در این حبس خانگی در فرانسه نوروز را به همه دوستان و خانواده شادباش میگویم
این حبس ناخواسته فرصتی به وجود آورد برای تفکر، مطالعه دوباره کتابها و دیدن فیلمهای قدیمی.
تلفن زدن به دوستان و فامیل و اضافه کردن ادویه!
@AmirTaheri4
این حبس ناخواسته فرصتی به وجود آورد برای تفکر، مطالعه دوباره کتابها و دیدن فیلمهای قدیمی.
تلفن زدن به دوستان و فامیل و اضافه کردن ادویه!
@AmirTaheri4
حسن روحانی رئیس جمهور بینوای ایران در نظرسنجی گالوپ به عنوان بدترین رئیس دولت در بین ۲۰۹ کشور جهان در سال ۲۰۱۸ انتخاب شد. از آنجایی که روحانی اصلا کاره ای نیست، این انصاف نبود! ایشان به عنوان یک بازیگر افتضاح فقط نقش یک رئیسجمهور را بازی میکند. ترسویی او، به او جرائت استعفا هم نمیدهد.
@AmirTaheri4
@AmirTaheri4
کمپینی که توسط موشهای جمهوری اسلامی برای برداشتن تحریمهای علیه رژیم در غرب به راه افتاده، نادرست و متناقض است. رژیم در حال نابودی است چه با تحریم چه بی تحریم.
برای دههها با تحریم جدی رو به رو نبوده است اما با اینحال همیشه همه چیز را به گند کشیده است.
@AmirTaheri4
برای دههها با تحریم جدی رو به رو نبوده است اما با اینحال همیشه همه چیز را به گند کشیده است.
@AmirTaheri4
سخنرانی کنفرانس من در مسیر صلح در خاورمیانه که قرار است در تاریخ 4 ماه مه در وین برگزار شود، لغو شده و در انتظار پایان بحران کوروناویروس است. این بدان معنی است که من در ماه مه در وین نخواهم بود و جلسات برنامهریزی شدهای را با تعدادی از هموطنان و دوستان را از دست میدهم.
@AmirTaheri4
@AmirTaheri4
⚡چالش کرونا برای نظم جهانی
توجه جمهوریاسلامی بیشتر به ملاحظات مسلکی است تا ملاحظات انسانی-اجتماعی
با آن که گمانهزنی درباره عواقب درازمدت ویروس عالمگیر کرونا هنوز زود است، چند مطلب مهم از هم اکنون روشن است. نخست، شیوه رویارویی با این آفت جهانی در طی هفتهها و ماههای اخیر طبیعت سیاسی نظامهای مسلط بر کشورهای گوناگون را زیر نور افکن قرار داده است.
در چین، روسیه و کوبا، شیوه حکومتی خودمدار، اگر نخواهیم بگوییم خودکامه، توانسته است با محدود کردن بیشتر آزادیهای فردی و اجتماعی و با بسیج نظامی منابع اداری، مالی و پزشکی، و البته با پنهانکاری و آرایش آماری، ویروس عالمگیر را تا حدی مهار کند. در دموکراسیهای غربی با دولتهای ائتلافی متزلزل، مثلا در ایتالیا و اسپانیا ، کرونا بیش از آنچه میشد انتظار داشت، گسترش یافته است.
در ایالات متحده، ملاحظات حزبی، بهویژه در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، مانع از آن شده است که نیروهای لازم برای مهار و سرکوب کرونا در چارچوب یک سیاست فراگیر ملی بسیج شوند.
در جمهوری اسلامی در ایران، ملاحظات مسلکی، مانند همیشه بیش از ملاحظات انسانی- اجتماعی مورد توجه بودهاند.
توقیف و اخراج گروه اعزامی« پزشکان بدون مرز» نمونهای از این سیاست است. پزشکانی که با ویزای جمهوری اسلامی ایران و ظاهرا تایید شخصی وزیر امور خارجه به ایران آمده بودند، به جرم غربی بودن اجازه فعالیت نیافتند.
