‏به نظر می‌رسد به رسانه‌های رسمی در تهران توصیه شده به فاجعه ‎#بیروت اهمیت ندهند، در بعضی موارد، ایالات متحده و اسرائیل را برای انفجارها متهم کنند.
نمی‌دانند حزب‌الله بندر را کنترل می‌کند؟
تهران در حال ارسال هواپیما برای بازگرداندن برخی افراد سیاسی و پرسنل نظامی و خانواده‌ها هستند.

@AmirTaheri4

‏ترول‌ها طرفدار خمینی با این ادعا به من حمله می‌کنند که با انتقاد از حزب‌الله می‌خواهم شیعیان را از دولت لبنان حذف کنم.
نه اصلاً
حزب الله با حدود ۱۱ درصد آرا در انتخابات را دارد و می‌تواند ۱۱ درصد قدرت را داشته باشد، نه ۱۰۰ درصد به لطف اسلحه.

@AmirTaheri4

‏فاجعه ‎#بیروت می‌تواند فرصتی برای ایران باشد تا از همدستی با ‎#حزب‌الله، سوگلیِ کهن‌سال، زشت و بی وفا، اما بسیار پر هزینه‌ی آخوندهایِ در رویای امپراتوری، خلاص شود.
ایران قبل از انتخاب حزب الله به عنوان سوگلی، در بین تمام جامعه لبنانی محبوب بود.

@AmirTaheri4

‏جالب است

دادگاه ویژه سازمان ملل متحد در مورد ترور رفیق حریری، با صدور حکم و کیفرخواست اتهام قتل برای ۴ تن از رهبران حزب‌الله به تعویق افتاده‌است.
بیایید امیدوار باشیم که فاجعه ‎#بیروت منجر به مخدوش شدن قتل و مسئولیت کسانی که در بیروت، دمشق و تهران هستند، نخواهد شد.

@AmirTaheri4

جمشید شارمهد به هیچ عنوان جزو رهبران شاهنشاهی خواهان نبوده است.
سلطنت طلبان دنبال اقدامات تروریستی هرگز نبوده و نخواهند بود.
رژیم سعی داره با ارتباط دادن شارمهد به سلطنت‌طلبان، سلطنت‌طلبان را جزو گروه‌های تروریستی و همردیف مجاهدین خلق قرار بده.


@AmirTaheri4

امیر طاهری: زبان فارسی و دشمنان نادان – ایران با ۲۵ قرن سابقه شاهنشاهی براساس هم‌زیستی

آیا ایران «زندان ملل» و زبان فارسی بلعنده زبان‌های دیگر بوده است؟ برای کسانی که با واقعیات تاریخ ایران آشنا هستند، حتی طرح این پرسش می‌تواند شگفتی‌آور باشد؟ چگونه می‌توان کشوری را که سابقه ۲۵ قرن شاهنشاهی دارد و براساس هم‌زیستی و هم‌دلی اقوام گوناگون و زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون به شکل کنونی خود به عنوان یک دسته گل واحد رسیده است، به سطح یک نبرد قومی مبتذل تنزل دهد؟ با کینه و عناد و دروغ نمی‌توان زبان مادری را حفظ کرد چه رسد به پیش برد.
https://www.youtube.com/watch?v=uEV-0C2YjW4

** پادکست صوتی تحلیلی به قلم استاد امیر طاهری در ایندپندنت فارسی
#امیر_طاهری
#تحلیل_اجتماعی_سیاسی
#زبان_مادری
@Unikador

@AmirTaheri4

هر بار یک نفر از ما را اعدام می‌کنند ناامیدی به سراغمان می‌آید و این همان اکسیری است که می‌تواند عمر دشمن را طولانی‌تر کند.
این آخرین مصاحبه‌ی دکتر #امیر_طاهری که سایه‌اش بر سر ما مستدام باد را بشنوید، شاید مثل من اشک بریزید اما امیدوار و مصمم به راهتان ادامه دهید.
@AmirTaheri4

