مسألۀ خبرگی در رواندرمانی
(ترجمۀ کامل)
خلاصه
موثر بودن رواندرمانی هرچند به خوبی تثبیت شده اما نتایج آن پنج دهه است که رو به بهبود نبوده است.تلاش‌هایی که از دهۀ نود میلادی برای شناسایی رویکردهای درمانی به صورت تجربی حمایت شده انجام شده این واقعیت را تغییر چندانی نداده است. جالب‌توجه‌تر آن که مطالعات نتوانسته‌اند نشان بدهند که آموزش تخصصی، نتایج رواندرمانگران را بهبود می‌دهد و حتی با گذشت زمان و کسب تجربۀ بیشتر نتایجی که درمانگران به دست می‌آورند به طور پیوسته‌ای رو به زوال می‌رود. هدف این مقاله روشن ساختن این است که یافته‌های مربوط به متون پژوهشی دربارۀ خبرگی و عملکرد فرد خبره چگونه مسیرهایی جدید به روی حوزۀ رواندرمانی می‌گشاید. یافته‌هایی که تاکنون به دست آمده‌اند به احتمالات نویی برای کمک به رواندرمانگران جهت بهبود کیفیت و نتیجۀ کارشان اشاره دارند.
برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/TA/مسالۀ-خبرگی-در-رواندرمانی

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی ترجمه شده است)
دکتر اسکات دی. میلر، دکتر مارک ای. هابل، دکتر داریل چو
مترجم: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan
#تمرین_عامدانه
#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

نومیدی سازنده در ACT: دیدگاهی پیچیده‌تر

چکیده
نومیدی سازنده از جمله‌های فرایندهای اساسی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد جهت پرداختن به رفتارهای اجتنابی و مشکل‌ساز درمانجو است. در این مقاله پس از تعریف این فرایند، به سه مانع انجام دادن این فرایند و نحوۀ گذر از این موانع پرداخته می‌شود.

برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/مقالات-روانشناسی/برای-متخصصان/نومیدی-سازنده-در-act-1

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی نوشته شده است)

نویسنده: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan

#Learning_ACT
#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

✨سه راهبرد برای افزایش اثربخشی رواندرمانی

🖊گردآوری و ترجمه:
علی فیضی

⁉️چرا درمانجویان از ادامه دادن حضور در رواندرمانی منصرف می‌شوند؟ پژوهش‌ها نشان می‌دهد که حداقل یکی از هر پنج درمانجو رواندرمانی را قبل از کامل شدن خاتمه می‌دهد. برخی مطالعات نیز نشان می‌دهند در حوزۀ خدمات سلامت رفتاری، از هر دو درمانجو، یکی رواندرمانی را رها می‌کند. اینها حتما اخبار بدی در مورد اثربخشی رواندرمانی‌اند. لازم است که بدانیم پشت این تصمیمات چه دلایلی نهفته است و چگونه می‌توانیم همچنان درمانجویان را در فرایند رواندرمانی به صورت موثری نگه بداریم.
رواندرمانگران می‌توانند از راهبردهای زیر برای کاهش خاتمه دادن پیش از موعد رواندرمانی از سوی درمانجویان و افزایش اثربخشی خود استفاده کنند:

1️⃣ از درآمیختن و مشغول شدن درمانجو به فرایند رواندرمانی مطمئن شوید: پژوهش‌ها نشان داده است آن درمانجویانی که در فرایند رواندرمانی باقی می‌مانند از آنهایی که پیش از موعد این فرایند را خاتمه می‌دهند سود بیشتری می‌برند. درمانجویان وقتی به فرایند رواندرمانی به گرمی مشغول می‌شوند که رواندرمانی با انتظارات، ارزش‌ها و نگرش‌های ایشان یا آنچه دکتر بری دانکن #نظریۀ_تغییر_درمانجو می‌نامد هماهنگ و هم‌ساز باشد. راه مطمئن دیگر برای اطمینان یافتن از درآمیختن درمانجو با فرایند رواندرمانی استفاده از ابزارهای سنجش نتایج درمان است. درمانجویانی که تغییرات زودهنگامی نشان نمی‌دهند در خطر بیشتری برای ترک رواندرمانی‌اند. نظارت بر نتایج درمان به ما کمک می‌کند بدانیم که درمانجویان کی در خطر خاتمه دادن پیش از موقع رواندرمانی‌اند و چه زمانی برای پیشگیری از این اقدام دست به عمل بزنیم.

2️⃣ اتحاد درمانی مثبتی برقرار کنید. بیش از 1000 مطالعه اهمیت اتحاد درمانی و رابطۀ نیرومند آن با نتیجۀ رواندرمانی را نشان داده است. این یافته ضرورت برساختن اتحاد را در هر ملاقات با درمانجو نشان می‌دهد و به رواندرمانگران یادآوری می‌کند نه تنها مطمئن شوند درمانجو با آنها ارتباطی مثبت برقرار کرده بلکه با ایشان بر سر اهداف و روش‌های درمان موافق است. راهی موثر برای برساختن چنین اتحادی، سنجش اتحاد درمانی و دریافت بازخورد از درمانجو در هر جلسه است.

