زيتون | Zeitoons@
9.79K subscribers
1.89K photos
310 videos
30 files
5.98K links
وب‌سايت خبری-‌تحليلی زيتون
www.Zeitoons.com

تریبونی «مستقل» با روی‌کردی حرفه‌ای برای بازتاب اخبار، تحلیل و اندیشه.

ایمیل: Sardabir.Zeitoons@Gmail.com

تلگرام: @Zeitoons
@Zeitoons :اینستاگرام
توییتر:@Zeitoons
فیس‌بووک:
Download Telegram
قربانی اعدام: شاکیان
علیه اعدام ۱۵ | سعید مدنی
 
«دن لوی» (Dan Levey) کسی که برادرش را در پی قتل او در سال ۱۹۹۶ از دست داد، این وضعیت را به شکل دقیقی توصیف می‌کند: «قاتل تمامی قوانین مقدس را می‌شکند، عدالت را نادیده می‌گیرد و هرگز قادر به جبران یا بی‌اثر کردن قتل نیست. این ترس و خشم ما را تحریک می‌کند و برای مبارزه با او به همان روش خودش به جای روش خودمان، وسوسه می‌کند. قاتل حتی موجب راندن عاشق‌ترین و دلسوزترینِ مردم به سوی مرزی می‌شود که احترام ما به زندگی را از ظرفیت‌مان برای خشونت متمایز می‌کند. عواقب قتل، ما را تا جهنم دنبال می‌کند، جایی که ما چشم در برابر چشمِ قاتل که صورت انسانی‌اش پنهان شده، می‌ایستیم و آنچه در برابر این فرد شریر انجام می‌دهیم، معین می‌کند که چه در پیش خواهیم داشت. عواقب قتل چیزی کمتر از چالش روحی و هیجان تمام عیار نیست.»

این چالش‌ها اغلب از طریق مشوق‌ها و پوشش رسانه‌ایِ پیش‌بینی نشده همراه با فشار وارده بر خانواده‌های قربانی، برای حمایت یا مخالفت با اعدام ایجاد می‌شود. چنان‌که آقای «لوی» توصیف کرد: «وقتی نورافکن حکم اعدام بر بازماندگان تابیده می‌شود، آنها با خطر تمسخر از سوی طرفداران نقض حکم اعدام یا حامیان حکم اعدام روبرو می‌شوند. این موقعیت برای بازماندگان، مطلوب نیست.»

کسانی که با بازماندگان سر و کار دارند، باید فارغ از اینکه آنها چه احساسی نسبت به حکم اعدام دارند، بدون هر سوالی با آنها رفتاری دقیق، توأم با احترام و عادلانه داشته باشند. فشار سیاسیِ حاصل از تشدید پیگرد قانونیِ اعدام، امکان تشدید آزار بازماندگان را در دادگاه ایجاد می‌کند و می‌تواند این روند غم‌انگیز را پیچیده‌تر کند. این وضعیت، قربانیان را از جریان زندگی خودشان خارج می‌کند و آنها را درگیر بازی محاکمه‌ای می‌نماید که یکی از نتایج‌اش آن است که قربانی از یک بازنده با انواع مشکلات(روحی، هیجانی، مالی و قانونی) تبدیل به یک بخش کامل از فرایند خصمانه می‌شود». هر کس با نظام قضایی آشنا باشد، می‌تواند تایید کند که هیچ‌کس بهتر از دادگاهِ قانونی نمی‌تواند موجب تشدید علائم پس از ضربه(PTSD)شود.»

تجربه‌های قربانیان و نیازهایشان به میزان زیادی می‌تواند متنوع باشد امّا بین آنها نیاز به سلامت، اطلاعات، اعتبار، حمایت و نیاز به شنیده شدن مشترک است. زمانی که ما عمیقاً به قربانیان گوش می‌دهیم، شناخت بیشتری از ضرورت ایجاد نظام و روشی برای حل اثربخش و معنادار صدمات حاصل از جنایت خشونت آمیز کسب می‌کنیم. بسیاری از قربانیان و بازماندگان نیازهایی دارند که هیچ ربطی با حکم مرگ ندارد و وضع حکم اعدام آن‌ها را حتی ضعیف‌تر می‌کند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80641
قالیباف، روحانی و کرونا
«مدیریت جهادی» یا رعایت پروتکل؟
 
زیتون ـ محمدرضا سرداری
: در حالی که آمارها در ایران از افزایش تعداد مبتلایان به ویروس کرونا و مرگ و میر ناشی از آن خبر می‌دهد و گزارش‌ها حاکی از افزایش محدودیت‌ها و سخت‌تر شدن پروتکل‌های بهداشتی برای کنترل این بیماری است؛ انتقاد از محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس، بخاطر عیادت از بیماران کرونایی در یک بیمارستان در تهران در صدر اخبار کشور نشسته است.

دیداری که گفته می‌شود به لغو نشست سران قوا منجر شده و نقض پروتکل‌های بهداشتی ستاد ملی مقابله با کرونا است. اما نقدها تنها متوجه قالبیاف نیست. برخی از هواداران رئیس مجلس نیز دولت را برای لغو نشست سران قوا مقصر می‌دانند و روحانی را به خاطر اینکه به گفته آنها هفت ماه است کمابیش در قرنطینه به سر می‌برد و دیدارهای خود را به صورت آنلاین انجام می‌دهد، سرزنش می‌کنند. هواداران رییس جمهور نیز می‌گویند کار وی مشابه رفتار رهبر جمهوری اسلامی و بنابراین درست است. اما چرا قالیباف به دیدار بیماران مبتلا به کرونا رفته و قضیه لغو نشست سران قوا و نقض پروتکل های بهداشتی چیست؟

ماجرای دیدار قالیباف از بیمارستان چه بود؟
بر اساس آن‌چه که سایت محمدباقر قالیباف اعلام کرده؛ وی روز دوشنبه با هدف نظارت میدانی بر روند رسیدگی به مبتلایان و مشکلات کادر درمان به صورت سرزده وارد بیمارستان امام خمینی تهران شد. وی در این دیدار ضمن گفت و گو با کادر بیمارستان از بخش آی.سی.یو این بیمارستان نیز دیدار و از بیماران بستری نیز عیادت کرد. در ویدیویی کوتاهی که سایت شخصی قالیباف منتشر کرده وی پس از گفت و گویی کوتاه با یک پرستار و دادن وعده رسیدگی به مشکلات با تعدادی بیمار نیز صحبت کرد. در حین این دیدار نیز فردی به رییس مجلس تاکید می کند که اکثر بیماران بدحال هستند. در این دیدار قالبیاف به کادر درمان وعده می‌دهد که کمبود تخت و تجهیزات و نیرو را در نشست سران قوا مطرح کند. نشستی که لااقل فردای روز بازدید انجام نشد. به ادعای سایت قالبیاف، زالی فرمانده ستاد مقابله با کرونا در تهران نیز از این اقدام وی تجلیل کرده و گفته حضور در یکی از صحنه‌های پرخطر مقابله با کرونا، تاییدی بر مدیریت جهادی و مردمی قالیباف است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80627
امامان جمعه و مسئولیت علی خامنه‌ای
ابوالفضل قدیانی

چند روز پیش امام جمعه اصفهان و امام جمعه بجنورد از نیروی انتظامی خواستند که فضا را برای زنان بی‌حجاب نا امن کند. اگرچه بعداً در صدد توجیه و اصلاح اظهارات خود برآمدند اما اصل سخن خود را پس نگرفتند.

حقیقت این است که ذهنیت و افکار این دو امام جمعه و مقاماتی نظیر آنان و رئیس و فرمانده‌شان ،خودکامهٔ امروز ایران، علی خامنه‌ای، اساساً امنیت خود را در ناامنی مردم و کشور تعریف و جستجو می‌کنند. آن‌ها تصورشان این است که اگر مردم در امنیت، رفاه ، آزادی و آسایش باشند امنیت از حکومت و قدرتمندان سلب می شود.

