پادکست| بازگشت به ایرانِ بدون جمهوری اسلامی؛ تحلیلی از امیر طاهری، روزنامه‌نگار ارشد
امیر طاهری،روزنامه نگار ارشد، در جدیدترین یادداشت خود تحت عنوان «تبعید،بازگشت و زیر و بم های تاریخ» که در تحریریه ایندیپندنت فارسی منتشر شده است،نوشت:«در هفته های اخیر در یک سلسه دیدارهای دوستانه با هم میهنانم در لندن،پاریس و ژنو،این پرسش پایان بخش گفت و شنودهای ما بوده است،کی برمیگردیم.»

این روزنامه نگار ارشد ایرانی،با بیان خاطرات دوران سخت دوری از وطن در بخش دیگری از یادداشت خود آورده است:«پس از خروج از ایران من زندگی خود را طوری ترتیب داده بودم،که بیش از یک هفته در یک شهر نباشم تا این تصور شکل بگیرد که در حال سفر هستم و سرانجام به ایران باز خواهم گشت.»

فایل صوتی
@AmirTaheri4

انتخابات اسلامی: خبری از کروبیان نیست
‏آنچه «انتخابات» خوانده می‌شود در مرحله افکندن یک تکه کاغذ در یک صندوق خلاصه نمی‌شود، بلکه روندی است که در مراحل گوناگون شکل می‌گیرد. با بررسی این مراحل می‌توان نتیجه گرفت که چرا نباید سیاهی لشکر این نمایش باشیم.
‏مجلس با خواندن روزنامه‌ها یا گوش دادن به رادیو دولتی از اعدام‌های دسته جمعی کشتار در نقده و کشتار در ترکمن صحرا با خبر شد. در طی ۸ سال جنگ با عراق، مجلس هرگز مورد مشورت قرار نگرفت. قطعنامه ننگین ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل را فقط آقای خمینی رد کرد، و سپس فقط آقای خمینی پذیرفت.
✍️ امیر طاهری

@AmirTaheri4

انتخابات اسلامی: خبری از کروبیان نیست
‏آنچه «انتخابات» خوانده می‌شود در مرحله افکندن یک تکه کاغذ در یک صندوق خلاصه نمی‌شود، بلکه روندی است که در مراحل گوناگون شکل می‌گیرد. با بررسی این مراحل می‌توان نتیجه گرفت که چرا نباید سیاهی لشکر این نمایش باشیم.
‏مجلس با خواندن روزنامه‌ها یا گوش دادن به رادیو دولتی از اعدام‌های دسته جمعی کشتار در نقده و کشتار در ترکمن صحرا با خبر شد. در طی ۸ سال جنگ با عراق، مجلس هرگز مورد مشورت قرار نگرفت. قطعنامه ننگین ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل را فقط آقای خمینی رد کرد، و سپس فقط آقای خمینی پذیرفت.
✍️ امیر طاهری

فایل صوتی

@AmirTaheri4

‏میگویند آریامهر محمدرضا شاه پهلوی به ایران بازنگشت، خیر، این جمله صحیح نیست، ایشان به ایران بازگشتند. بشنویم تفسیر دکتر امیر طاهری را در این باره:

‎
‎
‎@AmirTaheri4

‏پس از «پیامهای دوستانه» از سوی پکن، دو جمهوری اسلامی در ‎#ایران و پاکستان توافق کردند که حملات پهپادی،موشکی و هوایی اخیر علیه یکدیگر را کنار بگذارند
هر دو نیاز به حمایت چین دارند
‎#چین نگران است که تنش ممکن است به پروژه ۵۰میلیارد دلاری این کشور برای پایگاهی در ‎#پاکستان آسیب برساند

