Amir Taheri امیر طاهری

دومین نتیجه اقدام چشم‌فریب تثبیت راه‌حل «دو دولت» در بن‌بستی است که از ۲۰ سال پیش آغاز شد. کسانی که فلسطین را به رسمیت می‌شناسند، بی‌آنکه بگویند در کجا واقع‌شده است، تلویحاً می‌گویند جای اسرائیل نیز روی نقشه خاورمیانه نامعلوم است. بدین ترتیب شناسایی مجازی یک‌طرف به عدم شناسایی واقعی هر دو طرف منجر می‌شود.

کشورهایی که از حق بازگشت آوارگان فلسطینی به کشور خود سخن می‌گویند، در واقع از امکان رسیدن به صلح از طریق سیاسی و دیپلماتیک می‌کاهند. در ۱۹۴۷ نزدیک به ۲۵۰ هزار فلسطینی آواره شدند‌ــ یعنی در واقع روستاهای خود را ترک کردند، با این وعده که خیلی زود همراه با ارتش‌های پیروز عرب بازخواهند گشت. امروز، جمعیت فلسطینیان پراکنده در بیش از ۱۰۰ کشور نزدیک به ۱۵ میلیون تن است. از این عده نزدیک به سه میلیون در اردوگاه‌های آوارگان سازمان ملل در اردن، لبنان، سوریه، ساحل غربی و غزه عملاً زندانی‌اند. وعده «بزک نمیر بهار می‌آد» مانع از آن شده است که آنان فصل آوارگی را پشت سر بگذارند و در جهان پهناور امروز سیمایی دیگر از زندگی خود را ترسیم کنند. لبنان، سوریه و اردن نیز به نوبه خود حاضر نشده‌اند آوارگان فلسطینی را به شهروندی بپذیرند و راه را برای ترسیم مسیر بهتر برای آنان بگشایند.

امروز بدیهی است که حتی اگر تمامی فلسطین تاریخی را به فلسطینیان بدهند‌- که لازمه‌اش خروج تمامی یهودیان از اسرائیل و ساحل غربی است‌- فضای لازم برای پذیرفتن ۱۲ تا ۱۵ میلیون فلسطینی پراکنده در سراسر جهان‌- یعنی غالباً نسل‌‌های سوم و چهارم آوارگان‌- وجود ندارد.

چپ‌گرایان اروپایی اقلیت مسلمان را به جای پرولتاریای کلاسیک‌– که اگر روزی وجود داشت، دیگر وجود ندارد- قرار داده‌اند و برای خوشایند آنان از «حق بازگشت» سخن می‌گویند و اسرائیل را به جرم نپذیرفتن این حق سرزنش می‌کنند؛ اما «حق بازگشت» در حقوق بین‌الملل، یک حق فردی است که موردقبول اسرائیل‌- به‌عنوان یک عضو سازمان ملل متحد- نیز هست. اسرائیل نمی‌تواند این حق را رد کند و در همان حال نمی‌تواند آن را به‌عنوان یک حق جمعی بپذیرد. هرسال ده‌ها هزار تن که از کشورهای گوناگون رانده‌شده‌اند یا داوطلبانه بیرون رفته‌اند، با استفاده از حق بازگشت، به وطن خود یا نیاکانشان برمی‌گردند.

اما این بازگشت دارای شرایط و مقرراتی است. فرد متقاضی بازگشت می‌بایستی دولتی را که اکنون در کشور مقصد سر کار است، به رسمیت بشناسد. او باید ثابت کند که خود یا نیاکانش شهروند آن کشور بوده‌اند، سپس پرونده متقاضی از سوی دولت مربوطه رسیدگی می‌شود و در صورت احراز هویت، اجازه بازگشت داده می‌شود. در مورد اسرائیل، این کار ممکن نیست، زیرا فلسطینیان حاضر نیستند دولت اسرائیل را به رسمیت بشناسند و تقاضای بازگشت را در چارچوب مقرراتی که ذکر شد، تسلیم کنند.

مسئله فلسطین که در زندگی بسیاری از کشورها، به‌ویژه در خاورمیانه مشکل‌آفرین بوده است، در همان حال، هسته مرکزی یک مافیای بین‌المللی مرکب از سازمان‌های خیریه وابسته به سازمان ملل و سازمان‌های غیردولتی به اصطلاح حقوق‌بشری و امدادگری است که ده‌ها هزار تن را در استخدام دارند. بنا به گزارش مرکز پورتلند، این «بیزینس» درآمدی بیش از ۲۰ میلیارد دلار در سال‌ دارد و به کسی هم حساب پس نمی‌دهد. بدین‌سان، گروه‌های سودبر گوناگون به هیچ‌وجه خواستار حل واقعی مسئله فلسطین نیستند، زیرا غازی را که تخم طلایی می‌گذارد، نباید کشت.

آیا توجه کرده‌اید که فلسطین تنها مسئله‌ای است که پس از فروپاشی خلافت عثمانی و دو جنگ جهانی همچنان لاینحل مانده است؟ عوامل بسیاری در حفظ این مسئله و پیچیده‌تر کردن آن نقش داشته است. در آغاز نظام‌های نالایق و فاسد عرب از جمله کودتاگران سوریه، مصر و عراق‌- برای منحرف کردن انظار از کاستی‌های خود، سنگ آزادی فلسطین را به سینه زدند. برای نزدیک به چهار دهه سخنی از فلسطین به‌عنوان کشور مستقل نبود. از دید مستبدان عرب، فلسطین جزئی از خاک «امه العربیه الواحده» بود.

در سال‌های ۱۹۸۰، اعراب تصمیم گرفتند تا فلسطین را به عنوان یک عضو مستقل اتحادیه عرب بپذیرند و پرچم آزادی فلسطین را به گروه الفتح به رهبری یاسر عرفات واگذاشتند‌- گروهی که با توسل به اسلحه و پول، خود را در صف اول قرار داده بود. این گروه به‌تدریج توانست انحصار «آرمان فلسطین» را از آن خود کند و از سوی دیگر کشورها‌- حتی در جهان غرب‌- به رسمیت شناخته شود. پیروزی نهایی دارو دسته عرفات با «صلح اسلو» تکمیل شد، زیرا اسرائیل نیز با کنار زدن رهبران محلی فلسطینیان، ماجراجویان تبعیدی «الفتح» را به‌عنوان رهبران فلسطین به رسمیت شناخت.

@AmirTaheri4

👍52💯3👎1👌1

2.29K views11:18