وقتی جای شاکی و متهم عوض میشود
«ما باید پاسخ بدهیم؟»
زیتون ـ محمدرضا سرداری: پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل از سوی جمهوری اسلامی که به آتش‌بس میان ایران و عراق و پایان جنگ ۸ ساله میان دو کشور انجامید؛ پایانی هم بر موجودیت اپوزیسیون بالفعل جمهوری اسلامی بود.
مقامات ارشد جمهوری اسلامی پس از تن دادن به صلح ناخواسته با صدام حسین، از بیم تبعات روانی این شکست سیاسی، به تسویه حساب با بقایای اپوزیسیون در داخل زندان‌ها پرداختند و به بهانه حمله نظامی کور سازمان مجاهدین خلق به مرزهای غربی ایران، به قولی ۵ هزار زندانی سیاسی وابسته به آن را به اتفاق تعدادی از زندانیان سیاسی وابسته به گروه‌های چپ از جمله حزب توده در دادگاه‌های صحرایی دوباره محاکمه کرده و اعدام کردند.
در سالگرد این اعدام‌ها هر ساله برنامه‌های ویژه‌ای برای یادبود اعدام‌شدگان از سوی خانواده‌ها و گروه‌های سیاسی وابسته برگزار میشود. در سالهای اخیر ابعاد حقوقی و سیاسی این اعدام‌ها با بیان جزییات بیشتر آن از سوی شاهدان و رو شدن اسناد و پیگیری‌های جزایی بین المللی گسترده‌تر شد و از این رو برخی از مباشران دست اندر کار این اعدام‌ها را به واکنش تدافعی وا داشت. تا جایی که برخی از آنان حتی نقش خویش را در اعدام‌های دست جمعی انکار کردند. اما امسال شرایط به گونه دیگری رقم خورده است. مباشران قتل‌ها نه تنها از عمل خویش ابراز ندامت نکرده بلکه با اتخاذ موضعی تهاجمی به دفاع از عمل خویش پرداخته‌اند.
پور محمدی؛ الان وقت جنگیدن است، وقت پاسخگویی نیست
مصطفی پور محمدی که پیشتر مواضع محتاطانه‌تری نسبت به نقش خویش در اعدام‌های سال ۶۷ داشت؛ امسال در مصاحبه‌ای با مجله مثلث نه تنها از اعدام زندانیان سیاسی سال ۶۷ دفاع کرده بلکه گفته است که هنوز جمهوری اسلامی با آن سازمان تسویه حساب نکرده است. وی همچنین پخش نوار صوتی جلسه کمیته مرگ با آیت الله منتظری که سال ۹۶ از سوی احمد منتظری صورت گرفت را توطئه‌ای برای براندازی توصیف کرد و گفت این کار با هماهنگی سی‌آی‌ای، موساد و عربستان صورت گرفته است.
اما نوع تحلیل پورمحمدی به خوبی نشان می‌دهد که انگیزه جمهوری اسلامی برای اعدام‌ها اقدامی از سر استیصال بوده است. او در جایی در مصاحبه خویش اشاره میکند که زندانیان مجاهد نقش ستون پنجم را بازی می‌کردند و نقشه و طرح برای حمله به جماران و کشتن نزدیکان آیت الله خمینی و تصرف صدا و سیما را داشتند. اما بدون آن که سندی برای اثبات ادعای خویش ارائه کند؛ فضا را به صحنه جنگ تشبیه کرده و اعدام زندانیان سیاسی را اقدامی دفاعی در مقابله با دشمن بر شمرده است. برخی معتقدند اظهارات پورمحمدی ریشه در شرایط فعلی گذار به جنگ جمهوری اسلامی دارد و از این رو نسبت به تکرار اعدام‌های مشابه سال ۶۷ هشدار داده‌اند.
https://tinyurl.com/y4vab5tv
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65692
«ما باید پاسخ بدهیم؟»
زیتون ـ محمدرضا سرداری: پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل از سوی جمهوری اسلامی که به آتش‌بس میان ایران و عراق و پایان جنگ ۸ ساله میان دو کشور انجامید؛ پایانی هم بر موجودیت اپوزیسیون بالفعل جمهوری اسلامی بود.
مقامات ارشد جمهوری اسلامی پس از تن دادن به صلح ناخواسته با صدام حسین، از بیم تبعات روانی این شکست سیاسی، به تسویه حساب با بقایای اپوزیسیون در داخل زندان‌ها پرداختند و به بهانه حمله نظامی کور سازمان مجاهدین خلق به مرزهای غربی ایران، به قولی ۵ هزار زندانی سیاسی وابسته به آن را به اتفاق تعدادی از زندانیان سیاسی وابسته به گروه‌های چپ از جمله حزب توده در دادگاه‌های صحرایی دوباره محاکمه کرده و اعدام کردند.
در سالگرد این اعدام‌ها هر ساله برنامه‌های ویژه‌ای برای یادبود اعدام‌شدگان از سوی خانواده‌ها و گروه‌های سیاسی وابسته برگزار میشود. در سالهای اخیر ابعاد حقوقی و سیاسی این اعدام‌ها با بیان جزییات بیشتر آن از سوی شاهدان و رو شدن اسناد و پیگیری‌های جزایی بین المللی گسترده‌تر شد و از این رو برخی از مباشران دست اندر کار این اعدام‌ها را به واکنش تدافعی وا داشت. تا جایی که برخی از آنان حتی نقش خویش را در اعدام‌های دست جمعی انکار کردند. اما امسال شرایط به گونه دیگری رقم خورده است. مباشران قتل‌ها نه تنها از عمل خویش ابراز ندامت نکرده بلکه با اتخاذ موضعی تهاجمی به دفاع از عمل خویش پرداخته‌اند.
پور محمدی؛ الان وقت جنگیدن است، وقت پاسخگویی نیست
مصطفی پور محمدی که پیشتر مواضع محتاطانه‌تری نسبت به نقش خویش در اعدام‌های سال ۶۷ داشت؛ امسال در مصاحبه‌ای با مجله مثلث نه تنها از اعدام زندانیان سیاسی سال ۶۷ دفاع کرده بلکه گفته است که هنوز جمهوری اسلامی با آن سازمان تسویه حساب نکرده است. وی همچنین پخش نوار صوتی جلسه کمیته مرگ با آیت الله منتظری که سال ۹۶ از سوی احمد منتظری صورت گرفت را توطئه‌ای برای براندازی توصیف کرد و گفت این کار با هماهنگی سی‌آی‌ای، موساد و عربستان صورت گرفته است.
اما نوع تحلیل پورمحمدی به خوبی نشان می‌دهد که انگیزه جمهوری اسلامی برای اعدام‌ها اقدامی از سر استیصال بوده است. او در جایی در مصاحبه خویش اشاره میکند که زندانیان مجاهد نقش ستون پنجم را بازی می‌کردند و نقشه و طرح برای حمله به جماران و کشتن نزدیکان آیت الله خمینی و تصرف صدا و سیما را داشتند. اما بدون آن که سندی برای اثبات ادعای خویش ارائه کند؛ فضا را به صحنه جنگ تشبیه کرده و اعدام زندانیان سیاسی را اقدامی دفاعی در مقابله با دشمن بر شمرده است. برخی معتقدند اظهارات پورمحمدی ریشه در شرایط فعلی گذار به جنگ جمهوری اسلامی دارد و از این رو نسبت به تکرار اعدام‌های مشابه سال ۶۷ هشدار داده‌اند.
https://tinyurl.com/y4vab5tv
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65692
گزارش یک تعظیم
شهاب عمو‌پور
«از قوه قضائیه و قضات ارجمند آن انتظار دارد، در رسیدگی به موضوعات مرتبط با هنرمندان و سینماگران ایران از صدور احکام «جنجال‌برانگیز» و دامنه‌داری چون زندان و ممنوع‌الکاری خودداری و «بزرگوارانه» و با شیوه فرهنگی در این خصوص عمل کنند». این جملات، بخشی از خطابه‌ی مردان سیاست به همکاران قضایی‌شان نیست، بلکه برگرفته از متنی‌ست که مدیران هنرمند و غیردولتیِ شاغل در «خانه سینمای ایران»، آن‌هم یک هفته بعد از رسانه‌ای شدن حکم دادگاه محمد رسول‌اف انتشار داده‌اند تا شاید قاضی شهر از صدور «احکام جنجال‌برانگیز و دامنه‌دار» خودداری کند و با تصحیح حکم صادره سبب شود که فیلم‌سازِ خط‌شکن و گناه‌کار، به خود آید و با ندای العفو العفو، به‌زعم آنها «حرمت و حیثیت سینما» را پس از این رعایت کند
@zeitoons
مدیران کنونی خانه سینما در این بیانیه دقیقا ذکر نکرده‌اند که به‌جای آن‌دست حکم و مجازاتِ «جنجالی و دامنه‌دار»، خواهان چه‌گونه مجازات «فرهنگی» برای یک فیلم‌ساز هستند تا از سوی قوه قضاییه اعمال شود. اما محتملا از آن‌جا که در بخش ممانعت از فعالیت فیلم‌سازی، دوستانِ خود در وزارت ارشاد را صاحب‌امتیاز و دارای حق کپی‌رایت در زمینه‌ی اعلام «ممنوع‌الکاری» می‌پندارند، لذا در ادامه چنین می‌گویند که «قواعد و قوانین و عرف سینمای ایران و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی امکان بررسی هرگونه تخلفی را پیش‌بینی کرده است». معنای تلویحی‌اش این است که آخر قاضی بزرگوار دادگاه انقلاب! چرا شلوغش می‌کنی و با صدور حکم ممنوع‌الکاری سبب می‌شوی که داد همه بلند شود؟ مگر همین کمی آن‌طرف‌تر در حراست و نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد، برادران به مرخصی رفته‌اند که نتوانند ساخت و نمایش فیلم را ممنوع کنند و فیلم‌ساز را ناکار و خانه‌نشین؟ این‌همه سال که برادران ارشاد توقیف کردند، در کنارش ممنوع‌الکار نداشتیم؟ چند مورد را مردم متوجه شدند و چقدر اعتراض شد؟ مگر همین فیلم‌ساز از بین هفت ساخته‌اش حتی یکی مجوز نمایش گرفت که امید به پخش دومی داشته باشد؟ اما حالا با همین حکم قضایی که صادر شد، همه از آن سوی غرب تا فیلمسازان شرق اروپا به این دخالت قضایی اعتراض کرده‌اند و دامنه‌ی اعتراض‌ها به داخل کشور هم کشیده است، تا به‌آنجا که حتی ما هم مجبور شدیم بعد از یک هفته پرهیز، بالاخره بیانیه‌ای صادر کنیم. همان مایی که وقتی به فیلم او در کن جایزه معتبر نوعی نگاه را هدیه دادند، از بیم شما حتی یک پیام تبریک هم منتشر نکردیم که مبادا درون سینمای خانه و خانوادگی‌مان، آب از آب تکان بخورد
@zeitoons
در بیانیه خانه سینما آمده است «ما از ریاست محترم قوه قضائیه خواهان توجه به پرونده جناب آقای محمد رسول‌اف هستیم و یقین داریم همکاران ما نیز حرمت و حیثیت سینمای ایران را در همه مراحل کاری رعایت می‌کنند». حرمت و حیثیت سینما کدام است و چه نهادها یا افرادی در این چهار دهه آن را رعایت نکردند؟ آیا سینماگران مستقل بودند که حرمت سینما را شکستند یا سینماکُشان؟ آیا آن هنر هفتم که در بطن، آینه‌ای برای انعکاس دراماتیک واقعیات و قصه‌ها بود، توسط سینماگرانِ مستقل و حساس به مسایل روز جامعه مورد هتک حرمت قرار گرفت یا توسط آنهایی که از همان ابتدای انقلاب، زنده ماندن سینمای ایران را منوط به استفاده‌ی ایدیولوژیک و ابزاری نظام حاکم از این هنر، کردند؟ آیا از منظر مدیران خانه سینما، سینماگرِ حرمت‌نگه‌دار همان سینماگری‌ست که یا سفارش و اولویت‌های اعلام‌شده توسط مسئولان وقت سینما را بسازد و یا آن‌دیگری‌ست که دل خوش کند به ساختن آثار خنثی و بی‌گزند و بس؟ متولیان صنفی سینما وقتی از حیثیت سخن می‌گویند، حیثیت را ذیل تطمیع و طاعت تعریف می‌کنند یا رهایی و آزادگی در هنر؟ آیا کیمیاوی، بیضایی، تقوایی، کاهانی و … که در همین گذشته‌های نه‌چندان دور، در هزارتوی بی‌پایانِ مجوزِ ساخت و نمایش، خسته، محروم، رانده و دشنام داده شدند، بی‌حیثیتان سینما بودند؟
https://tinyurl.com/y5yv43jq
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65711
شهاب عمو‌پور
«از قوه قضائیه و قضات ارجمند آن انتظار دارد، در رسیدگی به موضوعات مرتبط با هنرمندان و سینماگران ایران از صدور احکام «جنجال‌برانگیز» و دامنه‌داری چون زندان و ممنوع‌الکاری خودداری و «بزرگوارانه» و با شیوه فرهنگی در این خصوص عمل کنند». این جملات، بخشی از خطابه‌ی مردان سیاست به همکاران قضایی‌شان نیست، بلکه برگرفته از متنی‌ست که مدیران هنرمند و غیردولتیِ شاغل در «خانه سینمای ایران»، آن‌هم یک هفته بعد از رسانه‌ای شدن حکم دادگاه محمد رسول‌اف انتشار داده‌اند تا شاید قاضی شهر از صدور «احکام جنجال‌برانگیز و دامنه‌دار» خودداری کند و با تصحیح حکم صادره سبب شود که فیلم‌سازِ خط‌شکن و گناه‌کار، به خود آید و با ندای العفو العفو، به‌زعم آنها «حرمت و حیثیت سینما» را پس از این رعایت کند
@zeitoons
مدیران کنونی خانه سینما در این بیانیه دقیقا ذکر نکرده‌اند که به‌جای آن‌دست حکم و مجازاتِ «جنجالی و دامنه‌دار»، خواهان چه‌گونه مجازات «فرهنگی» برای یک فیلم‌ساز هستند تا از سوی قوه قضاییه اعمال شود. اما محتملا از آن‌جا که در بخش ممانعت از فعالیت فیلم‌سازی، دوستانِ خود در وزارت ارشاد را صاحب‌امتیاز و دارای حق کپی‌رایت در زمینه‌ی اعلام «ممنوع‌الکاری» می‌پندارند، لذا در ادامه چنین می‌گویند که «قواعد و قوانین و عرف سینمای ایران و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی امکان بررسی هرگونه تخلفی را پیش‌بینی کرده است». معنای تلویحی‌اش این است که آخر قاضی بزرگوار دادگاه انقلاب! چرا شلوغش می‌کنی و با صدور حکم ممنوع‌الکاری سبب می‌شوی که داد همه بلند شود؟ مگر همین کمی آن‌طرف‌تر در حراست و نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد، برادران به مرخصی رفته‌اند که نتوانند ساخت و نمایش فیلم را ممنوع کنند و فیلم‌ساز را ناکار و خانه‌نشین؟ این‌همه سال که برادران ارشاد توقیف کردند، در کنارش ممنوع‌الکار نداشتیم؟ چند مورد را مردم متوجه شدند و چقدر اعتراض شد؟ مگر همین فیلم‌ساز از بین هفت ساخته‌اش حتی یکی مجوز نمایش گرفت که امید به پخش دومی داشته باشد؟ اما حالا با همین حکم قضایی که صادر شد، همه از آن سوی غرب تا فیلمسازان شرق اروپا به این دخالت قضایی اعتراض کرده‌اند و دامنه‌ی اعتراض‌ها به داخل کشور هم کشیده است، تا به‌آنجا که حتی ما هم مجبور شدیم بعد از یک هفته پرهیز، بالاخره بیانیه‌ای صادر کنیم. همان مایی که وقتی به فیلم او در کن جایزه معتبر نوعی نگاه را هدیه دادند، از بیم شما حتی یک پیام تبریک هم منتشر نکردیم که مبادا درون سینمای خانه و خانوادگی‌مان، آب از آب تکان بخورد
@zeitoons
در بیانیه خانه سینما آمده است «ما از ریاست محترم قوه قضائیه خواهان توجه به پرونده جناب آقای محمد رسول‌اف هستیم و یقین داریم همکاران ما نیز حرمت و حیثیت سینمای ایران را در همه مراحل کاری رعایت می‌کنند». حرمت و حیثیت سینما کدام است و چه نهادها یا افرادی در این چهار دهه آن را رعایت نکردند؟ آیا سینماگران مستقل بودند که حرمت سینما را شکستند یا سینماکُشان؟ آیا آن هنر هفتم که در بطن، آینه‌ای برای انعکاس دراماتیک واقعیات و قصه‌ها بود، توسط سینماگرانِ مستقل و حساس به مسایل روز جامعه مورد هتک حرمت قرار گرفت یا توسط آنهایی که از همان ابتدای انقلاب، زنده ماندن سینمای ایران را منوط به استفاده‌ی ایدیولوژیک و ابزاری نظام حاکم از این هنر، کردند؟ آیا از منظر مدیران خانه سینما، سینماگرِ حرمت‌نگه‌دار همان سینماگری‌ست که یا سفارش و اولویت‌های اعلام‌شده توسط مسئولان وقت سینما را بسازد و یا آن‌دیگری‌ست که دل خوش کند به ساختن آثار خنثی و بی‌گزند و بس؟ متولیان صنفی سینما وقتی از حیثیت سخن می‌گویند، حیثیت را ذیل تطمیع و طاعت تعریف می‌کنند یا رهایی و آزادگی در هنر؟ آیا کیمیاوی، بیضایی، تقوایی، کاهانی و … که در همین گذشته‌های نه‌چندان دور، در هزارتوی بی‌پایانِ مجوزِ ساخت و نمایش، خسته، محروم، رانده و دشنام داده شدند، بی‌حیثیتان سینما بودند؟
https://tinyurl.com/y5yv43jq
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65711
حذف چهار صفر از پول ملی؛ سیاست پولی کارا؟
عباد عبادی
بحث حذف چند صفر از پول ملی کشور اولین بار نیست که بر سر زبان ها قرار گرفته است. این سیاست از زمان ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد به منظور کاهش تورم مطرح بوده است اما هرگز به صورت اجرایی درنیامده است. به تازگی بار دیگر با تصویب هیات دولت تصمیم در خصوص حذف صفرها از پول ملی کشور به مجلس شورای اسلامی ارجاع داده شده است تا در صورت تصویب، به قانون تبدیل گردد. بحث های زیادی در خصوص عدم کارایی این سیاست در خصوص مهار تورم مطرح گردیده است. در این نوشتار به طور مختصر به بررسی کارایی این سیاست می پردازم و در ادامه به طور کلی کارا بودن سیاست های پولی در ایران را مورد بررسی قرار می دهیم تا از این منظر بتوانیم کارایی سیاست حذف صفر از پول ملی را ارزیابی نماییم.