رویارویی با ویروس، پارهای از نقاط ضعف نظام جهانی را نیز آشکار کرد. دولتهای چک و کنیا، میلیونها ماسک پزشکی را که آلمان فدرال از چین خریده بود یا چین به ایتالیا هدیه داده بود، در مرحله ترانزیت از خاک خود توقیف کردند؛ یا بهتر بگوییم دزدیدند. البته دولت جمهوری چک سپس در آن زمینه توضیحاتی داد و آن اقدام را به کنترل موارد احتمالی قاچاق مرتبط دانست، و گفت که ماسکهای متعلق به ایتالیا بلافاصله به آن کشور ارسال خواهد شد. اما در هر حال، آن امر نشان از ناهماهنگیها و ضعفهای موجود بود.
در مراکش، دولت تمامی تولید یک داروی شرکت فرانسوی سانوفی را یکجا، و باید گفت با تهدید، خرید. زیرا بعضی پزشکان ادعا کرده بودند که داروی مورد بحث، که اساسا برای درمان مالاریا بهکار میرود، ممکن است در درمان کرونا نیز موثر باشد.
بحران کرونا همچنین نشان داد که همکاری بینالمللی در پایینترین سطح ممکن قرار دارد. ایالات متحده که در بحرانهایی مانند سونامی در اندونزی و ژاپن و مبارزه با گسترش «ایدز» در آفریقای سیاه نقش اساسی را بر عهده داشت، این بار عملا از صحنه غایب بود.
بعضی دولتها، بهویژه چین، روسیه و کوبا، کوشیدند تا با استفاده از بحران، به بهبود سیمای سیاسی خود، بهویژه در کشورهای غربی بپردازند. کمکهای فنی و پزشکی آنان، بهویژه به ایتالیا، اسپانیا و یونان، میتواند با همین نیت صورت گرفته باشد. جالب اینجاست که هر سه کشور، که همواره جزو دوستان تحسین شده جمهوری اسلامی ایران بودهاند، چندان علاقهای برای کمک به ایران نشان ندادند؛ آنهم در شرایطی که ایران یکی از پنج کشور اصلی آسیب دیده از کرونا به شمار میرود.
در بحران کرونا، شاهد انزواطلبی غالب دولتها بودیم. با تکیه بر اصل «حاکمیت ملی» که زیر بنای نظام جهانی بعد از جنگ دوم را تشکیل میدهد، دولتها نه تنها مرزهای خود را بستهاند، بلکه از نظر سیاسی، اقتصادی و حتی عاطفی در لاک خود فرو رفتهاند.
این بحران، ناتوانی بنیادی اصل حاکمیت ملی را برای رویارویی با چالشهای عالمگیر به خوبی نشان میدهد. در سال ۱۹۹۰ میلادی، با سقوط اتحاد شوروی، این امید به وجود آمد که نظم جهانی پس از جنگ دوم در مسیری تازه متحول شود. جرج بوش، رئیس جمهوری وقت ایالات متحده، از «نظم نوین جهانی» سخن گفت؛ شعاری که از قرن هجدهم بر مهر حکومتی آمریکا نقش گرفته است. اما بوش، پیش از آن که بتواند شعار مورد بحث را تعریف کند، در انتخابات ریاست جمهوری شکست خورد و ایالات متحده، با رئیسجمهوری جدیدش بیل کلینتون، گرایشی انزواطلبانه برگزید.
Independentpersian
@AmirTaheri4
توجه جمهوریاسلامی بیشتر به ملاحظات مسلکی است تا ملاحظات انسانی-اجتماعی
با آن که گمانهزنی درباره عواقب درازمدت ویروس عالمگیر کرونا هنوز زود است، چند مطلب مهم از هم اکنون روشن است. نخست، شیوه رویارویی با این آفت جهانی در طی هفتهها و ماههای اخیر طبیعت سیاسی نظامهای مسلط بر کشورهای گوناگون را زیر نور افکن قرار داده است.
