اصلاحات از درون | گفت‌وگو با علیرضا رجایی
بن‌بست کنونی حاصل شعار بازگشت به پیش از ٨٨ است
زیتون ـ احسان عابدی: ۸۸ را یک «گسست استراتژیک» در مسیر اصلاح‌طلبان می‌داند، نقطه‌ای غیرقابل بازگشت که در ادامه، ضرورت‌ها و رویکردهایی دیگرگونه طلب می‌کرد. با چنین تحلیلی علیرضا رجایی تصمیم گرفت که در انتخابات ۹۲ مشارکت نکند. بیانیه‌های این چند سال اخیرش نیز که همراه ابوالفضل قدیانی نوشته است مسیری را برابر می‌نهد که مبتنی بر «مقاومت بیشتر» و «متناسب با جنبش سبز» است، مسیری که شاید آرمانی بنماید.
@zeitoons
بخش دوم از مجموعه «اصلاحات از درون» به دیدگاههای او اختصاص دارد. رجایی شرح خود را از بند ۳۵۰ زندان اوین آغاز می‌کند؛ جایی که فعالان مدنی، سیاسی و دانشجویی، همه و همه را سرکوب‌های پس از انتخابات ۸۸ کنار هم جمع کرده. حیات سیاسی اصلاح‌طلبان دستخوش تغییر شده و حرکت سیاسی عظیمی شکل گرفته که جنبش سبز نام دارد. اما امروز از آن موج بزرگ چه مانده؟ و چرا به‌نظر می‌آید جریان اصلاحات به‌طور جدی دچار ریزش نیرو شده؟
گفت‌وگو با دکتر علیرضا رجایی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی را را درادامه می‌خوانید. اما قبل از آن باید عنوان کنم که در تدارک و انتشار این مجموعه از کمک‌ها و همفکری‌های احسان مهرابی بهره بسیار برده‌ام و سپاسگزار این دوست قدیمی هستم .
@zeitoons
برگردیم به سال گذشته و یادداشت‌هایی که همراه آقای قدیانی در دفاع از جمهوری نوشتید؛ انگار بخواهید مسیرتان را به صراحت بیان کرده باشید، نوعی خط‌کشی هم با طیف‌هایی از اصلاح‌طلبان و هم با اپوزیسیون سلطنت‌طلب. گرچه گرایش جریانات ملی – مذهبی به جمهوری امر پنهانی نبوده، اما این جریانات پس از دوم خرداد ۱۳۷۶ با اصلاح‌طلبان در بسیاری مواقع همسو بودند. چرا الان قائل به این موضع‌گیری شده‌اید؟
حاج آقای قدیانی در مدت حضورشان در بند ۳۵۰ با گروهی از زندانیانی که اغلب از حامیان جنبش سبز بودند بحث‌ها و گفت‌وگوهایی داشتند که بیشتر معطوف به رخداد سال ۸۸ و گسستی بود که با دوران و مسیر سیاسی قبل از خود داشت. این جمع که من نیز در آن حضور داشتم به دنبال این بود که حتی‌الامکان به گونه‌ای از یک جمع‌بندی دست یابد که در آن مختصاتِ جنبش سبز به مثابه یک راه‌حل صورتبندی شود.
@zeitoons
ادامه همین تلاشِ شاید بیشتر نظری به تحلیل انتخابات ۹۲ انجامید، یعنی جایی که برخی آن را واقعه‌ای بالاتر از دوم خرداد ارزیابی می‌کردند، ولی جمع کوچکِ ما در زندان بر این باور بود که این مرحله‌ای از یک سیاستِ اصلاح‌طلبانه‌ی بوروکراتیک و در جهت مهارِ یک جنبش اجتماعیِ ضروری است که بدون آن هیچ حرکت اصلاحی به انجام نخواهد رسید. بنابراین می‌بینید تحولی که به آن اشاره می‌کنید حاصلِ جمع‌بندیِ جنبشِ اعتراضیِ سال ۸۸ و رهبری کیفیتاً متفاوتی بود که تا پیش‌از آن، حداقل طی سال‌های ۷۶ تا ۸۸ سابقه نداشت و چنان که گفتم ما کلیّت این جنبش را به عنوان یک گسستِ استراتژیک نسبت به دوران قبل تلقّی می‌کردیم.
https://tinyurl.com/yyrxt36n
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65352
بن‌بست کنونی حاصل شعار بازگشت به پیش از ٨٨ است
زیتون ـ احسان عابدی: ۸۸ را یک «گسست استراتژیک» در مسیر اصلاح‌طلبان می‌داند، نقطه‌ای غیرقابل بازگشت که در ادامه، ضرورت‌ها و رویکردهایی دیگرگونه طلب می‌کرد. با چنین تحلیلی علیرضا رجایی تصمیم گرفت که در انتخابات ۹۲ مشارکت نکند. بیانیه‌های این چند سال اخیرش نیز که همراه ابوالفضل قدیانی نوشته است مسیری را برابر می‌نهد که مبتنی بر «مقاومت بیشتر» و «متناسب با جنبش سبز» است، مسیری که شاید آرمانی بنماید.
@zeitoons
بخش دوم از مجموعه «اصلاحات از درون» به دیدگاههای او اختصاص دارد. رجایی شرح خود را از بند ۳۵۰ زندان اوین آغاز می‌کند؛ جایی که فعالان مدنی، سیاسی و دانشجویی، همه و همه را سرکوب‌های پس از انتخابات ۸۸ کنار هم جمع کرده. حیات سیاسی اصلاح‌طلبان دستخوش تغییر شده و حرکت سیاسی عظیمی شکل گرفته که جنبش سبز نام دارد. اما امروز از آن موج بزرگ چه مانده؟ و چرا به‌نظر می‌آید جریان اصلاحات به‌طور جدی دچار ریزش نیرو شده؟
گفت‌وگو با دکتر علیرضا رجایی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی را را درادامه می‌خوانید. اما قبل از آن باید عنوان کنم که در تدارک و انتشار این مجموعه از کمک‌ها و همفکری‌های احسان مهرابی بهره بسیار برده‌ام و سپاسگزار این دوست قدیمی هستم .
@zeitoons
برگردیم به سال گذشته و یادداشت‌هایی که همراه آقای قدیانی در دفاع از جمهوری نوشتید؛ انگار بخواهید مسیرتان را به صراحت بیان کرده باشید، نوعی خط‌کشی هم با طیف‌هایی از اصلاح‌طلبان و هم با اپوزیسیون سلطنت‌طلب. گرچه گرایش جریانات ملی – مذهبی به جمهوری امر پنهانی نبوده، اما این جریانات پس از دوم خرداد ۱۳۷۶ با اصلاح‌طلبان در بسیاری مواقع همسو بودند. چرا الان قائل به این موضع‌گیری شده‌اید؟
حاج آقای قدیانی در مدت حضورشان در بند ۳۵۰ با گروهی از زندانیانی که اغلب از حامیان جنبش سبز بودند بحث‌ها و گفت‌وگوهایی داشتند که بیشتر معطوف به رخداد سال ۸۸ و گسستی بود که با دوران و مسیر سیاسی قبل از خود داشت. این جمع که من نیز در آن حضور داشتم به دنبال این بود که حتی‌الامکان به گونه‌ای از یک جمع‌بندی دست یابد که در آن مختصاتِ جنبش سبز به مثابه یک راه‌حل صورتبندی شود.
@zeitoons
ادامه همین تلاشِ شاید بیشتر نظری به تحلیل انتخابات ۹۲ انجامید، یعنی جایی که برخی آن را واقعه‌ای بالاتر از دوم خرداد ارزیابی می‌کردند، ولی جمع کوچکِ ما در زندان بر این باور بود که این مرحله‌ای از یک سیاستِ اصلاح‌طلبانه‌ی بوروکراتیک و در جهت مهارِ یک جنبش اجتماعیِ ضروری است که بدون آن هیچ حرکت اصلاحی به انجام نخواهد رسید. بنابراین می‌بینید تحولی که به آن اشاره می‌کنید حاصلِ جمع‌بندیِ جنبشِ اعتراضیِ سال ۸۸ و رهبری کیفیتاً متفاوتی بود که تا پیش‌از آن، حداقل طی سال‌های ۷۶ تا ۸۸ سابقه نداشت و چنان که گفتم ما کلیّت این جنبش را به عنوان یک گسستِ استراتژیک نسبت به دوران قبل تلقّی می‌کردیم.
https://tinyurl.com/yyrxt36n
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65352
فوتبال «مردانه»ی ایران راه گریزی ندارد
تعلیق یا پایان
زیتون ـ فریده ریحانی: پس از فشار فیفا بر فدراسیون فوتبال ایران مبنی بر لزوم ورود زنان به ورزشگاه‌ها و احتمال محرومیت تیم ملی فوتبال، امروز مازیار ناظمی، مدیر کل روابط عمومی وزارت ورزش و جوانان خبر داد که احتمالا زنان می‌توانند در بازیهای خانگی تیم ملی حضور پیدا کنند.
@zeitoons
ناظمی امروز در صفحه توییترش نوشت که در بازیهای مقدماتی جام جهانی فوتبال در مهرماه زنان می‌توانند به ورزشگاه بروند و برای آنان، ورودی جدا، مکان جدا، خدمات جدا و انتظامات جدا مشخص خواهد شد.
او البته در یک تویت جدید به امکان حضور زنان در ورزشگاه‌ها «با هماهنگی دستگاه‌های ذیربط و رعایت ملاحظات اخلاقی» اشاره کرده ولی توضیحی در مورد حضور زنان در بازیهای باشگاهی نداشته و معلوم نیست که آیا موافقت فدراسیون فوتبال با حضور زنان در ورزشگاه‌ها تنها مختص به بازیهای تیم ملی است یا براساس اولتیماتوم فیفا، فدراسیون فوتبال راهی برای حضور زنان در بازیهای باشگاهی هم پیدا خواهد کرد.
@zeitoons
ضرب الاجل فیفا به فدراسیون فوتبال ایران دو هفته پیش به پایان رسید. اینفانتینو رئیس فدراسیون جهانی فوتبال در گزارش سه سال و چهارماههای که ارائه کرده است، یکی از دستاوردهای خود را ورود زنان ایرانی به ورزشگاه‌ها دانسته است. اشاره او به حضور گزینشی زنان در بازی فینال لیگ قهرمانان آسیا است که فدراسیون فوتبال با اختصاص یک سکو به هواداران زن، جمعی از زنان فوتبالیست و خانوادههای بازیکنان را به تماشای مسابقه دعوت کرد تا بدین صورت به فیفا نشان دهد که مانعی برای ورود زنان به استادیومها وجود ندارد.
https://tinyurl.com/y5wjztwz
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65532
تعلیق یا پایان
زیتون ـ فریده ریحانی: پس از فشار فیفا بر فدراسیون فوتبال ایران مبنی بر لزوم ورود زنان به ورزشگاه‌ها و احتمال محرومیت تیم ملی فوتبال، امروز مازیار ناظمی، مدیر کل روابط عمومی وزارت ورزش و جوانان خبر داد که احتمالا زنان می‌توانند در بازیهای خانگی تیم ملی حضور پیدا کنند.
@zeitoons
ناظمی امروز در صفحه توییترش نوشت که در بازیهای مقدماتی جام جهانی فوتبال در مهرماه زنان می‌توانند به ورزشگاه بروند و برای آنان، ورودی جدا، مکان جدا، خدمات جدا و انتظامات جدا مشخص خواهد شد.
او البته در یک تویت جدید به امکان حضور زنان در ورزشگاه‌ها «با هماهنگی دستگاه‌های ذیربط و رعایت ملاحظات اخلاقی» اشاره کرده ولی توضیحی در مورد حضور زنان در بازیهای باشگاهی نداشته و معلوم نیست که آیا موافقت فدراسیون فوتبال با حضور زنان در ورزشگاه‌ها تنها مختص به بازیهای تیم ملی است یا براساس اولتیماتوم فیفا، فدراسیون فوتبال راهی برای حضور زنان در بازیهای باشگاهی هم پیدا خواهد کرد.
@zeitoons
ضرب الاجل فیفا به فدراسیون فوتبال ایران دو هفته پیش به پایان رسید. اینفانتینو رئیس فدراسیون جهانی فوتبال در گزارش سه سال و چهارماههای که ارائه کرده است، یکی از دستاوردهای خود را ورود زنان ایرانی به ورزشگاه‌ها دانسته است. اشاره او به حضور گزینشی زنان در بازی فینال لیگ قهرمانان آسیا است که فدراسیون فوتبال با اختصاص یک سکو به هواداران زن، جمعی از زنان فوتبالیست و خانوادههای بازیکنان را به تماشای مسابقه دعوت کرد تا بدین صورت به فیفا نشان دهد که مانعی برای ورود زنان به استادیومها وجود ندارد.
https://tinyurl.com/y5wjztwz
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65532
تمرینی برای همزیستیِ مسالمت‌آمیز
محمدرضا واعظ شهرستانی
امروزه با ظهور پدیده‌های تکنولوژیکی همچون رسانه‌های اجتماعی که موجب افزایش سرعت و سهولت تبادل اطلاعات شده‌اند، افرادی که دانش و توانایی سفسطه کردن و بازی با لغات و مفاهیم را دارند به راحتی می توانند به اذهان عمومی در راستای مقاصدشان جهت‌دهند. در این رهگذر می توان با فراگیری علم منطق و آموزش مهارت‌های تفکر نقادانه به شهروندان، از افتادن به دام چنین سودجویی‌هایی جلوگیری‌کرد. اگر تفکر را به معنای رسیدن از امور معلوم به امور مجهول تعریف کنیم، منطق ابزاری است که ما را از خطای در اندیشیدن مصون می‌دارد. بدین صورت که یک استدلال منطقی معتبر باید دارای دو شرط باشد: اول این که مقدمات و دلایل ارائه شده صحیح باشند و دوم این که نتیجۀ مورد نظر از این مقدمات طبق اصول منطقی حاصل شود. تفکر انتقادی، توانایی گردآوری و ارزیابی اطلاعات به شیوه‌ای منطقی، بی‌طرفانه و عمیق است، به طوری که بتوان به نتیجه موجه از طریق دلایل معقول دست‌یافت. حال اگر فردی به هنگام اقامۀ یک ادعا، آگاهانه و یا ناآگاهانه از ارائۀ دلیل(به عنوان مقدمات استدلال) برای ادعای خود طفره رود و یا جملاتی نامربوط را به عنوان دلیل برای توجیه ادعای خود ارائه کند، مرتکب مغالطه و یا همان سفسطه شده است.
