ایران و آمریکا: از جنگ هوایی تا جنگ زیرزمینی
از آنجا که جمهوری اسلامی نیروی هوایی ایران را عملا از بین برده بود، ایران نمی‌توانست حتی بخشی از آسمان خود را مصون نگاه دارد

امیر طاهری
جمعه ۲ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶ ۸:۳۰

ترکیبی از تصویر دونالد ترامپ، تنگه هرمز، کوه کلنگ و بمب افکن آمریکایی/ AFP-Irna

یکی از نصایح، یا بهتر بگوییم رهنمودهای نویسندگان کلاسیک، درباره هنر جنگ این است که هرگز ابتکار عمل را به حریف نسپارید. به عبارت دیگر، انفعالی عمل نکنید. اما این درست کاری است که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در یکی از تازه‌ترین تیراندازی‌های لفظی خود در تروث‌سوشال انجام داده است. او می‌گوید: از این پس، هرگاه جمهوری اسلامی دانسته یا ندانسته به یک کشتی در تنگه هرمز شلیک کند‌ــ با موشک، پهپاد یا هر وسیله دیگر‌ــ ما یک پل یا یک نیروگاه برق را در ایران، حتی در خود تهران، هدف قرار خواهیم داد.

اگر این موضع‌گیری جدی باشد، می‌توان گفت که ابتکار آغاز یا توقف به بقایای جمهوری اسلامی تفویض شده است. آنان می‌توانند آتش را با یک حمله به یک کشتی روشن کنند یا با خودداری از حمله، خاموش سازند. بدین‌سان کل این جنگ که ظاهرا برای جلوگیری از اتمی شدن ایران آغاز شده بود، اکنون خلاصه می‌شود در شلیک به کشتی‌ها در تنگه هرمز.

اظهارات اخیر پرزیدنت می‌تواند نتیجه‌ای حتی بدتر داشته باشد. ایشان به جای آنکه بگویند جمهوری اسلامی با شلیک به کشتی‌های غیرنظامی که حق عبور «معصومانه» از تنگه را دارند، احتمالا مرتکب جنایت جنگی است، می‌گویند: من هم در پاسخ همان کار را خواهم کرد! بدین‌سان یک اقدام احتمالا جنایتکارانه غسل تعمید قانونی می‌یابد.

بمباران هدف‌های غیرنظامی در تمامی جنگ‌های ۱۰۰ سال گذشته نتیجه مطلوبی برای بمبارانگران نداشته است. رایش سوم جنگ با بریتانیا را با بمباران گسترده یا «پهن کردن فرش از بمب» در لندن آغاز کرد و جنگنده‌های لوفت وافه به جای حمله به هدف‌های نظامی، به‌ویژه پایگاه‌های نیروی هوایی بریتانیا و کارخانه‌های اسلحه‌سازی، خانه‌های مردم لندن را ویران می‌کردند، به این امید که حملات آنان به شورش مردمی و سقوط دولت منجر خواهد شد.

این سیاست رایش نتیجه عکس داشت. مردم بریتانیا که حتی در نخستین مراحل جنگ، اکثرا خواستار صلح و سازش بودند، به اردوگاه جنگ‌طلبان به رهبری وینستون چرچیل پیوستند و او را که سال‌ها منفورترین چهره سیاسی کشور بود، به نخست‌وزیری رساندند. سربازانی که در جریان فرار از دانکرک در فرانسه نشان داده بودند که نمی‌خواهند بجنگند، در صف اول رزمندگان قرار گرفتند. یک سال طول کشید تا رهبران رایش فهمیدند که حمله به هدف‌های غیرنظامی اشتباه استراتژیک بوده است، اما در آن زمان دیگر دیر شده بود و جنگ مردم بریتانیا را زیر پرچمشان متحد کرد. تنش‌های اجتماعی که در طی دهه‌ها به حوادث بزرگی که مانند راهپیمایی گرسنگان جرو (Jarrow March) اعتصاب معدنچیان زغال‌سنگ، کشتار اعتصابیون در نیوپورت ولز و چندین شورش بومیان در امپراتوری‌ــ از جمله هندوستان و غنا‌ــ منجر شده بود، فروکش کرد.

همان سناریو در هندوچین، البته با تفاوت‌هایی، اجرا شد. بمباران گسترده هدف‌های غیرنظامی در ویتنام و پس از آن لائوس و کامبوج، نتیجه‌ای جز متحد کردن قربانیان نداشت. در سال‌های پایانی آن جنگ ۲۵ ساله‌ــ که فرانسویان آغازگر آن بودند‌ــ ده‌ها هزار ویتنامی کاتولیک در جنوب به پارتیزان‌های «ویت کونگ» در شمال می‌پیوستند، یعنی کسانی که پیش از بمباران‌های کور و گسترده وطنشان، دشمن خونی یکدیگر بودند، ناگهان احساس می‌کردند که رنج مشترک مهم‌تر از اختلاف مرام و مسلک و حتی منافع اقتصادی است.

البته از آنجا که پرزیدنت ترامپ می‌تواند با سرعت بیش از بادسنج به این سو و آن سو بگردد، نمی‌توان گفت که او در حال تکرار همان خطای فرابردی است. یک نکته مهم دیگر این است که نفرت مردم ایران از بقایای جمهوری اسلامی احتمالا مانع از آن خواهد شد که بخش بزرگی از ملت ایران برای ادامه جنگ به هر قیمت متحد شوند. این نکته نیز مهم است که بقایای جمهوری اسلامی چنان آشفته‌سرند که احتمالا نخواهند توانست خود را متحد سازند و سپس دیگران را به وحدت بخوانند.

بیشتر بخوانید

ترامپ: اقدام بی‌هدف و نتایج ناخواسته آن

باقی‌ماندگان در تشییع باقی‌مانده

ایران و آمریکا: دوستان دیروز، دشمنان امروز و چشم‌انداز فردا
جنگی که تازه‌ترین بخش آن یک سال پیش آغاز شد، در آغاز، آسمان ایران را زیر سلطه گرفت. از آنجا که جمهوری اسلامی نیروی هوایی ایران را عملا از بین برده بود، ایران نمی‌توانست حتی بخشی از آسمان خود را مصون نگاه دارد.