3️⃣ حالا دیگر شاید واضح باشد که بهتر است از سیستمی علمی برای مدیریت و سنجش نتایج درمان استفاده کنید. مطالعات نشان داده است سنجش نتایج و اتحاد درمانی نه تنها از خاتمه یافتن پیش از موقع رواندرمانی پیشگیری کرده و نتایج آن را بهبود می‌بخشد بلکه باعث سرعت گرفتن رواندرمانی و کاهش هزینۀ کلی خدمات سلامت روان می‌شود. به علاوه، طرف‌های ذینفع چنین خدماتی از سرمایه‌گذاران گرفته تا خود درمانجویان انتظار دارند که نتایج و شواهد حمایت‌کننده ار اثربخشی رواندرمانی در دسترس باشد. آنها انتظار بازگشت سرمایه و مفید بودن تلاش‌های خود را دارند. اینجاست که ابزارهای سنجش نتایج رواندرمانی اطمینان از بازگشت سرمایه را ممکن می‌سازد.
رواندرمانی در درمان دستۀ گسترده‌ای از مشکلات و تشخیص‌ها موثر بوده است. وقتی برای کاهش نرخ خاتمه یافتن پیش از موعد رواندرمانی و افزایش نتایج قابل سنجش از ابزارهای مطمئن مدیریت نتایج درمان استفاده می‌کنیم همه سود خواهند برد.
#رواندرمانگر_ممتاز
#خبرگی_در_رواندرمانی
#therapeutic_alliance
⬇️⬇️⬇️⬇️
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

بهبود خبرگی در روان‌درمانی

چکیده
نویسندگان مقالۀ جنجال‌برانگیز «خبرگی در روان درمانی: هدفی دشوار»، در این مقاله به انتقاداتی که از آرای ایشان در مقالۀ مذکور شده است پاسخ می‌دهند و با واضح‌تر بیان کردن منظور خود، پیشنهاداتی برای بهبود تعریف خبرگی در رواندرمانی، پژوهش دربارۀ این مفهوم و دستیابی به آن ارایه می‌کنند.

برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/TA/بهبود-خبرگی-در-روان-درمانی

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی نوشته شده است)

نویسندگان: ترنس ترسی، بروس ومپولد، رادنی گودیر و جیمز لیکتنبرگ
مترجم: عاطفه محمدصادق
ویراستار: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan

#تمرین_عامدانه
#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

درمانجوی غیرقابل درمان؟
رواندرمانی چگونه ممکن است به بیراهه برود

چکیده
یافته‌ای مشهور در دنیای پژوهش دربارۀ عوامل اثرگذار در موفقیت رواندرمانی وجود دارد که بر اساس آن هشتاد الی هشتاد و هفت درصد موفقیت درمان وابسته به عواملی متعلق به درمانجو و بنابراین فرادرمانی است. این مساله می‌تواند تا حد زیادی تبیین کند که چرا برخی از درمانجویان سریع یا برخی دیگر به کندی به رواندرمانی پاسخ می‌دهند یا اصلاً رواندرمانی برایشان موثر واقع نمی‌شود. با این حال نمی‌توان این نکته را هم انکار کرد که فرایند و محتوای رواندرمانی هم می‌تواند در سود بردن یا نبردن درمانجو نقش داشته باشد و حتی درمانجویی را به وضعیتی غیرقابل درمان برساند. اما چگونه؟

برای مطالعۀ ادامۀ مقاله می‌توانید به لینک زیر مراجعه بفرمایید:

http://www.mrmz.ir/TA/درمانجوی-غیرقابل-درمان

(این متن به سفارش مرکز خدمات روانشناختی و مشاورۀ #زندگی ترجمه و نوشته شده است)

مترجم و نویسنده: علی فیضی
https://t.me/mrmz_ravanshenasan


#رواندرمانگر_ممتاز
#مهارت_در_رواندرمانی
#خبرگی_در_رواندرمانی

گریستن درمانگران در اتاق درمان و اثرات آن بر درمانجویان❗️❕❗️
ترجمه و تدوین: علی فیضی
اشک ریختن رواندرمانگر در اتاق درمان تا سالیان اخیر چندان به صورت جدی و گسترده مورد پژوهش قرار نگرفته بود. هرچند می‌شد که مطالعاتی موردی یا روایت‌هایی شخصی از بروز این رفتار رواندرمانگر را یافت. به عنوان مثال هنری گانتریپ در تبیین خود تحلیل شدن با رونالد فربرن، به اشک‌های درمانگر مشهور خود اشاره می‌کند:
وقتی در نهایت داشتم بعد از جلسۀ آخر فربرن را ترک می‌کردم، ناگهان متوجه شدم که در تمام دورۀ طولانی‌مدتی که با هم داشتیم حتی دست نداده بودیم؛ و او به من اجازه داده بود تا بدون هیچ حالت دوستانه‌ای جلسات را ترک کنم. من دستم را پیش بردم و او دستم را گرفت؛ و ناگهان قطرات اشکی را دیدم که بر چهره‌اش سرازیر شد. من قلب مهربان مردی را دیدم که ذهنی شگرف و طبعی خجالتی داشت (به نقل از برم-مارکوویج، استولبرگ و خادمی، 2013).

