تحلیل استاد #امیر_طاهری از جنگ ج ا و اسراییل.


@AmirTaheri4

‏رهبر چپ رادیکال فرانسه ‎#ژان_لوک_ملانشون میگوید ‎#اسرائیل در حال تدارک جنگ کامل علیه لبنان است و فرانسه باید برای جلوگیری از آن دخالت کند
او نمیگوید که حزب‌الله خواهان نابودی اسرائیل است و از لبنان به عنوان پایگاه خود استفاده می‌کند
آیا فرانسه باید باز برای نجات ‎#حزب_الله تلاش کند؟

@AmirTaheri4

‏آیت‌الله خامنه‌ای امروز: «اگر جوانان ما با اولویت‌ها و علایق ما آشنا شوند، سرمایه‌گذاری گسترده دشمنان ما در عرصه‌های رسانه‌ای و سیاسی تأثیری نخواهد داشت».
سپس سعی می‌کند آنها را با اولویت‌ها و علایق خود آشنا کند: «اولویت اصلی ما ‎#فلسطین است.

‏فلسطین باید به فلسطینی‌ها برگردد که می‌توانند تصمیم بگیرند با صهیونیست‌هایی که در آنجا زندگی می‌کنند چه کنند.»
او نمی‌گوید چنین اتفاقی چه سودی برای مردم ایران یا حداقل «جوانان ما» دارد.

@AmirTaheri4

‏روز جهانی کارگر در ایران
رئیس‌جمهور اسلامی رئیسی: «ما با کارگران خود مطابق آموزه‌های قرآن کریم برخورد می‌کنیم.»

چه آموزه‌هایی؟

دستگیری دسته جمعی؟
ممنوعیت تشکل‌های آزاد کارگری؟
رد حق اعتصاب؟
ممنوعیت راهپیمایی‌های اول اردیبهشت؟
دستمزد بخور و نمیر؟

@AmirTaheri4

‏در بازدید هیئت تجاری و نظامی کره شمالی موافقت می‌شود که با معرفی فناوری جدید به جمهوری‌اسلامی در ارتقای تولید موشکی آن کمک کند.
همچنین موافقت می‌شود که در طراحی و ساخت برای فروش در بازارهای ایران، کره شمالی و خارجی کمک کند.

@AmirTaheri4

‏دست و دلبازی رژیم اسلامی:
سخنگوی رئیسی گفت دولت. ۲۵ میلیون دلار برای کمک به مردم سیستان و بلوچستان برای مقابله با خسارات ناشی از بزرگترین سیل در تاریخ ، اختصاص داده است.
همچنین یک میلیارد دلار برای کمک سالانه به حزب الله لبنان، حماس و حوثی ها اختصاص داده شده است.

@AmirTaheri4

‏جمهوری اسلامی از «اعدام» انور خضری به اتهام ارتداد خبر می‌دهد.
خضری عضو یک فرقه مسلمان ارتدوکس (سنی) که خمینییسم را بدعت می‌داند، پیش از این ۱۴ سال را در زندان سپری کرده بود.
۳ عضو دیگر در زندان به قتل رسیده‌اند و ۲ نفر دیگر در انتظار اعدام هستند.

@AmirTaheri4

‏سرتیپ حاجی‌زاده، مرد موشکی اسلامی، برای توجیه شکست حمله موشکی، پهپادی و راکتی اخیر خود به اسرائیل، سکوت دو هفته‌ای را می‌شکند.
می‌گوید: «عملیات ما می‌توانست گسترده‌تر باشد. اما ما مجبور شدیم فقط از ۲۰ درصد آنچه آماده کرده بودیم استفاده کنیم.
(چه کسی به او گفته این کار را بکند؟)

