حمله «مدافعان چین» به سخنگوی وزارت بهداشت

زیتون– اظهار نظر کیانوش جهانپور، سخنگوی وزارت بهداشت٬ در انتقاد از آمار و اطلاعات چینی‌ها درباره کرونا جنجال‌ساز شد.

او که روز گذشته (یک‌شنبه) در یک نشست خبری ویدئویی با خبرنگاران سخن می‌گفت، آمارهای چین درباره کرونا را «یک شوخی تلخ» خواند و گفت بر اساس گزارش‌هایی که دولت چین می‌داد «بسیاری در همه جهان فکر کردند این بیماری مثل آنفلوآنزا است و مرگ و میر کمتری دارد.»

سخنگوی وزارت بهداشت شب گذشته (۱۷ فروردین) نیز یک توئیت درباره گزارش چینی‌ها نوشت که تکرار حرف‌هایش در نشست خبری دیروز بود.

به نوشته سخنگوی وزارت بهداشت محافل آکادمیک دنیا بر اساس اطلاعات محققین چینی «حداقل آنفلوآنزای تیپ A را از ویروس نوپدید کرونا وخیم‌تر قلمداد کردند» ولی یافته‌های بعدی خلاف این را نشان داد.

این توییت نقطه آغاز مجادله‌ای شد که تا این لحظه ادامه دارد.
در قدم اول چانگ هوا، سفیر چین، واکنش نشان داد.
او به سخنگوی وزارت بهداشت ایران توصیه کرد که «به دقت» اخبار مربوط به نشست‌های خبری روزانه وزارت بهداشت چین را بخواند و به «حقایق و تلاش‌های» چین احترام بگذارد.

متن کامل در زیتون :

https://www.zeitoons.com/74970

سیاست ترکیه در قبال کرونا؛ پنهان‌کاری یا شفافیت؟

https://www.zeitoons.com/74987

زیتون- مینا مصطفوی: با شیوع کووید ۱۹ در سراسر دنیا، کشورهای زیادی با بحران کرونا مواجه شده‌اند. ترکیه، همسایه غربی ایران نیز پس از سه هفته از آغاز شیوع این ویروس در ایران، اولین مبتلایان خود را در کشور اعلام کرد. فخرالدین کوجا، وزیر بهداشت ترکیه در عموم سخنرانی‌هایش بر عملکرد بهتر این کشور نسبت به کشورهای همسایه تاکید داشته و می‌گوید ترکیه مانند کشورهای همسایه نخواهد شد. به نظر می‌رسد وزیر بهداشت ترکیه به سیاست لاپوشانی جمهوری اسلامی در پنهان کردن تعداد مبتلایان در ابتدای شیوع این ویروس و دادن آمار نادرست اشاره دارد که منجر به گسترش ویروس در کل کشور ایران شد. اما همان‌طور که در گزارش نیز اشاره خواهد شد به‌نظر می‌رسد سیاست عمومی ترکیه نیز بر خلاف اظهارات مقاماتش، هم‌راستا با سیاست ایران یعنی پنهان‌کاری در زمینه زمان و میزان ابتلا به کروناست.

عملکرد دولت ترکیه در شروع بحران کرونا در این کشور
فخرالدین کوجا، وزیر بهداشت ترکیه، اولین مورد ابتلای به ویروس کووید ۱۹ را در اولین ساعات بامداد چهارشنبه، ۲۱ اسفند ۹۸ به طور رسمی اعلام کرد. هرچند از ابتدای شیوع این بیماری در ایران، اخبار ضد و نقیضی مبنی بر ابتلای چندین شهروند ترکیه در سایت‌های خبری غیررسمی و شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شد، اما مقامات این کشور هم‌چنان اصرار داشتند که مورد ابتلای به کووید ۱۹ هنوز در ترکیه مشاهده نشده و دولت ترکیه با اتخاذ تدابیر پیشگیرانه از قبیل بستن مرزهای زمینی و هوایی خود با ایران در ۴ اسفند ۹۸، در این‌باره کاملا شفاف عمل کرده است.

این در حالی‌ست که روزنامه سوزجو در ۶ اسفند ۹۸ نوشت: با توجه به آمار سازمان گردشگری، در ژانویه ۲۰۲۰، تعداد ۱۲۰ هزار و ۵۲۷ ایرانی از مرزهای زمینی و هوایی به ترکیه وارد شده‌اند که با توجه به دوره نهفتگی ۲ الی ۱۴ روزه این بیماری، احتمال وجود مبتلایان و گسترش این ویروس در ترکیه بسیار بالا است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/74987

کرونا و غم‌اندیشی
احسان ابراهیمی

https://www.zeitoons.com/74995

در دو یادداشت «کرونا و علم زدگی عرفانی» و «کرونا، ملاصدرا و معضل شر» به جنبه‌های بیرونی، فلسفی بحران کرونا اشاراتی شد. اما یکی از جنبه‌های مهمی که تحت تأثیر همه‌گیری کرونا قرار گرفته، نوع مواجهه فرد انسانی با غم برآمده از این بحران است. در این مطلب بدان خواهم پرداخت.

حال که کرونا کلیه روندهای زندگی روزمره را مختل و تعطیل کرده است و انسانهای بسیار را از معاشرت و با هم بودن مانع شده است، «غم» که هم برآمده از همین فراق از عادات روزانه است و هم برخاسته از نگرانی نسبت به آینده، مشخصه اصلی زندگی شده است. با این غم لاجرم چه باید کرد و چگونه آن را مدیریت کنیم؟ تلاش این نوشته همین راههای مدیریت غم است.

۱– هگل در خوانشی که از فلسفه رواقیون دارد می گوید آگاهی در فلسفه رواقی میان دو قطب «خودهمانستی درونی و واقعیت بیرونی» در نوسان است و همین نوسان به وجودآورنده وضع دردناکی است. (درد بی خویشتنی، نجف دریابندری ص ۲۸۳)
به دیگر سخن، اگرچه رواقیون در تقویت درون و دور شدن از واقعیت بیرونی که در کنترل فرد نیست تلاش می‌کند میزان رنج و غم را کاهش دهد اما بنا به تحلیل هگل، این تلاش برای درون‌نگری و درون‌رَوی در تصادف با واقعیت بیرونی به نوعی شکاکیت یا استیصال منجر می شود. (همان، ص ۲۸۲) از این‌رو، فلسفه رواقی در کنه و سرشت خود، ناقص و نابسنده است هرچند در تلاش برای قوی کردن درون انسانی نکات مهم و آموزنده ایی داشته باشد. اما چیزی که هگل از رواقیون گرفته و پرورانده و در ساختار نظام فلسفی‌اش به اوج رسانده مفهومی است با نام «آگاهی ناخوش» (unhappy consciousness). اساس این مفهوم بر شکاف میان آگاهی و حقیقت است و اینکه حقیقت هماره بیرون از آگاهی است و آگاهی برای رسیدن به حقیقت باید از خود برون رود و این برون رفتن از خود، ناخوشایند است. پس آگاهی همیشه ناخوش است. (همان، ص ۲۸۳)
«به نظر هگل، آگاهی ناخوش حالتی است که بر اثر «درون تابی» (Reflexion) عارض انسان می شود؛ یعنی با تابش آگاهی به دورن خود، … حال ناخوشی گریبانگیر انسان می شود که در زندگی عملی او هم انعکاس می یابد.» (ص ۲۸۴)
خواه با این خوانش هگل از فلسفه رواقی و نهایتاً جایگاه فلسفی «آگاهی ناخوش» هم‌داستان باشیم خواه مخالف، ناخوشی از منظر هگل ویژگی درون زاد آگاهی است و این ناخوشی هماره همراه شخص خودآگاه هست. کسی که از جایگاه فلسفی خود هم در آفرینش و هم در جهان زندگی روزمره آگاه است و بدان اندیشیده (حتی اگر به نقطه یقینی و قطعی نرسیده باشد) همیشه ناخوش است و این ناخوشی نشانه و شناسه تلاش برای خودآگاهی است. به این معنا، دورانی که غمی چون غم فراگیری کرونا بر جهان سایه انداخته، فرصتی است برای خودنگری و به قول هگل «درون‌تابی» امری که خود منجر به دانش ناخوش می شود و غم زودگذر و روبنایی را تبدیل به غمی فلسفی و مداوم اما مبتنی بر خودآگاهی می کند.