در این چند سال گذشته اما پژوهش‌هایی با تعداد مشارکت‌کنندۀ بسیار بیشتری انجام پذیرفته و ما را از کم و کیف این رفتار و پیامدهای احتمالی آن باخبرتر می‌سازد. به عنوان مثال در پژوهشی (2013) با شرکت 684 رواندرمانگر که به بررسی میزان گریستن رواندرمانگران در طول درمان و عوال مرتبط با آن انجام شد این یافته‌ها به دست آمد:
✅اغلب رواندرمانگران (72 درصد) گزارش دادند که در فرایند انجام درمان گریسته‌اند
✅اغلب رواندرمانگران پیامد منفی برای اشک‌ ریختن خود گزارش نکردند.
✅تقریباً نصف رواندرمانگران گزارش دادند که گریستن در فرایند رواندرمانی، رابطۀ درمانی را بهبود بخشید.
✅صفت‌های شخصیتی و همدلی به نظر نمی‌رسد که تاثیر بالایی بر گریستن درمانگر در درمان (TCIT) داشته باشد.
✅ رواندرمانگرانی که گزارش دادند در زندگی روزمره بیشتر گریه می‌کنند همچنین بیشتر TCIT را گزارش دادند. هرچند انگیزه‌ها و گرایش‌ها مربوط به این دو اقدام متفاوت بود.
📖در پژوهشی دیگر که به سال 2015 و با 188 بیمار مبتلا به اختلالات خوردن انجام شده است 57 درصد آنها گزارش دادند که شاهد گریستن درمانگر خود بوده‌اند. اغلب این بیماران این اقدام درمانگر خود را مثبت ارزیابی‌ کرده‌اند اما این نگرش مثبت به گریه کردن درمانگر، مبتنی بر این بوده که بیماران چه دیدگاهی دربارۀ درمانگر خود داشته‌اند.
❇️اگر بیماران درمانگران خود را دارای سلوک و کردار مثبت می‌دیدند (فردی که شادمانی و استحکام یا ثبات از خود نشان می‌دهد ) اشک‌های او را مثبت می‌دیدند و به ادامۀ درمان تمایل داشتند؛ اما اگر درمانگر خود را دارای سلوک و کردار منفی می‌دیدند (مضطرب، فرسوده و خشمگین) دیدگاه کمتر مثبتی دربارۀ اشک‌های او و رواندرمانی داشتند.
شایان ذکر است اکثریت درمانگرانی که این بیماران با آنها کار کرده بودند گرایش شناختی-رفتاری داشتند.

Blume-Marcovici, A. C., Stolberg, R. A., & Khademi, M. (2013). Do therapists cry in therapy? The role of experience and other factors in therapists’ tears. Psychotherapy, 50(2), 224.
Tritt, A., Kelly, J., & Waller, G. (2015). Patients’ experiences of clinicians’ crying during psychotherapy for eating disorders. Psychotherapy, 52(3), 373.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

🤝اعتماد به اتحاد درمانی
(قسمت اول)
بری دانکن

✍🏼واقعیت امر این است که اتحاد درمانی نیرومندترین یاور درمانگر است و اثرگذار ترین مولفه در نتایج درمانی است. اتحاد، چارچوبی همه جانبه برای روان درمانی است و به تلاش های آگاهانه و فعالانه برای ایجاد آن نیاز دارد.(اتحاد درمانی از هرگونه رفتار خاص درمانگر فراتر می رود و یک ویژگی و کیفیت خاص درمانگران است که خواستار حداکثر توجه و بهترین مهارت بالینی درمانگر در برخورد با هر مراجع است).
اتحاد، فیلتر اصلی همه حرف ها و اقدامات شماست: آیا چیزی که الان می گویم و انجام می دهم سازنده اتحاد درمانی است یا مخرب آن؟ موارد کمی هستند که ارزش به خطر انداختن اتحاد را داشته باشند. این بدان معنا نیست که هرگز نباید با درمانجویان چالش کنید؛ بلکه بدان معناست که شما باید اجازه این کار را کسب کنید و همیشه عواقب به خطر انداختن آن را مد نظر داشته باشید. حداقل شما به عنوان درمانگر باید در خصوص ارزش چالش با درمانجو گفتگو کنید و برای انجام آن اجازه بگیرید. رفتار ما باید طوری طراحی شود که درمانجو را درگیر فعالیت هدفمند کند. این همان کاری است که اتحاد درمانی انجام می دهد.