@AmirTaheri4

@AsgharSepehri:
‏من این برنامه را کامل دیدم.
پیشنهاد امیر طاهری این است که پس از انحلال ج‌ا به قانون اساسی مشروطه برگردیم که رضاشاه دوم پادشاه ایران شود و کشور بر اساس قانون مشروطه اداره شود و هر تغییری در چارچوب آن ممکن است.
اسماعیل نوری‌علا به قانون اساسی مشروطه انتقاد دارد و می‌گوید «ما به شاهزاده رضا پهلوی وکالت دادیم» و پیشنهاد می‌کند «شاهزاده یک کمیسیون حقوقی تشکیل دهد تا قانونی برای اداره کشور در دوره گذار تدوین کنند».
امیر طاهری پاسخ می‌دهد که این پیشنهاد، رضاشاه دوم را در جایگاه خمینی و لنین و مائو قرار می‌دهد که یک نفر هم قوه قضائيه است هم قوه مجریه و هم قوه قانونگذاری و نتیجه‌ای مشابه همان‌ها خواهد داشت.
من هم با امیر طاهری موافقم و فکر می‌کنم که نتیجه دیگر پیشنهاد نوری‌علا این است که افرادی در آینده بگویند «رضا پهلوی به اعتماد ما خیانت کرد و انقلاب ما را دزدید. رضا پهلوی به ما وعده دموکراسی داده بود اما به دیکتاتوری تبدیل شد که همه چیز را کنترل می‌کرد».
عجیب است که سیروس پارسا نتوانسته این موضوع را درک کند!
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@atheistcyrus:
...


@TwitterMeligarayan

‏«رهبر» خامنه‌ای: «در خواندن قرآن مهم است که معنی واقعی کلمات را بدانیم و سپس آنها را حفظ کنیم.»

(منظور او چیست؟
آیا کلمات کتاب مقدس می‌تواند معانی بسیاری و در مواقعی متناقض داشته باشد؟
چه کسی تصمیم می‌گیرد که معنای واقعی چیست؟
بیت او، شاید؟)

@AmirTaheri4

‌‎#گرجستان در آشوب است زیرا هزاران نفر در تفلیس برای جلوگیری از تصویب قوانین الهام گرفته شده از کرملین برای جلوگیری از عضویت این کشور قفقاز در اتحادیه اروپا تظاهرات کردند.
گرجی ها از سال ۱۸۰۲ که تزارها سرزمین آنها را ضمیمه کردند، برای شکستن سلطه روسیه می‌جنگند.
‎#رویای_گرجستانی

@AmirTaheri4

‏۳ دانشگاه اسلامی در تهران از دانشجویان آمریکایی حامی حماس که از دانشگاه‌های آمریکا اخراج شده‌اند دعوت میکنند به ایران بیایند و در دوره‌های بدون شهریه ثبت‌نام کنند

این ۳ [دانشگاه] طیفی از رشته‌های مهندسی، انسانی و فنی را همراه یک دوره ویژه در «اندیشه‌های امام خمینی» ارائه می‌دهند

@AmirTaheri4

‏سه دانشگاه اسلامی به دانشجویان اخراجی هاروارد و کلمبیا دوره‌های معاف از شهریه پیشنهاد کرده‌اند و یک کورس مجانی «اندیشه‌های امام خمینی» هم جایزه می‌دهند، غافل از اینکه مشابه همين مزخرفات با عناوینی متفاوت به دانشجویان رشته‌های علوم‌ انسانی هاروارد و کلمبیا تدریس می‌شوند!

