زيتون | Zeitoons@
9.79K subscribers
1.89K photos
310 videos
30 files
5.98K links
وب‌سايت خبری-‌تحليلی زيتون
www.Zeitoons.com

تریبونی «مستقل» با روی‌کردی حرفه‌ای برای بازتاب اخبار، تحلیل و اندیشه.

ایمیل: Sardabir.Zeitoons@Gmail.com

تلگرام: @Zeitoons
@Zeitoons :اینستاگرام
توییتر:@Zeitoons
فیس‌بووک:
Download Telegram
بیانیه بیش از ۴۰۰ تن از فعالان سیاسی و مدنی
«حصر» را بدون قید و شرط پایان دهید

زیتون
– بیش از ۴۰۰ فعال سیاسی و مدنی ایران طی فراخوانی مشترک در آستانه پایان دهمین سال حصر خانگی مهدی کروبی،‌ میرحسین موسوی و زهرا رهنورد خواستار پایان دادن فوری به محدودیت‌های آن‌ها شدند.

این فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشر تاکید کردند که حصر رهبران جنبش سبز«مغایر اصل قانونی بودن جرم و مجازات و در نتیجه عملی غیرقانونی» است.

در ادامه این بیانیه آمده است: «اقدام به حبس و حصر خودسرانه و بدون مبانی قانونی و طی هرگونه فرایند قضایی،‌ از مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین شهروندان است.»
امضا کنندگان تاخیر در لغو کامل و فوری این حصر را موجب استمرار تشدید خسارات ملی دانسته‌اند و خواستار اتمام بدون قید و شرط آن شده‌اند.

میرحسین موسوی، همسرش زهرا رهنورد و مهدی کروبی از اوایل اسفندماه سال ۱۳۹۹ با تصمیم حکومت ایران در حصر خانگی قرار گرفتند. برخی از محدودیت‌های آن‌ها اخیرا با صدور اجازه تماس تلفنی و یا برخی دیدارهای مهدی کروبی کاهش یافته است.

متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته بدین شرح است:

به‌نام خدای عدالت‌گستر
در آستانه یازدهمین سال حصر سه شخصیت ملی کشورمان، سرکار خانم دکتر زهرا رهنورد، جناب حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ مهدی کروبی و جناب آقای مهندس میرحسین موسوی قرارداریم؛ حصری که مغایر اصل قانونی بودن جرم و مجازات و در نتیجه، عملی غیرقانونی به‌شمار می‌رود. بدیهی است اقدام به حبس و حصر خودسرانه و بدون مبانی قانونی و طی هرگونه فرایند قضایی، از مصادیق بارز نقض حقوق اولیه و بنیادین شهروندان است. ما امضاء‌کنندگان باور داریم تأخیر در لغو کامل و فوری این حصر و اعاده کامل حقوق مدنی و سیاسی محصورین جز استمرار و تشدید خسارات ملی  بهره‌ای در بر ندارد. لذا بایسته است پایان حصر بدون هیچ قید و شرطی انجام پذیرد و راه برای بهره بردن از این سرمایه‌های اجتماعی برای ساختن فردایی بهتر هموار گردد.

اسامی امضا کنندگان در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84704
ده سال پس از حصر


"ارتباط من با شما قطع خواهد شد؛ اما بنده خدمت شما مردم عرض می‌کنم اهل برگشتن از این راه نیستم". میرحسین موسوی

•دهمین سالگرد #حصر غیرقانونی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی
*خط سوم
بیانیه جمعی از فعالان سیاسی و مدنی
حافظه‌ی انقلاب: ضرورت اصلاحات ساختاری

زیتون
– هم‌زمان با چهل‌و‌دومین سالگرد پیروزی انقلاب ۵۷، جمعی از فعالان سیاسی، اجتماعی و حقوق‌بشری، در یک بیانیه‌ی تحلیلی به «علل شکل‌گیری انقلاب و فروپاشی نظام سلطنتی»، چگونگی تبدیل شدن «روحانیت سیاسی به نیروی مسلط» و «مشخصات فکری-عقیدتی رهبری انقلاب» پرداخته و بر ضرورت «بازگشت به سرچشمه‌های فکریِ آستانه‌ی انقلاب» و راه‌های «برون‌رفت از بن‌بست اصلاحاتِ حکومتی» تاکید کردند.

به‌ گزارش «زیتون»، در بخش نخست این بیانیه «اوج و افول استبداد سیاسی»، «وابستگی حکومت به ابرقدرت‌ امریکا»،  عدم توفیق نهایی دولت «در اجرای طرح‌های توسعه‌‌ اقتصادی و برنامه‌ریزی‌های اجتماعی جاه‌طلبانه» و «بی‌عدالتی عمومی» ناشی از آن، «اختلاف طبقاتی فاحش» و «فساد وابستگان به حکومت ‌و‌ دربار و اقشار مرفه بورژوازی پایتخت‌نشین»، «سیاست فرهنگیِ رسمی، نامنسجم، متناقض‌نما و میان دوگانه‌ ملی‌گرایی-شووینیستی/ قومی-نژادی(آریامهری و فارس‌گرایی)»،«دیکتاتوری نظام تک‌حزبی» و سرانجام «اتّکاءِ مطلقِ نظام پیشین به شخص شاه» را  به‌عنوان مهمترین «علل اجتماعی-اقتصادی و دلایل سیاسی-فرهنگی»  انقلاب ۵۷ برشمرده‌اند.

در بخش دوم این بیانیه‌ی تحلیلی، به غیبت نهادهای صنفی و مدنی  در حکومت پهلوی اشاره شده تا در «غیاب اتحادیه‌ها و سندیکاهایی که مطالبات جامعه‌ مدنی را نمایندگی کنند»، روحانیت به‌عنوان «تنها نهادی که به‌شکل سنّتی از دوران صفویه تا کنون شبکه‌ اجتماعی منسجمِ نسبی» در اختیار داشته منسجم‌تر از سایر نیروها عمل کرده و رهبری انقلاب را به «روحانیت سیاسی» بسپارد.

نویسندگان ‌بیانیه، در بخش سوم «چرخش سرمشقی-گفتمانی» در انقلاب ۵۷ را با تاکید بر «نقش رهبری روحانیت در این دگرگشت» علل اصلی ناکامی انقلاب در دست‌یابی به آرمان‌های خود می‌دانند.

