‌‎#امیر_تتلو، خواننده مشهور رپ، به اتهام «افساد فی الارض» محاکمه می شود که ممکن است به اعدام وی حکم داده شود.
۳ سال پیش، این ستاره پوشیده شده در خالکوبی، نورچشم رژیم ملایان بود و در حمایت از کمپین ریاست جمهوری آیت الله دکتر سید ابراهیم رئیسی، برنامه های رپ اجرا می کرد.

@AmirTaheri4

‏کره شمالی نیز می‌تواند به آخوندها کمک کند تا تکنیک های دروغگویی خود را ارتقا دهند‌
در سال ۱۹۹۸، پیونگ یانگ ادعا کرد که ماهواره کوانگمیونگ را پرتاب کرده است که می‌تواند به تماس های تلفنی در سراسر جهان گوش دهد.
ماهواره بلند نشد و به دریا افتاد.
اما آنها می‌گویند که هنوز کار می‌کند.

@AmirTaheri4

افراد باید بپذیرند:
»» یک کشور به اسم ایران وجود دارد؛
»» در ایران تنها یک ملت زندگی می کند و بنابراین یک ملت-کشور وجود دارد؛
»» این ملت، یک دولت لازم دارد که اداره اش گند.
»» این دولت باید از کجا مشروعیتش را بیاورد؟ دولت باید از طرف همه ملت ایران باشد.
»» بنابراین حق حاکمیت ملی، تمامیت ارضی ایران؛
استقلال ایران که بایستی تصمیم ها در تهران گرفت شود، اعتقاد به آزادی بیان.

اینها به مانند مقرارات بازی هستند. وقتی مقرارات بازی را قبل کردیم، در بقیه موارد می توانیم عقابد مختلف داشته باشیم.


@AmirTaheri4

نسل جدید ایران می خواهد زندگی کند، می خواهد شاد باشد، می خواهد سازنده باشد، می خواهد برقصد، می خواهد آنچه دوست دارد بخواند، لباسی که دوست دارد بپوشد. و اینها مسائل ایدئولوژیک نیستند.
من #امیر_طاهری نسل جدید ایران را تحسین می کنم و ازشون یاد می گیرم.


@AmirTaheri4

‏ماله‌کشان رژیم خمینی‌گرا می‌گویند ‎#توماج_صالحی، ستاره پاپ محکوم به اعدام، هوادار مجاهدین خلق بوده و شایسته حمایت ایرانیان نیست.
با این حال، حتی اگر این موضوع درست باشد، در قانون جزای قبل از خمینی در ایران، مجرمیت ناشی از ارتباط وجود ندارد که همچنان معتبر است.

@AmirTaheri4

‏ملی‌گرایی جعلی

به رسانه‌های خمینی‌گرا دستور کاهش استفاده از جمهوری اسلامی و افزایش استفاده از کلمه ایران داده می‌شود.
خامنه‌ای با صحبت از «ملت سرزنده ایران» به جای «امت اسلامی» روند جدید را باب کرد.
مرکز طب اسلامی به تازگی به مرکز طب ایرانی تغییر نام داد.

@AmirTaheri4

‏خواننده محبوب رپ ‎#سامان_یاسین در زندان منتظر قضات اسلامی است تا به اتهامات نامعلومی محاکمه شود.
اما دلیل اصلی دستگیری او این است: او در مورد بهمن خشم، علیه ظالمان رپ می‌کند.
مستبدان همیشه از شاعران می‌ترسیدند.
حالا از رپرها هم می‌ترسند.

@AmirTaheri4

‏کارزار آیت‌الله خامنه‌ای علیه هنرمندان رپ برعکس آن چیزی است که او به آن امیدوار بود:
میلیون‌ها نفر دیگر برای اولین بار جذب این هنرمندان جوان می‌شوند.
این می‌تواند به رساندن پیام آزادی و کرامت به بخشهایی از جامعه ایران که با هنر رپ آشنایی ندارند کمک کند.