@AmirTaheri4

‌‎#روز_جهانی_آزادی_مطبوعات
خبرگزاری رسمی اسلامی ایرنا می‌گوید جمهوری‌اسلامی یکی از ۱۰ کشوری است که «بهترین شرایط» را برای آزادی رسانه دارد.
لیست «بهترین شرایط»:
۱-جمهوری اسلامی ایران با ۵۳ روزنامه‌نگار در زندان یکی از ۳ زندانبان برتر روزنامه‌نگاران است.
۲-از زمانی که آخوندها
‏قدرت را به دست گرفتند، ۱۰۸ روزنامه‌نگار اعدام شده، در زندان به قتل رسیده‌اند یا در تصادفات جاده‌ای ساختگی «حسابرسی» شده‌اند.
۳- بیش از ۹۰ درصد رسانه‌ها متعلق به دولت و یا تحت کنترل سپاه و شرکای تجاری است.
۴-آخوندها دسترسی به اینترنت را مسدود می‌کنند تا‏مردم را در تاریکی نگه دارند.
۵-سپاه برای ارعاب یا حتی حمله و ربودن روزنامه‌نگاران ایرانی شاغل در خارج از کشور، گروه ترور اجیر شده می‌فرستد.
۶-حتی خانواده‌های روزنامه‌نگاران ایرانی تبعیدی توسط رژیم در داخل ایران دستگیر یا مرعوب می‌شوند
۷-ج.ا
‏از بدو پیدایش تاکنون ۴۴ خبرنگار از ۸ کشور را به گروگان گرفته است.
۸-جمهوری اسلامی حمله به روزنامه‌ها و مجلات و ناشران کتاب در تعدادی از کشورهای خارجی از جمله عراق، فرانسه و نروژ را ستوده است.
۹-مراسم بزرگداشت ‎#روز_جهانی_آزادی_مطبوعات مجاز نیست.😀

پدر حقوق بشر و رابینسون کروزو
#ایندیپندنت_فارسی #حقوق_بشر #پادشاهی_مشروطه #مشروطه

در حالی که سخن از «تغییر در ایران» در کریدورهای قدرت و مجامع سیاسی داخل و خارج توسعه می‌گیرد، کوشش‌هایی نیز برای هدایت این تغییر احتمالی، یا شاید فرضی، آغاز شده است. بعضی از این کوشش‌ها که غالبا از حمایت قدرت‌های بیگانه یا گروه‌های فشار در ایالات متحده و اروپا برخوردارند، ایران را صفحه سفیدی می‌پندارند که می‌توان ناکجا آباد دلخواه را بر آن رسم کرد.
اما این کوشش‌ها دیر یا زود با این واقعیت برخورد می‌کنند که در ایران امروز دو گفتمان سیاسی در برابر یکدیگر قرار دارند: گفتمان مشروعه ولایتی و گفتمان پادشاهی مشروطه که اولی در حال عقب‌نشینی و دومی در مسیر پیشرفت است. بدین‌سان مبلغان «صفحه سفید» با یک انتخاب روشن میان دو گزینه شناخته‌شده روبرو هستند. اما انتخاب هر یک از آن دو به معنای کنار گذاشتن آرمان‌های ناکجاآبادی «لااقل برای دوران گذار از برزخ کنونی» است‌ــ کاری دشوار و دردناک.
برای گریز ...

@AmirTaheri4

پدر حقوق بشر و رابینسون کروزو
#ایندیپندنت_فارسی #حقوق_بشر #پادشاهی_مشروطه #مشروطه

در حالی که سخن از «تغییر در ایران» در کریدورهای قدرت و مجامع سیاسی داخل و خارج توسعه می‌گیرد، کوشش‌هایی نیز برای هدایت این تغییر احتمالی، یا شاید فرضی، آغاز شده است. بعضی از این کوشش‌ها که غالبا از حمایت قدرت‌های بیگانه یا گروه‌های فشار در ایالات متحده و اروپا برخوردارند، ایران را صفحه سفیدی می‌پندارند که می‌توان ناکجا آباد دلخواه را بر آن رسم کرد.
اما این کوشش‌ها دیر یا زود با این واقعیت برخورد می‌کنند که در ایران امروز دو گفتمان سیاسی در برابر یکدیگر قرار دارند: گفتمان مشروعه ولایتی و گفتمان پادشاهی مشروطه که اولی در حال عقب‌نشینی و دومی در مسیر پیشرفت است. بدین‌سان مبلغان «صفحه سفید» با یک انتخاب روشن میان دو گزینه شناخته‌شده روبرو هستند. اما انتخاب هر یک از آن دو به معنای کنار گذاشتن آرمان‌های ناکجاآبادی «لااقل برای دوران گذار از برزخ کنونی» است‌ــ کاری دشوار و دردناک.
برای گریز ...