Negin.Ragh

@AmirTaheri4

امیر طاهری: جو بایدن؛ معجوني از اوباما و ترامپ را پیشنهاد می‌دهد

پادکست صوتی برگردان فارسی تحلیلی به قلم استاد امیر طاهری با عنوان زیر در شرق الاوسط:
Biden Offers an Obama-Trump Cocktail

مشاهده در لینک زیر:
https://www.youtube.com/watch?v=6-72_Be_icc

#انتخابات_آمریکا
@Unikador

@AmirTaheri4

⚡زبان فارسی و دشمنان نادان

هر زبانی که زبان مادری یک تبعه ایران باشد، زبان ایرانی به حساب می‌آید و شایسته آن است که از احترام لازم برخوردار باشد

در فلیت استریت قدیم، خیابانی در مرکز لندن که قلب مطبوعات بریتانیا به شمار می‌رفت ماه اوت در میان تابستان به عنوان «فصل سفاهت» شناخته می‌شد - فصلی که در آن اخبار جدی جای خود را به خبرهای شگفت‌انگیز و در عین حال خنده‌‌آور می‌داد. با تعطیلی پارلمان و سفر تعطیلاتی نخست‌وزیر برای ماهیگیری، صورت غذایی که روزنامه‌ها عرضه می‌کردند، به ناچار، شکلی متفاوت می‌گرفت. حتی اعراب و اسراییل هم در ماه اوت جنگ نمی‌کردند و رهبران چالش‌گر کرملین نیز برای برنزه شدن به سوچی می‌رفتند. بدین‌سان، جا برای خبرهای غیر عادی باز می‌شد- مثلا تولد یک گوسفند دو سر در استرالیا، پیدا کردن ردپای یک لرد فراری در قطب شمال، حرکت دو ستاره هالیوود به سوی طلاق و پیدا شدن شبح یک مارکیز قرن هجدهم در یکی از هتل‌های شیک لندن.
چیزی که این تصویر«فصل سفاهت» را به یاد آورد خبری بود درباره برگزاری سمیناری یک روزه در یکی از پایتخت‌های خاورمیانه، که بهتر است بی‌نام بماند، درباره «سرکوب زبان‌های قومی در ایران». از آن جا که رژیم کنونی ایران استاد دشمن‌تراشی برای میهن ماست، شگفتی‌آور نیست که بعضی این دشمنان تراشیده شده، که قبلا جزو دوستان ایران بودند، سنگ پرتاب‌شده از سوی رژیم خمینی‌گرای تهران را با کلوخ خشم و عناد پاسخ دهند. این دشمنان تازه تراشیده شده، همواره چند تن از هم‌میهنان‌مان را نیز برای پرتاب کلوخ‌های مورد نظر استخدام می‌کنند. بدین سان، این بار هم با نام کسانی روبه‌رو شدیم که حمله به ایران و زبان فارسی را به صورت یک شغل تمام وقت تلقی می‌کنند. از دید آنان ایران «زندان ملل» است و زبان فارسی نهنگ دائما گرسنه‌ای است که دیگر «زبان‌های مادری» در کشور را مانند ماهیان خود می‌بلعد.*
در سمینار مورد نظر قرار بود تکیه کار بر «سیاست بی‌رحمانه ایران پیش از انقلاب و پس از آن علیه زبان عربی» قرار بگیرد و بدین سان، زبان قرآن در نقش قربانی زبان عجم‌ها یا گبرها ظاهر شود.
آیا ایران «زندان ملل» و زبان فارسی بلعنده زبان‌های دیگر بوده است؟
برای کسانی که با واقعیات تاریخ ایران آشنا هستند، حتی طرح این پرسش می‌تواند شگفتی‌آور باشد؟ چگونه می‌توان کشوری را که سابقه ۲۵ قرن شاهنشاهی دارد و براساس هم‌زیستی و هم‌دلی اقوام گوناگون و زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون به شکل کنونی خود به عنوان یک دسته گل واحد رسیده است، به سطح یک نبرد قومی مبتذل، از نوعی که در یوگسلاوی قدیم دیدیم، تنزل دهد؟