@AmirTaheri4

‏مراسم شب شعر،در حمایت از حماس و غزه پایان یافت.
رسانه های رژیم اسلامی حتی آن قصیده ۳۳ بیتی حماسی در آغاز مراسم را ضربه سنگین رهبر عالیقدر بر پیکر دشمن ‎#صهیونیستی توصیف کردند.
آیا "اشعار حماسی" گرسنگی، کمبود دارو و لرزیدن در سرمای بدون پناهگاه در غزه را تسکین می دهد؟

@AmirTaheri4

سرمقاله امروز سپاه در فارس نیوز: کمپینی که جمهوری اسلامی از طریق #انصارالله یمن در #دریای سرخ علیه صهیونیسم و شیطان بزرگ آمریکایی به راه می اندازد برای آمریکایی ها بسیار پیچیده است.
تاکنون ۵۰ میلیارد دلار خسارت به رژیم صهیونیستی وارد کرده است.
و قیمت نفت ۵ دلار در هر بشکه افزایش داد که درآمد نفتی ما را افزایش داد. انصارالله (یعنی #حوثی ها) نیز ساکنان بندر صهیونیستی #ایلات را مجبور به فرار کرد.
جبهه مقاومت قبلاً با تخریب پالایشگاه آرامکو عربستان و مرکز تجاری اصلی # ابوظبی قدرت خود را نشان داده بود.

@AmirTaheri4

‏تهران کشته شدن ۵ افسر ‎#سپاه_قدس که به نظر می‌رسد در حمله موشکی اسرائیل به ساختمان آپارتمانی مجلل در دمشق باشد، تایید کرد.
کشته‌شدگان شامل سردارر صادقی (ملقب به حاج صادق) و معاون او، سردار محرمی بودند.
آنها مأموریت داشتند تا شرایط دیدار فرمانده سپاه قدس سردار قاآنی را آماده کنند.

@AmirTaheri4

‏اعزام هیئت روحانی ۵۰ نفره جمهوری اسلامی به ‎#نیجر برای آموزش مبلغان شیعه
تهران از رژیم جدید نظامی ضدغربی در نیامی استقبال می‌کند و از حکومت نظامی طرفدار روسیه خواسته است که پس از اخراج نیروهای فرانسوی، مأموران نظامی آمریکا را «اخراج» کرده و به «جبهه مقاومت» بپیوندد.

@AmirTaheri4

‏خطاب «رهبر» خامنه‌ای به ائمه جمعه سراسر ایران در کنفرانس زوم:
«ما می‌توانیم دست ‎#الله را در آنچه در ‎#غزه می‌گذرد تشخیص دهیم. مردم غزه تمام جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهند و دارند به قهرمان تبدیل می‌شوند. آنها پیام مقاومت ما را پذیرفته‌اند.»
‏او درباره چه صحبت می‌کند؟
دست خدا؟
منظورش اینه که خدا جنگ طلبه؟
آیا زنان و کودکان غزه آرزو داشتند هزاران نفر زیر بمب یا از گرسنگی بمیرند تا شما آنها را قهرمان بنامید درحالیکه مردان و رهبران مسلح ‎#حماس در سوراخها یا هتلهای مجلل خارج از کشور پنهان شده بودند؟
‏(خامنه‌ای اخیراً گفته که خداوند از زبان او مانند عروسک سخنگو صحبت کرد.
من شک دارم که خداوند به او گفته باشد:
خون بچه‌ها باید ریخته شود
برای جبران گناه پدران.
پیام مقاومت؟
یک شوخی زشت از کسی که میبیند سردارانش مثل اردکهای نشسته کشته می‌شوند و پوزخند میزنند)

@AmirTaheri4

‏بنا بر اظهار منابع موثق تمامی 11 نفر از جمله 4 کودک که در روستای سراوان در اثر حمله پاکستان کشته شدند، اتباع ‎#بلوچ-ایرانی بوده و نه «شهروند خارجی» انطور که دولت در تهران ادعا می کند
نفی هویت قربانیان تجاوز برای نجات چهره آخوندها شرم آور است.