@zeitoons
حذف صفر از پول ملی به تنهایی نمی تواند در کاهش تورم موثر باشد. سیاست حذف چند صفر تنها تغییر شکل ظاهری پول را به همراه دارد و به تسهیل معاملات کمک می نماید. البته که برای انجام معاملات ساده تر خواهد بود که قیمت کالایی را ۲۰ تومان اعلام نماییم تا ۲۰۰۰۰۰ ریال (دویست هزار ریال). اما در عمل مردم در معاملات روزانه خود از تومان به جای ریال استفاده می کنند. حال سوال اینجاست که آیا این تسهیل در معاملات می تواند به کاهش تورم منجر گردد؟ متاسفانه جواب این سوال منفی است. صرف برداشتن چند صفر از پول ملی کشور نمی تواند موجبات کاهش تورم را به همراه داشته باشد. تجربه ی موفق برخی کشور از جمله ترکیه در برداشتن چند صفر از پول ملی کشور به همراه مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی در ترکیه بوده است. همراهی این سیاست ها و ساختن بستری برای کاهش تورم، زمینه را برای کاهش چند صفر از لیر ترکیه و دادن اعتبار به پول ملی این کشور فراهم نمود. از طرف دیگر نمونه ی ناموفق در این سیاست را می توان تجربه ی ناموفق کشور زیمبابوه در نظر گرفت که علی رغم حذف چندین صفر از پول ملی کشور خود قادر به مهار تورم لجام گسیخته نبوده اند و همچنان پول ملی این کشور رو به ضعیف تر شدن نهاد.
@zeitoons
نداشتن مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی عملا برداشتن چند صفر از پول ملی کشور را بی اثر می نماید. می توان این سیاست را با عمل جراحی چشم مقایسه نمود که پزشک به شما توصیه می کند که این عمل را در صورتی انجام دهید که شماره ی چشم شما ثابت شده است، زیرا احتمال بازگشت شماره ی چشم و ضعیف شدن چشمان شما در صورت عدم ثبات شماره ی چشمانتان قبل از عمل، وجود دارد. در این صورت عمل جراحی شما در بهترین حالت عملی بی اثر خواهد بود و چشمانتان همچنان ضعیف باقی می مانند. در خصوص حذف صفر از پول ملی کشور نیز شرایطی مشابه وجود دارد. در صورتیکه تورم همچنان رو به افزایش باشد و سیاست های کنترل تورمی اتخاذ نشده باشند، در بهترین حالت سیاست حذف صفر از پول ملی سیاستی بی اثر می باشد.
https://tinyurl.com/y6jnhxz6
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65708
عباد عبادی
بحث حذف چند صفر از پول ملی کشور اولین بار نیست که بر سر زبان ها قرار گرفته است. این سیاست از زمان ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد به منظور کاهش تورم مطرح بوده است اما هرگز به صورت اجرایی درنیامده است. به تازگی بار دیگر با تصویب هیات دولت تصمیم در خصوص حذف صفرها از پول ملی کشور به مجلس شورای اسلامی ارجاع داده شده است تا در صورت تصویب، به قانون تبدیل گردد. بحث های زیادی در خصوص عدم کارایی این سیاست در خصوص مهار تورم مطرح گردیده است. در این نوشتار به طور مختصر به بررسی کارایی این سیاست می پردازم و در ادامه به طور کلی کارا بودن سیاست های پولی در ایران را مورد بررسی قرار می دهیم تا از این منظر بتوانیم کارایی سیاست حذف صفر از پول ملی را ارزیابی نماییم.
@zeitoons
حذف صفر از پول ملی به تنهایی نمی تواند در کاهش تورم موثر باشد. سیاست حذف چند صفر تنها تغییر شکل ظاهری پول را به همراه دارد و به تسهیل معاملات کمک می نماید. البته که برای انجام معاملات ساده تر خواهد بود که قیمت کالایی را ۲۰ تومان اعلام نماییم تا ۲۰۰۰۰۰ ریال (دویست هزار ریال). اما در عمل مردم در معاملات روزانه خود از تومان به جای ریال استفاده می کنند. حال سوال اینجاست که آیا این تسهیل در معاملات می تواند به کاهش تورم منجر گردد؟ متاسفانه جواب این سوال منفی است. صرف برداشتن چند صفر از پول ملی کشور نمی تواند موجبات کاهش تورم را به همراه داشته باشد. تجربه ی موفق برخی کشور از جمله ترکیه در برداشتن چند صفر از پول ملی کشور به همراه مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی در ترکیه بوده است. همراهی این سیاست ها و ساختن بستری برای کاهش تورم، زمینه را برای کاهش چند صفر از لیر ترکیه و دادن اعتبار به پول ملی این کشور فراهم نمود. از طرف دیگر نمونه ی ناموفق در این سیاست را می توان تجربه ی ناموفق کشور زیمبابوه در نظر گرفت که علی رغم حذف چندین صفر از پول ملی کشور خود قادر به مهار تورم لجام گسیخته نبوده اند و همچنان پول ملی این کشور رو به ضعیف تر شدن نهاد.
@zeitoons
نداشتن مجموعه ای از سیاست های ضد تورمی عملا برداشتن چند صفر از پول ملی کشور را بی اثر می نماید. می توان این سیاست را با عمل جراحی چشم مقایسه نمود که پزشک به شما توصیه می کند که این عمل را در صورتی انجام دهید که شماره ی چشم شما ثابت شده است، زیرا احتمال بازگشت شماره ی چشم و ضعیف شدن چشمان شما در صورت عدم ثبات شماره ی چشمانتان قبل از عمل، وجود دارد. در این صورت عمل جراحی شما در بهترین حالت عملی بی اثر خواهد بود و چشمانتان همچنان ضعیف باقی می مانند. در خصوص حذف صفر از پول ملی کشور نیز شرایطی مشابه وجود دارد. در صورتیکه تورم همچنان رو به افزایش باشد و سیاست های کنترل تورمی اتخاذ نشده باشند، در بهترین حالت سیاست حذف صفر از پول ملی سیاستی بی اثر می باشد.
https://tinyurl.com/y6jnhxz6
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65708
تحریم ظریف در گفت‌وگو با پیروز مجتهدزاده
جنگ با ایران یعنی شکست ترامپ در انتخابات ۲۰۲۰
زیتون ـ تحریم محمدجواد ظریف از سوی دولت آمریکا، تا به حال آخرین پرده از نمایش رویارویی همه‌جانبه جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا بوده است. اینکه تحریم وزیر خارجه ایران دقیقاً چه پیامدی برای او دارد و آیا مانع نقش‌آفرینی دیپلماتیک جواد ظریف در گوشه و کنار جهان میشود یا نه، نکته نامعلومی است که سخنان مقامات دولت آمریکا هم آن را معلوم نکرده است. قبلاً، در اسفند ماه ۱۳۹۶، در جریان سفر ظریف به مونیخ، شرکت‌های نفتی فرودگاه مونیخ از ترس تحریم‌های آمریکا حاضر به سوخت‌رسانی به هواپیمای وزیر خارجه نشده بودند که نهایتاً ماجرا با دخالت وزارت دفاع و امور خارجه آلمان حل‌وفصل شد. اینکه آیا این بار، پس از تحریم‌های آمریکا علیه شخص وزیر خارجه ایران، چنین سرنوشتی در انتظار سفرهای اروپایی و غیر اروپایی جواد ظریف خواهد بود یا نه، در روزهای آینده روشن خواهد شد. تحریم جواد ظریف در کنار دعوت رسمی ایالات متحده از دولت آلمان برای پیوستن به ائتلاف دریایی مرتبط با تامین امنیت تنگۀ هرمز، و پاسخ منفی آلمان به آمریکا و انتقاد سفیر آمریکا در آلمان از دولت آنگلا مرکل، آخرین تحولات مرتبط با تقابل واشنگتن و تهران است. متن زیر گفت‌وگویی است با پیروز مجتهدزاده، استاد جغرافیای سیاسی و کارشناس روابط بین‌الملل، درباره تحولات مذکور.
https://tinyurl.com/y4mrvkrm
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65719
جنگ با ایران یعنی شکست ترامپ در انتخابات ۲۰۲۰
زیتون ـ تحریم محمدجواد ظریف از سوی دولت آمریکا، تا به حال آخرین پرده از نمایش رویارویی همه‌جانبه جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا بوده است. اینکه تحریم وزیر خارجه ایران دقیقاً چه پیامدی برای او دارد و آیا مانع نقش‌آفرینی دیپلماتیک جواد ظریف در گوشه و کنار جهان میشود یا نه، نکته نامعلومی است که سخنان مقامات دولت آمریکا هم آن را معلوم نکرده است. قبلاً، در اسفند ماه ۱۳۹۶، در جریان سفر ظریف به مونیخ، شرکت‌های نفتی فرودگاه مونیخ از ترس تحریم‌های آمریکا حاضر به سوخت‌رسانی به هواپیمای وزیر خارجه نشده بودند که نهایتاً ماجرا با دخالت وزارت دفاع و امور خارجه آلمان حل‌وفصل شد. اینکه آیا این بار، پس از تحریم‌های آمریکا علیه شخص وزیر خارجه ایران، چنین سرنوشتی در انتظار سفرهای اروپایی و غیر اروپایی جواد ظریف خواهد بود یا نه، در روزهای آینده روشن خواهد شد. تحریم جواد ظریف در کنار دعوت رسمی ایالات متحده از دولت آلمان برای پیوستن به ائتلاف دریایی مرتبط با تامین امنیت تنگۀ هرمز، و پاسخ منفی آلمان به آمریکا و انتقاد سفیر آمریکا در آلمان از دولت آنگلا مرکل، آخرین تحولات مرتبط با تقابل واشنگتن و تهران است. متن زیر گفت‌وگویی است با پیروز مجتهدزاده، استاد جغرافیای سیاسی و کارشناس روابط بین‌الملل، درباره تحولات مذکور.
https://tinyurl.com/y4mrvkrm
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65719
حذف چهار صفر از پول ملی به چه کاری می‌آید
صفرهایی که بر می‌گردند
زیتون ـ جلیل فقیهی: اگر فهرستی از مشکلات امروز اقتصاد ایران تهیه کنیم، زیاد بودن تعداد صفرهای روی اسکناس احتمالا یکی از کم اهمیت‌ترین این مشکلات است. بعد از سال ها بحث، حالا دولت تصمیم گرفته برنامه حذف چهار صفر از پول ملی را اجرایی کند. در صورت تصویب این لایحه، ۱۰ هزار ریال فعلی (هزار تومان) تبدیل به یک تومان خواهد شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دفتر هیئت دولت «این تصمیم با هدف حفظ کارایی پول ملی، تسهیل و بازیابی نقش ابزارهای پرداخت نقد در تبادلات پولی داخلی، هماهنگی با آنچه در فرهنگ و عرف جامعه درباره واحد پول ملی رواج یافته است» اتخاذ شده است. در این گزارش، دو فایده اصلی برای حذف صفرها بیان شده است: «کاهش هزینه چاپ اسکناس و ضرب سکه» و «تسهیل مبادلات مالی روزمره». علاوه بر اینها، حذف صفرها می‌تواند به تسهیل امور حسابداری، کاهش حافظه مورد نیاز کامپیوترها، و کاهش احتمال خطا در مبادلات مالی بیانجامد.
