🍃استعفای معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران پس از افشای همکاری با سپاه

زیتون– محسن پورسیدآقایی٬ معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران٬ امروز (شنبه) استعفا کرد.
به گزارش فارس، شهردار تهران در خصوص «شایعاتی» درباره تغییر معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران گفت «اینکه ما هر روزه در شهر تهران و در شهرداری تهران تغییراتی داریم، امری طبیعی است».

در روزهای گذشته «زیتون» با انتشار یک نامه‌ی محرمانه از همکاری شهرداری با نهادهای امنیتی برای شناسایی معترضان آبان ماه خبر داد.

در هامش این نامه، که از طرف حسین طائب به شهردار تهران نوشته شده، نام  پورسعید آقایی، معاون مستعفی حمل و نقل ترافیک تهران، به چشم می‌خورد.

در این هامش،  پیروز حناچی، شهردار تهران، از پورسیدآقایی خواسته است که  با سازمان  اطلاعات سپاه «همکاری»  کند.

در این نامه حسین عظیمی به عنوان رابط اطلاعات سپاه با شهرداری در این همکاری معرفی شده است.

پیشتر حسن روحانی٬ رییس جمهوری٬ معترضان را تهدید کرده بود که کشف هویت ایشان از طریق دوربین‌های کنترل شهری ممکن است.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/70739

حداکثرگرایی به جای حداقل‌گرایی
ابراهیم نبوی

مبارزه با یک حکومت بر دو نوع است، یا قرار است مبارزه به نتیجه برسد و آن حکومت تغییر کند، یا قرار است ما نشان بدهیم که در حال مبارزه با حکومت هستیم. در بسیاری موارد، طولانی شدن مبارزه با یک حکومت وقتی پای حکومت سومی به میان می‌آید، سروکله گروهی پیدا می‌شود به اسم مبارزین رسمی( شامل: کارشناسان رژیم، آسیب‌شناسان رژیم، پروپوزال‌نویسان برای سقوط حکومت با کمترین هزینه در کوتاه‌ترین زمان ممکن، رسانه‌های ضدرژیم (تفریحی، سیاسی، آموزشی) و مواردی از این دست. در واشنگتن و پاریس و بروکسل پر است از این گروه از مبارزان. این گروه از مبارزان چنین خصوصیاتی دارند:

یک. نمی‌خواهد به پیروزی برسند، چون تخصص‌شان مبارزه با یک حکومت خاص است و اگر به پیروزی برسند، شغل شان را از دست می‌دهند.

دو. همیشه در حال مبارزه با رقیب هستند، چون به‌طور دائمی نسل جدیدی از مبارزین شکل می‌گیرند که این گروه باید گروه قبلی را از میدان به در کنند، در نتیجه معمولا بخش اصلی مبارزه این گروه‌ها با همدیگر است.

سه. مبارزه از راه دور را ترجیح می‌دهند. با گذشت دو دهه از زندگی این مبارزین معمولا آنها به کشور میزبان خو می‌کنند و جز فرهنگی آنیمیستی( شیئی‌مداری) در آنها باقی نمی‌ماند، تابلو و پرچم و هفت سین و فروهر و ستون‌های تخت جمشید در رستوران‌های دیزی‌سرا. این افراد نه که نخواهند به کشورشان برگردند، آنها نمی‌توانند این کار را بکنند. فرض کنید همین الآن اگر رضا پهلوی بخواهد به ایران برگردد، تمام زندگی‌اش از بین خواهد رفت. این موضوع در مورد بخش اعظم این مبارزین صدق می‌کند.
چهار. اپوزیسیون عوضی به جای اپوزیسیون واقعی. منظورم از عوضی توهین نیست، بلکه منظورم دقیقا اشتباهی است. گروه مبارزین حرفه‌ای معمولا اپوزیسیون تقلبی از داخل انتخاب می‌کنند و روی او تبلیغات می‌کنند. مثلا زندانی سیاسی که هیچ پیوندی با هیچ گروهی ندارد، یا مبارزی که بخاطر خالکوبی یا رقص فقط یک بار بازداشت شده، یا زندانی که به زبان فرانسه مسلط است و مصاحبه‌خورش ملس است. در بیرون نیز مبارزین معمولا استانداردهای کافی برای تبلیغات را دارند.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/70756

چرا جمهوری اسلامی آمار کشته‌گان آبان ۹۸ را اعلام نمی‌کند؟
«کی‌ بود، کی بود، من نبودم»
 
زیتون ـ محمدرضا سرداری: «ما از جنس شما هستیم. ما خادم مردم هستیم. متأسفانه اتفاق تلخی برای کشور ما رخ داد. اعتراض مردم نسبت به مسائل معیشتی امری طبیعی و پذیرفته شده است. کسی مخالف این نیست که مردم انتقادات خود را به اشکال مختلف بیان کنند» .

این گزاره‌های فرمانده پیشین نیروی دریایی سپاه، وزیر دفاع دولت اصلاحات و دبیر شورای عالی امنیت ملی در دوره ریاست جمهوری حسن روحانی است. شورایی که متهم است با صدور مجوز بکارگیری سلاح گرم برای سرکوب اعتراضات اخیر، باعث کشتار صدها معترض در سراسر ایران شده است. اما این گزاره تا چه میزان مورد پذیرش افکار عمومی قرار خواهد گرفت؟

چند روز پیش علی شمخانی به اتفاق لیلا واثقی، فرماندار شهر قدس به دیدار خانواده دو در غرب تهران رفت تا از آنان دلجویی کند. فرمانداری که در مصاحبه‌ای تصویری اعتراف کرد دستور تیر صادر کرده و این دستور را از طریق پیامک نیز به مردم اعلام کرده است. در این دیدار شمخانی گفت که ۸۵ درصد جان‌باختگان در شهرستان‌های تهران در هیچ اعتراضی شرکت نداشته‌اند و آنان با سلاح‌های سرد و گرم غیر سازمانی کشته شده‌اند. وی همچنین ادعای کشته سازی را از سوی مخالفان جمهوری اسلامی را تکرار کرد و آن را قطعی دانست.