@AmirTaheri4

‏سردار ‎#قاآنی، فرمانده ‎#سپاه_قدس، سفرش به دمشق را برای گفتگو درباره تصمیم سوریه برای توقف انتقال تسلیحات از سوی ایران به لبنان از طریق فرودگاه دمشق، «دوباره زمانبندی کرد».
سوریه در ۲ماه گذشته ۴بار فرودگاه را به دلیل حملات اسرائیل برای مختل کردن ارسال تسلیحات به حزب‌الله، تعطیل کرد
‏«رهبر» آیت‌الله خامنه‌ای از تصمیم سوریه در زمانی ناراضی است که او تلاش می‌کند تا زرادخانه حزب‌الله را برای درگیری احتمالی با اسرائیل تقویت کند یا حداقل هزینه حمله اسرائیل به پایگاه‌های تهران در جنوب لبنان را افزایش دهد.
مشخص نیست سردار قاآنی چه زمانی
‏ممکن است بتواند سفر کند.
او بسیار محتاط است زیرا ۲ اسلاف او به عنوان فرمانده سپاه قدس سردار نورعلی شوشتری و سردار قاسم سلیمانی هنگام سفر به میدانهای عملیات ترور شدند.
قاآنی به عنوان فرمانده سوم سپاه قدس، امنیت مقر تهران را به ریسک‌های میدانی ترجیح می‌دهد.

@AmirTaheri4

امیر طاهری | جمهوری اسلامی، گُنده‌لاتی در کوچه‌های خلوت
موشِ سَربِه زیر و بی‌عُرضه، عروس خجالتی، جادوگر شهر اوز، تغییر جهت از تراژدی به لودگی، سکه‌ی یک پول شدن، آویزانِ بی‌مقدار، با صدای بلند واق واق کردن و پنهان شدن؛ اینها تنها چند ترکیب واژه و توصیفی است که استاد امیر طاهری، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر ارشد بین‌المللی در یکی از جدید‌ترین مقالات خود در خصوص علی خامنه‌ای و رژیم خمینیستی در تهران به‌کار برده است. مقاله‌ای با عنوان اصلی زیر در نشریه چند زبانه شرق‌الاوسط:

Talk Big but Wave a Small Stick

#امیر_طاهری
#تحلیل_سیاسی
@unikador

===================
#ایران
#یونیکا
#خبر_یونیکا

@AmirTaheri4

امیر طاهری | جمهوری اسلامی، گُنده‌لاتی در کوچه‌های خلوت
موشِ سَربِه زیر و بی‌عُرضه، عروس خجالتی، جادوگر شهر اوز، تغییر جهت از تراژدی به لودگی، سکه‌ی یک پول شدن، آویزانِ بی‌مقدار، با صدای بلند واق واق کردن و پنهان شدن؛ اینها تنها چند ترکیب واژه و توصیفی است که استاد امیر طاهری، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر ارشد بین‌المللی در یکی از جدید‌ترین مقالات خود در خصوص علی خامنه‌ای و رژیم خمینیستی در تهران به‌کار برده است. مقاله‌ای با عنوان اصلی زیر در نشریه چند زبانه شرق‌الاوسط:

Talk Big but Wave a Small Stick

فایل صوتی

@AmirTaheri4

تبعید، بازگشت و زیر و بم‌های تاریخ
ایران اکنون جامعه‌ای است که بازنگری به تاریخ معاصر خود را ضرورت ملی می‌داند
امیر طاهری جمعه ۱۹ خرداد ۱۴۰۲ برابر با ۹ ژوئن ۲۰۲۳ ۱۶:۱۵
«کی برمی‌گردیم؟» در هفته‌های اخیر در یک سلسله دیدارهای دوستانه با هم‌میهنانم در لندن،‌ پاریس و ژنو این پرسش پایان‌بخش گفت‌وشنودهای ما بوده است. «کی برمی‌گردیم؟» با گردروبی از خاطرات، مرا به یاد دیدار دیگری در سال ۱۳۵۸ در نیویورک انداخت؛ دیداری که در آن تلخی‌های دوران تبعید و امید به بازگشت به وطن از دیدگاه‌های گوناگون مطرح شد.

