توییت یحی نطنزی٬ داغ شد.
او در مجموعه توییتی نمونه‌هایی از آنچه را در مجلات همشهری سانسور می‌شود، منتشر کرد.
به نوشته او هر لغتی به ویژگی‌های زنان از جمله یائسگی٬ زیبایی٬ جوانی اشاره دارد از جمله «خط قرمز»های رسانه است و باید حذف شود؛ «رابطه داشتن با زنان» نیز مشمول همین قانون خواهد شد.
به گفته این روزنامه‌نگار همه‌ی کلماتی که مثل «پیامبر»، «تسبیح» یا «معبد» بار مذهبی داشتند٬ در متن‌های غیر مذهبی، نیز باید حذف و با کلمات خنثی جایگزین می‌شدند.
این مجموعه توییت جرقه‌ای شد برای دیگر روزنامه‌نگاران تا به ذکر خاطراتشان از سانسور بپردازند.
نزهت امیرآبادیان در این رابطه نوشت: «دبیر سرویس بین الملل بودم تو اوج جنگ سوریه و زمانی که حماس اعلام حمایت کرده بود از گروه‌های مخالف دولت سوریه و به ایران پشت کرده بود. گزارش اصلی صفحه همین موضوع بود. مدیر اصلاح‌طلب روزنامه صدام کرد تو اتاقش و پرسید: از کجا خط می گیری؟»
ایمان پاک‌نهاد٬ دبیر تحریریه در شبکه‌آفتاب٬ هم به ذکر تجربه‌اش در این رابطه پرداخت: «مطلب درباره‌ی سرطان پستان بود و به‌تبع تعداد کلمه‌ی پستان زیاد. صفحه رفت پیش سردبیر و با این یادداشت برگشت: این حجم از پستان برای یک پاراگراف زیاد نیست؟»
کاربر دیگری نوشت:
در دوران دانشجویی سرمقاله‌ای نوشتم برای یک نشریه‌ی ادبی، موضوع آن شماره شعر معاصر بود و جمله‌ای در متن من بود غریب به این مضمون: در سه دهه‌ی اخیر شعر معاصر فارسی مسیری رو به نشیب را طی می‌کند.#سانسورچی واژه‌ی نشیب را تبدیل کرده بود به فراز...سرمقاله را عوض کردم.
https://tinyurl.com/y8o9pj8e
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55874
جمهورى اسلامى و ایران‌زدایى از کارگزارانش
پیمان عارف
١-اسلامگرایان انقلابى که دست‌کم بعد از خرداد سال ۶٠ موفق شدند کلیت حاکمیت سیاسى را از آن خود کنند، با الهام از آراء آباء گفتمانى خود در اخوان المسلمین، ستیز با ملى‌گرایى را که در ایران برخلاف جهان عرب از سابقه‌اى دیرین و ریشه‌دار برخوردار بود، در دستور کار خود قرار دادند.
فهم مبتنى بر «امت واحده» اسلامگرایان مسلط تا به آنجا پیش رفت که آیت‌الله خمینى به دلیل مخالفت ملیون با لایحه قصاص دست به تکفیر آنها زد و حتى محمد مصدق، رهبر مورد احترام قاطبه ایرانیان، را نیز از دایره مسلمانى بیرون نهاد.
پس از آن بود که جمهورى اسلامى دست‌کم براى دو دهه به مبارزه‌اى بى‌امان با ملى‌گرایى پرداخت و نسلى از کارگزاران ساختار قدرت را تولید کرد که احتمالا بتوان گفت پس از اسلام‌گرایى فقاهتى ، دشمنى با ایران‌گرایى و هویت ملى ایران مهمترین عنصر سازنده شخصیت اجتماعى‌شان بود.
«کارگزاران بى‌وطن» اما خود در بستر دولت تحصیل‌دار به یک مشکل جدید براى حاکمیت دینى تبدیل شدند و کار به جایی رسید که چنان‌که از مرحوم مهندس سحابى نقل می‌شود او در پاسخ به بازجویانش در دهه ٧٠ درباره ابوالحسن بنى‌صدر گفت: شما نگران بنى‌صدر نباشید ؛ او ملى و رهرو مصدق است و به کشور خیانت نمی‌کند ؛ شما به فکر مأموران خودتان باشید که در اولین سفر خارجى شان به خدمت سرویس‌هاى خارجى درنیایند!
۲- اما مشکل تنها سفر خارجى کارگزاران نظام نبود.گفتمان دیگرى‌ساز جمهورى اسلامى با رهبرىِ شخصیتی ذاتا غیریّت‌ساز، از سال ۶٨ به این سوى علی‌رغم خلف خود که سعى در انسجام اسلامگرایان پیرامون خود داشت، هر روز بیشتر و بیشتر دایره خودى‌ها را تنگ‌تر و تنگ‌تر کرد و حتى به کارگزاران خودپرورده‌اش نیز رحم نکرد و در اخراج‌شان از حاکمیت تردید به خود راه نداد!
کارگزاران بى‌وطن که حال بعضا رخت خارج‌نشینى نیز به تن می‌کردند از سویى چنان بار آمده بودند که وفادارى به کشور و منافع ملى ایران برایشان بى‌معنا بود و اساسا از روحیه ملى بهره و توشه‌اى نداشتند و از سوى دیگر آن‌چنان دچار رفاه‌زدگى تحصیل‌دارانه و «دولت‌خویى» بودند که در خارج از ایران نیز براى امرار معاش خویش راهى جز توسل به دولت ها نمی‌شناختند!
آنان، نه مانند تبعیدیان ابتداى انقلاب ثروتمند بودند که روى پاى خود بایستند و نه هم‌چو پناهندگان پس از انقلاب سختى کشیده و ساده‌زیست که بتوانند خود را به حداقل‌ها راضى سازند.
کارگزاران بى وطن و دولت‌خوى اما بهترین طعمه‌ها نیز بودند و هستند براى اقسام سرویس‌هاى خارجى، نه فقط به عنوان منبع اطلاعاتى بلکه در قامت‌هایى دیگر هم‌چو روزنامه‌نگار وابسته ، مدیریت رسانه‌ای و یا هر آنچه که با مدیریت افکار عمومى ایرانیان سروکار داشته باشد.
٣-در یک‌سال اخیر شاهد شکل‌گیرى نهادها و رسانه‌های فارسى زبان با اتهام وابستگى مالى-سیاسى و یا دست‌کم با منشأ مالى نامشخص بوده‌ایم؛ نهادهایی که بعضا کارگزاران تربیت شده نظام جمهورى اسلامى در آنها نیز نقش محورى بر عهده گرفته‌اند.
آنچه در این وانفساى ویرانى‌طلبى عربستان و آمریکا و اسرائیل نسبت به ایران -و نه تنها جمهورى اسلامى- علامت سؤالى بزرگ فراروى آدمى قرار می‌دهد، این است که جمهورى اسلامى با نیروى انسانى تولیدى خود چه کرده و می‌کند که با اولین کدورت از آن رهسپار آغوش رقباى منطقه‌اى و دشمنان تاریخى ایران زمین می‌شوند؟! این پرسش در هفته اخیر و در جریان رخدادهاى رسانه‌اى پس از حمله تروریستى اهواز شکلى دیگر به خود گرفت و آن اینکه آیا اساسا نسبت اپوزیسیون استخوان‌دار و مستقل حاکمیت دینى ایران با کارگزاران بریده از آن، چیست و چه باید باشد؟ و یا فردی که در ایران خون دل خورده و حتى زندان رفته و نهایتا تن به تبعید سپرده و جان در ایران باقى نهاده تا در برابر قدرت از کیان حقیقت دفاع کند، گر قرار بر چنین سر فرود آوردن و کرنشى در برابر قدرت مالى و احیانا سیاسی بوده مگر از ابتدا نمی‌توانست در برابر حاکمیت دین سالار کشور خود سر تسلیم فرود آورد و رنج دوران نیز نکشید و محنت تبعید نیز به جان نخرد؟
https://tinyurl.com/ybkyn6b3
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55842
پیمان عارف
١-اسلامگرایان انقلابى که دست‌کم بعد از خرداد سال ۶٠ موفق شدند کلیت حاکمیت سیاسى را از آن خود کنند، با الهام از آراء آباء گفتمانى خود در اخوان المسلمین، ستیز با ملى‌گرایى را که در ایران برخلاف جهان عرب از سابقه‌اى دیرین و ریشه‌دار برخوردار بود، در دستور کار خود قرار دادند.
فهم مبتنى بر «امت واحده» اسلامگرایان مسلط تا به آنجا پیش رفت که آیت‌الله خمینى به دلیل مخالفت ملیون با لایحه قصاص دست به تکفیر آنها زد و حتى محمد مصدق، رهبر مورد احترام قاطبه ایرانیان، را نیز از دایره مسلمانى بیرون نهاد.
پس از آن بود که جمهورى اسلامى دست‌کم براى دو دهه به مبارزه‌اى بى‌امان با ملى‌گرایى پرداخت و نسلى از کارگزاران ساختار قدرت را تولید کرد که احتمالا بتوان گفت پس از اسلام‌گرایى فقاهتى ، دشمنى با ایران‌گرایى و هویت ملى ایران مهمترین عنصر سازنده شخصیت اجتماعى‌شان بود.
«کارگزاران بى‌وطن» اما خود در بستر دولت تحصیل‌دار به یک مشکل جدید براى حاکمیت دینى تبدیل شدند و کار به جایی رسید که چنان‌که از مرحوم مهندس سحابى نقل می‌شود او در پاسخ به بازجویانش در دهه ٧٠ درباره ابوالحسن بنى‌صدر گفت: شما نگران بنى‌صدر نباشید ؛ او ملى و رهرو مصدق است و به کشور خیانت نمی‌کند ؛ شما به فکر مأموران خودتان باشید که در اولین سفر خارجى شان به خدمت سرویس‌هاى خارجى درنیایند!
۲- اما مشکل تنها سفر خارجى کارگزاران نظام نبود.گفتمان دیگرى‌ساز جمهورى اسلامى با رهبرىِ شخصیتی ذاتا غیریّت‌ساز، از سال ۶٨ به این سوى علی‌رغم خلف خود که سعى در انسجام اسلامگرایان پیرامون خود داشت، هر روز بیشتر و بیشتر دایره خودى‌ها را تنگ‌تر و تنگ‌تر کرد و حتى به کارگزاران خودپرورده‌اش نیز رحم نکرد و در اخراج‌شان از حاکمیت تردید به خود راه نداد!
کارگزاران بى‌وطن که حال بعضا رخت خارج‌نشینى نیز به تن می‌کردند از سویى چنان بار آمده بودند که وفادارى به کشور و منافع ملى ایران برایشان بى‌معنا بود و اساسا از روحیه ملى بهره و توشه‌اى نداشتند و از سوى دیگر آن‌چنان دچار رفاه‌زدگى تحصیل‌دارانه و «دولت‌خویى» بودند که در خارج از ایران نیز براى امرار معاش خویش راهى جز توسل به دولت ها نمی‌شناختند!
آنان، نه مانند تبعیدیان ابتداى انقلاب ثروتمند بودند که روى پاى خود بایستند و نه هم‌چو پناهندگان پس از انقلاب سختى کشیده و ساده‌زیست که بتوانند خود را به حداقل‌ها راضى سازند.
کارگزاران بى وطن و دولت‌خوى اما بهترین طعمه‌ها نیز بودند و هستند براى اقسام سرویس‌هاى خارجى، نه فقط به عنوان منبع اطلاعاتى بلکه در قامت‌هایى دیگر هم‌چو روزنامه‌نگار وابسته ، مدیریت رسانه‌ای و یا هر آنچه که با مدیریت افکار عمومى ایرانیان سروکار داشته باشد.
٣-در یک‌سال اخیر شاهد شکل‌گیرى نهادها و رسانه‌های فارسى زبان با اتهام وابستگى مالى-سیاسى و یا دست‌کم با منشأ مالى نامشخص بوده‌ایم؛ نهادهایی که بعضا کارگزاران تربیت شده نظام جمهورى اسلامى در آنها نیز نقش محورى بر عهده گرفته‌اند.
آنچه در این وانفساى ویرانى‌طلبى عربستان و آمریکا و اسرائیل نسبت به ایران -و نه تنها جمهورى اسلامى- علامت سؤالى بزرگ فراروى آدمى قرار می‌دهد، این است که جمهورى اسلامى با نیروى انسانى تولیدى خود چه کرده و می‌کند که با اولین کدورت از آن رهسپار آغوش رقباى منطقه‌اى و دشمنان تاریخى ایران زمین می‌شوند؟! این پرسش در هفته اخیر و در جریان رخدادهاى رسانه‌اى پس از حمله تروریستى اهواز شکلى دیگر به خود گرفت و آن اینکه آیا اساسا نسبت اپوزیسیون استخوان‌دار و مستقل حاکمیت دینى ایران با کارگزاران بریده از آن، چیست و چه باید باشد؟ و یا فردی که در ایران خون دل خورده و حتى زندان رفته و نهایتا تن به تبعید سپرده و جان در ایران باقى نهاده تا در برابر قدرت از کیان حقیقت دفاع کند، گر قرار بر چنین سر فرود آوردن و کرنشى در برابر قدرت مالى و احیانا سیاسی بوده مگر از ابتدا نمی‌توانست در برابر حاکمیت دین سالار کشور خود سر تسلیم فرود آورد و رنج دوران نیز نکشید و محنت تبعید نیز به جان نخرد؟
https://tinyurl.com/ybkyn6b3
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55842
ادامه بازداشت فعالان زنان در ایران
«نهاد امنیتی» خودسر، دولت «دست بسته و ناکام»
زیتون ـ مهسا محمدی: «پس از گذر از گیت فرودگاه و زمانی که به مقصد استانبول سوار هواپیما شده توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد.» این نحوه بازداشت مریم آزاد است. فعال حقوق زنان و کنشگر برابری جنسیتی اهل شیراز که در تهران دستگیر شد، درست در زمانی ک هر روز خبر «فرار» مظنونان اختلاس‌ها و پرونده‌های مالی سنگین به صورت قانونی و از فرودگاه‌های کشور مطبوعات را انباشته کرده است. آزاد، چهارمین و تا به امروز آخرین بازداشتی از سری بازداشت‌های یک ماه اخیر فعالین زنان است.