در چین، روسیه و کوبا، شیوه حکومتی خودمدار، اگر نخواهیم بگوییم خودکامه، توانسته است با محدود کردن بیشتر آزادیهای فردی و اجتماعی و با بسیج نظامی منابع اداری، مالی و پزشکی، و البته با پنهانکاری و آرایش آماری، ویروس عالمگیر را تا حدی مهار کند. در دموکراسیهای غربی با دولتهای ائتلافی متزلزل، مثلا در ایتالیا و اسپانیا ، کرونا بیش از آنچه میشد انتظار داشت، گسترش یافته است.
در ایالات متحده، ملاحظات حزبی، بهویژه در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، مانع از آن شده است که نیروهای لازم برای مهار و سرکوب کرونا در چارچوب یک سیاست فراگیر ملی بسیج شوند.
در جمهوری اسلامی در ایران، ملاحظات مسلکی، مانند همیشه بیش از ملاحظات انسانی- اجتماعی مورد توجه بودهاند.
توقیف و اخراج گروه اعزامی« پزشکان بدون مرز» نمونهای از این سیاست است. پزشکانی که با ویزای جمهوری اسلامی ایران و ظاهرا تایید شخصی وزیر امور خارجه به ایران آمده بودند، به جرم غربی بودن اجازه فعالیت نیافتند.
رویارویی با ویروس، پارهای از نقاط ضعف نظام جهانی را نیز آشکار کرد. دولتهای چک و کنیا، میلیونها ماسک پزشکی را که آلمان فدرال از چین خریده بود یا چین به ایتالیا هدیه داده بود، در مرحله ترانزیت از خاک خود توقیف کردند؛ یا بهتر بگوییم دزدیدند. البته دولت جمهوری چک سپس در آن زمینه توضیحاتی داد و آن اقدام را به کنترل موارد احتمالی قاچاق مرتبط دانست، و گفت که ماسکهای متعلق به ایتالیا بلافاصله به آن کشور ارسال خواهد شد. اما در هر حال، آن امر نشان از ناهماهنگیها و ضعفهای موجود بود.
در مراکش، دولت تمامی تولید یک داروی شرکت فرانسوی سانوفی را یکجا، و باید گفت با تهدید، خرید. زیرا بعضی پزشکان ادعا کرده بودند که داروی مورد بحث، که اساسا برای درمان مالاریا بهکار میرود، ممکن است در درمان کرونا نیز موثر باشد.
بحران کرونا همچنین نشان داد که همکاری بینالمللی در پایینترین سطح ممکن قرار دارد. ایالات متحده که در بحرانهایی مانند سونامی در اندونزی و ژاپن و مبارزه با گسترش «ایدز» در آفریقای سیاه نقش اساسی را بر عهده داشت، این بار عملا از صحنه غایب بود.
بعضی دولتها، بهویژه چین، روسیه و کوبا، کوشیدند تا با استفاده از بحران، به بهبود سیمای سیاسی خود، بهویژه در کشورهای غربی بپردازند. کمکهای فنی و پزشکی آنان، بهویژه به ایتالیا، اسپانیا و یونان، میتواند با همین نیت صورت گرفته باشد. جالب اینجاست که هر سه کشور، که همواره جزو دوستان تحسین شده جمهوری اسلامی ایران بودهاند، چندان علاقهای برای کمک به ایران نشان ندادند؛ آنهم در شرایطی که ایران یکی از پنج کشور اصلی آسیب دیده از کرونا به شمار میرود.
در بحران کرونا، شاهد انزواطلبی غالب دولتها بودیم. با تکیه بر اصل «حاکمیت ملی» که زیر بنای نظام جهانی بعد از جنگ دوم را تشکیل میدهد، دولتها نه تنها مرزهای خود را بستهاند، بلکه از نظر سیاسی، اقتصادی و حتی عاطفی در لاک خود فرو رفتهاند.