فایل صوتی

@AmirTaheri4

دیدگاهی از ✍️ امیر طاهری @AmirTaheri4

در حالی که سخن از «تغییر در ایران» در کریدورهای قدرت و مجامع سیاسی داخل و خارج توسعه می‌گیرد، کوشش‌هایی نیز برای هدایت این تغییر احتمالی، یا شاید فرضی، آغاز شده است. بعضی از این کوشش‌ها که غالبا از حمایت قدرت‌های بیگانه یا گروه‌های فشار در ایالات متحده و اروپا برخوردارند، ایران را صفحه سفیدی می‌پندارند که می‌توان ناکجاآباد دلخواه را بر آن رسم کرد.

https://www.independentpersian.com/node/398681

independentpersian

@AmirTaheri4

پدر حقوق بشر و رابینسون کروزو
ماه مه یادآور کنفرانسی است که در سال ۱۹۶۸ میلادی به مناسبت بیستمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر به دعوت ایران در تهران برگزار شد
امیر طاهری
جمعه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۳ برابر با ۳ مه ۲۰۲۴ ۲۰:۰۰
در حالی که سخن از «تغییر در ایران» در کریدورهای قدرت و مجامع سیاسی داخل و خارج توسعه می‌گیرد، کوشش‌هایی نیز برای هدایت این تغییر احتمالی، یا شاید فرضی، آغاز شده است. بعضی از این کوشش‌ها که غالبا از حمایت قدرت‌های بیگانه یا گروه‌های فشار در ایالات متحده و اروپا برخوردارند، ایران را صفحه سفیدی می‌پندارند که می‌توان ناکجاآباد دلخواه را بر آن رسم کرد.

اما این کوشش‌ها دیر یا زود با این واقعیت برخورد می‌کنند که در ایران امروز دو گفتمان سیاسی در برابر یکدیگر قرار دارند: گفتمان مشروعه ولایتی و گفتمان پادشاهی مشروطه که اولی در حال عقب‌نشینی و دومی در مسیر پیشرفت است. بدین‌سان مبلغان «صفحه سفید» با یک انتخاب روشن میان دو گزینه شناخته‌شده روبرویند. اما انتخاب هر یک از آن دو به معنای کنار گذاشتن آرمان‌های ناکجاآبادی «لااقل برای دوران گذار از برزخ کنونی» است‌ــ کاری دشوار و دردناک.

برای گریز از این انتخاب، کوشندگان موردبحث گاه‌گاه گزینه‌های دیگری را مطرح می‌کنند. یک هم‌میهن مقیم اوکلاهما تشکیل یک مهستان (مجلس بزرگان قوم) را پیشنهاد می‌کند‌ــ الگویی که در افغانستان نیز به شکل «لویه جرگه» آزموده شد و در عراق عنوان «ربطه» داشت. در این الگو نمایندگان عشایر و قبایل، اصناف، احزاب و گروه‌های سیاسی دور هم جمع می‌شوند تا برای ترسیم نقشی بر «صفحه سفید» به توافق برسند. البته مبلغان این «راه‌حل» فراموش می‌کنند که الگوی «مهستان»، «لویه جرگه» و «ربطه»، نیازمند اشغال نظامی کشور از سوی قدرت بیگانه است‌ــ چیزی که هنوز در ایران اتفاق نیفتاده است.

بعضی مخالفان قانون اساسی مشروطه، از سوی دیگر می‌گویند: ما نیازی به قانون اساسی نداریم. مگر انگلستان و اسرائیل بدون قانون اساسی زندگی نمی‌کنند؟

گروهی دیگر از مخالفان مشروطه می‌گویند رضا شاه دوم‌ــ یا به قول آنان «والاحضرت» عده‌ای را مامور کند که یک قانون اساسی بنویسند یا حتی یک دولت موقت تشکیل بدهند‌ــ به شرط آنکه قانون اساسی مشروطه کنار گذاشته شود. به عبارت دیگر رضا شاه دوم می‌بایستی مشروعیتی را که در چارچوب مشروطیت دارد رها کند و در پناه مشروعیتی که «فعالان سیاسی» به او می‌دهند، به عنوان «رهبر» به میدان بازگردد.