@zeitoons
موقعیتی را تصور کنید که در حال مشاهدۀ یک برنامۀ تلوزیونی هستید که موضوع آن به چالش کشیدن معضلی فرهنگی اجتماعی در شبکه‌های اجتماعی است. برای مثال موضوع، بحث پیرامون «حیطۀ حریم خصوصی سلبریتی‌هاست» و در این برنامه دو مهمان حضور دارند. یکی نمایندۀ آن طیفی از روزنامه‌نگاران است که مدعی هستند سلبریتی‌ها به خاطر تفاوت‌ها و تأثیرگذاری‌هایی که از منظر اجتماعی و فرهنگی دارند، فاقد حریم خصوصی هستند و باید همواره مراقب سخنان و رفتارهای خود چه در زندگی خصوصی و چه در زندگی اجتماعی باشند. در طرف مقابل، یک کارشناس سواد رسانه قرار دارد که مدعی است سلبریتی‌ها هم مانند مردم عادی دارای حریم خصوصی هستند و مردم باید به این حریم خصوصی احترام بگذارند. در چنین موقعیت‌هایی معمولا هر طرف به منظور توجیه ادعای خود و یا برای به کرسی نشاندن نظر خود، استدلال‌هایی را ارائه می‌کند. فارغ از این نکته که استدلال‌هایی که توسط هر فرد ارائه می‌شود معتبر است و یا نامعتبر، استدلال ارائه شده توسط هر طرف می‌تواند ناظر بر هدفی باشد: موجه کردن در مقابل قانع نمودن. در این یادداشت قصد دارم به تفاوت این دو رویکرد به هنگام استدلال کردن بپردازم.
https://tinyurl.com/y696z4lp
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65582
محمدرضا واعظ شهرستانی
امروزه با ظهور پدیده‌های تکنولوژیکی همچون رسانه‌های اجتماعی که موجب افزایش سرعت و سهولت تبادل اطلاعات شده‌اند، افرادی که دانش و توانایی سفسطه کردن و بازی با لغات و مفاهیم را دارند به راحتی می توانند به اذهان عمومی در راستای مقاصدشان جهت‌دهند. در این رهگذر می توان با فراگیری علم منطق و آموزش مهارت‌های تفکر نقادانه به شهروندان، از افتادن به دام چنین سودجویی‌هایی جلوگیری‌کرد. اگر تفکر را به معنای رسیدن از امور معلوم به امور مجهول تعریف کنیم، منطق ابزاری است که ما را از خطای در اندیشیدن مصون می‌دارد. بدین صورت که یک استدلال منطقی معتبر باید دارای دو شرط باشد: اول این که مقدمات و دلایل ارائه شده صحیح باشند و دوم این که نتیجۀ مورد نظر از این مقدمات طبق اصول منطقی حاصل شود. تفکر انتقادی، توانایی گردآوری و ارزیابی اطلاعات به شیوه‌ای منطقی، بی‌طرفانه و عمیق است، به طوری که بتوان به نتیجه موجه از طریق دلایل معقول دست‌یافت. حال اگر فردی به هنگام اقامۀ یک ادعا، آگاهانه و یا ناآگاهانه از ارائۀ دلیل(به عنوان مقدمات استدلال) برای ادعای خود طفره رود و یا جملاتی نامربوط را به عنوان دلیل برای توجیه ادعای خود ارائه کند، مرتکب مغالطه و یا همان سفسطه شده است.
@zeitoons
موقعیتی را تصور کنید که در حال مشاهدۀ یک برنامۀ تلوزیونی هستید که موضوع آن به چالش کشیدن معضلی فرهنگی اجتماعی در شبکه‌های اجتماعی است. برای مثال موضوع، بحث پیرامون «حیطۀ حریم خصوصی سلبریتی‌هاست» و در این برنامه دو مهمان حضور دارند. یکی نمایندۀ آن طیفی از روزنامه‌نگاران است که مدعی هستند سلبریتی‌ها به خاطر تفاوت‌ها و تأثیرگذاری‌هایی که از منظر اجتماعی و فرهنگی دارند، فاقد حریم خصوصی هستند و باید همواره مراقب سخنان و رفتارهای خود چه در زندگی خصوصی و چه در زندگی اجتماعی باشند. در طرف مقابل، یک کارشناس سواد رسانه قرار دارد که مدعی است سلبریتی‌ها هم مانند مردم عادی دارای حریم خصوصی هستند و مردم باید به این حریم خصوصی احترام بگذارند. در چنین موقعیت‌هایی معمولا هر طرف به منظور توجیه ادعای خود و یا برای به کرسی نشاندن نظر خود، استدلال‌هایی را ارائه می‌کند. فارغ از این نکته که استدلال‌هایی که توسط هر فرد ارائه می‌شود معتبر است و یا نامعتبر، استدلال ارائه شده توسط هر طرف می‌تواند ناظر بر هدفی باشد: موجه کردن در مقابل قانع نمودن. در این یادداشت قصد دارم به تفاوت این دو رویکرد به هنگام استدلال کردن بپردازم.
https://tinyurl.com/y696z4lp
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65582
تعرض و مصونیت اصولگرایانه
زیتون ـ سولماز ایکدر: پس از گذشت بیش از چهل سال از انقلاب سال ۵۷ ٬ ریشه‌های کاپیتولاسیون همچنان وجود دارد٬ اما این بار برای نزدیکان به قدرت. نزدیک بودن به حاکمیت٬ در کنار رانت اقتصادی و سیاسی٬ محافظت قضایی را نیز در پی دارد.
اصولگرایان٬ یا نزدیکان آنان٬ حزب‌اللهی‌ها یا نزدیکان آنان٬ وابستگان به هسته سخت قدرت و آنان که بر مناسب غیرانتخابی تکیه زده‌اند٬ ناگفته می‌دانند که می‌توانند هر چه می‌خواند بکنند٬ بدون آنکه مورد مواخذه قرار گیرند.
در نهایت ماجرا با یک توپ و تشر رسانه‌ای و یک مدت دوری کردن از عرصه‌های خبری به پایان می‌رسد.
@zeitoons
حامد زمانی، خواننده حزب‌الله و چمدانی مخدر
حامد زمانی را برخی از رسانه‌های اصولگرا «خواننده حزب‌الله» لقب داده‌اند.
او معمولا یکی از خوانندگان مراسم سیاسی یا مذهبی نهادهای حکومتی است و چند بار نیز در مراسمهای مرتبط با رهبر جمهوری اسلامی حضور داشته است.
از جمله‌ی ترانه‌های او که با استقبال نهادهای حاکمیتی روبه‌رو شد و جوایزی هم برای او به همراه داشت می‌توان به «حضرت ماه»، «مرگ بر آمریکا» و «تحریم» اشاره کرد.
ترانه‌های او و موضع گیری‌های سیاسی‌اش عموما از سوی رسانه‌های وابسته یا نزدیک به جناج راست به صورت گسترده پوشش داده می‌شود٬ اما احتمالا آنچه او امروز مرتکب شد به چشم این دست از رسانه‌ها نخواهد آمد.
روز پنج شنبه هفته گذشته (سوم تیرماه) اخباری مبتنی بر درگیری این «خواننده حزب‌الله» و پلیس در فرودگاه مهرآباد تهران منتشر شد.
بر اساس اخباری که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده٬ پلیس فرودگاه از حامد زمانی یا فرد همراهش مقادیری «مواد مخدر» و «وافور» کشف کرده است.
حامد زمانی که «مسلح» نیز بوده٬ با پلیس فرودگاه درگیر می‌شود؛ تصاویر این درگیری در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است.
https://tinyurl.com/yyfofe2z
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65566
زیتون ـ سولماز ایکدر: پس از گذشت بیش از چهل سال از انقلاب سال ۵۷ ٬ ریشه‌های کاپیتولاسیون همچنان وجود دارد٬ اما این بار برای نزدیکان به قدرت. نزدیک بودن به حاکمیت٬ در کنار رانت اقتصادی و سیاسی٬ محافظت قضایی را نیز در پی دارد.
اصولگرایان٬ یا نزدیکان آنان٬ حزب‌اللهی‌ها یا نزدیکان آنان٬ وابستگان به هسته سخت قدرت و آنان که بر مناسب غیرانتخابی تکیه زده‌اند٬ ناگفته می‌دانند که می‌توانند هر چه می‌خواند بکنند٬ بدون آنکه مورد مواخذه قرار گیرند.
در نهایت ماجرا با یک توپ و تشر رسانه‌ای و یک مدت دوری کردن از عرصه‌های خبری به پایان می‌رسد.
@zeitoons
حامد زمانی، خواننده حزب‌الله و چمدانی مخدر
حامد زمانی را برخی از رسانه‌های اصولگرا «خواننده حزب‌الله» لقب داده‌اند.
او معمولا یکی از خوانندگان مراسم سیاسی یا مذهبی نهادهای حکومتی است و چند بار نیز در مراسمهای مرتبط با رهبر جمهوری اسلامی حضور داشته است.
از جمله‌ی ترانه‌های او که با استقبال نهادهای حاکمیتی روبه‌رو شد و جوایزی هم برای او به همراه داشت می‌توان به «حضرت ماه»، «مرگ بر آمریکا» و «تحریم» اشاره کرد.
ترانه‌های او و موضع گیری‌های سیاسی‌اش عموما از سوی رسانه‌های وابسته یا نزدیک به جناج راست به صورت گسترده پوشش داده می‌شود٬ اما احتمالا آنچه او امروز مرتکب شد به چشم این دست از رسانه‌ها نخواهد آمد.
روز پنج شنبه هفته گذشته (سوم تیرماه) اخباری مبتنی بر درگیری این «خواننده حزب‌الله» و پلیس در فرودگاه مهرآباد تهران منتشر شد.
بر اساس اخباری که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده٬ پلیس فرودگاه از حامد زمانی یا فرد همراهش مقادیری «مواد مخدر» و «وافور» کشف کرده است.
حامد زمانی که «مسلح» نیز بوده٬ با پلیس فرودگاه درگیر می‌شود؛ تصاویر این درگیری در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است.
https://tinyurl.com/yyfofe2z
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65566
«ما» در نه گفتن به سرنگونی‌طلبان صراحت داریم
رئوف طاهری
اگر همه سر و ته یک کرباسند، ترجیح «ما» ایستادن در جایگاه «نه» گفتن به سرنگونی طلبان و واگذاری تعیین سرنوشت به خود مردم است. ما در این نه گفتن صراحت داریم، چرا که آنان را مشغول مشاطه گری بوف کوری می دانیم که در صدد قالب کردن آن به نام ققنوس بر آمده اند. قصدم از این تکه پاره بر ملا کردن ماهیت پروژه ی ققنوس سازی و فاجعه های بالقوه ی پستو های آن است.
«نه»ی ما به سرنگونی طلبان نه به تغییر نیست، آری به وضع موجود و سر پوش گذاشتن بر فسادهای ساختاری نیست، و تبرئه اصلاح طلبان نیز هرگز. بلکه ، نه به آن سیستمی است که کارفرمایانش در پشت صحنه به اپوزیسیون سرنگونی طلب دستور کار می دهد. دستور کاری برای جا انداختن پروژه توهین آمیز توانا سازی شهروندان ایرانی، آشناسازی آنان با حقوق شهروندی، آموزش اصول لیبرال دموکراسی سلطنتی!، و … . اما، میانجی ها چیست؟ سلاح هسته ای، موشک دور برد، نقض حقوق بشر، نقض آزادی های قانونی شهروندان، فقدان روندهای دمکراتیک ، فقدان حق اعتراض، حجاب اجباری و …. اموری که همه روزه در اقصا نقاط جهان، دولت های مدرن و شبه مدرن و مرتجع در کار تولید و ارتکاب هستند ولی جیک نهادهای بین المللی و کارفرمایان سرنگونی طلبان در نمی آید.
نمونه ها بی شمارند: محدودیت حجاب برای مسلمانان در کشورهای دمکراتیک و سکولار، به خاک و خون کشیدن هر روزه ی فلسطیان توسط اسرائیل با نقض قطعنامه های مصوب نهادهای بین المللی، برخورد خشونت آمیز با معترضان وال استریت، تحت پیگرد قرار دادن آسانژ و اسنودن به خاطر افشای مداخلات نامشروع شبکه جاسوسی آمریکا و شرکا، برخورد با جلیقه زردها ، گردن زدن مجرمان در عربستان، فجایع گوانتانامو، کودتای آمریکائی بر علیه دولت مصدق، کودتای شیلی، کودتای آمریکائی/عربستانی در مصر، لغو یکجانبه و ناموجه توافق هسته ای ۵+۱ به وسیله دولت آمریکا، ریختن سه بمب به ازاء هر نفر بر سر ساکنین مناطق مورد حمله آمریکا در کشورهای مورد تجاوز طی دهه اخیر، کودک کشی های هر روزه در یمن توسط عربستان و امارات مستظهر به پشتیبانی آمریکا و اروپا از یک طرف و سکوت روسیه و چین از طرفی دیگر، توافق قدرت های هژمونیک بر سر تقسیم منابع کشورهای ضعیف، تقسیم کار روسیه و آمریکا و اروپا بر سر لشکر کشی و تجاوز به کشورها و نمونه های بیشمار دیگر
https://tinyurl.com/y449rk3m
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65622
رئوف طاهری
اگر همه سر و ته یک کرباسند، ترجیح «ما» ایستادن در جایگاه «نه» گفتن به سرنگونی طلبان و واگذاری تعیین سرنوشت به خود مردم است. ما در این نه گفتن صراحت داریم، چرا که آنان را مشغول مشاطه گری بوف کوری می دانیم که در صدد قالب کردن آن به نام ققنوس بر آمده اند. قصدم از این تکه پاره بر ملا کردن ماهیت پروژه ی ققنوس سازی و فاجعه های بالقوه ی پستو های آن است.
«نه»ی ما به سرنگونی طلبان نه به تغییر نیست، آری به وضع موجود و سر پوش گذاشتن بر فسادهای ساختاری نیست، و تبرئه اصلاح طلبان نیز هرگز. بلکه ، نه به آن سیستمی است که کارفرمایانش در پشت صحنه به اپوزیسیون سرنگونی طلب دستور کار می دهد. دستور کاری برای جا انداختن پروژه توهین آمیز توانا سازی شهروندان ایرانی، آشناسازی آنان با حقوق شهروندی، آموزش اصول لیبرال دموکراسی سلطنتی!، و … . اما، میانجی ها چیست؟ سلاح هسته ای، موشک دور برد، نقض حقوق بشر، نقض آزادی های قانونی شهروندان، فقدان روندهای دمکراتیک ، فقدان حق اعتراض، حجاب اجباری و …. اموری که همه روزه در اقصا نقاط جهان، دولت های مدرن و شبه مدرن و مرتجع در کار تولید و ارتکاب هستند ولی جیک نهادهای بین المللی و کارفرمایان سرنگونی طلبان در نمی آید.