۲– یکی از اصلی‌ترین آموزه‌های عرفان ایرانی/اسلامی فراروی و ترک روزمره و عادات آن و تلاش برای جداشدن از آمیختگی محض و صرف با زندگی عادیست.این بیت صریح حافظ که می گوید:
از خلاف آمد عادت بطلب کام، که من / کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

متن کامل در زیتون:

کرونا؛
«شوخی تلخ» چین با جهان

زیتون ـ سولمار ایکدر: کرونا اولین بیماری نیست که از چین به دیگر کشورهای جهان رفته.
ویروسِ سارس نیز در نوامبر ۲۰۰۲ از یکی از ایالت‌های جنوبی چین به راه افتاد و تا ژوئیۀ ۲۰۰۳ به گواهی انستیتو پاستور بیش از ۸ هزار نفر را بیمار کرد و سبب سازِ مرگ نزدیک به ۸۰۰ نفر در ۲۰ کشور جهان شد.
این بیماری نیز از یکی از «بازارهای مرطوب» چین شیوع پیدا کرده بود. جایی که در آن حیوانات وحشی به صورت زنده یا قصابی شده به فروش می‌رسند.
پس از شیوع سارس «بازارهای مرطوب» برای مدتی کوتاه در چین ممنوع شدند اما از آنجایی که مشتری حیوانات وحشی این بازارها افراد ثروتمند و بانفوذ هستند٬ به سرعت این ممنوعیت لغو شد.
کویید-۱۹ نیز از یکی از بازارهای مرطوب همین کشور شیوع یافت؛ این بار شهر ووهان. گرچه به نظر می‌رسد که شیوع این بیماری ناشی از فرهنگ خاص غذایی چینی‌هاست٬ اما ایراد اصلی که این روزها متوجه آنان شده، نه به عادات غذایی مردم آن که به شیوه مواجهه و اطلاع رسانی حاکمیت آن است.
بسیاری از گزار‌ش‌ها و خبرنگاران از درون و بیرون چین شبهه اساسی به آنچه دولت این کشور از ابتدای اعلام رسمی این بیماری تا به امروز گفته، وارد کرده‌اند.

آمارهای دروغین
دی ماه سال گذشته برای اولین بار چین شروع به خبررسانی در مورد شیوع بیماریی جدید کرد. بیماری که امروز آن‌را با نام کرونا می‌شناسیم.
اما آن زمان نقطه آغاز بیماری نبود.

رادیو فردا به نقل از روزنامه ساوث چاینا مورنینگ پست، روزنامه معتبر هنگ‌کنگ، نوشت که این روزنامه به داده‌ها و اطلاعات دولتی دست یافته که حاکی‌ از آن است که به احتمال زیاد نخستین مورد تائیدشده‌ ابتلا به ویروس کرونای جدید، شهروندی ۵۵ ساله‌، ساکن استان هوبی (مرکز شیوع ویروس) است، و بیماری او زمانی در ۱۷ نوامبر-۲۶ آبان تشخیص داده شده‌است؛ یعنی دو ماه پیش از اعلام رسمی شیوع این بیماری مرگ بار.

پنهان‌کاری چین باعث شد که دیگر کشورهای دنیا نیز نتوانند به موقع واکنش نشان دهند و این بیماری تقریبا تمامی دنیا را به تسخیر خود درآورد.

از جمله دیروز سندی منتشر شد که حداقل در آذرماه سال گذشته ابتلای به بیماری کرونا در بیمارستان صیاد شیرازی گرگان اثبات شده بود.
متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/74983

🍃پیام تسلیت‌ جمعی از نواندیشان دینی به مناسبت درگذشت رضا بابایی
 
زیتون–  جمعی از نواندیشان دینی به مناسبت درگذشت رضا بابایی پیام تسلیتی صادر کردند.

در این بیانیه در مورد رضا بابایی آمده است: «دین رهایی‌بخش و اخلاقی دغدغه‌ی اوّل او بود و در راه تفکیک گوهر معنوی دین از صورت عبوس تقلید و تنسّک، به نیکی و با هوشیاری از میراث فرهنگی و ادبی کهن ما سود می‌جست و بذر تحقیق و تأمّل می‌کاشت.»

امضا کنندگان این بیانیه تاکید کردند که آثار بابایی جملگی حکایت از روح آزاد و مشتاق او می‌کند و تراوشات بیان و بنان او در دوره‌ی پختگی فکری او تلاش‌های ارجمندی در ادای دین به قلمرو سرنوشت‌ساز «عقل و دین» است. او در متن سنّت حوزوی، عَلَم نواندیشی دینی را به دوش می‌کشید، ملامت می‌شنید و بی هیچ منّت و رشوتی استقامت می‌ورزید، برای آگاهی مردم می‌نوشت و برای آزادی ایران می‌کوشید.
رضا بابایی، نویسنده نواندیش حوزوی سحرگاه ۱۸ فروردین ماه درگذشت. نوشته‌های روان و دیدگاه‌های روشن او درباره تحولات فکری و فرهنگی جامعه امروز ایران خواندنی بود. او از چند ماه گذشته به بیماری سرطان مبتلا بود.

رضا بابایی متولد ۱۳۴۳، مدرس حوزه و دانشگاه، پژوهشگر و مسئول انجمن قلم حوزه بود. از جمله آثار او به «مولوی و قرآن»، «درآمدی بر دین‌شناسی حافظ»، «بهتر بنویسیم»، «خارج از نوبت»، «آیین قلم»، «نیایش‌نامه»، «اعجاز بیانی قرآن»، «پیش‌شرط‌های پژوهش در علوم دینی»، «دین و دینداری» و «محمد برگزیده خدا» می‌توان اشاره کرد.

متن کامل این پیام که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:

https://www.zeitoons.com/75024

امضا کنندگان:
محمّدجواد اکبرین، عبدالعلی بازرگان، رضا بهشتی معزّ، سروش دبّاغ، عبدالکریم سروش، احمد صدری، محمود صدری، حسن فرشتیان، احمد علوی، رضا علیجانی، حسین کمالی، محسن کمالیان، محمّدمهدی مجاهدی، داریوش محمّدپور، مهدی ممکن، یاسر میردامادی، صدّیقه وسمقی، حسن یوسفی اشکوری.