کی و کجا زبان عربی در ایران ممنوع یا محدود شد و چه کسی این کار را کرد؟ بدیهی است که این پرسش نمی‌تواند پاسخی داشته باشد. طی سده‌های متمادی نویسندگان، فیلسوفان و دانش‌پژوهان ایرانی از زبان قرآن همان استفاده را می‌کردند که همگنان اروپایی‌شان از زبان لاتین. البته زبان عربی به مراتب وسیع‌تر از قرآن است که مجموعه واژگانش از ۲۴۰۰ لغت فراتر نمی‌رود. برای مقایسه می‌توان گفت که یک فیلسوف عرب و فارابی فیلسوف ایرانی بیش از ۳۰ هزار لغت در آثار خود به کار برده‌اند در فرهنگ متوسط فارسی، ما بیش از ۱۲ هزار واژه وام گرفته از عربی داریم. در واقع فارسی را می‌توان به دو سبک نوشت: یک سبک با فارسی ناب و مانند شاهنامه فردوسی، با کمتر از پنج درصد لغات عربی و یک سبک دیگر مانند دوره نادری که ۷۰ تا ۷۵ درصد واژگانش عربی است.
تقریبا همه شاعران نامدار ایرانی، به زبان عربی نیز طبع‌آزمایی کرده‌اند -از جمله سعدی و حافظ. در بعضی موارد، مانند منوچهری، اشعار عربی شاعران ایرانی هم‌تراز یا حتی برتر از آثار بسیار شاعران عرب است. از این گذشته شاعرانی نیز داریم که به جای سروده به زبان مادری خود یعنی فارسی، عربی را برگزیده‌اند. از میان آنان می‌توان از ابونواس اهل اصفهان و چهار دیلمی اهل مازندران نام برد. یک ادامه‌دهنده این سنت، جواهری شاعر ملی عراق است که تمامی اشعار خود را به عربی سروده است.
نقش ایرانیان در شکل دادن به دستور زبان عربی آن قدر شناخته شده است که نیازی به یادآوری در این‌جا نداشته باشیم.
از این گذشته، اگر ایرانیان دشمن زبان عربی‌اند چگونه است که آموختن این زبان برای بیش از ۱۳ قرن جزو الزامات آموزشی آنان بوده است -الزامی که در ۱۳۰۸ خورشیدی با شکل گرفتن آموزش اجباری به هزینه دولت، در زمان رضا شاه، جنبه قانونی نیز پیدا کرد.آیا یک ایرانی که در طی سال‌ها، بسیار ساعات را صرف آموزش عربی می‌کرد. دشمن آن زبان به شمار می‌رود؟
زبان مادری نخستین همسر محمد رضا شاه، والاحضرت فوزیه، عربی بود. در میان ۲۵ نخست وزیر دوران شاه تنها چهار یا پنج تن عربی نمی‌دانستند در حالی که بسیاری از آنان، از جمله احمد قوام، عبدالحسین هژیر و امیر عباس هویدا، در عربی کلاسیک به مرحله استادی رسیده بودند.

Independentpersian

@AmirTaheri4

اگه میخوای «ایرانی» رو بِزنی،
شاهِ شونُ بِزن!



@AmirTaheri4

امیر طاهری: از خارطوم تا تهران؛ قبرستان امید‌های واهی

برگردان فارسی تحلیلی به قلم استاد امیر طاهری با عنوان زیر در شرق الاوسط:
From Khartoum to Tehran: Graveyard of Forlorn Hopes

As Persian poet Zahir Faryabi said: history is a graveyard of forlorn hopes!
تاریخ پر است از قبرستان امیدهای واهی!
#امیر_طاهری
#خامنه‌ای
#یونیکا
@Unikador
https://www.youtube.com/watch?v=9UkKJtNtbrk