آن‌ها در این بخش«نقد همه‌جانبه و ریشه‌ای روند تبدیل نهضت به نظام» را «نه به‌معنای نفی انقلاب‌های گذشته، از مشروطه در ۱۲۸۵ تا بهمن ۱۳۵۷ بل‌که نفی انحراف‌ها، و اراده‌ به استمرار و تحقق اهداف خاستگاهی و بلندمدت» می‌دانند و می‌نویسند:«می‌بایست میان دوران انقلاب و دوران استقرار نظامِ برامده از آن، تمایز قایل شد. پرسش‌ها و خواست‌های پیشینیِ انقلاب و مردم‌ یک موضوع است و پاسخ‌ها و تصمیم‌های پسینی نظام امری دیگر[…] ناکامی‌های بعدی اصل و خاستگاه حقانی و مشروع این خیزش‌ها را تخطئه نمی‌کند. در یک کلام، مهم‌ترین محرک‌های آغازین و خاستگاهی انقلاب عبارت بودند از آزادی‌خواهی و عدالت‌طلبی، میهن‌دوستی و آن نوع نگرش دینی و عقیدتی که مؤیّد اخلاقی و معنوی همین خواست‌ها و مطالبات باشد. این‌همه اما در دوران استقرار نظام و از پی دگردیسی و جابجایی مُدل‌واره‌ از نواندیشی ملّی و مذهبی، ‌و جمهوری‌خواهی و مردم‌سالاری، به اصولگراییِ ولایی و روحانی‌سالاری فقاهتی، به‌عنوان معیارهای ارزیابی مستقل زیرسؤال رفت و در معرض سوءِظن قرار گرفت و با اتّهامات و برچسب‌های التقاطی‌گری، لیبرالی، سوسیالی و ناسیونالی از میدان بدر شد.»

بخش‌های نهایی بیانیه به درس‌هایی اختصاص دارد که از تجربه پیروز انقلاب و چهل سال حکومت می‌توان گرفت و  در آن از جمله به «سیاست انحصار و حذف غیرخودی‌ها، « به تجربه‌ی انحراف از انقلاب‌ به ارتجاع»، «ضرورت توجه به مقوله‌ی آزادی‌ها و حقوق طبیعی، انسانی و مدنی، ارج‌شناسی دیگری، تساهل و تسامح نسبت به تکثر و تنوع فکری و اعتقادی است و نیز حرمت و رعایتِ حقوق اقلیت‌ها، مخالفان، فعالان مدنی و دگراندیشان و رفع انواع تبعیض‌های سیاسی، مذهبی-عقیدتی، قومی-زبانی، اجتماعی-طبقاتی، و جنسیتی» اشاره شده  است.

نویسندگان در انتها سرفصل راهکارهای خود «برای پرهیز از فروپاشی و سقوط و گذار از بحران‌های هزارتوی جاری و فرونیفتادن در ورطه‌ «ارتجاع و واپس‌گرایی» و «بنیادگرایی ‌و محافظه‌کاریِ قهقرایی»، و برون‌رفت از بن‌بست اصلاحاتِ حکومتی» ارائه می‌دهند.

متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته است، در پی می‌آید.

https://www.zeitoons.com/84746
ما و میراث زمامداری پیامبر
حسن یوسفی اشکوری

درآمد

در این نوشته می کوشم به این پرسش پاسخ دهم که ما به عنوان مسلمان و مؤمن به وحی و قرآن و پیامبر و میراث او امروز چه نسبتی می توانیم بین خود با میراث فرمانروایی محمد در مدینه قرن هفتم برقرار بکنیم.به طور سنتی و شایع این تفکر و باور رواج دارد که دین اسلام دین سیاسی است و نظام مطلوب و مشروع از نظر شارع (خدا و رسول) نظام دینی و تئوکراتیک است و در این نوع حکومت یا حاکمیت منشاء قدرت و دولت خدا و دینِ بر حق اوست و قانون نیز عبارت است از همان شریعت الهی و یا تشریع متخذ از دین و قواعد کلی و اصلی و ثابت دینی و خدایی. در این دیدگاه در مقام احتجاح و استدلال معمولا به سه نکته و به اصطلاح دلیل استناد میشود. یکی به واقعیت تاریخی حاکمیت سیاسی پیامبر این دین (حضرت محمد) استناد میشود و دیگر به برخی آیات قرآن و روایات و سوم به باور عمومی مسلمانان و مؤمنان در طول تاریخ اسلام تکیه میگردد. این باور چندان شایع و قدرتمند است که امروز همه آن را یک عقیده قطعی اسلامی میشمارند و کمتر کسی در آن چند گزاره تردید میکند. از آنجا که تقریبا عموم مسلمانان چنین باوری دارند و منابع اسلامی (منابع کلامی و فقهی قدیم و جدید) انباشته از این باورها و استدلالهای نقلی و گاه عقلی است، حتی غالبا نامسلمانان و پژوهشگران نیز آنها را پذیرفته و از چنین عقایدی به عنوان عقاید مسلم اسلامی یاد میکنند. البته برخی در مقام محقق صرفا روایت میکنند ولی شماری نیز برای محکوم کردن اسلام و برای اثبات ضدیت اسلام با آزادی و دموکراسی و حقوق بشر و به طور کلی تعارض اسلام با مؤلفه های دنیای مدرن از آن بهره میبرند. در بستر یک ناآگاهی و جهل نسبت به واقعیت های دین اسلام و تاریخ این دین، تفاوت چندانی بین دو گروه اسلامیان سنتی و عوام و پژوهشگران غیر مسلمان و بهویژه ضد اسلام وجود ندارد. در واقع گروهی بیتوجه و بیاطلاع از واقعیتهای تاریخی گزارههایی را به عنوان امور و عقاید مسلم دینی میپذیرند و متعصبانه از آن دفاع میکنند و گروه دیگر به استناد همین باورها و گاه مغرضانه به مدد تحریف های آشکار و پنهان تاریخی و کلامی آن را مردود میشمارند و آنها را ضد آزادی و عدالت و عقل سلیم بشری معرفی میکنند.
در این مبحث مدعای اصلی من این است که در اسلام نیز امر حکومت و «سیاست مُدُن» امری آسمانی و به اصطلاح خداسالاری (تئوکراتیک) نیست و زعامت سیاسی ده ساله نبی اسلام در مدینه نیز چنین نبوده است و در این صورت حکومت مسلمانان نیز ثبوتا و اثباتا نمیتواند خداسالار به معنای حاکمیت خدا باشد. حال جای طرح بحث تفصیلی در این زمینه نیست اما به اجمال و با استناد قرآن و مباحث انتقادی فصول پیشین (از جمله نوشتار پیشین با عنوان محمد چگونه زمامداری بود؟) و نیز از منظر تاریخی میکوشم شرحی بر این موضوع بنویسم و در حد امکان مدعای خود را تبیین و مدلل کنم.


متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84751
وضعیت اوتیستیک یک حکومت انقلابی
سروش دباغ

امروز بیست و دوم بهمن ماه است؛ چهل‌ودومین سالروز پیروزیِ انقلاب بهمن ۵۷.
درباره زمینه و زمانه وقوع انقلاب، در این سالیان فراوان نوشته شده و تحلیل های رنگارنگی منتشر شده است. خوش دارم، به عنوان یک دهه پنجاهی که شخصا نقشی در پیداییِ انقلاب نداشته و در چنین روزی چهار ساله بوده و پس از انقلاب، سال‌ها در مدرسه، روزگاری که دانشآموز دبستان و راهنمایی و دبیرستان بوده، نظیر کثیری از هم نسلانش، در جشن‌ها و مسابقات ورزشیِ دهه فجر شرکت می کرده، روایتِ خود از وضعیت کنونی را، پس از ۴۲ سال، به اختصار قلمی کنم. هر چند داخل کشور زندگی نمی‌کنم و از قضای روزگار، سال‌هاست ساکن آمریکای شمالی گشته‌ام؛ در عین حال، در کنار ِ کار و بار و درس و مشقم، نظیر کثیری از هم‌وطنان، اخبار سیاسی، فرهنگی و اجتماعیِ کشور عزیزمان را رصد می‌کنم و دل‌مشغولِ تحققِ آزادی، آبادانی، امنیتِ اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و بهداشتی در آن مرز و بومم.

چنانکه در می‌یابم، در حال حاضر، سوگ‌مندانه با وضعیتی مواجهیم که برای تببین آن، می توان از تعبیر «اوتیسم سیاسی»* استفاده کرد؛ نوعی در خودماندگیِ سیاسیِ مدیران سیاسیِ بلندمرتبه که آثار و نتایجِ مترتب بر آنرا، به عیان می‌شود دید.

در این شرایط اوتیستیک، سخنانِی که از سر دلسوزی گفته می‌شود، همچنین اعتراضاتِ مدنی و اجتماعیِ و اقتصادی شهروندان، شنیده نمی‌شود و به هیچ گرفته می‌شود ؛ تو گویی این سخنان که از سر صدق و ناظر به تجربه زیسته‌ی سخت شهروندانی که با انواع محدودیت ها و تضییقات دست و پنجه نرم می‌کنند، گفته می‌شود، از سنخِ واگویی حدیث نفس است و گوش شنوایی برای آنها وجود ندارد.

تنها راهکاری که در این شرایط اوتیستیک به نظر زعمای قوم رسیده و می‌رسد، عبارت است از سرکوب. به همین سبب، فعالان مدنی ، کارگران، دانشجویان، روزنامه‌نگارانِ… متعددِ منتقد در زندان بسر می‌برند و کثیری دیگر هم سرها در گلیم کشیده و سخنانِ اعتراضی خود را در محافلِ خصوصی طرح می‌کنند؛ چرا که طرح علنیِ آنها، هم هزینه‌بر است و هم فایده و حاصلی بر آن بار نمی‌شود. فی المثل، وقتی سخنان مسئولانِ سازمان نظام پزشکی و یکی از اعضای ستاد ملی کرونا درباره چند و چون واکسن کرونا شنیده نمی‌شود و به‌جای پاسخ مقنع و علمی، این دلسوزان با عتاب و تهدید مواجه می شوند؛ از دیگر شهروندان چه انتظاری می‌رود؟

افزون بر این، این رفتار اوتیستیک دو سویه است؛ بدین معنا که کثیری از شهروندان نیز، به سببِ دیوار بلند بی‌اعتمادی که میان مردمان و حاکمان شکل گرفته، به سبب شنیدنِ دروغ‌های متعدد از مسئولان طی سالیان اخیر ؛ گوش شنوایی برای سخنان مسئولان عالی‌رتبه مملکت ندارند و آن‌ها را به سمع قبول نمی‌شوند. طی یک‌سال گذشته، درباره فاجعه جان‌سوز هواپیمای اوکراینی، بلّیه عام کرونا و حوادث خرد و درشتِ دیگری، آن‌قدر سخنان متناقض از مجموعه مسئولان شنیده شده که مع‌الاسف، اعتماد بخش کثیری از شهروندان زایل شده است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84753
در سفارت‌های ایران چه می‌گذرد؟
ترور پاره‌وقت، قاچاق تمام‌وقت

https://www.zeitoons.com/84764

زیتون- احسان نادرپور:
ترور در ایران واژه ناشناخته‌­ای نیست. از ترورهای جمهوری اسلامی در درون و بیرون ایران گرفته تا ترورهای سازمان‌ها و گروه‌های مسلح مخالف جمهوری اسلامی درون ایران، از این رو هر ساله خبرهایی از ترور ایرانیان در گوشه و کنار ­دنیا شنیده می­‌شود.
ترکیه اولین و نزدیک‌ترین پناهگاه مخالفان جمهوری اسلامی و محل ترانیزیت آنان به کشورهای امن‌تر است، همین ویژگی آن کشور را برای عوامل اطلاعاتی جمهوری اسلامی هم کشور تعیین کننده ای کرده است و از این رو در دوره‌هایی همزمان خانه‌ی امن عوامل اطلاعاتی جمهوری اسلامی هم بوده و هست. این روزها اما به نظر می‌رسد کار کمی برای جمهوری اسلامی سخت شده است.

پنجشنبه ۲۳ بهمن روزنامه صباح ترکیه خبر داد که محمدرضا ناصرزاده، دیپلمات ۴۳ ساله‌ی کنسولگری ایران در استانبول به ظن ارتباط با قتل مسعود مولوی بازداشت شده است. مسعود مولوی وردنجانی، ادمین کانال جعبه سیاه و ساکن ترکیه بود که سال گذشته در ترکیه به قتل رسیده بود. ایران البته وابستگی این فرد را به کنسولگری ایران در ترکیه تکذیب کرده و گفته است که از دیپلمات‌های ایران کسی بازداشت نشده. این اتفاق در پی بازداشت و محکومیت اسد الله اسدی، دبیر سوم سفارت جمهوری اسلامی ایران در اتریش بابت دست داشتن در عملیات بمبگذاری در نشست سازمان مجاهدین خلق، توجه رسانه‌ها را به خودش جلب کرد.
....
ساعاتی پس از انتشار خبر بازداشت ناصرزاده در رسانه‌­های ترکیه سعید خطیب زاده سخنگوی وزارت امور خارجه با اعلام اینکه مطلب مطرح شده «کاملا بی اساس و مبتنی بر اتهامات بی‌پایه» است؛ گفت: «هیچ یک از کارکنان سرکنسولگری کشورمان در استانبول از دور و نزدیک درگیر فعالیت‌های مورد ادعای این رسانه نبوده و نیستند، همچنین احدی از کارمندان سرکنسولگری کشورمان بازداشت نشده است. فرد نام برده شده در این رسانه کارمند سر کنسولگری نبوده و برای پیگیری موضوع پیش آمده و روشن شدن ابعاد آن از مجاری رسمی با مقامات ترکیه در تماس هستیم.»

اما بر اساس پیگیری­‌های «زیتون»، ناصرزاده هنگام بازداشت کارت اقامتی(کیملیک) مخصوص دیپلمات­ها را به همراه داشت و برخی گزارش‌­ها نیز در این زمینه از حضور فعال این فرد در کنسولگری ایران خبر می­دهد که همه این­ها نشان از نادرست بودن عدم ارتباط این فرد با کنسولگری ایران است.