آن دیدار را فریدون هویدا در آخرین سفیر محمدرضا شاه در سازمان ملل متحد، در منزل ییلاقی خود در لانگ آیلند ترتیب داده بود. یکی از مهمانان ناهار ماریا، دختر گاری کوپر هنرپیشه نامدار هالیوود بود که از دوستان نزدیک گیزلا، همسر فریدون هویدا، به شمار می‌رفت. دو مهمان دیگر طالب شبیب وزیر خارجه اسبق عراق و همسر آلبانی‌الاصلش بودند. اما مهمانی که بحث را کوک کرد، ارژیبت ناگی، دختر ایمره ناگی، نخست‌وزیر سال‌های ۱۹۵۰ میلادی مجارستان و همسرش هم بودند.

ارژیبت که نویسنده و مترجم سرشناسی بود سر بحث را اینطور باز کرد: «من در دوران کودکی با پرشیا (ایران) از طریق یک کتاب تصویری آشنا شدم و همیشه آرزو داشتم که روزی بتوانم گل‌های شیراز و اصفهان را ببینم.»

ماریا کوپر وارد بحث شد تا پز بدهد که او همراه با مادر و پدرش در سال ۱۹۶۰ به ایران سفر کرده بودند؛ سفری که آخرین سفر گاری کوپر بود.

طالب شبیب این طور به بحث پیوست: «من فکر نمی‌کنم هیچ وقت بتوانم به عراق برگردم. آنان اکنون در قدرت‌اند و مرا خواهند کشت. آنانی که ممکن است بعد از اینان به قدرت برسند نیز مرا خواهند کشت.»

هم فریدون هویدا و هم همسرش از «احساسات متضاد» سخن گفتند. از یک سو هر دو که بیشترین سال‌های زندگی خود را بیرون از ایران گذرانده بودند، از «نیاز دردآمیز»شان به بازگشت به ایران از یک سو و «دلزدگی عمیق» از آنچه جریان خمینی‌گرا در ایران به راه انداخته بود، یاد کردند. فریدون که داغدار برادرش امیر عباس هویدا، نخست‌وزیر، بود گفت: «آرزوی من این است که مردم ایران روزی قدر برادرم را بدانند.»

ارژیبت اما مطمئن بود که هرگز نخواهد توانست به مجارستان بازگردد. او از «خواب‌های هراس‌انگیز» خود گفت: ورود تانک‌‌های شوروی به بوداپست، کشتار بیش از سه هزار میهن‌پرست مجار، بازداشت شبانه ایمره ناگی و انتقال او به زندانی در رومانی و سرانجام اعدام و به خاک سپردن او در گوری بی‌نام و نشان.

ناگی نخستین رهبر کمونیست اروپای خاوری بود که با برافراشتن پرچم قیام علیه امپراتوری بلشویکی، شورشی را که چند سال پیش لهستانی‌ها آغاز کرده بودند به مرحله‌ای جدید هدایت کرد. اعدام او شعله‌های شورش ضد کمونیستی را خاموش نکرد. «بهار پراگ» و سرانجام فرو ریختن دیوار برلین را که مقدمه سقوط امپراتوری بلشویک بودند، می‌توان ادامه نبردی دانست که ایمره ناگی آغاز کرد.

توصیه ارژیبت به ما این بود که فکر بازگشت را کنار بگذاریم و به ساختن یک زندگی تازه در آمریکا «سرزمین فرصت‌های طلایی» بپردازیم.