👈🏻بوردین(1979) اتحاد را با سه عنصر متقابل تعریف می کند: 1)پیوند بین شما و درمانجو- ادراک درمانجو از همدلی، توجه مثبت و اصالت شما (با تشکر از کارل راجرز) 2)توافق روی اهداف درمانی؛ و 3)توافق روی تکالیف درمان یا چگونگی دستیابی به اهداف، که شامل تمام جزئیات می شود(موضوع گفتگو، تعداد جلسات، مدیریت کنسلی ها، پرداخت دستمزد و غیره).

✔پیوند
بد نیست که هر جلسه با درمانجو را مثل اولین قرار عاشقانه در نظر بگیرید(البته بدون رنگ و بوی عاشقانه، مگر اینکه مسیر شغلی کوتاه مدتی برای خودتان متصور باشید!)؛ همانطور که در اولین قرار شما آگاهانه تلاش می کنید بهترین عملکرد خود را نشان دهید، فعالانه توجه فرد و مشارکت او را جلب کنید، در درمان نیز باید این چنین باشید. این کار نیازمند گوش دادن دقیق، نزدیک ماندن به تجربه درمانجو، نکشاندن بحث به جای دیگر مگر در صورت دعوت، و به عبارت دیگر خوشایند، دوستانه و راحت بودن است. از آنجا که درمانجویان از نظر تجربه شان در روابط صمیمی خیلی متفاوت هستند، انعطاف پذیری شما حائز اهمیت است. به آنچه که درمانجو را به وجد می آورد توجه کنید: چه زمانی آنها به سمت جلو می آیند، صدایشان را بالا می برند، به چشمان شما خیره می شوند، بیشتر حرف می زنند؟ چه موضوعات و روش های ارتباطی فعالیت و مشارکت آنها را بالا می برد؟


🔘یکی از روش های مفید برای سنجش پاسخ های ارتباطی تان، به عنوان زمینه کلی نظرات تان، مفهوم اعتبار دهی است. اعتبار دهی نشانه پذیرش واقعی درمانجو و شامل جستجوی همدلانه برای توجیه تجربه درمانجو در بافت موجود است(این موضوع که آنها دلیل خوبی برای احساسات، افکار و رفتارهایشان دارند). درمانجویان اغلب نسبت به قضاوت های ما بسیار هشیار هستند. اعتبار دهی به آنها کمک می کند که نفس راحتی بکشند و بدانند که سرزنش در کار ما نیست(ما در تیم آنها هستیم).

💯برای تقویت پیوند درمانی می توانید موارد زیر را در نظر بگیرید:
🔺گوش دهید، گوش دهید، گوش دهید؛ خودتان را به تجربه درمانجو نزدیک کنید.
🔺خوشایند، دوستانه و علاقه مند باشید(شبیه قرار اول)
🔺مراقب واکنش های درمانجو به نظرات، توضیحات، تفسیرها، سوالات و پیشنهادات باشید؛ از فیلتر اتحاد و SRS برای نظارت استفاده کنید.
🔺منعطف باشید: هرکاری که موجب مشارکت درمانجو می شود انجام دهید و مطمئن شوید که درمانجو همدلی، توجه مثبت و اصالت شما را تجربه کرده است.
🔺به مراجع احساس معتبر بودن بدهید. نگرانی های درمانجو را تصدیق کنید و اهمیت کشمکش درمانجو را برجسته کنید. قدردان درمانجویتان باشید. اجازه دهید بدانند شما قدردان و متوجه تلاش های او هستید.

💬سخن آخر: روش های زیادی برای درک و کاربست مهارت های ارتباطی وجود دارد و پژوهش ها، راهنمایی های کلیدی مختلفی را با توجه به آنچه از دیدگاه درمانجو در خصوص نتایج مهم است پیشنهاد می کنند. مهارت های ارتباطی تان را به عنوان یک پروژه و شاید نماد اصلی رشدتان به عنوان درمانگر در نظر بگیرید. چنانچه روش های درگیر کردن درمانجو در کار را اصلاح کردید، پیشرفتتان را ببینید. به خاطر داشته باشید که SRS تنها راهی است که می توانید قطع به یقین بدانید آیا تلاش های رابطه سازی شما نتیجه بخش بوده یا نه.

(انتشار متن با ذکر منبع آزاد است)
مترجم: عاطفه محمدصادق

WWW.mrmz.ir
@markaz_moshavere_zendegi

👥تکیه زدن بر اتحاد درمانی
(قسمت دوم)
بری دانکن

✔اهداف درمانجو

▪در قسمت اول، به توضیح و اهمیت اتحاد درمانی پرداختیم و مولفه های آن را از نگاه بوردین عنوان کردیم. بوردین(1979) اتحاد را با سه مولفه تعریف می کند: الف)پیوند بین شما و درمانجو(ادراک درمانجو از همدلی، توجه مثبت و اصالت شما) ب)توافق روی اهداف درمان؛ و ج)توافق روی تکالیف درمان یا نحوۀ دستیابی به اهداف، که شامل تمام جزئیات کار می شود(موضوع گفتگو، پرداخت دستمزد، تعداد جلسات، مدیریت کنسلی ها و غیره). اتحاد درمانی مثل چهارسه پایه است. همه پایه ها باید وجود داشته باشند(مثل چهار پایه)، اگر یک پایه نباشد یا لق بزند، احتمالا باعث سقوط شما خواهد شد یا به عبارت دیگر، اتحاد متلاشی خواهد شد.