پس از انتشار این خبر برخی رسانه­‌های ترکیه مانند شبکه TRT برای تهیه گزارش به روبروی کنسولگری ایران در شهر استانبول ترکیه رفتند. «اوبا شاهبندر»، خبرنگار این شبکه تلویزیونی با انتشار ویدئویی اعلام کرد که در پی حضور در این محل افرادی از داخل سفارت به بیرون آمدند و به دوربین آنها حمله ور شدند. پس از آنکه این خبرنگار با استفاده از دوربین موبایلش قصد داشت تا این صحنه را ضبط کند به سراغ کارمند کنسولگری رفت تا از آن نام و سمتش را بپرسد و در رابطه با ارتباطشان با قتل مسعود مولوی بداند که یک بار دیگر مورد حمله این کارمند کنسولگری قرار می­‌گیرد.
...

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84764
حصر رهبران جنبش سبز وارد سال یازدهم شد
ده سال مقاومت

زیتون ـ یلدا امیری:
اعتراضات گسترده به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ هزینه سنگینی برای رهبران معترضان، فعالان سیاسی و بسیاری از مردم معترض در پی داشت، اما شاید بتوان به جرات گفت که این هزینه برای نظام و دولت مورد حمایتش هم کم از مخالفان نبود. جمهوری اسلامی با سرکوب یکی از طولانی‌ترین و متشکل‌ترین تجمعات اعتراضی ایران بعد از انقلاب قدم بزرگی در مشروعیت‌زدایی از خود برداشت.

میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، از زمستان سال ۱۳۸۹ در خانه خود محبوس شده‌اند. در سالگرد ده سالگی این حصر خانگی و غیرقانونی، همچنان اعتراضات فعالان سیاسی و حقوق بشر به این حکم غیررسمی ادامه دارد. امسال نیز بیش از ۵۵۰ نفر از فعالان و شخصیت‌های سیاسی، دینی، اجتماعی و حقوق بشری برای رفع حصر و آزادی رهبران جنبش سبز فراخوان حمایت مردمی دادند.

به نظر می‌رسد حکومت جمهوری اسلامی به دلیل هراس از شرایط اغلب ملتهب جامعه همچنان به این حصر ادامه می‌دهد. شکستن حصر می‌تواند بخشی از فعالان سیاسی را مجددا فعال کند و نیروی جدیدی در میان مخالفانی ایجاد کند که در طی این سال‌ها به حاشیه رفته‌اند و امروز مواضع تندتری نسبت به گذشته دارند. از سوی دیگر به نظر می‌رسد آیت‌الله خامنه‌ای بغض و کینه زیادی نسبت به محصورین دارد او از ضربه‌ای که در سال ۱۳۸۸ به مشروعیت نظام و شخص او وارد شد آگاه است و حاضر نیست این حصر طولانی مدت را بشکند.

امتناع از برگزاری دادگاه
سابقه اجرای تصمیمات فراقانونی در سیاست ایران کم نیست، اما حصر خانگی رهبران جنبش سبز یکی از بارزترین اینگونه تصمیمات است. خود رهبران جنبش سبز و تعدادی از چهره‌های سیاسی بارها خواستار محاکمه علنی شده‌اند، اما حاکمیت به عناوین مختلف از آن سر باز زده است. به نظر می‌رسد ترس از افشای برخی واقعیات عامل این امتناع باشد. از سوی دیگر احتمالا همزمان با محاکمه محصورین موجی از اظهارنظرها و تحلیل‌ها از سوی فعالان سیاسی آغاز خواهد شد که حاکمیت این اتفاق را بحرانی جدید و تلقی می‌کند و زیر بار آن نمی‌رود.
اما شاید بتوان گفت که این حصر خانگی بدون حکم قضایی همچنین نمایش قدرت  اگرچه فراقانونی آیت‌الله خامنه‌ای در مقابل کسانی است که زمانی در نظام جمهوری اسلامی مقامات بالایی داشتند و در مقابل تصمیمات او در مورد انتخابات سال ۱۳۸۸ ایستادگی کرده و هنوز بر مواضع خود پافشاری می‌کنند؛ شاید هم جلوه‌ای عینی از ولایت مطلقه‌ی فقیه.


متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84798
ایثار؛ برای ده‌سالگی حصر
طاها پارسا

در دوران دانشجویی، به‌همراه یکی از دوستان - که از قضا هم‌نام و هم‌رشته‌ی خودم بود و هر کجا هست خدایا به سلامت دارش - مدتی را به مرور و دیدن آثار برتر سینمای جهان مشغول شدیم، با سختی‌های آن‌ روز‌ها. در این میان شانس هم کمی به‌ ما رو کرد و سینما عصرجدید در چند نوبت در سالن کوچک شماره ۳، برخی از آثار معناگرای سینمای جهان را نمایش داد. ابلوموف، سولاریس و ایثار را آن‌جا دیدیم.

ابلوموف برایم زیادی کش‌دار و خسته‌کننده بود و فضای تخیلی سولاریس  را هم نپسندیدم، اما «ایثار» برایم هنوز هم یکی از ده فیلم برتر تمام دوران‌هاست. آرمانم را در آن می‌دیدم.

ایثار، اثر تارکوفسکی، را همان یک‌بار دیدم. به‌دلایلی نمی‌خواهم دوباره ببینمش. «معنا» تکرار نمی‌شود. شاید هم می‌ترسم طعمی را که آن‌روزها در وجودم کاشت تکرار نکند و یا کم‌رنگ سازد. حتی امروز هم که می‌خواستم این یادداشت را بنویسم و به آن نیاز داشتم، در برابر دوباره‌‌ دیدنش مقاومت کردم، به‌همین خاطر سناریو‌ و لحظه‌ها و صحنه‌هایش را به‌دقت به یاد نمی‌آورم.

«ایثار» داستان مرد ژورنالیست و مومنِ شکاکی است به‌نام الکساندر در جزیره‌ای دنج و آرام و خلوت. در نخستین سکانس‌های فیلم، الکساندر به‌کمک فرزند چندساله‌اش درخت خشکی را در ساحل می‌کارد و دورش را سنگ می‌چیند و آن‌را آب‌یاری می‌کند؛ نمادی از بحران معنا یا معنویت در آن دوران (شاید هم زوال طبیعت به دست بشر).

الکساندر هنگام آبیاری، خطاب به کودکش حکایتی/اعتقادش را مرور می‌کند و می‌گوید «با خودم فکر می‌کنم اگه من هر روز در یک زمان مشخص، دقیقاً کار مشابهی رو انجام بدم مثل آیین و عبادت؛ با یک برنامه‌ی منظم هر روز و کاملاً در زمانی مشخص؛ جهان تغییر خواهد کرد! بله، همه چیز تغییر خواهد کرد».

