‌‎#الهام_علیف آذربایجان(شوروی سابق) توهین‌ها و اتهاماتی را علیه ایران قطار می‌کند درحالیکه مقامات جمهوری اسلامی مثل موش ترسو عمل می‌کنند.
این روز غم‌انگیزی است که آخوندهای فاسد و بزدل در تهران به قدری بی‌دل و جرأت هستند که یک مهره کوچک کا‌گ‌ب میتواند بدون تاوان برای آنها قلدری کند.

@AmirTaheri4

‏خزرائی، نماینده مجلس اسلامی، علیه ظریف (وزیر امور خارجه سابق اسلامی) به دلیل آسیب رساندن به منافع ملی ایران و دروغ گفتن درباره "توافق هسته‌ای" ‎#اوباما شکایت کرد.
‎#ظریف چیزهای زیادی را باید پاسخ دهد. اما آیا او در تلاش برای گرفتار کردن کشور ما در یک سیستم استعماری نوین، تنها بود؟

@AmirTaheri4

‏انجمن توهمات متقابل

کیهانِ آیت‌الله ‎#خامنه‌ای، با عنوانِ تحلیلی که توسط چیزی به نام موسسه کوئینسی -متعلق به جورج سوروس- انجام شده، ادعا می‌کند که تحریم‌ها، آمریکا را تضعیف کرده و جمهوری‌اسلامی در ایران را تقویت کرده است.

پس چرا خامنه‌ای خواستار لغو تحریم‌ها است؟

@AmirTaheri4

استاد طاهری @AmirTaheri4 از تجربیات سفرشان به عربستان و چند کشور عربی حوضه شاخآب همیشگی پارس می گویند. بشنویم آن مسلمانان چه بودند و چه شدند و این زرتشتیان الگو در جهان و بزور شمشیر مسلمان شده امروز چه کاسه داغ تر از آش شده اند و با مردمشان چه می کنند!

DRJJ

@AmirTaheri4

Amir Taheri On Restoring Constitutional Monarchy In Iran امیر طاهری: احیاء پادشاهی پارلمانی در ایران

‏از تجربیات و مطالعات استاد طاهری ‎@AmirTaheri4:
احیای پادشاهی پارلمانی با محتوای دموکراتیک و سکولار در ایران، امروز یک ضرورت حیاتی می باشد
‎#پیمان_نوین
کشورهای موفق بسیاری نیز توسط این سیستم اداره می گردند:
ژاپن، هلند، اسپانیا، دانمارک، نروژ، بلژیک، استرالیا، کانادا و انگلستان

@AmirTaheri4

امیر طاهری:
جمهوری‌اسلامی صفت «اسلامی» را، بعنوان بهانهٔ دشمنی با آمریکا و اسرائیل، یدک می‌کشد، ولی در همه جا، لبنان، یمن، افغانستان و عراق، در راستای منافع قدرت‌های نواستعماری، با تجهیز مالی و تسلیحاتی گروه‌های تبهکار، علیه مردم عمل می‌کند؟

امیر طاهری: از کجا به کجا رسیدم؟! رژیمی که بزرگترین دشمنِ خودش است

گذر زمان تفاوت‌های آشکار میان سیاست‌های پادشاه فقید ایران، محمد رضا شاه پهلوی با روح‌الله خمینی را بیش از پیش نمایان می‌سازد.
تفاوتی که یکی بر مبنای قدرتِ نرمِ تاریخِ ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران یعنی فرهنگ، هنر، ادبیات، موسیقی و بازرگانی بنا شده بود و آن دیگری بر اساس نوعی فرقه‌گراییِ جنون‌آمیز و تنش‌آفرینی از جنس خمینی و یارانش پایه‌ریزی شده است...
https://www.youtube.com/watch?v=7bJj4eeFMfc

** پادکست صوتی تحلیلی به قلم استاد امیر طاهری در ایندپندنت فارسی
#امیر_طاهری
#تحلیل_سیاسی
#یونیکا
@Unikador

@AmirTaheri4

‏حاکمان خمینیستی تهران به دنبال نوعی عادی‌سازی با عربستان سعودی و مصر هستند تا نشان دهند در "جهان اسلام" منزوی نیستند.
مصر می گوید "درخواست‌های رسمی" از تهران برای مذاکره دریافت کرده است. سعودی‌ها می‌گویند برخی مذاکرات صورت گرفته، اما "بسیاری از مسائل" همچنان باقی است.

