سپاه پاسداران انقلاب اسلامی چندین روستای نزدیک مرز ایران با عراق را بمباران کرده است. سخنگو می‌گوید اهداف "دشمنان مسلح" مستقر در داخل خاک عراق بوده‌اند. به نظر می‌رسد حملات جمهوری اسلامی با حملات ارتش ترکیه علیه مواضع شورشیان کُرد در عراق همزمان شده است.

@AmirTaheri4

تصمیم رسمی رسانه‌های تهران مبنی بر تسریع در اعطای تابعیت به محقق افغان، نجیب مایل هروی. وی ۴۰ سال در ایران زندگی کرده است و طبق قانون زمان شاه می‌توانست دهه‌ها پیش تابعیت خود را بدست آورد. در مورد ۱.۲ میلیون افغانی دیگر بدون تابعیت در ایران چطور؟

@AmirTaheri4

دستیار اول روحانی، جهانگیریگی ادعا می‌کند که مردم از رژیم راضی هستند زیرا "اگرچه زندگی دشوار است، ولی اگر ما آنجا(ایران) نبودیم، ممکن بود اوضاع بدتر شود."
منطق کنجکاو!
همچنین می‌توان گفت "زندگی به این سختی نبوده است و شاید اوضاع بدون شما بهتر می‌شد!"

@AmirTaheri4

‏با رودر رو شدن خطرناک چین و هند در لاداخ، پاکستان از ساقط کردن یک پهباد هندی در رخچیکی در منطقه مورد منازعه کشمیر خبر داد.
شاید بعد از اینکه چینی‌ها تلفات سنگینی متحمل شدند، متحد پاکستانی آنها سعی دارد توجه‌ها را منحرف کند و از فشار بر پکن بکاهد.

@AmirTaheri4

‏خامنه‌ای فرمانده مرزبانی به نام سردار احمد گودرزی را اخراج کرد.
قصور در حفاظت از مرزهای پاکستان و عراق از دلایل این تصمیم ذکر شده است.
حفاظت از مرز افغانستان قبلا از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به ارتش واگذار شده بود.

@AmirTaheri4

‏واحد پول ایران همچنان به سقوط مارپیچی خود ادمه می‌دهد.هر دلار آمریکا به ۱۸۰ هزار ریال رسید.
هنوز مشخص نیست که چه چیزی باعث این روند شده است.
منتقدان می‌گویند دولت در تلاش است باکاهش صادرات نفت، از دلار خود ریال به دست آورد.
برای دولت درآمد دلاری و هزینه ریالی
چه کسی ضرر می‌کند؟ مردم عادی

@AmirTaheri4

‏بانکی پور، عضو مجلس شورای اسلامی، از مطالعه‌ای که نشان دهنده کاهش چشمگیر ازدواج و افزایش طلاق در سراسر ایران است، پرده برداشت.
در تهران برای هر مورد ازدواج، یک طلاق ثبت می‌شود.
او سهل انگاری دولت، دشواری‌های اقتصادی و ناامیدی جوانان از آینده را دلایل این امر می‌داند.

@AmirTaheri4

پس از تأخیر طولانی، سازمان‌ ملل متحد یک گروه از ۲۲ کشور را برای حمایت از #اویغورها، یک ملت مسلمان که تحت سیاست نسل کشی چین قرار دارد، را تشکیل داد. در آن گروه، کشورهایی به اصطلاح جمهوری اسلامی در ایران، افغانستان، پاکستان،سودان و موریتانی وجود نداشت. آخوندهای تهران در مورد جورج فلوید سینه زدند!