محمدجعفر منتظری، دادستان کل کشور نیز اخیراً اعلام کرده در میدان ۷۲ تن قم از یک ماشین سواری پژو تعداد ۸۴ اسلحه شکاری با گلوله‌های خاص کشف و ضبط شده که شماری از جان‌باختگان اعتراض‌های اخیر با گلوله خاص این سلاح‌ها کشته شده‌اند. شبکه ۳ صدا و سیما نیز گزارشی منتشر کرد که وزارت اطلاعات، نیروی انتظامی و سپاه، طی یک سال و نیم اخیر تعدادی انبوهی سلاح شات گان کشف کرده‌اند که با هر بار مسلح شدن، قابلیت شلیک ۵ تیر را خواهد داشت که ساچمه‌های قرار گرفته در آن، حتی در فاصله نزدیک قابلیت قطع کردن پای فیل را هم دارد.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/70752

رای دادن یا رای ندادن، مسئله این نیست! نقدی بر بنیادگرایی انتخاباتی
سعید رضوی فقیه، جواد سلیمانی

درآمد: در کشور ما چند سالی‌ست که به جهت اسباب متعدد از جمله ناکامی جنبش اصلاحات در رسیدن به نقاط غیر قابل بازگشت و نیز ناکامی اصلاح‌طلبان در عملی ساختن شعارها و وعده‌های خود، جمعی کثیر از هواداران سابق اصلاحات در کارآمد بودن انتخابات و پارلمانتاریسم به مثابه راهبرد جنبش اصلاحی تردید کرده‌اند. این سرخوردگی از آنجا نشات می­گیرد که اصلاحات دوم خردادی از آغاز انتخابات-محور و انتخابات-پایه متولد شد و بیم­ها و امیدها و کامیابی­ها و ناکامی­هایش همواره به این یا آن انتخابات گره می­خورده است. از بروز نخستین نشانه­های ناکامی انتخاباتی اصلاح طلبان تا به امروز،  طرفداران تغییر شرایط و بهبود اوضاع با دو رویکرد نسبت به مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات، در دو سویه ایستاده‌اند. در یک سو گروهی با تکیه و تاکید بر مسالمت‌جویی اصلاح‌طلبانه تنها راه برون رفت را رجوع به صندوق­های رای و شرکت حداکثری در هر انتخابات حداقلی می­دانند؛ و در سوی دیگر نیز گروهی با اتکا به شواهد تجربی ناکامی و ناکارآمدی راهبرد پارلمانتاریسم در دو دهۀ گذشته بر عبور از این راهبرد پای می­فشرند. با این همه نمی­توان از یاد برد که هر دو گروه دست کم در یک فقره اشتراک نظر دارند و آن ساده‌سازی یک امر مرکب و پیچیده است. هر دو گروه گمان می­برند یا باید همۀ تخم مرغ­ها را در سبد انتخابات نهاد و یا یکسره از آن دل کند. در حالی که سناریوهای محتمل مواجهه با انتخابات در این دو مورد خلاصه نمی شود و متناسب با هر شرایط عینی و انضمامی می توان راهبردها و راهکارهای مرکب طراحی کرد تا بیشترین بهره برداری از فرصت­ها به نفع مردم و جنبش دموکراسی خواهی امکان­پذیر شود. نوشتار حاضر تلاشی‌ست برای تدارک و صورت‌بندی بنیادهای نظری لازم درباره انتخابات؛ و سپس ارجاع و اتکا به این بنیادهای نظری برای تحلیل عینی و انضمامی مقولۀ انتخابات و نقش و کارکرد آن به‌مثابه یک راهبرد در پیشبرد جنبش اصلاحی


https://zeitoons.com/70749

اعتراضات آبان ماه و اصلاح‌پذیری حکومت‌ها در گفت‌وگو با عباس عبدی

رژیم شاه هم قابل «اصلاح» بود

زیتون ـ طاها پارسا: وقایع آبان‌ماه، پیامدهای احتمالی آن و انتخابات پیش‌رو بهانه‌ی گفت‌وگوی  صریح و مفصل «زیتون» با عباس عبدی است.
https://t.me/zeitoons/4347

این تحلیل‌گر سیاسی، اگرچه در دو سال اخیر با اعتراضاتی از این دست مخالفت کرده، ولی این وقایع را فرصتی برای  ایجاد موازنه قوا و اصلاح اساسی امور در نظام سیاسی ایران می‌داند؛ فرصتی که به نظر آقای عبدی، حتی اگر حاکمان ایران از آن استفاده نکنند، مجوزی برای روی آوردن به رادیکالیسم سیاسی و انقلابی‌گری در جامعه ایران نیست. به همین خاطر او انتخابات را «بهترین» راه برای کاهش شکاف میان جامعه و حکومت می‌داند؛ البته «انتخاباتی» که ظاهرا نه حکومت حاضر به برگزاری آن است و نه شرکت‌کنندگان امید چندانی به آن دارند.

به نظر عباس عبدی همه نظام‌های سیاسی اصلاح‌پذیرند و رای انقلابیون ایران در سال ۱۳۵۷ درباره اصلاح‌ناپذیری رژیم شاه نیز اشتباه بوده است. این انقلابی سابق بر این نکته تاکید می‌کند که «اشتباه» را نباید تکرار کرد. هم از این‌رو وی با اعتراضات شبه‌انقلابی دی ۹۶ و آبان ۹۸ همراهی نمی‌کند؛ اگرچه می‌گوید ادعای منتقدینش درباره همدلی‌اش با سرکوب معترضین، به کلی کذب و دروغ است و دلایلش را در رد مدعای آنان با قاطعیت مطرح می‌کند.

خواننده‌ی این گفت‌وگو در انتها – احتمالا- متوجه خواهد شد که چرا عباس عبدی در میان تحلیل‌گران سیاسی امروز ایران از جایگاهی «ویژه» و غالبا «متفاوت» برخوردار است؛ جای‌گاهی که الزاما به معنای موافقت یا مخالفت با عبدی نیست. گفتنی است که در این مصاحبه، واژه «حکومت» در تمامی موارد به معنای نظام سیاسی به کار رفته است نه به معنای قوه مجریه.