@AmirTaheri4

امیر طاهری: ایران و دو بازنده بزرگ بعد از خمینیسم

خمینیسم دو بازنده بزرگ را به همراه داشت: ایران به عنوان یک ملت و شیعه به عنوان یک مذهب

برگردان فارسی تحلیلی به قلم استاد امیر طاهری با عنوان زیر در شرق الاوسط:
Iran and a Tale of Two Losers

Khomeinism has produced two losers: Iran as a nation and Shiism as a faith.
#امیر_طاهری
#خمینیسم
#یونیکا
@Unikador
https://www.youtube.com/watch?v=oz6peAD_sec

@AmirTaheri4

⚡اردوغان: بازگشت به خویش بدون ماسک

رجب طیب اردوغان ترکیه را به کجا می‌برد؟

این پرسشی است که همواره در بحث‌های بین‌المللی درباره ترکیه مطرح می‌شود. بعضی کارشناسان اصرار دارند که اردوغان به دنبال احیای امپراطوری عثمانی است و بدین‌سان فلسفه سیاسی او را «عثمان‌گرایی‌نو» می‌نامند.
بعضی دیگر، متعقدند که رهبر کنونی ترکیه در پی ساختن خلافت نوین اسلامی است و با تسلط بر شبکه جهانی اخوان‌المسلین می‌خواهد بر خاورمیانه و بخشی از شبه‌جزیره بالکان مسلط شود و ترکیه را به عنوان رهبر جهان اسلام به میدان نبرد قدرت جهانی بفرستد.
این نظرات تا چه اندازه درست است؟ به گمان من اردوغان خود نیز نمی‌داند چه می‌خواهد، چه رسد به این که برنامه‌ای فکر شده برای رسیدن به آن چه می‌خواهد داشته باشد. رفتار و کردار او نشان می‌دهد که درک‌اش از تجربه ۶۰۰ سال دولت عثمانی بسیار محدود و پر از تناقض است. امپراتوری عثمانی با اتخاذ یک استراتژی انضمامی ساخته شد در حالی که اردوغان با یک استراتژی حذفی به میدان آمده است.
در امپراتوری عثمانی، رهبر برای قبایل ترک‌زبان، یعنی غازیان که از دوران سلجوقیه شکل گرفته بودند، با لقب «پاشا» ظاهر می‌شود. او برای اتباع عرب خود، یک سلطان بود و برای اتباع مسیحی‌اش یک قیصر. پس ازسلطان سلیم، برای اتباع مسلمان که بیش از ۷۰ درصد از جمعیت امپراتوری را تشکیل می‌دادند نیز، «خلیفه» بود.
در برابر این الگوی انضمامی که همه عناصر و عوامل سازنده یک هویت پیچیده التقاطی را معرفی می‌کند، اردوغان گاه بر یک عنصر و عامل تکیه دارد و گاه بر یک عنصر و عامل دیگر. او یک روز از شکوه قوم ترک سخن می‌گوید بی‌آن که روشن کند که منظورش از ترک چیست: زبان، خون، نژاد، خاطره تاریخی؟ یک روز دیگر او به میراث هیتاتی (hittete) خود فخر می‌فروشد و خود را وارث تمدنی می‌داند که ۲۰۰۰ سال پیش از ورود نخستین قبایل عثمانی به آسیای صغیر شکل گرفته بود. وقتی به اسلام می‌رسد، او گاه بر مذهب حنفی خود تکیه می‌کند و علویان را که شاخه‌ای از انواع تشییع هستند، خوار می‌شمارد و گاه مضامین اخوان المسلمین مصر را که اساسا شافعی است نشخوار می‌کند. سردرگمی اردوغان هنگامی شدت می‌گیرد که او خود را در هیات چالشگر جدی غرب عرضه می‌کند، در حالی که در پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) متحد غرب است و همچنان حاضر نیست که سراب عضویت در اتحادیه اروپا را فراموش کند.
البته، اردوغان نخستین رهبر یک کشور جهان سومی نیست که با مساله بحران هویت روبه‌رو شده است. در طی کمتر از یک سده تقریبا تمامی بشریت ناچار شده است که الگوی اروپایی ملت-کشور را بپذیرد و قرن‌ها، یا گاه هزاره‌ها، تجربه متفاوت خود را از یاد ببرد.
پس از جنگ‌ جهانی اول و سقوط امپراتوری عثمانی، مصطفی کمال (آتاترک) و دوستانش برنامه تبدیل ترکیه به یک کشور مدرن اروپایی را در رادیکال‌ترین شکل آن ارائه دادند. البته فکر اروپایی کردن ترکیه از دوران نهایی عثمانی آغاز شده بود. نهضت مشروطیت، جنبش اصلاحات و ترقی و گروه ترک‌های جوان در طی چند دهه بالغ این فکر بودند.
اما از آن جا که الگوی واحدی برای ملت-کشور به سبک اروپای غربی وجود ندارد، بعضی اندیشمندان و فعالان سیاسی عثمانی با تقلید از ناسیونالیسم «خاک و خون» آرمان پان‌ترکسیم را شکل دادند و از ایجاد یک «جهان ترک‌زبان» از بالکان تا آسیای مرکزی سخن گفتند. گروه کوچک‌تری از روشنفکران عثمانی، پس از انقلاب بلشویکی روسیه، شیفته مارکسیسم -لنینیسم شدند و در هیات مبلغان حکومت جهانی پرولتاریایی به میدان آمدند.
همه این کوشش‌ها از آن چه در تاریخ طبری «فرض تاویل» خواند می‌شود، رنج می‌برند. تاویل که در اساس یک مفهوم دینی برای تقسیر قرآن است، در قلمرو تاریخ برای تعیین اصل یا مبدا یک فکر سیاسی در نتیجه یک نظام حکومتی به کار می‌ٰرود. نخستین عیب این روش این است که پژوهنده یا سیاست‌گذار را از واقعیت موجود، یعنی این جا و اکنون یک جامعه، دور می‌کند و به سوی یک گذشته دور یا نزدیک، در هر حال غیر دقیق می‌کشاند.
پژوهنده و یا سیاستگذار تاویلی، جامعه امروز را به صورت یک صفحه سفید می‌بیند که اراده حاکم می‌تواند هر نقشی را که بخواهد بر آن ترسیم کند. ترکیه امروز می‌تواند هیتاتی باشد یا عثمانی یا اسلامی یا دموکراتیک یا پان‌ترکیسم یا پرولتاریایی.
بسیاری از مخالفان اردوغان از برچسب «اسلامی» برای حمله به او بهره می‌گیرند اما اسلام‌گرایی، علی‌رغم آرزوی آتاترک، همواره جزو واقعیات این جا و اکنون ترکیه بوده است. نظر عموم بر این است که آتاترک با اعلام یک جمهوری عرفی (یا به قول فرانسویان لاییک) پرونده اسلام را بست و دین را از حکومت جدا کرد. این تصوری است نادرست. در نظام آتاترکی دین از دولت جدا نشده است زیرا در واقع