مرحله بعدی جنگ در سطح دریایی رخ داد و ایالات متحده موفق شد بخش‌های بزرگی از دو نیروی دریایی موازی جمهوری اسلامی‌ــ یعنی ارتش و سپاه پاسداران‌ــ ‌را نابود کند، اما قابلیت ایران برای جنگ دریایی نامتقارن با استفاده از کشتی‌های کوچک تندرو‌ــ شناخته‌شده به نام پشه‌ها‌ــ هنوز محفوظ است. با استفاده از این قابلیت و همراه با قرارگاه‌های پرتاب موشک و پهپاد تقریبا در سراسر ۱۸۰۰ کیلومتر ساحل ایران در خلیج فارس، تنگه هرمز، دریای عمان و دریای عرب، جمهوری اسلامی هنوز حرفی برای گفتن دارد.

سومین صحنه جنگ معمولا جنبه سرزمینی دارد، اما اکنون می‌توان گفت که علی‌رغم رجزخوانی‌های آقای پیت هگست، وزیر جنگ ایالات متحده، در حال حاضر آغاز یک جنگ زمینی علیه ایران در دستور کار پرزیدنت ترامپ نیست.

اکنون ترامپ ظاهرا در فکر افزودن صحنه جدیدی بر جنگ جاری است: جنگ زیرزمینی یا در واقع حمله به تاسیسات نظامی‌ــ از جمله هسته‌ای‌ــ جمهوری اسلامی که در اعماق زمین ساخته شده‌اند. درباره چندوچون این تاسیسات اطلاعات قابل راستی‌آزمایی در دسترس نیست، اما در ۲۰۰۷ میلادی، سرلشکر عزیز جعفری، فرمانده سپاه پاسداران، مدعی شد که ایران در ۴۰۰ نقطه قابلیت‌های نظامی زیرزمینی ساخته است. البته در آن زمان تصور می‌شد که اگر جنگ در کار باشد، ایالات متحده با استفاده از حضورش در عراق به ایران لشکرکشی خواهد کرد.

طراحان سیاست نظامی جمهوری اسلامی احتمالا فکر ایجاد امکانات زیرزمینی را از آلبانی دوران انور خوجه الهام گرفتند. خوجه همواره بیم آن داشت که یوگسلاوی به کشورش حمله کند و رژیم او را براندازد. بدین‌سان فکر می‌کرد که با تکیه به امکانات زیرزمینی، می‌تواند در یک جنگ طولانی حریف را خسته و سرانجام ناچار به پایان جنگ سازد.

در ۲۰۰۷، تا آنجا که می‌دانیم، فکر بهره‌گیری از اعماق زمین‌ــ به‌ویژه در کوه‌های مرکزی ایران‌ــ برای پنهان کردن تسهیلات هسته‌ای هنوز شکل نگرفته بود. پس از آن اما، برنامه پنهان‌سازی در صدر اولویت‌های جمهوری اسلامی، به‌ویژه در دوران ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد، قرار گرفت. نخستین و جنجال‌برانگیزترین این امکانات در تاسیسات زیرزمینی فردو ساخته شد. در نطنز نیز بخشی از امکانات هسته‌ای کشور زیر زمین، در عمقی کمتر، پنهان شد. در حال حاضر، این تاسیسات زیرزمینی کلنگ‌کوه در مرکز ایران است که مهم‌ترین محل برای پنهان کردن دستگاه‌های مرکزگریز (سانتریفیوژ) هسته‌ای معرفی می‌شود.

ترامپ، هگست و تقریبا تمام تحلیلگران غربی طبل‌ها را برای حمله به کلنگ‌ کوه به صدا درآورده‌اند. البته آنان اسم محل را غلط ترجمه کرده‌اند، چون نمی‌دانند که کلنگ در فارسی، نام یک پرنده است از تیره درنا و معنای دوم آن کلنگ به‌عنوان یکی از ابزار بنایی است. این معنای دوم از آنجا شکل گرفت که کلنگ ساختمانی شبیه پرنده کلنگ است.

واقعیت این است که علی‌رغم ادعای اسرائیل در مورد داشتن اطلاعات کامل از همه‌چیز و همه‌کس در ایران‌ــ با این ادعا که: گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد‌ــ دو شریک حمله به ایران چندان چیزی درباره کلنگ‌کوه نمی‌دانند. گمانه‌زنی آنان مدعی است که تاسیسات اتمی کلنگ‌کوه در عمق ۶۰ تا ۱۶۰ متری ساخته شده است. فاصله میان این دو رقم به‌خودی‌خود نشان می‌دهد که اطلاع موثقی در کار نیست. بمب‌های سنتی ارتش آمریکا که برای حمله به نطنز، فردو و ذوب‌آهن اصفهان به کار رفت، می‌تواند تاسیسات صنعتی را تا عمق ۳۰ متر ویران کند. به همین سبب اکنون صحبت از به کار بردن یک بمب بزرگ‌تر و ویرانگرتر‌ــ که با عنوان مامان بزرگ (BIG MAMA) معرفی می‌شود‌‌ــ در میان است. مامان بزرگ که برای نخستین‌بار در کوه‌های افغانستان در دوران اول ریاست‌جمهوری ترامپ، آزمایش شد، می‌تواند تا عمق ۶۰ متر زمین را بشکافد. آمریکا در حال حاضر بین ۱۸ تا ۲۰ مامان بزرگ دارد.

در روزهای اخیر هواپیماهای بی‌۵۲ که «شبح» خوانده می‌شوند، زیرا رادار قادر به تعقیبشان نیست، به فرودگاه بن‌گوریون در اسرائیل منتقل شده‌اند تا یک یا چند مامان بزرگ را به سرزمین ایران به‌ویژه کوه‌کلنگ ببرند. سروصداهای جاری این تصور را به وجود می‌آورد که ترامپ ناچار است برای تغییر تیترهای اول نامطلوب، لااقل یکی از این اشباح را به ایران بفرستد و کوه‌کلنگ را بمباران کند.