@AmirTaheri4

‏۷ اردیبهشت روز ‎#سنندج است که سالگرد تأسیس شهر توسط شاه صفی در سال ۱۰۱۶ خورشیدی است. شاه صفی پس از امضای معاهده صلح برای پایان دادن به یک قرن جنگ با عثمانی، سنندج که به معنای قلعه [دژ] نیزه است به عنوان شهر پادگانی برای نظارت بر مرزها می‌خواست.
یکی از جذاب‌ترین شهرهای ما،

‏سنندج که در ارتفاع ۱۵۳۰ متری آشیانه کرده است، اکنون مرکز استان کردستان است و دارای محیطی طبیعی با زیبایی‌های نفس‌گیر است.
در دهه ۵۰ خورشیدی بسیار مدرن شد و شخصیت تاریخی خود را با ساختمان‌های زیبا، موزه‌ها و باغ‌ها حفظ کرده است.

@AmirTaheri4

‏ایران..ایران...ایران...
ناگهان آخوندها از ایران صحبت می‌کنند، سپاه پاسداران از ایران صحبت میکنند، رسانه‌های اسلامی از ایران صحبت می‌کنند.
حتی خامنه‌ای از «ملت ایران» طوری صحبت می‌کند که انگار کریستف کلمب است که فکر می‌کند هند را کشف کرده.
ملی‌گرایی جعلی آخرین پناهگاه پست‌فطرت‌ها؟

@AmirTaheri4

تفسیر خبر چهارشنبه 5 اردیبهشت 1403 - اینترپل در تعقیب مسئولان جمهوری اسلامی
اینترپل در تعقیب مسئولان جمهوری اسلامی

گفتگو با آقای امیر طاهری

چهارشنبه ۵ اردیبهشت | ۲۱:۳۰ تهران | ایران فردا

@AmirTaheri4

تفسیر خبر چهارشنبه 5 اردیبهشت 1403 - اینترپل در تعقیب مسئولان جمهوری اسلامی
اینترپل در تعقیب مسئولان جمهوری اسلامی

گفتگو با آقای امیر طاهری

فایل صوتی
@AmirTaheri4

غریب آشنا

حکم اعدام توماج توسط دیوان نقض شده..
اظهارنظر دادگاه صادرکننده حکم ارزش حقوقی واجرایی ندارد.
رضارسایی را دریابیم.
ملت شریف ایران، جانِ عزیز رضا در خطر است.
وظیفه‌ی ماست که صدایش باشیم.
#رضا_رسايى
@PahlaviReza
@AmirTaheri4
@Rtaghizade
@KFravahar
@hojjat_kalashi
#ملت‌ایران


@AmirTaheri4

خاورمیانه و چالش شکستن هلال بحران
نگاهی به منطقه‌ای که می‌توان آن را «هلال بحران» خواند نشان می‌دهد که سخن گفتن از مسئله خاورمیانه دید ما را محدود می‌کند؛ درواقع می‌بایستی از مسائل خاورمیانه سخن گفت

امیر طاهری
جمعه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۳ برابر با ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ ۱۳:۱۵

Canva and Independent Persian with AI

مساله خاورمیانه! هرگاه این عبارت را می‌بینید یا می‌شنوید احتمالا کلیشه اعراب و اسرائیل به یادتان می‌آید. آیا این مساله خاورمیانه محدود به مناقشه‌ای است که نزدیک به یک قرن پیش به‌شکل نبردی میان مردم منطقه شام، یا لوانت و امپریالیسم انگلیسی و فرانسوی آغاز شد و سپس با نبرد میان یهودیان و کشورهای اعراب ادامه یافت و سرانجام با عبارت «فلسطین – اسرائیل» هویت کنونی خود را به دست آورد؟

نگاهی به منطقه‌ای که می‌توان آن را «هلال بحران» خواند نشان می‌دهد که سخن گفتن از مسئله خاورمیانه دید ما را محدود می‌کند؛ درواقع می‌بایستی از مسائل خاورمیانه سخن گفت. به عبارت دیگر، مناقشه اسرائیل - فلسطین یکی از جلوه‌های بحرانی عمیق‌تر، پیچیده‌تر و گسترده‌تر است - به‌ویژه هنگامی که دامنه دیدمان را از لوانت فراتر می‌بریم که منطقه آسیای باختری یا «خاورمیانه و آفریقای شمالی» را در بر ‌می‌گیرد.