خواننده گفت‌وگوی مفصل زیتون با عباس عبدی باشید:


https://zeitoons.com/70738

تشکیل کمیته بحران برای مرگ زنجیره‌ای دانشجویان در اهواز
#زیتون_دانشجو | ۱۶

زیتون : در پی مرگ زنجیره‌ای ۴ دانشجوی دانشگاه‌های اهواز و کشف پیکرهای‌شان در دو هفته گذشته، کمیته بحران تشکیل شد. رئیس دانشگاه علوم پزشکی اهواز گفت: «کمیته بحران با حضور جمعی از پزشکان در دانشگاه تشکیل شده و موضوع در حال بررسی و پیگیری است».

رضا شاهمرادی (دانشجوی کامپیوتر دانشگاه چمران)، شمس‌الدین یزدان‌پناه (دانشجوی زیست‌شناسی دانشگاه چمران)، فاطمه ارسطو (دانشجوی پزشکی دانشگاه جندی‌شاپور) و ماجد سیاحی (دانشجوی داروسازی دانشگاه جندی‌شاپور) چهار دانشجویی هستند که درباره مرگ مشکوک‌شان اظهارات متناقضی مطرح شده است.
کمتر از دو هفته پیش مرگ دو دانشجوی دانشگاه شهید چمران اهواز نیز تایید و گفته شد که یکی به علت خودکشی جان داده و دیگری پیکر بی جانش در ساختمانی نیمه کاره پیدا شده است. این بار اما فرهاد ابول‌نژادیان، رئیس دانشگاه علوم پزشکی اهواز در توضیح خبر جدید می‌گوید: «روز گذشته یک دانشجوی پسر رشته داروسازی در کلاس درس بدون علائم تنفسی و قلبی پیدا شده و به بیمارستان گلستان اهواز منتقل شده و عملیات CPR (احیای قلبی، ریوی) انجام گرفت اما نتیجه‌ای نداشت و دانشجو فوت شده بود. همچنین یک دانشجوی دختر رشته پزشکی نیز فوت شده که خانواده وی در هنگام بیدار کردن او از خواب متوجه مرگ فرزندشان می‌شوند. علت فوت این دانشجویان در دست بررسی است و کمیته بحران با حضور جمعی از پزشکان در دانشگاه تشکیل شده و موضوع در حال بررسی و پیگیری است».

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/70815

در ستایش انقلاب
محمد برقعی
 
بهار انقلاب که سپری شد و باد خزان خشونت و سرکوب که وزید پرندگان بسیاری از سرما و بیم صیاد کوچ کردند؛ بسیاری از آنان که ماندند لب‌گزیده که چه شد که گل ها پرپر شدند.
این خشونت از کجا پدید آمد. چه شد که یاران و همسنگران تیغ بر روی دوست کشیدند و همسایه حرمت دوستی سالیان را نگه نداشت.
کم کم زمزمه‌ها و گلایه‌ها فریاد شد «مرگ بر انقلاب»؛ که انقلاب نجات‌بخش نیست، بلکه ویرانگر است آن یکی طوفانش خواند و دیگری سیلاب. یکی آتش دانست که بر خرمن جامعه می‌افتد و آن دیگری آن را به تیری تشبیه کرد که در طویله گاوها شلیک شود و «گاوهای رها شده همه کس ر بر سر راهش لگد کوب می‌کنند.»
اندک اندک این گلایه‌های موردی شکل فلسفی گرفت که تاریخ نشان داده انقلاب طوفانی است ویرانگر که می‌آید و همه جا را به ویرانی می‌کشد. انقلاب فرانسه و شوروی و چین تحسین نمی‌شد بلکه شیوه تحول تدریجی انگلستان بر آن آتش فشان‌ها برتری یافت و چه انقلابیون بسیاری فریاد برداشتند که «مرگ بر انقلاب»؛ بلایی که دیدیم با ما چه کرد. ایرانیان را ناگزیر کرد که سر در جهان بگذارند و کشور  ایران را هم صدسال به عقب رانند. البته این فریادها بیشتر از دهان بخش متجدد جامعه بر می‌آمد و کم کم به اقشار دیگر سرایت می‌کرد.
در تحسین انقلاب
سخن از دست آوردهای انقلاب و مدعی شدن که دستاوردهای انقلابات به ویژه انقلاب ایران که ایرانیان ویرانگرترینش می‌دانند جسارت بسیار می‌طلبد و از پیش می‌دانم بیش از آن که عموم خوانندگان نوشته را به پیشگاه عقل ببرند و در مسلخ دل خونینشان سر می‌برند و بجای داوری به ستیز با آن بر می‌خیزند. بر طبل اتهامات می‌کوبند که نویسنده در پی رضایت دل اربابان قدرت است تا بیان درد ملت.
پیش از ورود به مطلب ذکر یک نکته بسیار اساسی است و راه را  بر بسیاری از کج فهمی‌ها می‌بندد:


متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/70844

ادای دین به مرد صدق و راستی
حسن یوسفی اشکوری
 
۲۹ آذرماه ۹۸ مصادف است با دهمین سالگرد رحلت زنده یاد آیت‌الله حسینعلی منتظری. یاد و خاطره آن بزرگ را گرامی می‌داریم. او از جهاتی حق بزرگی بر گردن افراد و گروه‌های مختلف و حتی متضاد اجتماعی جامعه کنونی ایران دارد. بدین مناسبت و به عنوان ادای دین به آن شخصیت اثرگذار و محبوب خاص و عام، در آغاز خاطره‌ای نقل می کنم و بعد شرحی کوتاه خواهم آورد.