اما به فرض اینکه حمله مذکور صورت گیرد و همانطور که در مورد نطنز و فردو ادعا شد، «نابودی کامل برنامه هسته‌ای ایران» با بسته‌بندی زرورقی هدیه شود، این پرسش سمج که در همه جنگ‌ها مطرح می‌شود، محو نخواهد شد: بعد چی؟

تا زمان نوشتن این ستون، پاسخی به این پرسش از سوی ترامپ یا هگست ندیده‌ایم، اما ویکتور دیویس هنسون، که یکی از مغزمتفکرهای جنبش «آمریکا را بزرگ کنیم» به شمار می‌رود، در تازه‌ترین تحلیل خود که ظاهرا به طور هفتگی ارائه می‌شود، این پاسخ را پیشنهاد می‌کند: آمریکا با نابودی کلنگ‌کوه و بمباران گسترده دیگر هدف‌ها، ایران را در مقیاس

وسیع ناتوان خواهد کرد و سپس با اعلام پایان جنگ اما با حفظ تحریم‌ها و یا تمدید آن، به فشار بر جمهوری اسلامی ادامه خواهد داد تا تغییر رژیم صورت گیرد.

در این برنامه فرابردی هنسن‌ــ که تاریخ‌نویس نظامی است‌‌ــ دو سوراخ بزرگ وجود دارد.

سوراخ اول این است که نمی‌گوید «فشار حداکثری» بعد از پایان جنگ فعال چه مدتی طول خواهد کشید. دو مدت متفاوت را می‌توان تصور کرد: نخست از حالا تا ماه نوامبر یعنی انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا که در صورت پیروزی دموکرات‌ها، ترامپ را از بسیاری اختیارات رئیس‌جمهوری در زمینه سیاست خارجی و جنگ محروم خواهد کرد. آیا ایران در سه ماه آینده شاهد سقوط رژیم خمینی‌گرا خواهد بود؟ پاسخ می‌تواند هم آری باشد و هم نه، اما در هر حال طرح یک فرابرد نظامی بر این اساس، جرئت بسیار و عقل اندک می‌طلبد.

در دومین دوره قابل‌تصور، پیروزی ترامپ در نوامبر به او امکان خواهد داد که «فشار حداکثری» خود بر ایران را دو سال دیگر ادامه دهد، اما در آن صورت، سوراخ دوم در تحلیل پروفسور هنسن مطرح می‌شود: آیا بقایای جمهوری اسلامی برای دو سال و چند ماه، پشت به طناب رینگ، کتک خواهد خورند بی آنکه سعی کنند ضربه‌ای به حریف بزنند؟ پاسخ به این پرسش نیز آسان نیست، اما بقایای رژیم خمینی‌گرا نشان داده‌اند که حاضرند مانند شمشون کتاب عهد عتیق، حتی پس از کور شدن، به این سو و آن سو کورکورانه ضربه بزنند. آیا آمریکا خواهد توانست برای بیش از دو سال کنار رینگ بنشیند و ببیند چگونه هم‌پیمانانش در منطقه‌ــ که به جز اسرائیل و در حدی بس کمتر ابوظبی‌ــ اقدامی علیه ایران نکرده‌اند، موردحمله قرار بگیرند؟

آیا در آن صورت، حتی اگر تنگه هرمز باز باشد و عبور از آن رایگان به «همت عالی» اعلام شود، شرکت‌های بیمه دریایی حاضر خواهند بود کشتی‌ها را با نرخ معقول بیمه کنند؟ ساختن شاه‌لوله‌های تازه برای دور زدن تنگه هرمز در عربستان سعودی، امارات متحده عرب و عراق ممکن است تسریع شود، اما هر طور که بنگرید، اجرای چنین برنامه‌ای بیش از دو سال زمان لازم خواهد داشت.

یک مطلب دیگر که ظاهرا از دید پروفسور هنسن دور مانده، این است: آیا بقایای رژیم خمینی‌گرا از فرجه چند ماهه یا دو ساله برای بازسازی بخشی از توان نظامی خود بهره نخواهند گرفت؟

ترامپ در آغاز این جنگ شوم، با هدف «تسلیم بی‌قیدوشرط جمهوری اسلامی» به میدان آمد و حتی از «تغییر رژیم» سخن گفت، اما او اکنون هر دو شعار را کنار گذاشته است و تلویحا امیدوار است که همه‌چیز برگردد به دوران پیش از آغاز این مرحله از جنگ ۴۷ ساله با جمهوری اسلامی، اما چنین بازگشتی قابل‌تصور نیست. غولی را که از بطری بیرون آمده است، غول نفرت، کینه و قصاص، نمی‌توان به بطری بازگرداند. جنگ نیمه‌تمام هم امکان تغییر رژیم را به تعویق می‌اندازد و هم مانع می‌شود که خواستاران تغییر روش در داخل رژیم، از رقیبان آخرالزمانی شکست بخورند.

آیا برای گریز از آن گزینه‌های نامطلوب راه سومی هست؟ به گمان من آری. تمدید آتش‌بس ۶۰ روزه به شرط آغاز دوری جدید از مذاکرات با شرکت دیپلمات‌های حرفه‌ای و بر اساس یک برنامه مشخص و نه کلی‌گویی‌هایی که «تفاهم‌نامه» اسلام‌آباد را به «سوءتفاهم‌نامه» تبدیل کرد.

هر «تفاهم‌نامه‌ای» که در صورت برگزاری مذاکرات تازه شکل گیرد، می‌بایستی ساخت‌وسازی برای حکمیت داشته باشد، یعنی مرجعی که موردقبول دو طرف است، بتواند موارد تخطی از «تفاهم» را بی‌طرفانه رسیدگی کند و حکم نهایی بدهد. بدون چنین حکمیتی، هر یک از دو طرف می‌توانند مدعی شوند که طرف مقابل «تفاهمنامه» را نقض کرده است و در نتیجه می‌بایستی با حمله مجدد تنبیه شود.