البته اجرای سیاست حذف صفر از پول ملی بدون هزینه هم نیست. از جمله این هزینه‌ها، هزینه تجدید چاپ اسکناس و ضرب سکه، امحای پول‌های قدیمی و تغییر و به روز رسانی دفاتر حسابداری است. با این وجود، عبدالناصر همتی، رئیس‌کل بانک مرکزی معتقد است این «هزینه‌ها قابل مقایسه با هزینه چاپ حجم زیاد اسکناس‌های فعلی نخواهد بود.»
همتی درباره فرآیند زمانی اجرای این طرح گفت: «یک فرآیند زمان‌بر به لحاظ حقوقی و فنی دارد و بر مبنای برآورد کارشناسان ما اجرای آن نزدیک به دو سال طول می‌کشد.» همتی درباره سازوکار ورود اسکناس‌های جدید به جامعه و حذف اسکناس‌های قدیمی گفت: «بعد از قانونی شدن، پول‌های جدید به‌تدریج و با جایگزینی آنها با اسکناس‌های فرسوده قبلی وارد چرخه می‌شوند»
https://tinyurl.com/y629w4qa
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65732
صفرهایی که بر می‌گردند
زیتون ـ جلیل فقیهی: اگر فهرستی از مشکلات امروز اقتصاد ایران تهیه کنیم، زیاد بودن تعداد صفرهای روی اسکناس احتمالا یکی از کم اهمیت‌ترین این مشکلات است. بعد از سال ها بحث، حالا دولت تصمیم گرفته برنامه حذف چهار صفر از پول ملی را اجرایی کند. در صورت تصویب این لایحه، ۱۰ هزار ریال فعلی (هزار تومان) تبدیل به یک تومان خواهد شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دفتر هیئت دولت «این تصمیم با هدف حفظ کارایی پول ملی، تسهیل و بازیابی نقش ابزارهای پرداخت نقد در تبادلات پولی داخلی، هماهنگی با آنچه در فرهنگ و عرف جامعه درباره واحد پول ملی رواج یافته است» اتخاذ شده است. در این گزارش، دو فایده اصلی برای حذف صفرها بیان شده است: «کاهش هزینه چاپ اسکناس و ضرب سکه» و «تسهیل مبادلات مالی روزمره». علاوه بر اینها، حذف صفرها می‌تواند به تسهیل امور حسابداری، کاهش حافظه مورد نیاز کامپیوترها، و کاهش احتمال خطا در مبادلات مالی بیانجامد.
البته اجرای سیاست حذف صفر از پول ملی بدون هزینه هم نیست. از جمله این هزینه‌ها، هزینه تجدید چاپ اسکناس و ضرب سکه، امحای پول‌های قدیمی و تغییر و به روز رسانی دفاتر حسابداری است. با این وجود، عبدالناصر همتی، رئیس‌کل بانک مرکزی معتقد است این «هزینه‌ها قابل مقایسه با هزینه چاپ حجم زیاد اسکناس‌های فعلی نخواهد بود.»
همتی درباره فرآیند زمانی اجرای این طرح گفت: «یک فرآیند زمان‌بر به لحاظ حقوقی و فنی دارد و بر مبنای برآورد کارشناسان ما اجرای آن نزدیک به دو سال طول می‌کشد.» همتی درباره سازوکار ورود اسکناس‌های جدید به جامعه و حذف اسکناس‌های قدیمی گفت: «بعد از قانونی شدن، پول‌های جدید به‌تدریج و با جایگزینی آنها با اسکناس‌های فرسوده قبلی وارد چرخه می‌شوند»
https://tinyurl.com/y629w4qa
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65732
سهم سیل‌زدگان در فساد سیستماتیک
علی جلالی نجف‌آبادی
ماه‌ها پس از بروز سیل در نقاط مختلف کشور و برآورد خسارات مختلف و همچنین وعده‌ها و نقل قول‌های فراوان از بخش‌ها، نهادها و مدیریت‌های گوناگون، خبرگزاری های نزدیک به طیف اصولگرا و از جمله خبرگزاری سپاه با انتقاد از وضعیت موجود، از نرسیدن کمک های نقدی به دست سیل زدگان خبر داده و سهم آنان از کمک های وعده داده شده را «هیچ» دانسته‌اند. همزمان اخباری مانند گم شدن میلیاردها تومان پول بیت المال به بهانه خرید دارو و تجهیزات پزشکی نشان از «فساد سیستماتیک» در کشور دارد که جایی برای سهم سیل‌زدگان در این فساد باقی نمی‌گذارد.
هنوز هیچ!
در آخرین روز تیرماه جاری، خبرگزاری تسنیم ارگان سپاه در مطلبی با عنوان «هیچ؛ سهم سیل‌زدگان کشور از خبر کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اتاق بازرگانی» نوشت: «درحالی که بیش از ۳ ماه از اخبار کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اعضای اتاق بازرگانی تهران و بخش خصوصی به سیل‌زدگان کشور می‌گذرد، هنوز هیچ پولی برای سیل‌زدگان ارسال نشده است.»
این خبرگزاری در بخشی از مطلب خود با اشاره به کمک های فراوان مردمی که به صورت نقدی و غیر نقدی در اختیار هلال احمر و کمیته امداد قرار گرفت، به خبر منتشر شده در روز ۲۱ فروردین ماه، اشاره کرد که بر اساس آن بخش خصوصی و اعضای اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی کشور در نشست هم‌اندیشی برای کمک به سیل‌زدگان کشور وارد گود شده و به ادعای رئیس اتاق بازرگانی تهران فعالان بخش خصوصی در گام عملی برای کمک به سیل‌زدگان، ۵۰ میلیارد تومان و انواع کمک‌های غیرنقدی را به این امر اختصاص داده و گفته‌اند: «این آغاز راه است و در ادامه هم کمک‌های نقدی و غیرنقدی ادامه خواهد داشت».
https://tinyurl.com/yxcdzcmc
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65738
علی جلالی نجف‌آبادی
ماه‌ها پس از بروز سیل در نقاط مختلف کشور و برآورد خسارات مختلف و همچنین وعده‌ها و نقل قول‌های فراوان از بخش‌ها، نهادها و مدیریت‌های گوناگون، خبرگزاری های نزدیک به طیف اصولگرا و از جمله خبرگزاری سپاه با انتقاد از وضعیت موجود، از نرسیدن کمک های نقدی به دست سیل زدگان خبر داده و سهم آنان از کمک های وعده داده شده را «هیچ» دانسته‌اند. همزمان اخباری مانند گم شدن میلیاردها تومان پول بیت المال به بهانه خرید دارو و تجهیزات پزشکی نشان از «فساد سیستماتیک» در کشور دارد که جایی برای سهم سیل‌زدگان در این فساد باقی نمی‌گذارد.
هنوز هیچ!
در آخرین روز تیرماه جاری، خبرگزاری تسنیم ارگان سپاه در مطلبی با عنوان «هیچ؛ سهم سیل‌زدگان کشور از خبر کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اتاق بازرگانی» نوشت: «درحالی که بیش از ۳ ماه از اخبار کمک نقدی ۵۰میلیارد تومانی اعضای اتاق بازرگانی تهران و بخش خصوصی به سیل‌زدگان کشور می‌گذرد، هنوز هیچ پولی برای سیل‌زدگان ارسال نشده است.»
این خبرگزاری در بخشی از مطلب خود با اشاره به کمک های فراوان مردمی که به صورت نقدی و غیر نقدی در اختیار هلال احمر و کمیته امداد قرار گرفت، به خبر منتشر شده در روز ۲۱ فروردین ماه، اشاره کرد که بر اساس آن بخش خصوصی و اعضای اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی کشور در نشست هم‌اندیشی برای کمک به سیل‌زدگان کشور وارد گود شده و به ادعای رئیس اتاق بازرگانی تهران فعالان بخش خصوصی در گام عملی برای کمک به سیل‌زدگان، ۵۰ میلیارد تومان و انواع کمک‌های غیرنقدی را به این امر اختصاص داده و گفته‌اند: «این آغاز راه است و در ادامه هم کمک‌های نقدی و غیرنقدی ادامه خواهد داشت».
https://tinyurl.com/yxcdzcmc
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65738
مجلسِ تحت تعقیب
زیتون ـ یلدا امیری: کسی نمی‌تواند در مورد مذاکره با آمریکا سخن بگوید، مگر رهبر جمهوری اسلامی. فضای سیاسی در ایران هر روز به حال و هوای داستان های سورئال شبیه تر میشود، از حوزه اجتماعی و آغاز فعالیت پلیس حجاب مترو گرفته تا حوزه سیاسی و شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد مذاکره با آمریکا.
همزمان با اعمال تحریم‌های شدید از سوی آمریکا، مقامات جمهوری اسلامی فضای داخل کشور را هر روز بسته‌تر می‌کنند. چندی پیش چند فعال سیاسی و روزنامه نگار به دلیل توییت‌هایی در مورد مذاکره با آمریکا احضار و یا بازداشت شدند.
اگر چه شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد این موضوع بر خلاف قانون اساسی جمهوری اسلامی است، اما ظاهرا در شرایط استثنایی همه قوانین می‌توانند تعلیق شوند.
@zeitoons
در فلسفه سیاسی معاصر کارل اشمیت، نظریه پرداز معروف نازی ها و مشاور حقوقی شخص هیتلر، در نظریه قانون خود در کتاب «الهیات سیاسی» برای اولین بار از «وضعیت استثنایی» سخن گفت؛ بر اساس این نظریه حاکم در وضعیت استثنایی به نام منافع همگانی و حفظ اجتماع پا را فراتر از قانون گذاشته و تصمیمات شخصی خود را به اجرا می گذارد.
در اصل ۸۶ قانون اساسی درباره مصونیت نمایندگان، آمده است: «نمایندگان مجلس در مقام ایفای وظایف نمایندگی در اظهارنظر و رأی خود کاملا آزادند و نمی‌توان آنها را به سبب نظراتی که در مجلس اظهار کرده‌اند یا آرائی که در مقام ایفای وظایف نمایندگی خود داده‌اند، تعقیب یا توقیف کرد».
@zeitoons
شکایت به دلیل توییت
محمدجواد جمالی، سخنگوی هیئت نظارت بر رفتار نمایندگان ۲۵ تیر ماه از شکایت شورای عالی امنیت ملی و دادستانی تهران از حشمت الله فلاحت پیشه نماینده اسلام آباد غرب و دالاهو و رئیس سابق کمیسیون امنیت ملی خبر داد و گفت: «شکایت از وی به دلیل عدم توجه به مصوبات کمیته سیاست گذاری تبلیغات رسانه ذیل مصوبات ۷۱۶ و ۵۷۱ شورای عالی امنیت بود که در آن قید شده مذاکره با آمریکا ممنوع است و نباید مطرح شود، اما با این وجود فلاحت پیشه به عنوان رئیس کمیسیون وقت امنیت ملی ۱۸ روز بعد و در تاریخ ۲۷ اردیبهشت سال جاری توئیتی با عنوان «تشکیل میز مدیریت کاهش تنش ایران و آمریکا در قطر یا عراق» منتشر کرد که این امر به دلیل آنکه فلاحت پیشه رئیس این کمیسیون بود اقدامی در راستای مذاکره قلمداد شد. به دنبال توئیت فلاحت پیشه سخنگوی شورای عالی امنیت ملی اعلام کرد که مجموع سیاست‌های راهبردی از سوی این شورا ابلاغ میشود، اما مجددا فلاحت بیشه با انتشار توئیتی دیگر به صحبت خود اصرار کرد.»
https://tinyurl.com/y3tfg5yk
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65759
زیتون ـ یلدا امیری: کسی نمی‌تواند در مورد مذاکره با آمریکا سخن بگوید، مگر رهبر جمهوری اسلامی. فضای سیاسی در ایران هر روز به حال و هوای داستان های سورئال شبیه تر میشود، از حوزه اجتماعی و آغاز فعالیت پلیس حجاب مترو گرفته تا حوزه سیاسی و شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد مذاکره با آمریکا.
همزمان با اعمال تحریم‌های شدید از سوی آمریکا، مقامات جمهوری اسلامی فضای داخل کشور را هر روز بسته‌تر می‌کنند. چندی پیش چند فعال سیاسی و روزنامه نگار به دلیل توییت‌هایی در مورد مذاکره با آمریکا احضار و یا بازداشت شدند.
اگر چه شکایت از نمایندگان مجلس به دلیل سخن گفتن در مورد این موضوع بر خلاف قانون اساسی جمهوری اسلامی است، اما ظاهرا در شرایط استثنایی همه قوانین می‌توانند تعلیق شوند.
@zeitoons
در فلسفه سیاسی معاصر کارل اشمیت، نظریه پرداز معروف نازی ها و مشاور حقوقی شخص هیتلر، در نظریه قانون خود در کتاب «الهیات سیاسی» برای اولین بار از «وضعیت استثنایی» سخن گفت؛ بر اساس این نظریه حاکم در وضعیت استثنایی به نام منافع همگانی و حفظ اجتماع پا را فراتر از قانون گذاشته و تصمیمات شخصی خود را به اجرا می گذارد.
در اصل ۸۶ قانون اساسی درباره مصونیت نمایندگان، آمده است: «نمایندگان مجلس در مقام ایفای وظایف نمایندگی در اظهارنظر و رأی خود کاملا آزادند و نمی‌توان آنها را به سبب نظراتی که در مجلس اظهار کرده‌اند یا آرائی که در مقام ایفای وظایف نمایندگی خود داده‌اند، تعقیب یا توقیف کرد».