سه فعال حقوق زنان، نجمه واحدی جامعه شناس، هدی عمید وکیل و رضوان محمدی دانشجوی مطالعات جنسیتی، هم حدود یک ماه پیش توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند.
نامی از نهاد امنیتی بازداشت‌کننده به میان نمی‌آید اما از شنیده‌ها اینگونه برمی‌آید که دست اطلاعت سپاه در کار است. چند سالی است که سپاه برای خود وظیفه برخورد با فعالین مدنی را تعریف کرده است، از فعالان محیط زیست گرفته تا فعالان زنان، دانشجویان، دراویش و مخالفان حجاب اجباری.
بازداشت اجراکنندگان مصوبات دولت
اشتراک بازداشتی‌های اخیر ارائه آموزش‌‌های حقوقی و برگزاری کارگاه‌های با موضوع برابری زن و مرد در مورد ازدواج بود. نجمه واحدی و هدی عمید در شهریور ماه مطابق روال پیش از آن در حال تدارک کارگاهی درباره قوانین ازدواج و شروط ضمن عقد بودند. سه روز مانده به برگزاری کارگاه بازداشت شدند. کمپین حقوق بشر ایران می‌گوید:«عمید و واحدی هیچ فعالیت مشترکی بجز شرکت در کارگاه‌های آموزشی دارای مجوز قانونی نداشتند، بنابراین هیچ بهانه‌ای برای بازداشت آنها وجود ندارد.»
هدی عمید وکیلی است که تعداد زیادی از زنان را در دادگاه به صورت رایگان وکالت کرده . او فعال مدنی در حوزه برابری جنسی در ازدواج است و شروط ضمن عقد را آموزش می‌دهد. نجمه واحدی، هم جامعه شناس است و مطالعات زنان خوانده و بر موضوعات کار زنان، حقوق و شرایط نابرابر و بازنشستگی آنان تمرکز کرده است. رضوان محمدی نیز در زمینه ترویج برابری جنسی آنلاین فعال بوده است و در کارگاه‌های برابری جنسی شرکت می‌کرد.
بازداشت کسانی که حجاب خود را برداشته و یا بر سرچوب کردند، مخالفان حجاب اجباری و زنانی که سعی می‌کنند به ورزشگاه‌ها بروند، در جمهوری اسلامی به امری معمول بدل شده است. در حال حاضر فرهاد میثمی، نسرین ستوده، رضا خندان و ده‌ها فعال مدنی یا شهروندان عادی دیگر مستقیم و غیرمستقیم بخاطر فعالیت در این حوزه بازداشت و محکوم شده‌اند. با این وجود بازداشت فعالینی که در حال ارائه آموز‌ش‌هایی در چارچوب قانون هستند حاکی از یک بروزرسانی نامیمون در لیست جرایم تعریف شده از سوی اطلاعات سپاه است.
این در حالی است که ۴ روز پیش معصومه ابتکار معاون امور زنان و خانواده رییس جمهوری در توئیتر خود خبر از« سه مصوبه مهم» دولت داد که به ستاد ملی زنان و خانواده ابلاغ شده است. این سه مصوبه عبارت بود از تدوین شاخصهای عدالت جنسیتی،ارتقا آموزش های قبل و بعد از ازدواج، خط مشی ورزش و نشاط دختران و این مصوبات را «گامهای استوار برای زنان و خانواده» خواند.
https://tinyurl.com/ydblh5x8
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55906
«نهاد امنیتی» خودسر، دولت «دست بسته و ناکام»
زیتون ـ مهسا محمدی: «پس از گذر از گیت فرودگاه و زمانی که به مقصد استانبول سوار هواپیما شده توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد.» این نحوه بازداشت مریم آزاد است. فعال حقوق زنان و کنشگر برابری جنسیتی اهل شیراز که در تهران دستگیر شد، درست در زمانی ک هر روز خبر «فرار» مظنونان اختلاس‌ها و پرونده‌های مالی سنگین به صورت قانونی و از فرودگاه‌های کشور مطبوعات را انباشته کرده است. آزاد، چهارمین و تا به امروز آخرین بازداشتی از سری بازداشت‌های یک ماه اخیر فعالین زنان است.
سه فعال حقوق زنان، نجمه واحدی جامعه شناس، هدی عمید وکیل و رضوان محمدی دانشجوی مطالعات جنسیتی، هم حدود یک ماه پیش توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند.
نامی از نهاد امنیتی بازداشت‌کننده به میان نمی‌آید اما از شنیده‌ها اینگونه برمی‌آید که دست اطلاعت سپاه در کار است. چند سالی است که سپاه برای خود وظیفه برخورد با فعالین مدنی را تعریف کرده است، از فعالان محیط زیست گرفته تا فعالان زنان، دانشجویان، دراویش و مخالفان حجاب اجباری.
بازداشت اجراکنندگان مصوبات دولت
اشتراک بازداشتی‌های اخیر ارائه آموزش‌‌های حقوقی و برگزاری کارگاه‌های با موضوع برابری زن و مرد در مورد ازدواج بود. نجمه واحدی و هدی عمید در شهریور ماه مطابق روال پیش از آن در حال تدارک کارگاهی درباره قوانین ازدواج و شروط ضمن عقد بودند. سه روز مانده به برگزاری کارگاه بازداشت شدند. کمپین حقوق بشر ایران می‌گوید:«عمید و واحدی هیچ فعالیت مشترکی بجز شرکت در کارگاه‌های آموزشی دارای مجوز قانونی نداشتند، بنابراین هیچ بهانه‌ای برای بازداشت آنها وجود ندارد.»
هدی عمید وکیلی است که تعداد زیادی از زنان را در دادگاه به صورت رایگان وکالت کرده . او فعال مدنی در حوزه برابری جنسی در ازدواج است و شروط ضمن عقد را آموزش می‌دهد. نجمه واحدی، هم جامعه شناس است و مطالعات زنان خوانده و بر موضوعات کار زنان، حقوق و شرایط نابرابر و بازنشستگی آنان تمرکز کرده است. رضوان محمدی نیز در زمینه ترویج برابری جنسی آنلاین فعال بوده است و در کارگاه‌های برابری جنسی شرکت می‌کرد.
بازداشت کسانی که حجاب خود را برداشته و یا بر سرچوب کردند، مخالفان حجاب اجباری و زنانی که سعی می‌کنند به ورزشگاه‌ها بروند، در جمهوری اسلامی به امری معمول بدل شده است. در حال حاضر فرهاد میثمی، نسرین ستوده، رضا خندان و ده‌ها فعال مدنی یا شهروندان عادی دیگر مستقیم و غیرمستقیم بخاطر فعالیت در این حوزه بازداشت و محکوم شده‌اند. با این وجود بازداشت فعالینی که در حال ارائه آموز‌ش‌هایی در چارچوب قانون هستند حاکی از یک بروزرسانی نامیمون در لیست جرایم تعریف شده از سوی اطلاعات سپاه است.
این در حالی است که ۴ روز پیش معصومه ابتکار معاون امور زنان و خانواده رییس جمهوری در توئیتر خود خبر از« سه مصوبه مهم» دولت داد که به ستاد ملی زنان و خانواده ابلاغ شده است. این سه مصوبه عبارت بود از تدوین شاخصهای عدالت جنسیتی،ارتقا آموزش های قبل و بعد از ازدواج، خط مشی ورزش و نشاط دختران و این مصوبات را «گامهای استوار برای زنان و خانواده» خواند.
https://tinyurl.com/ydblh5x8
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55906
در دفاع از جمهوری
ابوالفضل قدیانی و علیرضا رجایی
از متن:
جمهوری اسلامی اکنون تبدیل به رژیمی متشکل از کانون‌های متعدد قدرت شده است که در مواضع بسیاری به‌دلیل تضاد منافع، با یکدیگر ناسازگار هستند. کالبد پارچه‌پارچه‌ی این رژیم عملاً مانع از آن می‌شود که همچون یک کل یگانه و واحد و همچون یک دولت واقعی عمل کند، و همین افتراق است که باعث می‌شود در قبال ناتوانی در حل بحران‌ها، هر روز بر دایره‌ی فسادها افزوده شود و هریک از کانون‌ها در برابر دیگری، موضعی اپوزیسیونی اتخاذ کند.
بسیاری از افراد پاکدست در داخل نهادهای حاکمیتی موجود اعتراف دارند که ساختارهای حاکم نه این که قادر به حل بحران‌های بنیان‌برافکن کنونی نیستند که خود بخشی اساسی از بحران هستند. سران جمهوری اسلامی پس از گذشت چهل سال از انقلاب، نتوانستند به تأسیس دولتی بپردازند که اجزای آن در هماهنگی و نه در تعارض و تناقض با یکدیگر باشد.
اکنون به‌صراحت می‌توان گفت، انحرافی که از بدو پیروزی انقلاب از مفهوم و مضمون واقعی جمهوری و جمهوری‌خواهی صورت گرفت و با تدوین آن قانون اساسی، این انحراف ساختارمند شد و ابعاد آن تا به امروز بسط و گسترش یافت، ریشه‌ی اصلی تمامی بحران‌هاست. اکنون زمان آن است که به همان مطالبه‌ی آغازین و مابه‌ازای مفهومی آن بازگردیم؛ جمهوری.
جمهوری یعنی تحقق بی‌واسطه‌ی اراده‌ی مردم. جمهوری یعنی اراده‌ی مردم را هیچ متن و هیچ مفسر متنی پیشاپیش محدود نخواهد ساخت. جمهوری را اسلام به زیر سلطه‌ی روحانیت و هیچ کاست ایدئولو‌ژیک و هیچ نهاد امنیتی نخواهد بود. در جمهوری، اسلام اخلاقی بارور می‌گردد تا موانع دیرپای ضد دموکراسی را به کناری زند و همچون یک منبع اخلاقی و اعتقادی غنی، بر ضرورت حاکمیت بی‌چون و چرای مردم صحه گذارد.
این جمهوری با چنان اسلامی ناسازگار نخواهد بود و مردم را وادار نخواهد ساخت برای زیست شرافتمندانه تمامی سنن معنوی درخشان تاریخ خویش را نادیده بگیرند. جمهوری یعنی ایران برای ایرانیان بدون هیچ تبصره و اما و اگری. جمهوری وجه اجتناب‌‌ناپذیر تاریخ ایران است و جمهوری‌خواهی پرچم بلندی است که در زیر بیرق خود بیشترین نیروی اجتماعی و بیشترین سطح از مطالبات اجتماعی را دربر می‌گیرد و بر تمامی تمایزسازی‌های دروغین و ارتجاع و واپس‌گرایی‌های خانمان‌سوز و شرم‌آور خط بطلان می‌کشد.
https://tinyurl.com/y8hf4tek
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55948
ابوالفضل قدیانی و علیرضا رجایی
از متن:
جمهوری اسلامی اکنون تبدیل به رژیمی متشکل از کانون‌های متعدد قدرت شده است که در مواضع بسیاری به‌دلیل تضاد منافع، با یکدیگر ناسازگار هستند. کالبد پارچه‌پارچه‌ی این رژیم عملاً مانع از آن می‌شود که همچون یک کل یگانه و واحد و همچون یک دولت واقعی عمل کند، و همین افتراق است که باعث می‌شود در قبال ناتوانی در حل بحران‌ها، هر روز بر دایره‌ی فسادها افزوده شود و هریک از کانون‌ها در برابر دیگری، موضعی اپوزیسیونی اتخاذ کند.
بسیاری از افراد پاکدست در داخل نهادهای حاکمیتی موجود اعتراف دارند که ساختارهای حاکم نه این که قادر به حل بحران‌های بنیان‌برافکن کنونی نیستند که خود بخشی اساسی از بحران هستند. سران جمهوری اسلامی پس از گذشت چهل سال از انقلاب، نتوانستند به تأسیس دولتی بپردازند که اجزای آن در هماهنگی و نه در تعارض و تناقض با یکدیگر باشد.
اکنون به‌صراحت می‌توان گفت، انحرافی که از بدو پیروزی انقلاب از مفهوم و مضمون واقعی جمهوری و جمهوری‌خواهی صورت گرفت و با تدوین آن قانون اساسی، این انحراف ساختارمند شد و ابعاد آن تا به امروز بسط و گسترش یافت، ریشه‌ی اصلی تمامی بحران‌هاست. اکنون زمان آن است که به همان مطالبه‌ی آغازین و مابه‌ازای مفهومی آن بازگردیم؛ جمهوری.
جمهوری یعنی تحقق بی‌واسطه‌ی اراده‌ی مردم. جمهوری یعنی اراده‌ی مردم را هیچ متن و هیچ مفسر متنی پیشاپیش محدود نخواهد ساخت. جمهوری را اسلام به زیر سلطه‌ی روحانیت و هیچ کاست ایدئولو‌ژیک و هیچ نهاد امنیتی نخواهد بود. در جمهوری، اسلام اخلاقی بارور می‌گردد تا موانع دیرپای ضد دموکراسی را به کناری زند و همچون یک منبع اخلاقی و اعتقادی غنی، بر ضرورت حاکمیت بی‌چون و چرای مردم صحه گذارد.
این جمهوری با چنان اسلامی ناسازگار نخواهد بود و مردم را وادار نخواهد ساخت برای زیست شرافتمندانه تمامی سنن معنوی درخشان تاریخ خویش را نادیده بگیرند. جمهوری یعنی ایران برای ایرانیان بدون هیچ تبصره و اما و اگری. جمهوری وجه اجتناب‌‌ناپذیر تاریخ ایران است و جمهوری‌خواهی پرچم بلندی است که در زیر بیرق خود بیشترین نیروی اجتماعی و بیشترین سطح از مطالبات اجتماعی را دربر می‌گیرد و بر تمامی تمایزسازی‌های دروغین و ارتجاع و واپس‌گرایی‌های خانمان‌سوز و شرم‌آور خط بطلان می‌کشد.
https://tinyurl.com/y8hf4tek
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55948
غول خفته‌ای به نام مصرف مشروبات تقلبی در ایران
آن مِی که مرگ آوَرَد
زیتون-نیلوفر سعیدی: در حالی که حتی در سطوح حاکمیتی ایران نسبت به مواد مخدر، نگرش تابومحور وجود ندارد، اما هنوز هم هیچ نهادی حاضر نیست به پدیده‌ی مشروبات الکلی به‌عنوان یک نوشیدنی رایج دنیا نگاه کند.