در دوران مذاکرات، حالت جنگ پایان نخواهد یافت، تحریم‌ها یکباره برداشته نخواهند شد و گزینه درگیری نظامی همچنان مطرح خواهد بود، اما پایان بمباران‌های بی‌هدف‌ــ که اکنون زیربناهای غیرنظامی ایران را نابود می‌کنند‌ــ و بازگشت درجه‌ای از آرامش به مردم ایران امکان خواهد داد که قیامی را که برای پس گرفتن حق حاکمیت خود آغاز کرده بودند‌ــ قیامی که با جنگ جاری متوقف شد‌ــ از سر گیرند.

https://www.independentpersian.com/node/421497/%D8%AF%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D9%87%D9%88%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C

@AmirTaheri4

‏امیر طاهری در این مقاله، موضع اخیر دونالد ترامپ را مورد انتقاد قرار می‌دهد که تهدید کرده در صورت حمله جمهوری اسلامی به کشتی‌ها در تنگه هرمز، پل‌ها یا نیروگاه‌های برق ایران (حتی در تهران) را هدف قرار خواهد داد. او معتقد است این رویکرد ابتکار عمل را به جمهوری اسلامی می‌سپارد و عملاً اقدام احتمالی جنایتکارانه آن را تطهیر می‌کند. طاهری با اشاره به تجربه‌های تاریخی مانند بمباران لندن توسط رایش سوم و بمباران‌های گسترده در ویتنام، تأکید می‌کند که حمله به اهداف غیرنظامی معمولاً نتیجه معکوس دارد و مردم را متحد می‌سازد، هرچند نفرت ایرانیان از رژیم ممکن است مانع اتحاد گسترده شود.
در بخش بعدی، طاهری تحلیل ویکتور دیویس هنسن را نقد می‌کند که پیشنهاد می‌کند آمریکا با نابودی تأسیساتی مانند کلنگ‌کوه و بمباران گسترده، ایران را ناتوان کند و سپس با حفظ تحریم‌ها فشار حداکثری را برای تغییر رژیم ادامه دهد. او دو ضعف اساسی در این طرح می‌بیند: نخست، عدم مشخص بودن مدت زمان فشار (تا انتخابات میان‌دوره‌ای یا دو سال بیشتر) که پیش‌بینی سقوط رژیم در این بازه خطرناک و غیرمنطقی است؛ دوم، احتمال اینکه رژیم خمینی‌گرا در این فاصله توان نظامی خود را بازسازی کند یا ضربه‌های کورکورانه بزند و هم‌پیمانان آمریکا را هدف قرار دهد، ضمن آنکه بیمه‌های دریایی و دور زدن تنگه هرمز نیز چالش‌برانگیز خواهد بود.
راه‌حل پیشنهادی طاهری تمدید آتش‌بس ۶۰ روزه به شرط آغاز مذاکرات جدید با دیپلمات‌های حرفه‌ای و بر اساس برنامه‌ای مشخص است. او تأکید دارد که هر تفاهم‌نامه‌ای باید سازوکار حکمیت بی‌طرف داشته باشد تا موارد نقض را رسیدگی کند. در دوران مذاکرات، حالت جنگ و تحریم‌ها ادامه می‌یابد و گزینه نظامی محفوظ می‌ماند، اما توقف بمباران‌های بی‌هدف به مردم ایران فرصت می‌دهد قیام خود برای بازپس‌گیری حاکمیت را از سر گیرند.

@AmirTaheri4

امیر طاهری (سال ۱۳۹۷): حالا که ما در یک حالت انتقالی هستیم، قدیمی‌ترین نهاد ملی ایران را، یعنی نهاد سلطنت را حذف نکنیم.

Amir Taheri
امیر طاهری: سلطنت حساب پس‌انداز مردم است https://kayhan.london/fa/1397/06/01/%d8%a7%d9%85%db%8c%d8%b1-%d8%b7%d8%a7%d9%87%d8%b1%db%8c-%d8%b3%d9%84%d8%b7%d9%86%d8%aa-%d8%ad%d8%b3%d8%a7%d8%a8-%d9%be%d8%b3%e2%80%8c%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%b1%d8%af%d9%85-%d8%a7



@AmirTaheri4

اکبر عبدی مرد. هر جا رو باز می‌کنم مردم درباره‌ش نوشتند. تکه‌های فیلم‌هاشو گذاشتند. با وجود همه‌ی ایراداتی که بهش وارد بود. با وجود گرایشش به حکومت و شخصیت نه چندان با ثباتی که داشت. اما چرا؟

چون اکبر عبدی یک چیزی برای ارائه داشت. اکبر عبدی واقعاً بازیگر بود. در کل سینمای ایران بی‌نظیر بود. جوهر داشت. اون کاری رو که قرار بود انجام بده رو انجام داده بود. این فراموش نمی‌شه. دیده می‌شه. حالا هزار تا ایراد هم بهش وارده.

حالا فرض کنید پس فردا عمر آقای رضاپهلوی به پایان برسه و توی همون مریلند دفن بشه. خب…با چی قراره ایشون رو به یاد بیاریم؟ جرج تاون؟ ۱۸ و ۱۹ دی؟ سرسره بازی؟ شطرنج با کوسن؟ خاطرات شکار در ۱۶ سالگی؟ وطن‌پرستی مهتدی؟ جزیره‌ی نکر با مکس امینی؟ هم‌نشینی با فخر‌آور؟ لبخند مسخ بعد از سس‌مالی شدن پس گردن؟ ربل بودن به پادشاهی؟ وفاداری به تیم؟

واقعاً چی؟ هیچی! هیچ! انگار این شش و اندی سال عمر اصلاً هیچ دستاوردی نداشته. البته ممکنه بگید کلاً در زندگی هدفی وجود نداره و مهمترین چیز لذت بردن از حاله. به عنوان یک دیدگاه ازتون می‌پذیرم ولی خب مردم به افرادی که دنبال این دیدگاه باشند معمولاً می‌گن عیاش و خب درست هم هست. عیاش اگر ادعای رهبری بخواد داشته باشه دیگه می‌شه شیاد و قابل بخشایش هم نیست! اگر بدین ترتیب به منافع کشور صدمه بزنه می‌شه خائن به وطن و اون دیگه جرمش خیلی سنگینه. رضاپهلوی با همین چیزها در یادها می‌مونه.

Sourenasanto سورناسانتو

@AmirTaheri4

پادشاهی خواهان چهار سال پیش، تمام این زباله های ووک رو دفن کردن و امروز شاهزاده، دونه دونه مردگان سیاسی رو از گور بیرون کشیده و با دهن کجی به ده ها هزار جوان شجاع وطن پرست که برای نجات کشورشون از ارتجاع سرخ و سیاه کف خیابونهای ایران کشته شدن، جنبش خونبار ملت ایران رو به یک تئاتر کمدی تبدیل کرده!