یکی از مخالفان مشروطه می‌گوید: قانون اساسی مشروطه به دیکتاتوری می‌انجامد. اما در همان حال از «رضا پهلوی» دعوت می‌کند که نقش دیکتاتور را برعهده گیرد. به عبارت دیگر، مسئله چیزی جز دشمنی با مفهوم پادشاهی آن هم خلاصه‌شده در دشمنی با محمدرضاشاه نیست.

او می‌افزاید: من به رضا پهلوی وکالت داده‌ام و هر کاری که بگوید خواهم کرد. به عبارت دیگر: ما چاکرتیم به شرط آنکه شاه نباشی و میراث فرهنگی‌ــ سیاسی ملت ایران را که در انقلاب مشروطه و قانون اساسی آن تجلی یافت، کنار بگذاری.

در ماه‌های اخیر آنچه ریزش از نظام جمهوری ولایتی خوانده می‌شود، شدت گرفته است. اما این ریزش‌ها نیز با مشکل بزرگی روبه‌رویند: پذیرفتن بازگشت به پادشاهی مشروطه برای دوران گذار یا عرضه یک چارچوب قانونی متفاوت برای گریز از تکرار تجربه مرگبار ۱۳۵۷ و ظهور یک «ولی فقیه» جدید در لباسی تازه.

بعضی ریزشی‌ها، در چند گفت‌وگوی اخیر، پیشنهاد می‌کنند که اعلامیه جهانی حقوق بشر را به عنوان قانون اساسی برای دوران گذار بپذیریم.

این هم‌میهنان شاید نمی‌دانند که اعلامیه جهانی حقوق بشر از ۷۴ سال پیش با تصویب مجلس شورای ملی، جزو مجموعه قوانین نظام مشروطیت ایران بوده است و هنوز هست. گردانندگان جمهوری اسلامی بارها در مذمت این اعلامیه‌ها سخن گفته‌اند اما اقدامی برای لغو قانونی آن انجام نداده‌اند.

دکتر منصور فرهنگ، نماینده آیت‌الله خمینی در سازمان ملل، این موضع‌گیری رژیم نوظهور را تاکید کرد. پس از او دکتر محمدجواد ظریف همان نظر را چنین عرضه داشت: «اعلامیه جهانی حقوق بشر یک تعبیر عرفی از سنن یهودی‌ــ‌‌مسیحی است و برای مسلمانان قابل اجرا نیست.»

با این حال علی‌رغم اظهارنظر دو دیپلمات اسلامی، اعلامیه جهانی حقوق بشر هنوز در ایران جنبه قانونی دارد، در حالی که هرگز اجرا نمی‌شود.

بر حسب تصادف، این ماه یعنی ماه مه جاری یادآور کنفرانسی است که در سال ۱۹۶۸ میلادی به مناسبت بیستمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر به دعوت ایران در تهران برگزار شد. در آن کنفرانس با شرکت تمام اعضای سازمان ملل در آن زمان، بحث‌های گسترده‌ اما عمیقی درباره مفهوم حقوق بشر و پایائی اعلامیه از دید ارزشی صورت گرفت.

@AmirTaheri4

یکی از بحث‌های مهم دور این محور شکل گرفت: در زمانی که اعلامیه جهانی حقوق بشر نوشته می‌شد، سازمان ملل فقط ۵۸ عضو داشت. در کمیسیون حقوق بشر سازمان در آن زمان فقط ۱۸ کشور عضو بودند. سپس یک گروه ۱۰ نفره مامور نوشتن اعلامیه شدند. در آن گروه بریتانیا همراه با کانادا و استرالیا و آفریقای جنوبی (اعضای کامون‌ولث یا اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع) بزرگ‌ترین بلوک را داشت. ایالات متحده با تعیین خانم الینور روزولت به عنوان رئیس، رهبری ارکستر را به عهده گرفت. اتحاد شوروی یک حضور نمادین داشت و سرانجام نیز روشن کرد که مفهموم غربی «حقوق بشر» در نظام دمکراسی پرولتاریایی پذیرفتنی نیست. هند تازه‌استقلال‌یافته با آنکه دومین کشور پرجمعیت دنیا بود، ناظری بیش به شمار نمی‌رفت. چین، پرجمعیت‌ترین کشور جهان، در آن زمان درگیر جنگ داخلی بود و نماینده‌اش دکتر چانگ از سوی دولت متزلزل ژنرال چیانگ کایشک تعیین شده بود. آمریکای مرکزی و جنوبی با نماینده‌ای از شیلی که در آن زمان زیر سلطه عملی واشینگتن بود، حضور داشت. نماینده کشورهای به‌اصطلاح اسلامی دکتر شارل مالک، فقیه یسوعی، از لبنان بود.