@zeitoons
شکایت به دلیل توییت
محمدجواد جمالی، سخنگوی هیئت نظارت بر رفتار نمایندگان ۲۵ تیر ماه از شکایت شورای عالی امنیت ملی و دادستانی تهران از حشمت الله فلاحت پیشه نماینده اسلام آباد غرب و دالاهو و رئیس سابق کمیسیون امنیت ملی خبر داد و گفت: «شکایت از وی به دلیل عدم توجه به مصوبات کمیته سیاست گذاری تبلیغات رسانه ذیل مصوبات ۷۱۶ و ۵۷۱ شورای عالی امنیت بود که در آن قید شده مذاکره با آمریکا ممنوع است و نباید مطرح شود، اما با این وجود فلاحت پیشه به عنوان رئیس کمیسیون وقت امنیت ملی ۱۸ روز بعد و در تاریخ ۲۷ اردیبهشت سال جاری توئیتی با عنوان «تشکیل میز مدیریت کاهش تنش ایران و آمریکا در قطر یا عراق» منتشر کرد که این امر به دلیل آنکه فلاحت پیشه رئیس این کمیسیون بود اقدامی در راستای مذاکره قلمداد شد. به دنبال توئیت فلاحت پیشه سخنگوی شورای عالی امنیت ملی اعلام کرد که مجموع سیاست‌های راهبردی از سوی این شورا ابلاغ میشود، اما مجددا فلاحت بیشه با انتشار توئیتی دیگر به صحبت خود اصرار کرد.»
https://tinyurl.com/y3tfg5yk
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65759
راویان جدید یک قصه‌ی قدیمی
ملیحه محمدی
اگر با فاصله و از منظر کلی به محیط سیاسی نگاه کنیم و به بلندترین صداهایی که شنیده میشود گوش بسپاریم، نتیجه می گیریم که خوب! خبر خیلی مهمی نیست، در ایران باز انتخاباتی در راه است!
در مورد خارج از کشور حتا می توان گفت اوضاع دقیقا مانند همیشه ست. چرا که اینجا دهه هاست که انتخابات فصل ِ تکرار یک قصه قدیمی است : شرکت یا تحریم!
اپوزیسیون در این سوی مرز، در کثرت ِ نزدیک به تمام خود، به دو بخش تقسیم شده است:
یکم نیروهایی که در عین پذیرفتن انتخابات به عنوان یک اصل مهم دموکراسی، در برخورد با هر انتخاباتی به سبب نارسائی سیستم انتخاباتی کشور و مداخلات حکومتی که همواره افزون می شود بر آن نارسایی ها، خود را ناچار از درنگ بر نقش و ارزش انتخابات می بیند. ناچار از محاسبه ی تبعات انتخاب میان بد و بدتر! و سپس مقایسه ی آن تبعات با پی آمدهای عدم شرکت یا تحریم. پس از آن است که یا به پروسه شرکت پیوسته یا اعلام تحریم کرده است؛ و بوده است مواردی که با اعلام « عدم شرکت» بدون ذکر تحریم، مسئله را به وجدانهای فردی و گروهی سپرده است تا مردم در درون مرزها، مختار باشند در گزیدن آنچه در لحظه ی موجود صلاح می بینند.
@zeitoons
بخش دوم از اپوزیسیون موجود در خارج از کشور، جریانی است که از دیرباز و بعضاً از فردای پیروزی انقلاب مشی سیاسی براندازی حکومت را پی گرفته است. حال یا با هدف بازسازی نظام گذشته، یا با الگوهای ویژه و کمتر معنا شده ای چون حکومت مجاهدین خلق، و یا آماج های شناخته شده ی طبقاتی که بسترش ایده های چپ و سوسیالیستی ست.
این نیروها قبل از هر تحلیلی از شرایط مشخص، انتخابات ها را ازهمان زمان که به تاریخ وقوعش نزدیک شده ایم تحریم کرده اند و فقط پس از تحریم بر اساس تز سرنگونی، به تحلیل هایی هم از شرایط موجود در ایران و جهان دست یازیده اند که البته و همیشه، تحریم را بیش از گذشته ضروری می کرده ست. من پس از دوم خرداد نام آنها را تحریم گران حرفه ای نهاده ام.
قصه قدیمی اما اینک راویان تازه ای یافته است! راویانی از میدان اصلی مبارزه! راویان خسته و معصومی که بخش اعظم بدنه‌ی اجتماعی اصلاح طلبان، یا بهتر بگویم «اصلاح طلبی» بوده اند و بسیاری هنوز هستند. رهروانی که حتا در محاصره ی تلاش های پیشا انتخاباتی حضرات، برای مخدوش کردن همان نیم‌چه آزادی انتخابات، به خشم بحق خود تسلیم نشده، اصل مشهور و وسوسه انگیز «هیچ یا همه» را کنار زده و اغلب به حداقل ها رأی داده اند. آنها می دانستند که در این گام ِ محدود قادر به دگرگونی نیستند اما اندکی اثر گذاری را ترجیح داده اند به برکنار ماندن، در خانه ها نشستن، هیچ اثری نداشتن و میدان را بر مستبدان گشوده تر کردن. این شیوه حضور و این تلاش برای از راه باز نماندن از نگاه من هرگز نادرست یا حتا بیهوده نبوده است.
@zeitoons
امروز اما، آنچه از بیرون و درون بر این مردم باریدن گرفته ست، دره ای از گمان میان آنان و واقعیت ایجاد کرده است؛ و راست اینکه واقعیت آنچنان زیر ابرهای خاکستری گرفتار آمده که تشخیصش از هر فاصله ای دشوار شده است!
https://tinyurl.com/yyncb2cs
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65797
ملیحه محمدی
اگر با فاصله و از منظر کلی به محیط سیاسی نگاه کنیم و به بلندترین صداهایی که شنیده میشود گوش بسپاریم، نتیجه می گیریم که خوب! خبر خیلی مهمی نیست، در ایران باز انتخاباتی در راه است!
در مورد خارج از کشور حتا می توان گفت اوضاع دقیقا مانند همیشه ست. چرا که اینجا دهه هاست که انتخابات فصل ِ تکرار یک قصه قدیمی است : شرکت یا تحریم!
اپوزیسیون در این سوی مرز، در کثرت ِ نزدیک به تمام خود، به دو بخش تقسیم شده است:
یکم نیروهایی که در عین پذیرفتن انتخابات به عنوان یک اصل مهم دموکراسی، در برخورد با هر انتخاباتی به سبب نارسائی سیستم انتخاباتی کشور و مداخلات حکومتی که همواره افزون می شود بر آن نارسایی ها، خود را ناچار از درنگ بر نقش و ارزش انتخابات می بیند. ناچار از محاسبه ی تبعات انتخاب میان بد و بدتر! و سپس مقایسه ی آن تبعات با پی آمدهای عدم شرکت یا تحریم. پس از آن است که یا به پروسه شرکت پیوسته یا اعلام تحریم کرده است؛ و بوده است مواردی که با اعلام « عدم شرکت» بدون ذکر تحریم، مسئله را به وجدانهای فردی و گروهی سپرده است تا مردم در درون مرزها، مختار باشند در گزیدن آنچه در لحظه ی موجود صلاح می بینند.
@zeitoons
بخش دوم از اپوزیسیون موجود در خارج از کشور، جریانی است که از دیرباز و بعضاً از فردای پیروزی انقلاب مشی سیاسی براندازی حکومت را پی گرفته است. حال یا با هدف بازسازی نظام گذشته، یا با الگوهای ویژه و کمتر معنا شده ای چون حکومت مجاهدین خلق، و یا آماج های شناخته شده ی طبقاتی که بسترش ایده های چپ و سوسیالیستی ست.
این نیروها قبل از هر تحلیلی از شرایط مشخص، انتخابات ها را ازهمان زمان که به تاریخ وقوعش نزدیک شده ایم تحریم کرده اند و فقط پس از تحریم بر اساس تز سرنگونی، به تحلیل هایی هم از شرایط موجود در ایران و جهان دست یازیده اند که البته و همیشه، تحریم را بیش از گذشته ضروری می کرده ست. من پس از دوم خرداد نام آنها را تحریم گران حرفه ای نهاده ام.
قصه قدیمی اما اینک راویان تازه ای یافته است! راویانی از میدان اصلی مبارزه! راویان خسته و معصومی که بخش اعظم بدنه‌ی اجتماعی اصلاح طلبان، یا بهتر بگویم «اصلاح طلبی» بوده اند و بسیاری هنوز هستند. رهروانی که حتا در محاصره ی تلاش های پیشا انتخاباتی حضرات، برای مخدوش کردن همان نیم‌چه آزادی انتخابات، به خشم بحق خود تسلیم نشده، اصل مشهور و وسوسه انگیز «هیچ یا همه» را کنار زده و اغلب به حداقل ها رأی داده اند. آنها می دانستند که در این گام ِ محدود قادر به دگرگونی نیستند اما اندکی اثر گذاری را ترجیح داده اند به برکنار ماندن، در خانه ها نشستن، هیچ اثری نداشتن و میدان را بر مستبدان گشوده تر کردن. این شیوه حضور و این تلاش برای از راه باز نماندن از نگاه من هرگز نادرست یا حتا بیهوده نبوده است.
@zeitoons
امروز اما، آنچه از بیرون و درون بر این مردم باریدن گرفته ست، دره ای از گمان میان آنان و واقعیت ایجاد کرده است؛ و راست اینکه واقعیت آنچنان زیر ابرهای خاکستری گرفتار آمده که تشخیصش از هر فاصله ای دشوار شده است!
https://tinyurl.com/yyncb2cs
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65797
آیت‌الله خامنه‌ای: «نباید کار به جایی بکشد که ما جلوی آن را بگیریم»
«اینجا جمهوری اسلامی است»
زیتون ـ سولماز ایکدر: آیت‌الله خامنه‌ای، به مرور و در طی سی سال رهبری‌اش در جمهوری اسلامی٬ برخلاف رهبر پیشین که سعی کرده بود که در پس پرده بماند، شمشیر را از رو بسته است.
او که حتی تا نیمه‌های دهه هشتاد هم ترجیح می‌داد که در امور اجرایی دخالت مستقیم نکند و با ژست رهبری روحانی سر رشته امور را در دست داشته باشد٬ به مرور آنچنان دامنه دخالتش در مسائل جاری کشور گسترش یافت که دیگر پرده‌ای یارای پنهان نگاهداشتن آن را نداشت.
محمدجواد ظریف٬ نماینده رهبری در وزارت امور خارجه
محمدجواد ظریف٬ وزیر امور خارجه٬ روز نهم مرداد ماه در لیست تحریم‌های دولت آمریکا قرار گرفت.
یک روز بعد از آن دلیل اعمال این تحریم افشا شد.
نشریه نیویورکر به نقل از منابع دیپلماتیک اعلام کرد که ظریف در جریان سفر اخیر خود به نیویورک، برای دیدار با ترامپ به کاخ سفید دعوت شده است. او اجابت به این دعوت را منوط به اجازه رهبری اعلام و در پی مخالفت او از حضور در کاخ سفید سرباز زد.
شاید به همین دلیل بود که حساب کاربری رسمی توییتر وزارت خارجه آمریکا به زبان فارسی، در یک اقدام بی‌سابقه، محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، را «ماله‌کش اعظمِ» رهبر جمهوری اسلامی توصیف کرد.
این تنها نقشی نیست که رهبر جمهوری اسلامی در سیاست خارجی ایفا میکند. اما یکی از آشکارترین موارد است.
https://tinyurl.com/y2m68jam
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65792
«اینجا جمهوری اسلامی است»
زیتون ـ سولماز ایکدر: آیت‌الله خامنه‌ای، به مرور و در طی سی سال رهبری‌اش در جمهوری اسلامی٬ برخلاف رهبر پیشین که سعی کرده بود که در پس پرده بماند، شمشیر را از رو بسته است.
او که حتی تا نیمه‌های دهه هشتاد هم ترجیح می‌داد که در امور اجرایی دخالت مستقیم نکند و با ژست رهبری روحانی سر رشته امور را در دست داشته باشد٬ به مرور آنچنان دامنه دخالتش در مسائل جاری کشور گسترش یافت که دیگر پرده‌ای یارای پنهان نگاهداشتن آن را نداشت.
محمدجواد ظریف٬ نماینده رهبری در وزارت امور خارجه
محمدجواد ظریف٬ وزیر امور خارجه٬ روز نهم مرداد ماه در لیست تحریم‌های دولت آمریکا قرار گرفت.
یک روز بعد از آن دلیل اعمال این تحریم افشا شد.
نشریه نیویورکر به نقل از منابع دیپلماتیک اعلام کرد که ظریف در جریان سفر اخیر خود به نیویورک، برای دیدار با ترامپ به کاخ سفید دعوت شده است. او اجابت به این دعوت را منوط به اجازه رهبری اعلام و در پی مخالفت او از حضور در کاخ سفید سرباز زد.
شاید به همین دلیل بود که حساب کاربری رسمی توییتر وزارت خارجه آمریکا به زبان فارسی، در یک اقدام بی‌سابقه، محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، را «ماله‌کش اعظمِ» رهبر جمهوری اسلامی توصیف کرد.
این تنها نقشی نیست که رهبر جمهوری اسلامی در سیاست خارجی ایفا میکند. اما یکی از آشکارترین موارد است.
https://tinyurl.com/y2m68jam
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65792
آدابِ انتقاد از روحانیت!
هر سال با فرارسیدن فصل گرما، نزدیکی به ماه‌های محرم و رمضان، و یا گاهی برای تضعیف دولت، بحث «مقابله با بدحجابی» داغ میشود و از ائمه جمعه گرفته تا مسئولین نیروی انتظامی، قوه قضائیه و صدا و سیما از ضرورت آن سخن می‌گویند.
در مقابل و در مقام نقد این سخنان، دیگرانی بر وجود مسائل و مشکلاتی دیگر تأکید دارند و معتقدند اگر قرار است مسئله‌ای طرح و برای حل آن راهکار ارائه شود، حجاب در اولویت نیست و مسائلی از قبیل گرانی و اختلاس‌های متعددی که در تمامی ارکان حکومت ریشه دوانده، باید مورد اعتراض قرار گیرند و برای آنها راهکار ارائه گردد.