این روزها، انتشار خبر مرگ ۲۷ شهروند به‌خاطر مسمومیت ناشی از مشروبات الکلی دست‌ساز، بازتاب گسترده‌ای در بسیاری از رسانه‌های ایران پیدا کرده است. مشروبات تقلبی موجب مرگ و مسمومیت شدید بیش از ۳۴۰ نفر در ۵ استان ایران شد.
مجتبی خالدی، سخنگوی اورژانس ایران درباره آخرین آمار مسمومان و فوت‌شدگان الکل گفت: ۳۴۷ نفر مسموم شده‌اند که ۲۷ نفر از این افراد فوت کردند. وی افزود: از این تعداد ۱۷ نفر در استان هرمزگان، ۴ نفر در خراسان شمالی، ۱ نفر در استان فارس و ۵ نفر در استان البرز جان خود را از دست دادند و ۳ نفر نیز در استان کهگیلویه و بویر احمد دچار مرگ مغزی شدند.
فاطمه نوروزیان، مدیر روابط عمومی و امور بین الملل دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، نیز اعلام کرده که ۱۰۷ نفر از افرادی که در بندر عباس به خاطر مسمومیت الکلی به اورژانس منتقل شده‌اند، نیاز فوری به دیالیز پیدا کرده‌اند. او گفته که گروه سنی افراد مسموم‌شده ۱۷ تا ۵۰ سال است و در بین مراجعه‌کنندگان ۷ نفر خانم هستند.
همچنین سرهنگ «اسماعیل مشایخ» فرمانده انتظامی شهرستان بندرعباس اعلام کرد؛ زن و شوهری که مشروبات دست‌ساز، تولید می‌کردند و سرکرده اصلی و توزیع‌کننده آن، دستگیر شده‌اند. وی افزود: این دو فرد خانه‌شان را به کارگاه تهیه و ساخت مشروبات الکلی تبدیل کرده بودند.
اتانول یا متانول، مساله این است
ادبیات فارسی گنجینه‌ای سرشار از انواع ساقی‌نامه‌ها و غزلیات و رباعیاتی است که شاعران، در وصف مستی و مِی و شراب، ابیات زیبایی سروده‌اند.
فارغ از ابعاد استعاری و نمادین و عرفانی مِی و شراب، تا همین چهل سال پیش، در ایران نیز، نوشیدن شراب و مِی که اولی با تخمیر و دومی با میعان تولید می‌شد، طرفدارانی داشت. اما چرا خبری از مرگ افراد به خاطر نوشیدن مشروب، سینه‌به‌سینه نقل نمی‌شد؟ به این دلیل که تولید شراب و مِی و صد البته توزیع و مصرف آن، متضمن مهارت‌ها و استانداردها و آداب خاصی بود. اما اگر بخواهیم اصل مساله را به زبان امروز بیان کنیم، باید به این واقعیت اشاره کنیم، آن مشروبی که حافظ شیرازی در وصف آن گفته «بیار آن مِی که حال آوَرَد» حاوی مقدار معقولی از الکل اتانول است که به باور عمومی، «اندازه‌نوشی» و عدم اعتیاد به آن، ضرر و خسران بزرگی به بار نمی‌آورد و اگر فردی در یک نوبت، به خاطر مصرف بیش از حد یا «زیاده نوشی» این نوع از مشروبات استاندارد، دچار مسمومیت شود، بدن با واکنش طبیعی، استفراغ، بخشی از آن را دفع کرده و مابقی نیز ظرف چند ساعت از بین می‌رود و فرد مسموم در یک بازه زمانی بین ۶ تا ۱۲ ساعت، به هوشیاری کامل و وضعیت طبیعی باز می‌گردد.
اما نوع دیگری از الکل وجود دارد که آن را متانول، یا الکل چوب می نامند. این ماده به شدت سمی است و مصرف آن می‌تواند منجر به نابینایی کامل یا مرگ شود و آنچه که این روزها جان ۳۰ شهروند ایرانی را گرفته، همین نوع الکل، یعنی متانول است.
در صورتی که سازندگان زیرزمینی مشروبات الکلی، ناشی و بی‌تجربه باشند و چوب کوچک متصل به کشمش یا دیگر میوه‌های مصرف شده برای تولید مشروب را جدا نکنند، همین چوب کوچک در فرایند جوش و میعان تبدیل به سم متانول شده و می‌تواند موجب کوری یا مرگ افراد شود. البته برخی دیگر از مشروب‌سازها، به منظور کسب درآمد بیشتر، الکل تقطیری، قرص‌های خواب‌آور و مسکّن‌ها و آمفتامین‌ها را مشروب اصل و ناب می‌ریزند که اگر چه مصرف آنها، همیشه به اندازه نوشیدن الکل چوب پرمخاطره نیست، اما در مواردی، این محصولات هم می‌توانند منجر به آسیب دیدگی جدی یا حتی مرگ افراد شوند.
چرا بازار مشروبات دست ساز در ایران داغ است؟
مشروبات الکلی استاندارد و برند خارجی که به شکل قاچاق وارد ایران شده‌اند، به خاطر دشواری‌های کار قاچاق و همچنین گرانی ارز، گران‌قیمت هستند و علاوه بر این، به سختی می‌توان در همه استان‌های ایران، مشروب خارجی اصل پیدا کرد. بر اساس اطلاعات میدانی و افرادی که از طریق برخی واسطه‌ها و فروشنده‌های سایه‌وار می‌توان گیر آورد؛ این روزها هر بطری ودکای شیشه‌ای خارجی در تهران بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار تومان، هر بطری ویسکی شناخته شده و مشهور بسته به مارک و برند بین دویست تا چهارصد هزار تومان و هر قوطی فلزی آبجو بین ۳۰ تا ۵۰ هزار تومان، قیمت دارد. در چنین شرایطی است که افراد ترجیح می دهند سراغ عرق‌های دست‌ساز یا به اصطلاح عرق سگی بروند که با قیمتی به مراتب پایین‌تر در دبه‌های پلاستیکی ۴ و ۸ لیتری به فروش می‌رسند.
https://tinyurl.com/ybxhd9n2
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55959
آن مِی که مرگ آوَرَد
زیتون-نیلوفر سعیدی: در حالی که حتی در سطوح حاکمیتی ایران نسبت به مواد مخدر، نگرش تابومحور وجود ندارد، اما هنوز هم هیچ نهادی حاضر نیست به پدیده‌ی مشروبات الکلی به‌عنوان یک نوشیدنی رایج دنیا نگاه کند.
این روزها، انتشار خبر مرگ ۲۷ شهروند به‌خاطر مسمومیت ناشی از مشروبات الکلی دست‌ساز، بازتاب گسترده‌ای در بسیاری از رسانه‌های ایران پیدا کرده است. مشروبات تقلبی موجب مرگ و مسمومیت شدید بیش از ۳۴۰ نفر در ۵ استان ایران شد.
مجتبی خالدی، سخنگوی اورژانس ایران درباره آخرین آمار مسمومان و فوت‌شدگان الکل گفت: ۳۴۷ نفر مسموم شده‌اند که ۲۷ نفر از این افراد فوت کردند. وی افزود: از این تعداد ۱۷ نفر در استان هرمزگان، ۴ نفر در خراسان شمالی، ۱ نفر در استان فارس و ۵ نفر در استان البرز جان خود را از دست دادند و ۳ نفر نیز در استان کهگیلویه و بویر احمد دچار مرگ مغزی شدند.
فاطمه نوروزیان، مدیر روابط عمومی و امور بین الملل دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، نیز اعلام کرده که ۱۰۷ نفر از افرادی که در بندر عباس به خاطر مسمومیت الکلی به اورژانس منتقل شده‌اند، نیاز فوری به دیالیز پیدا کرده‌اند. او گفته که گروه سنی افراد مسموم‌شده ۱۷ تا ۵۰ سال است و در بین مراجعه‌کنندگان ۷ نفر خانم هستند.
همچنین سرهنگ «اسماعیل مشایخ» فرمانده انتظامی شهرستان بندرعباس اعلام کرد؛ زن و شوهری که مشروبات دست‌ساز، تولید می‌کردند و سرکرده اصلی و توزیع‌کننده آن، دستگیر شده‌اند. وی افزود: این دو فرد خانه‌شان را به کارگاه تهیه و ساخت مشروبات الکلی تبدیل کرده بودند.
اتانول یا متانول، مساله این است
ادبیات فارسی گنجینه‌ای سرشار از انواع ساقی‌نامه‌ها و غزلیات و رباعیاتی است که شاعران، در وصف مستی و مِی و شراب، ابیات زیبایی سروده‌اند.
فارغ از ابعاد استعاری و نمادین و عرفانی مِی و شراب، تا همین چهل سال پیش، در ایران نیز، نوشیدن شراب و مِی که اولی با تخمیر و دومی با میعان تولید می‌شد، طرفدارانی داشت. اما چرا خبری از مرگ افراد به خاطر نوشیدن مشروب، سینه‌به‌سینه نقل نمی‌شد؟ به این دلیل که تولید شراب و مِی و صد البته توزیع و مصرف آن، متضمن مهارت‌ها و استانداردها و آداب خاصی بود. اما اگر بخواهیم اصل مساله را به زبان امروز بیان کنیم، باید به این واقعیت اشاره کنیم، آن مشروبی که حافظ شیرازی در وصف آن گفته «بیار آن مِی که حال آوَرَد» حاوی مقدار معقولی از الکل اتانول است که به باور عمومی، «اندازه‌نوشی» و عدم اعتیاد به آن، ضرر و خسران بزرگی به بار نمی‌آورد و اگر فردی در یک نوبت، به خاطر مصرف بیش از حد یا «زیاده نوشی» این نوع از مشروبات استاندارد، دچار مسمومیت شود، بدن با واکنش طبیعی، استفراغ، بخشی از آن را دفع کرده و مابقی نیز ظرف چند ساعت از بین می‌رود و فرد مسموم در یک بازه زمانی بین ۶ تا ۱۲ ساعت، به هوشیاری کامل و وضعیت طبیعی باز می‌گردد.
اما نوع دیگری از الکل وجود دارد که آن را متانول، یا الکل چوب می نامند. این ماده به شدت سمی است و مصرف آن می‌تواند منجر به نابینایی کامل یا مرگ شود و آنچه که این روزها جان ۳۰ شهروند ایرانی را گرفته، همین نوع الکل، یعنی متانول است.
در صورتی که سازندگان زیرزمینی مشروبات الکلی، ناشی و بی‌تجربه باشند و چوب کوچک متصل به کشمش یا دیگر میوه‌های مصرف شده برای تولید مشروب را جدا نکنند، همین چوب کوچک در فرایند جوش و میعان تبدیل به سم متانول شده و می‌تواند موجب کوری یا مرگ افراد شود. البته برخی دیگر از مشروب‌سازها، به منظور کسب درآمد بیشتر، الکل تقطیری، قرص‌های خواب‌آور و مسکّن‌ها و آمفتامین‌ها را مشروب اصل و ناب می‌ریزند که اگر چه مصرف آنها، همیشه به اندازه نوشیدن الکل چوب پرمخاطره نیست، اما در مواردی، این محصولات هم می‌توانند منجر به آسیب دیدگی جدی یا حتی مرگ افراد شوند.
چرا بازار مشروبات دست ساز در ایران داغ است؟
مشروبات الکلی استاندارد و برند خارجی که به شکل قاچاق وارد ایران شده‌اند، به خاطر دشواری‌های کار قاچاق و همچنین گرانی ارز، گران‌قیمت هستند و علاوه بر این، به سختی می‌توان در همه استان‌های ایران، مشروب خارجی اصل پیدا کرد. بر اساس اطلاعات میدانی و افرادی که از طریق برخی واسطه‌ها و فروشنده‌های سایه‌وار می‌توان گیر آورد؛ این روزها هر بطری ودکای شیشه‌ای خارجی در تهران بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار تومان، هر بطری ویسکی شناخته شده و مشهور بسته به مارک و برند بین دویست تا چهارصد هزار تومان و هر قوطی فلزی آبجو بین ۳۰ تا ۵۰ هزار تومان، قیمت دارد. در چنین شرایطی است که افراد ترجیح می دهند سراغ عرق‌های دست‌ساز یا به اصطلاح عرق سگی بروند که با قیمتی به مراتب پایین‌تر در دبه‌های پلاستیکی ۴ و ۸ لیتری به فروش می‌رسند.
https://tinyurl.com/ybxhd9n2
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55959
خالی شدن دانشگاه آزاد از «هاشمی» ها
پایان زورآزمایی خامنه‌ای ـ هاشمی در دانشگاه آزاد
زیتون ـ مهسا محمدی: دانشگاه آزاد برای فرزندان علی اکبر هاشمی رفسنجانی هم به نوعی حکم «ارثیه پدری» را داشت و هم در جناح‌بندی‌های درون نظام جایی برای سنگربندی یاران «هاشمی» در برابر هواداران «خامنه ای» بود. روز گذشته خبر رسید که فائزه و فاطمه هاشمی، آخرین هاشمی‌های باقی‌مانده در این دانشگاه هم از آن اخراج شدند و به این ترتیب دانشگاه آزاد اسلامی به طور کامل «هاشمی‌‌زدایی» شد و سنگر را به جناح مقابل واگذار کرد.
خبر اخراج خواهران هاشمی از سِمت استادی و مدیر گروهی در دانشگاه آزاد، به نقل از خودشان منتشر شده است و مسئولان دانشگاه آزاد هنوز آن را تایید یا تکذیب نکرده‌اند.
فائزه هاشمی به روزنامه آرمان گفت که مسئول واحدی که در آن تدریس می‌کند به طور شفاهی به او اعلام کرد که دیگر نیازی به حضورش در دانشگاه آزاد نیست، اما چون حکم به صورت رسمی به وی ابلاغ نشده است آن را نپذیرفته است.
فاطمه هاشمی هم که استاد دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب و مدیر گروه علوم سیاسی بوده است، وضعیت مشابهی دارد.