چه انتظاری از دین؟
حسن یوسفی اشکوری

طرح موضوع
پرسشِ «چه انتظاری از دین» و یا دقیق تر «از دین چه انتظاری می توان داشت؟»، پرسش از کارکرد دین و به عبارت دیگر پرسش از فایده و یا فواید دین برای آدمیزاد است. بالاخره هر پدیده ای از یک سو اگر فایده و کارکردی (فایده مادی و یا معنوی و یا هر دو) برای آدمی داشته باشد مورد توجه و اقبال قرار می گرد؛ و از سوی دیگر، به میزانی که پدیده نقش ذاتی و یا قراردادی خود را ایفا می کند، در عرصه زندگی فردی و یا اجتماعی ماندگار و نقش آفرین می شود. طبعا پدیده انسانی دین نیز از این قاعده مستثنی نیست.
می دانیم که دین به معنای عام جامعه شناختی آن، کهن ترین و دیرپاترین پدیده اجتماعی و انسانی تاریخ است. چنین می نماید که، جدای از میزان اعتبار معرفت شناختی و یا ایمانی هر دینی، ماندگاری دینها و جان سختی های نهاد دین در جوامع مختلف بشری در اعصار گوناگون (از پیشاتاریخ تا روزگار مدرن)، به کارکردهای متنوع و پیچیده پدیده دین بر می گردد. از این رو، هرزمان دینی و یا وجوهی از دین کارکرد خود را از دست بدهد، به طور طبیعی و قهری از عرصه حذف خواهد شد. چنان که تا کنون هزاران دین پدید آمده و مدتی نقش ایفا کرده و بعد از میدان کنار رفته و چه بسا از آن حتی نامی نیز در خاطره ها و یا منابع تاریخی نمانده باشد. بیفزایم ماندگاری یک دین لزوما دلیل حقانیت آن نیست اما قطعا به معنای کارکردهای آن است.
حال پرسش از دین چه انتظاری، هرچند در تاریخ ادیان و از جمله در تاریخ فکر و اندیشه اسلامی دیرینه سال است، اما در روزگار جدید با قوت بیشتر مطرح شده و می شود. یکی از عوامل آن البته به نقش و کارکردهای فردی و اجتماعی دیانت در جهان جدید است. در فضای کنونی جهان برای دین رقیبانی قدرتمند و اثرگذار و پر مدعا پیدا شده و از این رو هر روز بیشتر پرسش از دین به ویژه در میان دینداران و به طور اخص در میان مسلمانان بیش از گذشته جدی تر شده و طبعا هر فرد دینداری باید بدان پاسخ دهد و در برابر مدعیان و رقیبان رنگارنگ و حتی برای خود به نحو استدلالی بگوید که دیانت او چه کارکردهای مفید و یا کارکرد یگانه ای دارد که از رقیبان بر نمی آید. اگر تعبیر «کلام جدید» درست باشد، متکلمان نواندیش و مدعی کلام و یا الهیات جدید باید بدان پاسخ دهند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75056

تغییر مواضع رهبر جمهوری اسلامی در مورد کرونا
«لکن این هم تجربه‌ای است»

زیتون ـ یلدا امیری: نحوه رویارویی رهبر جمهوری اسلامی با بحران کرونا از ابتدا تا کنون تفاوت‌های زیادی داشته است، او ابتدا کرونا را انکار کرد، بعد از حمله بیولوژیک آمریکا سخن گفت و حالا  ناامید، دست به دامن منجی شده است.

او همزمان ضمن اشاره تلویحی به قرنطینه بودن خود تاکید کرد:«بنده متأسّفانه توفیق دیدار نزدیک شما را ندارم و ناچار از دور با شما حرف می‌زنم، لکن این هم تجربه‌ای است.»

او در سخنرانی امروز خود تصریح کرد:«شاید در تاریخ بشر کمتر دوره‌ای اتّفاق افتاده باشد که آحاد بشری چه نخبگان و چه بسیاری از مردم در همه جای عالم به قدر امروز احساس نیاز به یک منجی داشته باشند.»

او در ادامه «این حادثه‌ رایج کشور» را یک «آزمون» «هم برای دولت‌ها، هم برای ملّت‌ها» خواند، آزمونی «عجیب».

پیش از این رهبر جمهوری اسلامی در سخنرانی خود به مناسبت سال نو و عید مبعث در توجیه عدم پذیرش کمک‌های بشردوستانه آمریکا گفته بود: «شما متهم هستید که خودتان این ویروس را ایجاد کرده‌اید.» او که قبلا اتهام حمله بیولوژیک با «ویروس منحوس» را علیه ایالات‌متحده مطرح کرده بود در ادامه در توضیح دلیل نپذیرفتن کمک واشنگتن گفت: «ممکن است دارویی را وارد کشور کنید که این ویروس را ماندگار کند. شاید کسی را وارد ایران کنید تا اطلاعات خود را از میزان اثرگذاری این ویروس تکمیل کنید.»

حکومت جمهوری اسلامی و در صدر آن آیت‌الله خامنه‌ای متهم است که تاریخ اعلام شیوع کرونا را برای برگزاری تظاهرات ۲۲ بهمن و انتخابات مجلس در روز ۲ اسفند به تاخیر انداخته است.

متن کامل در زیتون :

https://www.zeitoons.com/75071

نگاهی به کتاب «زندگی در زندان»
فصلی از تاریخ، علیه فراموشی

زیتون ـ سپیده جدیری: «فکر می‌کنم این ۱۰۶۶ دیگر چیست؟ واضح است که من هستم اما می‌توانم فکر کنم، حرف بزنم، بو کنم و تکان بخورم. تمام حواسم کار می‌کنند. بنابراین، یک عدد نیستم. من ۱۰۶۶ نیستم. من انسانم، من یک عدد نیستم، من ۱۰۶۶ نیستم!» (زندان‌نوشته‌های بابی ساندز، ترجمه‌ی حمید جعفری)

در زبان انگلیسی به تحمیل چنین شرایطی به یک انسان، dehumanization می‌گویند؛ یعنی‌که هویت انسانی از فرد گرفته شود و آن کرامتی را که حق هر انسان – ولو مجرم و مستحق مجازات – است، برای او قائل نشوند.
پرسش می‌تواند این باشد که یک زندانی باید چه کند که هویتش تنها با زندانی بودن تعریف نشود؟