✍🏼مولفه دوم اتحاد درمانی، توافق بر سر اهداف درمانی است. وقتی از درمانجو می پرسیم می خواهد چه تفاوتی در زندگی اش ایجاد کند، برای عقاید و ارزش های آنها در رابطه با مشکل و راه حل آن اهمیت قائل می شویم. صرف نظر از اینکه اهداف آنها در نگاه اول چقدر منطقی یا غیر منطقی به نظر می رسد(مثلا اینکه مشکلات درمانجو توسط دیگران یا حتی شما نامربوط دیده می شوند)، شما باید اهداف درمانجو را ارزشمند بدانید، چرا که اینها خواسته هایی هستند که باعث هیجان و انگیزه درمانجو می شوند و آنها را درگیر فعالیتی سودمند می کنند. اگر اقداماتمان را از فیلتر اتحاد عبور ندهیم، احتمالا درمانجو به اهدافی که مناسب اوست نخواهد رسید. ایجاد اهدافی که با همکاری و تشریک مساعی همراه بوده، روند تغییر را آغاز می کند. مقیاس درجه بندی نتایج(ORS) و SRS ما را در همان مسیر اهداف دلخواه درمانجو قرار می دهد. اگر درمانجویان روی اهدافشان کار نکنند احتمالا ORS سودی نخواهد داشت. بنابراین برای اطمینان از توجه کافی ما به عنوان درمانگر، SRS مستقیما موضوع اهداف را مورد بررسی قرار می دهد.
یکی از مواردی که مربیان و بزرگان درمان مختصر به ما آموخته اند(به عنوان چارچوبی ساده برای روان درمانی) این است که درمانجو را تشویق به کوچک فکر کردن کنیم. یک تغییر در یک جنبه از مشکل اغلب منجر به تغییرات در حوزه های دیگر می شود. نکته شگفت انگیز در خصوص کوچک فکر کردن این است که دستیابی به تغییری کوچک به راحتی تبدیل به نماد حل تمام مشکلات می شود؛ این موضوع مثل اثر اولین دومینو در خط به ظاهر بی پایان مشکلات، حرکت و انرژی خوبی ایجاد می کند. به همین دلیل خوب است که از درمانجو بپرسیم چه چیزی باعث می شود آنها روی مقیاس ORS یک سانتی متر به سمت راست حرکت کنند. یادتان باشد که تجربه ذهنی درمانجو از تغییر اولیه، پیش بینی کننده تغییر مداوم اوست و انتظاری برای پیشرفت و سفری آرام ایجاد می کند.این کار امکانانت بیشتری برای اقدام درمانجو فراهم می کند. قدرت تفکر کوچک را دست کم نگیرید. اولین کورسوی چراغ تبدیل به چراغی پر نور و رسیدن به مقصد نهایی می شود.

⚠نگران نباشید. برخی درمانجویان با ادبیات رفتاری به این فکر نمی کنند که از درمان چه می خواهند و شاید جهان را تکه تکه های قابل مشاهده ملموس ندانند. اشکالی ندارد. شما همیشه می توانید با هرگونه تجربه درمانجو که روی ORS مشخص می کند ارتباط برقرار کنید. ORS فارغ از رغبت درمانجو برای تنظیم اهداف واضح و روشن، سودی که در حوزه های مختلف زندگی در درمان به دست آورده اندازه می گیرد.

(انتشار متن با ذکر منبع آزاد است)
مترجم: عاطفه محمدصادق

@markaz_moshavere_zendegi

#ویژه_متخصصان

💯تکیه زدن بر اتحاد درمانی
(قسمت سوم)