نخستین مساله‌ای که می‌توان دید دردهای تولد دولت-ملت‌ها در منطقه‌ای است که در طول تاریخ الگویی جز امپراتوری نمی‌شناخته است. الگوی دولت - ملت، که با توجه به نیازهای اروپای غربی از سده هفدهم به بعد شکل گرفت، تنها در دو کشور آسیای باختری یعنی ایران پس از انقلاب مشروطه و ترکیه پس از پایان خلافت اسلامی موفق شد تا برای چندین دهه خود را تثبیت کند. اما هم در ایران و هم در ترکیه این الگو با چالش‌های بزرگ روبه‌رو بوده و هست. در ایران ضد انقلاب مشروطه، که زیر علم مشروعه قدرت را قبضه کرد، مفهوم «امت اسلام» را همان «ملت ایران» قرار داد، به این امید که بتواند امامت خود را به دیگر کشورها، به‌ویژه آنان که گروه بزرگی از شیعیان را در بر می‌گیرند، یعنی عراق، لبنان، سوریه، بحرین و یمن صادر کند. در ترکیه نیز حزب عدالت و توسعه رجب طیب اردوغان کوشیده است تا با به دست گرفتن سکان اسلام‌گرایی سنی از طریق اخوان‌المسلمین، خلافت عثمانی را از گورستان تاریخ بیرون بکشد.

در یک مسیر دیگر بعضی کشورهای منطقه - پاکستان، مصر و الجزایر- الگویی محلی از مفهوم دولت - ملت شکل دادند. دولت‌هایی که پیرامون یک ارتش و سازمان‌های امنیتی وابسته به آن شکل گرفته‌اند. در این کشورها درواقع ارتش‌هایی را می‌بینیم که مالک یک ملت هم هستند و هدفی جز حفظ وضع موجود ندارند.

در خاورمیانه و آفریقای شمالی، یا به‌اصطلاح آمریکایی‌ها «منا»، سرزمین‌های بی‌دولت نیز شکل گرفته‌اند. افغانستان به‌رغم یک ربع قرن حضور نظامی و سرمایه‌گذاری‌های سنگین آمریکا، هند، چین و اتحادیه اروپا به الگوی ملوک‌الطوایفی که سه قرن بیش داشت برگشته است. عراق به‌رغم موفقیت‌هایی که در مسیر دولت‌سازی داشته است هنوز نتوانسته یک سرزمین بی‌دولت نباشد و کشوری‌ است با یک دولت در بغداد و دو نیم-دولت در اربیل و سلیمانیه. سوریه نیز به‌نوبه خود به‌صورت یک سرزمین بی‌دولت درآمده است، در پنج بخش که همه آنان زیر حمایت قدرت‌های بیگانه قرار دارند. آمریکا، روسیه، ترکیه و جمهوری اسلامی ایران هریک بخشی از این کشور را از آنِ خود می‌دانند. یمن نیز سرزمینی بی‌دولت است در سه بخش: منطقه کوهستانی غربی زیر سلطه حوثیان وابسته به ایران، منطقه جنوبی گرداگرد عدن و سلطان‌نشین‌های گذشته با حضور نمادین دولتی که سازمان ملل متحد به رسمیت می‌شناسد و سرانجام حضرموت که زیر سلطه شیوخ محلی گاه با همراهی القاعده راه دیگری می‌رود. کمی دورتر لیبی و سومالی را نیز می‌بایستی به سرزمین‌های بی‌‌دولت افزود. در لبنان با الگویی ویژه روبه‌رو هستیم. تا آنجا که سلطه یا کنترل مطرح است، حزب‌الله وابسته به تهران دولت واقعی لبنان است. دولت ظاهری لبنان - رئیس‌جمهوری، هیات‌وزیران، ارتش رسمی- لعبتکانی‌اند که لعبت‌باز روی صحنه می‌فرستد.