@AmirTaheri4

‏لطفاً کسی به ما توجه کند

اتحادیه اروپا گزارشهای رسمی تهران دال بر پذیرفتن یک تیم سطح بالا از تهران را برای «مذاکرات همه جانبه» را تکذیب کرد
تهران همچنین مدعی«مذاکرات راهبردی» برای خرید تسلیحات روسی شد.اما مسکو میگوید تا پایان تحریمهای سازمان ملل هیچ مذاکره‌ای نمیتواند انجام شود.

@AmirTaheri4

‏با انتشار اخبار جعلی از "مذاکرات" با اتحادیه اروپا، مصر، عربستان، چین و روسیه، تیم جدید رئیسی در تهران سعی می‌کند از نظر دیپلماتیک فعال به نظر برسد تا راه را برای مذاکره با آمریکا، که بعداً به عنوان بخشی از یک رشته مذاکرات برای بهبود روابط با جهان خارج به نظر برسد، هموار کند.

@AmirTaheri4

‏تهران ناامیدانه تلاش می‌کند تا حداقل ۱ کشور از رئیس‌جمهور دکتر آیت‌الله ابراهیم رئیسی برای دیدار رسمی دعوت کند.
با عمان، قطر، روسیه، عراق، سوریه و اندونزی تماسهای بی‌نتیجه‌ای گرفته شده است.
دیروز اندونزی گفت امیرعبداللهیان می‌تواند بیاید، اما رئیسی هنوز نه!

@AmirTaheri4

‏حسن روحانی را به یاد می‌آورید؟

به نظر می‌رسد "پسران نیویورک" مایلند تا زمانیکه تیم رئیسی با شکست ناگزیر خود مواجه شود، او را در چرخه نگه دارند.
جورج سوروسِ «معتدل‌ها» رئیس‌جمهورِ سابق اسلامی را دعوت کرد تا به عنوان «جایگزینی برای نجات انقلاب» «حاضر بماند».

@AmirTaheri4

‏روزیکه اتحادیه اروپا درهای خود را به روی ترکیه می‌بندد، رجب طیب اردوغان در آفریقای غربی در حال صحبت درباره مشارکت ترک-آفریقا است.
اما اگر او به فکر احیای امپراتوری عثمانی است، باید در شمال آفریقا باشد.
مشکل اینجاست که شمال آفریقایی‌ها، او را به دلیل نقش مخربش در لیبی نمی‌خواهند.

@AmirTaheri4

‏خبرگزاری رسمی اسلامی: "حسین عبداللهیان وزیر امور خارجه مسئولیت طالبان در حمایت از اقلیت شیعه افغانستان را یادآوری کرد."
(نظر لطف اوست.طالبان مسئولیتشان را فراموش کردند؛ او به آنها یادآوری کرد.
ولی اگر طالبان خودشان شیعیان را قتل عام کنند چه؟)

@AmirTaheri4

‏امیرعبداللهیان وزیر امور خارجه اسلامی در تماس تلفنی با رتنا مرسودی، وزیر امور خارجه اندونزی می‌گوید "حفظ حقوق شیعیان در افغانستان وظیفه جامعه بین‌المللی است."
(معنی: ایران نمی‌تواند درگیر شود.)
آیا ما نمی‌توانیم همین خواسته را درباره "حمایت از حقوق فلسطینی‌ها" داشته باشیم؟

