Amir Taheri امیر طاهری

عشق اگر در زمین حضور نداشت/ زندگی فرصت ظهور نداشت
عشق افسانه نیست، بن‌مایه است/ کاخ هستی بنا بر این پایه است

او سپس عشق را با آزادی پیوند می‌دهد:

راه عشق انسداد نپذیرد/ سلطه انقیاد نپذیرد
عشق همراه گوهر جان است/ بی‌ وجودش، بهشت زندان است

این مسیر اندیشه با سخنان حوا، نخستین زن، نخستین مادر و تضمین‌کننده بقای بشریت، ادامه می‌یابد:

عوری حور و ستر حوا چیست/ سر پنهان این معما چیست
من که حوای عرصه خاکم/ زین سخن قاصر است ادراکم
که چرا شرمسار باید زیست/ دائم‌الاستتار باید زیست

م. سحر سپس به چهره‌نگاری دختران و زنانی می‌پردازد که در راه آزادی نبرد کرده‌اند و گاه جان داده‌اند. در بیش از ۳۰ بیت تکان‌دهنده، نام بیش از ۴۰ دختر جوان ایرانی را که به دست مزدوران آیت‌الله به قتل رسیده‌اند، می‌یابیم. م. سحر می‌نویسد:

نامشان اگرچه گونه‌گون بودست/ عهد و پیمانشان به خون بودست
در زمستان سرد بیدادی/ آرزوشان بهار آزادی

شاعر با طنزی گزنده که گاه یادآور شاعرانی مانند ایرج میرزا و محمدعلی افراشته است، مواضع اصحاب فرقه خمینیه را در سرکوب زن به نام حجاب اجباری شرح می‌دهد:

خون زن هیچ، موی زن اصل است/ بند ناف خدا به آن وصل است
گر بقایی به کبریا بودست/ موی زن ضامن بقا بودست

شاعر گاه با بی‌رحمی خشم‌آلود و گاه با طنزی چشمک‌زن، به سراغ خرافات ادیان ابراهیمی به‌ویژه نسخه قلب‌شده اسلام شیعی می‌رود و در نمایشنامه «شیطان و خدا» که در پایان دیوان عرضه می‌شود، قادر متعال را محصول تخیل اعراب توصیف می‌کند. در آن نمایشنامه، خداوند شیطان را متهم می‌کند که هوادار عجم و مخالف عرب است.

به لسان عرب ز سر تا بن/ این جهان آفریده گشت ز کن
این چنین شد که جز به لفظ عرب/ رب کلامی نیاورد بر لب
تا ابد گر ز رب پیام رسد/ به زبان عرب پیام رسد
هرکه خواهد ندیم رب گردد/ باید از بیخ‌وبن عرب گردد
زین سبب ما که اهل ایرانیم/ با زبان عرب به زندانیم

م. سحر کاریکاتورهای گویایی از خواهران زینب، خوانندگان «سلام فرمانده»، بسیجی‌های سرکوبگر، پاشندگان اسید به خانم‌های بدحجاب، آخوندهای دزد و فاسق، مداحان پدوفیل و آقازادگانی که مدعی داشتن «ژن خوب» هستند، عرضه می‌کند:

کور شو، دور شو که دین داریم/ دست قهر اندر آستین داریم
در کف ماست دشنه و ساطور/ هدیه آسمان ز رب فخور
زانکه ما نور دیده اوییم/ به جهان برگزیده اوییم
خون ما سرخ و جنس ما مرغوب/ طبق آیات صاحب «ژن» خوب
چون چهل‌ دزد قصه بغداد/ همه دزدیم و دزد آقازاد
که به تجویز اقتلوا، شیریم/ متکی بر چماق تکفیریم

بیشتر بخوانید

ایران: در راه دوباره ایران شدن

ایران: لولیتا و شهرآشوب و گزینه هفتم

مهسا، نماد آرزوهای ما ایرانیان برای زندگی در ایرانی امن، آزاد و مقتدر است
از «حوا تا مهسا» یک اثر بزرگ ادبی است که معرفی‌اش با یک بررسی کوتاه دشوار می‌نماید، اما چند نکته را می‌توان یادآوری کرد. م. سحر در میان شاعران معاصرمان، که نسلی درخشان را تشکیل می‌دهند، تنها کسی است که در همه اشکال شعر فارسی‌ــ از رباعی گرفته تا قصیده‌ــ جولان می‌دهد و غالبا در همه آن زمینه‌ها به اوج می‌رسد. تسلط او بر زبان فارسی و معاییر اشعار الاعجم به‌راستی مثال‌زدنی است. او هم می‌تواند در سطح جدل سیاسی روزنامه‌ای جولان دهد و هم در عرصه گمانه‌زنی‌های فلسفی، حتی در حد ناصر خسرو قبادیانی، عرض اندام کند.

م. سحر از معدود شاعران معاصر ماست. شاید بدین خاطر که هنگامی تولد یافت که شب «شعر نو»، «شعر منثور»، «شعر سفید»، «شعر هندسی» و دیگر تجربیات منتهی به بن‌بست فروکش کرده بود. بلوغ او در زمانی بود که ایرانیان زیر شوک انقلاب اسلامی، ناگهان در جست‌وجوی پناهگاهی ساخته از تاریخ و فرهنگ خسروانی برآمدند. در زمینه شعر این به معنای بازگشت به خویش بود، با فردوسی، عنصری، منوچهری، فرخی، خاقانی، سعدی، حافظ، نظامی و همانطور که ذکر شد، ناصر خسرو. اگر الگوی شعر برتر برای الف بامداد، شاعران نوپرداز فرانسوی مانند ژ.آ. کلانسیه، پل الوار و لوئی آراگون بودند، م. سحر و اکثر هم‌نسلان او آنچه را خود داشتند، از بیگانه تمنا نمی‌کردند.

م. سحر پیام‌آور امید به آینده است و شناختن قدر هر لحظه از هستی را نیز توصیه می‌کند و از قول حوا، در واقع فلسفه خیام را بازگو می‌کند:

چندگاهی که مهلتی داریم/ بو که بیهوده‌اش نپنداریم
یک دو روزه که فرصتی با ماست/ به هدر دادنش نباید خاست
این یک امروز شاد باید زیست/ کاین بهاری که هست، فردا نیست
فصل عشق است و فرصتی محدود/ که به پایان رسید خواهد زود
بهر آن از بهشت دل کندم/ که ببندم به یار دلبندم

مهسا و مهساها زنده‌اند و سرچشمه زندگی در همه جلوه‌هایش، از فیزیکی گرفته تا فرهنگی. پیام زیبای م. سحر «زن، آزادی، عشق» می‌تواند الهام‌بخش فصل آینده انقلاب مهسا باشد؛ فصلی که به پیروزی ملت ایران بر دشمنان خارجی و داخلی‌اش خواهد انجامید.
Independent Persian

@AmirTaheri4

ایندیپندنت فارسی

امیر طاهری | بازخوانی انقلاب مهسا از دید یک شاعر

سه سال پیش هنگامی که مرگ یک دختر جوان در بیمارستانی در تهران مانند جرقه‌ای در انبار باروت، خشم ایرانیان را علیه یک نظام ضدایرانی برانگیخت، کمتر کسی انتظار داشت حادثه‌ای که ممکن بود جزو عادیات زندگی

👍36❤4

1.29K views19:25