در سال ۱۳۴۹ آیت‌الله سید محسن حکیم در عراق درگذشت. در سنت دینی و حوزوی، معمول است که وقتی یک مرجع با نفوذ و دارای مقلدان بسیار فوت می‌کند، راه برای گسترش دایره مقلدان مراجع بالفعل و هم‌تراز و حتی مجتهدان مدعی مرجعیت کم نفوذ هموار می‌گردد. در این میان حامیان و به ویژه طلاب و فضلای پیرامونی هر یک از مراجع بالفعل تلاش می‌کنند که مقلدان مرجع درگذشته را به مرجع مورد نظر خود جلب کنند و در واقع آن مقلدان را در سلک مقلدان مرجع مطلوب و مقبول خود درآورند.
در دهه چهل و پنجاه من نیز از طلبه‌هایی در قم بودم که برای جلب و جذب مقلدان به مرجع تقلید مقبول خودم یعنی آیت‌الله خمینی تلاش می‌کردم. البته لازم است در همین‌جا بگویم در آن دوران چنین کوشش‌هایی برای خمینی عمدتا از سر صدق و اخلاص و ایمان بود چرا که نه نامی داشت و نه نانی و بلکه با انواع خطرات نیز همراه بوده است. کسانی که در آن فضا زیسته‌اند می‌دانند که در آن دوران هر نوع تبلیغ برای خمینی حساسیت‌های دستگاه امنیتی را بر می‌انگیخت. بخش زیادی از بازجویی‌های افراد (از جمله خودم من در زندان کمیته تهران) در همین زمینه بود.

دوست طلبه‌ای داشتم اهل رودسر و او مقلد حکیم بود. پس از درگذشت حکیم من بیش از گذشته تلاش کردم او را در سلک مقلدان خمینی درآورم. اما او آدم سختگیری بود و به سادگی قانع نمی‌شد که خمینی اعلم از دیگران است. برای این که نظر اهل نظر را بپرسیم تا او قانع شود، با چند نفر صحبت کردیم. البته من کسانی را برای رأی‌زنی در نظر می‌گرفتم که تمایل به آیت‌الله خمینی داشتند. چرا که در این صورت هدف من بهتر حاصل می‌شد.

یک بار پس از نماز مغرب در مسجد امام حسن عسکری قم نزد آیت‌الله علی مشکینی رفتیم. موضوع را گفتم و از ایشان خواستم مرجع اعلم را معرفی کند. ایشان لحظه‌ای درنگ کرد و گفت آقایان خویی، خوانساری و خمینی (سه نفری که بعدها بین ما به سه «خ» شهرت یافت). گفتم: حاج آقا! یک نفر را بفرمایید، ایشان که نمی‌خواهد از سه نفر تقلید کند. باز همان حرف را تکرار کرد و گفت من این سه نفر را مساوی و جایزالتقلید می‌دانم. درنگ جایز نبود و برخاستیم.

مدتی بعد از سه راه موزه می‌گذشیم. آقایان مکارم شیرازی و جعفر سبحانی (که به دوقلوهای حوزه معروف بودند چرا که هم هم مباحثه بودند و هم غالبا با هم بودند) دیدیم که ار روبرو می‌آیند. دوستم گفت برویم از این آقایان بپرسیم. مخالفت کردم. گفتم این آقایان از حامیان آیت‌الله شریعتمداری هستند و پاسخ نمی‌دهند و یا پاسخ درست نمی‌دهند. او اصرار کرد. ناگزیر جلو رفتیم و سلام گفتیم. طبق معمول من آغاز کردم و خواسته را مطرح کردم. آقای سبحانی به محض دریافت مضمون پرسش، فورا جدا شد و رفت چند قدم جلوتر ایستاد تا اصولا در معرض پاسخ نباشد. اما آقای مکارم ایستاد و پس از شنیدن خواسته ما گفت همه علما و مراجع صلاحیت دارند و می‌توان از هر یک از اینان تقلید کرد. تأکید کردم که این درست ولی ایشان می‌خواهد از یکی تقلید کند. او باز همان حرف خود را تکرار کرد. در نهایت با این جمله که کمی صبر کنید شاید به زودی روشن شود، راه افتاد و رفت.

چندی بعد یک بار تصادفا از زیر گذر خان می‌گذشتیم. دیدم آقای منتظری از پائین (از طرف عشقعلی) به بالا می‌آید. گیوه به پا داشت و تند تند حرکت می‌کرد. با خوشحالی به دوستم گفت برویم از منتظری بپرسیم. رفتیم جلو و سلام گفتیم. وقتی متوجه شد که حرف داریم ایستاد. همان پرسش مورد نظر را مطرح کردم. هنوز جملات من تمام نشده بود...
متن کامل در زیتون:


https://zeitoons.com/70930

بچّه کُرد
( اختصاصی زیتون)

نه باری که دیگر بلغزد زپشتش
نه سرما، نه سوزی که کوبد به مشتش
 
نه خاکی که دیگر به زلفش نشیند
نه بیم فشنگی که صبحش بچیند
 
نه دیگر غمِ بار و راه و غمِ زندگی
نه بازوی فرسوده و دَم به دَم مُردگی
 
نه شیرین نانی، نه آهِ همیشه
نه کوهی، نه فرهادِ راهی، نه تیشه
 
نه آن کهنه جامه، قبای برادر
که فرهاد یخ زد به پای برادر
 
که سردَ ست، سردَ ست و آهی نمانده ست
که راهی بجز کُرد ماندن نمانده ست
 
من و برف و کوه و چنین پای تُرد
نگویید فرهاد رفت و نانی نخورد

ستم سربسر کرد و "آزاد" مُرد
و رویای "فرهاد"، همان بچّه کُرد !

جمشید فرجی

براندازی در حال برند شدن است
اعتراضات آبان‌ماه، انتخابات و اصلاح‌طلبان در گفت‌وگو با احمد زیدآبادی

زیتون ـ طاها پارسا: روزانه در کانال تلگرامش یادداشت‌های کوتاهی درباره مسائل روز می‌نویسد که غالبا انتقادی‌اند. برایش هم فرقی نمی‌کند که فرد مورد انتقاد چه‌کسی باشد، از میرحسین موسوی که به تمامی در کنار معترضان ایستاد تا محمدخاتمی که قدردان رهبری شد و برای مشارکت در انتخابات زودتر از همیشه فعال شد؛ از اپوزیسیون خارجی و برانداز تا اپوزیسیون اصلاح‌طلب داخلی؛ از امامان جمعه و جماعت تا وزرا و دولت روحانی.  و حالا خودش هم مورد انتقاد قرار گرفته که چرا فقط انتقاد می‌کند و راهکاری ارائه نمی‌دهد.

این انتقادها و شرایط سیاسی روز، بهانه‌‌ای شد تا «زیتون» با احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار و دبیرکل ادوار تحکیم، به گفت‌‌وگو بنشیند.