@AmirTaheri4

⚡️افغانستان، بازی قدرت‌ها و نقش مردم
آینده افغانستان را صرفا در چارچوب بازی قدرت‌ها نمی‌توان تعیین کرد؛ افغانستان نه تنها با آنچه دو قرن پیش بود فرق دارد، با آنچه ۲۰ سال پیش بود هم تفاوت دارد

«شما اول بفرمایید!» این جمله ناگفته در کنفرانس مسکو درباره افغانستان بیانگر مواضع ۱۰ کشور شرکت‌کننده در مورد شناسایی طالبان به‌عنوان دولت قانونی در کابل است. هم میزبان کنفرانس، روسیه، و هم همسایگان افغانستان، یعنی چین، پاکستان، ایران، ترکمنستان، تاجیکستان و ازبکستان تلویحا پذیرفتند که سرانجام، راهی جز شناخت دیپلماتیک طالبان ندارند. با این حال، هیچ‌یک حاضر نیستند در این زمینه پیشقدم شوند. شناسایی دیپلماتیک طالبان یک قمار بزرگ است که می‌تواند هم برد و هم باخت بزرگ در پی داشته باشد.

کنفرانس مسکو چند چیز را به‌خوبی نشان داد. نخست، می‌شد دید که هیچ‌یک از ۱۰ کشور شرکت‌ کننده تحلیل مشخصی از حوادث شگفتی‌آور اخیر در افغانستان ندارند. هیچ‌یک انتظار نداشتند که جمهوری اسلامی مورد حمایت ایالات متحده به این سرعت سقوط کند. همچنین، ظهور طالبان به‌عنوان تنها قدرت پرکننده خلاء سیاسی در افغانستان برای همه شرکت‌کنندگان نامنتظره بود. ایالات متحده که «به‌ دلایل فنی» در کنفرانس شرکت نکرد، احتمالا تنها قدرتی است که در محاسبات خود در مورد افغانستان، طالبان را در مرکز قدرت می‌دید.

کنفرانس مسکو همچنین نشان داد که شرکت‌کنندگان منافع گوناگون، گاه متضاد، در افغانستان دارند. پاکستان که نقش پدرخوانده طالبان را بازی می‌کند، خواستار افغانستان باثبات اما بی‌‌قدرت است، به‌طوری که هرکس در کابل سر کار باشد همواره بداند که حرف آخر را اسلام‌آباد می‌زند. پاکستان با استفاده از طالبان و چند قبیله پشتون هوادار آن، کوشیده است تا دامنه گسترش جداخواهی در بلوچستان را محدود کند. امروز، طالبان افغان در واقع کنترل بخش مهمی از بلوچستان پاکستان را نیز در دست دارند. کویته، بزرگ‌ترین شهر بلوچستان پاکستان، اکنون بیشتر رنگ‌ و بوی پشتون دارد. پاکستان همچنین امیدوار است که دولت آینده طالبان در کابل خط دوراند، یعنی مرز تعیین‌شده از سوی امپراتوری بریتانیا، را بپذیرد و آرمان کهن پشتونان افغان برای تصرف «سرحد» منطقه‌ای در شمال پاکستان با اکثریت پشتون را برای همیشه ترک کند. از دید پاکستان، افغانستان دلخواه چیزی جز عمق استراتژیک پاکستان در رویارویی‌اش با دشمن همیشگی، هند، نیست.

ایران، همسایه دیگر افغانستان، از ظهور مجدد طالبان در مرکز افغانستان بسیار بیمناک است. بسیاری از تحلیلگران نزدیک به حکمرانان ایران می‌گویند طالبان را آمریکا و متحدان منطقه‌ای‌اش برای رویارویی با جمهوری اسلامی در ایران، به قدرت بازگردانده‌اند. آیت‌الله علم‌الهدی، امام‌جمعه مشهد، حتی مدعی است که ایالات متحده یک نوع «اسلام سنی» اختراع کرده است که همراه با «شیعه انگلیسی» که به‌قول او در لندن شکل گرفته است، هدفی جز نابودی جمهوری اسلامی ندارد. در حالی که بخشی از هیئت حاکم در تهران از «ضرورت حمایت از شیعیان افغانستان»، بخش دیگر با نقل قولی از آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر بلامنازع رژیم، تاکید می‌کنند که ایران نباید «وارد این باتلاق شود».