پیش از این هم در خرداد ماه سال ۹۶ یاسر هاشمی فرزند دیگر این خانواده از ریاست دفتر هیات امنای دانشگاه آزاد برکنار شد. به شیوه‌ای تقریبا مشابه. شنیده‌ها حاکی از آن است که علت برکناری یاسر هاشمی انتقادات وی به نوریان سرپرست وقت دانشگاه آزاد بود. به گفته یاسرهاشمی «دکتر نوریان، سرپرست دانشگاه آزاد به طور شفاهی برکناری‌ام را به نقل از دکتر ولایتی اعلام کرد. به این حکم هیچ اعتراضی ندارم، چرا که هرگونه تصمیم‌گیری درباره دانشگاه آزاد را حق دکتر ولایتی می‌دانم…علت برکناری‌ام را نمی‌دانم.»
سکوت اساسنامه و انتفاع رقبا
بعد از مرگ هاشمی رفسنجانی، رهبر جمهوری اسلامی از سکوت اساسنامه مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره انتخاب رییس جدید بهره برد و در دی ماه سال ۱۳۹۵ با صدور حکمی علی‌اکبر ولایتی را ، نزدیکان و معتمدینش، به عنوان رییس هیات موسس دانشگاه آزاد اسلامی معرفی کرد.
بعد از این تغییر اساسی، ترکیب هیات رییسه این دانشگاه که سال‌ها بود ثابت و دست نخورده باقی مانده بود دچار تغییرات گسترده شد. بعضی‌ها کنار گذاشته شدند و عده‌ای هم ترجیح دادند خودشان استعفا بدهند و بروند.
البته پیش از مرگ هاشمی رفسنجانی و با تلاش‌های پیگیر محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۹۰ عبدالله جاسبی بعد از ۲۹ سال از ریاست دانشگاه آزاد کنار گذاشته شد و جای او را فرهاد دانشجو گرفت. البته این تغییر بدون تنش نبود. کامران دانشجو وزیر علوم وقت که برادرش را برای این سمت کاندید کرده بود نتوانست موافقت هاشمی رفسنجانی را برای امضای حکم وی به دست آورد. با ادامه امتناع هاشمی رفسنجانی از امضای حکم انتصاب فرهاد دانشجو، ابتدا حکم او در روزنامه رسمی کشور درج شد و با ناکام ماندن مذاکرات نمایندگان شورای عالی انقلاب فرهنگی با آقای هاشمی رفسنجانی، سرانجام وزیر علوم به نیابت از رئیس این شورا، حکم ریاست ۴ ساله برادرش بر دانشگاه آزاد را ابلاغ کرد. همزمان محمود احمدی‌نژاد هم در نامه‌ای صدور حکم رئیس جدید دانشگاه آزاد اسلامی را به وزیر علوم کابینه خود تفویض کرد.
امپراطوری ولایتی
با مرگ هاشمی رفسنجانی، تغییرات شتاب بیشتری گرفت و با آمدن ولایتی، مشاور امور بین‌الملل رهبر جمهوری اسلامی موجی از اخراج و استعفا هم در سطوح مدیریتی و هم در میان استادان این دانشگاه آغاز شد.
فرهاد دانشجو تا ۲۷ شهریور ۱۳۹۲ رئیس دانشگاه آزاد بود و در این تاریخ با رأی اکثریت اعضای هیئت امنای دانشگاه، حمید میرزاده، از نزدیکان به جبهه هاشمی رفسنجانی جایگزین وی شد. هنوز چند ماهی از ورود ولایتی نگذشته بود که تصمیم گرفت میرزاده را کنار بگذارد و به این ترتیب حمید میرزاده قبل از پایان دوران مسئولیت خود، به طور ناگهانی در اردیبهشت ۱۳۹۶ برکنار شد و علی محمد نوریان به عنوان سرپرست موقت این دانشگاه منصوب شد.
https://tinyurl.com/y9w2kdwv
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55994
پایان زورآزمایی خامنه‌ای ـ هاشمی در دانشگاه آزاد
زیتون ـ مهسا محمدی: دانشگاه آزاد برای فرزندان علی اکبر هاشمی رفسنجانی هم به نوعی حکم «ارثیه پدری» را داشت و هم در جناح‌بندی‌های درون نظام جایی برای سنگربندی یاران «هاشمی» در برابر هواداران «خامنه ای» بود. روز گذشته خبر رسید که فائزه و فاطمه هاشمی، آخرین هاشمی‌های باقی‌مانده در این دانشگاه هم از آن اخراج شدند و به این ترتیب دانشگاه آزاد اسلامی به طور کامل «هاشمی‌‌زدایی» شد و سنگر را به جناح مقابل واگذار کرد.
خبر اخراج خواهران هاشمی از سِمت استادی و مدیر گروهی در دانشگاه آزاد، به نقل از خودشان منتشر شده است و مسئولان دانشگاه آزاد هنوز آن را تایید یا تکذیب نکرده‌اند.
فائزه هاشمی به روزنامه آرمان گفت که مسئول واحدی که در آن تدریس می‌کند به طور شفاهی به او اعلام کرد که دیگر نیازی به حضورش در دانشگاه آزاد نیست، اما چون حکم به صورت رسمی به وی ابلاغ نشده است آن را نپذیرفته است.
فاطمه هاشمی هم که استاد دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب و مدیر گروه علوم سیاسی بوده است، وضعیت مشابهی دارد.
پیش از این هم در خرداد ماه سال ۹۶ یاسر هاشمی فرزند دیگر این خانواده از ریاست دفتر هیات امنای دانشگاه آزاد برکنار شد. به شیوه‌ای تقریبا مشابه. شنیده‌ها حاکی از آن است که علت برکناری یاسر هاشمی انتقادات وی به نوریان سرپرست وقت دانشگاه آزاد بود. به گفته یاسرهاشمی «دکتر نوریان، سرپرست دانشگاه آزاد به طور شفاهی برکناری‌ام را به نقل از دکتر ولایتی اعلام کرد. به این حکم هیچ اعتراضی ندارم، چرا که هرگونه تصمیم‌گیری درباره دانشگاه آزاد را حق دکتر ولایتی می‌دانم…علت برکناری‌ام را نمی‌دانم.»
سکوت اساسنامه و انتفاع رقبا
بعد از مرگ هاشمی رفسنجانی، رهبر جمهوری اسلامی از سکوت اساسنامه مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره انتخاب رییس جدید بهره برد و در دی ماه سال ۱۳۹۵ با صدور حکمی علی‌اکبر ولایتی را ، نزدیکان و معتمدینش، به عنوان رییس هیات موسس دانشگاه آزاد اسلامی معرفی کرد.
بعد از این تغییر اساسی، ترکیب هیات رییسه این دانشگاه که سال‌ها بود ثابت و دست نخورده باقی مانده بود دچار تغییرات گسترده شد. بعضی‌ها کنار گذاشته شدند و عده‌ای هم ترجیح دادند خودشان استعفا بدهند و بروند.
البته پیش از مرگ هاشمی رفسنجانی و با تلاش‌های پیگیر محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۹۰ عبدالله جاسبی بعد از ۲۹ سال از ریاست دانشگاه آزاد کنار گذاشته شد و جای او را فرهاد دانشجو گرفت. البته این تغییر بدون تنش نبود. کامران دانشجو وزیر علوم وقت که برادرش را برای این سمت کاندید کرده بود نتوانست موافقت هاشمی رفسنجانی را برای امضای حکم وی به دست آورد. با ادامه امتناع هاشمی رفسنجانی از امضای حکم انتصاب فرهاد دانشجو، ابتدا حکم او در روزنامه رسمی کشور درج شد و با ناکام ماندن مذاکرات نمایندگان شورای عالی انقلاب فرهنگی با آقای هاشمی رفسنجانی، سرانجام وزیر علوم به نیابت از رئیس این شورا، حکم ریاست ۴ ساله برادرش بر دانشگاه آزاد را ابلاغ کرد. همزمان محمود احمدی‌نژاد هم در نامه‌ای صدور حکم رئیس جدید دانشگاه آزاد اسلامی را به وزیر علوم کابینه خود تفویض کرد.
امپراطوری ولایتی
با مرگ هاشمی رفسنجانی، تغییرات شتاب بیشتری گرفت و با آمدن ولایتی، مشاور امور بین‌الملل رهبر جمهوری اسلامی موجی از اخراج و استعفا هم در سطوح مدیریتی و هم در میان استادان این دانشگاه آغاز شد.
فرهاد دانشجو تا ۲۷ شهریور ۱۳۹۲ رئیس دانشگاه آزاد بود و در این تاریخ با رأی اکثریت اعضای هیئت امنای دانشگاه، حمید میرزاده، از نزدیکان به جبهه هاشمی رفسنجانی جایگزین وی شد. هنوز چند ماهی از ورود ولایتی نگذشته بود که تصمیم گرفت میرزاده را کنار بگذارد و به این ترتیب حمید میرزاده قبل از پایان دوران مسئولیت خود، به طور ناگهانی در اردیبهشت ۱۳۹۶ برکنار شد و علی محمد نوریان به عنوان سرپرست موقت این دانشگاه منصوب شد.
https://tinyurl.com/y9w2kdwv
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/55994
یک فایل صوتی و منتقدانش
حسین رهجو
بعد از بازنشر یک فایل صوتی از سخنان میرحسین موسوی در نشستی خصوصی (در سال ۱۳۸۹) که البته متن و فایل آن مدت‌ها پیش از این نیز در دسترس بود، تعدادی از کاربران شبکه‌های اجتماعی و از جمله برخی روزنامه‌نگاران، به نقد نقش موسوی در اعدام‌های سال۶۷ پرداختند.
این یادداشت «صرفا» تلاشی برای پاسخ به ابهامات مطرح شده نیست اما اشاراتی به آنها نیز خواهد داشت. مهمترین نکته، بررسی نقش موسوی در اعدام‌های تابستان۶۷ و «امکان»های او برای تاثیر بر روند وقایع است.
نخست اینکه آیا فاجعه، با اطلاع دولت واقع شده یا نه و اینکه شخص موسوی چه واکنشی می‌توانسته داشته باشد و پس از اطلاع آیا با عاملین و آمرین آن همدل بوده و در صدد تطهیر آنان است یا خیر؟
اگر فرض را بر اطلاع موسوی از فاجعه بگیریم البته این به معنای همراهی او با فاجعه بوده و لکه‌ی سیاهی خواهد بود که به هفت دریا هم نمی‌شود آن را شست.
اما قاعده بر این است که اثبات ادعا با مدعی‌ست و انکار با متهم. «البینه علی المدعی والیمین علی من انکر».
یعنی اگر مدعی دلیل متقنی نداشت، انکار متهم دلیل بر بیگناهی اوست و تا امروز مدعیان اطلاع موسوی از ماجرا ادله‌ای ارائه نداده‌اند و ادعای آنان عمدتا حول این محور است که «مگر می‌شود دولت از آنچه می‌گذرد مطلع نباشد؟»
در پاسخ می‌توان گفت بله می‌شود، همانطور که موسوی در نامه‌ی استعفایش از نخست‌وزیری صراحتا عنوان می‌کند که «وقتی در چمدان حجاج ما بمب پیدا می‌شود یا در خیابان‌های لبنان مسلسلی گشوده می‌شود تازه دولت مطلع می‌شود که اوضاع از چه قرار است!»[۱]
گویی رییس وقت مجلس و رییس‌جمهور، تصمیماتی می‌گیرند که هزینه‌های آن مستقیما برعهده‌ی دولتی می‌افتد که اصل وقایع از او پنهان داشته شده است. بنابراین وقتی در حوزه‌ای مثل سیاست خارجی که ظاهرا باید در چارچوب قوه‌ی مجریه باشد، اینگونه اقدامات واقع می‌شود، دست کم ادعای بی‌اطلاعی موسوی از اقدامات یک «قوه»ی دیگر که ارتباط ساختاری با دولت ندارد قابل استماع و بررسی است. بنابراین با توجه به عدم ارائه‌ی ادله‌ی متقن از طرف منتقدان و انکار موسوی، اصل برائت را می‌توان جاری دانست.
اما فرض دوم، یعنی بی‌اطلاعی موسوی از وقوع فاجعه و بررسی «آنچه می‌توانست بعد از اطلاع انجام دهد».
مطابق با قانون اساسی وقت(اصول ۱۳۳ تا ۱۴۲) نخست وزیر فاقد اختیار قانونی در این زمینه بوده و امکان دخالت قانونی نداشته، حتی آنچه در قانون اساسی فعلی در مورد رییس‌جمهور وجود دارد(پاسداری از قانون اساسی) نیز در آن قانون در مورد نخست وزیر انشاء نشده بود، بنابراین همه‌ی آن چیزی که موسوی می‌توانسته انجام دهد در درجه اول نامه‌نگاری و اعتراض است و در بالاترین حد، استعفاء.
بنا به دلایل و قرائنی که خواهد آمد، معتقدم که موسوی عمدتا به دلیل همین فاجعه اقدام به استعفای قهرآمیز حتی بدون اطلاع رهبر وقت می‌نماید و چند روز هیچکس مطلقا از موسوی خبری ندارد، حتی شخص آیت‌الله خمینی.
اما دلایل :
نخست مقارنت زمانی استعفا با اعدام‌هاست یعنی ۱۴ شهریور ۱۳۶۷، آنهم در زمانی که موسوی چند ماه قبل یعنی ۹تیر ۱۳۶۷ از مجلس رای اعتماد گرفته بود.[۲]
مضافا اینکه دولت در سال پایانی خود بوده و تحمیل هزینه‌ی استعفا به حکومت آنهم در شرایطی که کشور دچار درگیری‌هایی در جبهه‌های نظامی و همزمان مذاکرات ژنو پیرامون آتش‌بس و قطعنامه بوده، قاعدتا به اختلافی بنیادی‌تر از انتخاب چند وزیر یا اختلافات اقتصادی باز می‌گردد.