@AmirTaheri4

⚡عراق: ترکیه، ایران را به راه غلط می‌کشاند

حمایت‌های خامنه‌ای از ترک‌تازی‌های اردوغان در عراق یک خطای راهبردی است


در حالی که دخالت نظامی ترکیه در عراق گسترش می‌یابد، گمانه زنی پیرامون هدف نهایی آنکارا نیز شدت می‌گیرد. بعضی از ناظران تاکید می‌کنند که هدف نهایی رجب طیب اردوغان، رئیس جمهوری ترکیه، نابودی پایگاه‌های حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک) در عراق ست.
در چند ماه اخیر ترکیه موفق شده است پایگاه‌های سنتی پ‌ک‌ک را در سوریه از صحنه حذف کند. بدین سان، پ ک ک، سازمان چپگرا، که خواستار جدایی مناطق کردنشین ترکیه است، بناچار نیروهای خود را به عراق و در حدی کمتر ایران، انتقال داده است.
مواضع پ‌ک‌ک در ایران نیز به هیچ روی مستحکم نیست. در دو سال گذشته، تهران و آنکارا، علی رغم مواضع متضادشان در سوریه، در زمینه مهار کردهای تجزیه طلب متحد شده‌اند. در همان حال، پ ک ک با ایجاد یک شاخه ایرانی و اجرای چند حمله ایذائی علیه ایران مناسبات بالنسبه خوب خود را با تهران خدشه دار کرده است.
اما آیا می توان پذیرفت که هدف نهایی ترکیه چیزی جز سرکوب پ‌ک‌ک نیست؟ پاسخ برخی ناظران منفی است. آقای اردوغان در چندین سخنرانی اخیر خود از پیمان‌های مونترو و لوزان سخن گفته است -معاهداتی که بر اساس آن ترکیه، پس از سقوط امپراتوری عثمانی، از «حق نظارت» بر بخش مهمی از شمال عراق، بویژه شهرهای نفت خیز موصل و کرکوک برخوردار می‌شود.
بعضی از نزدیکان آقای اردوغان از این نیز فراتر رفته‌اند و از پیمان قصر شیرین نیز سخن گفته‌اند – پیمانی میان ایران و امپراتوری عثمانی امضا شد تا مواضع و منافع دو همسایه را در بین النهرین، عراق امروز، مشخص سازد. بدین سان می‌توان شک داشت که هدف ترکیه از تشدید حملات نظامی‌اش در عراق فراتر از مهار پ ک ک نیست. اگر هدف ترکیه محدود بود به سرکوب پ ک ک، آقای اردوغان می‌توانست با بهره گیری از توافقی که در دوران حکومت صدام حسین بین بغداد و آنکارا امضا شده بود استفاده کند.

 بر اساس آن توافق، ترکیه مجاز بود که نیروهای نظامی خود را در متن «تعقیب داغ» برای سرکوب مخالفان مسلح وارد عراق کند. در دوران حکومت صدام حسین و قبل از روی کار آمدن اردوغان، ترکیه بارها از آن توافق استفاده کرد. اما دخالت‌های اخیر ترکیه در عراق بسیار فراتر از چارچوب توافق مورد بحث است. ترکیه در دو سال گذشته ۱۱ پایگاه نظامی در عراق ایجاد کرده است و با مسلح کردن بیش از ۱۰ هزار رزمجوی ترکمن عراقی یک میلیشیای محلی را سازمان داده است. بیش از دو هزار نظامی ترک کادر آموزشی و فرماندهی این میلیشیا را تامین می‌کنند. بدین سان می‌توان گفت که ترکیه از الگویی که جمهوری اسلامی برای دخالت در عراق بکار برده است، الهام می‌گیرد. جمهوری اسلامی دارای میلیشیای شیعی عراقی است و ترکیه نیز میلیشیای ترکمن سنی عراقی را سازمان می‌دهد.
در دو سال گذشته، پ ک ک ، با عقب نشینی اجباری از سوریه، خود را در منطقه‌ای بالنسبه وسیع در شمال عراق بین کوه‌های قندیل و کوه سنجر مستقر کرده است و بدین سان تخته پرش تازه‌ای برای حمله به داخل ترکیه به دست آورده است. پ ک ک برای تثبیت موقعیت جدید خود بعضی اقوام مقیم در این منطقه را «پاکسازی» کرده است. ترکمن‌ها، آشوریان و یزیدیان از روستاها و شهرهای نیاکانی خود بیرون رانده شده‌اند. در عوض، آوارگان کرد از ترکیه و سوریه به منطقه اشغالی پ‌ک‌ک روی آورده‌اند تا ترکیب قومی این بخش از شمال عراق را دگرگون سازند.
چیدمان کنونی نیروهای داخلی و خارجی تهدیدی برای ادامه موجودیت عراق به عنوان یک ملت-دولت کلاسیک به شمار می‌رود. به نظر می‌رسد که اردوغان می‌خواهد در نقش حامی و سرپرست اقلیت عرب سنی در عراق ظاهر شود -اقلیتی که همواره به شدت ضد کرد بوده است و اکراد را عامل اصلی همه مشقات عراق به شمار می‌آورد. بازکردن چتر حمایت ترکیه، می‌تواند در جهت جدایی چهار استان سنی- عرب عراق تلقی شود.
از سوی دیگر ترکیه مناسبات نزدیکی با اقلیم خودمختار کردستان عراق دارد و احتمالا ادامه زندگی دولت اربیل را تضمین خواهد کرد.
در این میان، پرسش مهمی که می‌ماند نقش ایران است. آیا جمهوری اسلامی، آن طور که بعضی برنامه ریزان فرابردی در تهران می‌خواهند، در پی تجزیه ۹ ایالت شیعه عراق خواهد بود؟ تا آنجا که می‌توان حدس زد، رهبری تهران هنوز امیدوار است که با حفظ عراق به عنوان یک ملت-دولت واحد خود را در نقش حامی دولت بغداد قرار دهد و بدین سان تجزیه عراق را نخواهد پذیرفت.
اما، اگر این حدس ما درست باشد، باید پرسید: پس چرا تهران با حمایت از سیاست ماجراجویانه اردوغان، عملا به طرح تجزیه عراق کمک می‌کند؟
البته، یک علت این سیاست متضاد تهران سردرگمی رهبران جمهوری اسلامی است. از آنجا که آنان همواره اسیر ایدئولوژی خاص خود هستند، به سختی می‌توانند ایران را به عنوان یک ملت-دولت وارد صحنه کنند.