نامه‌نگاری به‌دلیل این‌که ساده‌ترین راهی‌ست که مانع از قطع ارتباط با جهان بیرون می‌شود، برای زندانیان در حکم مقاومت در مقابل تهی شدن از هویتی که بیرون از زندان داشته‌ و به آن شناخته می‌شده‌اند نیز خواهد بود؛ تهی شدنی که مطلوب هر دستگاه ستمگری‌ست که انسانی را بابت اندیشه‌هایش به زندان می‌اندازد. آن انسان اما همچنان و به‌واسطه‌ی مکاتبات و مکالماتش، از آمال و آرزوهای خود در باب «آزادی»، «عدالت» و «انسان» با ما سخن خواهد گفت. و به نظر می‌رسد که مشهورترین زندانیان سیاسی جهان از آنتونیو گرامشی گرفته تا رزا لوکزامبورگ و بابی ساندز نیز به‌منظور مقابله با فراموش شدن در دنیای بیرون بوده است که هر کدام‌شان از زندانی که در آن به سر می‌برده‌اند، به نوشتن سلسله‌ای طولانی از نامه‌‌ها روی ‌آورده‌اند. گرامشی در یکی از نامه‌های خود، صادقانه از نگرانی‌ شدیدش بابت فراموش شدن، از یاد رفتن و گسستن رشته‌ی ارتباط پرده برمی‌دارد و از خواهر همسرش می‌خواهد که حتی زمانی‌که حرفی برای گفتن ندارد، هر سه روز یک بار دست کم یک کارت‌‌پستال برای او بفرستد و می‌گوید که خودش نیز همین کار را خواهد کرد. (اشاره به «نامه‌های زندان» آنتونیو گرامشی، ترجمه‌ی مریم علوی‌نیا)
این یعنی بیشترین کارکرد این نامه‌ها، علیه فراموشی بوده است؛ نه تنها فراموش شدن خود آن زندانیان، که فراموش شدن آرمان‌هایشان و فراموش شدن تجربه‌ای تاریخی که دارند زندگی‌اش می‌کنند.

نامه‌های بهمن احمدی امویی از زندان به همسرش ژیلا بنی‌یعقوب نیز کارکردی این‌چنین دارد؛ او روزگاری را که بر خودش و دیگر هم‌بندی‌هایش می‌گذرد، همچون مورخی متعهد و وفادار به حقیقت به ثبت می‌رساند تا فصلی از یک تاریخ را به واسطه‌ی بازگو کردنش برای ژیلا، برای ما نیز بازگو کرده باشد؛ تاریخی که این بار علیه فراموش شدن و تحریفِ خود، تمام‌قد ایستاده است و به توصیه‌ی خود ژیلا، در نامه‌های بهمن عینا نگاشته می‌شود. 
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/75096

موازنه‌ی منفی؛ سیاستی همواره ضروری
نصرالله لشنی

انتقاد سخنگوی وزارت بهداشت از عملکرد دولت چین در رابطه با انتشار آمار مبتلایان کووید۱۹ و کشتگان ناشی از این ابتلا، واکنش‌هایی را از جانب وزارت خارجه و سپاه و دیگر نهادهای حکومتی جمهوری اسلامی برانگیخت که تأسف‌انگیز و خجالت‌بار است. این واکنش‌ها به‌وضوح نشان دادند که وابستگی حکومت‌های استبدادی در ایران واقعیتی مستمر است که تا امروز دوام آورده و اگر آزادی و دموکراسی به معنای واقعی تحقق نیابد، وابستگی و سرسپردگی حکومت‌های دیکتاتوری در ایران امری ناگزیر است.

از زمان قاجار تا امروز همواره گروه‌هایی در قدرت و بر قدرت وجود داشته‌اند که زیست سیاسی و حیات اجتماعی خویش را در وابستگی تعریف کرده و تحقق بخشیده‌اند. گروهی به انگلستان وابسته و به‌سوی آن قبله نماز گذارده‌اند و گروهی دیگر به روسیه و بعدازآن به شوروی وابسته بوده‌اند و به‌سوی آن مدینه‌ی فاضله طی طریق نموده‌اند. بعد از کودتای ۲۸ مرداد و ورود مستقیم آمریکا به مناسبات داخلی و خارجی ایران، این کشور نیز منجی گروهی دیگر دانسته شد و برخی به این امام‌زاده دخیل بستند. امروزه به‌واسطه‌ی سیاست‌های ایران بربادده جمهوری اسلامی، چین نیز به مناسبات قدرت در ایران واردشده وعده‌ای مفتخر به سرسپردگی و وابستگی به این کشور شده‌اند. دراین‌بین اما، گروهی دیگر وجود داشته‌اند که همواره استبداد و استیلای خارجی را دوروی یک سکه دانسته و تحقق آزادی را جز در امکان و تحقق استقلال نمی‌دانسته‌اند و بر پایه‌ی سیاست موازنه‌ی منفی (یا به قول مرحوم مدرس موازنه‌ی عدمی) رفتار کرده و حفظ استقلال و آزادی را اساس زیست دموکراتیک و بنیان توسعه‌ی ملی اعلام داشته‌اند.
بنابراین در میان فعالین سیاسی دو خط اصلی شکل گرفت که این خطوط سیاسی متضاد با یکدیگر تا به امروز وجود و حضور خویش را در عرصه‌ی عمل سیاسی حفظ کرده و همچنان تداوم دارند. خط «وابستگی» در مقابل خط «استقلال و آزادی».

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75109

ابراهیم نبوی، مانی زنوزی
#قرنطینه| قسمت سیزدهم، آخرین قسمت: پایان کرونا

امروز بیستم فروردین است و ما سعی می‌کنیم فکر کنیم سیزده فروردین است، چون توی این قرنطینه هیچ فرقی نمی‌کند که سیزدهم باشد یا نوزدهم یا حتی سی و پنجم فروردین. کلاغ‌ها نحسی امروز را با صداهای بسیار سخت و مزخرف‌شان، قارقار می‌کنند. امسال من به دلیل قرنطینه اصلا سبزی نگذاشتم، چون قرار نبود بروم بیرون و آن را به آب بندازم، به‌خاطر همین هم نتوانستم سبزی گره بزنم و متاسفانه بختم کاملا بسته شده و با هیچ اره برقی هم نمی‌شود آن را باز کرد، بله امروز قرار است شیرین برود و زودتر باهام بهم زد و سریع گوشی‌اش را دستش گرفت و به پسری به نام بردیا مسیج داد. این که بردیا از کدوم گوری پیدایش شد من نمی‌دانم، متاسفانه در یک رابطه همیشه یک بردیای گوربه گور شده‌ای حضور دارد که معلوم هم نیست از کجا پیدایش می‌شود، ایشان با چهار تا ایموجی قلب بیشتر و  «گولبونت بلم عژیژم» غلیظتری مخ دختران را می‌زند و به جوانان این مرز و بوم، سختی‌های فراوانی از همه جهت وارد می‌کند. واقعیتش من نمی‌دانم به سبزی‌ها و بختم فحش بدهم یا به نحسی سیزده و یا بردیای همیشه رابطه خراب کن.‌

من بعد از قطع رابطه با شیرین در یک شرایط بحرانی قرار گرفتم که چگونه نیاز‌های غیر افلاطونی‌ام را برطرف کنم، به خاطر همین هم به ستاره مسیج دادم. متاسفانه ستاره از دست من ناراحت است، چون در اینستاگرام او را آنفالو کرده‌ام و او هم به خاطر همین موضوع جواب داد که دیگر نمی‌خواهد رابطه را ادامه دهد و دوست پسر جدیدی به نام بردیا پیدا کرده. بله باز هم بردیا، کلا هم در تاریخ از این بردیا‌ها زیاد بوده و اصلا نقش مهمی در خراب کردن روابط عاشقانه به صورت خیلی لوس و بی‌معنی دارند، همین مرحوم صادق هدایت را بردیا به آن وضعیت کشاند و یا شهریار را آنچنان کرد. همین ارنست همینگوی اگر بردیا نبود، شاید هرگز خودکشی نمی‌کرد. آیا همین بردیا نیست که نامش را جن یا احتمالا کرونا گذاشته است؟