✔️تکالیف درمان

اتحاد درمانی فیلتر مرکزی همه حرف ها و اقدامات ما است: آیا در حال حاضر حرفی که می زنم و کاری که انجام می دهم به ایجاد اتحاد درمانی کمک می کند یا آن را به مخاطره می اندازد؟ بوردین (1979) اتحاد را با سه مولفه تعریف می کند: الف)پیوند بین شما و درمانجو(ادراک درمانجو از همدلی، توجه مثبت و اصالت شما) ب)توافق روی اهداف درمان؛ و ج)توافق روی تکالیف درمان یا نحوۀ دستیابی به اهداف.
تکالیف درمان عبارتست از تکنیک ها یا نظرات، موضوعات بحث، فرایند مصاحبه، تعداد جلسات و همه فوت و فن های کار. اهمیت موضوعات به ظاهر ساده ای مثل زمان بندی، کنسلی ها، پرداخت حق الزحمه و ارتباط مابین جلسات را دست کم نگیرید. همه اینها ابعادی از کار هستند و می توانند به نفع یا ضرر اتحاد درمانی محسوب شوند.همه رفتارهای شما باید از فیلتر اتحاد عبور کند(هر اقدام شما تجلی اتحاد است).مطالعات ما نشان داد که بالاترین دسته شکایات درمانجویان فقط به بُعد اتحاد مربوط می شود.
کمک گرفتن از درمانجو برای تنظیم تکالیف درمانی علاوه بر اینکه احترام به توانایی درمانجو است، تلاش ما برای تشریک مساعی را نیز نشان می دهد. این موضوع احتمالا بزرگترین نقطه کور اتحاد درمانی برای ما است. با این وجود، ما قرار است که متخصص باشیم، درست است؟ قسمت زیبای تنظیم تکالیف درمان به صورت مشارکتی این است که نه تنها مطمئن می شویم اتحاد درمانی لازمه کار است، بلکه این فرایند انگیزه ای مداوم برای بسط افق های نظری مان فراهم می کند. مذاکره در مورد تکالیف درمانی گامی برای یادگیری چیزهای جدید، گسترش دانش های مفهومی و وسعت بخشیدن به دانش نظری شما است.
اتحاد، به ارائه فنون یا درمان مشخص بستگی دارد(چارچوبی برای درک یا حل مشکل). اگر درمانجو در کارها و تکالیف درمانی مشارکت داده نشود یا در انجام آن شکست بخورد، درمان موثر نخواهد بود و لازم است تغییری صورت گیرد. تکنیک ها در اصل، اتحاد در عمل هستند؛ به عبارت دیگر ارائه توضیحی برای مشکلات درمانجو و چاره جویی برای آنها(بیان عقیده درمانگر به امید اینکه چنین پاسخ هایی در درمانجو ایجاد کند). درواقع شما نمی توانید اتحاد بدون درمان(توافق بین درمانجو و درمانگر درباره نحوۀ رسیدن به اهداف درمانی) داشته باشید. همینطور شما نمی توانید بدون یک روش مناسب (هم برای درمانگر و هم درمانجو) در خصوص درک نحوۀ وقوع تغییر، انتظار مثبتی برای تغییر داشته باشید.
در اینجاست که انواع مدل ها و تکنیک ها برجسته می شوند. سوال این است: آیا این مدل یا تکنیک، تقویت کننده اتحاد است یا نه؟ آیا این تکنیک مناسب درمانجو است یا نه؟ آیا کاربست این تکنیک به اتحاد درمانی کمک می کند یا مانع آن می شود؟ آیا این فن چیزی هست که شما و درمانجو از پس آن بر بیایید؟ شما هم اینجا مهم هستید. اگر به رویکردی که در پیش گرفته اید اعتقاد ندارید پس رویکرد خوبی نخواهد بود. آیا می توانید نظرات درمانجو در مورد اینکه دوست دارد چطور به او کمک شود بپذیرید؟ اینجا است که مهارت های شما در برقراری اتحاد نقش دارد: توانایی بین فردی شما برای کشف نظرات درمانجو، گفتگو در مورد گزینه های موجود، تشریک مساعی برای طرح ریزی و گفتگو در مورد هر تغییری که درمانجو سودمند دانسته است.
مقیاس درجه بندیی جلسات(SRS) به شما کمک می کند در مسیری درست تکالیف درمان را پیگیری کنید و مطمئن شوید که رویکرد شما مناسب درمانجو است.
نکته پایانی: اکثر درمانگران در دو مولفه اصلی اتحاد درمانی عملکرد خوبی دارند اما توافق در مورد تکالیف درمان همچنان یک نقطه کور است. شما بدون توافق در مورد نه تنها اهداف درمان بلکه نحوه ای که درمان مسائل را مورد بررسی قرار می دهد، نمی توانید اتحاد درمانی خوبی داشته باشید. اتحاد مانند سه پایه است. اگر یکی از پایه ها نباشد یا لق بزند احتمالا سقوط خواهید کرد...

(انتشار متن با ذکر منبع آزاد است)
مترجم: عاطفه محمدصادق

این متن به سفارش مرکز مشاوره زندگی تهیه شده است.
@markaz_moshavere_zendegi

راهنمای مداخله در بحران:
الگویی شش قدمی
ترجمه و تلخیص:
عاطفه محمد صادق
(دانشجوی دکتری مشاوره)
علی فیضی
(دکتری روانشناسی سلامت)

لایو اینستاگرامی مشترک آموزشی
«خبرگی در رواندرمانی»

امکان خطا کردن در محیطی امن و دور از شرم‌زدگی، یک ضرورت لازم برای پرورش مهارت‌های حرفه‌ای است. ایجاد فرهنگ خبرگی در رواندرمانی و خدمات روانشناسی با استفاده از یافته‌های علمی دربارۀ #تمرین_عامدانه، شیوه‌ای موثر برای ساختن چنین محیط‌هایی است.