نمونه ها بی شمارند: محدودیت حجاب برای مسلمانان در کشورهای دمکراتیک و سکولار، به خاک و خون کشیدن هر روزه ی فلسطیان توسط اسرائیل با نقض قطعنامه های مصوب نهادهای بین المللی، برخورد خشونت آمیز با معترضان وال استریت، تحت پیگرد قرار دادن آسانژ و اسنودن به خاطر افشای مداخلات نامشروع شبکه جاسوسی آمریکا و شرکا، برخورد با جلیقه زردها ، گردن زدن مجرمان در عربستان، فجایع گوانتانامو، کودتای آمریکائی بر علیه دولت مصدق، کودتای شیلی، کودتای آمریکائی/عربستانی در مصر، لغو یکجانبه و ناموجه توافق هسته ای ۵+۱ به وسیله دولت آمریکا، ریختن سه بمب به ازاء هر نفر بر سر ساکنین مناطق مورد حمله آمریکا در کشورهای مورد تجاوز طی دهه اخیر، کودک کشی های هر روزه در یمن توسط عربستان و امارات مستظهر به پشتیبانی آمریکا و اروپا از یک طرف و سکوت روسیه و چین از طرفی دیگر، توافق قدرت های هژمونیک بر سر تقسیم منابع کشورهای ضعیف، تقسیم کار روسیه و آمریکا و اروپا بر سر لشکر کشی و تجاوز به کشورها و نمونه های بیشمار دیگر
https://tinyurl.com/y449rk3m
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65622
ایرانیت و اسلامیت در گفت‌وگو با سروش دباغ
روشنفکران دینی عَرَب‌زده نیستند
زیتون– کاهش کنش متشرعانه و افزایش رشد بی‌دینی یا تحول سبک دینداری در جامعۀ ایران به‌ویژه در اقشار جوان این جامعه در دهۀ اخیر، با رشد گرایش‌های ملی‌گرایانه و مهین‌دوستانه همراه بوده است. در این ملی‌گرایی و میهن‌دوستی، توجه به ایران قبل از اسلام نقش ویژه‌ای دارد. اینکه چطور می‌توان بین ایرانیت و اسلامیت تلفیق خردپسندی ایجاد کرد، سوالی است که دست کم صد سال از طرح آن می‌گذرد و روشنفکران و سیاستمداران و روحانیان ایران در این مدت، پاسخ‌های متفاوتی به آن داده‌اند. در بین روشنفکران دینی، مهدی بازرگان شاید بیش از سایرین دل‌مشغول ایران بود. علی شریعتی هم در برخی از مقالات مهمش دفاع غیورانه‌ای از ایران کرده است؛ دفاعی که با واکنش منفی مرتضی مطهری مواجه شد. اما مروری گذرا بر آثار شریعتی، به خوبی نشان می‌دهد که برای او ابوذر و سلمان و وقایع کوچه پس‌کوچه‌های مکه و مدینه و کوفه، به مراتب مهم‌تر از کوروش و داریوش و حوادث سرزمین ایران در دوران پیش از اسلام بود.
پس از انقلاب، به نظر می‌رسد که روشنفکری دینی تحت تاثیر عبدالکریم سروش، فاصلۀ بیشتری از ایرانیت گرفت و در کار و بار این جریان فکری و فرهنگی دموکراسی‌خواه و موثر، اسلامیت بیش از پیش بر ایرانیت غلبه کرد. سروش اگرچه در نظریۀ «سه فرهنگ» بر ضرورت توازن ایرانیت و اسلامیت ما ایرانیان مسلمان تاکید کرده، ولی روشنفکران دینی متاثر از او در سه دهۀ گذشته نشان داده‌اند که علاقۀ چندانی به ایران پیش از اسلام ندارند. شاید هم کم‌توجهی آنها به ایران پیش از اسلام، مقتضای تمرکز نقادانه‌شان بر دین اسلام باشد؛ ولی به هر حال غور در شناخت و غربال فکراسلامی، موجب نوعی فراغت آشکار و غیر قابل انکار از سوی روشنفکران دینی نسبت به ایران پیش از اسلام شده است.
سروش دباغ در این گفت‌وگو، دربارۀ معانی و ارکان ایرانی‌گری از منظر خودش و سیالیت این مفهوم و نیز کمّ و کیف ایرانی بودن روشنفکران یا نواندیشاندینی توضیح داده است. از در بین روشنفکران دینی، او احتمالاً تنها فردی است که دربارۀ اندیشۀ فردوسی مقاله نوشته است اما در مجموع به نظر می‌رسد کم‌توجهی روشنفکران دینی به ایران باستان را نشانۀ پایین بودن عیار ایرانیت جریان روشنفکری دینی نمی‌داند.
https://tinyurl.com/y45wzcd5
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65646
روشنفکران دینی عَرَب‌زده نیستند
زیتون– کاهش کنش متشرعانه و افزایش رشد بی‌دینی یا تحول سبک دینداری در جامعۀ ایران به‌ویژه در اقشار جوان این جامعه در دهۀ اخیر، با رشد گرایش‌های ملی‌گرایانه و مهین‌دوستانه همراه بوده است. در این ملی‌گرایی و میهن‌دوستی، توجه به ایران قبل از اسلام نقش ویژه‌ای دارد. اینکه چطور می‌توان بین ایرانیت و اسلامیت تلفیق خردپسندی ایجاد کرد، سوالی است که دست کم صد سال از طرح آن می‌گذرد و روشنفکران و سیاستمداران و روحانیان ایران در این مدت، پاسخ‌های متفاوتی به آن داده‌اند. در بین روشنفکران دینی، مهدی بازرگان شاید بیش از سایرین دل‌مشغول ایران بود. علی شریعتی هم در برخی از مقالات مهمش دفاع غیورانه‌ای از ایران کرده است؛ دفاعی که با واکنش منفی مرتضی مطهری مواجه شد. اما مروری گذرا بر آثار شریعتی، به خوبی نشان می‌دهد که برای او ابوذر و سلمان و وقایع کوچه پس‌کوچه‌های مکه و مدینه و کوفه، به مراتب مهم‌تر از کوروش و داریوش و حوادث سرزمین ایران در دوران پیش از اسلام بود.
پس از انقلاب، به نظر می‌رسد که روشنفکری دینی تحت تاثیر عبدالکریم سروش، فاصلۀ بیشتری از ایرانیت گرفت و در کار و بار این جریان فکری و فرهنگی دموکراسی‌خواه و موثر، اسلامیت بیش از پیش بر ایرانیت غلبه کرد. سروش اگرچه در نظریۀ «سه فرهنگ» بر ضرورت توازن ایرانیت و اسلامیت ما ایرانیان مسلمان تاکید کرده، ولی روشنفکران دینی متاثر از او در سه دهۀ گذشته نشان داده‌اند که علاقۀ چندانی به ایران پیش از اسلام ندارند. شاید هم کم‌توجهی آنها به ایران پیش از اسلام، مقتضای تمرکز نقادانه‌شان بر دین اسلام باشد؛ ولی به هر حال غور در شناخت و غربال فکراسلامی، موجب نوعی فراغت آشکار و غیر قابل انکار از سوی روشنفکران دینی نسبت به ایران پیش از اسلام شده است.
سروش دباغ در این گفت‌وگو، دربارۀ معانی و ارکان ایرانی‌گری از منظر خودش و سیالیت این مفهوم و نیز کمّ و کیف ایرانی بودن روشنفکران یا نواندیشاندینی توضیح داده است. از در بین روشنفکران دینی، او احتمالاً تنها فردی است که دربارۀ اندیشۀ فردوسی مقاله نوشته است اما در مجموع به نظر می‌رسد کم‌توجهی روشنفکران دینی به ایران باستان را نشانۀ پایین بودن عیار ایرانیت جریان روشنفکری دینی نمی‌داند.
https://tinyurl.com/y45wzcd5
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65646
امام‌زاده‌هایی که شفا نمی‌دهند
هر سال ۱۹۰ امامزاده در ایران متولد می‌شوند
زیتون ـ نیلوفر سعیدی: در بعضی از کشورهای مسلمان از عراق و پاکستان گرفته تا افغانستان٬ سوریه٬ مصر٬ لیبی٬ یمن٬ ترکمنستان و آذربایجان٬ امامزاده وجود دارد اما احتمالا بیشترین تعداد امامزادههای جهان٬ در خاک ایران است.
سربرآوردن امام‌زاده‌هایی در گوشه و کنار کشور در مقاطع مختلف، صدای اعتراض نمایندگان مجلس را هم بلند کرد. غلامعلی جعفرزاده ایمن آبادی، از نمایندگان معترض به این روند، پیش از این در واکنش به اظهارات مدیرکل اوقاف و امور خیریه استان اصفهان مبنی بر اینکه «نباید دنبال شجره‌نامه امامزادهها بود»، گفت:« اگر چنین رویه‌ای در پیش گرفته شود، من قول می‌دهم امسال چند هزار امامزاده دیگر تولید می‌شود.»
در دوران ۸ ساله مسئولیت احمدی‌نژاد٬ به یک باره تعداد امامزادهها در ایران٬ افزایش چشم‌گیری یافت و بعد از آن هم همین روند در دوران ریاست جمهوری حسن روحانی ادامه پیدا کرد.
در همان زمان برخی از رسانه‌ها به این امر اعتراض کردند و خواستار آن شدند که برای ثبت امامزادههای جدید٬ سند و شجره‌نامه ارائه داده شود که رضا صادقی مدیرکل اوقاف و امور خیریه استان اصفهان اعلام کرد که «به دنبال شجره نامه امام زاده‌ها نباشید» و برای اثربخش نمودن حرفش نقل قولی هم از رهبر جمهوری اسلامی به آن افزود که «باید به همه امامزادهها ارادت داشته باشیم.»
عبدالله ولی‌نژاد یکی دیگر از مدیران سازمان اوقاف و امور خیریه در پاسخ به شوخی و مزاح‌هایی که در مورد وجود امامزاده ای به نام «بیژن» مطرح شده بود٬ با تأیید صحت وجود امامزاده‌ای به نام «سید بیژن» در استان مازندران به خبرنگار سرویس گردشگری خبرگزاری دانشجویان ایران گفته بود:«این مکان بدون جن و یا بی جن بوده و در اقوال مردم به بیژن تبدیل شده است. اما در هر حال خیلی‌ها به این امامزاده اعتقاد دارند و با توجه به بررسی‌ها و تحقیقات ما، امامزاده بیژن صاحب کرامت است.»
https://tinyurl.com/yyu9t776
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65605
هر سال ۱۹۰ امامزاده در ایران متولد می‌شوند
زیتون ـ نیلوفر سعیدی: در بعضی از کشورهای مسلمان از عراق و پاکستان گرفته تا افغانستان٬ سوریه٬ مصر٬ لیبی٬ یمن٬ ترکمنستان و آذربایجان٬ امامزاده وجود دارد اما احتمالا بیشترین تعداد امامزادههای جهان٬ در خاک ایران است.
سربرآوردن امام‌زاده‌هایی در گوشه و کنار کشور در مقاطع مختلف، صدای اعتراض نمایندگان مجلس را هم بلند کرد. غلامعلی جعفرزاده ایمن آبادی، از نمایندگان معترض به این روند، پیش از این در واکنش به اظهارات مدیرکل اوقاف و امور خیریه استان اصفهان مبنی بر اینکه «نباید دنبال شجره‌نامه امامزادهها بود»، گفت:« اگر چنین رویه‌ای در پیش گرفته شود، من قول می‌دهم امسال چند هزار امامزاده دیگر تولید می‌شود.»
در دوران ۸ ساله مسئولیت احمدی‌نژاد٬ به یک باره تعداد امامزادهها در ایران٬ افزایش چشم‌گیری یافت و بعد از آن هم همین روند در دوران ریاست جمهوری حسن روحانی ادامه پیدا کرد.
در همان زمان برخی از رسانه‌ها به این امر اعتراض کردند و خواستار آن شدند که برای ثبت امامزادههای جدید٬ سند و شجره‌نامه ارائه داده شود که رضا صادقی مدیرکل اوقاف و امور خیریه استان اصفهان اعلام کرد که «به دنبال شجره نامه امام زاده‌ها نباشید» و برای اثربخش نمودن حرفش نقل قولی هم از رهبر جمهوری اسلامی به آن افزود که «باید به همه امامزادهها ارادت داشته باشیم.»
عبدالله ولی‌نژاد یکی دیگر از مدیران سازمان اوقاف و امور خیریه در پاسخ به شوخی و مزاح‌هایی که در مورد وجود امامزاده ای به نام «بیژن» مطرح شده بود٬ با تأیید صحت وجود امامزاده‌ای به نام «سید بیژن» در استان مازندران به خبرنگار سرویس گردشگری خبرگزاری دانشجویان ایران گفته بود:«این مکان بدون جن و یا بی جن بوده و در اقوال مردم به بیژن تبدیل شده است. اما در هر حال خیلی‌ها به این امامزاده اعتقاد دارند و با توجه به بررسی‌ها و تحقیقات ما، امامزاده بیژن صاحب کرامت است.»
https://tinyurl.com/yyu9t776
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65605
محمد، قرآن، اسلام و مسلمانان در «حدیث دیگران»؛ گزارش یوحنا دمشقی
حسن یوسفی اشکوری
درآمد
خوانندگان سلسله مقالات «جستارهایی در تاریخ هفتاد سال نخست اسلام» به یاد دارند که در سال گذشته نوشتار بلندی با عنوان «پیامبر و خلفای نخستین در حدیث دیگران» در «زیتون» انتشار یافت و اندکی بعد در کنار دیگر مقالات آن جستارها، در جلد دوم کتابی با همین عنوان، بازنشر شد. آن مقاله سپس بسط یافته و اکنون به صورت رساله ای مستقل درآمده و شاید جداگانه منتشر شود. فصلی از این رساله، گزارش یوحنا دمشقی است در باره نبی اسلام و اجزای مرتبط با قرآن و اسلام و احوال مسلمانان در قرن هفتم و هشتم میلادی. این فصل به انضمام تحقیق یکی از سردمداران گروه «اِناره» یعنی آقای هاینتس اولیگ در باره افکار یوحنا و نقد و بررسی اجمالی آن، در اینجا منتشر می شود.