فارغ از مقارنت زمانی، کیفیت استعفا قرینه ی دیگریست. این استعفا بدون اطلاع رهبر وقت که اصلی‌ترین حامی دولت بود صورت پذیرفته، در صورتی‌که اگر مسئله، صرفا اختلاف با رییس جمهور و یا مجلس می‌بود قاعدتا می‌بایست در ابتدا با رجوع موسوی به آیت‌الله خمینی و درخواست دخالت ایشان مطرح می‌شد و در صورت عدم حل مسئله، منجر به استعفا می‌گردید، حال آنکه این امر حتی خشم آیت‌الله خمینی را نیز برمی‌انگیزد تا آنجا که در نامه‌اش خطاب به موسوی می‌نویسد «حق این بود که ابتدا اینجانب را در جریان می‌گذاشتید..»[۳]
در کنار این موضوع، نامه‌ی استعفا خطاب به رییس‌جمهور وقت است اما در ابتدا به دست آیت‌الله موسوی اردبیلی رییس وقت دستگاه قضا می‌رسد. هاشمی رفسنجانی در خاطراتش آورده که «ساعت ۱۰شب آقای اردبیلی تماس گرفتند که نامه‌ای مبنی بر استعفای نخست وزیر به دستش رسیده…و معلوم شد ایشان ارتباط خود با بیرون را قطع کرده…»[۴]
https://tinyurl.com/yddky77u
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56036
حسین رهجو
بعد از بازنشر یک فایل صوتی از سخنان میرحسین موسوی در نشستی خصوصی (در سال ۱۳۸۹) که البته متن و فایل آن مدت‌ها پیش از این نیز در دسترس بود، تعدادی از کاربران شبکه‌های اجتماعی و از جمله برخی روزنامه‌نگاران، به نقد نقش موسوی در اعدام‌های سال۶۷ پرداختند.
این یادداشت «صرفا» تلاشی برای پاسخ به ابهامات مطرح شده نیست اما اشاراتی به آنها نیز خواهد داشت. مهمترین نکته، بررسی نقش موسوی در اعدام‌های تابستان۶۷ و «امکان»های او برای تاثیر بر روند وقایع است.
نخست اینکه آیا فاجعه، با اطلاع دولت واقع شده یا نه و اینکه شخص موسوی چه واکنشی می‌توانسته داشته باشد و پس از اطلاع آیا با عاملین و آمرین آن همدل بوده و در صدد تطهیر آنان است یا خیر؟
اگر فرض را بر اطلاع موسوی از فاجعه بگیریم البته این به معنای همراهی او با فاجعه بوده و لکه‌ی سیاهی خواهد بود که به هفت دریا هم نمی‌شود آن را شست.
اما قاعده بر این است که اثبات ادعا با مدعی‌ست و انکار با متهم. «البینه علی المدعی والیمین علی من انکر».
یعنی اگر مدعی دلیل متقنی نداشت، انکار متهم دلیل بر بیگناهی اوست و تا امروز مدعیان اطلاع موسوی از ماجرا ادله‌ای ارائه نداده‌اند و ادعای آنان عمدتا حول این محور است که «مگر می‌شود دولت از آنچه می‌گذرد مطلع نباشد؟»
در پاسخ می‌توان گفت بله می‌شود، همانطور که موسوی در نامه‌ی استعفایش از نخست‌وزیری صراحتا عنوان می‌کند که «وقتی در چمدان حجاج ما بمب پیدا می‌شود یا در خیابان‌های لبنان مسلسلی گشوده می‌شود تازه دولت مطلع می‌شود که اوضاع از چه قرار است!»[۱]
گویی رییس وقت مجلس و رییس‌جمهور، تصمیماتی می‌گیرند که هزینه‌های آن مستقیما برعهده‌ی دولتی می‌افتد که اصل وقایع از او پنهان داشته شده است. بنابراین وقتی در حوزه‌ای مثل سیاست خارجی که ظاهرا باید در چارچوب قوه‌ی مجریه باشد، اینگونه اقدامات واقع می‌شود، دست کم ادعای بی‌اطلاعی موسوی از اقدامات یک «قوه»ی دیگر که ارتباط ساختاری با دولت ندارد قابل استماع و بررسی است. بنابراین با توجه به عدم ارائه‌ی ادله‌ی متقن از طرف منتقدان و انکار موسوی، اصل برائت را می‌توان جاری دانست.
اما فرض دوم، یعنی بی‌اطلاعی موسوی از وقوع فاجعه و بررسی «آنچه می‌توانست بعد از اطلاع انجام دهد».
مطابق با قانون اساسی وقت(اصول ۱۳۳ تا ۱۴۲) نخست وزیر فاقد اختیار قانونی در این زمینه بوده و امکان دخالت قانونی نداشته، حتی آنچه در قانون اساسی فعلی در مورد رییس‌جمهور وجود دارد(پاسداری از قانون اساسی) نیز در آن قانون در مورد نخست وزیر انشاء نشده بود، بنابراین همه‌ی آن چیزی که موسوی می‌توانسته انجام دهد در درجه اول نامه‌نگاری و اعتراض است و در بالاترین حد، استعفاء.
بنا به دلایل و قرائنی که خواهد آمد، معتقدم که موسوی عمدتا به دلیل همین فاجعه اقدام به استعفای قهرآمیز حتی بدون اطلاع رهبر وقت می‌نماید و چند روز هیچکس مطلقا از موسوی خبری ندارد، حتی شخص آیت‌الله خمینی.
اما دلایل :
نخست مقارنت زمانی استعفا با اعدام‌هاست یعنی ۱۴ شهریور ۱۳۶۷، آنهم در زمانی که موسوی چند ماه قبل یعنی ۹تیر ۱۳۶۷ از مجلس رای اعتماد گرفته بود.[۲]
مضافا اینکه دولت در سال پایانی خود بوده و تحمیل هزینه‌ی استعفا به حکومت آنهم در شرایطی که کشور دچار درگیری‌هایی در جبهه‌های نظامی و همزمان مذاکرات ژنو پیرامون آتش‌بس و قطعنامه بوده، قاعدتا به اختلافی بنیادی‌تر از انتخاب چند وزیر یا اختلافات اقتصادی باز می‌گردد.
فارغ از مقارنت زمانی، کیفیت استعفا قرینه ی دیگریست. این استعفا بدون اطلاع رهبر وقت که اصلی‌ترین حامی دولت بود صورت پذیرفته، در صورتی‌که اگر مسئله، صرفا اختلاف با رییس جمهور و یا مجلس می‌بود قاعدتا می‌بایست در ابتدا با رجوع موسوی به آیت‌الله خمینی و درخواست دخالت ایشان مطرح می‌شد و در صورت عدم حل مسئله، منجر به استعفا می‌گردید، حال آنکه این امر حتی خشم آیت‌الله خمینی را نیز برمی‌انگیزد تا آنجا که در نامه‌اش خطاب به موسوی می‌نویسد «حق این بود که ابتدا اینجانب را در جریان می‌گذاشتید..»[۳]
در کنار این موضوع، نامه‌ی استعفا خطاب به رییس‌جمهور وقت است اما در ابتدا به دست آیت‌الله موسوی اردبیلی رییس وقت دستگاه قضا می‌رسد. هاشمی رفسنجانی در خاطراتش آورده که «ساعت ۱۰شب آقای اردبیلی تماس گرفتند که نامه‌ای مبنی بر استعفای نخست وزیر به دستش رسیده…و معلوم شد ایشان ارتباط خود با بیرون را قطع کرده…»[۴]
https://tinyurl.com/yddky77u
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56036
اعلام نتایج غیررسمی انتخابات اقلیم کردستان
روز کُردها در پارلمان عراق؛ برهم صالح رئیس‌جمهور شد
زیتون-نیلوفر سعیدی: روز یکشنبه سی‌ام سپتامبر و درست چند روز پس از نخستین سالگرد برگزاری همه‌پرسی جدایی از عراق، انتخابات پارلمان محلی در چهار استان اربیل، دهوک، سلیمانیه و حلبچه برگزار شد.
بخش فارسی شبکه تلویزیونی کردستان ۲۴ خبر داده که تاکنون نزدیک به ۹۳ درصد از آراء شمارش شده و بر اساس نتایجی که تاکنون به دست آمده، حزب دموکرات کردستان که مسعود بارزانی از چهار دهه پیش رهبری آن را بر عهده دارد، با کسب ۴۶ درصد آراء پیشتاز است. همچنین اتحادیه میهنی که جلال طالبانی، رئیس‌جمهور فقید عراق، به مدت بیش از چهار دهه از آغاز تاسیس، رهبری آن را بر عهده داشت و هنوز هم پس از مرگ رهبر جدیدی برای آن انتخاب نشده، نزدیک به ۲۰ درصد آرای مردم را به دست آورده است.
بخش انگلیسی روداو، که شناخته شده‌ترین تلویزیون کُرد اقلیم کردستان به شمار می آید، اعلام کرده که مشارکت مردم اقلیم کردستان در انتخابات روز یکشنبه، در حد ۵۸ درصد بوده که اگر چه در نوع خود یک مشارکت حداکثری و درخشان نیست اما باز هم با توجه به انتخابات سراسری اخیر عراق که مشارکت پایین ۴۴ درصدی را تجربه کرد، تا حدودی قابل توجه است.
رسانه‌های نزدیک به جنبش «تغییر» اعلام کردند، در این دوره تنها ۱۲ درصد از آرای رای دهندگان را به دست آورده‌اند. این جنبش که از احزاب اپوزیسیون بوده و در دور قبلی انتخابات پارلمان ۲۳ درصد آراء را به دست آورده بود، پس از مرگ نوشیروان مصطفی رهبر سابق حزب، با مشکل روبرو شده و محبوبیت خود را تا حد زیادی از دست داده است.
در این دوره از انتخابات پارلمان اقلیم کردستان، گروه های اسلامی نیز وضعیت مطلوبی نداشتند و مجموعا تنها ۱۳ درصد رای گرفتند اما حزب جدید نسل نو، که به عنوان یک حزب منتقد به میدان آمده و توسط جوان تاجرپیشه‌ای به نام شهسوار عبدالواحد تاسیس شده، توانسته ۹ درصد از آرای مردم اقلیم را به دست بیاورد که در نوع خود، موفقیت چشم‌گیری به‌حساب می‌آید.
https://tinyurl.com/y82rdpnp
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56045
روز کُردها در پارلمان عراق؛ برهم صالح رئیس‌جمهور شد
زیتون-نیلوفر سعیدی: روز یکشنبه سی‌ام سپتامبر و درست چند روز پس از نخستین سالگرد برگزاری همه‌پرسی جدایی از عراق، انتخابات پارلمان محلی در چهار استان اربیل، دهوک، سلیمانیه و حلبچه برگزار شد.
بخش فارسی شبکه تلویزیونی کردستان ۲۴ خبر داده که تاکنون نزدیک به ۹۳ درصد از آراء شمارش شده و بر اساس نتایجی که تاکنون به دست آمده، حزب دموکرات کردستان که مسعود بارزانی از چهار دهه پیش رهبری آن را بر عهده دارد، با کسب ۴۶ درصد آراء پیشتاز است. همچنین اتحادیه میهنی که جلال طالبانی، رئیس‌جمهور فقید عراق، به مدت بیش از چهار دهه از آغاز تاسیس، رهبری آن را بر عهده داشت و هنوز هم پس از مرگ رهبر جدیدی برای آن انتخاب نشده، نزدیک به ۲۰ درصد آرای مردم را به دست آورده است.
بخش انگلیسی روداو، که شناخته شده‌ترین تلویزیون کُرد اقلیم کردستان به شمار می آید، اعلام کرده که مشارکت مردم اقلیم کردستان در انتخابات روز یکشنبه، در حد ۵۸ درصد بوده که اگر چه در نوع خود یک مشارکت حداکثری و درخشان نیست اما باز هم با توجه به انتخابات سراسری اخیر عراق که مشارکت پایین ۴۴ درصدی را تجربه کرد، تا حدودی قابل توجه است.
رسانه‌های نزدیک به جنبش «تغییر» اعلام کردند، در این دوره تنها ۱۲ درصد از آرای رای دهندگان را به دست آورده‌اند. این جنبش که از احزاب اپوزیسیون بوده و در دور قبلی انتخابات پارلمان ۲۳ درصد آراء را به دست آورده بود، پس از مرگ نوشیروان مصطفی رهبر سابق حزب، با مشکل روبرو شده و محبوبیت خود را تا حد زیادی از دست داده است.
در این دوره از انتخابات پارلمان اقلیم کردستان، گروه های اسلامی نیز وضعیت مطلوبی نداشتند و مجموعا تنها ۱۳ درصد رای گرفتند اما حزب جدید نسل نو، که به عنوان یک حزب منتقد به میدان آمده و توسط جوان تاجرپیشه‌ای به نام شهسوار عبدالواحد تاسیس شده، توانسته ۹ درصد از آرای مردم اقلیم را به دست بیاورد که در نوع خود، موفقیت چشم‌گیری به‌حساب می‌آید.
https://tinyurl.com/y82rdpnp
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56045
بسامد واژگان سخنرانی رهبر جمهوری اسلامی
دشمن اصلی «آمریکا» نیست
زیتون- نیلوفر سعیدی: در شرایطی که در ایران، اخبار و شایعات کاهش نرخ ارز، توجه مردم را به سوی خود جلب کرده و دولت نیز تلاش می‌کند تا صدور رای دیوان بین‌المللی لاهه را در مورد تحریم‌های آمریکا علیه ایران یک پیروزی حقوقی و دیپلماتیک قلم‌داد کند، آیت‌الله خامنه ای، صبح پنجشنبه دوازدهم مهر ماه، ده‌ها هزار تن از بسیجیان را در استادیوم آزادی تهران جمع کرد تا در یک سخنرانی انقلابی، به زعم خود، آنان را به «پیروزی در میدان‌های علمی، فعالیت و تحرک اقتصادی، کارآفرینی، تلاش فردی و اجتماعی، شبکه‌سازی اجتماعی و فرهنگی و نیز حرکت‌های لازم آتش‌به‌اختیار» تشویق کند.
رهبر ایران، بنا به سنت چند سال اخیر، در این سخنرانی هم بارها در مورد «دشمنان انقلاب» صحبت کرد.
نگاهی اجمالی به متن سخنان رهبر ایران که در سایت رسمی او منتشر شده، نشان می‌دهد که خامنه‌ای، در استادیوم آزادی، از برخی واژگان بارها استفاده کرده و می‌توان چنین برداشت کرد که بسامد یا واژگان پرتکرار سخنان، نشان‌دهنده ی بخش مهمی از دغدغه‌های ذهنی اوست. به عنوان مثال، «دشمن» و «آمریکا»، به پرتکرارترین واژگان سخنرانی‌های او تبدیل شده و هر بار، بر ضرورت هوشیاری در برابر اقدامات احتمالی «دشمن»، تاکید می کند.