فرد کلیدی جریان رنه کاسن، نماینده فرانسه، بود که متن کلیدی اعلامیه را نوشت. کاسن در کنفرانس تهران نیز حضور داشت. در آنجا بود که با او مصاحبه کردم. حقوقدان فرانسوی در جنگ جهانی اول مجروح شده بود و در جنگ جهانی دوم ۲۶ عضو خانواده‌اش را در هولوکاست از دست داد. پس از جنگ به ریاست سازمان جهانی اسرائیلی برگزیده شد و «پدر حقوق بشر» لقب گرفت.

در مصاحبه، کاسن پذیرفت که کل روند اعلامیه‌نویسی نکات تاریکی داشت. نخست، آیا عضویت آفریقای جنوبی ــ کشور آپارتاید که البته در آن زمان هنوز رسمیت پیدا نکرده بود اما در عمل اجرا می‌شدــ شگفت‌آور نبود؟ کوشش‌های دکترین چون‌چانگ برای دادن یک طعم کنفسیوسی به اعلامیه نتیجه‌ای جز لبخندهای تمسخرآمیز به‌سختی‌ پنهان‌شده نداشت. بر خلاف تصور آقای ظریف، کوشش دکتر مالک برای پررنگ کردن جنبه مسیحی اعلامیه‌ــ با نقل‌قول‌های فراوان از القدیس توماس آکویناس‌ــ نیز به جایی نرسید.

اما شاید داغ‌ترین بحث در کنفرانس تهران پیرامون این پرسش بود: آیا یک نظام حقوق بشری بدون یک نظام مسئولیت‌ها یا وظایف بشری کامل خواهد بود. نظامی که خرد انسان را در متن جامعه انسانی، نه به عنوان یک موجود انتزاعی، قرار می‌دهد.

هواداران تز «وظایف بشری» این گفته جان کندی، رئیس‌جمهوری مقتول ایالات متحده را به شکل‌های گوناگون عرضه می‌کردند: «نپرس که کشورت برای تو چه کرده است. بپرس تو برای کشورت چه کرده‌ای؟» مخالفان این تز می‌گفتند: شعار جان کندی راه را برای دیکتاتوری باز می‌کند زیرا حق خرد انسانی را برای چالش حکومت‌ــ در لباس کشورــ کنار می‌گذارد.

کاسن رابطه فرد و جامعه را پیچیده می‌دید و اعتقاد داشت که در نهایت امر آنچه اهمیت دارد، عزت و کرامت انسانی است نه شکل جامعه. خداوند آدم و سپس حوا را به عنوان افراد آفرید و در آن زمان جامعه‌ای وجود نداشت. به عبارت دیگر، تعیین حقوق فرد مقدم بر تعیین وظایف او در قبال جامعه است.

این توضیح کاسن البته مسائل پیچیده‌تری را مطرح می‌کند. آفریدگار حقوق آدم و حوا راــ صرف‌نظر از زندگی در بهشت‌ــ تعیین نمی‌کند اما برعکس بر وظایف آنان‌ــ به‌ویژه خودداری از خوردن میوه ممنوع‌ــ تاکید دارد. آدم و حوا به جرم عدم اطاعت از آن وظایف به هبوط محکوم می‌شوند. از سوی دیگر شیطان به جرم اطاعت از فرمان الهی‌ــ یعنی سرخم کردن در برابر هیچ موجودی مگر خالق متعالی‌ــ محکوم و مجازات می‌شود.