این نوشتار در دو فصل تنظیم شده است:
الف. گزارش یوحنا دمشقی
یکی از اسناد مهم و قابل اعتنا در باره پیامبر اسلام و دین اسلام و پیروانش در نیمه اول قرن دوم هجری (قرن هشتم میلادی) اقوال و دیدگاههای یوحنا دمشقی مسیحی است که از وجود تاریخی محمدِ پیامبر و دینِ او و به ویژه کتاب قرآن به روشنی حکایت می کند و این در هرحال در تعارض کامل با دعاوی افرادی است که مدعی اند نه محمد واقعیت تاریخی دارد و نه دینی به نام اسلام در قرن هفتم و حتی هشتم میلادی متعین بوده و همه چیز از روزگار عباسیان و عمدتا در قلمرو تمدنی ایران آن روزگار آغاز شده است.[۱]
برای درک اهمیت آرای یوحنا در باب اسلام، لازم است در آغاز اندکی با شخص و شخصیت وی آشنا شویم.
https://tinyurl.com/yy9txxtl
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65690
حسن یوسفی اشکوری
درآمد
خوانندگان سلسله مقالات «جستارهایی در تاریخ هفتاد سال نخست اسلام» به یاد دارند که در سال گذشته نوشتار بلندی با عنوان «پیامبر و خلفای نخستین در حدیث دیگران» در «زیتون» انتشار یافت و اندکی بعد در کنار دیگر مقالات آن جستارها، در جلد دوم کتابی با همین عنوان، بازنشر شد. آن مقاله سپس بسط یافته و اکنون به صورت رساله ای مستقل درآمده و شاید جداگانه منتشر شود. فصلی از این رساله، گزارش یوحنا دمشقی است در باره نبی اسلام و اجزای مرتبط با قرآن و اسلام و احوال مسلمانان در قرن هفتم و هشتم میلادی. این فصل به انضمام تحقیق یکی از سردمداران گروه «اِناره» یعنی آقای هاینتس اولیگ در باره افکار یوحنا و نقد و بررسی اجمالی آن، در اینجا منتشر می شود.
این نوشتار در دو فصل تنظیم شده است:
الف. گزارش یوحنا دمشقی
یکی از اسناد مهم و قابل اعتنا در باره پیامبر اسلام و دین اسلام و پیروانش در نیمه اول قرن دوم هجری (قرن هشتم میلادی) اقوال و دیدگاههای یوحنا دمشقی مسیحی است که از وجود تاریخی محمدِ پیامبر و دینِ او و به ویژه کتاب قرآن به روشنی حکایت می کند و این در هرحال در تعارض کامل با دعاوی افرادی است که مدعی اند نه محمد واقعیت تاریخی دارد و نه دینی به نام اسلام در قرن هفتم و حتی هشتم میلادی متعین بوده و همه چیز از روزگار عباسیان و عمدتا در قلمرو تمدنی ایران آن روزگار آغاز شده است.[۱]
برای درک اهمیت آرای یوحنا در باب اسلام، لازم است در آغاز اندکی با شخص و شخصیت وی آشنا شویم.
https://tinyurl.com/yy9txxtl
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65690
وقتی جای شاکی و متهم عوض می‌شود
«ما باید پاسخ بدهیم؟»
زیتون ـ محمدرضا سرداری: پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل از سوی جمهوری اسلامی که به آتش‌بس میان ایران و عراق و پایان جنگ ۸ ساله میان دو کشور انجامید؛ پایانی هم بر موجودیت اپوزیسیون بالفعل جمهوری اسلامی بود.
مقامات ارشد جمهوری اسلامی پس از تن دادن به صلح ناخواسته با صدام حسین، از بیم تبعات روانی این شکست سیاسی، به تسویه حساب با بقایای اپوزیسیون در داخل زندان‌ها پرداختند و به بهانه حمله نظامی کور سازمان مجاهدین خلق به مرزهای غربی ایران، به قولی ۵ هزار زندانی سیاسی وابسته به آن را به اتفاق تعدادی از زندانیان سیاسی وابسته به گروه‌های چپ از جمله حزب توده در دادگاه‌های صحرایی دوباره محاکمه کرده و اعدام کردند.
در سالگرد این اعدام‌ها هر ساله برنامه‌های ویژه‌ای برای یادبود اعدام‌شدگان از سوی خانواده‌ها و گروه‌های سیاسی وابسته برگزار می‌شود. در سال‌های اخیر ابعاد حقوقی و سیاسی این اعدام‌ها با بیان جزییات بیشتر آن از سوی شاهدان و رو شدن اسناد و پیگیری‌های جزایی بین المللی گسترده‌تر شد و از این رو برخی از مباشران دست اندر کار این اعدام‌ها را به واکنش تدافعی وا داشت. تا جایی که برخی از آنان حتی نقش خویش را در اعدام‌های دست جمعی انکار کردند. اما امسال شرایط به گونه دیگری رقم خورده است. مباشران قتل‌ها نه تنها از عمل خویش ابراز ندامت نکرده بلکه با اتخاذ موضعی تهاجمی به دفاع از عمل خویش پرداخته‌اند.
پور محمدی؛ الان وقت جنگیدن است، وقت پاسخگویی نیست
مصطفی پور محمدی که پیشتر مواضع محتاطانه‌تری نسبت به نقش خویش در اعدام‌های سال ۶۷ داشت؛ امسال در مصاحبه‌ای با مجله مثلث نه تنها از اعدام زندانیان سیاسی سال ۶۷ دفاع کرده بلکه گفته است که هنوز جمهوری اسلامی با آن سازمان تسویه حساب نکرده است. وی همچنین پخش نوار صوتی جلسه کمیته مرگ با آیت الله منتظری که سال ۹۶ از سوی احمد منتظری صورت گرفت را توطئه‌ای برای براندازی توصیف کرد و گفت این کار با هماهنگی سی‌آی‌ای، موساد و عربستان صورت گرفته است.
اما نوع تحلیل پورمحمدی به خوبی نشان می‌دهد که انگیزه جمهوری اسلامی برای اعدام‌ها اقدامی از سر استیصال بوده است. او در جایی در مصاحبه خویش اشاره می‌کند که زندانیان مجاهد نقش ستون پنجم را بازی می‌کردند و نقشه و طرح برای حمله به جماران و کشتن نزدیکان آیت الله خمینی و تصرف صدا و سیما را داشتند. اما بدون آن که سندی برای اثبات ادعای خویش ارائه کند؛ فضا را به صحنه جنگ تشبیه کرده و اعدام زندانیان سیاسی را اقدامی دفاعی در مقابله با دشمن بر شمرده است. برخی معتقدند اظهارات پورمحمدی ریشه در شرایط فعلی گذار به جنگ جمهوری اسلامی دارد و از این رو نسبت به تکرار اعدام‌های مشابه سال ۶۷ هشدار داده‌اند.
https://tinyurl.com/y4vab5tv
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65692
«ما باید پاسخ بدهیم؟»
زیتون ـ محمدرضا سرداری: پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل از سوی جمهوری اسلامی که به آتش‌بس میان ایران و عراق و پایان جنگ ۸ ساله میان دو کشور انجامید؛ پایانی هم بر موجودیت اپوزیسیون بالفعل جمهوری اسلامی بود.
مقامات ارشد جمهوری اسلامی پس از تن دادن به صلح ناخواسته با صدام حسین، از بیم تبعات روانی این شکست سیاسی، به تسویه حساب با بقایای اپوزیسیون در داخل زندان‌ها پرداختند و به بهانه حمله نظامی کور سازمان مجاهدین خلق به مرزهای غربی ایران، به قولی ۵ هزار زندانی سیاسی وابسته به آن را به اتفاق تعدادی از زندانیان سیاسی وابسته به گروه‌های چپ از جمله حزب توده در دادگاه‌های صحرایی دوباره محاکمه کرده و اعدام کردند.
در سالگرد این اعدام‌ها هر ساله برنامه‌های ویژه‌ای برای یادبود اعدام‌شدگان از سوی خانواده‌ها و گروه‌های سیاسی وابسته برگزار می‌شود. در سال‌های اخیر ابعاد حقوقی و سیاسی این اعدام‌ها با بیان جزییات بیشتر آن از سوی شاهدان و رو شدن اسناد و پیگیری‌های جزایی بین المللی گسترده‌تر شد و از این رو برخی از مباشران دست اندر کار این اعدام‌ها را به واکنش تدافعی وا داشت. تا جایی که برخی از آنان حتی نقش خویش را در اعدام‌های دست جمعی انکار کردند. اما امسال شرایط به گونه دیگری رقم خورده است. مباشران قتل‌ها نه تنها از عمل خویش ابراز ندامت نکرده بلکه با اتخاذ موضعی تهاجمی به دفاع از عمل خویش پرداخته‌اند.
پور محمدی؛ الان وقت جنگیدن است، وقت پاسخگویی نیست
مصطفی پور محمدی که پیشتر مواضع محتاطانه‌تری نسبت به نقش خویش در اعدام‌های سال ۶۷ داشت؛ امسال در مصاحبه‌ای با مجله مثلث نه تنها از اعدام زندانیان سیاسی سال ۶۷ دفاع کرده بلکه گفته است که هنوز جمهوری اسلامی با آن سازمان تسویه حساب نکرده است. وی همچنین پخش نوار صوتی جلسه کمیته مرگ با آیت الله منتظری که سال ۹۶ از سوی احمد منتظری صورت گرفت را توطئه‌ای برای براندازی توصیف کرد و گفت این کار با هماهنگی سی‌آی‌ای، موساد و عربستان صورت گرفته است.
اما نوع تحلیل پورمحمدی به خوبی نشان می‌دهد که انگیزه جمهوری اسلامی برای اعدام‌ها اقدامی از سر استیصال بوده است. او در جایی در مصاحبه خویش اشاره می‌کند که زندانیان مجاهد نقش ستون پنجم را بازی می‌کردند و نقشه و طرح برای حمله به جماران و کشتن نزدیکان آیت الله خمینی و تصرف صدا و سیما را داشتند. اما بدون آن که سندی برای اثبات ادعای خویش ارائه کند؛ فضا را به صحنه جنگ تشبیه کرده و اعدام زندانیان سیاسی را اقدامی دفاعی در مقابله با دشمن بر شمرده است. برخی معتقدند اظهارات پورمحمدی ریشه در شرایط فعلی گذار به جنگ جمهوری اسلامی دارد و از این رو نسبت به تکرار اعدام‌های مشابه سال ۶۷ هشدار داده‌اند.
https://tinyurl.com/y4vab5tv
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65692
گزارش یک تعظیم
شهاب عمو‌پور
«از قوه قضائیه و قضات ارجمند آن انتظار دارد، در رسیدگی به موضوعات مرتبط با هنرمندان و سینماگران ایران از صدور احکام «جنجال‌برانگیز» و دامنه‌داری چون زندان و ممنوع‌الکاری خودداری و «بزرگوارانه» و با شیوه فرهنگی در این خصوص عمل کنند». این جملات، بخشی از خطابه‌ی مردان سیاست به همکاران قضایی‌شان نیست، بلکه برگرفته از متنی‌ست که مدیران هنرمند و غیردولتیِ شاغل در «خانه سینمای ایران»، آن‌هم یک هفته بعد از رسانه‌ای شدن حکم دادگاه محمد رسول‌اف انتشار داده‌اند تا شاید قاضی شهر از صدور «احکام جنجال‌برانگیز و دامنه‌دار» خودداری کند و با تصحیح حکم صادره سبب شود که فیلم‌سازِ خط‌شکن و گناه‌کار، به خود آید و با ندای العفو العفو، به‌زعم آنها «حرمت و حیثیت سینما» را پس از این رعایت کند
@zeitoons
مدیران کنونی خانه سینما در این بیانیه دقیقا ذکر نکرده‌اند که به‌جای آن‌دست حکم و مجازاتِ «جنجالی و دامنه‌دار»، خواهان چه‌گونه مجازات «فرهنگی» برای یک فیلم‌ساز هستند تا از سوی قوه قضاییه اعمال شود. اما محتملا از آن‌جا که در بخش ممانعت از فعالیت فیلم‌سازی، دوستانِ خود در وزارت ارشاد را صاحب‌امتیاز و دارای حق کپی‌رایت در زمینه‌ی اعلام «ممنوع‌الکاری» می‌پندارند، لذا در ادامه چنین می‌گویند که «قواعد و قوانین و عرف سینمای ایران و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی امکان بررسی هرگونه تخلفی را پیش‌بینی کرده است». معنای تلویحی‌اش این است که آخر قاضی بزرگوار دادگاه انقلاب! چرا شلوغش می‌کنی و با صدور حکم ممنوع‌الکاری سبب می‌شوی که داد همه بلند شود؟ مگر همین کمی آن‌طرف‌تر در حراست و نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد، برادران به مرخصی رفته‌اند که نتوانند ساخت و نمایش فیلم را ممنوع کنند و فیلم‌ساز را ناکار و خانه‌نشین؟ این‌همه سال که برادران ارشاد توقیف کردند، در کنارش ممنوع‌الکار نداشتیم؟ چند مورد را مردم متوجه شدند و چقدر اعتراض شد؟ مگر همین فیلم‌ساز از بین هفت ساخته‌اش حتی یکی مجوز نمایش گرفت که امید به پخش دومی داشته باشد؟ اما حالا با همین حکم قضایی که صادر شد، همه از آن سوی غرب تا فیلمسازان شرق اروپا به این دخالت قضایی اعتراض کرده‌اند و دامنه‌ی اعتراض‌ها به داخل کشور هم کشیده است، تا به‌آنجا که حتی ما هم مجبور شدیم بعد از یک هفته پرهیز، بالاخره بیانیه‌ای صادر کنیم. همان مایی که وقتی به فیلم او در کن جایزه معتبر نوعی نگاه را هدیه دادند، از بیم شما حتی یک پیام تبریک هم منتشر نکردیم که مبادا درون سینمای خانه و خانوادگی‌مان، آب از آب تکان بخورد
@zeitoons
در بیانیه خانه سینما آمده است «ما از ریاست محترم قوه قضائیه خواهان توجه به پرونده جناب آقای محمد رسول‌اف هستیم و یقین داریم همکاران ما نیز حرمت و حیثیت سینمای ایران را در همه مراحل کاری رعایت می‌کنند». حرمت و حیثیت سینما کدام است و چه نهادها یا افرادی در این چهار دهه آن را رعایت نکردند؟ آیا سینماگران مستقل بودند که حرمت سینما را شکستند یا سینماکُشان؟ آیا آن هنر هفتم که در بطن، آینه‌ای برای انعکاس دراماتیک واقعیات و قصه‌ها بود، توسط سینماگرانِ مستقل و حساس به مسایل روز جامعه مورد هتک حرمت قرار گرفت یا توسط آنهایی که از همان ابتدای انقلاب، زنده ماندن سینمای ایران را منوط به استفاده‌ی ایدیولوژیک و ابزاری نظام حاکم از این هنر، کردند؟ آیا از منظر مدیران خانه سینما، سینماگرِ حرمت‌نگه‌دار همان سینماگری‌ست که یا سفارش و اولویت‌های اعلام‌شده توسط مسئولان وقت سینما را بسازد و یا آن‌دیگری‌ست که دل خوش کند به ساختن آثار خنثی و بی‌گزند و بس؟ متولیان صنفی سینما وقتی از حیثیت سخن می‌گویند، حیثیت را ذیل تطمیع و طاعت تعریف می‌کنند یا رهایی و آزادگی در هنر؟ آیا کیمیاوی، بیضایی، تقوایی، کاهانی و … که در همین گذشته‌های نه‌چندان دور، در هزارتوی بی‌پایانِ مجوزِ ساخت و نمایش، خسته، محروم، رانده و دشنام داده شدند، بی‌حیثیتان سینما بودند؟