تنها نتیجه ای که میشه گرفت اینه که اسپانسر حامد اسماعیلیون و شاهزاده رضا پهلوی یکیه.

کدومی

@AmirTaheri4

شاهزاده رضا پهلوی دوشنبه ۲۹ تیر با گروهی از اعضای جامعه کوییر ایرانی در پاریس دیدار کردند. طبق اعلام دفتر شاهزاده رضا پهلوی، این نشست بر دغدغه‌ها و تجربه‌های جامعه رنگین‌کمانی ایران و تاکید دوباره بر اصل برابری همه شهروندان ایران در برابر قانون متمرکز بود.
در این دیدار نمایندگان سازمان کوییرهای ایرانی سیمرغ، انجمن شیر و خورشید رنگین‌کمانی ایران و جمعی از کنشگران و هنرمندان کوییر ساکن نقاط مختلف جهان دیدگاه‌های خود را درباره شرایط تبعیض‌آمیز و خشونت‌بار برای افراد ال‌جی‌بی‌تی‌کیو تحت حاکمیت جمهوری اسلامی و نیازهای این شهروندان در آینده ایران آزاد مطرح کردند.
شرکت‌کنندگان در این نشست از جمله شش خواسته اولیه جامعه رنگین‌کمانی برای «یک زندگی معمولی» در ایران را تشریح کردند که عبارتند از: ۱. حق زندگی، تحصیل و کار در محیط امن ۲. جرم‌انگاری کوییرستیزی ۳. حق تشکیل خانواده ۴. صدور مدارک شناسایی متناسب برای افراد ترنس ۵. دسترسی به خدمات درمانی متناسب ۶. آموزش و افزایش آگاهی عمومی در...

IranIntl

@AmirTaheri4

‏تلاش شاهزاده برای دادن حق سرپرستی کودک به «کوییرها»!

شاهزاده خائن و فاسد می گردد ببیند چه قشری در جامعه از همه مشکل دار یا سیاهتر است و همان را می کند در چشم ملتی که نان شب ندارند، امنیت ندارند، آینده ای ندارند و زیر بمب زندگی می کنند؛ حالا می خواهد آن گروه، مجاهدین خلق باشند، کمونیست ها باشند یا کوییرهایی باشند که ساخته چپ خانمان‌سوز و ویرانگرند!

شاهزاده، با کینه ای که از ایران و ملت ایران در نوجوانی گرفته است، می خواهد عقده اش را زیر نام و پوشش «آزادی» خالی کند. این است که می رود با افرادی که بیشتر بیمار هستند تا شهروند سالم، جلسه می گذارد تا به آنها «حق تشکیل خانواده» یا به عبارتی «حق سرپرستی کودک» بدهد!

تصور کنید کودک بیچاره ای را برای سرپرستی به این افرادی که هم با زن رابطه دارند و هم با مرد، بدهند!
این کودک باید به جای بزرگ شدن در کنار یک زن و مرد طبیعی، در کنار افرادی زندگی کند که بنا بر ادعایشان نیم مرد هستند و نیم زن! مردی که یک شب با زنی می خوابد و شب دیگر با مردی دیگر!

شاهزاده، برای نجات ایران نیامده است، او آمده است تا ویران کند؛ هم پادشاهی را، هم امید ما به براندازی را و هم حتی بنیان خانواده را!

از این نشان بلاهت و خیانت باید دوری کرد!


Diba


@AmirTaheri4

‏در پاسخ به این اعدام‌ها فحاشی به ج.ا نه شجاعت است نه مقاومت. ساده‌ترین و بی‌هزینه‌ترین واکنشی است که فقط یک کارکرد دارد: تخلیه‌ی خشم.

کسی که هنوز دارد به ج.ا فحش می‌دهد، هنوز در چارچوب حکومتِ اشغالگر فکر می‌کند و او را مخاطب می‌بیند. هنوز خیال می‌کند با واکنش نشان دادن دارد کاری می‌کند در حالی که هیچ کاری نمیکند.

فحاشی نه‌تنها تهدیدی برای رژیم نیست بلکه برایش مفید هم هست. خشمِ بدون سازماندهی، بهترین سوخت برای تداوم وضع موجود است. فریاد می‌زنید، سبک می‌شوید، برمی‌گردید سر جای خودتان و هیچ چیز تغییر نمی‌کند.

ج.ا جنایت میکند اما این مسئله‌ی اساسی ما نیست.
مسئله‌ی ما این است که چرا جامعه‌ای که این را می‌داند، هنوز در سطح فحش و ناسزا متوقف مانده.
چرا هیچ تلاشی برای تبدیل این خشم به قدرت دیده نمی‌شود؟
چرا سازماندهی وجود ندارد؟

چرا هیچ‌کس از مدعیان رهبری اپوزوسیون نمی‌پرسد پس آن ریزش‌های وعده‌ داده‌ شده کجاست؟
مگر این بچه‌ها دستگیر شدگان فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی نیستند؟ چرا در رسانه‌های فارسی زبان خصوصا اینترنشنال مطالبه‌ای از متولی فراخوان برای پیگیری عملی، برنامه ریزی، ساختاردهی و اقدام واقعی شکل نمی‌گیرد؟

فحاشی به ج.ا جایگزین عمل شده و واکنش جای کنش را گرفته.
و این دقیقا همان چیزی است که این وضعیت را پایدار نگه داشته.

اگر قرار است فحشی داده شود، حداقل جهتش را درست انتخاب کنید.
آن‌ کسی که ادعای رهبری دارد اما هیچ برنامه، هیچ سازماندهی و هیچ پاسخی ندارد، بیشتر از هرکسی باید زیر فحش و فشار قرار بگیرد.

ج.ا کار خودش را می‌کند و انتظار دیگری هم از آن نیست اما اپوزیسیونی که سال‌ها وعده داده، رویا فروخته و امید واهی تولید کرده باید پاسخ بدهد که خروجی‌اش چه بوده.
این اولین گام برای عبور از فلاکت موجود است.


