I am Zeus

اگر چه، روحانیت، در اون دوران همیشه در فعالیت شون آزاد بودن و بجز چند آخوند تندرو، مثل خمینی، بقیه محدودیتی نداشتن. اما بهرحال، این فضای باز سیاسی، امکان فعالیت سیاسی بیشتر رو، به روحانیون داد.
یعنی نهاد وسیع روحانیت، بدون اینکه بعنوان یک نهاد رسمی تعریف بشه، کاملا آزادانه، و سازمان یافته به فعالیت خودش ادامه میداد و در واقع، کنترل باورهای مردم رو، در اختیار گرفته بود. و از طریق باورهای مذهبی، بر باورهای سیاسی مردم هم مسلط شده بود. و کنترل اون رو هم، در دست داشت.

یعنی مثلا روحانیون، جشن ها، مراسم، کارباره ها، سینماها، و هر چه رو که اسلامی نمیدونستن، اونها رو برای جامعه، غیراخلاقی و فاسد تعبیر میکردن. و حکومت میشد منشا این فسادها.
یعنی اون غیراسلامی بودن، شد محرک یک واکنش اجتماعی.
و میگفتن که در یک حکومت اسلامی، مثل حکومت علی، عدالت وجود داره. و دیگه کسی دزدی نمیکنه.

اینو میگفتن ها. که مثلااگه حکم اسلام در مورد دزد اجرا بشه، (همون قطع کردن دست) دیگه هیچ کس در مملکت دزدی نمیکنه.
انقلابیون اسلامی بدنبال ایجاد عواملی بودن که مردم رو، تحریک کنه.

هر روز روی دیوار و روی ماشینها، دست های خونین رو میکوبیدن و مینوشتن که دیشب 300 نفر شهید شدن.
بعد در ماه محرم که گوسفندهای قربانی زیاد بودن، میدیدم که چطور دست به خون گوسفند میزنن و به دیوارها میکوبند.
اما این دروغها، کافی نبود.
بعنوان مراکز فساد سینماها رو، یکی پس از دیگری به آتش کشیدند. از جمله منفجر کردن سینمای قم، که از سوی احمد خمینی بود.

در تهران، معروف ترین سینمایی که آتیش زدن، سینما آفریقا بود. که اونزمان، اسمش سینما آتلانتیک بود، و یک کاباره ی هم در زیر سینما بود.
این سینما و کاباره، در 14 مرداد 57 ، به بهانه ی مرکز ترویج فساد و این حرفا، بدست انقلابیون اسلامی به آتش کشیده شد و سوخت.
و اون آتیش زدن سینما آتلانتیک، بعد از آتیش زدن چند تا سینمای دیگه بود.
و این آتش زدن سینما آتلانتیک، دو هفته قبل از آتش زدن سینما رکس آبادان بود. که انقلابیون خمینی، سینما رکس رو، با مردم درون سینما، به آتش کشیدن. که بعد شایع کردن که این کار رژیم شاه بوده.
در واقع انقلابیون خمینی، در پی وقایعی بودن که مردم رو تحریک به شورش و اعتراض و انقلاب کنه.
«««««««««««««««««««««««««

من خودم به یاد دارم که همون سال 57، خب اونموقع زئوس که نبودم. فقط یک کودک دبستانی بودم. یک روز به همراه خونوادم به بهشت زهرا رفتم. خوب به یاد دارم.

خب اون روز بهشت زهرا، نسبتا شلوغ بود. عده ای جوان، به فاصله ی شاید 10-15 متری همدیگه، ایستاده بودن و دور تا دورشون، مردم جمع شده بودن و اونا داشتن برای مردم صحبت میکردند.
ما هم رفتیم جلو، ببینیم که چی میگن. اون جوون میگفت: ما یک عده جوانان انقلابی هستیم که شبا توی بهشت زهرا می خوابیم، تا مراقب باشیم.
(حالا مراقب به چی بودن؟، معلوم نیست).

گفت دیشب دیدیم یک عده اومدن شبانه تعدادی اجساد کودک رو، در بهشت زهرا دفن کردند و رفتند. بعد گفت: بعد از رفتن اونها، ما رفتیم اجساد کودکان رو درآوردیم و دیدیم که اونا اجساد کودک نیستن. بلکه اجزای قطعه قطعه شده ی کسانی هستند که بدست ساواکی ها، شکنجه شدن و کشته شدن.
گفت: ساواکیها اونها رو تیکه تیکه میکنن، بعنوان کودک اونا رو شبانه در بهشت زهرا دفن میکنن. من پارچه ی سفیدی جلوی پای اون جوون دیدم. که در اون پارچه، یک پای انسان بود، که از زانو قطع شده بود.

خب همه ی اون مردم، این توضیحات رو شنیدن.
بعد هم همه مرگ بر شاه گفتن و ما رفتیم تا جا برای کسان دیگه باشه، که بیان و این پای قطع شده رو تماشا کنن.
الان فکر میکنم که چرا هیچ کسی اعتراضی نمیکرد؟

دِ آخه اگه ساواکیها بخوان مرده ها رو دفن کنن؛ چه لزومی داره که اجساد رو قطعه قطعه کنن، بعد بعنوان چند تا کودک در بهشت زهرا دفن کنن. خب یک چاله ای میکنن، دفن میکنن دیگه. یا نه، بعنوان آدم های بزرگ خاکشون میکنن. آخه اینکه اجساد رو چندین قسمتش کنن، بعد بعنوان چند تا جسد کودک دفن کنن، خیلی مسخره است. اما خب کسی از مردم، اونجا سوالی نکرد و اعتراضی نداشت.

الان فکرش رو میکنم که اونزمان، این جوانان به اصطلاح انقلابی، در پی تحریک مردم بودن. به فکر درست کردن یک علت شتاب دهنده برای اعتراض مردم بودن. یک چیزیکه باعث بشه که روح مردم، جریحه دار بشه. به خشم بیان. یک حرکت بزرگی کنن.
ولو با دروغ. ولو با قطعه قطعه کردن جسد مردم. و لو با سوزاندن مردم در سینماها.
خلاصه می خوام بگم، انقلاب اسلامی 57، روند یک انقلاب واقعی رو نداشت.
اساس اون بر فریب دادن مردم، و خیانت عده ای از وطن فروشان بود. وطن فروشانی مثل حسین فردوست!
من زئوس هستم. 👋🏻

👍511❤46👎32😢13

37.6K views00:56