متاسفانه دولت روحانی هم که هیچ کاری برای جمع کردن این بردیا‌ها نمی‌کند، آقای روحانی من به شما رای دادم که این بردیا‌ها را جمع کنی نه که هی لبخند الکی بزنی. البته پیدا شدن این بردیا‌ها همش هم تقصیر دولت روحانی نیست و بیشتر به خاطر سیاست‌های غلط دولت خاتمی و اصلاحات است، قبل از آقای خاتمی همه اسمشان اصغر، ممد و از این چیزها بود و بعد آقای خاتمی که آمد به این‌ها احساس باکلاسی دست داد و شدند بردیا و از طریق همین اینترنت که دولت در اختیارشان گذاشت وارد بیزینس تخریب رابطه شدند. از این رو من هم تا وقتی به وضعیت این بردیا‌ها که برای جامعه خطرناک و مخرب است، رسیدگی نشود به کمپین #براندازم می‌پیوندم.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75104

نمایندگان، از مجلس تا بیمارستان
مجلسِ دوران کرونا

https://www.zeitoons.com/75080

زیتون ـ سحر نصیری: نمایندگان مجلس پس از ۴۲ روز تعطیلی روز ۱۸ فروردین بر سر کار رفتند و با طرح تعطیلی کار کارمندان دولت به مدت یک ماه مخالفت کردند. در این جلسه همچنین نمایندگان خود فاصله با یکدیگر را رعایت نکردند تا آن جا رییس جلسه علنی به آنان تذکر داد.

تعطیلی مجلس و عدم انجام اقدامی در مدت تعطیلات حجتی دیگر بود برای افرادی بود که مجلس را در ساختار جمهوری اسلامی نهادی فرمایشی می‌خوانند. نمایندگان مجلس در این مدت حتی در مورد کرونا در حوزه انتخابیه خود نیز به ندرت سخن گفتند. حتی در میان نمایندگان استان‌هایی مانند قم، مازندران، گیلان، خراسان ضوی، اصفهان، البرز و گلستان که بیشترین تعداد قربانیان کرونا را داشته اند نیز تعداد نمایندگانی که اظهارنظر کردند از انگشتان دست نیز کمتر بود. گویا نمایندگان مجلس شیوع کرونا را فرصت مناسبی برای استراحت خود پس از رقابت‌های انتخاباتی می‌دانستند. در این مدت حتی برخی نمایندگان جنجالی مجلس مانند جواد کریمی قدوسی نیز در سکوت کامل به سر بردند.
در این میان هر سه نماینده قم، شهر اصلی شیوع کرونا در ایران نیز به کرونا مبتلا شدند. نمایندگان مجلس دهم و منتخبان مجلس یازدهم اما چندان نمی توانند به پنهانکاری دولت در کرونا معترض باشند چرا که برگزاری انتخابات مجلس نیز با پنهانکاری درباره شیوع کرونا همراه بود و مقامات فقط بعد از ۲۲ بهمن و یک روز پیش از انتخابات شیوع کرونا را علنی کردند.
مجلس اولین مراکز حاکمیتی در ایران بود که پس از اعلام رسمی ورود کرونا به ایران هم زمان با مدارس، در حالیکه بسیاری از مراکز عمومی و دولتی ساعت کار عادی داشتند، تعطیل شد. این تعطیلی زود هنگام آن هم در زمانی که کشور در آغاز بحران نیاز به مدیریت جامع‌تری را احساس می کرد نه تنها خشم و نارضایتی عمومی را درپی داشت بلکه صدای برخی از نمایندگان را نیز درآورد. تا جایی که ۴۲ عضو فراکسیون امید مجلس شورای اسلامی در نامه‌ای به رییس مجلس خواستار برگزاری جلسات مجلس با قید فوریت و در اسرع وقت شدند. حاجی بابایی رئیس فراکسیون نمایندگان ولایی مجلس نیز با غیرعادی دانستن تعطیلی مجلس گفت: معتقدم دست ها و اراده‌هایی خواسته یا ناخواسته درصدد است که مجلس تعطیل شود و نتواند نقش حیاتی خود را ایفا کند. هر چند در میان منتقدان درباره «حیاتی بودن» نقش مجلس در صورت باز بودن هم، با توجه به سابقه آن تردید وجود دارد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75080

از ماست که بر ماست!
عبدالعلی بازرگان
‌
جنگل‌های آمازون و بسیاری دیگر را که تولید‌کننده اکسیژن و ریه زمین بود بریدیم و صرف توسعه صنایع و ساختمان‌ها و مزارع خود کردیم و با نابود کردن صدها گونه گیاهی و حیوانی ریه‌های خود را در معرض عکس‌العمل طبیعت قرار دادیم.
خاک را آلوده ساختیم و آسمان آبی را با دود صنایع و سواری‌های خود سیاه کردیم و موجب گر‌م‌شدن هوای زمین، ذوب شدن یخچال‌های طبیعی و تغییرات جوی شدید گشتیم.
دریاها را با میلیون‌ها تُن نایلون و زباله و پس‌مانده‌های کارخانه‌ها آلودیم و تا آنجا که می‌توانستیم با صید بی‌رویه، نسل بسیاری از گونه‌های دریایی، حتی نهنگ‌ها را به خطر انداختیم.
با توسعه صنایع اسلحه‌سازی و جنگ‌های تمام‌نشدنی و جهان‌خواری، میلیون‌ها انسان بی‌گناه را به خاک و خون کشاندیم و از خانه و کاشانه و وطن خود آواره ساختیم و ظلم و ستم را به نهایت رساندیم … و اینک بخشی ازبازتاب عملکرد خود را با ویروسی که وزن تمام سپاه گسترده‌اش در پنج قاره فقط پنج گرم است! می‌چشیم تا با عبرت‌گیری از تجاوز به طبیعت و هم‌نوعان خود دست از استکبار، توسعه تمامیت‌طلبانه، تجاوز به طبیعت و انسانمحوری برداریم. در قرآن آمده است:
در نتیجه عملکرد آدمیان، در دشت و دریا فساد ( نا بسامانی و به هم خوردن تعادل ) ظاهر شد تا به آنها برخی از آثار دستاوردشان را بچشاند، باشد تا باز گردند (روم ۴۱).
با این‌حال آفریدگار عالم وعده داده است:
اگر شهروندان ( به نظام‌مند بودن عالم و آفریننده آن) ایمان بیاورند و (از ظلم و ستم و زیاده‌خواهی) پروا پیشه‌ کنند، بی‌تردید درهای برکت را از زمین و آسمان بر آن‌ها می‌گشاییم، اما گذشتگان ( این حقایق را) تکذیب کردند و آن‌ها را به بازتاب کردارشان گرفتار ساختیم (انعام ۹۶).
اینک مردمان بسیاری در مغرب زمین در خیابان‌ها دست نیاز به آسمان بلند کرده و سر تسلیم بر زمین سجده نهاده و تنها راه نجات را تغییروضع موجود و بازگشت به فطرت خدایی یافته‌اند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75111