این بحران، ناتوانی بنیادی اصل حاکمیت ملی را برای رویارویی با چالشهای عالمگیر به خوبی نشان میدهد. در سال ۱۹۹۰ میلادی، با سقوط اتحاد شوروی، این امید به وجود آمد که نظم جهانی پس از جنگ دوم در مسیری تازه متحول شود. جرج بوش، رئیس جمهوری وقت ایالات متحده، از «نظم نوین جهانی» سخن گفت؛ شعاری که از قرن هجدهم بر مهر حکومتی آمریکا نقش گرفته است. اما بوش، پیش از آن که بتواند شعار مورد بحث را تعریف کند، در انتخابات ریاست جمهوری شکست خورد و ایالات متحده، با رئیسجمهوری جدیدش بیل کلینتون، گرایشی انزواطلبانه برگزید.
Independentpersian
@AmirTaheri4
Telegraph
چالش کرونا برای نظم جهانی
چالش کرونا برای نظم جهانی توجه جمهوریاسلامی بیشتر به ملاحظات مسلکی است تا ملاحظات انسانی-اجتماعی امیر طاهری جمعه ۸ فروردین ۱۳۹۹ برابر با ۲۷ مارس ۲۰۲۰
امیدواری تهران برای گرفتن وام ۵ میلیارد دلاری از صندوق بینالمللی پول یا بانک جهانی از بین میرود زیرا که جمهوریاسلامی برنامه اقتصادی خاصی برای جزئیات هزینهها ارائه نمیدهد.
امتناع از پیوستن به کنوانسییونهای بینالمللی پولشویی و اختلاس اعتبار تهران را از بین برده است.
@AmirTaheri4
امتناع از پیوستن به کنوانسییونهای بینالمللی پولشویی و اختلاس اعتبار تهران را از بین برده است.
@AmirTaheri4
اگر مقامات اسلامی به خاطر ترس از #ویروس_کرونا میخواهند زندانها را خالی کنند، باید به خاطر داشته باشند که این امر میتواند به گسترش بیشتر ویروس بیانجامد.
به نظر میرسد هیچ مکانیزم تصمیمگیری مرکزی برای مقابله با این بحران وجود ندارد. هر کدام از ارگانهای رژیم یک لگدی به هم میزنند.
@AmirTaheri4
به نظر میرسد هیچ مکانیزم تصمیمگیری مرکزی برای مقابله با این بحران وجود ندارد. هر کدام از ارگانهای رژیم یک لگدی به هم میزنند.
@AmirTaheri4
نیروهای امنیتی تایید کرد که بیش از ۸۰ زندانی از زندان سقز (در غرب ایران) که از نظر امنیتی در سطح بالایی بوده است، فرار کرده.اند. ۲۰ زندانی از زندانی در زنجان گریختهاند. گمانهزنیهایی وجود دارد که رژیم خود آنها را فراری داده زیرا نمیتواند از عهدهی تهدید کرونا برآید.
@AmirTaheri4
@AmirTaheri4
یادی کنیم از آهنگساز لهستانی کریستوف پندرسکی که در سن ۸۹ سالگی درگذشت. وی در ساخت جشنواره موسیقی (شیراز - پرسپولیس) به عنوان کانون اصلی موسیقی مدرن در دهه (۱۹۶۰-۷۰) میلادی همراه با اشتوکهاوزن ، الیویه مسیان ، پیر بولز و Xenaxis کمک کرد. او برای رهایی میهن خود از حکومت شوروی جنگید.
@AmirTaheri4
@AmirTaheri4
آیت الله سبحانی میگوید نیازی نیست مسلمانان خود را از #ویروسکرونا یا هر دشمنی پنهان کنند زیرا خداوند از آنها محافظت میکند.
اما پیامبر که توسط دشمنان تعقیب میشد، همراه با ابوبکر پدرزنش در غار پنهان شد و فقط هنگامی بیرون آمد که که جبرئیل فرشته وحی به او گفت اوضاع خوب است!
@AmirTaheri4
اما پیامبر که توسط دشمنان تعقیب میشد، همراه با ابوبکر پدرزنش در غار پنهان شد و فقط هنگامی بیرون آمد که که جبرئیل فرشته وحی به او گفت اوضاع خوب است!