https://tinyurl.com/y5yv43jq
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65711
شهاب عمو‌پور
«از قوه قضائیه و قضات ارجمند آن انتظار دارد، در رسیدگی به موضوعات مرتبط با هنرمندان و سینماگران ایران از صدور احکام «جنجال‌برانگیز» و دامنه‌داری چون زندان و ممنوع‌الکاری خودداری و «بزرگوارانه» و با شیوه فرهنگی در این خصوص عمل کنند». این جملات، بخشی از خطابه‌ی مردان سیاست به همکاران قضایی‌شان نیست، بلکه برگرفته از متنی‌ست که مدیران هنرمند و غیردولتیِ شاغل در «خانه سینمای ایران»، آن‌هم یک هفته بعد از رسانه‌ای شدن حکم دادگاه محمد رسول‌اف انتشار داده‌اند تا شاید قاضی شهر از صدور «احکام جنجال‌برانگیز و دامنه‌دار» خودداری کند و با تصحیح حکم صادره سبب شود که فیلم‌سازِ خط‌شکن و گناه‌کار، به خود آید و با ندای العفو العفو، به‌زعم آنها «حرمت و حیثیت سینما» را پس از این رعایت کند
@zeitoons
مدیران کنونی خانه سینما در این بیانیه دقیقا ذکر نکرده‌اند که به‌جای آن‌دست حکم و مجازاتِ «جنجالی و دامنه‌دار»، خواهان چه‌گونه مجازات «فرهنگی» برای یک فیلم‌ساز هستند تا از سوی قوه قضاییه اعمال شود. اما محتملا از آن‌جا که در بخش ممانعت از فعالیت فیلم‌سازی، دوستانِ خود در وزارت ارشاد را صاحب‌امتیاز و دارای حق کپی‌رایت در زمینه‌ی اعلام «ممنوع‌الکاری» می‌پندارند، لذا در ادامه چنین می‌گویند که «قواعد و قوانین و عرف سینمای ایران و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی امکان بررسی هرگونه تخلفی را پیش‌بینی کرده است». معنای تلویحی‌اش این است که آخر قاضی بزرگوار دادگاه انقلاب! چرا شلوغش می‌کنی و با صدور حکم ممنوع‌الکاری سبب می‌شوی که داد همه بلند شود؟ مگر همین کمی آن‌طرف‌تر در حراست و نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد، برادران به مرخصی رفته‌اند که نتوانند ساخت و نمایش فیلم را ممنوع کنند و فیلم‌ساز را ناکار و خانه‌نشین؟ این‌همه سال که برادران ارشاد توقیف کردند، در کنارش ممنوع‌الکار نداشتیم؟ چند مورد را مردم متوجه شدند و چقدر اعتراض شد؟ مگر همین فیلم‌ساز از بین هفت ساخته‌اش حتی یکی مجوز نمایش گرفت که امید به پخش دومی داشته باشد؟ اما حالا با همین حکم قضایی که صادر شد، همه از آن سوی غرب تا فیلمسازان شرق اروپا به این دخالت قضایی اعتراض کرده‌اند و دامنه‌ی اعتراض‌ها به داخل کشور هم کشیده است، تا به‌آنجا که حتی ما هم مجبور شدیم بعد از یک هفته پرهیز، بالاخره بیانیه‌ای صادر کنیم. همان مایی که وقتی به فیلم او در کن جایزه معتبر نوعی نگاه را هدیه دادند، از بیم شما حتی یک پیام تبریک هم منتشر نکردیم که مبادا درون سینمای خانه و خانوادگی‌مان، آب از آب تکان بخورد
@zeitoons
در بیانیه خانه سینما آمده است «ما از ریاست محترم قوه قضائیه خواهان توجه به پرونده جناب آقای محمد رسول‌اف هستیم و یقین داریم همکاران ما نیز حرمت و حیثیت سینمای ایران را در همه مراحل کاری رعایت می‌کنند». حرمت و حیثیت سینما کدام است و چه نهادها یا افرادی در این چهار دهه آن را رعایت نکردند؟ آیا سینماگران مستقل بودند که حرمت سینما را شکستند یا سینماکُشان؟ آیا آن هنر هفتم که در بطن، آینه‌ای برای انعکاس دراماتیک واقعیات و قصه‌ها بود، توسط سینماگرانِ مستقل و حساس به مسایل روز جامعه مورد هتک حرمت قرار گرفت یا توسط آنهایی که از همان ابتدای انقلاب، زنده ماندن سینمای ایران را منوط به استفاده‌ی ایدیولوژیک و ابزاری نظام حاکم از این هنر، کردند؟ آیا از منظر مدیران خانه سینما، سینماگرِ حرمت‌نگه‌دار همان سینماگری‌ست که یا سفارش و اولویت‌های اعلام‌شده توسط مسئولان وقت سینما را بسازد و یا آن‌دیگری‌ست که دل خوش کند به ساختن آثار خنثی و بی‌گزند و بس؟ متولیان صنفی سینما وقتی از حیثیت سخن می‌گویند، حیثیت را ذیل تطمیع و طاعت تعریف می‌کنند یا رهایی و آزادگی در هنر؟ آیا کیمیاوی، بیضایی، تقوایی، کاهانی و … که در همین گذشته‌های نه‌چندان دور، در هزارتوی بی‌پایانِ مجوزِ ساخت و نمایش، خسته، محروم، رانده و دشنام داده شدند، بی‌حیثیتان سینما بودند؟
https://tinyurl.com/y5yv43jq
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65711
حذف چهار صفر از پول ملی؛ سیاست پولی کارا؟
عباد عبادی
بحث حذف چند صفر از پول ملی کشور اولین بار نیست که بر سر زبان ها قرار گرفته است. این سیاست از زمان ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد به منظور کاهش تورم مطرح بوده است اما هرگز به صورت اجرایی درنیامده است. به تازگی بار دیگر با تصویب هیات دولت تصمیم در خصوص حذف صفرها از پول ملی کشور به مجلس شورای اسلامی ارجاع داده شده است تا در صورت تصویب، به قانون تبدیل گردد. بحث های زیادی در خصوص عدم کارایی این سیاست در خصوص مهار تورم مطرح گردیده است. در این نوشتار به طور مختصر به بررسی کارایی این سیاست می پردازم و در ادامه به طور کلی کارا بودن سیاست های پولی در ایران را مورد بررسی قرار می دهیم تا از این منظر بتوانیم کارایی سیاست حذف صفر از پول ملی را ارزیابی نماییم.
@zeitoons
حذف صفر از پول ملی به تنهایی نمی تواند در کاهش تورم موثر باشد. سیاست حذف چند صفر تنها تغییر شکل ظاهری پول را به همراه دارد و به تسهیل معاملات کمک می نماید. البته که برای انجام معاملات ساده تر خواهد بود که قیمت کالایی را ۲۰ تومان اعلام نماییم تا ۲۰۰۰۰۰ ریال (دویست هزار ریال). اما در عمل مردم در معاملات روزانه خود از تومان به جای ریال استفاده می کنند. حال سوال اینجاست که آیا این تسهیل در معاملات می تواند به کاهش تورم منجر گردد؟ متاسفانه جواب این سوال منفی است. صرف برداشتن چند صفر از پول ملی کشور نمی تواند موجبات کاهش تورم را به همراه داشته باشد. تجربه ی موفق برخی کشور از جمله ترکیه در برداشتن چند صفر از پول ملی کشور به همراه مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی در ترکیه بوده است. همراهی این سیاست ها و ساختن بستری برای کاهش تورم، زمینه را برای کاهش چند صفر از لیر ترکیه و دادن اعتبار به پول ملی این کشور فراهم نمود. از طرف دیگر نمونه ی ناموفق در این سیاست را می توان تجربه ی ناموفق کشور زیمبابوه در نظر گرفت که علی رغم حذف چندین صفر از پول ملی کشور خود قادر به مهار تورم لجام گسیخته نبوده اند و همچنان پول ملی این کشور رو به ضعیف تر شدن نهاد.
@zeitoons
نداشتن مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی عملا برداشتن چند صفر از پول ملی کشور را بی اثر می نماید. می توان این سیاست را با عمل جراحی چشم مقایسه نمود که پزشک به شما توصیه می کند که این عمل را در صورتی انجام دهید که شماره ی چشم شما ثابت شده است، زیرا احتمال بازگشت شماره ی چشم و ضعیف شدن چشمان شما در صورت عدم ثبات شماره ی چشمانتان قبل از عمل، وجود دارد. در این صورت عمل جراحی شما در بهترین حالت عملی بی اثر خواهد بود و چشمانتان همچنان ضعیف باقی می مانند. در خصوص حذف صفر از پول ملی کشور نیز شرایطی مشابه وجود دارد. در صورتیکه تورم همچنان رو به افزایش باشد و سیاست های کنترل تورمی اتخاذ نشده باشند، در بهترین حالت سیاست حذف صفر از پول ملی سیاستی بی اثر می باشد.
https://tinyurl.com/y6jnhxz6
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65708
عباد عبادی
بحث حذف چند صفر از پول ملی کشور اولین بار نیست که بر سر زبان ها قرار گرفته است. این سیاست از زمان ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد به منظور کاهش تورم مطرح بوده است اما هرگز به صورت اجرایی درنیامده است. به تازگی بار دیگر با تصویب هیات دولت تصمیم در خصوص حذف صفرها از پول ملی کشور به مجلس شورای اسلامی ارجاع داده شده است تا در صورت تصویب، به قانون تبدیل گردد. بحث های زیادی در خصوص عدم کارایی این سیاست در خصوص مهار تورم مطرح گردیده است. در این نوشتار به طور مختصر به بررسی کارایی این سیاست می پردازم و در ادامه به طور کلی کارا بودن سیاست های پولی در ایران را مورد بررسی قرار می دهیم تا از این منظر بتوانیم کارایی سیاست حذف صفر از پول ملی را ارزیابی نماییم.
@zeitoons
حذف صفر از پول ملی به تنهایی نمی تواند در کاهش تورم موثر باشد. سیاست حذف چند صفر تنها تغییر شکل ظاهری پول را به همراه دارد و به تسهیل معاملات کمک می نماید. البته که برای انجام معاملات ساده تر خواهد بود که قیمت کالایی را ۲۰ تومان اعلام نماییم تا ۲۰۰۰۰۰ ریال (دویست هزار ریال). اما در عمل مردم در معاملات روزانه خود از تومان به جای ریال استفاده می کنند. حال سوال اینجاست که آیا این تسهیل در معاملات می تواند به کاهش تورم منجر گردد؟ متاسفانه جواب این سوال منفی است. صرف برداشتن چند صفر از پول ملی کشور نمی تواند موجبات کاهش تورم را به همراه داشته باشد. تجربه ی موفق برخی کشور از جمله ترکیه در برداشتن چند صفر از پول ملی کشور به همراه مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی در ترکیه بوده است. همراهی این سیاست ها و ساختن بستری برای کاهش تورم، زمینه را برای کاهش چند صفر از لیر ترکیه و دادن اعتبار به پول ملی این کشور فراهم نمود. از طرف دیگر نمونه ی ناموفق در این سیاست را می توان تجربه ی ناموفق کشور زیمبابوه در نظر گرفت که علی رغم حذف چندین صفر از پول ملی کشور خود قادر به مهار تورم لجام گسیخته نبوده اند و همچنان پول ملی این کشور رو به ضعیف تر شدن نهاد.
@zeitoons
نداشتن مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی عملا برداشتن چند صفر از پول ملی کشور را بی اثر می نماید. می توان این سیاست را با عمل جراحی چشم مقایسه نمود که پزشک به شما توصیه می کند که این عمل را در صورتی انجام دهید که شماره ی چشم شما ثابت شده است، زیرا احتمال بازگشت شماره ی چشم و ضعیف شدن چشمان شما در صورت عدم ثبات شماره ی چشمانتان قبل از عمل، وجود دارد. در این صورت عمل جراحی شما در بهترین حالت عملی بی اثر خواهد بود و چشمانتان همچنان ضعیف باقی می مانند. در خصوص حذف صفر از پول ملی کشور نیز شرایطی مشابه وجود دارد. در صورتیکه تورم همچنان رو به افزایش باشد و سیاست های کنترل تورمی اتخاذ نشده باشند، در بهترین حالت سیاست حذف صفر از پول ملی سیاستی بی اثر می باشد.
https://tinyurl.com/y6jnhxz6
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65708
تحریم ظریف در گفت‌وگو با پیروز مجتهدزاده
جنگ با ایران یعنی شکست ترامپ در انتخابات ۲۰۲۰
زیتون ـ تحریم محمدجواد ظریف از سوی دولت آمریکا، تا به حال آخرین پرده از نمایش رویارویی همه‌جانبه جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا بوده است. اینکه تحریم وزیر خارجه ایران دقیقاً چه پیامدی برای او دارد و آیا مانع نقش‌آفرینی دیپلماتیک جواد ظریف در گوشه و کنار جهان می‌شود یا نه، نکته نامعلومی است که سخنان مقامات دولت آمریکا هم آن را معلوم نکرده است. قبلاً، در اسفند ماه ۱۳۹۶، در جریان سفر ظریف به مونیخ، شرکت‌های نفتی فرودگاه مونیخ از ترس تحریم‌های آمریکا حاضر به سوخت‌رسانی به هواپیمای وزیر خارجه نشده بودند که نهایتاً ماجرا با دخالت وزارت دفاع و امور خارجه آلمان حل‌وفصل شد. اینکه آیا این بار، پس از تحریم‌های آمریکا علیه شخص وزیر خارجه ایران، چنین سرنوشتی در انتظار سفرهای اروپایی و غیر اروپایی جواد ظریف خواهد بود یا نه، در روزهای آینده روشن خواهد شد. تحریم جواد ظریف در کنار دعوت رسمی ایالات متحده از دولت آلمان برای پیوستن به ائتلاف دریایی مرتبط با تامین امنیت تنگۀ هرمز، و پاسخ منفی آلمان به آمریکا و انتقاد سفیر آمریکا در آلمان از دولت آنگلا مرکل، آخرین تحولات مرتبط با تقابل واشنگتن و تهران است. متن زیر گفت‌وگویی است با پیروز مجتهدزاده، استاد جغرافیای سیاسی و کارشناس روابط بین‌الملل، درباره تحولات مذکور.