ممکن است بپرسید: خوب! تاثیر این سرزمین‌های بی‌دولت بر زندگی بسیاری در این منطقه پهناور چیست؟ این سرزمین‌ها نقش «سیاه‌چاله‌های» فضایی را بازی می‌کنند و کل منطقه را به‌سوی هرج‌ومرج، رقابت وحشیانه قدرت‌ها، گسترش مواد مخدر و البته تروریسم می‌کشانند. در هر منطقه از جهان پیدایش یک یا چند «‌سیاه‌چاله» عاملی است مهم در بی‌ثباتی کل منطقه.

دومین مساله خاورمیانه امروز رقابت‌های غالبا همراه با خشونت و استبداد، میان ارتجاع و مدرنیته است. نمونه‌های بالنسبه نرم‌تر از این رقابت را در ترکیه دیده‌ایم، همراه با چندین کودتای نقطه‌گذاری‌شده بین انتخابات نسبتا آزاد، و البته تصفیه‌های اداری، قضایی و نظامی، محدود‌ کردن آزادی مطبوعات و احزاب و نوسان در منحنی زندانیان سیاسی.

@AmirTaheri4

تامین صلح در خاورمیانه بدون مداخله موثر جامعه جهانی امکان‌پذیر نیست
در تقریبا تمامی کشورهای منطقه بخشی از مردم ازنظر فرهنگی و آرمانی در دنیای امروز به سر می‌برند، در حالی که بخشی دیگر دنیای امروز را خطرناک می‌بینند و آینده خود را در گذشته‌ها جست‌وجو می‌کنند. غالب دولت‌های منطقه نیز با همین دوگانگی روبه‌رو هستند. آنان به‌ویژه در جمهوری اسلامی ایران و در ترکیه اردوغان از مدرن‌ترین وسایل کنترل و سرکوب بهره می‌گیرند اما مهم‌ترین عنصر مدرنیته یعنی آزادی را یک تهدید حیاتی می‌پندارند. آنان حتی اگر از زمینه‌های اقتصادی، نظامی و اداری بعضی عناصر مدرنیته را بپذیرند، همواره در حساس‌ترین لحظات به پایگاه ارتجاعی خود پناه می‌برند.

تضاد نسل‌ جوانانی که اکثریت جمعیت منطقه را تشکیل می‌دهند، با اقلیتی سالخورده، که ارکان قدرت را قبضه کرده‌اند، یکی دیگر از مسائل منطقه است. جوانان منطقه ازنظر آموزش و دانش، باز بودن به‌سوی جهان امروز و شوق برای تجربه و آفرینش، در مدار خود سیر می‌کنند، در حالی که صاحبان قدرت، یا به قول الجزایریان «تصمیم‌گیران»، در مداری دیگر قرار دارند.

تضاد جنسیتی، مردان علیه زنان و بالعکس، نیز یکی از مسائل خاورمیانه بزرگ است که بدترین شکل آن را در افغانستان طالبان با حذف تمامی حقوق انسانی برای زنان می‌بینیم. اما این فرهنگ ضدزن را در شکل‌های خفیف‌تر آن در تمامی کشورهای منطقه می‌توان دید. در برخی کشورها مثل ایران و ترکیه بخش‌های مهمی از دستاوردهای زنان در سده بیستم یا پس گرفته شده است یا تنزل یافته است. حتی در کشورهایی که جهش‌هایی بزرگ در مسیر رفع تبعیض جنسیتی داشته‌اند، مثلا در کشورهای ساحل جنوبی خلیج فارس هنوز راهی دراز در پیش است.