@AmirTaheri4
 

‏هیئت ریسه آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای قطعنامه‌ای علیه جمهوری اسلامی ایران برای نقض برجام صادر کرد.
۲۵ کشور از همه قاره‌ها به آن رای دادند.
فقط چین و روسیه به آن رای ندادند.
انزوای جمهوری اسلامی بیشتر شد.

@AmirTaheri4

‏دوگانگی روسیه بعد از قطعنامه آژانس که از طرف اروپا حمایت می‌شود، با سرزنش کردن ایران به خاطر نقض توافق هسته‌ای، آشکارتر شد.
میکایئل اولانوف به قطعنامه رای مخالف داد اما بلافاصله خواستار این شد که تهران به طور کامل خواسته‌های آژانس را برآورده کند.
یه همچین دوستانی!

@AmirTaheri4

‏روحانی امیدوار بود برای فاجعه‌ای به نام "توافق هسته‌ای" که او آن را "بزرگترین پیروزی دیپلماتیک در تاریخ اسلام" نامیده بود، جایزه نوبل دریافت کند.
حالا سخنگوی او می‌گوید: اگرچه شرایط فاجعه باری است اما بدون ما ۱۰۰ برابر بدتر می‌شد"
جایزه چوتزپا ( پررویی و بی حیایی) چطور است؟

@AmirTaheri4

‏من مخالف برجام بودم زیرا آن یک معامل کثیف بین اوباما با آخوندها بود که به کمک روحانی و پسران نیویورکی انجام شد و حقوق ملت ایران را به بیشرمانه‌ترین حالت ممکن زیرپا می‌گذاشت.
اگر روحانی و ظریف ذره‌ای شهامت داشتند، حداقل اکنون اشتباه خود را می‌پذیرفتند.

@AmirTaheri4

‏آخوندها از امیراسداللهی خلبان سابق ماهان، بخاطر افشای اینکه هواپیماهایی را در کنار قاسم سلیمانی هدایت می‌کرد که "بار ممنوعه" به سمت سوریه و لبنان قاچاق می‌کردند عصبانی هستند.
ماهان ایر با پول سپاه قدس تاسیس شد.
آیا "سرباز بزرگ اسلام" قاچاقچی‌ای پیش پا افتاده بود؟

@AmirTaheri4

با شروع مذاکرات ایالات متحده و عراق در مورد روابط آینده، به یاد داشته باشید که دموکراسی عراق هنوز شکننده است ایالات متحده به مدت ۶ دهه در كنار ژاپن و آلمان فدرال پس از جنگ ایستاد تا اینكه به عنوان دموكراسی‌های صنعتی مدرن به طور كامل تأسیس شوند. دستیابی به همین هدف در عراق نمی‌تواند به همان سرعت ساخت برج ترامپ باشد.