افزایش۲۱ درصدی حداقل دستمزد کارگران در سال جاری
کارگر: کم است، کارفرما: زیاد است

زیتون ـ جلیل فقیهی: شامگاه چهارشنبه، ۲۰ فروردین، جلسه رسمی شورای عالی کار به منظور تعیین حداقل دستمزد سال ۱۳۹۹ برگزار شد. در این جلسه که با کشمکش‌های بسیاری همراه بود و بیش از ۶ ساعت به درازا انجامید، مقرر شد که حداقل دستمزد کارگران در سال جاری ۲۱ درصد افزایش یابد. نتایج این جلسه مورد قبول نماینده کارگران نبود و در نهایت برای اولین بار در طی دهه‌های گذشته، جلسه تعیین دستمزد بدون رسیدن به اجماع، و تنها با آرای مثبت نماینده کارفرمایان و نماینده دولت به کار خود پایان داد.

بر این اساس،‌ حداقل دستمزد کارگران در سال جاری یک میلیون و ۸۳۵ هزار تومان خواهد بود که ۲۱ درصد نسبت با سال گذشته افزایش یافته است. با در نظر گرفتن سایر پرداختی‌ها، حداقل دریافتی یک کارگر مجرد ۲ میلیون و ۶۰۵ هزار تومان است. سایر پرداختی شامل موارد زیر است:
بن ماهیانه: ۴۰۰ هزار تومان
پایه سنوات: ۱۷۵ هزار تومان
مسکن ماهانه: ۱۰۰ هزار تومان
حق اولاد: ۱۸۳ هزار تومان

کارگر-کارفرما؛ مسئله این است؟
جلسه تعیین مزد امسال در حالی به کار خود پایان داد که هیچ‌کدام از طرفین اصلی (کارگران و کارفرمایان) از نتایج آن راضی نبودند.
به گزارش ایلنا، خبرگزاری کار ایران، در جلسه روز چهارشنبه گروه کارفرمایی خواهان افزایش ۱۵ درصدی دستمزد بودند و «ادعا می‌کنند بیش از این در توان‌شان نیست. آنها تلاش دارند با دستاویز قرار دادن کرونا از افزایش ۱۵ درصدی دفاع کنند.» از سوی دیگر، گروه کارگری خواهان اجرای ماده ۴۱ قانون کار است.
بر اساس این ماده قانونی،‌ شورای عالی کار همه ساله موظف است، میزان حداقل مزد کارگران را برای نقاط مختلف کشور با توجه به معیارهای زیر تعیین نماید:

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75120

لائیسیته، بحران اخلاق و ضرورت اخلاق در بحران
جواد سلیمانی
وقوع بحران کرونا تا کنون حوادثی را رقم زده که هر یک در جای خود قابل تأمل‌اند. رفتار متفاوت شهروندانی که در این وانفسا حتی در شادترین و ثروتمندترین کشورها از یک‌سو برای خرید و انباشت کالاها هجوم می‌آورند و از سوی دیگر به قصد کمک و همیاری برای مهار بحران داوطلب می‌شوند، موضوع «اخلاق در بحران و بحران اخلاق و نقش وجدان در اجتماع» را پررنگ می کند.

این موضوع که چگونه جامعه بشری پس از قرن ها مدنیت، پیشرفت علمی و بازتعریف روابط اجتماعی در سایه علوم تجربی و انسانی به جنگلی بدل می شود که انسان، گرگ انسان می شود به سادگی قابل چشم پوشی نیست؛ اینکه چرا غریزه طبیعی صیانت از نفس و خودمحوری، در انسان های متمدنِ دست یافته به اخلاقیات علمی و لائیسیزه، انگیزه پرورش یافته و نهادینه شده عشق به دیگری را سرکوب میکند و آنان را بر اولویت دادن منافع خرد خود بر نیازهای حیاتی همنوعان سوق می دهد و جامعه برساخته از وضع مدنی را به سوی وضع طبیعی هابزی پس می راند.

آنچه که از نظر میگذرد دفاع از دین از منظر یک باورمند به آن با ادبیات مینوی و احساس معنوی نیست، بل سخن از دین با ادبیات لائیسیته ولو بعنوان فریب یا افیونی خودساخته توسط بشر است. اینکه چطور در سایه محو آن نظام چند ده هزارساله، تمدن بشری بسوی اضمحلال می رود. سخن بر سر آنست که آنچه اندیشوران دین گریزِ علم زده نیز به آن باور دارند چیزی بیش از همان خرافه های قراردادی نیست.

سخن بر سر این است که چرا باید از سه دستاورد مهم بشری و قراردادهای سه گانه بین الاذهانی برای ساخت تمدن که سابقه ای به بلندای تاریخ جوامع بشری دارد و کاملا مبتنی است بر «اعتماد»، و انسان متمدن خردمند را از یک موجود متوحش متمایز میسازد؛‌‌ یکی خوار شمرده شود (دین) و در سایه علم و پیشرفت و با عنوان خرافه زدایی تا جای ممکن کمرنگ، تحقیر و در نهایت تقریبا حذف شود و در مقابل، دیگری (مادیات و اقتصاد) به عنوان علم آنقدر پر و بال داده شود تا جاییکه بالاتر از دیگر قراردادها جای گیرد؛ تا بدان حد که بشر فراموش کند آن دیگری نیز اقنومی خودساخته و صرفا یک قرارداد است و بس.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75132

کدام بحران: کرونا یا پوپولیسم؟
ابوالفضل مظلوم‌زاده

حسن روحانی در همان جلسه‌ی ستاد ملّی مبارزه با کرونا که مدعی شد از روز شنبه، دهم اسفندماه، همه‌چیز به حالت عادی بر می‌گردد، گفت: «هراس افکنی و تلاش برای به تعطیلی کشاندن کشور، توطئه‌ی دشمنان است». در این وضعیت، و زمانی‌که اصطلاحاتی چون «جنگ بیولوژیکی» به میان می‌آید، پوپولیسم به خوبی نشان می‌دهد که مسؤولان چگونه در اوج بحران و با بالارفتن آمار جان‌باختگان، رفتار قربانی‌وار خود را رها نمی‌کنند. پوپولیسم، خودِ بحران را کنار می‌زند و به‌جای آن نمایش راه می‌اندازد، تا جایی که اصل ماجرا بی‌اهمیت ‌شود. ولی آیا واقعاً چنین است؟ پوپولیسم بر بحران کرونا در ایران سایه انداخته است؟