بحث درباره حمایت از شیعیان افغانستان مسئله وسیع‌تری را نیز در تهران مطرح می‌کند. اگر جمهوری اسلامی هیچ وظیفه‌ای برای خود قائل نیست، چرا نباید همین اصل را در مورد حمایت از فلسطینیان به کار برد. آیا فلسطینیان که تقریبا همگی مسلمانان سنی، مسیحی یا دروزی‌اند، می‌بایستی برتر از هزاره‌های شیعه در افغانستان قلمداد شوند؟

چین، دیگر همسایه افغانستان، در کنفرانس مسکو با پیامی پر از ابهام و تضاد ظاهر شد. پکن از دست‌کم نیم‌قرن پیش نیم‌نگاهی به افغانستان داشته است. با این حال، از آن‌جا که پاکستان همواره عنصر اصلی سیاست چین در آسیای باختری بوده است، افغانستان هرگز نتوانست جای شایسته‌ای در دیدگاه جهانی پکن به دست آورد. در هفته‌های اخیر، گزارش‌های گوناگونی درباره ذخایر معدنی ظاهرا بی‌پایان در افغانستان منتشر شده است همراه با گمانه‌زنی درباره علاقه چین به سرمایه‌گذاری تریلیون دلاری برای بهره‌گیری از آن منابع. با این حال، تاکنون چین حتی در سطح عرضه کمک‌های انسانی به افغانستان محتاط بوده است. در حال حاضر، چین ظاهرا در پی استقرار نظامی در گذرگاه کوهستانی واخان برای کنترل مرز خود با افغانستان است. آنان که رفتار و کردار چین را از نزدیک دنبال می‌کنند می‌دانند که پکن حاضر نیست حتی یک یوآن در جایی سرمایه‌گذاری کند بی‌آنکه مطمئن باشد چند برابر سود خواهد برد. تصویر یک افغانستان غرق در ثروت با کمک چین حاصل تخیلاتی است که ربطی به واقعیت ندارند.

@AmirTaheri4

روسیه، همسایه دور افغانستان، نگران تبدیل شدن افغانستان به پایگاهی برای صدور تروریسم اسلامی است. با این حال، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه، به هیچ روی حاضر نیست درگیر معضلی شود که یک دهه تمام اتحاد جماهیر شوروی را به باتلاق کشانده بود. سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، از طالبان خواست که یک «دولت واقعا فراگیر» تشکیل دهند و «حقوق بشر را بپذیرند». این خواسته‌های لاوروف از سطح فرمالیته فراتر نمی‌روند، «واقعا فراگیر» یعنی چه؟ «پذیرفتن حقوق بشر» را چگونه می‌توان اندازه گرفت؟

تاجیکستان، یکی از سه همسایه شمالی افغانستان، پیشنهاد می‌کند که یک سلسله آزمون‌های مشخص و قابل ارزیابی تعیین شود تا بر اساس آن بتوان درباره شناسایی دولت طالبان تصمیم گرفت. تشکیل یک «دولت فراگیر» در راس این آزمون‌ها قرار دارد، اما «دولت فراگیر» را می‌توان مانند یک دکور زیبا ولی توخالی عرضه کرد. هم‌اکنون، دولت موقت طالبان چهار عضو غیرطالبانی، از جمله یک بازرگان پنجشیری و یک فعال هزاره، عرضه می‌‌کند. اما به‌خوبی آشکار است که دولت موقت در کنترل چهار خانواده پشتون است که به‌ هیچ روی حاضر به تقسیم قدرت با «اغیار» نیستند. طالبان، در شکل کنونی و لااقل در آینده قابل پیش‌بینی، نمی‌تواند کثرت‌گرایی سیاسی، حقوق بشر به‌معنای جهانی آن، و تقسیم قدرت با دیگر بخش‌های جامعه افغان را بپذیرد.