@AmirTaheri4

⚡عراق: ترکیه، ایران را به راه غلط می‌کشاند

حمایت‌های خامنه‌ای از ترک‌تازی‌های اردوغان در عراق یک خطای راهبردی است


در حالی که دخالت نظامی ترکیه در عراق گسترش می‌یابد، گمانه زنی پیرامون هدف نهایی آنکارا نیز شدت می‌گیرد. بعضی از ناظران تاکید می‌کنند که هدف نهایی رجب طیب اردوغان، رئیس جمهوری ترکیه، نابودی پایگاه‌های حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک) در عراق ست.
در چند ماه اخیر ترکیه موفق شده است پایگاه‌های سنتی پ‌ک‌ک را در سوریه از صحنه حذف کند. بدین سان، پ ک ک، سازمان چپگرا، که خواستار جدایی مناطق کردنشین ترکیه است، بناچار نیروهای خود را به عراق و در حدی کمتر ایران، انتقال داده است.
مواضع پ‌ک‌ک در ایران نیز به هیچ روی مستحکم نیست. در دو سال گذشته، تهران و آنکارا، علی رغم مواضع متضادشان در سوریه، در زمینه مهار کردهای تجزیه طلب متحد شده‌اند. در همان حال، پ ک ک با ایجاد یک شاخه ایرانی و اجرای چند حمله ایذائی علیه ایران مناسبات بالنسبه خوب خود را با تهران خدشه دار کرده است.
اما آیا می توان پذیرفت که هدف نهایی ترکیه چیزی جز سرکوب پ‌ک‌ک نیست؟ پاسخ برخی ناظران منفی است. آقای اردوغان در چندین سخنرانی اخیر خود از پیمان‌های مونترو و لوزان سخن گفته است -معاهداتی که بر اساس آن ترکیه، پس از سقوط امپراتوری عثمانی، از «حق نظارت» بر بخش مهمی از شمال عراق، بویژه شهرهای نفت خیز موصل و کرکوک برخوردار می‌شود.
بعضی از نزدیکان آقای اردوغان از این نیز فراتر رفته‌اند و از پیمان قصر شیرین نیز سخن گفته‌اند – پیمانی میان ایران و امپراتوری عثمانی امضا شد تا مواضع و منافع دو همسایه را در بین النهرین، عراق امروز، مشخص سازد. بدین سان می‌توان شک داشت که هدف ترکیه از تشدید حملات نظامی‌اش در عراق فراتر از مهار پ ک ک نیست. اگر هدف ترکیه محدود بود به سرکوب پ ک ک، آقای اردوغان می‌توانست با بهره گیری از توافقی که در دوران حکومت صدام حسین بین بغداد و آنکارا امضا شده بود استفاده کند.