الکساندر زندگی مرفه و خانه‌ی مجللی دارد. در دانشگاه هم درس می‌دهد. همسری خانه‌دار و دوستی که با او بحث‌های فلسفی می‌کنند. اما یک‌ روز غرش یک بمب‌افکن آرامش او را به‌هم می‌ریزد. تلویزیون هم خبر می‌دهد که یک جنگ جهانی اتمی در راه است و  ظاهرا اگر تا تاریخی معین اتفاق خاصی رخ ندهد کره‌ی خاکی ما نابود می‌شود.

الکساندر برای نجات از این واقعه‌ی آخرالزمانی و بن‌بست بشری، در خود فرو می‌رود و به یک معجزه می‌اندیشد. سرانجام - خواب می‌بیند یا به‌پیشنهاد دوستش یا ندایی می‌شنود، یادم نیست - ابتدا «آبرو»یش را نذر می‌کند و با کنیزک یا فاحشه‌ای بدنام هم‌بستر می شود و با این کار زمین را از فاجعه‌ی نابودی می‌رهاند و سپس برای رهایی خود، خانه و تمام دارایی‌اش را به آتش می‌کشد. الکساندر «ایثار» می‌کند.

در سکانس پایانی فیلم، پسر الکساندر را که در تمام فیلم سکوت کرده و احتمالا قدرت تکلم نداشته، می‌بینیم که پس از آبیاری همان درخت خشکیده، خسته و کوفته کنارش دراز می‌کشد و رو به آسمان و برای اولین‌بار لب می‌گشاید و شهامت پرسیدن پیدا می‌کند و در همان نخستین کلام، باورهای پدر را هم به نقد و پرسش می‌کشد: « و در آغاز کلمه بود … چرا بابا؟!»

 https://b2n.ir/f36538
***
امروز حصر رهبران جنبش سبز ده ساله شد. ناباورانه بود. درست‌تر بگویم، برای من باورکردنی نبود.

من؟ «من» نیز از همراهان جنبش سبز بودم و هستم و به آن مفتخرم. دیروز و امروز را به‌دنبال واژه‌ای بودم که خلاصه‌ی رفتار سیاسی میرحسین موسوی از ۸۸ تا به امروز باشد و آن‌را برای یادداشتم تیتر کنم.

میرحسین، در آن‌سال‌های سیاهِ نامحمود، برای نجات مردم ایران، ایمانش را مرور کرد و خلوتش را رها کرد و سکوتش را شکست. هم‌خوابگی با قدرت، آن‌هم در جمهوری اسلامی را پذیرفت. شاید هم نذر کرد! سرانجام برای عاقبت‌به‌خیری و نجات خودش - از گذشته و آینده - هم حصر را برگزید و آتش به داشته‌هایش زد؛ «ایثار»!

«ایثار»، خلاصه‌ی رفتار میرحسین موسوی است. تیتر یادداشتم است برای ده سالگی حصر. می‌دانم غیرسیاسی است؛ عمل‌گرایانه نیست؛ آرمان‌گرایانه‌است. اما ما از اولش هم همین بودیم؛ «ما» آرمان‌مان را در جنبش سبز دیدیم. ما در خیابان‌های ۸۸ خودمان را، بودن‌مان را و حق‌مان  را می‌جستیم؛ در حکومتی که زوال اخلاق و افول معنا و نابودی زیست‌بوم مان را، و حالا بودن‌مان را، نشانه رفته بود. ما گمشده و راهمان را یافته بودیم. حالا هم سوال‌هایمان را می‌پرسیم. باورهای پدران‌مان را به نقد می‌نشینیم و فراموش هم نمی‌کنیم دلو‌های آب را،‌ درخت خشکیده‌مان را، جهان تغییر خواهد کرد! بله، همه چیز تغییر خواهد کرد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84809
بیانیه تحلیلی جمعی از فعالان سیاسی
آمریکاستیزی و اسرائیل‌ستیزی را کنار بگذارید

زیتون
– جمعی از جمهوریخواهان تحول‌خواه ایران  طی بیانیه ای تحلیلی  نسبت به «تکرار چرخه معیوب سیاست خارجی چهاردهه ای جمهوری اسلامی» هشدار داده و اعلام کرده اند به عنوان یکی از عوامل موثر، اگر اساس سیاست خارجی حکومت ایران و به خصوص محور آمریکاستیزی و اسرائیل ستیزی در آن تغییر نکند زندگی اکثریت زحمتکش جامعه همچنان تحت فشار و منافع و مصالح سرزمین ایران همچنان در خطر خواهد بود.

به نظر امضاکنندگان «مشکل اصلی نه در این یا آن دولت آمریکا و نه در این یا آن دولت ایران، بلکه در کلیت سیاست خارجی جمهوری اسلامی است که به‌دست هسته‌ی اصلی حکومت (که همواره دستِ بالا را در قدرت مستقر داشته است) طراحی و به اجرا درمی‌آید.»

در این بیانیه همچنین گفته شده: «در مقاطع مختلفی بسیاری از فعالان سیاسی و مدنی ایرانی پیشنهاد دادند که سیاست خارجی ایران باید از اساس تغییر کند و از جمله ضمن تنش زدایی با امریکا، به خصوص با دولت جدید آن که از ابتدا سیاست مثبت بازگشت به برجام را اعلام کرده، وارد مذاکره بی قید وشرط، بدون تاخیر و شفاف در جهت دفاع از منافع ملت ایران گردد.»

در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: «به گمان ما هیچ حکومتی در نزاع های سیاسی- هویتی – امنیتی نباید خواهان نابودی و یا تغییر حکومتی که عضو رسمی سازمان ملل متحد است، باشد. تغییر حکومت ها (و سیاستهای‌شان) تنها برعهده مردمان همان سرزمین (و نهادهای مشروع بین المللی) است. دیگر کشورها صرفا می توانند در چهارچوب قواعد و نهادهای بین المللی از مطالبات مردم حمایت کنند. تفاوتی نمی کند نام این کشور اسرائیل باشد و یا جمهوری اسلامی ایران. مردم تحت ستم و تبعیض فلسطین باشند و یا مردم ایران.»

در این بیانیه تصریح شده است: «به گمان ما جمعی از جمهوریخواهان تحول‌خواه ایران، تنش زدایی از سیاست خارجی بدون فاصله گرفتن حکومت ایران از سیاست ستیز و نابودی اسرائیل و پیگیری سیاست تنش زدائی مستمر در کل منطقه امکان پذیر نیست».