بحث داغ دیگر پیرامون مسئولیت تامین و اجرای «حقوق» اعلام‌شده بود. رابینسون کروزو در جزیره خود از آزادی بیان، تشکیل اتحادیه‌ها و احزاب، گزینش محل اقامت و در واقع تمام ۳۰ حق ارائه‌شده در اعلامیه برخوردار است اما او چگونه می‌تواند از این حقوق استفاده کند؟ استفاده از حقوق‌ــ یعنی آرمان‌های دل‌انگیز اعلامیه‌ــ نیازمند یک چارچوب اجتماعی است که با خانواده آغاز می‌شود، از عشیره و قبیله می‌گذرد و به شهر و کشور می‌رسد. در اینجا به یک مشکل دیگر می‌رسیم: چگونه می‌توان حقوق اعلام‌شده را «صرف‌نظر» از ساختار اجتماعی، میراث فرهنگی و تجربه تاریخی اقوام و ملل گوناگون به مرحله اجرا رساند؟ آیا عبارت «با در نظر گرفتن» ساختارها، میراث‌های فرهنگی، تجربه تاریخی و در یک کلام، هویت‌ها مناسب‌تر نیست؟

با پیام محمدرضاشاه به کنفرانس، هیئت ایرانی خواستار توجه به حقوق اقتصادی ملل شدــ به‌ویژه حق توسعه و تامین رفاه و امنیت مادی شهروندان. کاسن و دیگر کارشناسان حقوق بشری، احتمالا حتی اوتانت، دبیرکل وقت سازمان ملل متحد، مخالف این نظر بودند.

@AmirTaheri4

کوشش ایران و تعداد دیگری از کشورهای «در حال رشد» سرانجام در متن زیر به عنوان «منشور تهران»عرضه شد. با اصرار کاسن، گروه حقوق بشری و مقامات سازمان ملل، برای این متن از واژه اعلامیه (Declaration) استفاده نکرد و به عنوان منشور محدود ماند. پس از آن نیز سازمان ملل به طور تلویحی «منشور تهران» را به بایگانی فرستاد زیرا بی‌آنکه هرگز آشکارا بپذیرد، آن را کوششی برای بازتعریف «اعلامیه جهانی حقوق بشر» می‌دانست.

با این حال «منشور تهران» بیانگر واقعیات، نیازها و خواست‌های اکثریت کشورهایی است که تبیین حقوق ملل را مکمل «اعلامیه جهانی حقوق بشر» می‌دانند.

برگردیم به بحث امروز درباره ایران. هم «اعلامیه جهانی حقوق بشر» و هم «منشور تهران» جزو قوانین دوران مشروطیت‌اند و همراه قانون اساسی ۱۹۰۶ و متمم‌های آن، قانون جزای ایران و بیش از هفت دهه تجربه و خطا، چارچوبی نیرومند برای کمک به میهنمان برای دوران گذار با انتقال تاریخی عرضه می‌کنند.

دشمنی با محمدرضا شاه، خودبزرگ‌بینی‌های گاه مضحک، وسوسه ایسم‌ها یا اسم‌ها و موضع‌گیری‌های شتاب‌زده و غالبا ناشی از کمبود آگاهی‌های تاریخی و سیاسی سبب می‌شود که نیروی خود را در مبارزه علیه مشروطه به کار گیریم. تورم در نوشتن «قانون اساسی» کل این مفهوم را بی‌ارزش می‌کند. یک شاعر طنزسرای ما می‌گوید، اگر در گذشته از یک پیکان برای هر ایرانی می‌گفتند، حالا با یک قانون اساسی برای هر ایرانی‌ــ البته در تبعیدــ روبه‌روییم.

سرانجام باز باید یادآور شد که در این مرحله حساس از نبرد مردم ایران برای آزادی و کرامت انسانی در چارچوب قانون انتخاب ما بین مشروعه و مشروطه است و مخالفت با هر کدام به معنای حمایت از گزینه دیگر است. تنها با بازگشت به مشروطه می‌توان دیگر گزینه‌ها را در متنی از آزادی‌های سیاسی و ثبات نهادها مطرح کرد.