کرونا؛ جنگ بیولوژیکی و توطئه‌ی دشمنان؟
پوپولیسم مشتاق است که یک وضعیت عادی را بحرانی نشان دهد، یا یک بحران را به یک مسأله‌ی اخلاقی بدل کند و در انتها نتیجه بگیرد که همه‌چیز از دست دولت خارج بوده‌است. هوگو چاوز، رییس جمهور ونزوئلا، مکرراً به دسیسه‌های شوم و دست‌های پشت پرده‌ی داخل و خارج از مرزهایی اشاره می‌کرد که قرار است میراث «انقلاب بولیواری» و عظمت «سوسیالیسم قرن بیست‌ویکمی»ش را تخریب کنند. تا جایی که امکان داشت آن را متوجه الیگارشیِ متلاشی‌شده قبل از خود می‌کرد یا در صورتی که باورپذیر نبود، ایالات متحده مسبب تمام خطاها و ناکامی‌ها بود.
این معادله همیشه به کار می‌آید؛ چراکه همیشه دشمنانی وجود دارند، و آن‌ها همیشه دشمنان مردم هستند. در غیر این‌صورت، «پس چرا دقیقاً از قم؟» یا چرا «قبل از انتخابات؟» یا چرا «با هدف به حاشیه‌راندن نمایندگان معنوی و مناسک مذهبی؟»
به تعبیر یان‌ـ‌ورنر مولر، چون سیاست یک‌جور «محاصر‌ه‌ی مداوم» نشان داده‌ شده است، چه وضعیت‌های عادی و چه بحران‌ها، نمایشی تلقی می‌شوند که بعداً می‌توان در قالب یک تهدید وجودی از آن برای مشروعیت‌بخشی به حکم‌رانی پوپولیستی بهره‌برد. در حقیقت پوپولیسم تشنه‌ی نمایش و درگیرکردن احساسات عمومی است؛ زیرا به بهترین شکل ممکن می‌تواند نشان دهد که چگونه بیش‌از هر چیز، «آبروی نظام» در خطر است.
اما تکنیک توطئه‌پردازی در حکمرانی پوپولیستی می‌تواند بسیار خطرناک باشد. هر جا که نام جنگ به میان می‌آید،‌ «کشتن» یک امر عادی محسوب می‌شود. به کاربردن اصطلاحاتی همچون دشمن، و تبدیل بیمارستان‌ها به عنوان «میدان جنگ»، لاجرم یک بحران سلامتی را به یک مقوله‌ی امنیتی تبدیل کرده و اقدامات سرکوب‌گرایانه را توجیه می‌کند. به همین دلیل است که پوپولیست‌ها عاشق بحران‌ند تا از رهگذر «شرایط اضطراری» سلطه‌ی خود را تحکیم کنند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75135

تنگنای کرونا و دولت بی‌پول
استقراض از صندوق بین‌المللی یا صندوق‌های رهبر

زیتون ـ محمدرضا سرداری: تدوام بیماری کرونا در ایران، جمهوری اسلامی را در تنگنای مالی شدیدتری قرار داده است. حسن روحانی رئیس جمهوری هفته گذشته تصمیم گرفت تا علیرغم افزایش مبتلایان به این ویروس در کشور، فعالیت بنگاه‌های اقتصادی به تدریج از سر گرفته شود. برخی تحلیلگران معتقدند این تصمیم شتابزده دولت ناشی از نگرانی عمیق از افزایش شدید رکورد اقتصادی و آمار بیکاران در کشور در سال جاری از یک سو و دست خالی دولت برای ارائه کمک مالی به مردم است. شرایطی که کار را حتی به استقراض خارجی رسانده است.

تقاضای ۵ میلیارد دلار از صندوق بین‌المللی پول
کاهش درآمدهای دولت پیش از آغاز بحران کرونا از سوی کارشناسان اقتصادی و خود دولت اعلام شده بود. دولت در آبان سال ۹۸ برای جبران بخشی از کسری درآمد دست به ریسکی بزرگ زد که حاصل آن سرکوب خونین اعتراضات مردمی بود. از سوی دیگر کاهش چشمگیر صادرات نفت و محصولات پتروشیمی ایران از یک سو و کاهش قیمت جهانی نفت از سوی دیگر از عوامل این کسری بودجه عنوان شده است. در چنین شرایطی بحران کرونا نیز فشار اقتصادی مضاعفی بر دولت وارد کرده است. به باور کارشناسان، بخش عمومی بهداشت و درمان کشور که به طور کلی از کم بهره‌ترین نهادهای دولتی از نظر بودجه عمومی کشور است؛ در این بحران فشار زیادی را متحمل شد؛ به طوری که بخشی از کادرهای درمانی در بخش دولتی علیرغم عدم دریافت حقوق و مزایا ناچار شدند تا سر کار خویش حاضر شوند. از سوی دیگر بسیاری از بنگاه های اقتصادی کوچک و بزرگ در کشور برای مقابله با شیوع کرونا تعطیل شدند که حاصل آن ۳ میلیون بیکار برآورد شده است. در این شرایط دولت تصمیم گرفت تا از صندوق بین‌المللی پول کمک مالی درخواست کند. درخواستی که تنها یک بار در دوره ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی، یعنی نزدیک به ۳۰ سال پیش صورت گرفته بود. پس از پایان جنگ، تیم اقتصادی هاشمی رفسنجانی موسوم به کارگزاران سازندگی تحت عنوان سیاست‌های تعدیل اقتصادی از صندوق بین‌المللی پول درخواست وام کردند تا برنامه بازسازی کشوررا دنبال کنند. در آن شرایط خزانه کشور تقریبا خالی شده بود و برای بازسازی کشور به سرمایه خارجی نیاز بود.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75150