ایالات متحده با خودداری از حضور کنفرانس مسکو، می‌کوشد تا خط مستقیم خود را با طالبان حفظ کند. کناره‌گیری زلمی خلیل‌زاد، لابیگر طالبان در واشنگتن، از سمت «نماینده ویژه در امور افغانستان» به‌معنای فاصله‌گیری دولت پرزیدنت جو بایدن از طالبان نیست. تحلیلگران آمریکایی هوادار آقای بایدن به‌شدت می‌کوشند تا با تلطیف چهره طالبان، خروج شتاب‌زده و فاجعه‌آمیز از افغانستان را توجیه کنند. نیویورک تایمز با لحنی شاعرانه از بازگشت آرامش به ولایت‌های جنوبی افغانستان گزارش می‌دهد. در آن ولایت‌ها با اکثریت پشتون، مردم اکنون با خیال راحت سفر می‌کنند زیرا از بمب‌های کنار جاده و پست‌های کنترل چریک‌ها یا قوای دولتی اثری نیست. البته گزارشگر نمی‌گوید که بمب‌های کنار جاده را خود طالبان بذرافشانی می‌کردند و بازگشت «آرامش» نتیجه خودداری طالبان از اقدام‌های تروریستی است.

امید دولت بایدن این است که دست‌کم دو یا سه کشور دیگر در شناسایی دولت طالبان پیشقدم شوند و بدین‌سان، به ایالات متحده امکان دهند که مناسبات ویژه خود با طالبان را گسترش دهد بی‌آنکه به حمایت از یک رژیم تروریست متهم گردد. با این حال، به گمان کا، دولت آقای بایدن با کوشش برای فدا کردن آینده افغانستان به امید سود کوتاه‌مدت، مرتکب خطایی بزرگ شده است.

اروپایی‌ها که در کنفرانس مسکو حضور نداشتند، سیاست «چوب و هویج» را پیشنهاد می‌کنند، به این معنا که اقدام‌های مثبت طالبان تشویق شود و اقدام‌های خرابکارانه و «غیرمثبت» تنبیه جدی به دنبال داشته باشد.

ترکیه، که با کمک قطر می‌کوشد نقشی در افغانستان به دست آورد، امیدوار است که با بهره‌گیری از ارتباط تنگاتنگ خود با اخوان‌المسلمین به طالبان نزدیک شود. با این حال، آنکارا با بازی با کارت پان‌ترکیسم، ممکن است اکثریت افغان‌ها را علیه خود متحد کند. فعالیت‌های سازمان امنیت ترکیه (MIT) برای سربازگیری از میان اقوام ازبک و ایماق در افغانستان، احتمالا با کمک غیرمستقیم تاشکند، نمی‌تواند هدفی جز تجزیه افغانستان داشته باشد.

تجزیه افغانستان، البته، مسئله‌ای است که بسیار دولت‌های ذی‌نفع بررسی کرده‌اند. یک گزارش محرمانه دولت فرانسه، که بخشی از آن به نظر ما رسیده است، مدعی است که حفظ افغانستان به‌صورت یک دولت‌ـ‌ملت واحد و متمرکز غیرممکن است.

در کنفرانس مسکو، دست‌کم یک پیشنهاد جالب عرضه شد. روسیه پیشنهاد کرد که یک کنفرانس بین‌المللی با شرکت کشورهای داوطلب کمک به افغانستان، زیر نظر سازمان ملل متحد، برای تعیین یک سیاست مشترک در قبال افغانستان تشکیل شود.