اصولاً در حکومت‌ها ی استبدادی مقولهٔ امنیت تهی از معنای حقیقی است. نظام‌های خودکامه امنیت مورد پسند شأن سربه راهی، فرمان‌پذیری، عدم مخالفت مردم با حکومت است. این یعنی سکوت قبرستانی. امنیت حقیقی برای ملت ها و کشورها فقط در نظام‌های دمکراتیک می‌تواند ایجاد شود چون حکومت از صدر تا ذیل منتخب ملت است و در صورت تخطی و انحراف از وظایفش مردم می توانند بدون خونریزی و خشونت آنان را به زیر بکشند. فقط در این صورت است که امنیت حقیقی برای ملت شکل می گیرد.

در حقیقت سخنان این دو امام جمعه مصداق بارز اقدام علیه امنیت ملت و کشور است؛  سخنانی که سعی دارد ترس و وحشت را در راستای استراتژی النصر بالرعب بر جان و روان مردم مستولی کند.

مسبب اصلی جنایت اسید پاشی به صورت تعدادی از بانوان مظلوم که به علت این ظلم ضد بشری عمری را در رنج و اندوه سپری خواهند کرد، همین امام جمعه اصفهان یوسف طباطبایی نژاد است که سر کردهٔ سرکوبگران استان اصفهان است. .البته جنایاتی که در گذشته در اثر این گونه سخنان مسموم فتنه‌انگیز و تحریک‌کننده صورت پذیرفته و جنایاتی که خدای ناکرده در آینده رخ دهد، امکان ندارد بدون موافقت، رضایت و دستور خود کامهٔ ایران، علی خامنه‌ای، انجام‌شده باشد. این اعمال شنیع و قساوت‌آمیز انجام می شود که حاکم غاصب ایران چند صباحی بیشتر بر حکومت جبارانهٔ خود ادامه دهد، بنابراین مسئول اصلی این تبه‌کاری‌ها و جنایات شخص علی خامنه‌ای است که باید پاسخگو باشد.
والعاقبه للمتقین


https://www.zeitoons.com/80645
گفت‌وگو با یکی از بازداشت‌شدگان طرح «برخورد با اراذل و اوباش»
«هر روز می‌زدند؛ در حیاط، در قفس، در سوله»

زیتون- سولماز ایکدر
: نیروی انتظامی تهران روز سه‌شنبه ۱۵ مهر فردی را در خیابان‌های شهر گرداند که رسانه‌های داخلی او را «شرور محله مشیریه» تهران نامیده‌اند.
در ویدیوهایی که از این صحنه در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است، ماموران نیروی انتظامی دیده می‌شوند که سوار بر خودرو و با نقاب در کنار او ایستاده‌ و بر سر و رویش می‌زنند. جمعیت نیز در حال تماشا و گرفتن فیلم است.

رسانه‌های ایران با انتشار وسیع تصاویر این اقدام نیروی انتظامی نوشتند که این مرد «با همکاری دو نفر از هم‌دستانش با دو دستگاه خودرو به یک مغازه در محله رضوانیه حمله و اقدام به ضرب و شتم و تخریب اموال مغازه‌دار» کرده‌اند. علی ذوالقدری، رییس پلیس امنیت عمومی پایتخت درباره این فرد گفت که او ماه گذشته «اقدام به ایجاد رعب و وحشت و درگیری در منطقه ۱۵ تهران» کرده و به یکی از استان‌های شمال غربی گریخته بود.

در بازداشتگاه‌ها چه می‌گذرد؟
قبل از آن نیز مشابه این نمایش در رشت اجرا شده بود و نیروی انتظامی فردی را در سطح شهر گرداند که سه‌شنبه هفته گذشته (هشتم مهر) یک درگیری خیابانی را به داخل بیمارستان پورسینای رشت کشانده بود. حدود دو هفته قبل نیز پلیس دست به اقدامی مشابه در محله تهران پارس زد. باشگاه خبرنگاران جوان از نمایش این افراد در سطح شهر به عنوان «طرح برخورد پلیس  با اراذل و اوباش» یاد کرده و نوشته بود «تعدادی از متهمان در این مناطق گردانده شدند.»

اولین بار اما این طرح در سال ۸۶ با نام «طرح ارتقای امنیت اجتماعی» اجرا شده بود. طرحی که طی آن نیروی انتظامی عده‌ای را با عنوان «اراذل و اوباش» بازداشت کرد و در سطح شهر گرداند.

یکی از بازداشتی‌های آن سال٬ میثم لطفی سید خانلو٬ در مورد بازداشتش و آنچه بر او گذشت به «زیتون» گفت یک ماه پیش دوباره از سوی پلیس پایگاه چهارم تهران برای دستگیری  او به منزل مادری‌اش در تهران مراجعه کرده‌اند و به خانواده‌اش گفته‌اند که او به ایران بازگشته و به دلیل داشتن پرونده باز برای دستگیری‌اش آمده‌اند.

https://bit.ly/3jLTc72

متن کامل در زیتون:


https://www.zeitoons.com/80665
شمارش معکوس برای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا -۸
در هفته چهارم پیش از انتخابات چه گذشت؟

https://www.zeitoons.com/80689

زیتون ـ فرهاد حکیمی
: اگرچه نظرسنجی‌های ملی تعیین‌کننده نهایی کاندیدای پیروز در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نیستند اما به جز یکی دو مورد استثنا، از جمله در دوره گذشته و در سال ۲۰۱۶، تقریبا در همه دوره‌ها نفر پیروز همان بوده که در نظرسنجی‌های ملی از رقیب خود جلوتر بوده است. از این نظر هفته گذشته را می‌توان نقطه عطفی در انتخابات این دوره دانست. تقریبا از همان لحظه‌ای که مشخص شد از حزب دمکرات بایدن به مصاف رییس جمهور فعلی خواهد رفت تا همین چند روز پیش، فاصله دو رقیب در نظرسنجی‌ها بین ده تا هفت درصد به سود بایدن در نوسان بوده است.  هفته اخیر اما با برگزاری اولین مناظره میان دو رقیب و اعلام ابتلای ترامپ به ویروس کرونا، این فاصله بطور بی‌سابقه‌ای به سود بایدن افزایش یافته است.

آخرین نظرسنجی سی ان ان، در روز چهارشنبه هفته جاری، حاکی از اختلاف شانزده درصدی دو رقیب است (۵۷ درصد بایدن و ۴۱ درصد ترامپ)، در حالی‌که در هفته‌های گذشته همین نظرسنجی اختلاف هفت تا ده درصدی را نشان می‌داد. نکته جالب در این نظرسنجی علاوه بر افزایش شش درصدی آراء بایدن، ریزش دو درصدی آراء ترامپ ظرف هفته گذشته است.

در این نظرسنجی، رای‌دهندگان احتمالی در انتخابات ریاست جمهوری، درباره مسایلی که به نظرشان در انتخاب رییس‌جمهوری مهم است نیز نظر خود را اعلام کرده اند. ۵۹ درصد پرسش‌شوندگان معتقدند که بایدن بهتر می‌توانست مقابله با ویروس کرونا را هدایت کند و در مقابل ۳۸ درصد معتقدند که ترامپ گزینه بهتری است. درباره بیمه سلامت این نسبت ۵۹ به ۳۹ به سود بایدن است. در موضوع نابرابری نژادی، بایدن ۶۲ به ۳۶ جلو است. در حوزه تامین امنیت عمومی نیز بایدن ۵۵ به ۴۳ نسبت به ترامپ پیشتاز است. حتی در حوزه اقتصاد که تصور می شود نقطه قوت رییس‌جمهور فعلی باشد، بایدن حالا با نسبت ۵۰ درصد به ۴۸ درصد از ترامپ پیشی گرفته است. در زمینه توانایی برای ایجاد اتحاد در کشور ۶۱ درصد از پرسش شوندگان معتقدند که بایدن واجد این توانایی است و در مقابل ۳۳ درصد فکر می‌کنند که ترامپ برای انجام این کار گزینه بهتری است. ۵۸ درصد رای‌دهندگان احتمالی معتقدند که بایدن صادق‌تر و قابل اعتمادتر است در مقابل ۳۳ درصد نیز به ترامپ اعتماد دارند.
طبق این نظرسنجی، محبوبیت بایدن در میان گروه‌های مختلف جمعیتی نیز نسبت به ماه گذشته افزایش یافته است. ۶۶ درصد زنان پرسش‌شونده گفته‌اند به بایدن رای می‌دهند و در مقابل ۳۲ درصد گفته‌اند که به ترامپ رای خواهند داد، درحالی که در ماه گذشته این نسبت ۵۸ به ۳۳ درصد بود.