این بیانیه به امضاء مهرداد احمدزاده، حسن یوسفی اشکوری، فرزانه بذرپور، بهروز بیات، احمدپورمندی، مریم تنگستانی، نیره توحیدی، بهروز خلیق، هادی زمانی، مریم سطوت، مجید عبدالرحیم پور، کاظم علمداری، احمد علوی، رضا علیجانی، مهدی فتاپور، منصور فرهنگ، رضا قریشی، علی کلائی، امیر ممبینی، مهدی ممکن، مهدی نخل احمدی، مهدی نوربخش، توران همتی و رضا هوشمند رسیده است.
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار زیتون قرار گرفته است به این شرح است:

https://www.zeitoons.com/84859
آیا رهبر جمهوری اسلامی «بیمار» است؟

زیتون ـ یلدا امیری
: فروید به عنوان مبدع علم روانکاوی برای درمان بیمارانش از آنها می‌خواست که بر روی کاناپه دراز بکشند. دیکتاتورها یا حاکمان تمامیت خواه سوژه جذاب روانکاوان هستند. اما دیکتاتورها حاضر نیستند بر کاناپه روانکاو بنشینند، البته روانکاوان نیز بیکار ننشسته اند و بسیاری از دیکتاتورها را بر اساس رفتار و سخنانشان تحلیل کرده اند.

در سال ۱۹۳۹ کارل گوستاو یونگ فیلسوف و روانکاو سوئیسی در برلین با هیتلر و موسولینی ملاقات کرد و شاهد روابط میان آن‌ها بود. به گفته یونگ، هیتلر حتی یک بار هم نخندید و به نظر می‌رسید که بدخلق است. یونگ او را فردی خالی از جنسیت و خالی از انسانیت دید که تنها یک هدف در سر داشت: ایجاد رایش سوم، یک آلمان قادر مطلق و اسرارآمیز که بر تمام تهدیدهایی که هیتلر احساس می‌کرد، غلبه می‌کند و توهین‌هایی که در طول تاریخ به آلمان شده بود را پاسخ می‌دهد. هیتلر در یونگ تنها حس ترس را برانگیخت. در عوض، موسولینی به چشم یونگ ظاهرا مردی اصیل آمد که گرما و انرژی داشت.

فردریک کولیج و دانیل سگال، روان‌شناسان شخصیت دانشگاه کلورادو در سال ۲۰۰۹ شخصیت چند تن از حاکمان تمامیت خواه را مورد بررسی قرار دادند و فرضیه‌ ‌‌ای به نام «۶ بیماری بزرگ» را مطرح کردند که شامل بیماری های روانی پارانویا، خودشیفتگی، ضداجتماعی، سادیسم، اسکیزوفرنی و زیر شاخه اسکیزوفرنیک‌‌ ‌‌گونه بود.

بارزترین بیماری حاکمان تمامیت خواه پارانویا یا بدگمانی است، حالتی روانی که اضطراب یا ترس به توهم غیرمنطقی تبدیل می‌شود. افراد پارانوئید فکر می‌کنند که دیگران به دنبال آزار و اذیت یا توطئه علیه آن‌ها هستند وارد کردن اتهامات غیرواقعی و عدم اعتماد و خودبزرگ بینی و برخورد خصمانه و تهاجمی معمولا از دیگر نشانه‌های پارانویا است. پارانویا با اعتقاد به تئوری‌های توطئه ارتباط مستقیم دارد.

رهبر جمهوری اسلامی  را هم نمی‌شود بر روی کاناپه نشاند اما بر همین منوال می‌توان در سخنرانی‌های متعدد و غالبا طولانی آیت الله خامنه‌ای، روش حکمرانی و نحوه برخورد او با مخالفانش و یا به گفته او «دشمنان»،  نشانه‌هایی را یافت و تفسیر و تحلیل این نشانه‌ها را به متخصصان روانکاوی سپرد.


متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84874
نقش جمهوری‌اسلامی در حفاظت از زندانیان
زندان‌بان یا قاتل؟

زیتون ـ مهسا محمدی
: مبهم و غیرشفاف نگه داشتن «وضعیت»، و دامن زدن به اخبار ضد و نقیض در ساعات و روزهای ابتدایی وقوع یک فاجعه به یکی از روش‌های معمول جمهوری اسلامی برای کنترل هزینه‌ی سرکوب‌هایی بدل شده که در خفا و آشکارا انجام می‌دهد. چه این اتفاق فاجعه‌‌ی مرگ یک زندانی زیر شکنجه و دور از چشم عموم باشد، چه شلیک به یک هواپیمای مسافربری در آسمان پایتخت.

تلاش برای به دست آوردن خبری دقیق از وضعیت بهنام محجوبی، درویش زندانی، به یکی از چالش‌های اصلی بسیاری از رسانه‌های فارسی زبان و فعالان حقوق بشر طی روزهای گذشته بدل شد. خانواده‌ی این زندانی عقیدتی مدتها بی‌خبر پشت درهای بیمارستان و زندان نگاه داشته شدند و حدس و گمان‌ها فضای مجازی را انباشت. تنها انتشار خبر مرگ احتمالی بهنام محجوبی در خبرگزاری هرانا و به نقل از برخی از دراویش گنابادی در شبکه توییتر موجب شد که به مادر او اجازه حضور بر بالین‌اش داده شود تا ببیند که فرزندش تنها به واسطه اتصال به دستگاه زنده است. به گفته همسر محجوبی، مادرش تنها چند دقیقه او را دید و توانست «به پاهای او دست بزند».

بهنام محجوبی روز شنبه ۲۵ بهمن‌ماه، ۴ روز پیش، در پی آنچه «مسمومیت دارویی» عنوان شد از زندان اوین به بیمارستان لقمان منتقل شد.

هر چند درباره وضعیت فعلی این زندانی خبر قطعی‌ای در دست نیست، اما روندی که او را با وجود حکم دو سال‌اش، که در دستگاه قضایی ایران حکم سنگینی محسوب نمی‌شود، به اینجا کشاند روشن است.
 
[……]
«قتل‌های خودکشی نما
آنچه بر بهنام محجوبی گذشت اما در تاریخ زندان‌های جمهوری اسلامی بی‌سابقه نیست. مرگ زیر شکنجه، مرگ به دلیل عدم ارایه مراقبت‌های پزشکی لازم، آزاد نکردن زندانی با وجود احراز شرایط عدم تحمل کیفر و در نهایت نگاه داشتن زندانی در شرایط غیراستاندارد و رعایت نشدن حداقل حقوق مصرح در همان بخش‌نامه‌ها و قوانین داخلی زندان پیش از این هم جان‌هایی را گرفته است.

درباره آنچه در دهه ۶۰ در زندان‌های ایران بر زندانیان سیاسی و عقیدتی گذشت حتی جمهوری اسلامی نیز چندان زحمت دفاع از عملکردش را بر خود هموار نمی‌کند. شمار زیادی از جانباختگان زیر شکنجه در آمار اعدامیان شمرده می‌شدند و امکان تفکیک چندانی وجود نداشت.