او گفت: «من و شوهرم به توصیه پدرم دختر خردسالمان کاتلین را برداشتیم و شبانه به اتریش گریختیم. در اتریش و پس از آن در آمریکا روزی نمی‌گذشت که نپرسیم: کی بازخواهیم گشت. در نیویورک با دیگر مجاران تبعیدی آشنا شدیم و به اتفاق یک مجارستان کوچک مجازی درست کردیم - مجارستانی که در آن شادی و اندوه دو روی یک سکه بودند.»

او ادامه داد: همسایگان ما از قومیت‌های مختلف خیلی محبت نشان دادند و اندک اندک انگلیسی یادگرفتیم تا روزی که حتی به انگلیسی خواب می‌دیدیم. هسایگان ما با اسم من گرفتاری داشتند و مرا «الیزابت» یا حتی «لیزی» می‌خواندند. دخترمان کاتلین نیز در طی سال‌ها یک دختر آمریکایی شد و دوستانش او را «کاترین» یا «کیتی» صدا می‌‌کردند. آروزی بازگشت به میهن ما را رها نمی‌کرد. اما می‌دانستیم که این آرزو هرگز عملی نخواهد شد. در جمع دیگر مجاران تبعیدی شنیدن «چاردوش» و «چشم‌‌های سیاه» ما را به گریه می‌انداخت. در مهمانی‌ها دوستان آمریکایی‌مان جام شراب را با اصطلاح مجاری به‌سلامتی، «اگی شی گیره» (Egészségére) به جای «چیرز» (Cheers) انگلیسی برمی‌داشتند و اشک ما را در می‌آوردند. اگی شی گیره! اما بوداپست را هرگز نخواهی دید!

بیشتر بخوانید

مرگ یک روشنفکر و خطرات آشنایی ناگهانی با غرب

ایران و سونامی کلیشه‌های مبتذل

ایران و شیطان بزرگ: داستان یک عشق خیالی
هجوم نیروهای پیمان ورشو به مجارستان واقعه‌ای بود که به سادگی نمی‌شد از یاد برد.

@AmirTaheri4

بیش از ۲۰۰ هزار سرباز، به فرماندهی ژنرال‌‌های روس، یک نبرد چهار روزه با غیرنظامیان مجار، کشتار قیام‌کنندگان، سوزاندن دفاتر روزنامه‌ها، بازداشت بیش از ۱۰ هزار مظنون، هفته‌ها انزوای کامل شهر با سیم خاردار و زره‌پوش‌ها کابوسی ساخته بودند که رویای بازگشت به روزهای پیش از نوامبر ۱۹۵۶ میلادی را زیر بهمنی از ترس و نفرت دفن می‌کرد.

نام ایمره ناگی، که هفته گذشته سالگرد اعدام او بود، برای بیش از یک ربع قرن در کشور خود ممنوع بود. او کسی بود که با عرضه برنامه‌ای زیر عنوان «راه نو» کوشید تا رژیم کمونیست مجارستان را اندک اندک به یک رژیم سوسیال دمکرات با الهام از الگوی سوسیال دمکراسی در آلمان فدرال مبدل کند. او اسیر تخیلی شد که بسیاری از «اصلاح‌طلبان» یا حتی «اصلاحگران» در نظام‌های استبدادی را به گمراهی و سرانجام مرگ یا حداقل تبعید ابدی کشانده است.

او خواستار خروج مجارستان از پیمان ورشو و اعلام بی‌طرفی بود و هرگز تصور نمی‌کرد که شوروی به رهبری نیکیتا خروشچف، مردی که جنایات استالین را محکوم کرده بود، تانک‌های خود را برای «دفاع از سوسیالیسم» به‌کارگیرد.