در میان زنان سفیدپوست دارای تحصیلات دانشگاهی نیز بایدن با اختلاف چشمگیر ۶۹ درصد به ۲۷ درصد از ترامپ جلوتر است. این نسبت در ماه گذشته ۵۹ به ۳۱ بود.
اگرچه محبوبیت بایدن در میان رای‌دهندگان جوان و همینطور در میان رای‌دهندگان مستقل افزایش بسیاری داشته اما باید این نکته را در نظر داشت که ترامپ نه تنها هنوز پایگاه اصلی طرفداران خود را که اغلب مردان سفیدپوست بدون تحصیلات دانشگاهی هستند حفظ کرده بلکه حتی در میان این گروه، محبوبیتش افزایش یافته و میزان طرفدارانش از ۶۱ درصد در ماه گذشته به ۶۷ درصد در ماه جاری رسیده‌ است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80689
محمد‌رضا شجریان درگذشت
بی تو به سر نمی‌شود

زیتون
– محمدرضا شجریان٬ استاد آواز و موسیقی ایران درگذشت. شجریان پس از تحمل یک دوره طولانی بیماری، عصر امروز، پنجشنبه ۱۷ مهرماه در بیمارستان جم تهران درگذشت.

بیماری محمد رضا شجریان، که سال‌ها با آن دست و پنجه نرم کرد، سرطان کلیه تشخیص داده شده بود.

محمدرضا شجریان از روز یکشنبه،۱۳ مهر، برای چندمین بار در طی سال‌های اخیر، بابت عفونت بالا و با سطح هوشیاری و فشار خون پایین در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان جم بستری شده بود.

مهرداد بهلولی، عضو تیم پزشکی شجریان، روز دوشنبه ۱۴ مهر اعلام کرده بود که «برخی اندام‌های ایشان از جمله کلیه از کار افتاده و مغز استخوان هم دچار مشکل خون‌سازی است. با توجه به بیماری زمینه‌ای سختی که استاد داشته‌اند، به سختی در تلاش هستیم بتوانیم چون گذشته، شرایط جسمانی ایشان را متعادل کنیم.»

حسن عباسی، پزشک معالج محمدرضا شجریان هم پیش از این، بعد از انتشار خبر فوت وی از صدا و سیمای جمهوری اسلامی، این خبر را تکذیب و در عین حال تاکید کرده بود که وضعیت ایشان بحرانی است ولی تیم پزشکی برای کنترل وضعیت در تلاش هستند.
در نهایت این تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند و استاد آواز ایران عصر امروز دار فانی را وداع گفت.
شجریان پیش از این در نوروز سال ۱۳۹۵ در پیامی ویدئویی، با سرو رویی متفاوت از آنچه که از وی در اذهان عمومی مردم ایران به جا مانده بود ظاهر شده و با اشاره تلویحی به بیماریش اعلام کرده بود: « با یک میهمان ۱۵ ساله‌ای سال‌هاست که آشنا هستم و دوست شدیم با همدیگر و الآن هم من به خاطر همان اینجا ایستاده‌ام و طبق دستور ایشان موهای سرم را هم کوتاه کردم و بچهٔ حرف‌گوش‌کنی شدم و چند وقت دیگر هم در این‌جا هستم، چون آرامش خوبی دارم و خیلی راحتم این‌جا، برای این‌که با این میهمان بتوانیم به تفاهم برسیم ان‌شاءالله. به تفاهم که رسیدیم، راه می‌افتم می‌آیم به سراغ شما هم‌میهنان عزیزم و کارهای هنری‌ام را دنبال خواهم کرد.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80588
Forwarded from زيتون | Zeitoons@
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
آهنگِ وفا
تاریخ‌نگاری با هنر در آثار محمدرضا شجریان

نسخه کم‌حجم
غلام نرگس مست تو تاجدارانند
#شجریان
#خط_سوم
شجریان؛ وصیت و میراث
محمدجواد اکبرین

گفتگوهای آخر با ارباب هنر و معرفت همیشه مهم است؛ نه تنها به این علت که برای علاقمندان‌شان جنبه وصیت دارد و مثل باری که بر زمین می‌ماند یا امانتی که سپرده می‌شود نوعی مسئولیت را بر دوش آنها می‌گذارد؛ بلکه به این دلیل که میراثِ یک عمر تجربه و فراز و نشیب‌هاست. ترکیبی است از آموخته‌ها و آزموده‌ها و چشیده‌ها که در قالب کلمات به مخاطب منتقل می‌شود. خواننده چه علاقمند به این تجربه‌ی زیسته باشد چه نباشد این راهِ رفته را می‌خواند و می‌اندیشد؛ البته اگر بفهمد که راه‌های رفته و دردهای کشیده و چشیده، کیمیاهای زندگی‌اند.
 
چندی پیش به مناسبت هشتادمین زادروز استاد شجریان گفتگویی برای نخستین بار در روزنامه شرق منتشر شد که حاصل چندین نشست و جلسه با ایشان بود بین سال‌های ۹۳ تا ۹۴ و چنانکه مصاحبه‌کنندگان در مقدمه آوردند «آخرین ملاقات ما به چند روز قبل از سفر استاد به آمریکا و انتشار خبر بیماری‌شان در نوروز ۹۵ بازمی‌گردد؛ بعد از آن سفر، دیگر استاد در هیچ مصاحبه و گفت‌وشنیدی حضور پیدا نکرد و به عبارتی این گفت‌وگو آخرین مصاحبه استاد قبل از بیماری‌شان محسوب و به مناسبت هشتادمین سال تولد ایشان منتشر می‌شود».
 
این یادداشت حاصلِ با صدای بلند اندیشیدنِ کسی است که آن مصاحبه را به چشم وصیت و میراث خوانده و نکاتی در ذهنش پررنگ‌تر نشسته است:
مصاحبه کننده از تقلید می‌پرسد و از آنچه که یک «شجریان» را می‌سازد؛ استاد در بخشی از پاسخ می‌گوید: «من اول قوه دریافت و تقلید را بالا می‌برم که هنرجو بتواند با صدایش هر کاری که می‌خواهد انجام دهد…در مرحله بعد، باید سبک دیگران و شیوه‌های مختلف را کار کند. خودم هم از همین راه رفتم و همه شیوه‌ها را کار کردم. تمام آوازهای بعضی‌ها را و چند آواز بعضی دیگر را کار کردم و شیوه‌شان را شناختم از مجموع اینها در من یک «شجریان» درست شد. اینها هم باید همین کار را بکنند و در حیطه یک خواننده گیر نیفتند. فکر نکنند اگر با شجریان کار کردند، نباید نزد کس دیگری کار کنند، این اشتباه است. باید سبک‌های دیگران را با دقت گوش کنند و فرابگیرند، همین‌طور ساز گوش کنند تا جمله‌بندی یاد بگیرند، شعر بخوانند و… یعنی باید زندگی کنند و با آواز معاشقه کنند تا بعد از چند سال اتفاقی بیفتد…هنرجو دوره‌های متعددی پیش‌ رو دارد، باید جامعه‌شناسی بداند، با ادبیات آشنا باشد تا بیاموزد که شعر را در کجا بخواند و همین‌طور خیلی چیزهایی که خواننده آواز به آن نیاز دارد».