https://tinyurl.com/y4mrvkrm
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65719
جنگ با ایران یعنی شکست ترامپ در انتخابات ۲۰۲۰
زیتون ـ تحریم محمدجواد ظریف از سوی دولت آمریکا، تا به حال آخرین پرده از نمایش رویارویی همه‌جانبه جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا بوده است. اینکه تحریم وزیر خارجه ایران دقیقاً چه پیامدی برای او دارد و آیا مانع نقش‌آفرینی دیپلماتیک جواد ظریف در گوشه و کنار جهان می‌شود یا نه، نکته نامعلومی است که سخنان مقامات دولت آمریکا هم آن را معلوم نکرده است. قبلاً، در اسفند ماه ۱۳۹۶، در جریان سفر ظریف به مونیخ، شرکت‌های نفتی فرودگاه مونیخ از ترس تحریم‌های آمریکا حاضر به سوخت‌رسانی به هواپیمای وزیر خارجه نشده بودند که نهایتاً ماجرا با دخالت وزارت دفاع و امور خارجه آلمان حل‌وفصل شد. اینکه آیا این بار، پس از تحریم‌های آمریکا علیه شخص وزیر خارجه ایران، چنین سرنوشتی در انتظار سفرهای اروپایی و غیر اروپایی جواد ظریف خواهد بود یا نه، در روزهای آینده روشن خواهد شد. تحریم جواد ظریف در کنار دعوت رسمی ایالات متحده از دولت آلمان برای پیوستن به ائتلاف دریایی مرتبط با تامین امنیت تنگۀ هرمز، و پاسخ منفی آلمان به آمریکا و انتقاد سفیر آمریکا در آلمان از دولت آنگلا مرکل، آخرین تحولات مرتبط با تقابل واشنگتن و تهران است. متن زیر گفت‌وگویی است با پیروز مجتهدزاده، استاد جغرافیای سیاسی و کارشناس روابط بین‌الملل، درباره تحولات مذکور.
https://tinyurl.com/y4mrvkrm
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65719
حذف چهار صفر از پول ملی به چه کاری می‌آید
صفرهایی که بر می‌گردند
زیتون ـ جلیل فقیهی: اگر فهرستی از مشکلات امروز اقتصاد ایران تهیه کنیم، زیاد بودن تعداد صفرهای روی اسکناس احتمالا یکی از کم اهمیت‌ترین این مشکلات است. بعد از سال ها بحث، حالا دولت تصمیم گرفته برنامه حذف چهار صفر از پول ملی را اجرایی کند. در صورت تصویب این لایحه، ۱۰ هزار ریال فعلی (هزار تومان) تبدیل به یک تومان خواهد شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دفتر هیئت دولت «این تصمیم با هدف حفظ کارایی پول ملی، تسهیل و بازیابی نقش ابزارهای پرداخت نقد در تبادلات پولی داخلی، هماهنگی با آنچه در فرهنگ و عرف جامعه درباره واحد پول ملی رواج یافته است» اتخاذ شده است. در این گزارش، دو فایده اصلی برای حذف صفرها بیان شده است: «کاهش هزینه چاپ اسکناس و ضرب سکه» و «تسهیل مبادلات مالی روزمره». علاوه بر اینها، حذف صفرها می‌تواند به تسهیل امور حسابداری، کاهش حافظه مورد نیاز کامپیوترها، و کاهش احتمال خطا در مبادلات مالی بیانجامد.
البته اجرای سیاست حذف صفر از پول ملی بدون هزینه هم نیست. از جمله این هزینه‌ها، هزینه تجدید چاپ اسکناس و ضرب سکه، امحای پول‌های قدیمی و تغییر و به روز رسانی دفاتر حسابداری است. با این وجود، عبدالناصر همتی، رئیس‌کل بانک مرکزی معتقد است این «هزینه‌ها قابل مقایسه با هزینه چاپ حجم زیاد اسکناس‌های فعلی نخواهد بود.»
همتی درباره فرآیند زمانی اجرای این طرح گفت: «یک فرآیند زمان‌بر به لحاظ حقوقی و فنی دارد و بر مبنای برآورد کارشناسان ما اجرای آن نزدیک به دو سال طول می‌کشد.» همتی درباره سازوکار ورود اسکناس‌های جدید به جامعه و حذف اسکناس‌های قدیمی گفت: «بعد از قانونی شدن، پول‌های جدید به‌تدریج و با جایگزینی آنها با اسکناس‌های فرسوده قبلی وارد چرخه می‌شوند»
https://tinyurl.com/y629w4qa
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65732
صفرهایی که بر می‌گردند
زیتون ـ جلیل فقیهی: اگر فهرستی از مشکلات امروز اقتصاد ایران تهیه کنیم، زیاد بودن تعداد صفرهای روی اسکناس احتمالا یکی از کم اهمیت‌ترین این مشکلات است. بعد از سال ها بحث، حالا دولت تصمیم گرفته برنامه حذف چهار صفر از پول ملی را اجرایی کند. در صورت تصویب این لایحه، ۱۰ هزار ریال فعلی (هزار تومان) تبدیل به یک تومان خواهد شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دفتر هیئت دولت «این تصمیم با هدف حفظ کارایی پول ملی، تسهیل و بازیابی نقش ابزارهای پرداخت نقد در تبادلات پولی داخلی، هماهنگی با آنچه در فرهنگ و عرف جامعه درباره واحد پول ملی رواج یافته است» اتخاذ شده است. در این گزارش، دو فایده اصلی برای حذف صفرها بیان شده است: «کاهش هزینه چاپ اسکناس و ضرب سکه» و «تسهیل مبادلات مالی روزمره». علاوه بر اینها، حذف صفرها می‌تواند به تسهیل امور حسابداری، کاهش حافظه مورد نیاز کامپیوترها، و کاهش احتمال خطا در مبادلات مالی بیانجامد.
البته اجرای سیاست حذف صفر از پول ملی بدون هزینه هم نیست. از جمله این هزینه‌ها، هزینه تجدید چاپ اسکناس و ضرب سکه، امحای پول‌های قدیمی و تغییر و به روز رسانی دفاتر حسابداری است. با این وجود، عبدالناصر همتی، رئیس‌کل بانک مرکزی معتقد است این «هزینه‌ها قابل مقایسه با هزینه چاپ حجم زیاد اسکناس‌های فعلی نخواهد بود.»
همتی درباره فرآیند زمانی اجرای این طرح گفت: «یک فرآیند زمان‌بر به لحاظ حقوقی و فنی دارد و بر مبنای برآورد کارشناسان ما اجرای آن نزدیک به دو سال طول می‌کشد.» همتی درباره سازوکار ورود اسکناس‌های جدید به جامعه و حذف اسکناس‌های قدیمی گفت: «بعد از قانونی شدن، پول‌های جدید به‌تدریج و با جایگزینی آنها با اسکناس‌های فرسوده قبلی وارد چرخه می‌شوند»
https://tinyurl.com/y629w4qa
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65732
سهم سیل‌زدگان در فساد سیستماتیک
علی جلالی نجف‌آبادی
ماه‌ها پس از بروز سیل در نقاط مختلف کشور و برآورد خسارات مختلف و همچنین وعده‌ها و نقل قول‌های فراوان از بخش‌ها، نهادها و مدیریت‌های گوناگون، خبرگزاری های نزدیک به طیف اصولگرا و از جمله خبرگزاری سپاه با انتقاد از وضعیت موجود، از نرسیدن کمک های نقدی به دست سیل زدگان خبر داده و سهم آنان از کمک های وعده داده شده را «هیچ» دانسته‌اند. همزمان اخباری مانند گم شدن میلیاردها تومان پول بیت المال به بهانه خرید دارو و تجهیزات پزشکی نشان از «فساد سیستماتیک» در کشور دارد که جایی برای سهم سیل‌زدگان در این فساد باقی نمی‌گذارد.
هنوز هیچ!
در آخرین روز تیرماه جاری، خبرگزاری تسنیم ارگان سپاه در مطلبی با عنوان «هیچ؛ سهم سیل‌زدگان کشور از خبر کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اتاق بازرگانی» نوشت: «درحالی که بیش از ۳ ماه از اخبار کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اعضای اتاق بازرگانی تهران و بخش خصوصی به سیل‌زدگان کشور می‌گذرد، هنوز هیچ پولی برای سیل‌زدگان ارسال نشده است.»
این خبرگزاری در بخشی از مطلب خود با اشاره به کمک های فراوان مردمی که به صورت نقدی و غیر نقدی در اختیار هلال احمر و کمیته امداد قرار گرفت، به خبر منتشر شده در روز ۲۱ فروردین ماه، اشاره کرد که بر اساس آن بخش خصوصی و اعضای اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی کشور در نشست هم‌اندیشی برای کمک به سیل‌زدگان کشور وارد گود شده و به ادعای رئیس اتاق بازرگانی تهران فعالان بخش خصوصی در گام عملی برای کمک به سیل‌زدگان، ۵۰ میلیارد تومان و انواع کمک‌های غیرنقدی را به این امر اختصاص داده و گفته‌اند: «این آغاز راه است و در ادامه هم کمک‌های نقدی و غیرنقدی ادامه خواهد داشت».
https://tinyurl.com/yxcdzcmc
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65738
علی جلالی نجف‌آبادی
ماه‌ها پس از بروز سیل در نقاط مختلف کشور و برآورد خسارات مختلف و همچنین وعده‌ها و نقل قول‌های فراوان از بخش‌ها، نهادها و مدیریت‌های گوناگون، خبرگزاری های نزدیک به طیف اصولگرا و از جمله خبرگزاری سپاه با انتقاد از وضعیت موجود، از نرسیدن کمک های نقدی به دست سیل زدگان خبر داده و سهم آنان از کمک های وعده داده شده را «هیچ» دانسته‌اند. همزمان اخباری مانند گم شدن میلیاردها تومان پول بیت المال به بهانه خرید دارو و تجهیزات پزشکی نشان از «فساد سیستماتیک» در کشور دارد که جایی برای سهم سیل‌زدگان در این فساد باقی نمی‌گذارد.
هنوز هیچ!
در آخرین روز تیرماه جاری، خبرگزاری تسنیم ارگان سپاه در مطلبی با عنوان «هیچ؛ سهم سیل‌زدگان کشور از خبر کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اتاق بازرگانی» نوشت: «درحالی که بیش از ۳ ماه از اخبار کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اعضای اتاق بازرگانی تهران و بخش خصوصی به سیل‌زدگان کشور می‌گذرد، هنوز هیچ پولی برای سیل‌زدگان ارسال نشده است.»
این خبرگزاری در بخشی از مطلب خود با اشاره به کمک های فراوان مردمی که به صورت نقدی و غیر نقدی در اختیار هلال احمر و کمیته امداد قرار گرفت، به خبر منتشر شده در روز ۲۱ فروردین ماه، اشاره کرد که بر اساس آن بخش خصوصی و اعضای اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی کشور در نشست هم‌اندیشی برای کمک به سیل‌زدگان کشور وارد گود شده و به ادعای رئیس اتاق بازرگانی تهران فعالان بخش خصوصی در گام عملی برای کمک به سیل‌زدگان، ۵۰ میلیارد تومان و انواع کمک‌های غیرنقدی را به این امر اختصاص داده و گفته‌اند: «این آغاز راه است و در ادامه هم کمک‌های نقدی و غیرنقدی ادامه خواهد داشت».
https://tinyurl.com/yxcdzcmc
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65738
مجلسِ تحت تعقیب
زیتون ـ یلدا امیری: کسی نمی‌تواند در مورد مذاکره با آمریکا سخن بگوید، مگر رهبر جمهوری اسلامی. فضای سیاسی در ایران هر روز به حال و هوای داستان های سورئال شبیه تر می‌شود، از حوزه اجتماعی و آغاز فعالیت پلیس حجاب مترو گرفته تا حوزه سیاسی و شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد مذاکره با آمریکا.
همزمان با اعمال تحریم‌های شدید از سوی آمریکا، مقامات جمهوری اسلامی فضای داخل کشور را هر روز بسته‌تر می‌کنند. چندی پیش چند فعال سیاسی و روزنامه نگار به دلیل توییت‌هایی در مورد مذاکره با آمریکا احضار و یا بازداشت شدند.
اگر چه شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد این موضوع بر خلاف قانون اساسی جمهوری اسلامی است، اما ظاهرا در شرایط استثنایی همه قوانین می‌توانند تعلیق شوند.
@zeitoons
در فلسفه سیاسی معاصر کارل اشمیت، نظریه پرداز معروف نازی ها و مشاور حقوقی شخص هیتلر، در نظریه قانون خود در کتاب «الهیات سیاسی» برای اولین بار از «وضعیت استثنایی» سخن گفت؛ بر اساس این نظریه حاکم در وضعیت استثنایی به نام منافع همگانی و حفظ اجتماع پا را فراتر از قانون گذاشته و تصمیمات شخصی خود را به اجرا می گذارد.
در اصل ۸۶ قانون اساسی درباره مصونیت نمایندگان، آمده است: «نمایندگان مجلس در مقام ایفای وظایف نمایندگی در اظهارنظر و رأی خود کاملا آزادند و نمی‌توان آنها را به سبب نظراتی که در مجلس اظهار کرده‌اند یا آرائی که در مقام ایفای وظایف نمایندگی خود داده‌اند، تعقیب یا توقیف کرد».
@zeitoons
شکایت به دلیل توییت
محمدجواد جمالی، سخنگوی هیئت نظارت بر رفتار نمایندگان ۲۵ تیر ماه از شکایت شورای عالی امنیت ملی و دادستانی تهران از حشمت الله فلاحت پیشه نماینده اسلام آباد غرب و دالاهو و رئیس سابق کمیسیون امنیت ملی خبر داد و گفت: «شکایت از وی به دلیل عدم توجه به مصوبات کمیته سیاست گذاری تبلیغات رسانه ذیل مصوبات ۷۱۶ و ۵۷۱ شورای عالی امنیت بود که در آن قید شده مذاکره با آمریکا ممنوع است و نباید مطرح شود، اما با این وجود فلاحت پیشه به عنوان رئیس کمیسیون وقت امنیت ملی ۱۸ روز بعد و در تاریخ ۲۷ اردیبهشت سال جاری توئیتی با عنوان «تشکیل میز مدیریت کاهش تنش ایران و آمریکا در قطر یا عراق» منتشر کرد که این امر به دلیل آنکه فلاحت پیشه رئیس این کمیسیون بود اقدامی در راستای مذاکره قلمداد شد. به دنبال توئیت فلاحت پیشه سخنگوی شورای عالی امنیت ملی اعلام کرد که مجموع سیاست‌های راهبردی از سوی این شورا ابلاغ می‌شود، اما مجددا فلاحت بیشه با انتشار توئیتی دیگر به صحبت خود اصرار کرد.»
https://tinyurl.com/y3tfg5yk
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65759
زیتون ـ یلدا امیری: کسی نمی‌تواند در مورد مذاکره با آمریکا سخن بگوید، مگر رهبر جمهوری اسلامی. فضای سیاسی در ایران هر روز به حال و هوای داستان های سورئال شبیه تر می‌شود، از حوزه اجتماعی و آغاز فعالیت پلیس حجاب مترو گرفته تا حوزه سیاسی و شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد مذاکره با آمریکا.