ناگی یک خطای تحلیلی دیگر نیز داشت: این تصور که «جهان آزاد» به رهبری ایالات متحده، اجازه نخواهد داد که قیام استقلال‌طلبانه یک ملت در قلب اروپا با آمیزه‌ای از آتش و آهن سرکوب شود. او نمی‌دانست که روزنامه‌های آمریکا سرمقاله‌های خود را به تحسین از «قیام دلیرانه» مجارستان اختصاص خواهند داد و سناتورهای آمریکایی با نطق‌های غرا از «قهرمانان بوداپست» سخن خواهند گفت، اما ایالات متحده، ابرقدرت پرچمدار «دمکراسی» و «آزادی» کم‌ترین اقدامی برای کمک به جنبش دمکراتیک مجارستان نخواهد کرد.

برگردیم به گفته‌های ارژیبت ناگی: «ما یک مجارستان کوچک مجازی در آمریکا درست کردیم که در آن اشعار شاندور پتوفی را می‌خواندیم و به موسیقی بلا بارتوک، فرانتس لیست و زولتان کودای گوش می‌دادیم. گاه به زیارت مزار بارتوک که در تبعید، در نیویورک مرده بود، می‌رفتیم. با گذشت سال‌ها مجارستان خیالی ما جای مجارستان واقعی را می‌گرفت.»

خوب می‌توانید تصور کنید که این سخنان یأس‌آمیز برای فریدون هویدا و من بسیار دردانگیز بود. پس از خروج از ایران من زندگی‌ام را طوری ترتیب داده بودم که هرگز بیش از چند هفته در یک شهر نباشم تا این تصور شکل بگیرد که در حال سفر هستم و سرانجام به ایران بازخواهم گشت. پاریس، لندن، نیویورک، برلین و ژنو میزبانان موقت من بودند. در همان حال کار به عنوان روزنامه‌نگار این فرصت را می‌داد که به کشورهای گوناگون سفر کنم: ژاپن، کره جنوبی، چین، تایلند، مالزی، اندونزی، هند، بنگلادش، برزیل، آرژانتین، اوروگوئه، مکزیک، کانادا و ...

دو سال کار در مجله «ژون افریک» درهای قاره سیاه را نیز به رویم گشود. در ۱۰ سالی که پس از آن نهار غم‌انگیز در لانگ آیلند گذشت، به ۸۲ کشور سفر کردم با این احساس که یک مسافر ایرانی هستم در راه بازگشت به میهن. بی‌آنکه بدانم، این اطمینان در من شکل گرفت که اگر برای بازگشت به میهن بجنگیم، سرانجام باز‌خواهیم گشت.

واقعه‌ای که کمتر کسی آن را پیش‌بینی می‌کرد، در ۱۹۸۹ میلادی رخ داد: ترک‌های کاخ امپراتوری وسیع‌تر و وسیع‌تر شد و مجارستان سرانجام، یوغ اسارت را از گردن برداشت. با سرعت‌گرفتن رویدادها، گور بی‌نام ونشان امیره ناگی را کشف کردند و او را دوباره در مزاری که شایسته او بود به خاک سپردند. در طی چند ماه این مزار به عنوان نماد مقاومت ملت مجار زیارتگاه میهن‌پرستان شد. ارژیبت به وطن بازگشت. با چشمانی پر از اشک – این بار اشک شادی. او اکنون دختر یک «قهرمان ملی» بود نه فرزند یک «خائن به سوسیالیسم». فریدون و من وقتی خبر بازگشت او به بوداپست را شنیدیم بی‌اختیار گفتیم: اگی شی گیره!

در سال ۱۹۹۲ میلادی در سفری به بوداپست – در جریان کنفرانسی از انستیتیو بین‌المللی مطبوعات، تاجی از گل بر مزار ایمره ناگی گذاشتم با این احساس که تاریخ همواره قابل بازنویسی است. این واقعیت را امروز در ایران خودمان نیز می‌بینم. دیدی که امروز ایرانیان، حتی آنان که سال‌ها پس از ۱۳۵۷ به دنیا آمده‌اند،‌ به محمدرضا شاه و امیرعباس هویدا دارند هیچ شباهتی به تصویر سیاهی که خمینی‌گرایان و متحدان راست و چپ ترسیم ‌کرده‌اند، ندارد.