Independentpersian

@AmirTaheri4

ظریف اگر جرأت دارد، برود طبقه‌ی دوم وزارت خارجه، اتاق ۱۰۶، قراردادهای پیش از انقلاب را منتشر کند تا مردم قضاوت کنند...

@AmirTaheri4

امیر طاهری : آفاق زیادی به روی ما باز هست و امکانات ایجاد یک کشور مدرن، یک ملت پیشرو رو داریم. افراد تحصیل‌کرده داریم. افراد وطن‌دوست داریم. افراد دلسوز داریم. لازم نیست این آشغالایی که الان سر کار هستند فکر کنیم اینا دائمی هستند.


@AmirTaheri4

امیر طاهری : «همانطور که ایرانی‌ها شبیه خامنه‌ای و دارودسته‌اش نیستند، لبنانی‌ها هم شبیه حزب‌اله نیستند»


@AmirTaheri4

⚡اردوغان: بازگشت به خویش بدون ماسک

رجب طیب اردوغان ترکیه را به کجا می‌برد؟

این پرسشی است که همواره در بحث‌های بین‌المللی درباره ترکیه مطرح می‌شود. بعضی کارشناسان اصرار دارند که اردوغان به دنبال احیای امپراطوری عثمانی است و بدین‌سان فلسفه سیاسی او را «عثمان‌گرایی‌نو» می‌نامند.
بعضی دیگر، متعقدند که رهبر کنونی ترکیه در پی ساختن خلافت نوین اسلامی است و با تسلط بر شبکه جهانی اخوان‌المسلین می‌خواهد بر خاورمیانه و بخشی از شبه‌جزیره بالکان مسلط شود و ترکیه را به عنوان رهبر جهان اسلام به میدان نبرد قدرت جهانی بفرستد.
این نظرات تا چه اندازه درست است؟ به گمان من اردوغان خود نیز نمی‌داند چه می‌خواهد، چه رسد به این که برنامه‌ای فکر شده برای رسیدن به آن چه می‌خواهد داشته باشد. رفتار و کردار او نشان می‌دهد که درک‌اش از تجربه ۶۰۰ سال دولت عثمانی بسیار محدود و پر از تناقض است. امپراتوری عثمانی با اتخاذ یک استراتژی انضمامی ساخته شد در حالی که اردوغان با یک استراتژی حذفی به میدان آمده است.
در امپراتوری عثمانی، رهبر برای قبایل ترک‌زبان، یعنی غازیان که از دوران سلجوقیه شکل گرفته بودند، با لقب «پاشا» ظاهر می‌شود. او برای اتباع عرب خود، یک سلطان بود و برای اتباع مسیحی‌اش یک قیصر. پس ازسلطان سلیم، برای اتباع مسلمان که بیش از ۷۰ درصد از جمعیت امپراتوری را تشکیل می‌دادند نیز، «خلیفه» بود.
در برابر این الگوی انضمامی که همه عناصر و عوامل سازنده یک هویت پیچیده التقاطی را معرفی می‌کند، اردوغان گاه بر یک عنصر و عامل تکیه دارد و گاه بر یک عنصر و عامل دیگر. او یک روز از شکوه قوم ترک سخن می‌گوید بی‌آن که روشن کند که منظورش از ترک چیست: زبان، خون، نژاد، خاطره تاریخی؟ یک روز دیگر او به میراث هیتاتی (hittete) خود فخر می‌فروشد و خود را وارث تمدنی می‌داند که ۲۰۰۰ سال پیش از ورود نخستین قبایل عثمانی به آسیای صغیر شکل گرفته بود. وقتی به اسلام می‌رسد، او گاه بر مذهب حنفی خود تکیه می‌کند و علویان را که شاخه‌ای از انواع تشییع هستند، خوار می‌شمارد و گاه مضامین اخوان المسلمین مصر را که اساسا شافعی است نشخوار می‌کند. سردرگمی اردوغان هنگامی شدت می‌گیرد که او خود را در هیات چالشگر جدی غرب عرضه می‌کند، در حالی که در پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) متحد غرب است و همچنان حاضر نیست که سراب عضویت در اتحادیه اروپا را فراموش کند.