ناکامی در قرار گرفتن در مسیر توسعه اقتصادی نیز یکی از مسائل منطقه است. در برخی کشورها رشد اقتصادی را با توسعه یکسان می‌پندارند و درنتیجه منحنی رشد را که غالبا زاده درآمد نفتی یا کمک‌های بین‌المللی است نشانه کامیابی خود می‌دانند. در نیم‌قرن گذشته تنها دو کشور توانسته‌اند موقعیت خود را در اقتصاد و بازرگانی جهانی ارتقا دهند: اسرائیل و ترکیه. این دو کشور ۵۰ سال پیش حتی برندی در مقیاس جهانی نداشتند، اما امروز با چندین برند موفق از هواپیمایی گرفته تا تکنولوژی اطلاعاتی (انفورماتیک) حضور دارند. برعکس ایران که نیم قرن پیش چندین برند موفق به‌ویژه در بازار منطقه‌‌ای داشت، امروز کاملا غایب است. شرکت‌های که این موفقیت‌ها را به دست آورده بودند یا ویران شدند –گاه با اعدام مالکان یا تبعید و زندانی کردن مدیران- یا به‌دلیل در دسترس نبودن تکنولوژی مدرن، غالبا براثر تحریم‌ها، در نیم قرن پیش منجمد ماندند.

شکست اقتصادی غالب کشورهای منطقه - البته به‌استثنای کشورهای عرب صادرکننده نفت که جهش تاریخی داشته‌اند، اسرائیل و تا حدی ترکیه- مساله مهم دیگری را شکل داده است: توسعه فقر. در ۱۹۷۰ میلادی، تقریبا تمامی کشورهای منطقه - باز به‌استثنای کشورهایی که ذکر شد - از نظر درآمد سالانه در مقایسه با متوسط بین‌المللی در ردیف‌های بالاتری قرار داشتند. امروز نزدیک به ۳۰ درصد از جمعیت منطقه با فقر نسبی یا مطلق درگیرند. گرایش منحنی جمعیت (دموگرافی) رو به پایین، فرار مغزها، گسترش فساد در همه بخش‌های جامعه و سوءمدیریت و فقدان چارچوب‌های قانونی و، سرانجام، تورم یا ابرتورم شکست اقتصادی غالب کشورهای منطقه را شدت داده است.

تقریبا تمامی کشورهای منطقه در رویارویی با تهدیدهای محیط زیستی ناکام بوده‌اند. عراق با خشک شدن بخش بزرگی از ساحل‌هایش در خلیج فارس در میناء‌الکبیر و ام‌القصر روبه‌رو است. کاهش سطح آب در شمال خلیج فارس، می‌رود تا به الصاق جزیره کویتی بومیان به ساحل منجر شود. شهرهای بزرگ منطقه ازجمله تهران و قاهره، در میان ۱۰ شهری قرار می‌گیرند که آلوده‌ترین شهرهای جهان محسوب می‌شوند. خطر نابودی بخش‌ بزرگی از کشاورزی کنار نیل مصر را تهدید می‌کند. سدسازی‌های گسترده در ترکیه چندین کشور ازجمله سوریه، عراق و به‌زودی ایران را با خطر نابودی بخش‌هایی از کشاورزیشان روبه‌رو می‌کند. در ایران صدها دریاچه و تالاب و رودخانه یا خشک شده‌اند یا در مسیر خشک‌شدن قرار گرفته‌اند. رقابت یا حتی جنگ بر سر آب (حقابه) تلفیقی از مشکلات سیاسی و محیط‌زیستی است. اسرائیل، اردن و سوریه در حوزه‌های مشترک خود و ایران و افغانستان در حوزه هیرمند و هریرود و پریان رود. مصر و سودان و اتیوپی در حوزه نیل در مسیر جنگ احتمالی بر سر آب قرار دارند. همین خطر با سد‌سازی‌های دولت اردوغان، ایران و ترکیه را نیز تهدید می‌کند. در خلیج فارس، افزایش سریع جمعیت، گسترش ماهیگیری، ازجمله با ورود قدرت‌های بیگانه مانند چین، سطح و عمق آلودگی را افزایش داده است.