سگ‌کشی


@AmirTaheri4

سگ‌کشی
بنده قبلا هم عرض کردم
هر کس را دیدید که به ترامپ فحاشی میکند و عدم سقوط ج‌.ا را به ترامپ نسبت میدهد مستقیم یا غیر مستقیم سرش در آخور ج.ا است.
ج.ا فقط به یک دلیل پابرجاست و آن هم عملکرد اپوزوسیون است.
ترامپ صدش را گذاشته،جز ورود زمینی هرچه که میشد با حملات هوایی کرد و در عین حال به مردم کمترین آسیب را رساند کرده.
نیروی روی زمین اگر بود قطعا تسلیح و حمایت میکرد.
اینکه رضا را جدی نمیگیرد هم از الطاف کائنات به مردم ایران است که بعدها متوجهش خواهند شد.

Siavash

بعضی از این اکانتهایی که بخاطر اعدام‌های رژیم به ترامپ فحش میدن رو میشناسم، از اصلاح‌طلبهای سابق و نوپهلوی‌گرایان فعلی هستند. اینها دور اول هم به ترامپ فحش میدادن منتها سر تراول بن و لیست کردن سپاه :)))



@AmirTaheri4

دولت آینده ایران هر نوعی باشه دستکم چندسالی تحت لایسنس آمریکا خواهد بود، هم از نظر بازسازی زیرساختی و هم ارتش و‌هم سازوکار اداری! اینه که موجود مجهول الهویه، چپول، کاکولد و ضعیفی مثل رضا پهلوی برای چنین کاری گزینه زیر میز هم نیست چه برسه گزینه روی میز! رضا پهلوی موجود ناتوانی است. او توان اداره یک دکه روزنامه‌فروشی را هم ندارد

𝓣𝓪𝓱𝓶𝓾𝓻𝓪𝓼𝓹⚔️

@AmirTaheri4

«همه عالم تن است و ایران دل»

#بهرام_پهلوی

HRH Bahram Pahlavi

@AmirTaheri4

والاحضرت بهرام در کنار پدر والاحضرت شاهپور غلامرضا پهلوی
۲۵۳۵ شاهنشاهی(۱۳۵۵) _تهران

#رضاشاه_کبیر

#بهرام_پهلوی

HRH Bahram Pahlavi

@AmirTaheri4

رشته توئیت
والاحضرت بهرام پهلوی، فرزند والاحضرت سپهبد شاهپور غلامرضا پهلوی،، مسیر تحصیلی و شغلی بین‌المللی و ممتاز دارند.
تحصیل ابتدایی:
📚 Rustam Abadian International School, Tehran
مدرسه بین‌المللی در تهران که پایه‌ریزی تحصیل بین‌المللی و مهارت زبان انگلیسی را فراهم می‌کند.
اهمیت: آماده‌سازی برای ورود به مدارس نخبگان و دانشگاه‌های خارج از کشور، ایجاد پایه علمی و زبانی محکم.
تحصیل متوسطه:
📚 Eton College, Berkshire, UK
📚 کالج اِیتون، برکشایر، انگلستان
یک مدرسه نخبگان با تمرکز بر علوم انسانی، رهبری و پرورش شبکه حرفه‌ای جهانی.
اهمیت: تربیت مهارت‌های رهبری، تفکر انتقادی و ایجاد ارتباطات بین‌المللی از سنین نوجوانی.
کارشناسی:
🎓 Brown University, Providence, USA
🎓 دانشگاه براون، پراویدنس، آمریکا
مدرک کارشناسی در علوم اجتماعی یا اقتصاد.
اهمیت: پایه علمی لازم برای ورود به بانکداری، تحلیل مالی و مشاغل حرفه‌ای بین‌المللی.
کارشناسی ارشد:
🎓 Georgetown University, Washington DC, USA
🎓 دانشگاه جورج‌تاون، واشینگتن دی‌سی، آمریکا.
مدرک MBA – کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی، با تمرکز بر مهارتهای مدیریتی، استراتژی و تحلیل مالی.
اهمیت: آماده‌سازی برای مشاغل مدیریتی، رهبری سازمانها و مدیریت ریسک در بانکداری.
آغاز مسیر حرفه‌ای:
💼 United Nations, New York, USA – Intern
💼 سازمان ملل، نیویورک، آمریکا – کارآموز
کارآموزی در سازمان ملل برای آشنایی با دیپلماسی، عملیات بین‌المللی و توسعه شبکه حرفه‌ای.
اهمیت: تجربه بین‌المللی و ایجاد پایه حرفه‌ای برای ورود به حوزه مالی و مشاوره.
بانکداری سرمایه‌گذاری:
💼 Chase Manhattan Bank, USA – Business Analyst
💼 J.P. Morgan Private Bank, USA – Financial Analyst
فعالیت در بانکهای بزرگ با تمرکز بر صندوقهای سرمایه‌گذاری...
اهمیت: توسعه مهارت تحلیل مالی، آشنایی با بازارهای بین‌المللی و تجربه بانکداری سرمایه‌گذاری.
مشاوره مالی و مدیریت میانی:
💼 Morgan Joseph & Co – Associate
💼 Merrill Lynch – Financial Adviser
💼 State Street – Associate Vice-President
مشاور مالی و مدیر میانی در شرکتهای معتبر بین‌المللی.
اهمیت: مدیریت تیم، مشاوره به مشتریان ثروتمند و ارتقای مهارتهای رهبری و مدیریت پروژه.
مدیریت ریسک اعتباری فعلی:
💼 Citizens Financial Group – Wholesale Credit Risk Management
مدیریت ریسک اعتباری برای شرکتها و مؤسسات بزرگ.
اهمیت: تصمیم‌گیریهای کلیدی در اعطای اعتبار، تخصص در مدیریت ریسک و جایگاه حرفه‌ای ممتاز در بانکداری.
کارنامه والاحضرت بهرام پهلوی.:
دانش‌آموز بین‌المللی ← BA در دانشگاه براون ← MBA در دانشگاه جورج‌تاون ← کار در بانکهای چیس منهتن و جی‌پی مورگان ← مشاوره مالی و مدیریت میانی ← مدیریت ریسک در سیتیزن.
📌 ترکیبی از تحصیلات ممتاز + تجربه بین‌المللی + مهارت مدیریتی و تحلیلی.
منبع سایت شجره‌نامه‌ی پادشاهی‌شناسی؛ که یک وبسایت شجره‌نامه‌ای جهانیست و درباره‌ی خانواده‌های سلطنتی و نجیب‌زادگان سراسر جهان اطلاعات جمع‌آوری می‌کند.