اندکی فاصله بگیریم از این مصاحبه و تصور کنیم جامعه‌ای را که از دیانت تا معرفت و هنر، نه شاگردی می‌کند نه تقلید و نه تحقیق! یا با دقت نمی‌خواند، یا در آنچه خواند تأمل و عمل نمی‌کند یا حاصل تأمل و عمل را نمی‌آزماید و به تماشای نتایجش نمی‌نشیند و یا همه چیز را در تقلید جستجو می‌کند و همان‌جا می‌ماند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80757
میراث شجریان: محافظت از استقلالِ رای و اندیشه و هنر
سپیده جدیری

https://www.zeitoons.com/80786

«آیا من یک توی دیگرم؟
و تو نیز یک منِ دیگر؟
این راهی نیست که به‌سوی سرزمینِ آزادی‌‌ام در پیش می‌گیرم
این راهی نیست که به سوی تنِ خود در پیش می‌گیرم
و من، «دو من» نخواهم شد.»  
محمود درویش

نه فقط اسطوره‌ها که آدم‌ها تکرارنشدنی‌اند. هر یک از ما تکرار نشدنی‌ایم. و هر یک از ما اگر این را بیاموزیم؛ در عینِ این‌که مسیرهایمان در کنارِ هم قرار می‌گیرد، مسیرِ ویژه‌ی خودمان را به سوی سرزمین و روزگارِ آرمانی‌مان درخواهیم نوردید، بی‌آن‌که «موج‌ها» و «بادها» کمترین تاثیری بر این مسیر بگذارند.

محمدرضا شجریان چه در هنر خود و چه در مسیری که انتخاب کرد تا به این سطح از رستگاری برسد که دوست و دشمن را وادارد کلاه به احترامش از سر بردارند، اهل تقلید نبود. در هنر، یگانه بود و در اندیشه‌، مستقل. از آنجا که شعرشناس هم بود، درس خود را خوب به این مصراعِ مولاناپس داده بود: «خلق را تقلیدشان بر باد داد.»
از فقدان یک اسطوره، آن‌چه جز اندوه و تألم برایمان باقی می‌ماند، امکان مطالعه‌ی زندگی اوست؛این‌که چه چیزی شجریان را شجریان کرد؟
و چه چیزی شجریان را شجریان کرد جز خودش بودن؟ و این «خودش بودن» بهترین میراثی است که برایمان باقی گذاشته است: این‌که خودمان باشیم؛ آن خودِ منحصر به فردمان.

پیش‌تر در مقاله‌ای در همین سایت که به مناسبت زادروز استاد شجریان منتشر شد، مصداق‌های مستقل ماندن او از موج‌های سیاسی، در عین کنار مردم قرار گرفتنش در بزنگاه‌ها را برشمردم. باقی دیگر تکرار مکررات خواهد بود اما در این لحظه و در این یک شبانه‌روزی که از وداع‌مان با او می‌گذرد، دوست دارم از خواننده‌ی این متن بپرسم: چگونه است که از شنیدن صدای تقلیدی و مشاهده‌ی هنر تقلیدی دلزده می‌شوید؟ هم‌مسیر شدن‌ با هر باد سیاسی که می‌وزد نیز باید همان‌قدر دلزده‌تان کند. این دلزدگی، مهم است؛ این محافظت از استقلال رای و اندیشه‌‌ی هر فرد، که میراثِ استاد شجریان و استادهایی به ماندگاریِ اوست. و همان چیزی‌ست که قدرت‌مداران را بیمناک می‌کند و به آن سطح از مقابله وامی‌داردشان که امروز در مراسم تشییع پیکر استاد شاهدش بودیم. چرا؟ مگر شجریان رهبری سیاسی بود یا اصلا ادعایش را داشت؟ می‌دانیم که نه. بیم آنها از چیز دیگری‌ست به نام «محبوبیت»، که نه به ضرب و زور به دست می‌آید و نه با سوار شدن بر این و آن موج.

در تمام این سال‌ها علاوه بر سیاسیون، کم ندیدیم ناهنرمندانی را که به صِرفِ موج‌سواری‌هایشان، به شهرتی هر چند گذرا در عرصه‌ی هنر یا ادبیاتِ سیاسی دست پیدا کردند. بد نیست بپرسیم پسچرا به‌مانند شجریان، کیارستمی، شاملو و نظایر آنها، مردمی و محبوب نشدند؟

لازم است بار دیگر مثالی بیاوریم از دیدگاه‌های محمود درویش، که خود، اسطوره‌ا‌‌ی است در شعر ایستادگی. درویش می‌گوید: ««هر شعر زیبایی، یک جور ایستادگی است.» و این یعنی شعر زیبا؛ شعری که مستقل است و فرمایشی نیست، اما در عین حال، لزوما سیاسی نیز نیست، خودبسنده است برای ایستادگی در برابر سلطه‌ی استبداد و ستم. هنر واقعی، که دلیلی ندارد حتما سیاسی یا انتقادی باشد، در مقابله با هنر فرمایشی، خودبسنده است که هنر متعهد به شمار آید. فیلم‌های عباس کیارستمی سیاسی نیست اما چون هنر واقعی‌ست، در ایران اجازه‌ی اکران پیدا نمی‌کند. شعر اروتیک، سیاسی نیست و به معنای عامِ‌ آن، متعهد نیز نیست، اما تیغ سانسور امانش نمی‌دهد. این یعنی، فیلم غیرسیاسیِ کیارستمی از آنجا که هنر ناب است، می‌تواند در مقابل حکومتی که ترویج بی‌هنری می‌کند، مبارزه محسوب شود. شعر اروتیک نیز می‌تواند در سرزمینی که زنانش حق شناختن تنِ خود و خواست‌هایش را ندارند، مبارزه محسوب شود. پس می‌توان گفت هنرِ متعهد به هنر و شعر متعهد به شعر، خود، برترین تعهد اجتماعی است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80786
راستی او «شاعر قبیله ما» بود
حسن یوسفی اشکوری

از متن : شجریان در همین بیش از چهار دهه وجدان بیدار زمانه اش بوده است. برنامه های اجرا شده، به ویژه با کلام محوری ویژه موسیقی آوازی ایران و انتخاب اشعار کهن و نیمایی معاصر به وسیله شجریان، به خوبی گویای وقایع و واقعیت های غالبا تلخ این چهار دهه است. روزگاری که «ایران سرای امید بود» بود، مانند همه ایرانیان به استقبال انقلاب ضد استبدادی رفت و از «برادران کاکل در خون» ستایش کرد و از «تفنگ» انقلابیون شهید «راه» می جست ولی به گفته خودش وقتی در تابستان ۵۸ از فتوای فقهی آیت الله خمینی در قامت رهبری دینی بلامنازع انقلاب شنید که موسیقی مخدر و مردود است، هوشمندانه راه دیگری در پیش گرفت و به تعهد موسیقی و هنر مردمی وفادار ماند و به تعبیر شاعر آزاده اسماعیلی ناصر خسرو قبادیانی «گرانمایه لفظ دری را» پاس داشت و در پای ارباب قدرت و ثروت نثار نکرد. در دهه شصت در عین بازخوانی «جان جهان» از «شهریاران را چه شد» پرسید و از و «بیداد» گفت. در اوج این روند، در آغاز خیزش عدالت خواهی و آزادی طلبی اغلب مردم ایران در سال ۸۸، وقتی رئیس جمهور جعلی وقت مخالفان و معترضان را خس و خاشاک خواند، او همراه با حرکت اعتراضی مردم در خیابان، تمام قد در برابر ارباب قدرت ایستاد و اعلام کرد که «من برای همین خس خاشاک می خوانم» (نقل به مضمون) و به وعده اش نیز عمل کرد. با این حال چندی بعد وقتی که دید ارباب قدرت بیش از پیش به زور تفنگ خود تکیه کرده اند، فریاد برآورد که: «تفنگت را زمین بگذار».