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ فایل صوتی
خبرگی در رواندرمانی
قسمت اول
❌این صوت مناسب روانشناسان و مشاوران است

این فایل صوت جلسه لایو بنده در اینستاگرام با همین موضوع است که بصورت مشترک با آقای دکتر فیضی اجرا شده است
#محمدترکمان_روانشناس
@sepidarclinic

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ فایل صوتی
خبرگی در رواندرمانی
قسمت دوم و پایانی
❌این صوت مناسب روانشناسان و مشاوران است

این فایل صوت جلسه لایو بنده در اینستاگرام با همین موضوع است که بصورت مشترک با آقای دکتر فیضی اجرا شده است
#محمدترکمان_روانشناس
@sepidarclinic

اسلایدهای لایو اینستاگرامی با عنوان «خبرگی در رواندرمانی»

تمرین عامدانه برای بهبود مهارت‌ها در رواندرمانی و مشاوره:به چه بپردازیم و چگونه تمرین کنیم؟
(بخش اول)
دکتر علی فیضی
یافته‌های پژوهشی دربارۀ خبرگی و مهارت در رواندرمانی نشان می‌دهد که بهبود یافتن مهارت‌های بالینی درمانگر مشروط به دو نکته است: یکی این که رواندرمانگر به صورت منظمی بر نتایج کار خود به صورت جلسه به جلسه نظارت کند و دیگر این که بر اساس بازخوردهایی که از این طریق و نیز یک یا چند مشاور ماهر می‌گیرد برای بهبود مهارت‌های خود دست به تمرین عامدانه بزند.
دو طبقۀ عمدۀ مهارت‌های رواندرمانی وجود دارد که می‌توانیم به تمرین عامدانۀ آنها بپردازیم:
1️⃣ مهارت‌های اساسی رواندرمانی یا مهارت‌های ارتباطی بین‌فردی

2️⃣ مهارت‌های اختصاصی مربوط به یک الگوی خاص درمانی

اجازه بدهید اول ببینیم که مرور شواهد پژوهشی نشان می‌دهد که انتخاب کدام دسته از این مهارت‌ها اولویت و اثربخشی بیشتری دارد؟
مهارت‌های ارتباطی بین‌فردی شامل هماهنگی با درمانجو، همدلی و پاسخگویی می‌شوند. مهارت‌های ارتباطی برای همۀ الگوهای بزرگ رواندرمانی لازم‌اند. نکتۀ جالب در این مورد این مهارت‌ها آن است که یافته‌های پژوهشی نشان می‌دهند تاثیر مهارت‌های ارتباطی درمانگران بر نتیجۀ درمان در مقایسه با الگوی انتخابی آنها یا وفاداری‌شان به یک الگو، *ده برابر* بیشتر است!
به این ترتیب به نظر می‌رسد که مهارت‌های ارتباطی در اولویت بیشتری قرار دارند؛ با این حال بدیهی است که انتخاب بین این مهارت‌ها در مرحلۀ اول وابسته به این است که عملکرد خود را به دقت مشاهده کرده و بر اساس بازخوردی که از درمانجویان خود یا یک مربی مهارت‌آموزی می‌گیرید دست به گزینش بزنید. اما چگونه می‌توان به صورت عملی در مورد مهارت‌های مشخص‌شده به تمرین عامدانه پرداخت؟
در قسمت بعدی راهنمایی‌های کوتاهی در این مورد ارائه می‌دهم.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

✅تمرین عامدانه برای بهبود مهارت‌ها در رواندرمانی و مشاوره:به چه بپردازیم و چکار کنیم؟
(بخش دوم)