https://t.me/AmirTaheri4/9268



منبع: https://www.royalark.net/Persia/pahlavi3.htm?utm_source=chatgpt.com


@AmirTaheri4

sag_koshi
بعد از فراخوان بعدی که ج.ا با تانک از روی صندلی و لاستیک رد شد و گوشت و استخوان جمعیت از زنجیرهای تانک آویزان ماند، اگر از رضا پهلوی بپرسید که این مزخرفات را چرا در گوش ملت کردی و فریبشان دادی، باز یک مشت کسکش صف میکشند که مسئولیت کشتار با ج.ا است و مردم خودشان انتخاب کردند که با چوب و آجر به جنگ تانک و نفربر و دوشکا بروند.
هر مرحله که طی میشود و ملت یک گام رو به جلو میخواهد بردارد، رضا پهلوی دقیقا چیزی را که ج.ا نیاز دارد پروموت میکند.
بعد از اینکه مردم در دی‌ماه با دست خالی سلاخی شدند، ایده‌ی پیوستن به مبارزه‌ی مسلحانه فراگیر شده است.
اما آنچه ج.ا به آن نیاز دارد دقیقا همین مزخرفات است،اینکه مردم بجای مبارزه‌ی مسلحانه‌ی حرفه‌ای و سازمانی، دنبال آجر و چوب و صندلی باشند و با آمدن به خیابان باز هم خودشان را در معرض قتل‌عام قرار دهند تا کار برای ج.ا هرچه راحت‌تر باشد.
باید کور باشید که خائن بودن رضا پهلوی برایتان محرز نشده باشد.


PahlaviComms


@AmirTaheri4

نخستین و بنیادی‌ترین نقد ما به رضا پهلوی و تیم او، به برداشت از مفهوم دولت ملی، تمامیت ارضی و استقلال کشور بازمی‌گردد. از نگاه ما، هرگونه طرح درباره دولتها و حکمرانیهای محلی، مذاکره بر سر مرزهای دریایی، یا سپردن تصمیمات بنیادینی که به سرزمین و حاکمیت ملی مربوط می‌شود به نهادهایی که هنوز فاقد مشروعیت قانونی و رأی ملت هستند، می‌تواند راه را برای تضعیف دولت ملی باز کند.

همچنین مطرح شدن ایده‌هایی مانند نظارت یا راستی‌آزمایی نیروهای نظامی توسط قدرتهای خارجی، از منظر ما با اصل استقلال کشور ناسازگار است و خطر وابستگی و کاهش حاکمیت ملی را در پی دارد.

در همین چارچوب، ائتلاف‌سازی سیاسی با چهره‌ها و جریانهایی که سابقه مخالفت با نظام پادشاهی یا نقش‌آفرینی در روند منتهی به انقلاب ۱۳۵۷ داشته‌اند، بدون آنکه مسئولیت سیاسی و تاریخی عملکرد گذشته خود را بپذیرند، نه‌ تنها به آشتی ملی منجر نمی‌شود، بلکه می‌تواند مرزهای ارزشی و تاریخی را مخدوش کرده و به تقویت همان گفتمانهایی بینجامد که بسیاری از ملی‌گرایان آنها را در تعارض با منافع ایران می‌دانند.

از سوی دیگر، تعریف نقش سیاسی صرفاً در قالب «رهبر دوران گذار»، «وکیل» یا «پل» و تأکید بر نداشتن تمایل نسبت به بازگشت به کشور و یا پذیرش مسئولیت سیاسی در آینده، این نگرانی را ایجاد می‌کند که قرار است در نهایت تصمیم‌گیری درباره مهم‌ترین مسائل کشور به همان ائتلاف‌های سیاسی واگذار شود؛ ائتلاف‌هایی که درباره پایبندی اعضای آنها به اصول بنیادینی چون تمامیت ارضی، استقلال ملی و هویت تاریخی ایران تردیدهای جدی وجود دارد.

بحث ما درباره اصول و معیارهای سیاسی است. اینکه یک چهره ملی باید فراگیر باشد، درست است؛ اما فراگیر بودن به معنای بی‌تفاوتی نسبت به اصول بنیادین نیست. هیچ نظام سیاسی صرفاً با شعار «همه با هم» و بدون تعریف خطوط قرمز ملی و یا نادیده گرفتن اولویتها، نقشها و مسئولیتهای تاریخی نمی‌تواند پایدار بماند. ملی‌گرایی در عمل یعنی دفاع از منافع ملی، تمامیت ارضی، حاکمیت قانون و مسئولیت‌پذیری سیاسی. اختلاف ما بر سر همین روشها و تصمیم‌هاست.

یکی از نقدهای مهم دیگر، نحوه مواجهه رضا پهلوی با انتقادهاست. وقتی با مخالفت و انتقادی روبرو می‌شود به‌ جای بازنگری و سنجیدن استدلالها، واکنش وارونه نشان می‌دهد؛ یعنی هرچه بیشتر مورد انتقاد قرار می‌گیرد، بیشتر بر همان مسیر پافشاری می‌کند.

گویی هر انتقادی برای او به جای فرصتی برای اصلاح، تبدیل به انگیزه‌ای برای حرکت در همان جهت با شدت بیشتر می‌شود. اگر بگویند چرا به چپها نزدیک شدی، بیشتر به همان سمت می‌رود؛ اگر درباره برخی مواضع اجتماعی‌اش هشدار دهند، به جای ایجاد تعادل، آن را به نمایش پررنگتری تبدیل می‌کند.

مسئله دیگر یک خطای مقطعی یا یک تصمیم اشتباه نیست؛ بلکه الگویی از واکنش است که نشان می‌دهد او نه‌ تنها از نقدها درس نمی‌گیرد، بلکه گاه از مخالفتها برای تأکید بیشتر بر همان مسیر استفاده می‌کند؛ و این یعنی او به هیچ‌وجه اصلاح‌پذیر نیست و هر کوششی در این جهت بیهوده است چرا که بر لجبازی او بر ماندن در راه غلط می‌افزاید.

در نهایت، مسئله اصلی شخص نیست؛ بلکه این پرسش بنیادین مطرح است که آیا این رویکرد سیاسی ــ که از نگاه ما با اصول بنیادین ملی در تعارض قرار دارد ــ می‌تواند ضامن بقای دولت ملی، استقلال سیاسی، حاکمیت قانون و یکپارچگی سرزمینی ایران باشد یا خیر؟.