زیدآبادی در این گفت‌وگو، از جای‌گاه یک اصلاح‌طلب از عمل‌کرد اصلاح‌طلبان انتقاد می‌کند و می‌گوید براندازی در حال برند شدن است اگر چه هنوز مردم دنبال راه‌های کم هزینه‌ترند. پیشنهاد همیشگی‌اش را برای کنار‌گیری موقت از قدرت تکرار می‌کند و از یک‌دست شدن قدرت ولو از سوی نظامیان یا اصول‌گرایان دفاع می‌کند و این‌کار را سبب پاسخگو شدن آن‌ها می‌داند. شرکت در انتخابات پیش‌رو را بی‌معنا و حتی زیان‌بار دانسته اما قضاوت اخلاقی در خصوص شرکت‌کردن در انتخابات را جایز نمی‌بیند. می‌گوید میرحسین موسوی با صدور آن بیانیه بی‌گدار به آب زده و از بیانیه ۷۷ نفر انتقاد می‌کند و البته به برخی از انتقادها درباره مواضعش در این‌باره پاسخ می‌دهد .

خواننده‌ی این گفت‌وگو-احتمالا- در انتها درخواهد یافت که چرا احمد زیدآبادی با هیچکدام از جریان‌های سیاسی روز آبش در یک جوی نمی‌رود و از نوعی «تنهایی» و جای‌گاهی «متفاوت» در میان اصلاح‌طلبان برخوردار است.

متن کامل این گفتگو را در ادامه بخوانید:


https://zeitoons.com/70895

«بی‌مسئولیت» کیست آقای زیدآبادی؟
علی کشتگر

آقای احمد زیدآبادی در گفت‌وگو با سایت زیتون درباره شرایط کنونی ایران، نظام سیاسی حاکم، اصلاح طلبان و بیانیه اخیر میرحسین موسوی در حمایت از اعتراضات مردم، نظرات عجیب و متناقضی ابراز داشته که علی القاعده از یک صاحب‌نظر «مسوول» و «متعهد» بعید است. از آنجا که ایشان هم از بیانیه میرحسین موسوی با عبارت «بی گدار به آب زدن» و  «بی مسوولیتی»  انتقاد کرده و هم میرحسین موسوی را به سکوت دعوت کرده است برآن شدم که چند کلمه زیر را در پاسخ به فرمایشات ایشان بنویسم:
گفته‌اند:  «وضعیت ایران در عرصه‌های مختلف به گونه ای است که نظام سیاسی باید هر چه زودتر تصمیم های عاجلی بگیرد»  اما «آنچه آن (نظام سیاسی) را از تصمیم گیری بازداشته. همین شکاف درون قدرت است که «به نظرم اگر این مشکل به نحوی حل شود، تصمیم گیری های مشکل با پیامدهای بسیار گسترده در سیاست داخلی و خارجی اجتناب ناپذیر خواهد شد… به همین علت من یکپارچه شدن قدرت را مفید می دانم و این تقابل کنونی را در سطوح بالا منجر به آشفتگی بی دروپیکر تلقی می کنم».

صرف‌نظر از شباهت این حرفها با آرزوها و منویات آقای خامنه ای که اگر اصل ادعا درست می بود اشکالی نداشت، معلوم نیست آقای زیدآبادی چرا فکر می کند اگر قدرت کاملا یکدست شود، آقای خامنه ای تصمیمات مفیدی خواهد گرفت که منشاء «پیامدهای گسترده در سیاست داخلی و خارجی» ایران خواهد شد؟ با این ادعای بی بدیل و بی دلیل می توان گفت که منشاء همه بی تصمیمی ها و سیاست های کلان داخلی و خارجی که ایران را به این روز انداخته نه ماهیت حکومت و خود کامگی ولایت مطلقه فقیه و نه نگرش ایدئولوژیک هسته اصلی قدرت بلکه شکافهای درون جمهوری اسلامی و حضور همفکران اصلاح طلب آقای زیدآبادی در حاکمیت بوده است. گویی هسته اصلی قدرت می خواهد اصلاحات انجام دهد، اما اصلاح طلبان که البته وقتی شریک قدرتند همه جور همراهی با آقای خامنه ای دارند، مزاحمند!

مساله یکدست کردن حکومت سرابی است که هر دو ولی فقیه در تسویه ها و تصفیه های فراوانی که از سقوط بازرگان و عزل بنی صدر و سرکوب های دهه ۶۰ و عزل آیت الله منتظری تا حصر میرحسین موسوی و مهدی کروبی و غیره به دنبال آن دویده اند و به جایی نرسیده اند و این اساسا ربطی به بود و نبود اصلاح طلبان ندارد بلکه به ماهیت قدرت سیاسی روحانیون شیعه و برخی عوامل اجتماعی و تاریجی دیگر ایران مربوط می شود.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71042

چرا روحانی تانگو نمی‌رقصد؟

زیتون ـ یلدا امیری: خبر سفر حسن روحانی به ژاپن حاشیه‌های بسیاری در رسانه‌های اصولگرا و وابسته به سپاه پاسداران داشت این رسانه‌ها از احتمال مذاکره با آمریکا نوشتند و آن را به خودکشی سامورائی تعبیر کردند. برخی رسانه‌های غربی نیز گمانه‌زنی کردند که احتمالا این سفر برای رساندن پیامی به آمریکا، یا زمینه‌سازی مذاکره‌ای باشد. تا جایی که چند مقام دولت ایران چنین احتمالی را تکذیب کردند.

البته ناگفته روشن بود که مطرح شدن بحث روابط ایران و آمریکا در این سفر گریزناپذیر است. روحانی در جریان این سفر یکی به نعل زده و یکی به میخ، از سویی از پیشنهاد جدید ژاپن برای شکستن تحریم ها سخن گفته و از سوی دیگر تهدید کرده که ایران از برجام خارج خواهد شد.
خبرها در مورد گفتگو های حسن روحانی، رئیس جهور ایران و آبه شینزو، نخست وزیر ژاپن قطره چکانی منتشر می شود و با گذشت دو روز از بازگشت روحانی به ایران بخش هایی از گفتگوها منتشر شده است.
عباس عراقچی، معاون سیاسی وزیر امور خارجه در مصاحبه با شبکه «ان.اچ.کی» ژاپن گفته است: «ایران قصد دارد روابطش با ژاپن را مستحکم کند و همه راه ها را باز نگه دارد. این مشکل از تحریم های یک جانبه و غیر قانونی ایالات متحده آمریکا نشات می گیرد، در غیر این صورت روابط دو کشور خوب است.»