برخورد انتقادی با روحانیون که از پرداختن به اموری چون حجاب – حداقل به صورت موقت – دست بردارند و به مسائل اجتماعی دیگر بپردازند، باید با دقت و تامل خاصی مطرح شود وگرنه می‌تواند پیامدهای ناخواسته‌ای داشته باشد که برخلاف نظر منتقدان باشد. به بیانی دیگر، در عمل، هنگام انتقاد از صنف روحانیت که پایگاه و جایگاه ویژه‌ای در میان قشر خاصی از جامعه دارد، آدابی را باید رعایت کرد. از جمله:
– روحانیون برای تحلیل مسائل و اولویت‌بندی آنها، مبانی نظری و پیش‌فرض‌های خاص خود را دارند. اینکه آنان بر اولویت حجاب و مسائلی از این دست، تأکید داشته و منتقدان بر طرح مشکلات اقتصادی و سیاسی پای می‌فشارند، این مواضع متفاوت را باید ناشی از تفاوت در مبانی نظری و پیش‌فرض‌هایی دانست که هر کدام به آن پای‌بند هستند. علاوه بر این، اگر روحانیون، تحت تأثیر فشارهای اجتماعی، اولویت را به مسائلی دهند که مورد تأکید منتقدان است، بدان معنا نیست که لزوماً تحلیل‌هایشان نیز همانی خواهد بود که منتقدان ارائه کرده‌اند؛ چرا که روحانیون عمدتاً با پیش‌فرض‌هایی که دارند به تحلیل امور اقدام می‌کنند، در این حالت ممکن است مشکل منتقدان بیش از پیش گردد. در واقع، روحانیون نه تنها در اولویت‌بندی مسائل با منتقدان اختلاف نظر دارند بلکه در پاسخ‌هایی که به آن مسائل می‌دهند غالبا با منتقدان اختلاف نظر بنیادی دارند و ممکن است به نتایجی برسند که هرگز مورد نظر کسانی نباشد که آنها را وادار به اظهار نظر در مورد مسائل اجتماعی می‌کنند.
https://tinyurl.com/y3lgc5hf
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65817
هر سال با فرارسیدن فصل گرما، نزدیکی به ماه‌های محرم و رمضان، و یا گاهی برای تضعیف دولت، بحث «مقابله با بدحجابی» داغ میشود و از ائمه جمعه گرفته تا مسئولین نیروی انتظامی، قوه قضائیه و صدا و سیما از ضرورت آن سخن می‌گویند.
در مقابل و در مقام نقد این سخنان، دیگرانی بر وجود مسائل و مشکلاتی دیگر تأکید دارند و معتقدند اگر قرار است مسئله‌ای طرح و برای حل آن راهکار ارائه شود، حجاب در اولویت نیست و مسائلی از قبیل گرانی و اختلاس‌های متعددی که در تمامی ارکان حکومت ریشه دوانده، باید مورد اعتراض قرار گیرند و برای آنها راهکار ارائه گردد.
برخورد انتقادی با روحانیون که از پرداختن به اموری چون حجاب – حداقل به صورت موقت – دست بردارند و به مسائل اجتماعی دیگر بپردازند، باید با دقت و تامل خاصی مطرح شود وگرنه می‌تواند پیامدهای ناخواسته‌ای داشته باشد که برخلاف نظر منتقدان باشد. به بیانی دیگر، در عمل، هنگام انتقاد از صنف روحانیت که پایگاه و جایگاه ویژه‌ای در میان قشر خاصی از جامعه دارد، آدابی را باید رعایت کرد. از جمله:
– روحانیون برای تحلیل مسائل و اولویت‌بندی آنها، مبانی نظری و پیش‌فرض‌های خاص خود را دارند. اینکه آنان بر اولویت حجاب و مسائلی از این دست، تأکید داشته و منتقدان بر طرح مشکلات اقتصادی و سیاسی پای می‌فشارند، این مواضع متفاوت را باید ناشی از تفاوت در مبانی نظری و پیش‌فرض‌هایی دانست که هر کدام به آن پای‌بند هستند. علاوه بر این، اگر روحانیون، تحت تأثیر فشارهای اجتماعی، اولویت را به مسائلی دهند که مورد تأکید منتقدان است، بدان معنا نیست که لزوماً تحلیل‌هایشان نیز همانی خواهد بود که منتقدان ارائه کرده‌اند؛ چرا که روحانیون عمدتاً با پیش‌فرض‌هایی که دارند به تحلیل امور اقدام می‌کنند، در این حالت ممکن است مشکل منتقدان بیش از پیش گردد. در واقع، روحانیون نه تنها در اولویت‌بندی مسائل با منتقدان اختلاف نظر دارند بلکه در پاسخ‌هایی که به آن مسائل می‌دهند غالبا با منتقدان اختلاف نظر بنیادی دارند و ممکن است به نتایجی برسند که هرگز مورد نظر کسانی نباشد که آنها را وادار به اظهار نظر در مورد مسائل اجتماعی می‌کنند.
https://tinyurl.com/y3lgc5hf
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65817
محکومان به «حفظ آبروی نظام»
زیتون ـ مهسا محمدی: در طی روزهای اخیر خبر مرخصی و به دنبال آن خروج سعید ملک پور زندانی سیاسی از ایران، در محافل حقوق بشری دست به دست شد. اهمیت این خبر از میان سایر اخبار از این دست از آن روست که ملک‌پور یازده سال پیش با اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، آشوب علیه حکومت و توهین به مقدسات اسلام در زندان اوین محبوس شد، به دنبال وارد کردن این اتهامات، حکم اعدام گرفت و حالا بعد از یازده سال برای اولین بار به مرخصی فرستاده شده از ایران خارج و طی مدت کوتاهی وارد خاک کانادا شد. حکم اعدام ملک‌پور در طی سالهای اخیر از اعدام به ابد تغییر کرده بود.
@zeitoons
دستگاه قضای ایران اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، را از آن رو به این زندانی سیاسی وارد دانست که سعید ملک‌پور بنابر تخصصش، نرم افزاری را برای انتقال عکس طراحی کرده بود که به گفته وی بدون اطلاع او از آن برای راه اندازی سایت‌های «مستهجن» در ایران استفاده شده بود.
او در سال ۱۳۸۷ در حالی که برای ملاقات با خانواده‌اش به ایران سفر کرد در قالب پروژه ای با عنوان «مضلین۲» مربوط به جرائم رایانه‌ای بازداشت شد.
بعد از خروج ملک‌پور از ایران غلامحسین اسماعیلی، سخنگوی قوه قضاییه در گفت‌وگو با شبکه خبر در این‌باره گفت: «این فرد محکوم به حبس ابد بوده و بیش از ۱۱ سال از دوران محکومیت خود را سپری کرده است.»
@zeitoons
سخنگوی قوه قضاییه در پاسخ به این سوال که آیا مرسوم است به کسانی که حبس ابد دارند چنین مرخصی‌هایی داده شود، گفت: «به کسانی که محکومیت حبس ابد هم دارند در نظام قضایی مرخصی داده میشود، خصوصا اگر مدت مدیدی از مجازت حبس آنها گذشته باشد که این فرد بیش از ۱۱ سال از حبس خود را در زندان سپری کرده بود.»
با وجود این خروج ملک‌پور، زندانی‌ای که مدت‌ها را زیر حکم اعدام گذرانده و با چشم‌انداز حبس ابد به مرخصی آمده بود، از ایران، چندان دور از ذهن نمی‌نمود و به نظر می‌رسد که از سوی دستگاه قضا نیز قابل پیش‌بینی بود.
https://tinyurl.com/y463jvyp
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65822
زیتون ـ مهسا محمدی: در طی روزهای اخیر خبر مرخصی و به دنبال آن خروج سعید ملک پور زندانی سیاسی از ایران، در محافل حقوق بشری دست به دست شد. اهمیت این خبر از میان سایر اخبار از این دست از آن روست که ملک‌پور یازده سال پیش با اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، آشوب علیه حکومت و توهین به مقدسات اسلام در زندان اوین محبوس شد، به دنبال وارد کردن این اتهامات، حکم اعدام گرفت و حالا بعد از یازده سال برای اولین بار به مرخصی فرستاده شده از ایران خارج و طی مدت کوتاهی وارد خاک کانادا شد. حکم اعدام ملک‌پور در طی سالهای اخیر از اعدام به ابد تغییر کرده بود.
@zeitoons
دستگاه قضای ایران اتهام طراحی و اداره سایت‌های «مستهجن»، را از آن رو به این زندانی سیاسی وارد دانست که سعید ملک‌پور بنابر تخصصش، نرم افزاری را برای انتقال عکس طراحی کرده بود که به گفته وی بدون اطلاع او از آن برای راه اندازی سایت‌های «مستهجن» در ایران استفاده شده بود.
او در سال ۱۳۸۷ در حالی که برای ملاقات با خانواده‌اش به ایران سفر کرد در قالب پروژه ای با عنوان «مضلین۲» مربوط به جرائم رایانه‌ای بازداشت شد.
بعد از خروج ملک‌پور از ایران غلامحسین اسماعیلی، سخنگوی قوه قضاییه در گفت‌وگو با شبکه خبر در این‌باره گفت: «این فرد محکوم به حبس ابد بوده و بیش از ۱۱ سال از دوران محکومیت خود را سپری کرده است.»
@zeitoons
سخنگوی قوه قضاییه در پاسخ به این سوال که آیا مرسوم است به کسانی که حبس ابد دارند چنین مرخصی‌هایی داده شود، گفت: «به کسانی که محکومیت حبس ابد هم دارند در نظام قضایی مرخصی داده میشود، خصوصا اگر مدت مدیدی از مجازت حبس آنها گذشته باشد که این فرد بیش از ۱۱ سال از حبس خود را در زندان سپری کرده بود.»
با وجود این خروج ملک‌پور، زندانی‌ای که مدت‌ها را زیر حکم اعدام گذرانده و با چشم‌انداز حبس ابد به مرخصی آمده بود، از ایران، چندان دور از ذهن نمی‌نمود و به نظر می‌رسد که از سوی دستگاه قضا نیز قابل پیش‌بینی بود.
https://tinyurl.com/y463jvyp
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65822
آیا امارات «گروه بی» را ترک میکند؟
زیتون ـ یلدا امیری: دیدار مقام‌های مرزبانی ایران و امارات متحده عربی و امضاء تفاهم‌نامه؛ اتفاقی است که برخی رسانه‌ها خصوصا رسانه‌های ایرانی آن را چرخش امارات به سوی ایران تعبیر کردند و برخی هم آن را تفاهم نامه ای ساده دانستند. اما این تفاهم نامه در کنار اقدام امارات در جهت کاهش دادن نیروهای خود در جنگ یمن معنادار است، چرا که امارات یکی از طرف‌های عمده درگیر جنگ یمن بود.
مقامات اماراتی می گویند که این کاهش نیرو با هماهنگی عربستان سعودی صورت گرفته است یک فرمانده ارشد امارات که نخواسته نامش فاش شود با تایید این مطلب به خبرگزاری رویترز گفته است: «این یک تصمیم دقیقه نودی نبود و ما بیش از یک سال در مورد آن برنامه‌ریزی کرده بودیم و هماهنگی‌های لازم را هم با مقامات عربستان سعودی انجام دادیم.»
@zeitoons
البته بسیاری از رسانه‌ها این اقدام را به دوری از عربستان تعبیر می‌کنند. مقامات عربستان هنوز به طور رسمی واکنشی نشان نداده اند، به نظر می رسد این دو هم پیمان در این زمینه اختلافاتی دارند.
شبکه خبری العالم وابسته به جمهوری اسلامی در گزارشی با عنوان «حمله سعودی ها به امارات به خاطر یمن و ایران؛ نگرانی از احتمال کودتای ابوظبی علیه ریاض» نوشت: «صفحات سعودی شبکه های اجتماعی که برخی از آنها هوادار دولت عربستان هستند، به طور مستقیم و غیرمستقیم به امارات به خاطر هماهنگی امنیتی اخیرش با ایران در زمینه دریایی و خروج امارات از یمن حمله کردند.»
https://tinyurl.com/y63m3sed
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65846
زیتون ـ یلدا امیری: دیدار مقام‌های مرزبانی ایران و امارات متحده عربی و امضاء تفاهم‌نامه؛ اتفاقی است که برخی رسانه‌ها خصوصا رسانه‌های ایرانی آن را چرخش امارات به سوی ایران تعبیر کردند و برخی هم آن را تفاهم نامه ای ساده دانستند. اما این تفاهم نامه در کنار اقدام امارات در جهت کاهش دادن نیروهای خود در جنگ یمن معنادار است، چرا که امارات یکی از طرف‌های عمده درگیر جنگ یمن بود.
مقامات اماراتی می گویند که این کاهش نیرو با هماهنگی عربستان سعودی صورت گرفته است یک فرمانده ارشد امارات که نخواسته نامش فاش شود با تایید این مطلب به خبرگزاری رویترز گفته است: «این یک تصمیم دقیقه نودی نبود و ما بیش از یک سال در مورد آن برنامه‌ریزی کرده بودیم و هماهنگی‌های لازم را هم با مقامات عربستان سعودی انجام دادیم.»
@zeitoons
البته بسیاری از رسانه‌ها این اقدام را به دوری از عربستان تعبیر می‌کنند. مقامات عربستان هنوز به طور رسمی واکنشی نشان نداده اند، به نظر می رسد این دو هم پیمان در این زمینه اختلافاتی دارند.
شبکه خبری العالم وابسته به جمهوری اسلامی در گزارشی با عنوان «حمله سعودی ها به امارات به خاطر یمن و ایران؛ نگرانی از احتمال کودتای ابوظبی علیه ریاض» نوشت: «صفحات سعودی شبکه های اجتماعی که برخی از آنها هوادار دولت عربستان هستند، به طور مستقیم و غیرمستقیم به امارات به خاطر هماهنگی امنیتی اخیرش با ایران در زمینه دریایی و خروج امارات از یمن حمله کردند.»
https://tinyurl.com/y63m3sed
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65846
تحریم ظریف؛ نشانه قدرت دیپلماسی دولت ترامپ یا ضعف او؟
حسین علیزاده
دولت ترامپ تاکنون طیف گسترده‌ای از تحریم‌ها را بر جمهوری اسلامی ایران با هدف «فشار حداکثری» اعمال کرده است. اما، تحریم محمدجواد ظریف واکنش‌های بسیاری را چه در داخل ایران و خارج آن و چه در موافقان او یا مخالفش دامن زده است. برای مثال در پی سرنگونی پهپاد امریکا، دولت ترامپ ۸ تن از فرماندهان سپاه پاسداران (شامل پنج فرمانده سپاه از مناطق مختلف دریایی این نیرو در خلیج فارس و سه فرمانده نیروی هوایی، نیروی زمینی و نیروی دریایی) را تحت تحریم قرار داد. اما، واکنش‌ها به تحریم این ۸ فرمانده ارشد سپاه پاسداران چندان موج خبری حتی در رسانه‌های فارسی زبان ایجاد نکرد که تحریم تک نفره محمدجواد ظریف ایجاد کرده است.