دکتر علی فیضی

1️⃣ هر هفته، در صد و چهل کلمه بنویسید که در اتاق درمان چه اشتباهی انجام دادید؟ (مثلاً همدلی ضعیف، عدم دستور کار گزینی، عدم هماهنگی زبان بدن و کلام، درنیافتن رفتارهای اجتنابی یا دفاع‌ها درون جلسه)
2️⃣ هر هفته، در صد و چهل کلمه بنویسید که در اتاق درمان چه مهارتی را به خوبی انجام دادید؟ (تفسیر، ارائۀ تکنیک گسلش شناختی یا بازسازی شناختی و ...)
3️⃣ سه ماه بعد به این مجموعه نوشته‌های خود برگردید و به دنبال اشتباهاتی باشید که بارها و بارها انجام دادید. اکنون در حال فهمیدن الگوی نقایص مهارتی خود هستید. ( نقص در شکل دهی به ارتباط درمانی، نقص در رسیدن به توافق درمانی/مشارکت در هدف‌گزینی و ...)
4️⃣ حالا به دنبال مربی مهارت‌سازی بروید. آن مربی که دقیقا برای رفع اشتباهات مکرر شما، می‌تواند مهارت‌های دقیق و روشن به شما برای تمرین ارائه بدهد. (خرده‌مهارتهای موجود در الگوهایی که نقص شما را نشان می‌دهد: همدلی، هدف‌گزینی، تقویت رفتارهای بهبودی به محض وقوع‌)
5️⃣ مهارت‌ها را به صورت مداوم تمرین کنید و به صورت مداوم از درمانجو و مربی خود بازخورد بگیرید. در این مسیر همچنان آنچه اشتباه انجام می‌دهید و آنچه خوب انجام می‌دهید را ضبط و ثبت کنید.
6️⃣ با نگاه به آنچه در مورد اشتباهات و اقدامات ماهرانۀ خود ثبت کرده‌اید، همین که متوجه شدید یک نقص مهارتی را رفع کرده‌اید اکنون به سراغ بخش دیگری که در آن نقص دارید حرکت کنید. (الان به خوبی همدلی می‌کنم، حالا می‌روم سراغ خرده مهارت مشخص‌سازی دستورکار یا خرده مهارتی برای تنظیم اضطراب یا اولین خرده مهارت فرایند نومیدی سازنده)
7️⃣ وقتی مجموعۀ مهارت‌های جایگزین را تمرین کرده و آنها را بهبود دادید می‌توانید آنها را به هم پیوند داده و یک الگوی بزرگ مهارتی را تمرین کنید (به عنوان مثال همدلی را به مشخص‌سازی دستور کار و سپس تشخیص رفتارهای اجتنابی داخل جلسه و سپس تعبیر مناسب/متوقف‌سازی رفتار/مواجه ساختن درمانجو با محرک اجتنابی/پرسش از کارآمدی رفتار اجتنابی و سپس تکنیک خاص مربوط به رویکردتان برای هدایت درمانجو به رفتاری موثرتر وصل کنید. اینگونه الگویی برای مداخلۀ موثر را دارید تمرین می‌کنید.)
👇🏻👇🏻👇🏻
کانال تلگرامی آکادمی رواندرمانی
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

شما هم حتمالاً مثل بسیاری از رواندرمانگران، دریافت نظارت بالینی را بخش مکمل رشد حرفه‌ای خودتان در نظر می‌گیرید (منبع شمارۀ یک). من مخصوصا وقتی که در کار با یک درمانجو گرفتار شده‌ام و پیشرفت نمی‌کنم تصورش هم برایم سخت است کسی را نداشته باشم که با او مشورت کنم.
نظارت بالینی را به عنوان «فن تعلیمی شاخص» در حوزۀ رواندرمانی برشمرده‌اند (منبع شمارۀ دو). ادوارد واتکینز در مطالعۀ مهمی که به سال دو هزار و یازده میلادی انجام داد(منبع شمارۀ سه) یافته‌های 30 سال پژوهش دربارۀ نظارت بالینی را مرور کرده است (خواندن آن را به شدت توصیه می‌کنم). او هیجده مطالعۀ تجربی را یافته که به طور خاص به سنجش تاثیر دریافت نظارت بالینی بر نتایج درمانجو پرداخته‌اند. دکتر واتکینز اشاره می‌کند که از هیجده مطالعه، تنها یازده مطالعه تاثیر نظارت بالینی به نتیجۀ درمان را نشان داد. او می‌نویسد: «داده‌های جمع‌شده به نظر می‌رسد که چندان موضوع را روشن‌تر نکردند. به نظر می‌رسد که امروز هم (مثل سی سال قبل) نمی‌توانیم بگوییم نظارت بالینی منجر به بهبود نتایجی می‌شود که درمانجویان از رواندرمانی به دست می‌آورند.»

رواندرمانگر ممتاز کاشف فروتن خطاهای خود است!
(بخش اول)
کانال تلگرامی آکادمی رواندرمانی
https://t.me/AcademyofPsychotherapy

اغلب انسان‌ها وقتی می‌خواهند مهارت‌ها و ویژگی‌های خود را ارزیابی کنند به شدت در معرض خودفریبی قرار دارند؛ اگر بخواهیم نرم‌تر این مساله را بیان کنیم می‌توانیم بگویی که انسان‌ها در خودارزیابی مهارت‌هایشان ضعیف عمل می‌کنند. مساله‌ای که به سرعت می‌خواهم به آن بپردازم این است که اشتغال به حرفۀ رواندرمانی و مشاوره در این مورد باعث کسب مزیت خاصی نمی‌شود. اگر رواندرمانگر و مشاورید احتمالا از خواندن سطرهای قبلی چندان خوشتان نمی‌آید. لطفا بدانید نیت من در نهایت کمک به ایجاد فرهنگ خبرگی و ممتازی در رواندرمانی است و امیدوارم به خاطر تلخ بودن پیام به پیام‌آور شلیک نکنید. خوب طبق معمول بهتر است بروم سراغ پژوهش‌ها تا مشکل و راه‌حل‌های احتمالی رفع آن را بهتر متوجه بشویم.