البته، اردوغان نخستین رهبر یک کشور جهان سومی نیست که با مساله بحران هویت روبه‌رو شده است. در طی کمتر از یک سده تقریبا تمامی بشریت ناچار شده است که الگوی اروپایی ملت-کشور را بپذیرد و قرن‌ها، یا گاه هزاره‌ها، تجربه متفاوت خود را از یاد ببرد.
پس از جنگ‌ جهانی اول و سقوط امپراتوری عثمانی، مصطفی کمال (آتاترک) و دوستانش برنامه تبدیل ترکیه به یک کشور مدرن اروپایی را در رادیکال‌ترین شکل آن ارائه دادند. البته فکر اروپایی کردن ترکیه از دوران نهایی عثمانی آغاز شده بود. نهضت مشروطیت، جنبش اصلاحات و ترقی و گروه ترک‌های جوان در طی چند دهه بالغ این فکر بودند.
اما از آن جا که الگوی واحدی برای ملت-کشور به سبک اروپای غربی وجود ندارد، بعضی اندیشمندان و فعالان سیاسی عثمانی با تقلید از ناسیونالیسم «خاک و خون» آرمان پان‌ترکسیم را شکل دادند و از ایجاد یک «جهان ترک‌زبان» از بالکان تا آسیای مرکزی سخن گفتند. گروه کوچک‌تری از روشنفکران عثمانی، پس از انقلاب بلشویکی روسیه، شیفته مارکسیسم -لنینیسم شدند و در هیات مبلغان حکومت جهانی پرولتاریایی به میدان آمدند.
همه این کوشش‌ها از آن چه در تاریخ طبری «فرض تاویل» خواند می‌شود، رنج می‌برند. تاویل که در اساس یک مفهوم دینی برای تقسیر قرآن است، در قلمرو تاریخ برای تعیین اصل یا مبدا یک فکر سیاسی در نتیجه یک نظام حکومتی به کار می‌ٰرود. نخستین عیب این روش این است که پژوهنده یا سیاست‌گذار را از واقعیت موجود، یعنی این جا و اکنون یک جامعه، دور می‌کند و به سوی یک گذشته دور یا نزدیک، در هر حال غیر دقیق می‌کشاند.
پژوهنده و یا سیاستگذار تاویلی، جامعه امروز را به صورت یک صفحه سفید می‌بیند که اراده حاکم می‌تواند هر نقشی را که بخواهد بر آن ترسیم کند. ترکیه امروز می‌تواند هیتاتی باشد یا عثمانی یا اسلامی یا دموکراتیک یا پان‌ترکیسم یا پرولتاریایی.
بسیاری از مخالفان اردوغان از برچسب «اسلامی» برای حمله به او بهره می‌گیرند اما اسلام‌گرایی، علی‌رغم آرزوی آتاترک، همواره جزو واقعیات این جا و اکنون ترکیه بوده است. نظر عموم بر این است که آتاترک با اعلام یک جمهوری عرفی (یا به قول فرانسویان لاییک) پرونده اسلام را بست و دین را از حکومت جدا کرد. این تصوری است نادرست. در نظام آتاترکی دین از دولت جدا نشده است زیرا در واقع