@zeitoons
از موج خبری که تحریم ظریف در داخل و خارج ایجاد کرده برخی به تحسین این اقدام دولت ترامپ پرداخته و برخی آن را تقبیح کرده‌اند. آنان که به تحسین این اقدام پرداخته استدلالی بیش از گفته کاخ سفید ندارند که گفته ظریف بازگوکننده منویات رهبر جمهوری اسلامی است. (بخش فارسی وزارت خارجه امریکا تعبیر «ماله‌کِش اعظم رهبر» را در توصیف ظریف به کار بسته است). جالب اینکه حتی در امریکا از شخصیت‌های مهم و متنفذ در تینک تنک‌های امریکایی افراد برجسته‌ای دیده نمی‌شوند که به تحسین این اقدام پرداخته باشند. اما، مخالفان این اقدام را مغایر با اصول دیپلماتیک ارزیابی می‌کنند. استدلال آنها این است که کدام وزیر خارجه در جهان را میتوان مثال آورد که مغایر اهداف حاکمیت در آن کشور باشد. اگر وزیر خارجه‌ای مغایر حاکمیت باشد یا مانند رکس تیلرسون، وزیر خارجه پیشین ترامپ که توسط او برکنارشد، حذف میشود یا خودش کنار می‌رود.
@zeitoons
همه می‌دانند که در جمهوری اسلامی دستِ‌کم چهار وزیر (وزیر خارجه، دفاع، کشور و اطلاعات) به این پست منصوب نمی‌شوند مگر آنکه با نظر مساعد رهبر جمهوری اسلامی باشد. این بدان معناست که اگر ظریف امروز از مقام خود کنار رود و هر فرد دیگری در این مقام قرار گیرد او نیز با نظر مساعد رهبر برگزیده میشود و وزیر خارجه جدید نیز باید بلافاصله تحت تحریم امریکا قرار گیرد. اگر این منطق امریکا منطق درستی است چرا وزیران دفاع، کشور و اطلاعات را تحت تحریم قرار نداده که آنان نیز بازتاب‌دهنده نظرات خامنه‌ای هستند؟ از این بالاتر مگر حسن روحانی در مقام رییس جمهور مغایر منویات و خواسته خامنه‌ای عمل میکند؟ پس او نیز باید تحت تحریم قرار گیرد؟ رییس مجلس، رییس قوه قضائیه و رییس شورای نگهبان و بسیاری دیگر عینا شامل این پرسش قرار می‌گیرند؟
https://tinyurl.com/y3wy989r
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65889
حسین علیزاده
دولت ترامپ تاکنون طیف گسترده‌ای از تحریم‌ها را بر جمهوری اسلامی ایران با هدف «فشار حداکثری» اعمال کرده است. اما، تحریم محمدجواد ظریف واکنش‌های بسیاری را چه در داخل ایران و خارج آن و چه در موافقان او یا مخالفش دامن زده است. برای مثال در پی سرنگونی پهپاد امریکا، دولت ترامپ ۸ تن از فرماندهان سپاه پاسداران (شامل پنج فرمانده سپاه از مناطق مختلف دریایی این نیرو در خلیج فارس و سه فرمانده نیروی هوایی، نیروی زمینی و نیروی دریایی) را تحت تحریم قرار داد. اما، واکنش‌ها به تحریم این ۸ فرمانده ارشد سپاه پاسداران چندان موج خبری حتی در رسانه‌های فارسی زبان ایجاد نکرد که تحریم تک نفره محمدجواد ظریف ایجاد کرده است.
@zeitoons
از موج خبری که تحریم ظریف در داخل و خارج ایجاد کرده برخی به تحسین این اقدام دولت ترامپ پرداخته و برخی آن را تقبیح کرده‌اند. آنان که به تحسین این اقدام پرداخته استدلالی بیش از گفته کاخ سفید ندارند که گفته ظریف بازگوکننده منویات رهبر جمهوری اسلامی است. (بخش فارسی وزارت خارجه امریکا تعبیر «ماله‌کِش اعظم رهبر» را در توصیف ظریف به کار بسته است). جالب اینکه حتی در امریکا از شخصیت‌های مهم و متنفذ در تینک تنک‌های امریکایی افراد برجسته‌ای دیده نمی‌شوند که به تحسین این اقدام پرداخته باشند. اما، مخالفان این اقدام را مغایر با اصول دیپلماتیک ارزیابی می‌کنند. استدلال آنها این است که کدام وزیر خارجه در جهان را میتوان مثال آورد که مغایر اهداف حاکمیت در آن کشور باشد. اگر وزیر خارجه‌ای مغایر حاکمیت باشد یا مانند رکس تیلرسون، وزیر خارجه پیشین ترامپ که توسط او برکنارشد، حذف میشود یا خودش کنار می‌رود.
@zeitoons
همه می‌دانند که در جمهوری اسلامی دستِ‌کم چهار وزیر (وزیر خارجه، دفاع، کشور و اطلاعات) به این پست منصوب نمی‌شوند مگر آنکه با نظر مساعد رهبر جمهوری اسلامی باشد. این بدان معناست که اگر ظریف امروز از مقام خود کنار رود و هر فرد دیگری در این مقام قرار گیرد او نیز با نظر مساعد رهبر برگزیده میشود و وزیر خارجه جدید نیز باید بلافاصله تحت تحریم امریکا قرار گیرد. اگر این منطق امریکا منطق درستی است چرا وزیران دفاع، کشور و اطلاعات را تحت تحریم قرار نداده که آنان نیز بازتاب‌دهنده نظرات خامنه‌ای هستند؟ از این بالاتر مگر حسن روحانی در مقام رییس جمهور مغایر منویات و خواسته خامنه‌ای عمل میکند؟ پس او نیز باید تحت تحریم قرار گیرد؟ رییس مجلس، رییس قوه قضائیه و رییس شورای نگهبان و بسیاری دیگر عینا شامل این پرسش قرار می‌گیرند؟
https://tinyurl.com/y3wy989r
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65889
چرا مزدک میرزایی برای صداوسیما مهم است؟
زیتون ـ محمدرضا سرداری: پس از خروج مزدک میرزایی یکی از گزارشگران فوتبال در صدا و سیما و انتشار اخباری در زمینه پیوستن او به شبکه ایران اینترنشنال، امروز مرتضی میرباقری معاون سیما از وی دعوت کرده تا دوباره به ایران باز گردد. به گفته‌ی میرباقری شرایط کار برای مزدک در ایران فراهم است و صدا و سیما علاقه دارد تا بار دیگر با وی کار کند. اما دلایل مهاجرت نیروهای صدا و سیما به خارج از ایران چیست و چرا مقامات صدا و سیما خواهان بازگشت مزدک شده‌اند.
@zeitoons
دلایل مهاجرت فعالان رسانه ای صدا و سیما چیست؟
حکایت مهاجرت روزنامه نگاران به‌ویژه پس از حوادث انتخابات سال ۸۸ به خارج از ایران دلایل روشنی دارد. اما چنین دلایلی هیچگاه شامل فعالان رسانه‌ای صدا و سیما نمی‌شود. آنان معمولاً مغلوب شرایطی می‌شوند که در یک سازوکار مافیایی رخ می‌دهد. برخی اوقات تغییر مدیریت، یک اختلاف‌نظر یا نقد می‌تواند به پایان کار یک مجری برنامه یا گزارشگر محبوب فوتبال منجر شود. در کنار آن محبوبیت نیز نقش مهمی را ایفا میکند.
@zeitoons
شبکه مافیایی صدا و سیما که یک سر آن در بیت رهبر و سر دیگر در سازمان اطلاعات سپاه و مجموعه‌های اقتصادی زیر مجموعه آن دارد، از محبوبیت چهره‌های صدا و سیمایی نیز برای مدح سرایی برای نظام به‌ویژه آیت‌الله خامنه‌ای بهره برداری ابزاری می‌کنند. بعضاً گزارش شده که چهره‌هایی هم که قصد ندارند تا اعتبار و محبوبیت خود را در پروپاگاندای جمهوری اسلامی هزینه کنند؛ از پرده سیما کنار گذاشته شده‌اند.
https://tinyurl.com/y5b3cz26
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65915
زیتون ـ محمدرضا سرداری: پس از خروج مزدک میرزایی یکی از گزارشگران فوتبال در صدا و سیما و انتشار اخباری در زمینه پیوستن او به شبکه ایران اینترنشنال، امروز مرتضی میرباقری معاون سیما از وی دعوت کرده تا دوباره به ایران باز گردد. به گفته‌ی میرباقری شرایط کار برای مزدک در ایران فراهم است و صدا و سیما علاقه دارد تا بار دیگر با وی کار کند. اما دلایل مهاجرت نیروهای صدا و سیما به خارج از ایران چیست و چرا مقامات صدا و سیما خواهان بازگشت مزدک شده‌اند.
@zeitoons
دلایل مهاجرت فعالان رسانه ای صدا و سیما چیست؟
حکایت مهاجرت روزنامه نگاران به‌ویژه پس از حوادث انتخابات سال ۸۸ به خارج از ایران دلایل روشنی دارد. اما چنین دلایلی هیچگاه شامل فعالان رسانه‌ای صدا و سیما نمی‌شود. آنان معمولاً مغلوب شرایطی می‌شوند که در یک سازوکار مافیایی رخ می‌دهد. برخی اوقات تغییر مدیریت، یک اختلاف‌نظر یا نقد می‌تواند به پایان کار یک مجری برنامه یا گزارشگر محبوب فوتبال منجر شود. در کنار آن محبوبیت نیز نقش مهمی را ایفا میکند.
@zeitoons
شبکه مافیایی صدا و سیما که یک سر آن در بیت رهبر و سر دیگر در سازمان اطلاعات سپاه و مجموعه‌های اقتصادی زیر مجموعه آن دارد، از محبوبیت چهره‌های صدا و سیمایی نیز برای مدح سرایی برای نظام به‌ویژه آیت‌الله خامنه‌ای بهره برداری ابزاری می‌کنند. بعضاً گزارش شده که چهره‌هایی هم که قصد ندارند تا اعتبار و محبوبیت خود را در پروپاگاندای جمهوری اسلامی هزینه کنند؛ از پرده سیما کنار گذاشته شده‌اند.
https://tinyurl.com/y5b3cz26
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65915
تجربه‌ی پرسه‌زنی در شهرهای ایدئولوژیک
ابوالفضل مظلوم‌زاده
نمادها و نشانه‌ها به صورت سرسام‌آوری همه‌جا را فراگرفته‌اند، به سرعت به پیش می‌روند؛ کوچه‌ها، خیابان‌ها، پارک‌ها و تمام مناظر شهریْ گزاره‌های ایدئولوژیک یک گفتمانِ بسته‌یِ سیاسی را نمایندگی می‌کنند. در شهرهای ایدئولوژیک، پوسترها، نقاشی‌ها، تابلوها و دیوارنوشته‌هایی که اطراف آدمی وجود دارد، دال بر چیزی‌اند که در پی القای معنای خاصی هستند. همه‌ی آنها، کارشان دوام‌بخشیدن به وضع موجود است. تمامشان مثل سایه‌ای انسان را تعقیب می‌کنند که شبح‌وار در خانه‌های مردم نیز حضور دارند. خصلت نهایی آنها صدور یک فرمانِ غیرقابل بحث است که چون با امر و نهی عجین شده، جای هیچ سئوالی را خالی/باقی نمی‌گذارد. در این وضعیتْ «نمادها، دستوراند» و جامعه‌ی مخاطب آن، نه صرفاً مخالفان، بلکه عموم مردم عادی هستند که قرار است به مبلغ بعدیِ ایدئولوژی تبدیل شوند. به شکل مرموزی، دستگاه کنترل و سرکوب در نمادها و نشانه‌ها جاسازی شده‌اند و عنصر مهم زندگی روزمره، یعنی «تفاوت» را حذف کرده‌اند. تابلوهایی که در خیابان‌ها نصب شده‌اند، قانون‌ساز، اجباری و الزام‌آور‌ند که در پی تحمیل نگرشی خاصْ نسبت به دنیای پیرامون هستند. در جلوی چشمان شهروندان، تاریخِ تأییدشده‌ای زنده میشود، حتا یک روایت تاریخی را تأسیس می‌کنند و قرار است که آحاد جامعه، که سوژه‌های سرکوب‌اند، مورد آموزش و تعلیم قرار بگیرند.
@zeitoons
نظام سیاسی تلاش میکند تا با آمیختن ارعاب و اعتقاد، توان اجرایی‌اش، قدرت و سلطه‌ی سیاسی‌اش را در شهرها به نمایش بگذارد. حالا یک تابلوی راهنمایی و رانندگی نیز، انسان را داوری میکند؛ نام یک خیابان معنای سرکوب می‌دهد و یک نوشتار ساده یقه‌ی آدمی را می‌گیرد و ترس و اضطراب ناشی از جهانِ نمادهایِ ایدئولوژیکیِ حکومتْ تمام‌ناشدنی هستند.
اما برای ما، بافت شهرهای ایدئولوژیک، خودش هتک حرمت میکند. سلسله ارزش‌های اخلاقی و انسانی را کنار می‌گذارد و وحشت عمیقی را در جان آدمی تزریق میکند که حقیقتاً «بوی مرگ» می‌دهد. در این وضعیت، پرسه‌زنی در چنین شهرهایی، شاید نایل آمدن به آخرین مرحله‌ی تباهی باشد. در تکرار مکرر فرآیندی که در پَسِ هر بی‌احترامی، دستگاه کنترل و سرکوب در همدستی‌ِ ماهرانه‌ای با جهانِ نمادها، تولدی دوباره می‌یابند و میل به سرکوب هر روز بیشتر میشود و هر یک از شهروندان، در دام سوء استفاده‌چی‌ها و استثمارگران می‌افتند. چراکه وحشت و سرکوب، آنچنان در جامعه پخش شده که بخشی گسست‌ناپذیر از زندگی روزمره‌ی مردم شده است، و فشار از هر طرف اعمال میشود و شک در اضطرابِ نهادینهْ کمرنگ میشود. این رویه به جایی ختم میشود که بعداً نیازی به اعمال قدرت پلیسیِ حکومت نیست؛ زیرا هر یک از افرادْ مسؤولِ منضبط‌ساختن کل جامعه شده‌اند. پس جای تعجب نیست که فردی در خیابان، کس دیگری را به بهانه‌ی رعایت‌نکردن فرامین و قوانین مورد هتک حرمت قرار دهد و هر شکل از خشونت را برای «هدایت دیگری» تجویز کند! و قضیه در جایی دردناک‌تر است که این عمل غیراخلاقی با نگاهی ستایش‌آمیز تحسین میشود.
https://tinyurl.com/y5b8hdy2
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65929
ابوالفضل مظلوم‌زاده
نمادها و نشانه‌ها به صورت سرسام‌آوری همه‌جا را فراگرفته‌اند، به سرعت به پیش می‌روند؛ کوچه‌ها، خیابان‌ها، پارک‌ها و تمام مناظر شهریْ گزاره‌های ایدئولوژیک یک گفتمانِ بسته‌یِ سیاسی را نمایندگی می‌کنند. در شهرهای ایدئولوژیک، پوسترها، نقاشی‌ها، تابلوها و دیوارنوشته‌هایی که اطراف آدمی وجود دارد، دال بر چیزی‌اند که در پی القای معنای خاصی هستند. همه‌ی آنها، کارشان دوام‌بخشیدن به وضع موجود است. تمامشان مثل سایه‌ای انسان را تعقیب می‌کنند که شبح‌وار در خانه‌های مردم نیز حضور دارند. خصلت نهایی آنها صدور یک فرمانِ غیرقابل بحث است که چون با امر و نهی عجین شده، جای هیچ سئوالی را خالی/باقی نمی‌گذارد. در این وضعیتْ «نمادها، دستوراند» و جامعه‌ی مخاطب آن، نه صرفاً مخالفان، بلکه عموم مردم عادی هستند که قرار است به مبلغ بعدیِ ایدئولوژی تبدیل شوند. به شکل مرموزی، دستگاه کنترل و سرکوب در نمادها و نشانه‌ها جاسازی شده‌اند و عنصر مهم زندگی روزمره، یعنی «تفاوت» را حذف کرده‌اند. تابلوهایی که در خیابان‌ها نصب شده‌اند، قانون‌ساز، اجباری و الزام‌آور‌ند که در پی تحمیل نگرشی خاصْ نسبت به دنیای پیرامون هستند. در جلوی چشمان شهروندان، تاریخِ تأییدشده‌ای زنده میشود، حتا یک روایت تاریخی را تأسیس می‌کنند و قرار است که آحاد جامعه، که سوژه‌های سرکوب‌اند، مورد آموزش و تعلیم قرار بگیرند.