@AmirTaheri4

غالب کشورهای منطقه با مساله دیگری نیز روبه‌رو هستند: تضادها یا دست‌کم رقابت‌های قومی، مذهبی، ملی، فرهنگی و فرقه‌ای که گاه با تحریک قدرت‌های بیگانه زیر نور‌افکن قرار می‌گیرند. از آنجا که غالب کشورهای منطقه، تکه‌های باقی‌مانده از موزاییک امپراتوری‌ها هستند، اقلیت‌هایی که در دوران عثمانی «ملت» خوانده می‌شدند هرگز تعلق خود به یک دولت-ملت مدرن را نپذیرفته‌اند - مگر در مواردی که یک اقلیت، مانند علویان در سوریه، انحصار قدرت را در دست داشته‌اند. ‌

اسرائیل در میان کشورهای منطقه بزرگ‌ترین سهم اقلیت‌ها را دارد، زیرا نزدیک به ۳۰ درصد جمعیتش غیریهودی، عرب، دروزی و مسیحی فلسطینی‌اند. با این حال حادترین جلوه تنش‌های اقلیتی را در میان یهودیان می‌توان دید. علاوه بر یهودیان ارتودوکس، که نزدیک به ۱۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند، شکاف میان ارتودوکس‌ها نیز با مطرح‌شدن تعجب‌آور اختلاف میان سفارادیان (یهودیان آسیایی) و اشکنازیان (یهودیان غربی) چالشی برای اسرائیل به شمار می‌آید.

رقابت قدرت‌‌های بزرگ بیگانه، به‌ویژه ایالات متحده، روسیه و اخیرا چین، برای حفظ یا به دست آوردن مناطق نفوذ در «خاورمیانه بزرگ» نیز یکی از مسائل مهم منطقه است، زیرا دایره اختیارات حکومت‌های محلی را، حداقل در صحنه سیاست‌های خارجی و اقتصادی، محدود می‌کند و در بعضی موارد به وابستگی نامتعارف به‌ویژه در مسائل نظامی ازجمله دسترسی به سلاح‌های مدرن می‌انجامد. تازه‌وارد در این رقابت جمهوری خلق چین است که اندک‌اندک خود را به‌شکل یک امپریالیسم کلاسیک بازتعریف می‌کند. در حال حاضر توجه خاص چین معطوف است به پاکستان، و در سطحی پایین‌تر افغانستان طالبان. اما به‌خوبی می‌توان دید که پکن در انتظار روشن شدن آینده ایران نیز هست تا به‌طور جدی وارد معرکه شود.

همه این مسائل یکدیگر را تغذیه می‌کنند و، به‌اتفاق، بحرانی ژرف‌تر و دیرپاتر به وجود می‌آورند که به رقابت‌های ناسالم، دشمنی و البته جنگ و تروریسم می‌انجامد. بدون تغییر این محیط بحرانی، سخن گفتن از حل این یا آن «مساله» ازجمله مساله اسرائیل- فلسطین ممکن نخواهد بود. کشورهای اروپای غربی پس از فروپاشی «امپراتوری مقدس روم» پس از قرن‌ها بحران و جنگ‌های مذهبی و داخلی موفق شدند که با تغییر محیط زیست سیاسی منطقه مشترک خود به صلح و، سرانجام، پس از دو جنگ جهانی به همکاری و اتحاد برسند. فرانسه و آلمان، که حتی در سال ۱۹۵۰ میلادی هنوز دشمنان شماره یک یکدیگر به شمار می‌رفتند، امروز دوستان و متفقان ارجح یکدیگرند.