Independentpersian

@AmirTaheri4

گفتگوی بانو محبوبه حسین پور با دکتر امیر طاهری روزنامه نگار ارشد و تحلیلگر سیاسی خاورمیانه و جهان

‏ایران، مثل همهٔ کشورهای واقعی، یک فرهنگ سیاسی دارد، قدیمی‌تر از همه، که از ‎کورش شروع شده، در ‎#انقلاب_مشروطه به صورت ‎سند مکتوب درآمد و اینک هم جاری‌ست. قانون‌اساسی مشروطه چارچوب و زمینهٔ کارِ سیاسی برای گذار ایران از وضعیت نابسامان فعلی‌ست. ‎

@AmirTaheri4

امیر طاهری:
ایالات متحده نمی‌تواند با حمایت از یک فرد سرنوشت یک کشوری رو تغییر بدهد، چه بسا که این حمایت ممکن به ضرر شاهزاده تمام بشود چون قدرت‌های خارجی به محض اینکه ببینند شما سرسپرده کسی هستی جلوت می‌ایستند.
شاهزاده رضا پهلوی باید توسط مردم ایران حمایت بشود.


@AmirTaheri4

امیر‌ طاهری: "مصدق هر کسی را علیه خود برانگیخت و قادر نشد یک استراتژی برای هدایت ایران از بحران ارائه دهد.

این دکتر پیر که یک شازده خودشیفته بود برای بروکراسی و کارهای دولتی و شرکت در جلسات و مذاکره و حل مسائل وقت نداشت!"


@AmirTaheri4