@AmirTaheri4
⚡از پشه شتابزده تا اصلاح طلب ِ اسیر درنگ
جوامعی که آموختند کی باید درنگ کرد و کی باید شتاب را برگزید، همواره موفقتر از دیگران بودهاند
یکی از داستانهای کوتاه ولتر درباره دو پشه است که در یک اتاق در بسته از تیکتاک ساعت دیواری رنج میبردند. یکی از دو پشه در یک لحظهی لبریز از تیکتاک جهنمی، تصمیم میگیرد شیطان دیواری را متوقف سازد.
نتیجه این اقدام انقلابی، البته چیزی جز مرگ نیست. پشه دوم، برخلاف پشه شتابان، اهل درنگ است و با چرخ زدن دور ساعت میکوشد تا علت وجودی آن و طرز کارش را درک کند مگر که بتواند راهی برای همزیستی مسالمتآمیز بیابد. او درنگ را بر شتاب ترجیح میدهد. در طول تاریخ، تحولات جوامع انسانی نیز بین شتاب و درنگ شکل گرفتهاند.
گاه شده است که یک جامعه و حتی یک فرهنگ، با وسوسه شتاب به سوی آنچه «خودکشی جمعی» مینامیدند، رفته است. از سوی دیگر، هر پژوهنده تاریخ میداند که زیباترین، پایاترین و پرارزشترین دستاوردهای انسانی همواره محصول درنگ بوده است. اهرام ثلاثه مصر حاصل شتاب نبودند. تحولات نظام حقوقی در جوامع انسانی از حمورابی و کوروش تا قوانین بینالمللی، نیز با شتاب و یک شبه صورت نگرفت. جوامعی که آموختند کی باید درنگ کرد و کی باید شتاب را برگزید، همواره موفقتر از دیگران بودهاند.
در داستان دوپشه، شتاب به مرگ میانجامد در حالی که درنگ راه را برای برون رفتن از اتاق در بسته و ادامه زندگی در دنیای بزرگ بیرون و دور از تیکتاک لعنتی بر آن پشه شکیبا باز میکند:
سالها باید که تا یک سنگ اصلی ز آفتاب
لعل گردد در بدخشان یا عقیق اندر یمن
درنگ یا شتاب؟ بسیار خوب. اما آیا نمیتوان یک عامل سوم را نیز وارد محاسبه کرد؟ به گمان من پاسخ آری است. این عامل سوم را میتوان «تعقل» نامید به این معنا که بدانیم کی باید درنگ کرد و کی باید شتاب را پذیرفت.
این «تعقل» تضمینگر موقع شناسی، مصلحت و تشخیص نیک و بد در هر زمان است. در اساطیر ملی ما، زندگی قوم ایرانی در پرتو فره ایزدی در متنی از آرامش، فراوانی، زیبایی و دوستی ادامه مییابد. اما هرگاه این «فره» ناپدید میشود، دوران «فوگور» یا نفرین آغاز میشود؛ دوران جنگ و ستیز، قطحی، دشمنی و زشتی.
دوران «فوگور» میتواند بسیار طولانی باشد - مثلا ضحاک ماردوش هزار سال بر ایران مسلط بود. با درنگ میتوان دوران فوگور را تحمل کرد. اما سرانجام، زمانی فرا میرسد که تنها شتاب میتواند مشکل گشا و نجات بخش باشد.
جمهوری اسلامی، برعکس، با بهرهگیری از درنگ اصلاحطلبان روز به روز بستهتر، فاسدتر، بیرحمتر و انحصارطلبتر شده است. چهل سال درنگ به تشکیل مجلسی منجر شده است که پایگاه تودهای آن از هر مجلس دیگر در تاریخ مجالس در ایران محدودتر است. ساختارهای دولتی مدرن، مانند هیات دولت، وزارتخانهها، دیپلماسی، قوهقضاییه و بوروکراسی کشور، امروز بیمعناتر از دوران تسلط آیتالله روحالله خمینیاند. جمهوری اسلامی یک پدیده ارتجاعی است که در طول زمان، هر چه ما بیشتر درنگ کنیم، عقبتر خواهیم رفت.