احمدمفتی‌زاده، روحانی و نواندیش دینی اهل سنت را می‌شود یکی از سرشناس‌‌ترین زندانی‌های دهه‌ی شصت دانست که زندان قتل‌گاه او شد.‌ مفتی‌زاده سال ۶۱، پنج‌ روز پس از نامه‌اش به آقای خمینی دستگیر شد،۲ سال را بدون محاکمه در انفرادی و زیر شکنجه گذراند. اواسط سال ۶۳ در دادگاهی به ریاست حسین‌علی نیری به پنج سال زندان محکوم شد. از اتهام‌ها و جزئیات و تاریخ دادگاه او اطلاعی در دسترس نیست.

در سال ۱۳۶۶، در حالی‌که پنج سال حبس به پایان او رسیده بود، از او خواستند به اعترافات تلویزیونی تن دهد، اما نپذیرفت. گفتند «پس در زندان می مانی تا آدم شوی!» مفتی زاده در زندان ماند، اما «آدمی» که جمهوری اسلامی انتظار داشت، نشد. نزدیک به پنج سال دیگر هم بر خلاف قانون و حکم صادره قاضی دادگاه انقلاب، در شرایط سختی در زندان ماند. چند ماه قبل از وفات، در حالی که از او تنها پوست و استخوانی مانده بود، تن رنجور و بیمار او را تحویل خانواده دادند، مبادا جنازه زندانی روی دست زندانبان بماند.

در سال‌های پس از آن دهه اما زمانی که جمهوری اسلامی دغدغه مشروعیت و مقبولیت جهانی پیدا کرد، باید راه‌های بهتری برای لاپوشانی مرگ‌هایی از این دست دست و پا می‌کرد.

«آدمیزاده ام، آزاده‌ام، و دلیلش همین نامه، که در حکم فرمان آتش است و نوشیدن جام شوکران… » این سطور واپسین جملات آخرین نامه سرگشاده‌ای است که علی اکبر سعیدی سیرجانی نویسنده و پژوهشگر خطاب به «جناب آقای خامنه ای» نوشت. او در همین نامه پیش‌بینی کرده بود که « حساب»اش را خواهند رسید. علی‌اکبر سعیدی سیرجانی در ۲۴ اسفند ۷۲ هنگامی که در چاپ‌خانه مشغول به کار بود، توسط معاونت امنیت وزارت اطلاعات بازداشت شد.
...

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84889
دور از چشم ظریف
🍃اختصاصی زیتون: مذاکره غیررسمی ایران و آمریکا زیر نظر نهاوندیان

زیتون
-گفت‌وگوهای‌غیر رسمی ایران با عواملی نزدیک به دولت جدید آمریکا، زیر نظر محمد نهاوندیان، معاون اقتصادی رییس‌جمهوری، در جریان است.

زیتون دریافته است که این مذاکرات بدون اطلاع وزارت امورخارجه و با تائید و نظارت حسن روحانی انجام می‌شود و به پیشرفت‌هایی نیز دست‌ یافته است.

محمدجواد ظریف، وزیر امورخارجه ایران، از محور کلی گفت‌وگو‌ها مطلع است و مخالف خود را  با آن اعلام کرده ، اما او را در جریان جزئیات قرار نداده‌اند.

یک منبع مطلع به زیتون گفت :«نهاوندیان موضوع را از طریق کاملا غیررسمی، دوستان سابق دانشگاهیش در آمریکا، دنبال می‌کند. او در این مدت چند بنیاد پژوهشی در امریکا تاسیس کرده که در کنار کارهای پژوهشی روابط موثری ایجاد کرده‌اند».

یکی از این افراد «آیت‌الله احمد ایروانی» است که ریاست موسسه Center for Islamic and Middle Eastern Studies  را عهده‌دار است و ارتباط موثری با افراد دولتی و بانفوذ در واشنگتن دارد.

عکس ‌هایی از گفت‌وگو و دست‌دادن احمد ایروانی با جان‌کری، وزیر امورخارجه دولت اوباما، قبلا منتشر شده است.

منبع زیتون همچنین نقش پسران نهاوندیان برای تبادل پیام‌های محرمانه یاد کرد. او می‌گوید:«پسر ۳۰ ساله محمد نهاوندیان، رضا، از طرف پدرش در مدت اخیر بارها به ماموریت رفته»

مهدی نهاوندیان، یکی دیگر از پسران محمد نهاوندیان، در مریلند آمریکا زندگی می‌کند.

به‌نظر می‌رسد این گفت‌وگو، اهداف انتخاباتی نیز دارد و محور روحانی-نهاوندیان علی‌رغم پیشرفت‌هایی در مذاکرات «دستاوردهایش را محرمانه نگه داشته است».

نزدیک شدن محمد‌جواد ظریف به رهبر ایران در ماه‌های اخیر و شایعاتی پیرامون نامزدی او برای انتخابات ریاست‌جمهوری آینده، سبب شده است که حسن روحانی او را از جزئیات و دستاوردهای مذاکرات غیررسمی بی‌خبر نگه‌دارد.

در محافل خصوصی از علی لاریجانی، رئیس سابق مجلس، به‌عنوان نزدیکترین کاندیدای احتمالی به روحانی و نهاوندیان یاد می‌شود.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/84923
جدال زندگی و مرگ تدریجی!

سرنوشت #بهنام_محجوبی زندانی عقیدتی و از درویشان گنابادی، در میان اخباری از مرگ و زنده بودنش، نمادی از جدال زندگی و مرگ تدریجی نسل ماست.
او به تشخیص پزشک معالجش و به دلیل ابتلا به بیماری «اختلال پانیک» تحمل حبس نداشت و حالا پایان هشت ماه حبس و شکنجه‌اش برگی دیگر شد از کارنامه زندانبان و بذر خشم در زندانیان؛ زندانی به وسعت ایران.

#خط_سوم
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
نقش جمهوری‌اسلامی در حفاظت از زندانیان

زندان‌بان یا قاتل؟
رییس‌جمهوری هشتم

اصول‌گرا یا نظامی؟


🌐 https://www.zeitoons.com/85019


▫️ زیتون ـ محمدرضا سرداری: سال ۱۴۰۰ قرار است سیزدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در ایران برگزار شود. یعنی نخستین انتخابات جمهوری اسلامی که در قرن تازه رقم خواهد خورد. هر چه به پایان سال نزدیکتر می‌شویم؛ مباحث انتخاباتی نیز در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی نزدیک به حاکمیت بیشتر مطرح می‌شود.


اخیرا نیز علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی در سخنانی که بدون حضور مخاطب ارائه کرد؛ خواستار «حضور پر شور» مردم در انتخابات شد اما در عین حال گفت اگر این حضور پر شور با «انتخاب درست» همراه باشد، نور علی نور است و آینده را تضمین می‌کند.

این البته نخستین بار نیست که رهبر جمهوری اسلامی خواستار حضور مردم پای صندوق‌های رای می‌شود. اما در عین حال به شکلی غیرمستقیم تمایل خویش را به نامزدی خاص اعلام می‌کند.