بسامد آمریکا، دشمن و واژگان دیگر در سخنان رهبر ایران
خامنه‌ای در روز پنجشنبه، در سخنرانی در جمع بسیجیان استان تهران، دست کم ۲۵ بار از «آمریکا» یاد کرد و نام این کشور را بر زبان آورد و اکثر این یادآوری‌ها با خشم و تحقیر و تهدید و توهین علیه آمریکا همراه بود. از جمله در عبارت‌هایی جون : «آمریکایی‌ها با عربده‌کشی»، «سیلی دیگری به آمریکا»؛ «سلطه ظالمانه انگلیس و آمریکا»، «آمریکایی‌ها…خیالاتی را در سرِ کم‌مغز و بی‌تدبیرشان»، «رئیس جمهور بیچاره آمریکا، «مفتضح شدن لیبرال دموکراسی آمریکا» مشاهده می‌شود که رهبر ایران در سخنان خود با دو تِم خشم و تحقیر، به فراوانی از آمریکا یاد می کند و در عین حال اصرار دارد که این کشور را ضعیف، ناتوان و شکست خورده جلوه دهد.
رهبر ایران، در این سخنرانی، همچنین ۲۷ بار از «دشمن»، سخن گفت؛ از جمله: «تا انسان حضور دشمن را حس نکند، سنگر و حفاظ و سلاح لازم تهیه نمی‌کند»، «روشنفکرنمای راحت‌طلب و منافق و ریاکار که اساساً دشمنیِ آمریکا را انکار می‌کند»، «فهم درست از تهدید دشمن»، «تصویرسازی خدعه‌آمیز و غیرواقعی دشمنان از ایران»، «دشمنان ملت ایران را از نادانان و ابله‌ها»، «دشمن می‌خواهد ملت ایران را به این جمع‌بندی برساند که در کشور بن‌بست است»، «دشمن و عوامل او، مخالفت زیادی با بسیج دارند»،«تلاش دشمن برای اثرگذاری بر افکار عمومی با استفاده از ابزار رسانه»و «ابزار رسانه مهم است و اگر دست دشمن باشد»،«استفاده دشمنان از رادیو، تلویزیون، اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی»، «ابزاری نشوید که دشمن راحت بتواند سلاح شیمیایی خود را علیه مردم به‌کار گیرد»،«باید به دشمن پیام قدرت داد»،«ملت و نسل جوانش تصمیم گرفته دیگر تحقیر نشود، دنباله‌روی قدرتهای بیگانه و دشمن نگردد»،…
https://tinyurl.com/ycvlybmp
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56111
دشمن اصلی «آمریکا» نیست
زیتون- نیلوفر سعیدی: در شرایطی که در ایران، اخبار و شایعات کاهش نرخ ارز، توجه مردم را به سوی خود جلب کرده و دولت نیز تلاش می‌کند تا صدور رای دیوان بین‌المللی لاهه را در مورد تحریم‌های آمریکا علیه ایران یک پیروزی حقوقی و دیپلماتیک قلم‌داد کند، آیت‌الله خامنه ای، صبح پنجشنبه دوازدهم مهر ماه، ده‌ها هزار تن از بسیجیان را در استادیوم آزادی تهران جمع کرد تا در یک سخنرانی انقلابی، به زعم خود، آنان را به «پیروزی در میدان‌های علمی، فعالیت و تحرک اقتصادی، کارآفرینی، تلاش فردی و اجتماعی، شبکه‌سازی اجتماعی و فرهنگی و نیز حرکت‌های لازم آتش‌به‌اختیار» تشویق کند.
رهبر ایران، بنا به سنت چند سال اخیر، در این سخنرانی هم بارها در مورد «دشمنان انقلاب» صحبت کرد.
نگاهی اجمالی به متن سخنان رهبر ایران که در سایت رسمی او منتشر شده، نشان می‌دهد که خامنه‌ای، در استادیوم آزادی، از برخی واژگان بارها استفاده کرده و می‌توان چنین برداشت کرد که بسامد یا واژگان پرتکرار سخنان، نشان‌دهنده ی بخش مهمی از دغدغه‌های ذهنی اوست. به عنوان مثال، «دشمن» و «آمریکا»، به پرتکرارترین واژگان سخنرانی‌های او تبدیل شده و هر بار، بر ضرورت هوشیاری در برابر اقدامات احتمالی «دشمن»، تاکید می کند.
بسامد آمریکا، دشمن و واژگان دیگر در سخنان رهبر ایران
خامنه‌ای در روز پنجشنبه، در سخنرانی در جمع بسیجیان استان تهران، دست کم ۲۵ بار از «آمریکا» یاد کرد و نام این کشور را بر زبان آورد و اکثر این یادآوری‌ها با خشم و تحقیر و تهدید و توهین علیه آمریکا همراه بود. از جمله در عبارت‌هایی جون : «آمریکایی‌ها با عربده‌کشی»، «سیلی دیگری به آمریکا»؛ «سلطه ظالمانه انگلیس و آمریکا»، «آمریکایی‌ها…خیالاتی را در سرِ کم‌مغز و بی‌تدبیرشان»، «رئیس جمهور بیچاره آمریکا، «مفتضح شدن لیبرال دموکراسی آمریکا» مشاهده می‌شود که رهبر ایران در سخنان خود با دو تِم خشم و تحقیر، به فراوانی از آمریکا یاد می کند و در عین حال اصرار دارد که این کشور را ضعیف، ناتوان و شکست خورده جلوه دهد.
رهبر ایران، در این سخنرانی، همچنین ۲۷ بار از «دشمن»، سخن گفت؛ از جمله: «تا انسان حضور دشمن را حس نکند، سنگر و حفاظ و سلاح لازم تهیه نمی‌کند»، «روشنفکرنمای راحت‌طلب و منافق و ریاکار که اساساً دشمنیِ آمریکا را انکار می‌کند»، «فهم درست از تهدید دشمن»، «تصویرسازی خدعه‌آمیز و غیرواقعی دشمنان از ایران»، «دشمنان ملت ایران را از نادانان و ابله‌ها»، «دشمن می‌خواهد ملت ایران را به این جمع‌بندی برساند که در کشور بن‌بست است»، «دشمن و عوامل او، مخالفت زیادی با بسیج دارند»،«تلاش دشمن برای اثرگذاری بر افکار عمومی با استفاده از ابزار رسانه»و «ابزار رسانه مهم است و اگر دست دشمن باشد»،«استفاده دشمنان از رادیو، تلویزیون، اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی»، «ابزاری نشوید که دشمن راحت بتواند سلاح شیمیایی خود را علیه مردم به‌کار گیرد»،«باید به دشمن پیام قدرت داد»،«ملت و نسل جوانش تصمیم گرفته دیگر تحقیر نشود، دنباله‌روی قدرتهای بیگانه و دشمن نگردد»،…
https://tinyurl.com/ycvlybmp
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56111
راست افراطی علیه جهانی‌شدن
مهدی نوربخش
چهل سال از انقلاب گذشته است و هنوز جامعه ما دست و پا می‌زند تا جایی برای خود در سطح مناسبات و روابط بین‌المللی باز کند. کشورها و ملت‌ها در سه دهه گذشته با رشد فزاینده جهانی شدن، روابط در هم تنیده‌ای پیدا کرده‌اند. این روابط بر اقتصاد، فرهنگ و ارزش‌های ملی تاثیرگذار بوده‌اند. جهانی‌شدن به مردم دنیا کمک کرده است تا از مرزهای محدود ملی خود گذشته و عضو جامعه جهانی شوند. در این جامعه جهانی صحبت از درد مشترک، مبارزه با فقر و تبعیض، حمایت از دسترسی همگان به تعلیم و تربیت، مشارکت مردم در تعیین سرنوشت خود از طریق ایجاد نظام‌های دموکراتیک و دفاع از حقوق بشر است. در مقابل آن، ایدئولوژی‌های محافظه‌کارانه راست‌افراطی در دنیا به‌دنبال ایجاد تبعیض، بومی‌گرایی، بستن مرزها به بیرون و جلوگیری از جهانی‌شدن و عضویت در این جامعه جهانی بوده است. ایجاد جامعه جهانی به شهروند جهانی(Global Citizen) با خوی و نگرش دیگری نیازمند است که فقط مردم خاصی را طلب می‌کند. مجمع عمومی سازمان ملل در هفته گذشته صحنه تقابل این دو ایدئولوژی و کنش در سطح بین‌المللی بود. ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، راست محافظه‌کار افراطی دنیا را نمایندگی می‌کرد و امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، به‌دنبال ایجاد جامعه جهانی و مشارکت شهروندان جهانی در حل مشکلات این جامعه بود.
صحبت‌های ترامپ جای شکی برای کسی نمی‌گذاشت که او به‌دنبال تضعیف نهادهای بین‌المللی و تضعیف جامعه جهانی و سازوکارهای همکاری‌های بین‌المللی‌ست. او منافع کشور خود را از اهمیت بیشتری در مقیاس با همکاری‌های بین‌المللی برای دست‌یابی به رشد و تعالی بقیه کشورهای جامعه جهانی می‌داند. در مقابل او مکرون از نیاز به مبارزه با تبعیض و فقر جهانی، ایجاد سازو کار برای دسترسی به تعلیم و تربیت، بهداشت و سلامت برای همگان و حمایت از معاهدات و قوانین بین‌المللی برای سلامت محیط زیست سخن می‌گفت. این دو نگرش برای اولین بار در صحنه مراودات بین‌المللی به‌روشنی توسط نمایندگان دو کشور قدرتمند دنیا، خود را نشان می‌داد. در غرب، راست محافظه‌کار افراطی بهمه نهادها و ارزش‌های دموکراتیک را به‌چالش کشیده است و در کشورهایی مثل امریکا، لهستان و مجارستان به‌درون دولت راه یافته و در بقیه کشورهای دمکراتیک اروپا، پایه‌گذار احزاب و جنبش‌های تبعیض‌گرا شده است.
سخنان اقای روحانی، رئیس‌جمهور کشورما، اگر چه به ملی‌گرایی افراطی، نژادپرستی و تضعیف نهادهای بین‌المللی توسط بعضی از کشورها و به‌طور مشخص امریکا اشاره داشت، اما از دوگانگی سیاست در کشور ما نیز پرده بر می‌کشید. بسیاری در درون کشور صحبت‌های اقای روحانی را در مقایسه با ترامپ به‌حق سنجیده خواندند اما کمتر تحلیل‌گری به عمق دوگانگی در سیاست کشور ما توجه کرد.
در جایی اقای روحانی می‌گوید، “«امریکا از بقیه اعضا می‌خواهد به تعهدات بین‌المللی عمل نکنند. این یعنی سرپیچی از قانون و تهدید قانون‌مداران به مجازات». از اقای روحانی باید سئوال شود که ایا نظامی که او انرا نمایندگی می‌کند به قانون احترام می‌گذارد؟ در کشور ما ایران، افراد زیادی در جامعه‌ی روزنامه‌نگاری و فرهیخته کشور با تمسک به قانون می‌خواهند از ازادی بیان برخوردار باشند، ایا زمانی‌که حرف خودرا می‌زنند با زندان، اخراج از دانشگاه، حصر و غیره مجازات نمی‌شوند؟ آیا در ایران امروز زندانی سیاسی وجود ندارد؟ ایا دکتر فرهاد میثمی، آرش صادقی، نرگس محمدی و صدها زندانی سیاسی دیگر برای قانون‌مداری و حقوق شهروندی مجازات نمی‌شوند؟ اگر کشور ما واقعا به تعهدات و قوانین بین‌المللی پای‌بند است چرا همیشه گزارشات نهادهای بی‌طرفِ مدافع حقوق بشر را به‌چالش می‌کشد؟ چرا سند ۲۰۳۰ یونسکو که بخشی از برنامه توسعه پایدار (Sustainable Development) سازمان ملل تا سال ۲۰۳۰ میلادی است و بر ۱۷ اصل این سند تاثیر مستقیم می‌گذاشت مورد قبول ایران قرار نگرفت و رهبری و گروهی از سر بی‌بصیرتی مطلق از اهداف این سند، انرا به‌چالش کشیدند؟ چرا کنواسیون (FATF) با مخالفت رهبری روبرو گردید؟ ایا اینگونه برخوردهای گزینشی با نرم‌ها، کنوانسیون و قوانین بین‌المللی با انچه ترامپ و محافظه‌کاران دست‌راستی افراطی دنیا انجام می‌دهند فرق فاحشی دارد؟
https://tinyurl.com/y8vemhvx
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56109
مهدی نوربخش
چهل سال از انقلاب گذشته است و هنوز جامعه ما دست و پا می‌زند تا جایی برای خود در سطح مناسبات و روابط بین‌المللی باز کند. کشورها و ملت‌ها در سه دهه گذشته با رشد فزاینده جهانی شدن، روابط در هم تنیده‌ای پیدا کرده‌اند. این روابط بر اقتصاد، فرهنگ و ارزش‌های ملی تاثیرگذار بوده‌اند. جهانی‌شدن به مردم دنیا کمک کرده است تا از مرزهای محدود ملی خود گذشته و عضو جامعه جهانی شوند. در این جامعه جهانی صحبت از درد مشترک، مبارزه با فقر و تبعیض، حمایت از دسترسی همگان به تعلیم و تربیت، مشارکت مردم در تعیین سرنوشت خود از طریق ایجاد نظام‌های دموکراتیک و دفاع از حقوق بشر است. در مقابل آن، ایدئولوژی‌های محافظه‌کارانه راست‌افراطی در دنیا به‌دنبال ایجاد تبعیض، بومی‌گرایی، بستن مرزها به بیرون و جلوگیری از جهانی‌شدن و عضویت در این جامعه جهانی بوده است. ایجاد جامعه جهانی به شهروند جهانی(Global Citizen) با خوی و نگرش دیگری نیازمند است که فقط مردم خاصی را طلب می‌کند. مجمع عمومی سازمان ملل در هفته گذشته صحنه تقابل این دو ایدئولوژی و کنش در سطح بین‌المللی بود. ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، راست محافظه‌کار افراطی دنیا را نمایندگی می‌کرد و امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، به‌دنبال ایجاد جامعه جهانی و مشارکت شهروندان جهانی در حل مشکلات این جامعه بود.