تنها در محیط بحرانی و فضای مسموم کنونی منطقه است که مسئله اسرائیل- فلسطین به‌طور ساختگی ادامه می‌یابد - با حفظ میلیون‌ها فلسطینی در چهار نسل به‌عنوان «آواره» با سوءاستفاده از «آرمان فلسطین» برای مشروعیت بخشیدن به رژیم‌های ورشکسته و سرکوبگر و باز نگاه داشتن دکان «کمک‌های انسانی» که شبکه‌ای است برای بهره‌گیری از فساد بین‌المللی.

بدین‌سان، اگر شنیدید «مسئله فلسطین را چگونه حل کنیم؟» پاسختان می‌تواند این باشد: با کوشش برای تغییر فضای سیاسی کنونی در منطقه و بازتعریف این مسئله به‌عنوان یکی از مسائلی که به اتفاق، مردم خاورمیانه بزرگ را از زندگی دردنیای امروز در چارچوب احترام متقابل و همکاری محروم می‌کند.

ممکن است بگویید شکستن این «هلال بحران» بدون شق‌القمر ممکن نیست، کاری که از عهده ما مردم عادی برنمی‌آید! اما تاریخ نشان می‌دهد که اراده مردم، سرانجام، دیرپاترین هلال بحرانی را به محاق می‌فرستد.

@AmirTaheri4

‏خبرگزاری ایرنا از اعطای دکترای افتخاری به رئیس‌جمهور آیت‌الله دکتر سید رئیسی در یکی از استانهای پاکستان به عنوان دستاورد بزرگ انقلاب یاد کرد.
مدعی است که پیشینیان رئیسی، از جمله ۲ آخوند رفسنجانی و روحانی، به این افتخار دست نیافته‌اند.

@AmirTaheri4

‏تهدید یا تعهد؟

رئیس‌جمهور رئیسی امروز در تهران در سخنانی در همایش اقتصادی ایران و آفریقا گفت: آماده ارائه دانش علمی و فناوری به آفریقا برای ارتقای خدمات عمومی هستیم.

(اما در ایران ما قطعی برق، کمبود آب، بیمارستان و مدارس متروکه داریم.)

@AmirTaheri4

تصمیم بگیریم برای بازسازی #ایران فداکاری کنیم، باید رنج ببریم، باید خون دل بخوریم، ایران اینقدر عزیز هست که ما این کار کوچک رو براش انجام دهیم. باید یاد بگیریم برای #ایران فداکاری کنیم برای #ایران خون دل بخوریم.




@AmirTaheri4

امیر طاهری: نسل «زِد» ایران و فصل نوین نبرد با خمینی‌گرایان
سیاست خارجی هر رژیمی اساساً ادامه سیاست های داخلی آن است. جاه طلبی انقلاب خمینی تبدیل جامعه ایران به محملی برای «صدور انقلاب» بود. مشکل اینجاست که همان طور و همزمان با اینکه نسل قدیمی انقلابیون، از جمله غوغاسالاران و متعصبان چپ و مذهبی، از صحنه محو می‌شوند، ایرانیان جوان علاقه ای به صدور هیچ ایدئولوژی یا ساختن یک امپراتوری شیعی که خمینی‌گرایان می‌گویند، ندارند. آن‌ها فقط می‌خواهند «به شیوه ایرانی» زندگی کنند که منظورشان بینشی نوستالژیک از گذشته است. موضوع اصلی در این جنگ فرهنگی حول محور این ایده است که ایران باید آینده خود را بر اساس هویت تاریخی و فرهنگی خود بسازد و به عنوان نیرویی خلاق و نه ویرانگر به دنیای مدرن بازگردد.

برگردان فارسی مقاله‌ای به قلم امیر طاهری، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر ارشد بین‌المللی با عنوان اصلی زیر در شرق‌الاوسط:
Iran: Making a Future Out of the Past

#امیر_طاهری
#تحلیل_سیاسی

@AmirTaheri4