با این که اغلب هنرمدان ما در عرصه های مختلف هنری در این چهل سال پرآشوب و پر رنج، مرمی بوده اند و حداقل خود را به زر و زور و تزویر نفروخته اند، گزاف نیست که گفته شود محمدرضا شجریان مردمی ترین هنرمند معترض روزگار ما بود که همواره در کنار مردم ایستاد و شناسنامه روزگار خود شد. او افزون بر صدای خوش و سبک خلاقانه و جاودانه و بی مثال اش، با مجموعه ویژگی های منحصر به فردش، مانند فردوسی، شناسنامه ملی ماست. «مرغ سحر» او که «نغمه آزادی نوع بشر» می سراید، فضای این روزگار را جاودانه و ملی کرده است. بگذارید دقیق تر بگویم هر بار که نواهایی سکرآور شجریان (و نیز سیما بینا» را شنیده و در واقع نوشیده ام، باربد و نکیسا را در برابر خود یافته ام. با این تفاوت که آن دو در دربار نه چندان محبوب خسرپرویز خنیاگری کرده بوده اند و شجریان در روزگاری کاملا متفاوت و در کنار مردم و در برابر بیداد و بیدادگران زمانه.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80791
شجریان علیه حقارت
مهدی نوربخش

در مورد استاد سربلند و استثنائی موسیقی کشور، محمدرضا شجریان، حرف‌های زیادی زده شده و مقالات متعددی به رشته تحریر آمده است. یک دسته از این بحث‌ها در مورد موسیقی و هنر جاودانه اوست. اثر موسیقی و آواز استاد محمدرضا شجریان بدون شک از مرزهای کشور ما گذشته و جهانی شده است. دنیای بیرون، به موسیقی و هنر سرآمد او به‌شکل یک میراث بزرگ فرهنگی ایران زمین نگاه می‌کند. بیست و سه سال بیش، یعنی در سال ۱۹۹۹، یونسکو (UNESCO) مدال طلایی پیکاسو (Golden Picasso Medal) را به‌عنوان یک هنرمند ممتاز بین‌المللی به‌او اهدا کرد. با درگذشت او، موسیقی او برای چندین ساعت در مراکز مختلف این سازمان خصوصا در پاریس به‌صدا در آمد. در گذشت او به‌عنوان یک خبرجهانی در وال استریت جورنال، بلومبرگ، گاردین، خبرگزاری فرانسه، ان پی آر (NPR) و….مخابره شد. ان پی آر در امریکا در مقاله‌ای با عنوان «یک صدا از ایران: خواننده استاد(Master)، محمد رضا شجریان، درگذشت.» در وصف این هنرمند ملی و اثرات جاودانه اش نوشت. تسلیت شخصیت های جهانی به‌مناسبت درگذشت او از عمق تاثیر او بر فرهنگ موسیقی جهانی پرده بر می‌دارد.

در مورد شخصیت او هم بسیار گفته و نوشته شده است. سید محمود دعایی که بر جنازه مطهر او نماز گذارد گفت، «استاد شجریان بسیار فروتن بود.» این ادعای محمود دعایی توسط بسیاری در صحنه هنر و اجتماع کشور تکرار شد. شاگردان او گفتند و نوشتند که یکشنبه‌ها استاد پذیرای تعلیم شاگردان خود از زنان و مردان به‌صپرت جداگانه بود. شاگردان او برای تلمذ از مکتب استاذ هیچ بهایی پرداخت نمی‌کردند. این کلاس‌ها برای سال‌های متوالی برقرار بود و بسیاری از خوانندگان محبوب فعلی وطن مانند سراج شاگرد او بوده‌اند. آن‌ها می‌گویند او با چه عشق و ذوقی سر کلاس‌ها حاضر می‌شد. گروهی از سفرهای استاد نوشته‌اند و عکس‌هایی از او بر سر سفره محیط‌بانان دریاچه ارومیه انتشار داده‌اند. خبر در گذشت او هزاران‌ نفر  را به‌خیابان‌های پایتخت کشید و پیش از رسیدن جنازه مطهر او به توس در مقبره فردوسی، هزاران نفر منتظر شدند تا او را در سفر آخرش او را بدرقه کنند. استاد محمد رضا شجریان برای مردم ما به‌یک سرمایه فرهنگی ملی و اسطوره تبدیل شده است.

اما آنچه کمتر به‌آن پرداخته شده است ستیز استاد شجریان با خودکامگی و خشونت است. در تاریخ بیش از یکصد ساله کشور ما حقارت، بخشی از فرهنگ سیاسی در صحنه سیاست کشور ما شده است. خودکامگان دائما به تحقیر مردم روی آورده و مردم ما کرارا در مقابل این تحقیر از خود واکنش نشان داده‌اند. در مقابل حقارت خارجی در کشور ما، جنبش تنباکو و جنبش مشروطیت شکل گرفت. پیش از آن میرزا تقی خان امیر کبیر در مقابله با حقارت نفوذ بیگانگان در دربار ناصر الدین شاه نهایتا جان خودرا بر کف دست گذاشت. مصدق، معلم و قهرمان ملی مبارزه با استعمار، در مقابل حقارت نفوذ بیگانگان در صنعت نفت کشور و نفوذ سیاسی آمریکا بر شاه ایستاده و نهایتا در حصر جان خود را فدای مصالح کشور کرد. انقلاب اسلامی در کشور ما در مقابل حقارت یک دولت خودکامه و دست‌نشانده شکل گرفت و هویت پیدا کرد. اما مجددا و این‌بار بخشی از روحانیون با حکومتی امتیاز‌خواه و امتیاز‌طلب که فقط به طبقه خاصی در کشور تکیه می‌کرد به  تحقیر  مردم و ایجاد حقارت اجتماعی در این کشور روی آوردند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80813
چه کسی شجریان را دوست ندارد؟

زیتون ـ یلدا امیری
: هنرمندان و نویسندگان زیادی در زمره مغضوبان جمهوری اسلامی بوده و هستند. این سرنوشت اغلب چهره‌های ‌سرشناس و مستقل در عرصه فرهنگ و هنر ایران در ۴۲ سال اخیر بود. از این افراد برخی کشته و محبوس شدند و تعداد زیادی منزوی و گروهی هم تبعید اجباری را غریت‌نشینی را برگزیدند.

محمد رضا شجریان اما از چنان محبوبیت و شهرتی برخوردار شد که این درافتادن به گفته خودش غیرسیاسی‌اش با «نظام»، تنها به حذف صدا و تصویر او در رسانه‌های رسمی انجامید و ارتباط او با بدنه دوست‌دارانش همچنان برقرار ماند تا زمانی که بیماری این امکان را از او گرفت. شاهد این مدعا هم صدها هواداری بودند که پس از درگذشت او در مقابل بیمارستان جم علیه صدا و سیما شعار «ننگ ما ننگ ما صدا و سیمای ما» را سر دادند.

غضب جمهوری اسلامی حتی تا پس از مرگ شجریان نیز ادامه داشت و از این رو بی جهت نبود که روز گذشته حسین علیزاده، نوازنده سرشناس و دوست قدیمی شجریان  در مراسم نماز بر پیکر او تاکید کرد که: «استاد شجریان قدرتی را نشان داد که حتی وقتی در این دنیا نیست از وجودش ترس دارند.»

تا این ‌لحظه هم هیچ‌کدام از سه همشهری یا هم‌استانی او که در راس قدرتند، خامنه‌ای، رئیسی و قالیباف محدود یا تنها کسانی هستند که پیام تسلیتی برای شجریان نداده‌اند.

روز گذشته همچنین وبسایت کلمه هم خبری را منتشر کرد که بر مبنای آن شورای عالی امنیت نهادهای عمومی را از برگزاری مراسم بزرگداشت شجریان منع کرده‌است.