چنین کنفرانسی می‌تواند به چند پرسش اساسی پاسخ دهد. آیا افغانستان که اکنون تلویحا یک «سرزمین بدون دولت» تلقی می‌شود، می‌تواند دست‌کم در یک دوران گذار، در تعیین سرنوشت خود نقشی بر عهده گیرد؟ یک راه قابل‌بررسی شناخت یک دولت موقت، حتی به رهبری طالبان، اما فقط در سطح دوفاکتو است. شناسایی کامل یا دوژور دولت تازه‌ای برای افغانستان را می‌توان به آینده و با شرط برگزاری رفراندم قانون اساسی و انتخابات پارلمانی موکول کرد.

پرسش مهم دیگر مربوط می‌شود به نقش افغانستان در منطقه‌ای حساس از آسیای مرکزی و باختری. افغانستان در آغاز به‌عنوان یک دولت بی‌طرف، یا منطقه فاصله‌گذار، میان سه امپراتوری ایران، انگلستان و روسیه تزاری شکل گرفت. آیا افغانستان می‌تواند در آینده نیز نقشی مشابه داشته باشد؟ در صورتی که پاسخ مثبت باشد، حفظ یکپارچگی افغانستان ضرورت خواهد داشت.
@AmirTaheri4

در آن صورت، همچنین نمی‌توان پذیرفت که یک قدرت محلی یا فرد منطقه‌ای به نفوذ انحصاری در کابل دست یابد.

اما پرسش اساسی مربوط می‌شود به نقش مردم افغانستان در تعیین آینده خود. دو قرن پیش، چیزی به‌عنوان «مردم افغانستان» به‌معنای یک نیروی مشخص و فعال مطرح نبود. آینده سرزمین را می‌شد در مذاکرات پشت‌پرده قدرت‌های خارجی تعیین کرد. اما امروز، مردم افغانستان را می‌توان یک عامل فعال و تعیین‌کننده به شمار آورد. امروز نمی‌دانیم که این عامل فعال و تعیین‌کننده در چه شکلی و در کدام مرحله از تحولات حضور خود را تاکید خواهد کرد. آنچه می‌دانیم این است که آینده افغانستان را صرفا در چارچوب بازی قدرت‌ها نمی‌توان تعیین کرد. افغانستان نه تنها با آنچه دو قرن پیش بود فرق دارد، با آنچه ۲۰ سال پیش بود هم تفاوت دارد.



@AmirTaheri4

‏دبیر حزب‌الله، نصرالله، می‌گوید که ۱۰۰هزار نفر مسلح دارد. اگر او روزانه ۱۰دلار برای هر کدام خرج می‌کند، به درآمد ۳۶۵میلیون دلار در سال نیاز دارد.
منبع درآمد او چیست؟
آیا او به دولت لبنان مالیات بر درآمد می‌پردازد؟
خواهیم دید که چه تعداد از آنها در انتخابات بعدی به او رای می‌دهند.

@AmirTaheri4

‏خیانت دوگانه؟

زلمی خلیل‌زاد، مردی که به ‎#طالبان در بازگشت به کابل کمک کرد، اکنون می‌گوید نمی‌تواند به وعده آنها اعتماد کند که اجازه نمی‌دهند ‎#القاعده دوباره در افغانستان فعال شود.
با این حال، او بایدن را در پذیرش آن وعده پوچ گمراه کرد. یا شاید بایدن می‌خواست گمراه شود.

@AmirTaheri4

‏خامنه ای از کشورهای مسلمانی که روابط عادی با اسرائیل دارند دعوت می‌کند که «تجدید نظر کنند» یعنی روابط دیپلماتیک را قطع کنند.
این یعنی ۴۸ کشور از ۵۷ کشور با اکثریت مسلمان.
آیا برای اقلیت‌هایی که هنوز اسرائیل را تحریم می‌کنند آسان‌تر نیست که در بیهودگی موضع خود "تجدید نظر کنند"؟

@AmirTaheri4