صحبت‌های ترامپ جای شکی برای کسی نمی‌گذاشت که او به‌دنبال تضعیف نهادهای بین‌المللی و تضعیف جامعه جهانی و سازوکارهای همکاری‌های بین‌المللی‌ست. او منافع کشور خود را از اهمیت بیشتری در مقیاس با همکاری‌های بین‌المللی برای دست‌یابی به رشد و تعالی بقیه کشورهای جامعه جهانی می‌داند. در مقابل او مکرون از نیاز به مبارزه با تبعیض و فقر جهانی، ایجاد سازو کار برای دسترسی به تعلیم و تربیت، بهداشت و سلامت برای همگان و حمایت از معاهدات و قوانین بین‌المللی برای سلامت محیط زیست سخن می‌گفت. این دو نگرش برای اولین بار در صحنه مراودات بین‌المللی به‌روشنی توسط نمایندگان دو کشور قدرتمند دنیا، خود را نشان می‌داد. در غرب، راست محافظه‌کار افراطی بهمه نهادها و ارزش‌های دموکراتیک را به‌چالش کشیده است و در کشورهایی مثل امریکا، لهستان و مجارستان به‌درون دولت راه یافته و در بقیه کشورهای دمکراتیک اروپا، پایه‌گذار احزاب و جنبش‌های تبعیض‌گرا شده است.
سخنان اقای روحانی، رئیس‌جمهور کشورما، اگر چه به ملی‌گرایی افراطی، نژادپرستی و تضعیف نهادهای بین‌المللی توسط بعضی از کشورها و به‌طور مشخص امریکا اشاره داشت، اما از دوگانگی سیاست در کشور ما نیز پرده بر می‌کشید. بسیاری در درون کشور صحبت‌های اقای روحانی را در مقایسه با ترامپ به‌حق سنجیده خواندند اما کمتر تحلیل‌گری به عمق دوگانگی در سیاست کشور ما توجه کرد.
در جایی اقای روحانی می‌گوید، “«امریکا از بقیه اعضا می‌خواهد به تعهدات بین‌المللی عمل نکنند. این یعنی سرپیچی از قانون و تهدید قانون‌مداران به مجازات». از اقای روحانی باید سئوال شود که ایا نظامی که او انرا نمایندگی می‌کند به قانون احترام می‌گذارد؟ در کشور ما ایران، افراد زیادی در جامعه‌ی روزنامه‌نگاری و فرهیخته کشور با تمسک به قانون می‌خواهند از ازادی بیان برخوردار باشند، ایا زمانی‌که حرف خودرا می‌زنند با زندان، اخراج از دانشگاه، حصر و غیره مجازات نمی‌شوند؟ آیا در ایران امروز زندانی سیاسی وجود ندارد؟ ایا دکتر فرهاد میثمی، آرش صادقی، نرگس محمدی و صدها زندانی سیاسی دیگر برای قانون‌مداری و حقوق شهروندی مجازات نمی‌شوند؟ اگر کشور ما واقعا به تعهدات و قوانین بین‌المللی پای‌بند است چرا همیشه گزارشات نهادهای بی‌طرفِ مدافع حقوق بشر را به‌چالش می‌کشد؟ چرا سند ۲۰۳۰ یونسکو که بخشی از برنامه توسعه پایدار (Sustainable Development) سازمان ملل تا سال ۲۰۳۰ میلادی است و بر ۱۷ اصل این سند تاثیر مستقیم می‌گذاشت مورد قبول ایران قرار نگرفت و رهبری و گروهی از سر بی‌بصیرتی مطلق از اهداف این سند، انرا به‌چالش کشیدند؟ چرا کنواسیون (FATF) با مخالفت رهبری روبرو گردید؟ ایا اینگونه برخوردهای گزینشی با نرم‌ها، کنوانسیون و قوانین بین‌المللی با انچه ترامپ و محافظه‌کاران دست‌راستی افراطی دنیا انجام می‌دهند فرق فاحشی دارد؟
https://tinyurl.com/y8vemhvx
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56109
چه درونم تنهاست
سروش دباغ
... بنا دارم در باب تنهایی به روایت هشت کتاب سپهری و استشهاد به اشعار مختلف او، خصوصاً در دو دفتر مسافر و حجم سبز، حدود و ثغور «تنهایی»، یا آنچه را که من از آن به «تنهایی معنوی» تعبیر می کنم، با شما در میان بگذارم. پاره ای تفکیک ها و توضیحات مفهومی در ابتدای بحث به نظرم رهگشاست و می تواند مراد من از این مقوله و تفسیرم از هشت کتاب را منقّح تر و روشن تر سازد.
ما چند نوع تنهایی داریم؛ از قضا این اواخر داستان سوگواری آنتوان چخوف، با ترجمه نیکوی آقای سیامک گلشیری، را به مناسبتی می خواندم. همچنین داستان ارتباط نوشته آلبرتو موراویا، نویسنده ایتالیایی، که فایل صوتی این داستان را که در رادیو قصه اجرا شده بود شنیدم. هم داستان ارتباط و هم داستان سوگواری به معنایی از «تنهایی» یاد می کند که همه ما با آن آشنا هستیم؛ آنچه که امروز ناظر به اشعار سپهری طرح خواهم نمود، از حیثی قرابتی با این معنای از تنهایی دارد و از حیثی قرابتی ندارد. این را گفتم تا ذهن خواننده را قدری با عنایت بِگَزَم؛ در ادامه آن تفکیک مفهومی را که مدّ نظر دارم، اقامه می کنم؛ سپس به داستان چخوف و موراویا باز خواهم گشت و پس از آن به سر وقت مسافر و حجم سبز سپهری می روم.
https://tinyurl.com/ycd5nv7x
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56105
سروش دباغ
... بنا دارم در باب تنهایی به روایت هشت کتاب سپهری و استشهاد به اشعار مختلف او، خصوصاً در دو دفتر مسافر و حجم سبز، حدود و ثغور «تنهایی»، یا آنچه را که من از آن به «تنهایی معنوی» تعبیر می کنم، با شما در میان بگذارم. پاره ای تفکیک ها و توضیحات مفهومی در ابتدای بحث به نظرم رهگشاست و می تواند مراد من از این مقوله و تفسیرم از هشت کتاب را منقّح تر و روشن تر سازد.
ما چند نوع تنهایی داریم؛ از قضا این اواخر داستان سوگواری آنتوان چخوف، با ترجمه نیکوی آقای سیامک گلشیری، را به مناسبتی می خواندم. همچنین داستان ارتباط نوشته آلبرتو موراویا، نویسنده ایتالیایی، که فایل صوتی این داستان را که در رادیو قصه اجرا شده بود شنیدم. هم داستان ارتباط و هم داستان سوگواری به معنایی از «تنهایی» یاد می کند که همه ما با آن آشنا هستیم؛ آنچه که امروز ناظر به اشعار سپهری طرح خواهم نمود، از حیثی قرابتی با این معنای از تنهایی دارد و از حیثی قرابتی ندارد. این را گفتم تا ذهن خواننده را قدری با عنایت بِگَزَم؛ در ادامه آن تفکیک مفهومی را که مدّ نظر دارم، اقامه می کنم؛ سپس به داستان چخوف و موراویا باز خواهم گشت و پس از آن به سر وقت مسافر و حجم سبز سپهری می روم.
https://tinyurl.com/ycd5nv7x
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56105
خامنه‌ای از یارانش چه می‌خواهد؟
علی‌حسین قاضی‌زاده
برای آنها که وضعیت ایران را در چند ماه گذشته دنبال کرده اند، سخت است که باور کنند همه چیز بر وفق مراد خامنه‌ای و یارانش پیش می‌رود اما برای کسانی که با چهار دهه راهبرد نظام جمهوری اسلامی در تحکیم تخاصم با آمریکا اشنا هستند، فهم این مسئله راحت‌تر است. مخصوصا اگر زمامدار سی ساله این نظام کسی چون علی خامنه‌ای باشد که بنیان نظری زمامداری‌اش، چه در عرصه داخلی و چه در عرصه خارجی، بر پایه‌ی دشمنی با آمریکا استوار است.
در چنین حکومتی، تخاصم، دشمنی و روی صحنه‌بردن تقابل‌های متعدد ایران و آمریکا، اتفاقی قابل انتظار است و رخ‌دادن رویدادی چون مذاکرات هسته‌ای و توافقی چون برجام، حادثه‌ای است از روی اضطرار.
حالا برای خامنه‌ای و یارانشان، شرایط همانی است که می‌خواهند. تقابل امروز نه از جنس رویارویی نظامی است که یارای مقابله نباشد و نه از جنس هم‌گرایی مطلق جهان در دوران تحریم‌های اوباما است که فشار خارج از تحمل باشد.
تقابل از جنس تحریم است. تحریمی همراه با روزنه‌های بسیار. از همدلی هرچند نصفه و نیمه چین و روسیه گرفته تا همراهی سیاسی و اقتصادی اروپا. حتی حکم موقت دیوان لاهه نیز کفه دیپلماسی را به سمت ایران سنگین‌تر کرده است. مجموعه این شرایط، رهبر ایران را به این نتیجه رسانده که از دل این تقابل، مغلوب بیرون نمی‌آید و چه چیزی در این دنیا برای علی خامنه‌ای شیرین‌تر از این است که فاتح یک تقابل سیاسی با ابرقدرت بلامنازع جهان باشد؟
https://tinyurl.com/y9c48clp
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56107
علی‌حسین قاضی‌زاده
برای آنها که وضعیت ایران را در چند ماه گذشته دنبال کرده اند، سخت است که باور کنند همه چیز بر وفق مراد خامنه‌ای و یارانش پیش می‌رود اما برای کسانی که با چهار دهه راهبرد نظام جمهوری اسلامی در تحکیم تخاصم با آمریکا اشنا هستند، فهم این مسئله راحت‌تر است. مخصوصا اگر زمامدار سی ساله این نظام کسی چون علی خامنه‌ای باشد که بنیان نظری زمامداری‌اش، چه در عرصه داخلی و چه در عرصه خارجی، بر پایه‌ی دشمنی با آمریکا استوار است.
در چنین حکومتی، تخاصم، دشمنی و روی صحنه‌بردن تقابل‌های متعدد ایران و آمریکا، اتفاقی قابل انتظار است و رخ‌دادن رویدادی چون مذاکرات هسته‌ای و توافقی چون برجام، حادثه‌ای است از روی اضطرار.
حالا برای خامنه‌ای و یارانشان، شرایط همانی است که می‌خواهند. تقابل امروز نه از جنس رویارویی نظامی است که یارای مقابله نباشد و نه از جنس هم‌گرایی مطلق جهان در دوران تحریم‌های اوباما است که فشار خارج از تحمل باشد.
تقابل از جنس تحریم است. تحریمی همراه با روزنه‌های بسیار. از همدلی هرچند نصفه و نیمه چین و روسیه گرفته تا همراهی سیاسی و اقتصادی اروپا. حتی حکم موقت دیوان لاهه نیز کفه دیپلماسی را به سمت ایران سنگین‌تر کرده است. مجموعه این شرایط، رهبر ایران را به این نتیجه رسانده که از دل این تقابل، مغلوب بیرون نمی‌آید و چه چیزی در این دنیا برای علی خامنه‌ای شیرین‌تر از این است که فاتح یک تقابل سیاسی با ابرقدرت بلامنازع جهان باشد؟
https://tinyurl.com/y9c48clp
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56107
مطرح شدن نام هاشمی رفسنجانی در پرونده جاسازی مواد در ساک حجاج سال 65
از هاشمی «منتقم» تا هاشمی «معمار»
زیتون ـ مهسا محمدی: با گذشت ۳۲ سال از ماجرای جاسازی بمب در ساک حجاج ایرانی و به بار آمدن رسوایی بر سر آن، خانواده منتظری همچنان درصدد رفع اتهام از سید مهدی هاشمی، تنها محکوم نا‌مدار این پرونده در ایران هستند؛ کسی که اتهام دست داشتن در این عملیات ناموفق برون‌مرزی، پرونده‌اش را برای دریافت محکومیت اعدام تکمیل کرد، به طوری که کسانی که دست او را از قتل‌های قدیمی پیش از انقلاب تا ماجرای مک‌فارلین آلوده می‌دیدند، خیالشان از بابت او آسوده شد.
حال احمد منتظری بعد از گذشت بیش از سه دهه از این داستان در ادامه راه پدرش، از «هاشمی» نامدارتری صحبت به میان آورد. او در گفت‌وگویی با ایرناپلاس گفته است:«حمل مواد منفجره از سوی ۶ پاسدار انجام شده که با آیت‌الله هاشمی رفسنجانی کار می‌کردند.» و تاکید کرد که برای کسب اطلاعات بیشتر باید به علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت ملی مراجعه کرد.
شمخانی اما خود را به کلی از ماجرا کنار کشید و گفت که در آن زمان در جبهه بوده و از این امور بی‌خبر است. از سوی دیگر اما منتظری بر نقش شمخانی به عنوان مطلع اصرار دارد و نه از عاملان انجام عملیات.
https://tinyurl.com/yctspn42
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56148
از هاشمی «منتقم» تا هاشمی «معمار»
زیتون ـ مهسا محمدی: با گذشت ۳۲ سال از ماجرای جاسازی بمب در ساک حجاج ایرانی و به بار آمدن رسوایی بر سر آن، خانواده منتظری همچنان درصدد رفع اتهام از سید مهدی هاشمی، تنها محکوم نا‌مدار این پرونده در ایران هستند؛ کسی که اتهام دست داشتن در این عملیات ناموفق برون‌مرزی، پرونده‌اش را برای دریافت محکومیت اعدام تکمیل کرد، به طوری که کسانی که دست او را از قتل‌های قدیمی پیش از انقلاب تا ماجرای مک‌فارلین آلوده می‌دیدند، خیالشان از بابت او آسوده شد.
حال احمد منتظری بعد از گذشت بیش از سه دهه از این داستان در ادامه راه پدرش، از «هاشمی» نامدارتری صحبت به میان آورد. او در گفت‌وگویی با ایرناپلاس گفته است:«حمل مواد منفجره از سوی ۶ پاسدار انجام شده که با آیت‌الله هاشمی رفسنجانی کار می‌کردند.» و تاکید کرد که برای کسب اطلاعات بیشتر باید به علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت ملی مراجعه کرد.