تذکر شورای عالی امنیت ملی
وب سایت کلمه، رسانه مستقل نزدیک به میرحسین موسوی، نوشته بر اساس اطلاعاتی که از جانب نهادهای موثق به دست آورده، از سه هفته پیش، شورای عالی امنیت ملی به نهادهای عمومی از جمله شهرداری‌ها تذکر داده است که در صورت درگذشت استاد شجریان، اقدام خاصی برای بزرگداشت ایشان صورت نگیرد.

این وب‌سایت همچنین تاکید کرده است که انفعال و بی عملی تمامی نهادهای عمومی به ویژه شهرداری در نصب بنر و تابلوهای بزرگداشت استاد و ممانعت از برگزاری هرگونه برنامه در تجلیل از مقام و منزلت هنری و اجتماعی استاد شجریان ناشی از وجود چنین امریه امنیتی پنهانی است.

مشکل نهادهای حاکمیتی با شجریان چه بود؟
هر چند در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ هم تک‌آهنگ‌هایی از شجریان موجب خشم حاکمیت شده و در انتشار بعضی از آلبوم‌هایش به مشکل می‌خورد . اما عمده دشمنی تندروهای جمهوری اسلامی با وی به اتفاقات سال ۸۸ و حمایت شجریان از مردم در اعتراضات پساانتخاباتی آن سال بازمی‌گردد.

محمدرضا شجریان در جریان اعتراض‌های سال ۸۸ به نتیجه انتخابات، در واکنش به اظهارات محمود احمدی نژاد، رئیس‌جمهور وقت در میدان ولی عصر و در جمع هوادارانش که معترضان را «خس و خاشاک» نامیده بود، در مصاحبه‌ای با بی بی سی فارسی گفت: «من صدای این خس ‌و خاشاکم. این صدا همیشه برای خس‌ و خاشاک بوده و هست.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80800
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مجموعه نه به اعدام

قسمت اول

پرونده نوید افکاری در گفتگو با جامعه‌شناسان و حقوق‌دانان
«قتل حکومتی» و افکار عمومی در ایران


زیتون ـ احسان نادرپور، مهسا محمدی:
در گفتگوهایی که پیش رو دارید و مجموعه‌ای که در روزهای آینده در «زیتون» منتشر می‌شود، نظر حقوق‌دانان، جامعه‌شناسان و فعالان مدنی آشنا با قوانین و جامعه ایران را درباره حکم اعدام و آثار آن جویا شدیم.
در این گفتگو از صاحب‌نظران درباره چند و چون پرونده نوید افکاری پرسیدیم و اینکه آیا در مواجهه افکار عمومی با اجرای این حکم، بالاخص بعد از کمپین فراگیر «اعدام نکنید»، تفاوت معنی‌داری با موارد پیشین وجود داشت یا نه؟ دیگر این که آیا در پرونده نوید افکاری تمرکز مجریان بر قصاص به جای تکیه بر اجرای حد شرعی برای اتهام محاربه به این معناست که حاکمیت به توجیه‌‌پذیرتر بودن قصاص در میان افکار عمومی امیدوار است یا به عبارت بهتر به آن طمع بسته؟
در ویدئویی که از پی می‌آید گفتگو‌های «زیتون» با نعمت احمدی، حقوق‌دان، سعید مدنی، جامعه شناس و مهدی محمودیان، روزنامه‌نگار را در این باره خواهید دید.



متن کامل و ویدئوی با کیفیت بالا در زیتون:

www.zeitoons.com/80846


© @Zeitoons
داریوش محمد‌پور
بر آستان جانان

۱. شجریان در میان ما نیست. شجریان در میان ما هست. او رفته است. او نرفته است. این گزار‌ه‌ها همه درست‌اند. منطقاً نادقیق نیستند. شجریان به تن در میان ما نیست اما به جان هست و جاری است. این سخن را به دشواری می‌توان برای هر کسی گفت. کم نیستند صاحبان فضل و هنر و معرفت و دانشی که از خود میراثی به جا می‌گذارند اما میراث‌شان به این فربهی، عظمت و گستردگی نیست که میراث محمدرضا شجریان. طبعاً شجریان هم انسان است مثل همه‌ی انسان‌ها. زندگی او هم مانند همه‌ی انسان‌ها، مانند همه‌ی بزرگان و پهلوانان دیگر نقاط خاکستری و حتی شاید تیره  هم دارد. رستم دستان هم قدیس نبود. ولی چه چیزی شجریان را شجریان کرده است؟ شجریان به خیال من از بند زمان و مکان جسته بود؛ پیش از مرگ. جایی ایستاده بود که دست هیچ کس و هیچ چیز به او نمی‌رسید. این همه را به کوشش حاصل کرده بود؟ نه. تنها بخشی از این رهیدگی از زمان و مکان به خیال من به کوشش خود او و پشتکار شخصی‌اش بوده. باقی همه -به زبان اهل معرفت -عنایت بوده است و کشش. فضل بوده است و بخشش. راز شجریان بودن او، راز رستگاری او و عبور او از دام زمان و مکان جمع همین کشش و کوشش بوده است و بس.

این چند روزه مدام با خود اندیشیده‌ام که ما چرا داریم درباره‌ی شجریان و فضایل‌اش حرف می‌زنیم؟ چرا ما -بگویید من نوعی- باید بروم و درباره‌ی شجریان چیزی بنویسم در ستایش یا یادکرد او. چیزی به او می‌افزاییم؟ اگر نگوییم و ننویسم چیزی از او کاسته می‌شود؟ بهترین توصیف این کارها در زبان مولوی آمده است:
مادح خورشید مداح خود است
که دو چشمم روشن و نامرمد است

ما وقتی از شجریان به نیکی و تعظیم یاد می‌کنیم هیچ کاری نکرده‌ایم از این‌که ثابت کنیم می‌فهمیم. داریم به صدای بلند می‌گوییم که ناشنوا نیستیم. عرض اندامی برای خویش می‌کنیم که: ما هم این پیام را شنیدیم و به درستی دریافتیم. و این پیام، پیام شخص و فرد نیست. پیامی است متصل به جان جهان. اگر کسی سخن را از زمینه‌اش به در نبرد و بلفضولی نکند، دلیری می‌کنم و می‌گویم که جنس پیام شجریان همین است که در برابرش بگوییم: ربنا اننا سمعنا منادیا ینادی للایمان. و در پاسخ می‌گوییم که شنیدیم. شجریان منادی عشق و معرفت بود (بله، مثل روز روشن است که از «دین» فقیهانه و آخوندی حرف نمی‌زنم و سخن از معرفت است). شجریان صدای عشقی بیکرانه بود:
صدای توست که بر می‌زند ز سینه‌ی من
کجایی ای که جهان از تو پر ز پژواک است

پس بگذارید دیگر از شجریان نگویم چون در حقیقت سخن گفتن ما از او، سخن گفتن از خود ماست و عرض اندام وجود خود ما تا ادای دین و سر تعظیم فرود آوردن در برابر عظمت این نادره‌ی فرهنگ، ادب و موسیقی ایرانی. این چند روزه اما دیدم که عده‌ای نشسته‌اند به «نقد» شجریان. و چه حیف از این زمانه‌ی هنرستیز که هر ناشسته‌رویی به بهانه و پشت نقاب «نقد» گریبان اسطوره‌ای چون شجریان را گرفته است و درست در همان روز وفات او، با پهلوانی چون او درشتی کرده است. این باید برای رسانه‌های ما درس باشد چه بدانند میراث فرهنگی و ملی را به بهانه‌ی توازن در روایت، نمی‌توان ملکوک کرد. نتیجه فقط برای عاملان این ناپختگی‌ها، بی‌آبرویی است و افتادن از چشم اهل معرفت و حتی رسانه‌ها. اسم نمی‌برم از کسی. عاملان این ماجرا خوب آگاه‌اند که چه خطایی مرتکب شده‌اند و همین اشارت کفایت می‌کند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80870
دعوای دانشگاه الزهرا و ساکنان ده‌ونک بر سر چیست؟
ده ونک و «حق سرپناه»

زیتون ـ مهسا محمدی
: دعوا بر سر ۱۲هزار متر زمین است در قلب تهران. یا به عبارتی حدود ۸۰ خانه که گفته می‌شود ۸ دهه سال پیش ساخته شده و به فرزندان و نوادگان کارگران یک کارخانه تجهیزات ایمنی راه‌ها به ارث رسیده.
حالا بعد از کشمکش فراوان در طی سال‌های اخیر در این محله ۵۶ خانه باقی مانده و ۲۶ خانواده از آنجا رفته‌اند.

