Amir Taheri امیر طاهری

در سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ میلادی، شرکت‌های آمریکایی سهم بزرگی از بازار ماشین‌های خانگی در ایران را داشتند، اما آن سهم را نیز با پیدایش صنایع داخلی مانند ارج و آزمایش از دست دادند.

حزب دموکرات آمریکا همواره دیدی خصمانه نسبت به محمدرضاشاه داشت. در دیداری از واشینگتن در ۱۹۷۵ میلادی، حوصله‌ام از شنیدن نق‌نق و دروغ علیه شاه در ملاقات با رهبران آمریکایی‌ــ از جمله چهار وزیر کابینه کارتر، رئیس کنگره تیپ اونیل و چهار سناتور دموکرات سر رفت.

جمهوری‌خواهان نیز که گاه دوست شاه تلقی می‌شوند، بهتر از این نبودند. ویلیام سایمون، وزیر خزانه‌‌داری ریچارد نیکسون، شاه را «دیوانه» خطاب کرد و مدعی شد که ایران می‌خواهد با افزایش سریع بهای نفت، اقتصاد آمریکا را به زانو درآورد.

در هر حال تمامی قراردادهای امضاشده در زمان شاه را می‌توان، اگر آقای خامنه‌ای اجازه بدهد، در آرشیو وزارت امور خارجه در تهران دید و خواند. پیش از ۵۷، من تعدادی از آنان را با اجازه عباسعلی خلعتبری، وزیر امور خارجه، در چارچوب پژوهشی روزنامه‌نگارانه درباره بعضی کشورها، مطالعه کردم. آنچه در تمامی آن‌ها برجسته بود، حس عمیق میهن‌پرستی و سربلندی شاه و همکاران او بود.

برسیم به اصل موضوع. دشمنی با محمدرضاشاه که گاه باعث دشمنی با کل مشروطیت یا حتی کل موجودیت ایران به‌عنوان یک ملت‌ــ‌کشور می‌شود، هیچ توجیه تاریخی واقعی ندارد و در نتیجه می‌بایستی نوعی بیماری روانی به شمار آید. دو استاد روانپزشکی از کمبریج در انگلستان و مریلند در آمریکا (هر دو هم‌میهن‌اند) می‌گویند این بیماری یکی از انواع وسواس بیش از حد در یک مورد خاص است.

یکی از انواع این بیماری را «جیرون تاتیس» می‌خوانند به معنای افتادن در دایره‌ای از کینه و نفرت نسبت به یک شخص، یک جمع یا یک موضوع خاص. نوع دیگر این بیماری اودیومانیا خوانده می‌شود که عبارت است از بیزاری دیوانه‌وار از یک فرد یا یک شیوه زندگی.

نوعی از این بیماری را در فرهنگ و به‌اصطلاح دین وودو (Voodoo) در هائیتی، دومینیکا، کوبا و اسپانیا، نتیجه مداخله ارواح و اجنه می‌دانند و برای علاج آن عروسکی را که شبیه شخص مورد کینه و نفرت است، به بیمار می‌دهند. بیمار با فرو کردن سوزن به آن عروسک، ظاهرا، اندک‌اندک درمان می‌شود و به حال عادی برمی‌گردد.

البته من تردید دارم که کسانی که دچار بیماری دشمن با محمدرضا‌شاه هستند و با هیچ بحث، منطق، استدلال و مدرکی درمان نمی‌شوند، با فرو کردن سوزن به عروسکی شبیه او سلامت روانی خود را بازیابند.

خوشبختانه بیماران اودیومانیایی ما اقلیت کوچکی را تشکیل می‌دهند و باز هم خوشبختانه بعضی آنان نشان داده‌اند که درمان شده‌اند، اما برای اینکه خود را از تک‌وتا نیندازند، گاه‌گاه سوزنی به عروسک شاه می‌زنند‌ــ به یاد جوانی‌شان و سال‌هایی که زندگی‌شان را بر اساس دشمنی کور با یک مرد بنا کرده بودند.

آه، تا یادم نرفته: داستان تجاوز خرس ساواک به شاعر نوپرداز انقلابی را شنیده‌اید؟

@AmirTaheri4

👍32❤6😭2

1.22K views17:55