حفظ منافع ملی در نگاه به شرق و غرب
شهرام خادم

بخشی از فضای مجازی در روزهای اخیر صحنه تقابل دو نگاه مختلف به «رابطه با شرق یا غرب» بوده‌ است. بهانه آن نیز، واکنش سخنگوی وزارت بهداشت به پنهان‌کاری احتمالی دولت چین در انتقال اطلاعات لازم پیرامون بیماری کرونا به سازمان بهداشت جهانی و دیگر دولت‌ها بود؛ موضعی که با واکنش سفیر چین در ایران مواجه شد.
در ادامه نشریه دفتر سیاسی سپاه اظهارات سخنگوی وزارت بهداشت را «بی‌جا» خواند و از دولت، خواستار بررسی موضوع و دلجویی از چین شد. کار به آن‌جا هم کشید و سخنگوی وزارت خارجه ایران ترتیبِ اثر داد. پیامدهای این رویداد اما، به  آن‌جا ختم نشد و سر از دوقطبیِ نگاه به شرق یا غرب برآورد. اقتدارگرایان داخلی و آمریکا-مریدان خارجی، به جانِ هم افتادند و حتی صدای بخشی از کارکنان وزارت خارجه هم با آن‌ها کوک شد. چنانچه احمد زیدآبادی از قول یکی از کارکنان وزارت خارجه نقل می‌کند که: «سمندر قرمز هم در تقابل با آمریکا قرارگیرد، ما از آن سمندر حمایت می‌کنیم»!
اما واقعیت چیست؟ اگر به گفتمانی که انقلاب با محوریت «استبدادستیزی» و «ضدیت با سلطه و سرمایه‌داری»، حول آن شکل‌ گرفت و قانون اساسی، نه شرقی-نه غربی را شعار ادعایی انقلاب برکشید، برگردیم؛ مراد از سلطه- نه آمریکا/انگلیس و نه اساسا هیچ قدرت جهانی اعم از شوروی و چین (که آن زمان در ابتدای استحاله در پارادایم سرمایه‌سالاری) بود. اگر سُرخوردن به دامان آمریکا گناهی نابخشودنی است، زیرِ سیطره چین درآمدن عوارض به‌مراتب جبران‌ناپذیرتری دارد. چه‌آن‌کخ ایالات ‌متحده دستگاه دیوان‌داری دموکراتیک دارد اما حکومت چین یک ساختار تمامیت‌خواه است. نگاه ضدآمریکایی، به خاطره‌ی جمعیِ ما ایرانیان از کمک سازمان سیا (CIA) به سرویس جاسوسی انگلیس (MI6) در براندازی دولت مصدق و رخدادهای فراوان از پی آن تا همین روزها بر می‌گردد. فشار حداکثری/ (Maximum pressure) ناشی از تحریم‌های ضدبشری و فاشیستی پسابرجامی ایالات‌متحده که «استخوان‌های طبقه متوسط زیرِ آن خورد شده‌است»،‌دست‌کم و بطور مستقیم بیش از ۴۰ میلیارد دلار درآمد نفتی را از کشورمان محروم کرده‌است.
اما کشور ما از چین هم ضربات فراوانی خورده‌است. در جنگ تحمیلی، چین پس از شوروی و فرانسه، سومین فروشنده بزرگ تسلیحات به صدام بوده‌است؛ بیش از ۳ برابر آنچه به ما می‌فروخت. چین به تمام قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل علیه کشورمان در دهه اخیر رأی موافق داد؛ درحالی‌که کشورهایی چون کوبا و ونزوئلا رای مخالف داشتند و لیبی، اندونزی و… ممتنع بودند. چین در تحریم‌های نسل جدید آمریکا با قوت همکاری کرد و واردات قریب ۶۰۰ هزار بشکه نفت خام (روزانه/۲۰۱۸) را به حدود ۱۰۰ هزار بشکه در روز، طی ماه‌ اخیر رسانده‌است. ناگفته‌نماند که چین بخش زیادی از مطالبات ایران را به‌علت انسداد شبکه بانکی بین‌المللی ناشی از تحریم، بلوکه کرده‌است و هرازگاهی به‌جای آن کالاهای تولیدی (کیفیت ‌پایین) خود را به بازار ایران تحمیل می‌کند. ورود ایران به لیست سیاه FATF هم در دوره جاریِ ریاست چین بر صندوق رقم خورده‌است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75180

نگاهی به انتشار ویدئوی «پذیرش خطا و تصحیح» آیت‌الله‌خامنه‌ای
دروغ‌های بزرگ و راست‌های بی‌اثر

زیتون- سولماز ایکدر: آیت‌الله خامنه‌ای برای اولین بار در طول مدتی که صاحب عنوان «رهبر جمهوری اسلامی» است٬ پنجشنبه گذشته (۲۱ فرودین ماه) یک «اشتباه» را پذیرفت و آن را تصحیح کرد.
او در یک سخنرانی از پیش ضبط شده به مناسبت نیمه شعبان تعداد قربانیان ویروس کرونا را بیش از یک میلیون نفر عنوان کرده و گفته بود: «در قضیه کرونا بیش از یک میلیون نفر در جهان درگذشتند». عددی که آن روز کمی کمتر از ده برابر کشته‌شدگان این بیماری بود.
این ادعا واکنش‌های فراوانی را برانگیخت٬ رهبر جمهوری اسلامی عددی را به اشنباه عنوان کرده بود آن هم نه در یک سخنرانی زنده.
ساعتی بعد اما ویدئویی جدید از او منتشر شد که در آن اشتباهش را «پذیرفته» و آن را تصحیح می‌کند.
اما چرا چنین اشتباهی باید در یک ویدئوی از پیش ضبط شده صورت می‌گرفت و با همان اشتباه منتشر می‌شد؟ آن هم با توجه به این واقعیت که این تنها اشتباه آیت‌الله خامنه‌ای یا ادعای غیر واقعی او نبوده است.
رهبر جمهوری اسلامی در ماه‌های گذشته ادعاهای عجیب دیگری نیز همچون نقش «اجنه» در گسترش بیماری کرونا در ایران یا ساخت این ویروس در آمریکا  و جنگ بیولوژیک را مطرح کرده بود.
آیت‌الله خامنه‌ای در سخنرانی دیگر آمار کشته‌شدگان دو جنگ جهانی را حدود ۱۰ میلیون اعلام کرده بود در حالی است که تنها در جنگ‌ جهانی دوم بیش از ۷۰ میلیون نفر جان خود را از دست دادند. اما هیچ کدام از این خطاها یا ادعاهای عجیب بازنگری نشدند یا مورد تصحیح قرار نگرفتند و حتی نهادهای پرشمار و عریض و طویل زیر نظر او سعی در توجیه و تبیین آن داشتند.

شاهکار تیم رسانه‌ای: ترمیم اعتماد از دست رفته
این اشتباه اگر تعمدی نبود٬ باید حداقل توسط یکی از تیم‌هایی که متن این سخنرانی را نوشتند٬ تیم فیلم بردار٬ مسئولین رسانه‌ای یا ناظرین پخش تلویزیون کشف می‌شد و از انتشار آن جلوگیری می‌شد اما این اتفاق رخ نداد.
بر روی میزی که کنار رهبر جمهوری اسلامی در طی سخنرانی ویژه نیمه شعبان قرار دارد٬ ساعتی آنالوگ نیز قرار دارد که عدد یازده را نشان می‌دهد. همین ساعت در فیلم مربوط به پذیرش اشتباه و تصحیح آن ساعت یک ربع به دوازده را نشان می‌دهد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/75167

به یاد عمو منوچهر کودکان کار
شاد بودن هنر است، شاد کردن هنری والاتر

زیتون: جامعه‌ای که کودکانی در آن به جای کودکی کردن مجبور باشند بار کسب درآمد خانواده را به دوش بکشند؛ دردش فقط فقر آن کودکان و خانواده‌هایشان نیست؛ دردش این نیز هست که آن کودکان از آن اتکای امنیتی و عاطفی که هر کودکی به آن نیاز دارد و اصلا خود، تعریفی برای «خانواده» است، برخوردار نیستند. در کشوری که مسئولین آن نه تنها در فراهم آوردن سطح قابل قبولی از رفاه برای تمام اقشار و طبقات، که در ایجاد نهادهایی به منظور تامین اتکای امنیتی و عاطفی لازم برای چنین کودکانی نیز ناکارآمدی نشان داده‌اند، باید قدردان افراد و نهادهای مستقلی بود که تلاش‌های داوطلبانه‌ی خود را -دست کم به مدت چند ساعت در روز- بر ایجاد محیطی امن و عاطفی برای این کودکان متمرکز کرده‌اند.

منوچهر تاکی از اعضای جمعیت دفاع از کودکان کار که هفته‌ی گذشته درگذشت، یکی از افرادی بود که نقش پدری مخفی را برای این کودکان ایفا می‌کرد. اما چگونه؟ بهتر است حکایت عمو منوچهر را از زبان دوستان او که در گرامی‌داشت فعالیت‌هایش، متن زیر را در اختیار زیتون قرار داده‌اند، بشنویم:


https://www.zeitoons.com/75187