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71015

۱۵۰۰کشته در آبانِ خونین ایران
قتل عام؛ وقتی «آقا» بخواهد کار را «جمع» کند

زیتون ـ سولماز ایکدر: زخم حاصل از اعتراضات آبان ماه همچنان در حال خون‌ریزی است؛ کاری‌تر از زخم حاصل از «جنبش سبز» و اعتراضات دی ماه سال ۹۶.
این زخم‌ها تا روزی که تعداد دقیق کشته‌شدگان و آسیب‌دیدگان اعلام نشود و مسببان آن معرفی و مجازات نشوند٬ درمان نخواهد شد.

این بار اما تغییر رویکرد جمهوری اسلامی٬ در هرچه عمیق‌تر شدن این زخم٬ نقش به سزایی داشت. همزمان با سرکوب گسترده٬ این بار اینترنت‌ها نیز قطع شد تا جمهوری اسلامی در بی‌خبری کامل، ۴۸ ساعته همه چیز را «جمع کند»

ترس نظام از ابعاد اعتراضات٬ منجر به آن‌چنان کشتار و سرکوبی شد که هر روز بخش جدیدی از آن آشکار می‌شود.

«سرکوب گسترده»  تنها تفاوت اعتراضات آبان ماه با مجموعه اعتراضات پیش از آن نبود٬ این بار رهبر جمهوری اسلامی مستقما مسئولیت ایجاد اعتراض یعنی افزایش قیمت بنزین را برعهده گرفته  و شخصا دستور سرکوب صادر کرده است.

سرکوب اعتراضات آبان ماه٬ نقطه عطفی در کارنامه رهبری آیت‌الله خامنه‌ای
امروز خبرگزاری رویترز در گزارشی در خصوص اعتراضات آبان ماه به نقش آیت‌الله خامنه‌ای در سرکوب آن پرداخته و بر اساس «سه منبع نزدیک به حلقه اصلی اطرافیان رهبر جمهوری اسلامی» نوشته است که سرکوب شدید معترضان با دستور مستقیم رهبر جمهوری اسلامی صورت گرفته است.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71045

علی کشتگر و اصل صورت مسئله!
احمد زیدآبادی

از آدمی با سن و سابقۀ علی کشتگر طبعاً انتظار می‌رود که هر گاه می‌خواهد سخنی را به نقد آورد، ابتدا درونمایۀ آن را به روشنی مطرح سازد و بعد لوازم، کاستی‌ها، تناقضات و پیامدهای آن را مورد انتقاد قرار دهد.

کشتگر اما با نقدی که بر مصاحبۀ من با سایت زیتون در همان سایت نوشته، نشان داده است که بعد از آن همه تجربه‌های تلخ و تلاطماتی که پشت سر گذاشته، گویی چندان التفاتی به اصول و آداب نقد پیدا نکرده و در این سن و سال، ترجیح می‌دهد همچون نوجوانی هیجان‌زده اصل موضوع مورد مناقشه را به کناری نهاده و با به میان آوردن پاره‌ای مسائل پیرامونی و حاشیه‌ای، آن هم به طور کاملاً تحریف‌آمیز، صورت مسئله را به کلی پاک کند.

در واقع در آن مصاحبه اصل حرف من این بود که انقلاب صرف نظر از اینکه خوب باشد یا بد، نیاز به رهبری منسجم، برنامۀ روشن، استراتژی مدون، تاکتیک‌های پیچیده، تشکیلات و سازماندهی گسترده، امکانات مالی و تدارکاتی انبوه، توان حمایت و حافظت از جمعیت دخیل در انقلاب و مدیریت و هدایت آنها به سمت و سوی اهداف از پیش تعیین شده و موارد دیگری از این قبیل دارد.

آقای کشتگر به جای آنکه توضیح دهد کدامیک از این موارد را فراهم کرده که مردم را امر به انقلاب می‌کند، به درخواست من از میرحسین برای ایضاح بیانیه‌اش چسبیده و نتیجه گرفته است که من خواهان سکوت در برابر هر رفتار دستگاه حاکم شده‌ام!

گویا آقای کشتگر بر این گمان است که انقلاب به تمهید و امکانات چندانی نیاز ندارد و اگر هم داشته باشد، میرحسین آن را در اختیار دارد و به نیابت از وی و دوستانش آن را به انجام می‌رساند!

عجیب‌تر از آقای کشتگر اما توئیت دوست دیرآشنا علی افشاری بود که مرا از ترمز شدن بر سر راهِ گذار انقلابی به دمکراسی برحذر داشته بود!

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71081

زیدآبادیِ متاخر و مانع‌تراشی ذهنی پیرامون انقلاب
علی افشاری

دوست گرامی احمد زیدآبادی در پاسخ به نوشته‌ی آقای کشتگر در زیتون تعریضی به بنده کرده‌اند که گویی لوازم و شرایط انقلاب را نمی‌دانم، عصبی هستم و شتابزده و هیجانی سخن می‌گویم و جان مردم را به خطر می‌اندازم! و با مقایسه نامرتبط با ۱۸ تیر به من یادآوری کرده‌اند که توان مدیریت چند صد دانشجوی خشمگین را نداشته‌ام!
برای مدتی خیره و متعجب شدم که واقعا این احمد زیدآبادی است که چنین کلماتی را نوشته است؛ آن هم با مقدمه‌ای که خطاب به علی کشتگر نوشته و تذکر داده که آداب و اصول نقد باید رعایت شود! اما خود آقای زیدآبادی متاخر که به نظر من نه تنها نشانی از زیدآبادی آشنا برای من ندارد بلکه در نقطه متفاوتی قرار گرفته، اصول منطقی نقد و الزامات بحث و استدلال را رعایت نکرده و با صورتبندی غلط از مسئله ادعاهایی را مطرح کرده اند که ارتباطی به مواضع من ندارد.