 بر اساس آن توافق، ترکیه مجاز بود که نیروهای نظامی خود را در متن «تعقیب داغ» برای سرکوب مخالفان مسلح وارد عراق کند. در دوران حکومت صدام حسین و قبل از روی کار آمدن اردوغان، ترکیه بارها از آن توافق استفاده کرد. اما دخالت‌های اخیر ترکیه در عراق بسیار فراتر از چارچوب توافق مورد بحث است. ترکیه در دو سال گذشته ۱۱ پایگاه نظامی در عراق ایجاد کرده است و با مسلح کردن بیش از ۱۰ هزار رزمجوی ترکمن عراقی یک میلیشیای محلی را سازمان داده است. بیش از دو هزار نظامی ترک کادر آموزشی و فرماندهی این میلیشیا را تامین می‌کنند. بدین سان می‌توان گفت که ترکیه از الگویی که جمهوری اسلامی برای دخالت در عراق بکار برده است، الهام می‌گیرد. جمهوری اسلامی دارای میلیشیای شیعی عراقی است و ترکیه نیز میلیشیای ترکمن سنی عراقی را سازمان می‌دهد.
در دو سال گذشته، پ ک ک ، با عقب نشینی اجباری از سوریه، خود را در منطقه‌ای بالنسبه وسیع در شمال عراق بین کوه‌های قندیل و کوه سنجر مستقر کرده است و بدین سان تخته پرش تازه‌ای برای حمله به داخل ترکیه به دست آورده است. پ ک ک برای تثبیت موقعیت جدید خود بعضی اقوام مقیم در این منطقه را «پاکسازی» کرده است. ترکمن‌ها، آشوریان و یزیدیان از روستاها و شهرهای نیاکانی خود بیرون رانده شده‌اند. در عوض، آوارگان کرد از ترکیه و سوریه به منطقه اشغالی پ‌ک‌ک روی آورده‌اند تا ترکیب قومی این بخش از شمال عراق را دگرگون سازند.
چیدمان کنونی نیروهای داخلی و خارجی تهدیدی برای ادامه موجودیت عراق به عنوان یک ملت-دولت کلاسیک به شمار می‌رود. به نظر می‌رسد که اردوغان می‌خواهد در نقش حامی و سرپرست اقلیت عرب سنی در عراق ظاهر شود -اقلیتی که همواره به شدت ضد کرد بوده است و اکراد را عامل اصلی همه مشقات عراق به شمار می‌آورد. بازکردن چتر حمایت ترکیه، می‌تواند در جهت جدایی چهار استان سنی- عرب عراق تلقی شود.
از سوی دیگر ترکیه مناسبات نزدیکی با اقلیم خودمختار کردستان عراق دارد و احتمالا ادامه زندگی دولت اربیل را تضمین خواهد کرد.
در این میان، پرسش مهمی که می‌ماند نقش ایران است. آیا جمهوری اسلامی، آن طور که بعضی برنامه ریزان فرابردی در تهران می‌خواهند، در پی تجزیه ۹ ایالت شیعه عراق خواهد بود؟ تا آنجا که می‌توان حدس زد، رهبری تهران هنوز امیدوار است که با حفظ عراق به عنوان یک ملت-دولت واحد خود را در نقش حامی دولت بغداد قرار دهد و بدین سان تجزیه عراق را نخواهد پذیرفت.
اما، اگر این حدس ما درست باشد، باید پرسید: پس چرا تهران با حمایت از سیاست ماجراجویانه اردوغان، عملا به طرح تجزیه عراق کمک می‌کند؟
البته، یک علت این سیاست متضاد تهران سردرگمی رهبران جمهوری اسلامی است. از آنجا که آنان همواره اسیر ایدئولوژی خاص خود هستند، به سختی می‌توانند ایران را به عنوان یک ملت-دولت وارد صحنه کنند.

@AmirTaheri4
 

"مسئله مهم اینه که جنسی را که به مردم عرضه می‌کنیم روشن و مشخص باشد.
من امیر طاهری هستم بنده طاغوتیم
اگر همه را بخواهم راضی‌کنم هیچکس از من راضی نخواهد بود
اگر همه رفتید زیر یک چتر که نمی‌دانید چی هست راه را برای استبداد باز کرده‌اید"

#جاویدشاه

Venus 👑

@TwitterMamnoe

امیر طاهری: «ملت-دولتها» ؛ زایشی دوباره

برگردان فارسی تحلیلی با عنوان زیر:
Return of Nation-States Need Not be a Threat


در طول سه-چهار دهه گذشته، فراملی‌گرایی یا جهان‌گرایی جایگزین سیاستِ ملی-گرایی شده است. در جهان‌گرایی، ملت-دولت ها به دنبال منافع خاص و مشترک هستند. اما آیا با توجه به اتفاقات چند ماه گذشته و علایم و نشانه‌هایی که بسیاری به ناکارآمدی این باورِ سیاسی اشاره می کنند؛ باز هم می تواند این گفتمان و باورِ سیاسی را ادامه داد یا باید طرحی نو در انداخت؟...
#ملت_دولت
#تحلیل_سیاسی
#امیر_طاهری
@Unikador

@AmirTaheri4

‏دریاسالار تنگسیری فرمانده نیروی دریایی سپاه، امروز: به دستور رهبری، سپاه برنامه برای دائمی کردن پایگاه‌های نیروی دریایی، برای ادامه حضور در اقیانوس هند را تکمیل می‌کند.
(قرار است دو نقطه در عمان مورد استفاده قرار گیرد: راسیوت در ظوفار و صور در شمال مسقط. هر دو در دریای عرب)

@AmirTaheri4

‏رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا، جوزف بورل، در حال "مذاکرات فوری" با چین، برای زنده نگه داشتن توافق هسته‌ای ایران است.
"توافق هسته‌ای" درگذشت و اتحادیه اروپا هم همین‌ اواخر‌ میخ بر تابوت آن زده است.
بورل، باید چین را درگیر مسئله جدی خودش می‌کرد: سرکوب‌ها در هنگ کنگ، نسل کشی ایغورها و محدودیت سلاح های استراتژیک.

@AmirTaheri4