شمخانی اما خود را به کلی از ماجرا کنار کشید و گفت که در آن زمان در جبهه بوده و از این امور بی‌خبر است. از سوی دیگر اما منتظری بر نقش شمخانی به عنوان مطلع اصرار دارد و نه از عاملان انجام عملیات.
https://tinyurl.com/yctspn42
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56148
CFT,رهبر مسئولیت ناپذیر و مجلس نابالغ
کلیات لایحه الحاق ایران به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم در جلسه علنی صبح یکشنبه مجلس مطرح شد و نمایندگان با ۱۴۳ رای موافق ۱۲۰ رای مخالف و ۵ رای ممتنع از مجموع ۲۷۰ نماینده حاضر با آن موافقت کردند.
محمد جواد ظریف در جلسه‌ی علنی امروز یکشنبه مجلس در دفاع از لایحه الحاق ایران به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم (CFT) گفت: لوایحی که در برابرمجلس قرار گرفته و مجلس با درایت آن را تثبیت کرده و ان‌شاءالله امروز هم بر اساس وجدان عمومی جامعه بر اساس مصالح ملی تصمیم خواهد گرفت، لوایحی است که بهانه‌های بعدی را از آمریکا می‌گیرد. لوایحی که تاکنون آمریکا به همین بهانه‌ها مانع معاملات ما شده است.
البته در همان لحظاتی که در مجلس٬ در مورد این موضوع مهم تصمیم گیری می‌شد٬ مخالفین در بیرون از مجلس تجمع کرده و شعار می‌دادند و ظاهرا برای برخی از نمایندگان نیز٬ پیامک‌های تهدیدآمیز فرستادند. به همین خاطر٬ رئیس مجلس شورای اسلامی با اشاره به ارسال پیامک‌های تهدیدآمیز به نمایندگان درباره لایحه CFT گفت: مجلس بالغ تر از این است که با چند پیامک نظرش عوض شود.
https://tinyurl.com/yd8ppsyn
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56186
کلیات لایحه الحاق ایران به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم در جلسه علنی صبح یکشنبه مجلس مطرح شد و نمایندگان با ۱۴۳ رای موافق ۱۲۰ رای مخالف و ۵ رای ممتنع از مجموع ۲۷۰ نماینده حاضر با آن موافقت کردند.
محمد جواد ظریف در جلسه‌ی علنی امروز یکشنبه مجلس در دفاع از لایحه الحاق ایران به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم (CFT) گفت: لوایحی که در برابرمجلس قرار گرفته و مجلس با درایت آن را تثبیت کرده و ان‌شاءالله امروز هم بر اساس وجدان عمومی جامعه بر اساس مصالح ملی تصمیم خواهد گرفت، لوایحی است که بهانه‌های بعدی را از آمریکا می‌گیرد. لوایحی که تاکنون آمریکا به همین بهانه‌ها مانع معاملات ما شده است.
البته در همان لحظاتی که در مجلس٬ در مورد این موضوع مهم تصمیم گیری می‌شد٬ مخالفین در بیرون از مجلس تجمع کرده و شعار می‌دادند و ظاهرا برای برخی از نمایندگان نیز٬ پیامک‌های تهدیدآمیز فرستادند. به همین خاطر٬ رئیس مجلس شورای اسلامی با اشاره به ارسال پیامک‌های تهدیدآمیز به نمایندگان درباره لایحه CFT گفت: مجلس بالغ تر از این است که با چند پیامک نظرش عوض شود.
https://tinyurl.com/yd8ppsyn
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56186
پارکینسون اصلاحات و آلزایمر اصلاح‌طلبان
محمد رهبر
اصلاحات با این دست‌های لرزان و ترسانِ از قدرت و با این دل‌های پر از حُبِ جاه و طعم ثروت به باتلاقی می‌رسد که حالا رسیده است و تبلور وجودی‌اش محمد رضا عارف است، یک «هیچ» بزرگ و سکوتِ کور و کتمان و پُر از مصلحت ِ بی حقیقت و تعارفِ منفعت و در عمق‌اش همراهی با استبداد و پروراندن ژنِ خوب و خوابِ خوش ریاست‌جمهوری سال هزار و چهارصد. اما ایران سرزمین حادثه و طوفان است و ناگاه چنان می‌شود که اسب و توبره و آخور بر باد می روند.
گفته‌های میر محمود موسوی، اخوی میرحسین ِدربند، که گفت اصلاحات در همان سال هفتاد و شش تمام شد، داغ دل و یادِ عمر از دست رفته و نسل سوخته و آه و دریغ فرصت‌های از کف رفته را تازه کرد. اما چه اتفاقی افتاد که به اینجا رسیدیم و همه چیز از دست رفت و خون شهیدان این سال‌ها و رنج زندانیان و در به‌درشدگان تباه شد. کجای کار اصلاحات می‌لنگید. این چند کلمه شاید گشودن باب نقد گذشته است و به یاری صاحب نظران و آزمودگانِ روزگار نیازمند.
https://tinyurl.com/ycc86z5u
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56191
محمد رهبر
اصلاحات با این دست‌های لرزان و ترسانِ از قدرت و با این دل‌های پر از حُبِ جاه و طعم ثروت به باتلاقی می‌رسد که حالا رسیده است و تبلور وجودی‌اش محمد رضا عارف است، یک «هیچ» بزرگ و سکوتِ کور و کتمان و پُر از مصلحت ِ بی حقیقت و تعارفِ منفعت و در عمق‌اش همراهی با استبداد و پروراندن ژنِ خوب و خوابِ خوش ریاست‌جمهوری سال هزار و چهارصد. اما ایران سرزمین حادثه و طوفان است و ناگاه چنان می‌شود که اسب و توبره و آخور بر باد می روند.
گفته‌های میر محمود موسوی، اخوی میرحسین ِدربند، که گفت اصلاحات در همان سال هفتاد و شش تمام شد، داغ دل و یادِ عمر از دست رفته و نسل سوخته و آه و دریغ فرصت‌های از کف رفته را تازه کرد. اما چه اتفاقی افتاد که به اینجا رسیدیم و همه چیز از دست رفت و خون شهیدان این سال‌ها و رنج زندانیان و در به‌درشدگان تباه شد. کجای کار اصلاحات می‌لنگید. این چند کلمه شاید گشودن باب نقد گذشته است و به یاری صاحب نظران و آزمودگانِ روزگار نیازمند.
https://tinyurl.com/ycc86z5u
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56191
گسترش دامنه‌ی بی‌اعتمادی‌ها
«کمک به زلزله‌زدگان» سلبریتی‌ها را به دادگاه کشاند
زیتون ـ مهسا محمدی: از شامگاه یکشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۶ که زلزله از کرمانشاه در ایران تا حلبچه در عراق را لرزاند تا به امروز، هنوز پس‌لرزه‌های آن ادامه دارد؛ پس‌لرزه‌هایی که نه در کانون زلزله در ازگله کرمانشاه که در تهران رخ می‌دهد و کسانی که در ۱۱ ماه اخیر با این موضوع درگیر بودند را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
داستان از این قرار است که صادق زیباکلام، علی دایی و برخی از دیگر چهره‌های سرشناس در روزهای اخیر تصویری از یک احضاریه را منتشر کرده‌اند که در آن از آنان خواسته شده تا برای ارائه پاره‌ای از توضیحات در مورد چگونگی و میزان جمع‌آوری کمک‌های مردمی در زمان زمین‌لرزه سرپل ذهاب، به مرکز تشخیص هویت پلیس آگاهی ناجا مراجعه کنند.
محمدرضا مقیمی، رئیس پلیس آگاهی ناجا درباره این احضارها گفته است که «پلیس آگاهی ناجا ضابط قوه قضائیه است و وظیفه اجرای دستورات قضایی را دارد.» به گفته وی پلیس در مورد چند نفر قبلا چند بار مراجعه کرده و جوابی ندادند و ماموران مجبور شدند برای اجرای دستور قضایی احضاریه را الصاق کنند. از سوی دیگر محمدحسین صادقی دادستان عمومی و انقلاب استان کرمانشاه، هم در این‌باره گفته است که این احضار و دعوت‌ها به معنای این نیست که فرد دچار تخلف یا انحراف شده است، بلکه برای ادای توضیحات و رفع ابهامات است.
https://tinyurl.com/ycczoxbe
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56211
«کمک به زلزله‌زدگان» سلبریتی‌ها را به دادگاه کشاند
زیتون ـ مهسا محمدی: از شامگاه یکشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۶ که زلزله از کرمانشاه در ایران تا حلبچه در عراق را لرزاند تا به امروز، هنوز پس‌لرزه‌های آن ادامه دارد؛ پس‌لرزه‌هایی که نه در کانون زلزله در ازگله کرمانشاه که در تهران رخ می‌دهد و کسانی که در ۱۱ ماه اخیر با این موضوع درگیر بودند را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
داستان از این قرار است که صادق زیباکلام، علی دایی و برخی از دیگر چهره‌های سرشناس در روزهای اخیر تصویری از یک احضاریه را منتشر کرده‌اند که در آن از آنان خواسته شده تا برای ارائه پاره‌ای از توضیحات در مورد چگونگی و میزان جمع‌آوری کمک‌های مردمی در زمان زمین‌لرزه سرپل ذهاب، به مرکز تشخیص هویت پلیس آگاهی ناجا مراجعه کنند.
محمدرضا مقیمی، رئیس پلیس آگاهی ناجا درباره این احضارها گفته است که «پلیس آگاهی ناجا ضابط قوه قضائیه است و وظیفه اجرای دستورات قضایی را دارد.» به گفته وی پلیس در مورد چند نفر قبلا چند بار مراجعه کرده و جوابی ندادند و ماموران مجبور شدند برای اجرای دستور قضایی احضاریه را الصاق کنند. از سوی دیگر محمدحسین صادقی دادستان عمومی و انقلاب استان کرمانشاه، هم در این‌باره گفته است که این احضار و دعوت‌ها به معنای این نیست که فرد دچار تخلف یا انحراف شده است، بلکه برای ادای توضیحات و رفع ابهامات است.
https://tinyurl.com/ycczoxbe
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56211
رشیدی‌مطلق‌های جدید و داستان «ارتجاع سرخ و سیاه»
حسن یوسفی‌اشکوری
از متن:
اخیرا جریانی از سرنگونی‌طلبان در خارج از کشور اعلام موجودیت کرده، که افزون بر هماهنگی سنتی و رایج با عموم سرنگونی‌خواهان چهل‌ساله جمهوری اسلامی و استفاده از ادبیات تکراری این مجموعه، در پاره‌ای از موارد از ادبیات خاص و تازه هم بهره می‌گیرد. شاخص‌ترین این ادبیات یکی استخدام واژه زرتشتی و باستانی «فرشگرد» است و دیگر استفاده از تعبیر ارتجاعی «ارتجاع سرخ و سیاه».
شاید «واپسگرایی» معادل مناسبی برای «ارتجاع» باشد. در این صورت، مرتجع کسی است که به جای نگاه به افق‌های آینده و پیوستن به حرکت تکاملی تاریخ (البته اگر حرکت تکاملی برای تاریخ قایل شویم)، به گذشته‌های دور نگاه می‌کند و شاید بتوان گفت مرتجع، آینده را در گذشته جستجو می‌کند و فکر می‌کند واپس‌رفتن موجب سعادت و خوشبختی اوست. مرتجع از حال خوشنود نیست و از آینده بیم دارد و به گذشته‌های آرمانی و شاید ناکجاآباد دل بسته است. در این صورت ارتجاع با نوعی اتوپیا پیوند دارد.
اگر این تقریر درست باشد و مقبول، باید از فرشگردیان پرسید که چگونه و به چه دلیل چپ‌های مارکسیست و سوسیالیست و یا مسلمانان انقلابی و یا مبارز بر ضد نظام پادشاهی زوال‌یافته، مرتجع‌اند و شماها مترقی و پیشرو؟
https://tinyurl.com/ybh3xwsx
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56221
حسن یوسفی‌اشکوری
از متن:
اخیرا جریانی از سرنگونی‌طلبان در خارج از کشور اعلام موجودیت کرده، که افزون بر هماهنگی سنتی و رایج با عموم سرنگونی‌خواهان چهل‌ساله جمهوری اسلامی و استفاده از ادبیات تکراری این مجموعه، در پاره‌ای از موارد از ادبیات خاص و تازه هم بهره می‌گیرد. شاخص‌ترین این ادبیات یکی استخدام واژه زرتشتی و باستانی «فرشگرد» است و دیگر استفاده از تعبیر ارتجاعی «ارتجاع سرخ و سیاه».
شاید «واپسگرایی» معادل مناسبی برای «ارتجاع» باشد. در این صورت، مرتجع کسی است که به جای نگاه به افق‌های آینده و پیوستن به حرکت تکاملی تاریخ (البته اگر حرکت تکاملی برای تاریخ قایل شویم)، به گذشته‌های دور نگاه می‌کند و شاید بتوان گفت مرتجع، آینده را در گذشته جستجو می‌کند و فکر می‌کند واپس‌رفتن موجب سعادت و خوشبختی اوست. مرتجع از حال خوشنود نیست و از آینده بیم دارد و به گذشته‌های آرمانی و شاید ناکجاآباد دل بسته است. در این صورت ارتجاع با نوعی اتوپیا پیوند دارد.
اگر این تقریر درست باشد و مقبول، باید از فرشگردیان پرسید که چگونه و به چه دلیل چپ‌های مارکسیست و سوسیالیست و یا مسلمانان انقلابی و یا مبارز بر ضد نظام پادشاهی زوال‌یافته، مرتجع‌اند و شماها مترقی و پیشرو؟
https://tinyurl.com/ybh3xwsx
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/56221
اصلاحات با این دست‌های لرزان و ترسانِ از قدرت و با این دل‌های پر از حُبِ جاه و طعم ثروت به باتلاقی می‌رسد که حالا رسیده است.چه اتفاقی افتاد که به اینجا رسیدیم و همه چیز از دست رفت.کجای کار اصلاحات می‌لنگید.
https://tinyurl.com/y8y6q6ok
یادداشتی از محمد رهبر در زیتون:
http://zeitoons.com/56191
https://tinyurl.com/y8y6q6ok
یادداشتی از محمد رهبر در زیتون:
http://zeitoons.com/56191