آیت‌الله #خامنه‌ای در دوره‌های مختلف انتخابات ریاست‌جمهوری دست کم از دوره خاتمی به این سو از یک نامزد در انتخابات جانبداری کرده است اما تنها در یک دوره گزینه مطلوب‌اش به آن جایگاه رسید. در #انتخابات سال ۷۶ محمدرضا مهدوی کنی، دبیر جامعه روحانیت مبارز تهران اعلام کرده بود که رهبر جمهوری اسلامی به علی اکبر ناطق نوری تمایل دارد. در انتخابات سال ۸۴ نیز مهدی کروبی مدعی شد مجتبی خامنه‌ای، فرزند ارشد رهبر جمهوری اسلامی در ستاد احمدی نژاد تردد داشته و به نفع وی  در روند انتخابات مداخله کرده است. سال ۸۸ نیز تمایل خامنه‌ای به ابقای محمود احمدی نژاد در جایگاه ریاست جمهوری به بحران بزرگی در کشور انجامید. در سال ۹۲ نیز گفته شد وی به سعید جلیلی تمایل داشته است.

تنها  در سال ۹۶  بود که خامنه‌ای کوشید تا موضع خویش را پنهان نگه دارد. اما در این دوره به نظر می رسد که وی بار دیگر می خواهد تا رئیس جمهور مورد علاقه خویش را به کشور تحمیل کند و این بار احتمالا روی نظامیانش سرمایه گذاری کرده است.

▫️متن کامل در وبسایت زیتون:

🌐 https://www.zeitoons.com/85019

© @Zeitoons
▫️ حکم اعدام برای متهم به نوشیدن مشروبات الکلی

◾️ نماینده دادستان خواستار صدور حکم #اعدام برای خلبان بازنشسته‌ای شده است که مشروبات الکلی نوشیده است.

به گزارش خبرگزاری رکنا، این مرد ۷۳ ساله به «اتهام شرب خمر و رانندگی در حال مستی» در تهران بازداشت شده است و چون قبلا سه بار به «اتهام شرب خمر بازداشت شده»، مقام‌های قضایی خواستار صدور حکم اعدام برای او هستند.

◾️بر اساس ماده ۱۳۶ قانون مجازات اسلامی، «هرگاه کسی سه بار مرتکب یک نوع جرم موجب حد شود و هر بار حد آن جرم بر او جاری گردد، حد وی در مرتبه چهارم اعدام است».

بر اساس این گزارش او در جلسه دادگاه گفته است در دفعات قبل که بازداشت شده، «هر بار شلاق خورده است».

▫️ او اتهام نوشیدن مشروب برای چهارمین بار را رد کرده و گفته است «به زور از من تست الکل گرفته شد».

تیرماه امسال نیز یک زندانی به اتهام «نوشیدن مشروبات الکلی»، در زندان مرکزی مشهد اعدام شد.

◾️ صدور حکم اعدام برای این زندانی بازتاب منفی گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی داشت ولی اداره کل دادگستری استان خراسان رضوی در اطلاعیه‌ای از صدور و اجرای حکم اعدام برای این فرد دفاع کرد.

© @Zeitoons
🍃 ‏وزارت کشور دولت روحانی خواستار انحلال جمعیت امام علی شد

▫️جمعیت امام علی اعلام کرد:
وزارت کشور خواستار انحلال ‎#جمعیت_امام_علی توسط مراجع قضایی شده است.
◾️وزارت کشور دادخواست انحلال جمعیت امام علی را در مرجع قضایی مطرح کرده که موعد رسیدگی آن ۱۲ اسفندماه سال جاری تعیین شده است

© @Zeitoons
🍃 بهنام محجوبی درگذشت

بهنام محجوبی، که هفته گذشته در پی شوک ناشی از «مسمومیت دارویی» و رسیدگی دیرهنگام در زندان اوین به بیمارستان لقمان منتقل شده بود، روز یکشنبه جانش را از دست داد. 

محجوبی از دراویش گنابادی بود که در زمستان سال ۹۶ در جریان حوادث گلستان هفتم از سوی نیروهای امنیتی بازداشت و به اتهام "اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور به ۲ سال حبس تعزیری محکوم شده بود.

© @Zeitoons
چهار انتقاد به بیانیه ۲۴ نفر

📝 فرخ نگهدار

https://www.zeitoons.com/85050
▪️از آنجا که بیانیه به امضای ۲۴ نفر (اینجا) از فعالین سیاسی خارج کشور به حساس ترین و حیاتی ترین مساله کشور پرداخته و در تدوین آن برخی از نزدیک ترین رفقای من هم مشارکت داشته اند؛ از آنجا که این بیانیه در زمانی انتشار یافته که سخت ترین کشمکش ها در کاخ کنگره و کاخ سفید علیه و له بازگشت امریکا به برجام در جریان است؛
از آنجا که اپوزیسیون دست‌راستی ایرانی، به شمول جریان های وابسته به سلطنت، مجاهدین خلق و برخی گروه های قومی، در تلاش ها برای جلوگیری از بازگشت امریکا به برجام فعالانه شرکت دارند؛
از آنجا که مبرم‌ترین وظیفه همه نیروهای صلح‌دوست و وطن‌خواه کشور در لحظه حاضر مقابله با تلاش ها علیه مذاکره ایران و امریکا در ایران و امریکاست و بیانیه به این وظیفه بی‌اعتناست؛ لازم می دانم نقد مستدل خود را به فرازهای نوشته شده و کمبودهای نانوشته آن بیان دارم و امیدوارم که رفقایی که یک عمر را با هم در مسیر دفاع از صلح، همزیستی صلح آمیز نیروها و کشورها، و رفاه و سعادت زحمتکشان کشور صرف کرده ایم، تاملی دوباره در آنچه امضا کرده اند داشته باشند و آن را نه به عنوان سندی که مبانی سیاست خارجی جمهوری‌خواهان تحول‌طلب را تعریف می‌کند، بلکه به عنوان یک طرح بحث برای تدوین مبانی سیاست خارجی برای کشور، پیشنهاد کنند.


من برخی از امضاءکنندگان را نمی شناسم. اما شهادت می دهم که همه کسانی که از نزدیک آنها را می شناسم، به‌خصوص آنها که دوشادوش هم سازمان فدائیان خلق (اکثریت) را ساختیم، هرگز و در هیچ مقطعی جز پاسخ به ندای وجدان خود هیچ انگیزه و امید دیگری در فعالیت سیاسی نداشته و ندارند. برایم یقین است که ادامه گفتگوهای صمیمانه و مستدل در مورد این بیانیه، کمک خواهد کرد که من هم اگر در تشخیص محتوای سند یا نیت همرزمان خطایی داشته ام آن را تصحیح یا تدقیق کنم. نگذاریم آنان که کسب قدرت برایشان چراغ راهنمای سیاست است از گفتگوی رفیقانه و مسئولانه ما به سود یار کشی های خود بهره گیرند.


🔹متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/85050

©️ @Zeitoons
👍1