بدین سان، آیان نمیتوان گفت که همه کسانی که خواستار زندگی بهتری برای ایران هستند، میبایستی بر شتاب متکی بر تعقل بیاندیشند؟
جریانات ماههای اخیر، از کشتار مردم در خیابانها و اسقاط موشکی هواپیمای مسافربری گرفته تا پنهانکاری خائنانه در مورد ویروس کرونا، نشان دادهاند که سیستم کنونی چیزی جز فاجعه و نکبت برای عرضه ندارد. تلاش مذبوحانه رژیم برای جذب وامهای خارجی، حتی به قیمت از دست دادن آنچه از استقلال کشور باقی مانده است، نشان استیصال سلطهگران است که عملا به ایران به عنوان یک ملت-دولت اعلان جنگ دادهاند.
بعضی هممیهنان «اصلاحطلب» در طی سالها گفتوگوهای مستقیم یا غیرمستقیم، همواره «تغییرطلبان» را به شتابزدگی متهم کردهاند و خواستهاند که هدف «تغییر رژیم» در چارچوب خواستهای محدود از نو تعریف شود. اما چنین خواستهای محدود نیز هرگز از سوی «اصلاحطلبان» مطرح نشده است.
بحران کنونی رژیم، این فرصت را به وجود آورده است که گروههای «اصلاحطلب» به میدان بیایند و آشکارا بگویند که خواستار اصلاح چه چیزی هستند.
اگر ما، خدای ناکرده، پیرو مکتب «اصلاح» میبودیم، اصلاح در چند زمینه را به عنوان خواستهای حداقلی مطرح میکردیم. مثلا؛ بازگرداندن صلاحیت به ساختارهای رسمی دولت-ملت از طریق حذف «ولایتفقیه»، انحلال مجلس خبرگان، تبدیل مجلس تشخیص مصلحت نظام به یک مجلس سنای انتخابی، ادغام سپاه پاسداران و بسیج در یک ارتش ملی بدون حق دخالت در امور سیاسی، پایان دادن به تامین هزینههای سازمانهای مذهبی از بودجه دولتی، تبدیل «بنیاد»ها به شرکتهای عمومی و ملزم به پرداخت مالی، آزادی فعالیتهای حزبی و سندیکایی، جلوگیری از سرمایهگذاری و دخالت دولت در وسایل ارتباط جمعی و پایان دادن به تبعیض علیه پیروان ادیان و مذاهب گوناگون.
@AmirTaheri4
جوامعی که آموختند کی باید درنگ کرد و کی باید شتاب را برگزید، همواره موفقتر از دیگران بودهاند
یکی از داستانهای کوتاه ولتر درباره دو پشه است که در یک اتاق در بسته از تیکتاک ساعت دیواری رنج میبردند. یکی از دو پشه در یک لحظهی لبریز از تیکتاک جهنمی، تصمیم میگیرد شیطان دیواری را متوقف سازد.
نتیجه این اقدام انقلابی، البته چیزی جز مرگ نیست. پشه دوم، برخلاف پشه شتابان، اهل درنگ است و با چرخ زدن دور ساعت میکوشد تا علت وجودی آن و طرز کارش را درک کند مگر که بتواند راهی برای همزیستی مسالمتآمیز بیابد. او درنگ را بر شتاب ترجیح میدهد. در طول تاریخ، تحولات جوامع انسانی نیز بین شتاب و درنگ شکل گرفتهاند.
گاه شده است که یک جامعه و حتی یک فرهنگ، با وسوسه شتاب به سوی آنچه «خودکشی جمعی» مینامیدند، رفته است. از سوی دیگر، هر پژوهنده تاریخ میداند که زیباترین، پایاترین و پرارزشترین دستاوردهای انسانی همواره محصول درنگ بوده است. اهرام ثلاثه مصر حاصل شتاب نبودند. تحولات نظام حقوقی در جوامع انسانی از حمورابی و کوروش تا قوانین بینالمللی، نیز با شتاب و یک شبه صورت نگرفت. جوامعی که آموختند کی باید درنگ کرد و کی باید شتاب را برگزید، همواره موفقتر از دیگران بودهاند.