ایران اکنون جامعه‌ای است که بازنگری به تاریخ معاصر خود را ضرورت ملی می‌داند. از سوی دیگر، این واقعیت که میلیون‌ها ایرانی که در تبعید زندگی موفقی داشته‌اند اما اکنون در آرزوی بازگشت به ایران‌اند، نشان می‌دهد که ایران علی‌رغم دردها و رنج‌های چهار دهه اخیر، هم‌چنان گیرایی خود را حفظ کرده است؛ مادری است که همه فرزندان خود را به خانه می‌خواند با این پیام که: من شما را رها نکرده‌ام، شما نیز مرا رها نکنید!

@AmirTaheri4

‏اسلام آباد از دستگیری یکی از ماموران ‎#سپاه_قدس که گفته می‌شود ترورهایی را در ‎#پاکستان سازماندهی کرده بود، خبر می‌دهد.ااو سید محمد مهدی است و به تیپ زینبیون تحت کنترل تهران پیوسته بود که تحت فرماندهی ایران در سوریه می‌جنگید.
او در سال ۲۰۱۹ برای به پاکستان بازگردانده شد برای ترور
‏یک روحانی برجسته اهل سنت مفتی تقی،و همچنین برای جمهوری‌اسلامی«جاسوسی» کرد.
تیپ زینبیون در سال۲۰۰۷ توسط سردار ‎#قاسم_سلیمانی درگذشته تشکیل و بیش از ۱۴۰۰۰مزدور پاکستانی که برای تهران در سوریه کار میکردند در آن کار گرفته شد
زمانیکه عمران‌خان نخست‌وزیر بود،
‏تهران و اسلام‌آباد درباره طرحی برای بازگشت بیشتر مزدوران پاکستانی به کشورشان بحث کردند.
با سرنگونی ‎#عمران‌خان، این طرح که با مخالفت ارتش پاکستان روبرو و کنار گذاشته شد.
پاکستان می‌گوید ماه گذشته دو «جاسوس» دیگر تهران دستگیر کرده است: رضا جعفری و عابدرضا.

@AmirTaheri4

‏امنیت اسلامی می‌گوید در ۳ هفته گذشته ۱۰ «گروه تروریستی» ‎#داعش در ۷ استان متلاشی شده و انبارهای زیادی اسلحه کشف و ضبط شده است. تروریست‌های زیادی دستگیر شدند.
جزئیاتی ارائه نشده است.

به نظر می‌رسد بر خلاف تبلیغات تهران، ‎#قاسم_سلیمانی درگذشته به طور کامل داعش را محو نکرده است.

@AmirTaheri4

‏امیرعبدالیان وزیر امور خارجه اسلامی: «ما در حال مذاکره برای توافق جدیدی با ‎#روسیه هستیم که ظرف ۳ سال آینده اجرایی می‌شود. ما خواهان آن هستیم که توافق جدید به طور خاص به حاکمیت ملی ایران احترام بگذارد.»

(بیانیه عجیب. به این معنی است که روسیه در حال حاضر حاکمیت ایران را

‏به رسمیت نمی‌شناسد، همانطور که در بیانیه‌هایی که در ۶ ماه گذشته با چندین کشور عربی امضا کرده، نشان داده شده است.
همچنین، چرا ۳ سال صبر کنید تا این موضع‌گیری تغییر کند؟ چرا همین الان نه؟
چرا آخوندها وقتی به خرس بزرگ در شمال می‌رسند اینقدر بزدل هستند؟)

@AmirTaheri4

خوشبختانه الان مطالعه کردن آسان تر است و منابع فوق العاده ای دردسترس است، موافق و مخالف.

بریتانیا، رضا شاه را دشمن شماره یک خودش در خاوره میانه می دانست.


@AmirTaheri4