ابتدا از ۱۸ تیر شروع می کنم که گویی گذشت زمان باعث شده تا حافظه‌شان دچار مشکل شده و در نتیجه روایت غلط تاریخی را طرح کرده‌اند. در ۱۸ تیر هزاران دانشجوی معترض و ده ها هزار مردم خشمگین حضور داشتند. بنده هم کسی هستم که به شهادت ناظران حوادث کوی دانشگاه در حالی که دانشجویی ۲۶ ساله بودم، توانستم جمعیت خشمگین چند ده هزار نفره را بدون اینکه یک سنگ پرتاب کنند از جلوی ساختمان وزارت کشور به کوی دانشگاه تهران روانه کنم. البته ادعایی نداشته و ندارم و خودم را هم سوپرمنی نمی دانم که قرار است انقلاب آینده را از واشنگتن دی سی رهبری کنم!
دفتر تحکیم وحدت در جنبش اعتراضی ۱۸ تیر رویکرد اصلاح‌طلبی پارلمانتاریستی داشت و از طرف دیگر هم اساسا شرایط جامعه ایران در آن مقطع پذیرای انقلاب نبود. طبیعی بود تحکیم با خط آشوب و نگرش های غیر اصلاح‌طلبانه مرزبندی کرد و این کار هم نه در انتهای کار بلکه از همان آغاز انجام شد. اما مشکل اصلی فقط روایت غلط تاریخی نیست، بلکه اساسا قیاس نابه‌جا است. شرایط اجتماعی و سیاسی ایران در سال ۹۸ تفاوت های اساسی با ۲۰ سال پیش دارد. سیر تحولات سیاسی و اتفاقا تجربه ناکامی جنبش اعتراضی ۱۸ تیر باعث شده تا رویکرد انقلابی در افق سیاسی ایران تقویت شده و حرکت های اعتراضی سنگین و گسترده‌ای چون آبان ۹۸ رخ بدهد که با ساختار قدرت جمهوری اسلامی مشکل دارد. تغییر دیدگاه سیاسی بنده از رفورم به انقلاب نیز به میزانی ریشه در تجربه نافرجام جنبش اعتراضی ۱۸ تیر و ریشه یابی ساختاری و رویکردی مشکلات دارد.

آقای زیدآبادی مدعی شده است که «مدافعان ضرورت انقلاب در ایران طرح و برنامه و استراتژی و امکانات و تشکیلات و نداشته و به فلسفه‌بافی و زجموره و عصبانیت و تحریک و پرخاش و ادعا و ناسزا مشغول هستند»! آقای زیاد آبادی یک مورد مستند در این خصوص در مورد بنده مثال بزنند که چنین برخوردی داشته ام. بر عکس مخالفان انقلاب جز برخوردهای کلیشه ای، هراس‌افکنی، چشم‌پوشی بر تحولاتی که در ابعاد مفهومی و سیاسی انقلاب در دهه های اخیر رخ داده است، خلط مباحث تاریخی و اتفاقا ناسزاهای سیاسی و اتهام‌زنی و مصلحت‌اندیشی‌های نابه‌جا که خروجی ناخواسته آن چیرگی بیشتر اقتدارگرایان و نهاد ولایت فقیه بوده ، سخنی نداشته اند. آنها چشم بر روی واقعیت های سیاسی بسته اند وبا مانور بر روی ملاحظات و بعضا شیفتگی های هویت‌طلبانه به رویکردهای رفورمیستی به برخوردهای تخیلی در سیاست روی آورده اند. آقای زیدآبادی تجربه برخورد با یک گروه کوچک ولی پرهیاهو در اپوزیسیون را مدت‌ها است به همه مخالفان‌خواهان تغییر جمهوری اسلامی تعمیم داده و پراتیک سیاسی‌اش هم عمدتا معطوف به تقابل با این مساله شده که گویی آنها در پشت دروازه پایتخت بوده و هر آینه ممکن است کشور را تسخیر کرده و به انتقام گیری از آقای زیدآبادی روی آورند!

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71113

ایران؛ انتخابات در نظام‌های غیردموکراتیک
مهدی نوربخش

درآمد: مجددا بحث انتخابات و شرکت و عدم شرکت در آن در ایران بسیاری از گروه‌های مختلف سیاسی را به‌خود مشغول داشته است. اما این‌بار بحث شرکت در انتخابات مخالفین زیادی دارد. در درون احزاب اختلاف بر سر شرکت در انتخابات در این دوره افزایش یافته است. بسیاری از فعالین سیاسی، انتخابات را با گذشته مقایسه کرده و احساس می‌کنند که صحنه سیاست در ایران با چالش‌های جدیدی روبرو شده است که باید در استراتژی سیاسی گروه‌های اصلاح‌طلب برای ایجاد تغییرات در کشور تاثیر گذارد و نمی‌توان مثل گذشته به سیاست در کشور نگاه کرد.
اما چرا این بار و در این دوره بسیاری مخالف شرکت در انتخابات شده‌اند؟ چرا شرکت در انتخابات اینقدر مشکل‌ساز شده است؟
اعتراضات آبان‌ماه در کشور تاثیر بسیار عمیق و عظیمی روی نگرش گروه های سیاسی به سیاست گذاشته است. بسیاری از فعالان سیاسی که خود در رهبری اصلاحات بوده‌اند اذعان می‌کنند که جنبش اصلاح طلبی پایه های اجتماعی خود را از دست داده است. حداقل چهار مولفه بعد از اعتراضات آبانماه صحنه سیاست کشور را آشکارا دگرگون کرده است و نتیجتا عرضه تحلیل‌ها و استراتژی جدید برای روند اصلاحات ساختاری را در کشور غیر قابل اجتناب کرده است.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71156