در داستان دوپشه، شتاب به مرگ میانجامد در حالی که درنگ راه را برای برون رفتن از اتاق در بسته و ادامه زندگی در دنیای بزرگ بیرون و دور از تیکتاک لعنتی بر آن پشه شکیبا باز میکند:
سالها باید که تا یک سنگ اصلی ز آفتاب
لعل گردد در بدخشان یا عقیق اندر یمن
درنگ یا شتاب؟ بسیار خوب. اما آیا نمیتوان یک عامل سوم را نیز وارد محاسبه کرد؟ به گمان من پاسخ آری است. این عامل سوم را میتوان «تعقل» نامید به این معنا که بدانیم کی باید درنگ کرد و کی باید شتاب را پذیرفت.
این «تعقل» تضمینگر موقع شناسی، مصلحت و تشخیص نیک و بد در هر زمان است. در اساطیر ملی ما، زندگی قوم ایرانی در پرتو فره ایزدی در متنی از آرامش، فراوانی، زیبایی و دوستی ادامه مییابد. اما هرگاه این «فره» ناپدید میشود، دوران «فوگور» یا نفرین آغاز میشود؛ دوران جنگ و ستیز، قطحی، دشمنی و زشتی.
دوران «فوگور» میتواند بسیار طولانی باشد - مثلا ضحاک ماردوش هزار سال بر ایران مسلط بود. با درنگ میتوان دوران فوگور را تحمل کرد. اما سرانجام، زمانی فرا میرسد که تنها شتاب میتواند مشکل گشا و نجات بخش باشد.
جمهوری اسلامی، برعکس، با بهرهگیری از درنگ اصلاحطلبان روز به روز بستهتر، فاسدتر، بیرحمتر و انحصارطلبتر شده است. چهل سال درنگ به تشکیل مجلسی منجر شده است که پایگاه تودهای آن از هر مجلس دیگر در تاریخ مجالس در ایران محدودتر است. ساختارهای دولتی مدرن، مانند هیات دولت، وزارتخانهها، دیپلماسی، قوهقضاییه و بوروکراسی کشور، امروز بیمعناتر از دوران تسلط آیتالله روحالله خمینیاند. جمهوری اسلامی یک پدیده ارتجاعی است که در طول زمان، هر چه ما بیشتر درنگ کنیم، عقبتر خواهیم رفت.
بدین سان، آیان نمیتوان گفت که همه کسانی که خواستار زندگی بهتری برای ایران هستند، میبایستی بر شتاب متکی بر تعقل بیاندیشند؟
جریانات ماههای اخیر، از کشتار مردم در خیابانها و اسقاط موشکی هواپیمای مسافربری گرفته تا پنهانکاری خائنانه در مورد ویروس کرونا، نشان دادهاند که سیستم کنونی چیزی جز فاجعه و نکبت برای عرضه ندارد. تلاش مذبوحانه رژیم برای جذب وامهای خارجی، حتی به قیمت از دست دادن آنچه از استقلال کشور باقی مانده است، نشان استیصال سلطهگران است که عملا به ایران به عنوان یک ملت-دولت اعلان جنگ دادهاند.
بعضی هممیهنان «اصلاحطلب» در طی سالها گفتوگوهای مستقیم یا غیرمستقیم، همواره «تغییرطلبان» را به شتابزدگی متهم کردهاند و خواستهاند که هدف «تغییر رژیم» در چارچوب خواستهای محدود از نو تعریف شود. اما چنین خواستهای محدود نیز هرگز از سوی «اصلاحطلبان» مطرح نشده است.
بحران کنونی رژیم، این فرصت را به وجود آورده است که گروههای «اصلاحطلب» به میدان بیایند و آشکارا بگویند که خواستار اصلاح چه چیزی هستند.