معیار داوری باید میزان پایبندی و وفاداری به ایران، منافع ملی و اصولی باشد که بقای یک ملت و کشور را تضمین می‌کنند. همین معیار باید مبنای سنجش هر جریان یا شخصیتی باشد که مدعی نقش‌آفرینی در آینده سیاسی ایران است.

#درفش_کاویانی
#کاویانی_درفش

╔════ ≪ ❈ •⚔️• ❈ ≫ ════╗ 
║　     @Derafshe_Kavian
╚════ ≪ ❈ •⚔️• ❈ ≫ ════╝

اظهارات ترامپ درباره روند مذاکرات با ایران

ترامپ در خصوص مذاکرات با ایران اعلام کرد که مایل است پیش از رسیدن به مرحله برخورد نهایی، تمامی فرصت‌های موجود را در اختیار آن‌ها قرار دهد. وی در این زمینه گفت:

«انها مطلع شدن که قرار حمله بزرگی بکنیم و از طریق جاسوس ها و مخبرها ازین تصمیم مطلع شدن و تماس گرفتن , چه کسی تماس نمیگرفت؟»


@AmirTaheri4

ج.ا به خوبی میداند که ترامپ تا انتخابات کنگره سطح تنش را از مقدار مشخصی بالاتر نمیبرد و حتی اگر ببرد آنچه هدف قرار میگیرد نیروگاه و پالایشگاه و سایر اهداف در دسترسی است که به سقوط ج.ا منجر نمیشود،همانطور که جنگ اول خلیج فارس بدون ورود زمینی آمریکا به سقوط صدام منجر نشد.
لذا تهدیدهای ترامپ به انجام حملاتی گسترده تاثیری در تسلیم ج.ا ندارد و تا وقتی نیروی زمینی در کار نباشد ج.ا با همین منوال جلو میرود.
آنچه باعث شد ج.ا عربستان و قطر و سایرین را برای جلوگیری از این دور حملات واسطه کند سفر نتانیاهو به آمریکا و وحشت ج.ا از پیوستن اسراییل به این کارزار بود. تنها ترس ج.ا این است که مجتبی خامنه‌ای، احمد وحیدی و دیگر چهره‌های کلیدی باقی مانده از تیم خامنه‌ای توسط اسرائیل کشته شوند و قدرت از دست این تیم خارج شود.
ج.ا صرفا در حال خریدن زمان است و زمانی که مطمئن شود حمله با مشارکت اسرائیل منتفی است مجددا دست به کار میشود.
متاسفانه ترامپ در حال از دست دادن فرصت است.

پی‌نوشت:
این انتقاد به ترامپ مطلقا از جنس انتقادی که پهلوی و تیمش به ترامپ میکنند نیست. آنها براندازی که وظیفه‌ی خودشان است را از ترامپ طلبکار هستند و هدفشان از حمله به ترامپ فرافکنی و جعل صورت مسئله است. انتقاد بنده صرفا از دید یک ناظر بیرونی است که صرفا شاهد وقایع است و تاثیری در این بازی ندارد.

Sag koshi


@AmirTaheri4

نمایش شاهزاده و رویترز؛ یک مصاحبه و چند نشان

چندجا دیدم که گفتگوی شاهزاده با خبرنگاران رویترز را از ناشایستگی مشاوران شاهزاده دانسته بودند. ضمن درک چرایی این استدلال به نظرم، اینجا هم مثل هر جای دیگری، اگر عاملیت و مرکزیت تصمیم گیری را با خود شاهزاده ندانید، دچار خطای تحلیل خواهید شد.

من باور چندانی به تاثیر مشاوران بد و خوب بر شاهزاده ندارم. این مرد لجباز یک دنده، شاید پوششی به نام مشاور لازم داشته باشد اما تمام کارخرابی هایی که در این ۴۷ سال به عنوان دستاورد مبارزه جا زده است، برگرفته از باطن پوچ و خائن خودش بوده است.

در مورد این گفتگو و دهها گفتگوی مشابه هم به نظرم اولین دلیل شاهزاده برای این گفتگوها این است که به صورت شخصی تحقیر شدن را دوست دارد و از آن لذت می برد.‌ این را شما در جای جای زندگی شخصی و سیاسی شاهزاده می توانید ببینید که مثالهای آن فراوان و از شمارش خارج است.

دلیل دوم، مظلوم نمایی سیاسی شاهزاده برای کسب اعتبار قلابی در برابر طرفداران خود است. شاهزاده ای که کارنامه مبارزاتی ندارد و یک دروغ بزرگ است، با این مظلوم نمایی ها برای خود یک وجه «بزرگواری» می خرد و طرفدارانش به جای بحث جدی پیرامون نکات واقعی سیاسی و مبارزاتی، صرفن به توهین به گفتگو کننده و دفاع متعصبانه احساسی بی‌ربط از شاهزاده روی می آورند و بدین صورت فرصت نقد با ستایش پرستش‌گونه شاهزاده از سوی سیروس‌پرستان عوض میشود و هدر می رود.

اما دلیل سوم و پنهان شاهزاده برای اینگونه مصاحبه ها که در اکثریت آنها، به تاریخ پادشاهی پهلوی و شاهنشاه آریامهر هم حمله می شود و اتفاقن و عامدانه با جواب درخوری هم مواجه نمی شوند این است که شاهزاده که از پادشاهی کینه دارد و به آن ربل است، می تواند به این ترتیب ضمن گرفتن موضع مظلوم، به تخریب و تهمت زدن به پادشاهی پهلوی دست بزند بی آنکه طرفداران خود را از دست دهد.

شاهزاده در واقع با شرکت در این گفتگوهایی که به پادشاهی پهلوی حمله می کنند، آنچه خود دوست دارد بگوید، از زبان گفتگو‌کننده می شنود و پاسخی نمی دهد و بدین ترتیب، هم با تحقیر شخصی، حس سرخوشی می گیرد، هم با مظلوم نمایی در برابر طرفدارانش ژست «بزرگواری» می گیرد و هم توانسته است، غیر مستقیم به پادشاهی حمله کند!

Diba


@AmirTaheri4