@zeitoons
نظام سیاسی تلاش میکند تا با آمیختن ارعاب و اعتقاد، توان اجرایی‌اش، قدرت و سلطه‌ی سیاسی‌اش را در شهرها به نمایش بگذارد. حالا یک تابلوی راهنمایی و رانندگی نیز، انسان را داوری میکند؛ نام یک خیابان معنای سرکوب می‌دهد و یک نوشتار ساده یقه‌ی آدمی را می‌گیرد و ترس و اضطراب ناشی از جهانِ نمادهایِ ایدئولوژیکیِ حکومتْ تمام‌ناشدنی هستند.
اما برای ما، بافت شهرهای ایدئولوژیک، خودش هتک حرمت میکند. سلسله ارزش‌های اخلاقی و انسانی را کنار می‌گذارد و وحشت عمیقی را در جان آدمی تزریق میکند که حقیقتاً «بوی مرگ» می‌دهد. در این وضعیت، پرسه‌زنی در چنین شهرهایی، شاید نایل آمدن به آخرین مرحله‌ی تباهی باشد. در تکرار مکرر فرآیندی که در پَسِ هر بی‌احترامی، دستگاه کنترل و سرکوب در همدستی‌ِ ماهرانه‌ای با جهانِ نمادها، تولدی دوباره می‌یابند و میل به سرکوب هر روز بیشتر میشود و هر یک از شهروندان، در دام سوء استفاده‌چی‌ها و استثمارگران می‌افتند. چراکه وحشت و سرکوب، آنچنان در جامعه پخش شده که بخشی گسست‌ناپذیر از زندگی روزمره‌ی مردم شده است، و فشار از هر طرف اعمال میشود و شک در اضطرابِ نهادینهْ کمرنگ میشود. این رویه به جایی ختم میشود که بعداً نیازی به اعمال قدرت پلیسیِ حکومت نیست؛ زیرا هر یک از افرادْ مسؤولِ منضبط‌ساختن کل جامعه شده‌اند. پس جای تعجب نیست که فردی در خیابان، کس دیگری را به بهانه‌ی رعایت‌نکردن فرامین و قوانین مورد هتک حرمت قرار دهد و هر شکل از خشونت را برای «هدایت دیگری» تجویز کند! و قضیه در جایی دردناک‌تر است که این عمل غیراخلاقی با نگاهی ستایش‌آمیز تحسین میشود.
https://tinyurl.com/y5b8hdy2
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65929
کیمیاهای گمشده
آوا مشرقی
امسال هم به سنت سالهای قبل، جمعی از سینماگران و هنرمندان، مصادف با هفتم مرداد، تولد مردی را جشن گرفتند که از چهره‌های اصلی موج نوی سینمای ایران است. جشنی که به شکلی عجیب توجه تمامی رسانه‌ها و کاربران فضای مجازی را به خود جلب کرد. این در حالی بود که اخبار تقدیر از نامزدهای جشن خانه سینما که همزمان همان شب در حال برگزاری بود تحت الشعاع تولد مسعود کیمیایی قرار گرفت؛ کارگردانی که بی اغراق دین بزرگی به گردن سینمای ایران دارد.
مسعود کیمیایی متولد۱۳۲۰، کودکی و نوجوانی خود را در قلب قدیمی‌ترین خیابان تهران محبوبش، پامنار، گذراند. او که هیچ‌گونه تحصیلات آکادمیک در زمینه کارگردانی نداشت، سینما را با دستیاری ساموئل خاچیکیان به صورت تجربی آموخت. اما شاهد مثال نبوغ کیمیایی ساختن فیلم «قیصر» در بیست و هشت سالگی، آن هم به عنوان دومین تجربه فیلم بلند سینمایی است که کیمیایی را به کارگردانی مولف و موضوع داغ محافل روشنفکری آن روزها تبدیل کرد.
@zeitoons
قیصر که به زعم بسیاری نخستین نقطه تلاقی سینمای داستانی و اقبال گیشه بود، شوکی عظیم به سینمای ایران وارد کرد. سینمایی که تا پیش از آن در سیطره رقص و آواز بود، ناگهان خود را در برابر مردی خشمگین و دشنه به دست دید که یکه و تنها در برابر بی عدالتی و ظلم شوریده و تا پای جان از آرمان خویش دفاع می کند. کیمیایی که متاثر از جنبش های چریکی آن دوران تمام خشم و عصیان زمانه را در روح قیصر دمید، بار دیگر به این ویژگی فیلم های موج نوی سینمای ایران اعتبار بخشید که با بی اعتنایی به قانون و قائل نبودن هیچ کفایتی برای ضابط قضائی راه را یکسره برای قیام شخصی باز می کند و حاکمیت قانون را به هیچ می گیرد.
درست شش سال بعد، مسعود کیمیایی با ساخت گوزن‌ها به نقطه اوج کارنامه کاری خود رسید و با نبوغی زودهنگام دست به ساخت اثری زد که برای دومین دهه به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران از سوی ۱۴۰ منتقد انتخاب شد. فیلمی که بلافاصله به محاق توقیف رفت و بعد از توقیف هم با پایان‌بندی دل‌خواه ساواک اجازه پخش گرفت.
https://tinyurl.com/y4bfobow
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65925
آوا مشرقی
امسال هم به سنت سالهای قبل، جمعی از سینماگران و هنرمندان، مصادف با هفتم مرداد، تولد مردی را جشن گرفتند که از چهره‌های اصلی موج نوی سینمای ایران است. جشنی که به شکلی عجیب توجه تمامی رسانه‌ها و کاربران فضای مجازی را به خود جلب کرد. این در حالی بود که اخبار تقدیر از نامزدهای جشن خانه سینما که همزمان همان شب در حال برگزاری بود تحت الشعاع تولد مسعود کیمیایی قرار گرفت؛ کارگردانی که بی اغراق دین بزرگی به گردن سینمای ایران دارد.
مسعود کیمیایی متولد۱۳۲۰، کودکی و نوجوانی خود را در قلب قدیمی‌ترین خیابان تهران محبوبش، پامنار، گذراند. او که هیچ‌گونه تحصیلات آکادمیک در زمینه کارگردانی نداشت، سینما را با دستیاری ساموئل خاچیکیان به صورت تجربی آموخت. اما شاهد مثال نبوغ کیمیایی ساختن فیلم «قیصر» در بیست و هشت سالگی، آن هم به عنوان دومین تجربه فیلم بلند سینمایی است که کیمیایی را به کارگردانی مولف و موضوع داغ محافل روشنفکری آن روزها تبدیل کرد.
@zeitoons
قیصر که به زعم بسیاری نخستین نقطه تلاقی سینمای داستانی و اقبال گیشه بود، شوکی عظیم به سینمای ایران وارد کرد. سینمایی که تا پیش از آن در سیطره رقص و آواز بود، ناگهان خود را در برابر مردی خشمگین و دشنه به دست دید که یکه و تنها در برابر بی عدالتی و ظلم شوریده و تا پای جان از آرمان خویش دفاع می کند. کیمیایی که متاثر از جنبش های چریکی آن دوران تمام خشم و عصیان زمانه را در روح قیصر دمید، بار دیگر به این ویژگی فیلم های موج نوی سینمای ایران اعتبار بخشید که با بی اعتنایی به قانون و قائل نبودن هیچ کفایتی برای ضابط قضائی راه را یکسره برای قیام شخصی باز می کند و حاکمیت قانون را به هیچ می گیرد.
درست شش سال بعد، مسعود کیمیایی با ساخت گوزن‌ها به نقطه اوج کارنامه کاری خود رسید و با نبوغی زودهنگام دست به ساخت اثری زد که برای دومین دهه به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینمای ایران از سوی ۱۴۰ منتقد انتخاب شد. فیلمی که بلافاصله به محاق توقیف رفت و بعد از توقیف هم با پایان‌بندی دل‌خواه ساواک اجازه پخش گرفت.
https://tinyurl.com/y4bfobow
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65925
شریعتی و حج
سیدجواد رفیعی
حج همچون امامت، انتظار، عاشورا و شهادت یکی از چند موضوعی است که دکتر شریعتی آن را از اسلام برگرفته و پروژۀ فکری خود را به تمسک بر آن به پیش برده ، گسترش داده و عمق بخشیده است. حداقل دو جلد از مجموعه آثار سی و چند جلدی وی مستقلاً درباره این موضوع است و شریعتی با ادبیات و بیان پرشوری به بحث دربارۀ آن پرداخته و برای احیاء معنوی آن گامها برداشته و مطالب زیادی گفته و نوشته است. شریعتی نوشتۀ های خود در این باره را نه رسالۀ فقهی، که رسالۀ فکری می داند که نه توسط یک روحانی یا یک مرجع اسلامی، بلکه توسط یک حج کنندۀ مسلمان نوشته شده است و تفسیر و تحلیل مستقل خود از مناسک و آداب و احکام حج را آورده است.
@zeitoons
«تحلیلی از مناسک حج » و «میعاد با ابراهیم» دو اثر شریعتی است که مجموعاً در بیش از نهصد صفحه، برتابندۀ دیدگاه وی به حج است. شریعتی اگر چه کتاب حج را برخلاف اکثر آثارش که در ابتدا به صورت سخنرانی بوده اند، به شکل مکتوب نوشته ولی امهات بحث خود را پیش از آن در سخنرانی های سال ۴۸ در حسینیه ارشاد و سالهای ۴۹ و ۵۰ در مکه و مدینه ارائه داده و عین همان سخنرانی ها در «میعاد با ابراهیم» انعکاس یافته و خلاصه ای از مهمترین مباحث آن به قلم خود وی در کتاب «تحلیلی از مناسک حج» گنجانده شده است. وی در کتاب حج، نگاه ویژۀ خود به اعمال و مناسک حج را آورده و گام به گام با حاجیان همراه شده و به صورت مبسوط دیدگاه و تفسیر و تأویل خود از حج را نوشته است. نگاه وی به حج با نگاه دیگر نویسندگان فرق چندانی دارد و شریعتی در این کتاب برداشت چهار سفر پیاپی خود به حج و سرزمین پیامبر را آورده و طی این سفرها به قول خودش آنچه را از زندگی پیام آور امّی در تاریخ خوانده بود، در جغرافی یافته است. در باور شریعتی، کتاب حج نگاه یک فرد بی نهایت کوچک است به بی نهایت بزرگ. وی به خوانندۀ آثار خود تاکید می کند که اگر می خواهی عمل حج را بدانی ، رسالۀ مناسک فقها را بخوان. اگر می خواهی معنی حج را بفهمی، اسلام را بفهم و در آن انسان را بشناس و اگر تنها می خواهی که ببینی من حج را چگونه فهمیده ام، این نوشته را بخوان. شریعتی در هر سفر حجی که رفته، برداشت گذشتۀ خود را تصحیح و تفسیر قبلی را تکمیل نموده و کتاب تحلیلی از مناسک حج را نه رسالۀ عملیه که رسالۀ فکریه دانسته است و طبیعی است که آنکه جور دیگری فکر میکند، رساله اش هم به سبک دیگری نوشته میشود و تفسیری و تاویلی متفاوت از مناسک و فلسفه حج ارائه می دهد و همین هم بر جذابیت آثاری که درباره حج نوشته میشود، افزوده است.
https://tinyurl.com/y43n67vf
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65937
سیدجواد رفیعی
حج همچون امامت، انتظار، عاشورا و شهادت یکی از چند موضوعی است که دکتر شریعتی آن را از اسلام برگرفته و پروژۀ فکری خود را به تمسک بر آن به پیش برده ، گسترش داده و عمق بخشیده است. حداقل دو جلد از مجموعه آثار سی و چند جلدی وی مستقلاً درباره این موضوع است و شریعتی با ادبیات و بیان پرشوری به بحث دربارۀ آن پرداخته و برای احیاء معنوی آن گامها برداشته و مطالب زیادی گفته و نوشته است. شریعتی نوشتۀ های خود در این باره را نه رسالۀ فقهی، که رسالۀ فکری می داند که نه توسط یک روحانی یا یک مرجع اسلامی، بلکه توسط یک حج کنندۀ مسلمان نوشته شده است و تفسیر و تحلیل مستقل خود از مناسک و آداب و احکام حج را آورده است.