همزمان با اعمال تحریم‌های شدید از سوی آمریکا، مقامات جمهوری اسلامی فضای داخل کشور را هر روز بسته‌تر می‌کنند. چندی پیش چند فعال سیاسی و روزنامه نگار به دلیل توییت‌هایی در مورد مذاکره با آمریکا احضار و یا بازداشت شدند.
اگر چه شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد این موضوع بر خلاف قانون اساسی جمهوری اسلامی است، اما ظاهرا در شرایط استثنایی همه قوانین می‌توانند تعلیق شوند.
@zeitoons
در فلسفه سیاسی معاصر کارل اشمیت، نظریه پرداز معروف نازی ها و مشاور حقوقی شخص هیتلر، در نظریه قانون خود در کتاب «الهیات سیاسی» برای اولین بار از «وضعیت استثنایی» سخن گفت؛ بر اساس این نظریه حاکم در وضعیت استثنایی به نام منافع همگانی و حفظ اجتماع پا را فراتر از قانون گذاشته و تصمیمات شخصی خود را به اجرا می گذارد.
در اصل ۸۶ قانون اساسی درباره مصونیت نمایندگان، آمده است: «نمایندگان مجلس در مقام ایفای وظایف نمایندگی در اظهارنظر و رأی خود کاملا آزادند و نمی‌توان آنها را به سبب نظراتی که در مجلس اظهار کرده‌اند یا آرائی که در مقام ایفای وظایف نمایندگی خود داده‌اند، تعقیب یا توقیف کرد».
@zeitoons
شکایت به دلیل توییت
محمدجواد جمالی، سخنگوی هیئت نظارت بر رفتار نمایندگان ۲۵ تیر ماه از شکایت شورای عالی امنیت ملی و دادستانی تهران از حشمت الله فلاحت پیشه نماینده اسلام آباد غرب و دالاهو و رئیس سابق کمیسیون امنیت ملی خبر داد و گفت: «شکایت از وی به دلیل عدم توجه به مصوبات کمیته سیاست گذاری تبلیغات رسانه ذیل مصوبات ۷۱۶ و ۵۷۱ شورای عالی امنیت بود که در آن قید شده مذاکره با آمریکا ممنوع است و نباید مطرح شود، اما با این وجود فلاحت پیشه به عنوان رئیس کمیسیون وقت امنیت ملی ۱۸ روز بعد و در تاریخ ۲۷ اردیبهشت سال جاری توئیتی با عنوان «تشکیل میز مدیریت کاهش تنش ایران و آمریکا در قطر یا عراق» منتشر کرد که این امر به دلیل آنکه فلاحت پیشه رئیس این کمیسیون بود اقدامی در راستای مذاکره قلمداد شد. به دنبال توئیت فلاحت پیشه سخنگوی شورای عالی امنیت ملی اعلام کرد که مجموع سیاست‌های راهبردی از سوی این شورا ابلاغ می‌شود، اما مجددا فلاحت بیشه با انتشار توئیتی دیگر به صحبت خود اصرار کرد.»
https://tinyurl.com/y3tfg5yk
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65759
راویان جدید یک قصه‌ی قدیمی
ملیحه محمدی
اگر با فاصله و از منظر کلی به محیط سیاسی نگاه کنیم و به بلندترین صداهایی که شنیده می‌شود گوش بسپاریم، نتیجه می گیریم که خوب! خبر خیلی مهمی نیست، در ایران باز انتخاباتی در راه است!
در مورد خارج از کشور حتا می توان گفت اوضاع دقیقا مانند همیشه ست. چرا که اینجا دهه هاست که انتخابات فصل ِ تکرار یک قصه قدیمی است : شرکت یا تحریم!
اپوزیسیون در این سوی مرز، در کثرت ِ نزدیک به تمام خود، به دو بخش تقسیم شده است:
یکم نیروهایی که در عین پذیرفتن انتخابات به عنوان یک اصل مهم دموکراسی، در برخورد با هر انتخاباتی به سبب نارسائی سیستم انتخاباتی کشور و مداخلات حکومتی که همواره افزون می شود بر آن نارسایی ها، خود را ناچار از درنگ بر نقش و ارزش انتخابات می بیند. ناچار از محاسبه ی تبعات انتخاب میان بد و بدتر! و سپس مقایسه ی آن تبعات با پی آمدهای عدم شرکت یا تحریم. پس از آن است که یا به پروسه شرکت پیوسته یا اعلام تحریم کرده است؛ و بوده است مواردی که با اعلام « عدم شرکت» بدون ذکر تحریم، مسئله را به وجدانهای فردی و گروهی سپرده است تا مردم در درون مرزها، مختار باشند در گزیدن آنچه در لحظه ی موجود صلاح می بینند.
@zeitoons
بخش دوم از اپوزیسیون موجود در خارج از کشور، جریانی است که از دیرباز و بعضاً از فردای پیروزی انقلاب مشی سیاسی براندازی حکومت را پی گرفته است. حال یا با هدف بازسازی نظام گذشته، یا با الگوهای ویژه و کمتر معنا شده ای چون حکومت مجاهدین خلق، و یا آماج های شناخته شده ی طبقاتی که بسترش ایده های چپ و سوسیالیستی ست.
این نیروها قبل از هر تحلیلی از شرایط مشخص، انتخابات ها را ازهمان زمان که به تاریخ وقوعش نزدیک شده ایم تحریم کرده اند و فقط پس از تحریم بر اساس تز سرنگونی، به تحلیل هایی هم از شرایط موجود در ایران و جهان دست یازیده اند که البته و همیشه، تحریم را بیش از گذشته ضروری می کرده ست. من پس از دوم خرداد نام آنها را تحریم گران حرفه ای نهاده ام.
قصه قدیمی اما اینک راویان تازه ای یافته است! راویانی از میدان اصلی مبارزه! راویان خسته و معصومی که بخش اعظم بدنه‌ی اجتماعی اصلاح طلبان، یا بهتر بگویم «اصلاح طلبی» بوده اند و بسیاری هنوز هستند. رهروانی که حتا در محاصره ی تلاش های پیشا انتخاباتی حضرات، برای مخدوش کردن همان نیم‌چه آزادی انتخابات، به خشم بحق خود تسلیم نشده، اصل مشهور و وسوسه انگیز «هیچ یا همه» را کنار زده و اغلب به حداقل ها رأی داده اند. آنها می دانستند که در این گام ِ محدود قادر به دگرگونی نیستند اما اندکی اثر گذاری را ترجیح داده اند به برکنار ماندن، در خانه ها نشستن، هیچ اثری نداشتن و میدان را بر مستبدان گشوده تر کردن. این شیوه حضور و این تلاش برای از راه باز نماندن از نگاه من هرگز نادرست یا حتا بیهوده نبوده است.
@zeitoons
امروز اما، آنچه از بیرون و درون بر این مردم باریدن گرفته ست، دره ای از گمان میان آنان و واقعیت ایجاد کرده است؛ و راست اینکه واقعیت آنچنان زیر ابرهای خاکستری گرفتار آمده که تشخیصش از هر فاصله ای دشوار شده است!
https://tinyurl.com/yyncb2cs
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65797
ملیحه محمدی
اگر با فاصله و از منظر کلی به محیط سیاسی نگاه کنیم و به بلندترین صداهایی که شنیده می‌شود گوش بسپاریم، نتیجه می گیریم که خوب! خبر خیلی مهمی نیست، در ایران باز انتخاباتی در راه است!
در مورد خارج از کشور حتا می توان گفت اوضاع دقیقا مانند همیشه ست. چرا که اینجا دهه هاست که انتخابات فصل ِ تکرار یک قصه قدیمی است : شرکت یا تحریم!
اپوزیسیون در این سوی مرز، در کثرت ِ نزدیک به تمام خود، به دو بخش تقسیم شده است:
یکم نیروهایی که در عین پذیرفتن انتخابات به عنوان یک اصل مهم دموکراسی، در برخورد با هر انتخاباتی به سبب نارسائی سیستم انتخاباتی کشور و مداخلات حکومتی که همواره افزون می شود بر آن نارسایی ها، خود را ناچار از درنگ بر نقش و ارزش انتخابات می بیند. ناچار از محاسبه ی تبعات انتخاب میان بد و بدتر! و سپس مقایسه ی آن تبعات با پی آمدهای عدم شرکت یا تحریم. پس از آن است که یا به پروسه شرکت پیوسته یا اعلام تحریم کرده است؛ و بوده است مواردی که با اعلام « عدم شرکت» بدون ذکر تحریم، مسئله را به وجدانهای فردی و گروهی سپرده است تا مردم در درون مرزها، مختار باشند در گزیدن آنچه در لحظه ی موجود صلاح می بینند.
@zeitoons
بخش دوم از اپوزیسیون موجود در خارج از کشور، جریانی است که از دیرباز و بعضاً از فردای پیروزی انقلاب مشی سیاسی براندازی حکومت را پی گرفته است. حال یا با هدف بازسازی نظام گذشته، یا با الگوهای ویژه و کمتر معنا شده ای چون حکومت مجاهدین خلق، و یا آماج های شناخته شده ی طبقاتی که بسترش ایده های چپ و سوسیالیستی ست.
این نیروها قبل از هر تحلیلی از شرایط مشخص، انتخابات ها را ازهمان زمان که به تاریخ وقوعش نزدیک شده ایم تحریم کرده اند و فقط پس از تحریم بر اساس تز سرنگونی، به تحلیل هایی هم از شرایط موجود در ایران و جهان دست یازیده اند که البته و همیشه، تحریم را بیش از گذشته ضروری می کرده ست. من پس از دوم خرداد نام آنها را تحریم گران حرفه ای نهاده ام.
قصه قدیمی اما اینک راویان تازه ای یافته است! راویانی از میدان اصلی مبارزه! راویان خسته و معصومی که بخش اعظم بدنه‌ی اجتماعی اصلاح طلبان، یا بهتر بگویم «اصلاح طلبی» بوده اند و بسیاری هنوز هستند. رهروانی که حتا در محاصره ی تلاش های پیشا انتخاباتی حضرات، برای مخدوش کردن همان نیم‌چه آزادی انتخابات، به خشم بحق خود تسلیم نشده، اصل مشهور و وسوسه انگیز «هیچ یا همه» را کنار زده و اغلب به حداقل ها رأی داده اند. آنها می دانستند که در این گام ِ محدود قادر به دگرگونی نیستند اما اندکی اثر گذاری را ترجیح داده اند به برکنار ماندن، در خانه ها نشستن، هیچ اثری نداشتن و میدان را بر مستبدان گشوده تر کردن. این شیوه حضور و این تلاش برای از راه باز نماندن از نگاه من هرگز نادرست یا حتا بیهوده نبوده است.
@zeitoons
امروز اما، آنچه از بیرون و درون بر این مردم باریدن گرفته ست، دره ای از گمان میان آنان و واقعیت ایجاد کرده است؛ و راست اینکه واقعیت آنچنان زیر ابرهای خاکستری گرفتار آمده که تشخیصش از هر فاصله ای دشوار شده است!
https://tinyurl.com/yyncb2cs
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65797
آیت‌الله خامنه‌ای: «نباید کار به جایی بکشد که ما جلوی آن را بگیریم»
«اینجا جمهوری اسلامی است»
زیتون ـ سولماز ایکدر: آیت‌الله خامنه‌ای، به مرور و در طی سی سال رهبری‌اش در جمهوری اسلامی٬ برخلاف رهبر پیشین که سعی کرده بود که در پس پرده بماند، شمشیر را از رو بسته است.
او که حتی تا نیمه‌های دهه هشتاد هم ترجیح می‌داد که در امور اجرایی دخالت مستقیم نکند و با ژست رهبری روحانی سر رشته امور را در دست داشته باشد٬ به مرور آنچنان دامنه دخالتش در مسائل جاری کشور گسترش یافت که دیگر پرده‌ای یارای پنهان نگاهداشتن آن را نداشت.
محمدجواد ظریف٬ نماینده رهبری در وزارت امور خارجه
محمدجواد ظریف٬ وزیر امور خارجه٬ روز نهم مرداد ماه در لیست تحریم‌های دولت آمریکا قرار گرفت.
یک روز بعد از آن دلیل اعمال این تحریم افشا شد.
نشریه نیویورکر به نقل از منابع دیپلماتیک اعلام کرد که ظریف در جریان سفر اخیر خود به نیویورک، برای دیدار با ترامپ به کاخ سفید دعوت شده است. او اجابت به این دعوت را منوط به اجازه رهبری اعلام و در پی مخالفت او از حضور در کاخ سفید سرباز زد.
شاید به همین دلیل بود که حساب کاربری رسمی توییتر وزارت خارجه آمریکا به زبان فارسی، در یک اقدام بی‌سابقه، محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، را «ماله‌کش اعظمِ» رهبر جمهوری اسلامی توصیف کرد.
این تنها نقشی نیست که رهبر جمهوری اسلامی در سیاست خارجی ایفا می‌کند. اما یکی از آشکارترین موارد است.
https://tinyurl.com/y2m68jam
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65792
«اینجا جمهوری اسلامی است»
زیتون ـ سولماز ایکدر: آیت‌الله خامنه‌ای، به مرور و در طی سی سال رهبری‌اش در جمهوری اسلامی٬ برخلاف رهبر پیشین که سعی کرده بود که در پس پرده بماند، شمشیر را از رو بسته است.
او که حتی تا نیمه‌های دهه هشتاد هم ترجیح می‌داد که در امور اجرایی دخالت مستقیم نکند و با ژست رهبری روحانی سر رشته امور را در دست داشته باشد٬ به مرور آنچنان دامنه دخالتش در مسائل جاری کشور گسترش یافت که دیگر پرده‌ای یارای پنهان نگاهداشتن آن را نداشت.
محمدجواد ظریف٬ نماینده رهبری در وزارت امور خارجه
محمدجواد ظریف٬ وزیر امور خارجه٬ روز نهم مرداد ماه در لیست تحریم‌های دولت آمریکا قرار گرفت.
یک روز بعد از آن دلیل اعمال این تحریم افشا شد.
نشریه نیویورکر به نقل از منابع دیپلماتیک اعلام کرد که ظریف در جریان سفر اخیر خود به نیویورک، برای دیدار با ترامپ به کاخ سفید دعوت شده است. او اجابت به این دعوت را منوط به اجازه رهبری اعلام و در پی مخالفت او از حضور در کاخ سفید سرباز زد.
شاید به همین دلیل بود که حساب کاربری رسمی توییتر وزارت خارجه آمریکا به زبان فارسی، در یک اقدام بی‌سابقه، محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، را «ماله‌کش اعظمِ» رهبر جمهوری اسلامی توصیف کرد.
این تنها نقشی نیست که رهبر جمهوری اسلامی در سیاست خارجی ایفا می‌کند. اما یکی از آشکارترین موارد است.
https://tinyurl.com/y2m68jam
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65792
آدابِ انتقاد از روحانیت!