 نگاهی به موقعیت و بافت این محله‌ی پرحاشیه تا حدی گویای چرایی دعواها بر سر آن است. ده ونک به لحاظ فرم و ساختار «ده»ی است در «بالاشهر» تهران و در میانه محله برخوردار و مرفه‌نشین. از شمال به اتوبان هاشمی رفسنجانی می‌رسد و از غرب به اتوبان شهید چمران، از جنوب به خیابان ملاصدرا و از شرق به خیابان شیخ بهایی.

دولت مدعی مالکیت زمین‌های این منطقه است و می‌گوید آن را برای بهره‌برداری به دانشگاه الزهرا واگذار کرده، الزهرا هم حکم دادگاه دارد برای تخلیه. ساکنان اما می‌گویند این خانه‌ها، خانه‌های آبا اجدادی آنان است و هر بار که پیش و پس از انقلاب برای گرفتن سند برای آنان اقدام کرده‌اند، مشکلات بروکراتیک مانع شد. 

از سال ۱۳۸۲ دعواهای دانشگاه الزهرا با اهالی کوچه امامزاده و کوچه شهید شهامتی در این منطقه شروع شده است، دعوایی که در آخرین اتفاق آن به گفته فعالان مدنی پیگیر داستان، چند روز گذشته یک قاضی دستور بازداشت چند ساعته دو تن از ساکنان ده‌ونک را صادر کرد، گفته می‌شود جرم این افراد خالی‌نکردن سرپناه و استنکاف از واگذاری آن به دانشگاه الزهرا است.

ماجرای بازداشت ساکنان ده ونک چه بود؟
به گزارش اعتماد آنلاین صاحب اصلى یکی از خانه‌های مورد دعوا، که از کارگران قدیمى کارخانه بوده، در سال ۱۳۷۲ فوت مى‌کند و خانه به ۲ فرزند او ‌ارث می‌رسد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80866
نه به کدام «اعدام»؟
مریم سطوت

لغو حکم اعدام یعنی لغو حکم اعدام بزهکاران؛ یعنی لغو حکم اعدام قاتلین؛ یعنی لغو حکم اعدام فردی که به زنی تجاوز کرده و او را به قتل رسانده؛ یعنی لغو حکم اعدام همه آنهایی که من و خوانندگان این نوشته از آن‌ها تنفر داریم. آوردن نمونه از کسانی که مجرم نیستند اعتراض به‌جایی است به قوه قضاییه و حکومت ایران. خواست لغو حکم اعدام خواستی است فراتر از مبارزه علیه فجایع امروز.
....

۱۰ اکتبر روز جهانی مخالفت با مجازات اعدام است. مجازات اعدام بازمانده‌ای‌ست از زمان‌های دور. زمانی که انسان باور داشت که خون را با خون باید شست و چشم را در مقابل چشم درخواست ‌کرد. زمانی که انتقام و قصاص پایه مجازات بود. این مجازات به‌هیچ‌وجه درخور جامعه انسانی متمدن امروز نیست. عملی که یک فرد در شرایط نامساعد روحی و یا در اثر یک سانحه و در خشم انجام می‌دهد، نباید همان عمل از طرف نمایندگان قانون و در شرایطی بسیار آرام با استناد به قوانین صورت گیرد. قانون مدافع منافع انسان و جامعه است و آگاهانه می‌اندیشد. آگاهانه نمی‌تواند همان عمل را که یک فرد ناآگاه انجام داده است تکرار کند. هیچ ارگانی و هیچ منبع قانونی اجازه گرفتن جان انسان را ندارد. اعدام به معنی سلب زندگی و تصمیم به بودن و نبودن یک انسان است. با اجرای مجازات اعدام، اصلاحِ خطا غیرممکن است. ضریب خطای انسانی هنوز در تصمیم‌های قانونی بالاست.

تمام کسانی که فکر می‌کنند با اجرای این مجازات جامعه پاکیزه می‌شود، بهتر است به گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری مراجعه کنند و ببینند درست در کشورهایی که بیشترین تعداد اعدام را  در سال  دارند، هم چون ایران، چین، پاکستان،… بیشترین جرم‌های جنایی صورت می‌گیرد. ترس از اعدام باعث کم‌شدن جرم نشده است.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در اواخر دسامبر ۲۰۱۴/ آذرماه ۱۳۹۳ با تصویب قطعنامه‌ای خواستار تعلیق مجازات اعدام در سراسر جهان شد. در ایران مخالفت با مجازات غیرانسانی «اعدام» سال‌هاست که از طرف فعالین و سازمان‌های مدافع حقوق بشر مطرح می گردد، اما از چند ماه پیش، درست از زمانی که حکومت دست به اعدام  معترضان دی ۹۶ و آبان ۹۸  زد، فریاد «نه به اعدام» بلندتر از قبل شنیده می‌شود.
پس از حکم اعدام نوید افکاری مخالفت با حکم اعدام در ابعادی وسیع مطرح شد.

https://www.zeitoons.com/80899
جایگاه شجریان و حاکمان
علی کشتگر
شاهکارهای فرهنگی و حماسه‌هایی که از زندگی و تلاش چهره‌های ملی عرصه‌های ادب، فرهنگ، اخلاق، سیاست و شجاعت در حافظه تاریخ می‌مانند، ارجمند‌ترین و ماندگارترین سرمایه‌های ضامن بقا و عظمت هر ملتی به شمار می‌روند. و همین میراث‌های گران‌قدر هستند که با حفظ غرور ملی و زنده نگه‌داشتن حس افتخار ملی الهام‌بخش نسل‌های حال و آینده و مایه بقای ملت‌ها در برابر گزند فجایع بزرگ تاریخی ‌می‌شوند.

قصدم اغراق نیست و با همه عشق و علاقه‌ای که همواره به شجریان داشته و دارم، در ابراز این باورم که او به یکی از مفاخر ملی و ماندگار ما تبدیل شده و زندگی و آثارش همواره الهام‌بخش آیندگان خواهد بود؛ اسیر احساسات نیستم.

درباره آثار هنری و فضایل انسانی او صاحب‌نظران بسیاری در شبکه‌های اجتماعی داد سخن داده‌اند و من دیگر چیزی ندارم که به آن حقایق بیفزایم. زندگی و مرگ او یک‌بار دیگر نشان‌مان داد که وقتی یک چهره ملی دریچه قلب مردمانش را به روی خود باز می‌کند از چه شکوه و جلالی برخوردار می‌شود و با چه وضوحی خفت و حقارت ستم‌گران قدرت‌مدار زمانه خود را بر همگان آشکار می‌سازد.

به راستی امروز از سلطان محمود غزنوی که در روزگاران قدر قدرتی‌اش همه را مقهور شمشیر کرده بود و از شرق تا غرب دستش در غارت و خون‌ریزی بود و این همه را به نام اسلام و به گمان خود برای اسلام می‌کرد، جز لعنت تاریخ چه مانده است؟ حکیم «مغضوب» توس اما هزار سال است و تا هزاران سال دیگر هم در بلندای تاریخ ایران، الهام‌بخش همه آنانی است که پای در بند انسان و انسانیت دارند و نمی‌خواهند سر به تسلیم ضحاکان زمانه خم کنند و لاجزم سرمشق‌شان کارستان کاوه، سیاوش و رستم دستان است.