… که آهی جهانی به هم برکند
ابوالفضل قدیانی، علیرضا رجایی

چهل‌ویک‌ سال پیش رهبری انقلاب ۵۷ در چنین ماهی به بهشت‌زهرا رفت‌ و ازمصیبتِ‌ زن‌ها و‌ مردهای
جوان ازدست‌داده گفت و از این‌که شانه‌های وی نمی‌تواند سنگینی این‌ مصیبت را تاب‌ آورد. او گفت:«سرنوشت هر ملّتی به دست خودش است”»و این‌که رژیم سلطنتی وخلاف عقل و برخلاف حقوق‌بشر است».
چهاردهه از آن تاریخ گذشته‌ است اما هم‌چنان همان سخنان را باید به شکل غم‌بارتری تکرار کرد زیرا که بسیار زود آن عهدها شکسته‌شد و نظامِ سیاسیِ پس از انقلاب نیز هرگز «جز سرِ جور و ستم نداشت». حکومتی که وعده‌ی «عقل» و «حقوق‌بشر» می‌داد و‌ چنین می‌نمود که می‌خواهد دیگر هیچ خانواده‌ای در اندوه از دست دادن جوانان معترض نباشد و داغ اندوه آن‌ها بر هیچ شانه‌ای سنگینی نکند، هیچ‌گاه به آن وعده‌ها پای‌بندی نشان نداد و اکنون نیز به آسانی دستور تیر می‌دهد. آنها حتّی مانع از برگزاری مراسم یادبود شهیدانی می‌شوند که لااقل در سال ۵۷ انجام بدون دشواری آن میّسر بود. این سخنِ امروزِ مردم است که می‌گویند: «این چه اقتدار پوشالی‌ای است که از هراس یک‌ مجلسِ  عزاداری، سه روز است که خیابان‌ها را پادگان و سه نسل از یک خانواده را بازداشت کرده‌‌اند». آن‌ها می‌گویند: «پشت هر نامی، دریایی از خشم و اندوه پنهان است». چهل روز گذشته‌ است و هنوز از اعلام رسمی تعداد شهدا، مجروحان و بازداشت‌شدگان سرباز می‌زنند و هر آماری را که از هر کجا منتشر می‌شود، محکوم می‌کنند که این جنگ روانی «دشمن»است. مردم امّا به طعنه می‌پرسند: «در عجبیم چگونه آمار تفکیکیِ ۴۰ میلیون رای را در سال ۸۸ یک شبه دراوردند امّا آمار تفکیکی شهدای آبان‌ماه هنوز در ابهام مانده‌است».
پرکردن خیابان‌ها از نیروی سرکوب و بدل ساختن آن به پادگان، هیچ نشانه‌ای از پیروزی یک حکومت مقتدر در خود ندارد. در ۱۳ آبانِ  همان سال ۸۸ بود که‌ میرحسین گفت: «آن‌چه در خیابان‌ها دیدم یک لشگرکشی عظیم برعلیه مردم بود. من تا امروز چنین صحنه‌ای از این‌همه نیرو را ندیده بودم. اگر آن روز یک نفر هم به خیابان نمی‌آمد باز نشان از پیروزی مردم داشت. این یعنی خوفی هست از عظمتی که وجود دارد».
چنین سخنانی امروز نیز برای ما آشناست. چهل روز از آبان‌ماه خونین می‌گذرد و هنوز بازداشت‌ها به قوّت خود باقی است، اینترنت اختلال دارد، نرگس محمدی که در زندان و در اعتراض به سرکوب‌ها متحصن شده‌ بود با ضرب و شتم به زندان زنجان تبعید می‌شود اما خوف و وحشت از عظمت مردم هم‌چنان ادامه دارد...

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71199

ایران؛ انتخابات در نظام‌های غیردموکراتیک
مهدی نوربخش

درآمد: مجددا بحث انتخابات و شرکت و عدم شرکت در آن در ایران بسیاری از گروه‌های مختلف سیاسی را به‌خود مشغول داشته است. اما این‌بار بحث شرکت در انتخابات مخالفین زیادی دارد. در درون احزاب اختلاف بر سر شرکت در انتخابات در این دوره افزایش یافته است. بسیاری از فعالین سیاسی، انتخابات را با گذشته مقایسه کرده و احساس می‌کنند که صحنه سیاست در ایران با چالش‌های جدیدی روبرو شده است که باید در استراتژی سیاسی گروه‌های اصلاح‌طلب برای ایجاد تغییرات در کشور تاثیر گذارد و نمی‌توان مثل گذشته به سیاست در کشور نگاه کرد.
اما چرا این بار و در این دوره بسیاری مخالف شرکت در انتخابات شده‌اند؟ چرا شرکت در انتخابات اینقدر مشکل‌ساز شده است؟

متن کامل به صورت پی‌دی‌اف ☝🏻☝🏻☝🏻

سرکوب خونین شورش آبان ماه وآینده جمهوری اسلامی
جواد کوروشی

شورش آبان ماه و سرکوب خونین آن را شاید بتوان نقطه عطفی در تاریخ جمهوری اسلامی دانست و سومین رویداد مهم، پس از انقلاب ۵۷ و گروگانگیری نامید. چون رویدادهای آبان ماه بسیاری از ساختار موجود اجتماعی و سیاسی جمهوری اسلامی را درهم نوردید وگسلهای موجود میان حکومت و شهروندان را عملا به پایان نهایی خود نزدیک کرد.

این رویدادها هم حکومت پنهان را آشکارا به میدان آورد، وهم ابعاد غیر قابل تصور، اگر نگوییم ناشناخته ای، از  توان سبعیت و خشونت حکومت را به نمایش گذاشت. شاید در تاریخ معاصر در هیچ کشوری چنین اتفاقی نیافتاده باشد که نیروهای انتظامی و نظامی یک حکومت، با سلاح جنگی و به قصد کشتن بر روی معترضین غیر مسلح، آتش گشوده باشد و حاضر به هیچ پاسخ گویی و انتشار آمار کشته شدگان هم نباشد.
وحشت حکومت از انتشار آمار کشته شدگان، مجروحان و بازداشت شد گان باید حکایت از جنایتی فجیع داشته باشد، که گستره آن هنوز قابل پیش بینی نیست. با توجه به این که اعتراض ها دست کم در صد شهر بوده است و تنها در شهریار، که شهر نسبتا کوچکی است، خبر از کشته شدن صد نفرمی دهند، اگر در هر شهر ده نفر هم کشته شده باشد، باید شمار کشته شد گان احتمالا و دست کم بیش از هزار نفر باشد. کزارش روز دوشنبه رویترز هم این گمانه زنی را تقویت می کند.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/71227