اگر ما، خدای ناکرده، پیرو مکتب «اصلاح» میبودیم، اصلاح در چند زمینه را به عنوان خواستهای حداقلی مطرح میکردیم. مثلا؛ بازگرداندن صلاحیت به ساختارهای رسمی دولت-ملت از طریق حذف «ولایتفقیه»، انحلال مجلس خبرگان، تبدیل مجلس تشخیص مصلحت نظام به یک مجلس سنای انتخابی، ادغام سپاه پاسداران و بسیج در یک ارتش ملی بدون حق دخالت در امور سیاسی، پایان دادن به تامین هزینههای سازمانهای مذهبی از بودجه دولتی، تبدیل «بنیاد»ها به شرکتهای عمومی و ملزم به پرداخت مالی، آزادی فعالیتهای حزبی و سندیکایی، جلوگیری از سرمایهگذاری و دخالت دولت در وسایل ارتباط جمعی و پایان دادن به تبعیض علیه پیروان ادیان و مذاهب گوناگون.
@AmirTaheri4
Telegraph
از پشه شتابزده تا اصلاح طلب ِ اسیر درنگ
از پشه شتابزده تا اصلاح طلب ِ اسیر درنگ جوامعی که آموختند کی باید درنگ کرد و کی باید شتاب را برگزید، همواره موفقتر از دیگران بودهاند
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
امیر طاهری: سردرگمی در لحظاتی دلگیر
برگردان فارسی تحلیلی با عنوان زیر:
Uncertainty in a Bleak Moment
Should the global system rethink its fascination, not to say obsession, with speed and appreciate the individual and collective slowdown imposed by the pandemic? The question is not impertinent if we consider that we often confuse haste with speed as we aspire after permanence when our reality is one of evanescence not to say precariousness.
@AmirTaheri4
برگردان فارسی تحلیلی با عنوان زیر:
Uncertainty in a Bleak Moment
Should the global system rethink its fascination, not to say obsession, with speed and appreciate the individual and collective slowdown imposed by the pandemic? The question is not impertinent if we consider that we often confuse haste with speed as we aspire after permanence when our reality is one of evanescence not to say precariousness.
@AmirTaheri4
خانواده ی کمال فروغی تایید کردند که او، ایرانی-بریتانیایی ۸۰ ساله که در تهران نگه داری میشد، آزاد شده و به لندن بازگشته است. نازنین زاغری ردکلیف هم که در مرخصی زندان به سر میبرد ممکن است آزاد شود. همه اینها در ِازای اینکه انگلیس ۵۰۰ میلیون دلار از پولهای بلوکه شدهی ایران را آزاد کند.
@AmirTaheri4
@AmirTaheri4
دقت کنید. هر زمان جمهوریاسلامی شروع میکند به آزاد کردن گروگانها، اولویت با کسانی است که برای سالها مالهکش رژیم بودهاند. من به تئوری توطئه اعتقادی ندارم اما آیا این امکان وجود ندارد که از بعضیها برای باجگیری از غربیها برای به دستآوردن پول نقد استفاده کنند؟
@AmirTaheri4
@AmirTaheri4
درحالیکه بانک جهانی در حال بررسی پرداخت وام ۵ میلیارد دلاری به ایران است، تهران سعی دارد با آزاد کردن گروگان ها چهرهی بهتری از خود نشان دهد. وامی که آنگونه که به نظر میرسد، با قوانین بانک جهانی سازگار نیست. این مربوط به طرح اقتصادی خاصی نیست. آخوندها فقط پول میخواهند.
اگر آمریکا و اروپا موافقت کنند، تهران ممکن است پول نقد دریافت کند.
@AmirTaheri4
اگر آمریکا و اروپا موافقت کنند، تهران ممکن است پول نقد دریافت کند.
@AmirTaheri4
سرداران سپاه پاسداران چه بازنشسته و چه فعال، برای هشدار دادن به آمریکا در مورد حمله به نیروهای تحت حمایت تهران در عراق، به صف شدهاند. این نشان میدهد آیتالله قادر به حمایت از مزدوران خود نیست و با بلوف و سروصدا میخواهد این را پنهان کند. پاکسازی عراق از تروریسم ضروری است.
@AmirTaheri4
@AmirTaheri4