از مسعود غزنوی خون‌ریز که در کشتن بی‌گناهان از پدر بی‌محابا‌تر بود اینک چه مانده است؟ حسنک وزیر اما که بیهقی تراژدی زندگی او را به تصویر کشیده همچون اسطوره‌ای از برتری و حقانیت فضیلت در برابر رذایل دوران همچنان الهام‌بخش حق‌طلبی امروز ما است.

و بالاخره از سلطان امیر مبارز کافرکش و تعزیرگر که رند «فاش»گنوی شیراز را به «پنهان» خوری و دربه‌دری کشاند و شریعت را چند صباحی به زور شمشیر و تعزیر بر مردم حاکم کرد امروز چه چیزی با ارزشی باقی مانده؟

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80902
بیانیه جمعی از فعالان سیاسی و اجتماعی
علیه نارواداری و خشونت کلامی در رسانه‌ها و شبکه‌های مجازی

زیتون
– جمعی از فعالان سیاسی و اجتماعی طی بیانیه‌ای  به  «نارواداری و خشونت کلامی در رسانه ها و شبکه‌های مجازی» «نه» گفتند.
در این بیانیه آمده است: «در فضا و رسانه های مجازی بویژه در دوره اخیر شاهد بودیم که گروه هائی در پشتیبانی از نظام پادشاهی، دردفاع  از جمهوری، در جانبداری از ساختار فدرالیستی و یا در نفی آن،  درحمله به نسل انقلاب ۵۷، در انتساب مخالفین فکری خود به امپریالیسم و کشورهای خارجی و جنگ طلبی و نظایر آن، با درشت گوئی و دروغ پراکنی و نخبه کشی و شخصیت شکنی و در ده ها عرصه و مورد دیگر از این دست، با نازل ترین سطح  فرهنگ گفتاری و با خشن ترین واژه ها مخالف سیاسی و فکری خود را مورد حمله قرار داده اند.»

امضا کنندگان این بیانیه ضمن تاکید بر اینکه «این روش ها و کنش ها به شدت زیانبار، فرصت سوز و ناپسند هستند» ادامه دادند: «دستیابی به هیچ هدف شریف و انسانی با بهره جوئی از این شیوه ها ممکن نیست.»

امضا کنندگان این بیانیه در ادامه نوشتند: «شک نیست که بخش بزرگی از این ادبیات پرخاشگرانه و انشقاق طلبانه توسط جمهوری اسلامی و ارتش سایبری آن در شبکه های مجازی انتشار می یابد. حکومت اسلامی با اختصاص نیروی انسانی  و سرمایه گذاری هنگفت می کوشد فرهنگ و گفتمان و اهداف سیاسی اش را در شبکه های اینترنتی گسترش دهد.»

متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:


https://www.zeitoons.com/80946
احمدی‌نژاد علیه احمدی‌نژاد
«گزارش یک کودتا»؛ خودزنی و تهدیدِ «نظام»

زیتون ـ محمدرضا سرداری
: محمود احمدی نژاد که گفته می‌شود برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ خود را مهیا می‌کند، بار دیگر در مقابل دوربین ظاهر شد و در یک ویدئوی ۴۴ دقیقه‌ای با عنوان «حوادث ۸۸، کودتای اشرافیت علیه ملت» به مسائل آن انتخابات پرحاشیه پرداخت.
....
....

.فعالیت باند سعید امامی در انتخابات سال ۸۸
احمدی‌نژاد مدعی است که بسیاری از رویدادهای سال ۸۸ را باند سعید امامی و «گروه‌های متشکل امنیتی» مدیریت کرده است. به گفته وی این باند که در آن زمان (دوره وزارت محسنی اژه‌ای) وزارت اطلاعات را در دست داشته کوشیده تا با نظرسنجی‌های کاذب احمدی‌نژاد را در مقابل رقبا عقب نشان دهد و به رقبا القا کند که آنان پیشتاز در انتخابات هستند. وی می‌گوید این «باند» حتی به وی نیز مراجعه کرده و گفته است:«در یک سناریوی جنگ روانی حتی به من فشار می آوردند. افراد گوناگون را با اطلاعات نادرست می فرستادند که من را منصرف کنند. تو دیگه باختی، کوتاه بیا، حرف نزن، برای آینده خودت جایی رو پیش‌بینی کن، حتی نزد مقامات صالح و مسئول می رفتند و اطلاعات و نظرسنجی‌های کاذب ارائه می دادند تا آنان را نیز گمراه کنند. مستندات اینا موجود است».

این روایت  دست‌کم نشان می‌دهد که در مجموعه بالای دستی نظام و در میان نهادهای امنیتی و نظامی که احمدی‌نژاد کوشیده چنین تحلیلی از رای احمدی‌نژاد وجود داشته است، روایتی که بسیار مورد تاکید فعالان جنبش سبز است.
وزارت اطلاعات در دوره نخست ریاست جمهوری احمدی‌نژاد در دست چهره ای امنیتی چون غلامحسین محسنی اژه‌ای بود. وزارت فرهنگ و ارشاد نیز در اختیار چهره امنیتی دیگر چون حسین صفار هرندی، دست راست حسین شریعتمداری قرار داشت. صدا و سیما را نیز عزت‌الله ضرغامی اداره می‌کرد. مهمترین نظر سنجی‌ها در زمینه انتخابات نیز معمولا از سوی این سه دستگاه ارائه می‌شود. اما احمدی نژاد به نظرسنجی جهاد دانشگاهی استناد می‌کند و مدعی می‌شود که بر اساس آن نظرسنجی تا یک هفته مانده به انتخابات ۲ به ۱ از موسوی پیش بوده.

اطلاع مجلس از پیروزی میرحسین موسوی
مهمترین روایت احمدی‌نژاد در این ویدئو تکرار شایعه‌ یا خبری است که در طول این سال‌ها همیشه محل بحث بوده؛ ارسال پیام تبریک از سوی علی لاریجانی به میرحسین موسوی. احمدی‌نژاد مدعی است حتی ساعت آن را نیز می‌داند.هدف احمدی‌نژاد از اشاره به این تماس معلوم نیست اما  به‌نظر می‌رسد شاه کلید این ویدئوی به نظر تکراری و بی‌ارزش  همین باشد.
وی ادعا کرده که در این زمینه مستند نیز دارد. هر چند وی نامی از لاریجانی نبرده و صرفا به مجلس اشاره کرده است. موضوعی که البته علی لاریجانی بارها تکذیب کرده و گفته عده‌ای می‌خواهند این موضوع را به وی بچسبانند. حال معلوم شده که چه کسانی خواسته‌اند این تبریک را به وی منتسب کنند و باید دید آیا احمدی‌نژاد قصد دارد تا اسناد تازه‌ای منتشر کند؟ وی یک بار با انتشار فیلمی از یک نشست مخفی میان سعید مرتضوی و فاضل لاریجانی جنجالی علیه آنان برانگیخت.

احمدی‌نژاد و گرایش به اپوزیسیون
ادعاهای مطرح شده از سوی احمدی‌نژاد بعید است که بازتاب جدی در جامعه داشته باشد. دست کم تا زمان انتشار این گزارش هیچ واکنش جدی به این اظهارات چه از سوی اصلاح‌طلبان و چه از سوی اصولگرایان صورت نگرفته است. نهادهای امنیتی نیز در مقابل این اظهارات سکوت کرده‌اند.
آیا اشاره احمدی‌نژاد به «تماس مجلس با موسوی» و «فعالیت باند سعید امامی در انتخابات ۸۸» پیامی تهدیدآمیز به افشای اسرار انتخابات ۸۸ است؟ اسراری که اگرچه می‌تواند حمل بر خودزنی باشد اما فراتر از آن کل نظام و رهبری را نشانه می‌رود.  آیا این ویدیو تهدیدی برای تائید صلاحیت در انتخابات پیش رو است؟
....

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/80957