هر سال با فرارسیدن فصل گرما، نزدیکی به ماه‌های محرم و رمضان، و یا گاهی برای تضعیف دولت، بحث «مقابله با بدحجابی» داغ می‌شود و از ائمه جمعه گرفته تا مسئولین نیروی انتظامی، قوه قضائیه و صدا و سیما از ضرورت آن سخن می‌گویند.
در مقابل و در مقام نقد این سخنان، دیگرانی بر وجود مسائل و مشکلاتی دیگر تأکید دارند و معتقدند اگر قرار است مسئله‌ای طرح و برای حل آن راهکار ارائه شود، حجاب در اولویت نیست و مسائلی از قبیل گرانی و اختلاس‌های متعددی که در تمامی ارکان حکومت ریشه دوانده، باید مورد اعتراض قرار گیرند و برای آنها راهکار ارائه گردد.
برخورد انتقادی با روحانیون که از پرداختن به اموری چون حجاب – حداقل به صورت موقت – دست بردارند و به مسائل اجتماعی دیگر بپردازند، باید با دقت و تامل خاصی مطرح شود وگرنه می‌تواند پیامدهای ناخواسته‌ای داشته باشد که برخلاف نظر منتقدان باشد. به بیانی دیگر، در عمل، هنگام انتقاد از صنف روحانیت که پایگاه و جایگاه ویژه‌ای در میان قشر خاصی از جامعه دارد، آدابی را باید رعایت کرد. از جمله:
– روحانیون برای تحلیل مسائل و اولویت‌بندی آنها، مبانی نظری و پیش‌فرض‌های خاص خود را دارند. اینکه آنان بر اولویت حجاب و مسائلی از این دست، تأکید داشته و منتقدان بر طرح مشکلات اقتصادی و سیاسی پای می‌فشارند، این مواضع متفاوت را باید ناشی از تفاوت در مبانی نظری و پیش‌فرض‌هایی دانست که هر کدام به آن پای‌بند هستند. علاوه بر این، اگر روحانیون، تحت تأثیر فشارهای اجتماعی، اولویت را به مسائلی دهند که مورد تأکید منتقدان است، بدان معنا نیست که لزوماً تحلیل‌هایشان نیز همانی خواهد بود که منتقدان ارائه کرده‌اند؛ چرا که روحانیون عمدتاً با پیش‌فرض‌هایی که دارند به تحلیل امور اقدام می‌کنند، در این حالت ممکن است مشکل منتقدان بیش از پیش گردد. در واقع، روحانیون نه تنها در اولویت‌بندی مسائل با منتقدان اختلاف نظر دارند بلکه در پاسخ‌هایی که به آن مسائل می‌دهند غالبا با منتقدان اختلاف نظر بنیادی دارند و ممکن است به نتایجی برسند که هرگز مورد نظر کسانی نباشد که آنها را وادار به اظهار نظر در مورد مسائل اجتماعی می‌کنند.
https://tinyurl.com/y3lgc5hf
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65817
هر سال با فرارسیدن فصل گرما، نزدیکی به ماه‌های محرم و رمضان، و یا گاهی برای تضعیف دولت، بحث «مقابله با بدحجابی» داغ می‌شود و از ائمه جمعه گرفته تا مسئولین نیروی انتظامی، قوه قضائیه و صدا و سیما از ضرورت آن سخن می‌گویند.
در مقابل و در مقام نقد این سخنان، دیگرانی بر وجود مسائل و مشکلاتی دیگر تأکید دارند و معتقدند اگر قرار است مسئله‌ای طرح و برای حل آن راهکار ارائه شود، حجاب در اولویت نیست و مسائلی از قبیل گرانی و اختلاس‌های متعددی که در تمامی ارکان حکومت ریشه دوانده، باید مورد اعتراض قرار گیرند و برای آنها راهکار ارائه گردد.
برخورد انتقادی با روحانیون که از پرداختن به اموری چون حجاب – حداقل به صورت موقت – دست بردارند و به مسائل اجتماعی دیگر بپردازند، باید با دقت و تامل خاصی مطرح شود وگرنه می‌تواند پیامدهای ناخواسته‌ای داشته باشد که برخلاف نظر منتقدان باشد. به بیانی دیگر، در عمل، هنگام انتقاد از صنف روحانیت که پایگاه و جایگاه ویژه‌ای در میان قشر خاصی از جامعه دارد، آدابی را باید رعایت کرد. از جمله:
– روحانیون برای تحلیل مسائل و اولویت‌بندی آنها، مبانی نظری و پیش‌فرض‌های خاص خود را دارند. اینکه آنان بر اولویت حجاب و مسائلی از این دست، تأکید داشته و منتقدان بر طرح مشکلات اقتصادی و سیاسی پای می‌فشارند، این مواضع متفاوت را باید ناشی از تفاوت در مبانی نظری و پیش‌فرض‌هایی دانست که هر کدام به آن پای‌بند هستند. علاوه بر این، اگر روحانیون، تحت تأثیر فشارهای اجتماعی، اولویت را به مسائلی دهند که مورد تأکید منتقدان است، بدان معنا نیست که لزوماً تحلیل‌هایشان نیز همانی خواهد بود که منتقدان ارائه کرده‌اند؛ چرا که روحانیون عمدتاً با پیش‌فرض‌هایی که دارند به تحلیل امور اقدام می‌کنند، در این حالت ممکن است مشکل منتقدان بیش از پیش گردد. در واقع، روحانیون نه تنها در اولویت‌بندی مسائل با منتقدان اختلاف نظر دارند بلکه در پاسخ‌هایی که به آن مسائل می‌دهند غالبا با منتقدان اختلاف نظر بنیادی دارند و ممکن است به نتایجی برسند که هرگز مورد نظر کسانی نباشد که آنها را وادار به اظهار نظر در مورد مسائل اجتماعی می‌کنند.
https://tinyurl.com/y3lgc5hf
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65817
محکومان به «حفظ آبروی نظام»
زیتون ـ مهسا محمدی: در طی روزهای اخیر خبر مرخصی و به دنبال آن خروج سعید ملک پور زندانی سیاسی از ایران، در محافل حقوق بشری دست به دست شد. اهمیت این خبر از میان سایر اخبار از این دست از آن روست که ملک‌پور یازده سال پیش با اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، آشوب علیه حکومت و توهین به مقدسات اسلام در زندان اوین محبوس شد، به دنبال وارد کردن این اتهامات، حکم اعدام گرفت و حالا بعد از یازده سال برای اولین بار به مرخصی فرستاده شده از ایران خارج و طی مدت کوتاهی وارد خاک کانادا شد. حکم اعدام ملک‌پور در طی سال‌های اخیر از اعدام به ابد تغییر کرده بود.
@zeitoons
دستگاه قضای ایران اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، را از آن رو به این زندانی سیاسی وارد دانست که سعید ملک‌پور بنابر تخصصش، نرم افزاری را برای انتقال عکس طراحی کرده بود که به گفته وی بدون اطلاع او از آن برای راه اندازی سایت‌های «مستهجن» در ایران استفاده شده بود.
او در سال ۱۳۸۷ در حالی که برای ملاقات با خانواده‌اش به ایران سفر کرد در قالب پروژه ای با عنوان «مضلین۲» مربوط به جرائم رایانه‌ای بازداشت شد.
بعد از خروج ملک‌پور از ایران غلامحسین اسماعیلی، سخنگوی قوه قضاییه در گفت‌وگو با شبکه خبر در این‌باره گفت: «این فرد محکوم به حبس ابد بوده و بیش از ۱۱ سال از دوران محکومیت خود را سپری کرده است.»
@zeitoons
سخنگوی قوه قضاییه در پاسخ به این سوال که آیا مرسوم است به کسانی که حبس ابد دارند چنین مرخصی‌هایی داده شود، گفت: «به کسانی که محکومیت حبس ابد هم دارند در نظام قضایی مرخصی داده می‌شود، خصوصا اگر مدت مدیدی از مجازت حبس آنها گذشته باشد که این فرد بیش از ۱۱ سال از حبس خود را در زندان سپری کرده بود.»
با وجود این خروج ملک‌پور، زندانی‌ای که مدت‌ها را زیر حکم اعدام گذرانده و با چشم‌انداز حبس ابد به مرخصی آمده بود، از ایران، چندان دور از ذهن نمی‌نمود و به نظر می‌رسد که از سوی دستگاه قضا نیز قابل پیش‌بینی بود.
https://tinyurl.com/y463jvyp
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65822
زیتون ـ مهسا محمدی: در طی روزهای اخیر خبر مرخصی و به دنبال آن خروج سعید ملک پور زندانی سیاسی از ایران، در محافل حقوق بشری دست به دست شد. اهمیت این خبر از میان سایر اخبار از این دست از آن روست که ملک‌پور یازده سال پیش با اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، آشوب علیه حکومت و توهین به مقدسات اسلام در زندان اوین محبوس شد، به دنبال وارد کردن این اتهامات، حکم اعدام گرفت و حالا بعد از یازده سال برای اولین بار به مرخصی فرستاده شده از ایران خارج و طی مدت کوتاهی وارد خاک کانادا شد. حکم اعدام ملک‌پور در طی سال‌های اخیر از اعدام به ابد تغییر کرده بود.
@zeitoons
دستگاه قضای ایران اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، را از آن رو به این زندانی سیاسی وارد دانست که سعید ملک‌پور بنابر تخصصش، نرم افزاری را برای انتقال عکس طراحی کرده بود که به گفته وی بدون اطلاع او از آن برای راه اندازی سایت‌های «مستهجن» در ایران استفاده شده بود.
او در سال ۱۳۸۷ در حالی که برای ملاقات با خانواده‌اش به ایران سفر کرد در قالب پروژه ای با عنوان «مضلین۲» مربوط به جرائم رایانه‌ای بازداشت شد.
بعد از خروج ملک‌پور از ایران غلامحسین اسماعیلی، سخنگوی قوه قضاییه در گفت‌وگو با شبکه خبر در این‌باره گفت: «این فرد محکوم به حبس ابد بوده و بیش از ۱۱ سال از دوران محکومیت خود را سپری کرده است.»
@zeitoons
سخنگوی قوه قضاییه در پاسخ به این سوال که آیا مرسوم است به کسانی که حبس ابد دارند چنین مرخصی‌هایی داده شود، گفت: «به کسانی که محکومیت حبس ابد هم دارند در نظام قضایی مرخصی داده می‌شود، خصوصا اگر مدت مدیدی از مجازت حبس آنها گذشته باشد که این فرد بیش از ۱۱ سال از حبس خود را در زندان سپری کرده بود.»
با وجود این خروج ملک‌پور، زندانی‌ای که مدت‌ها را زیر حکم اعدام گذرانده و با چشم‌انداز حبس ابد به مرخصی آمده بود، از ایران، چندان دور از ذهن نمی‌نمود و به نظر می‌رسد که از سوی دستگاه قضا نیز قابل پیش‌بینی بود.
https://tinyurl.com/y463jvyp
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65822
آیا امارات «گروه بی» را ترک می‌کند؟
زیتون ـ یلدا امیری: دیدار مقام‌های مرزبانی ایران و امارات متحده عربی و امضاء تفاهم‌نامه؛ اتفاقی است که برخی رسانه‌ها خصوصا رسانه‌های ایرانی آن را چرخش امارات به سوی ایران تعبیر کردند و برخی هم آن را تفاهم نامه ای ساده دانستند. اما این تفاهم نامه در کنار اقدام امارات در جهت کاهش دادن نیروهای خود در جنگ یمن معنادار است، چرا که امارات یکی از طرف‌های عمده درگیر جنگ یمن بود.
مقامات اماراتی می گویند که این کاهش نیرو با هماهنگی عربستان سعودی صورت گرفته است یک فرمانده ارشد امارات که نخواسته نامش فاش شود با تایید این مطلب به خبرگزاری رویترز گفته است: «این یک تصمیم دقیقه نودی نبود و ما بیش از یک سال در مورد آن برنامه‌ریزی کرده بودیم و هماهنگی‌های لازم را هم با مقامات عربستان سعودی انجام دادیم.»
@zeitoons
البته بسیاری از رسانه‌ها این اقدام را به دوری از عربستان تعبیر می‌کنند. مقامات عربستان هنوز به طور رسمی واکنشی نشان نداده اند، به نظر می رسد این دو هم پیمان در این زمینه اختلافاتی دارند.
شبکه خبری العالم وابسته به جمهوری اسلامی در گزارشی با عنوان «حمله سعودی ها به امارات به خاطر یمن و ایران؛ نگرانی از احتمال کودتای ابوظبی علیه ریاض» نوشت: «صفحات سعودی شبکه های اجتماعی که برخی از آنها هوادار دولت عربستان هستند، به طور مستقیم و غیرمستقیم به امارات به خاطر هماهنگی امنیتی اخیرش با ایران در زمینه دریایی و خروج امارات از یمن حمله کردند.»
https://tinyurl.com/y63m3sed
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65846
زیتون ـ یلدا امیری: دیدار مقام‌های مرزبانی ایران و امارات متحده عربی و امضاء تفاهم‌نامه؛ اتفاقی است که برخی رسانه‌ها خصوصا رسانه‌های ایرانی آن را چرخش امارات به سوی ایران تعبیر کردند و برخی هم آن را تفاهم نامه ای ساده دانستند. اما این تفاهم نامه در کنار اقدام امارات در جهت کاهش دادن نیروهای خود در جنگ یمن معنادار است، چرا که امارات یکی از طرف‌های عمده درگیر جنگ یمن بود.
مقامات اماراتی می گویند که این کاهش نیرو با هماهنگی عربستان سعودی صورت گرفته است یک فرمانده ارشد امارات که نخواسته نامش فاش شود با تایید این مطلب به خبرگزاری رویترز گفته است: «این یک تصمیم دقیقه نودی نبود و ما بیش از یک سال در مورد آن برنامه‌ریزی کرده بودیم و هماهنگی‌های لازم را هم با مقامات عربستان سعودی انجام دادیم.»
@zeitoons
البته بسیاری از رسانه‌ها این اقدام را به دوری از عربستان تعبیر می‌کنند. مقامات عربستان هنوز به طور رسمی واکنشی نشان نداده اند، به نظر می رسد این دو هم پیمان در این زمینه اختلافاتی دارند.
شبکه خبری العالم وابسته به جمهوری اسلامی در گزارشی با عنوان «حمله سعودی ها به امارات به خاطر یمن و ایران؛ نگرانی از احتمال کودتای ابوظبی علیه ریاض» نوشت: «صفحات سعودی شبکه های اجتماعی که برخی از آنها هوادار دولت عربستان هستند، به طور مستقیم و غیرمستقیم به امارات به خاطر هماهنگی امنیتی اخیرش با ایران در زمینه دریایی و خروج امارات از یمن حمله کردند.»
https://tinyurl.com/y63m3sed
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65846