@zeitoons
«تحلیلی از مناسک حج » و «میعاد با ابراهیم» دو اثر شریعتی است که مجموعاً در بیش از نهصد صفحه، برتابندۀ دیدگاه وی به حج است. شریعتی اگر چه کتاب حج را برخلاف اکثر آثارش که در ابتدا به صورت سخنرانی بوده اند، به شکل مکتوب نوشته ولی امهات بحث خود را پیش از آن در سخنرانی های سال ۴۸ در حسینیه ارشاد و سالهای ۴۹ و ۵۰ در مکه و مدینه ارائه داده و عین همان سخنرانی ها در «میعاد با ابراهیم» انعکاس یافته و خلاصه ای از مهمترین مباحث آن به قلم خود وی در کتاب «تحلیلی از مناسک حج» گنجانده شده است. وی در کتاب حج، نگاه ویژۀ خود به اعمال و مناسک حج را آورده و گام به گام با حاجیان همراه شده و به صورت مبسوط دیدگاه و تفسیر و تأویل خود از حج را نوشته است. نگاه وی به حج با نگاه دیگر نویسندگان فرق چندانی دارد و شریعتی در این کتاب برداشت چهار سفر پیاپی خود به حج و سرزمین پیامبر را آورده و طی این سفرها به قول خودش آنچه را از زندگی پیام آور امّی در تاریخ خوانده بود، در جغرافی یافته است. در باور شریعتی، کتاب حج نگاه یک فرد بی نهایت کوچک است به بی نهایت بزرگ. وی به خوانندۀ آثار خود تاکید می کند که اگر می خواهی عمل حج را بدانی ، رسالۀ مناسک فقها را بخوان. اگر می خواهی معنی حج را بفهمی، اسلام را بفهم و در آن انسان را بشناس و اگر تنها می خواهی که ببینی من حج را چگونه فهمیده ام، این نوشته را بخوان. شریعتی در هر سفر حجی که رفته، برداشت گذشتۀ خود را تصحیح و تفسیر قبلی را تکمیل نموده و کتاب تحلیلی از مناسک حج را نه رسالۀ عملیه که رسالۀ فکریه دانسته است و طبیعی است که آنکه جور دیگری فکر میکند، رساله اش هم به سبک دیگری نوشته میشود و تفسیری و تاویلی متفاوت از مناسک و فلسفه حج ارائه می دهد و همین هم بر جذابیت آثاری که درباره حج نوشته میشود، افزوده است.
https://tinyurl.com/y43n67vf
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65937
🍃نوشین جعفری بازداشت شد
زیتون– نوشین جعفری٬ عکاس٬ بازداشت شد.
به گزارش «زیتون» نوشین جعفری روز شنبه (۱۲ مرداد) بازداشت شده است.
https://tinyurl.com/y47lgnku
هنوز از دلیل بازداشت و نهاد بازداشت کننده او خبری منتشر نشده است.
او که از فعالان ستاد میرحسین موسوی بود٬ پیشتر نیز در بهمن ماه سال ۸۸ بازداشت شده بود. نوشین جعفری در زمان بازداشت از خبرنگاران روزنامه اعتماد بود و به دو سال حبس تعلیقی محکوم شده بود.
او طی سالهای گذشته به عکاسی از سینما و تئاتر روی آورده و پیشتر نیز یک نمایشگاه عکس برگزار کرده بود
https://zeitoons.com/65930
.
زیتون– نوشین جعفری٬ عکاس٬ بازداشت شد.
به گزارش «زیتون» نوشین جعفری روز شنبه (۱۲ مرداد) بازداشت شده است.
https://tinyurl.com/y47lgnku
هنوز از دلیل بازداشت و نهاد بازداشت کننده او خبری منتشر نشده است.
او که از فعالان ستاد میرحسین موسوی بود٬ پیشتر نیز در بهمن ماه سال ۸۸ بازداشت شده بود. نوشین جعفری در زمان بازداشت از خبرنگاران روزنامه اعتماد بود و به دو سال حبس تعلیقی محکوم شده بود.
او طی سالهای گذشته به عکاسی از سینما و تئاتر روی آورده و پیشتر نیز یک نمایشگاه عکس برگزار کرده بود
https://zeitoons.com/65930
.
سه چالش بزرگ در برابر ایران
مهدی نوربخش
در حال حاضر سه چالش بزرگ سیاسی و امنیتی در مقابل ایران قرار گرفته است. این چالش‌ها اگر با درایت با آنها برخورد نشود، می‌توانند اثرات بزرگ تخریبی و هزینه های بالایی برای منافع و امنیت ملی کشور ما داشته باشند.
اول: اولین چالش از زمانی شروع شد که دولت و سپاه به ارزیابی نادرست از حفظ امنیت خلیج فارس نشسته و به عنوان کشوری که بزرگترین مرز ابی را با این بزرگراه ابی بین المللی دنیا دارد، تلاش نکردند که به‌دنیا نشان دهند که حفظ امنیت این منطقه ابی برای ایران حیاتی‌ست و همه تلاش خود را بکار می گیرد تا این ابراه بزرگ و حیاتی امنیت داشته باشد. ابتدا رئیس جمهور کشورمان اقای روحانی از بی امن شدن تنگه هرمز و تهدید ایران برای ایجاد این ناامنی سخن به‌میان اورده بود. اقای روحانی فکر نکرده بود که این تهدید پتانسیل انرا دارد که به تهدیدی برای ایران تبدیل شود و نا امنی این تنگه حیاتی و اقتصادی دوست و دشمن را در مقابل ایران متحد نماید. در بهترین حالت، دولت ایران می‌توانست و هنوز هم می‌تواند که تنگه هرمز را مسدود کند اما این تنگه به فاصله چند روزی باز می شود و برای کشور ما هزینه های بالایی را بدنبلل خواهد داشت. بستن تنگه هرمز ابتدا تمام کشورهایی را که برای تردد کشتی های نفتی و تجاری خود به این تنگه نیاز حیاتی دارند، متحد میکند. این اتحاد بدون شک کشورهایی نظیر عمان و قطر را نیز در بر خواهد گرفت. دوم، به ایجاد یک ائتلاف جهانی بر علیه ایران کمک خواهد کرد. جامعه جهانی به این تهدید رئیس جمهور عکس العمل منفی سریعی نشان داد و اقای روحانی مجبور شدد تا از مواضع گذشته خود کمی عقب نشینی کند. رئیس جمهور کشور ما مجددا و بدنبال اشتباه اول اشتباه دومی را مرتکب شده و گفت که اگر نفت ایران از این منطقه صادر نشود، نفت هیچ کشور دیگری هم صادر نخواهد شد. اگر چه امریکایی‌ها نه به فکر ان بوده و نتوان انرا داشته اند که ایران را از طریق مرزهای ابی در خلیج فارس محاصره کنند(Blockade) ، کاری گه در کوبا به دنبال بحران موشکی (Cuban Missile Crisis)خود با اتحاد جماهیر شوروی گذشته در اکتبر سال ۱۹۶۲ کرده بودند، اما صحبت های اقای روحانی زمینه را برای ایجاد یک ائتلاف برای امنیت تردد کشتی ها در منطقه خلیج فارس توسط امریکا اماده کرد. انها برای ایجاد فشار حداکثری بر روی کشور ما به دنبال زمینه هایی برای فراهم کردن ائتلاف‌های جهانی هستند.
https://tinyurl.com/yykvn3wb
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65966
مهدی نوربخش
در حال حاضر سه چالش بزرگ سیاسی و امنیتی در مقابل ایران قرار گرفته است. این چالش‌ها اگر با درایت با آنها برخورد نشود، می‌توانند اثرات بزرگ تخریبی و هزینه های بالایی برای منافع و امنیت ملی کشور ما داشته باشند.
اول: اولین چالش از زمانی شروع شد که دولت و سپاه به ارزیابی نادرست از حفظ امنیت خلیج فارس نشسته و به عنوان کشوری که بزرگترین مرز ابی را با این بزرگراه ابی بین المللی دنیا دارد، تلاش نکردند که به‌دنیا نشان دهند که حفظ امنیت این منطقه ابی برای ایران حیاتی‌ست و همه تلاش خود را بکار می گیرد تا این ابراه بزرگ و حیاتی امنیت داشته باشد. ابتدا رئیس جمهور کشورمان اقای روحانی از بی امن شدن تنگه هرمز و تهدید ایران برای ایجاد این ناامنی سخن به‌میان اورده بود. اقای روحانی فکر نکرده بود که این تهدید پتانسیل انرا دارد که به تهدیدی برای ایران تبدیل شود و نا امنی این تنگه حیاتی و اقتصادی دوست و دشمن را در مقابل ایران متحد نماید. در بهترین حالت، دولت ایران می‌توانست و هنوز هم می‌تواند که تنگه هرمز را مسدود کند اما این تنگه به فاصله چند روزی باز می شود و برای کشور ما هزینه های بالایی را بدنبلل خواهد داشت. بستن تنگه هرمز ابتدا تمام کشورهایی را که برای تردد کشتی های نفتی و تجاری خود به این تنگه نیاز حیاتی دارند، متحد میکند. این اتحاد بدون شک کشورهایی نظیر عمان و قطر را نیز در بر خواهد گرفت. دوم، به ایجاد یک ائتلاف جهانی بر علیه ایران کمک خواهد کرد. جامعه جهانی به این تهدید رئیس جمهور عکس العمل منفی سریعی نشان داد و اقای روحانی مجبور شدد تا از مواضع گذشته خود کمی عقب نشینی کند. رئیس جمهور کشور ما مجددا و بدنبال اشتباه اول اشتباه دومی را مرتکب شده و گفت که اگر نفت ایران از این منطقه صادر نشود، نفت هیچ کشور دیگری هم صادر نخواهد شد. اگر چه امریکایی‌ها نه به فکر ان بوده و نتوان انرا داشته اند که ایران را از طریق مرزهای ابی در خلیج فارس محاصره کنند(Blockade) ، کاری گه در کوبا به دنبال بحران موشکی (Cuban Missile Crisis)خود با اتحاد جماهیر شوروی گذشته در اکتبر سال ۱۹۶۲ کرده بودند، اما صحبت های اقای روحانی زمینه را برای ایجاد یک ائتلاف برای امنیت تردد کشتی ها در منطقه خلیج فارس توسط امریکا اماده کرد. انها برای ایجاد فشار حداکثری بر روی کشور ما به دنبال زمینه هایی برای فراهم کردن ائتلاف‌های جهانی هستند.
https://tinyurl.com/yykvn3wb
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65966
بهرام نمازی؛ علیه موزه‌وارگی ملیون
پیمان عارف
۱– اگر آنچنان که در فلسفه‌های اگزیستانس می‌گویند وجود را در نسبت با زمان بسنجیم ، گذشته در برابر آینده، خود موجودیتی مستقل خواهد یافت. بدین سان ساحت گذشته چنانکه یاسپرس می‌گوید ساحت «توان‌بود» آدمی خواهد بود و ساحت آینده عرصه «طرح‌افکنی».
و باز در نسبت با زمان است که وجود آدمی از توان‌بودی اندک و طرح‌افکنی بسیار به سوی توان‌بود بسیار و طرح‌افکنی اندک در سیلان خواهد بود؛ گذشته‌ای که نام خاطره بر پیشانی‌اش نقش بسته و آینده‌ای که به‌نام امید میشناسیماش. درچنین فهمی از زیست آدمی در جهان خاطره و امید نسبتی عکس دارند. هر قدر وجود، زمان سپری شده بیشتری داشته باشد، خاطراتش بیشتر و امید و طرح‌افکنی‌اش در هستی کمتر خواهد بود.
به دیگر سخن هستی معمرانه و پیرانه‌سرانه، دیگر از جنس تغییر و طرح‌افکنی نیست؛ پیرانگی گرچه تهی از تغییرخواهی و طرح‌افکنی نیست اما در واقع عنصر اصلی هویت پیرانگی با خاطره و گذشته در هم آمیخته که جملگی ریشه در وضع موجود دارد.
پیرشدگی بنابراین پیش و بیش از آنکه یک امر فیزیکی باشد حالتی وجودی و روان‌شناختی است که شاید بتوان نام «پیرخویی» به آن داد و از حالتی وجودی سخن گفت که در نام امید به تغییر و طرح‌افکنی برای رخدادهای تحقق نیافته جای خود را به خاطرات گذشته و توضیح چگونگی تحقق رخدادهای گذشته می‌دهد.
در عارضه بسیار مشهور پیرشدگی که به بیماری آلزایمر میشناسیماش، وجود، دیگر رابطه‌ای با آینده، حال و حتی گذشته نزدیک ندارد اما گذشته دور را چنان به یاد می‌اورد که تو گویی نه در اکنون بلکه در آن گذشته دور می‌زید. هیچ چیزی در اکنون بیمار مبتلا به آلزایمر نیست که توجه او را جلب کند اما گذشته‌های دور برایش از چنان وضوحی برخوردار است که ساحت اکنون را به کناری می‌زند و بر جایش می‌نشیند.
عارضه پیرشدگی را تنها با امید و کنش معطوف به تغییر میتوان کناری زد و بر آن فائق آمد.
https://tinyurl.com/yxmssuzr
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65973
پیمان عارف
۱– اگر آنچنان که در فلسفه‌های اگزیستانس می‌گویند وجود را در نسبت با زمان بسنجیم ، گذشته در برابر آینده، خود موجودیتی مستقل خواهد یافت. بدین سان ساحت گذشته چنانکه یاسپرس می‌گوید ساحت «توان‌بود» آدمی خواهد بود و ساحت آینده عرصه «طرح‌افکنی».
و باز در نسبت با زمان است که وجود آدمی از توان‌بودی اندک و طرح‌افکنی بسیار به سوی توان‌بود بسیار و طرح‌افکنی اندک در سیلان خواهد بود؛ گذشته‌ای که نام خاطره بر پیشانی‌اش نقش بسته و آینده‌ای که به‌نام امید میشناسیماش. درچنین فهمی از زیست آدمی در جهان خاطره و امید نسبتی عکس دارند. هر قدر وجود، زمان سپری شده بیشتری داشته باشد، خاطراتش بیشتر و امید و طرح‌افکنی‌اش در هستی کمتر خواهد بود.
به دیگر سخن هستی معمرانه و پیرانه‌سرانه، دیگر از جنس تغییر و طرح‌افکنی نیست؛ پیرانگی گرچه تهی از تغییرخواهی و طرح‌افکنی نیست اما در واقع عنصر اصلی هویت پیرانگی با خاطره و گذشته در هم آمیخته که جملگی ریشه در وضع موجود دارد.
پیرشدگی بنابراین پیش و بیش از آنکه یک امر فیزیکی باشد حالتی وجودی و روان‌شناختی است که شاید بتوان نام «پیرخویی» به آن داد و از حالتی وجودی سخن گفت که در نام امید به تغییر و طرح‌افکنی برای رخدادهای تحقق نیافته جای خود را به خاطرات گذشته و توضیح چگونگی تحقق رخدادهای گذشته می‌دهد.
در عارضه بسیار مشهور پیرشدگی که به بیماری آلزایمر میشناسیماش، وجود، دیگر رابطه‌ای با آینده، حال و حتی گذشته نزدیک ندارد اما گذشته دور را چنان به یاد می‌اورد که تو گویی نه در اکنون بلکه در آن گذشته دور می‌زید. هیچ چیزی در اکنون بیمار مبتلا به آلزایمر نیست که توجه او را جلب کند اما گذشته‌های دور برایش از چنان وضوحی برخوردار است که ساحت اکنون را به کناری می‌زند و بر جایش می‌نشیند.
عارضه پیرشدگی را تنها با امید و کنش معطوف به تغییر میتوان کناری زد و بر آن فائق آمد.
https://tinyurl.com/yxmssuzr
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/65973