@Beytuteh
از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند
تا کاج جشن‌های زمستانی‌ات کنند

پوشانده‌اند «صبح» تو را «ابرهای تار»
تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می‌روی
شاید به خاک مرده‌ای ارزانی‌ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه‌ای بترس که شیطانی‌ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه‌ای‌ست که قربانی‌ات کنند

#فاضل_نظری
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
اگر چون زلف از دل سر نپیچی
ز شب بیداری دل زنده باشی

به نقد امروز را خوش دار صائب
مبادا در غم آینده باشی

#صائب_تبریزی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
صبور ...
مثل درختی که در آتش می‌سوزد
و توان گریختن ندارد.
حیرت‌زده ...
چون گوزنی که شاخ‌های بلند
در شاخه گرفتارش کرده‌اند.

همه این روزها این‌چنین‌ایم ...

#شمس_لنگرودی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
🍂🍂🍂🍂🍂
دیدن پیری والدین ، نوعی رنج است ، رنجی که از تماشای تدریجی محو شدن کسانی برمی‌خیزد که زمانی محکم‌ترین تکیه‌گاهت بودند.

لمس پیری والدین ، یکی از آن تجربه‌هایی‌ست که هیچ کلمه‌ای به‌درستی حقش را ادا نمی‌کند. یک‌باره می‌بینی کسی که همیشه تکیه‌گاهت بوده ، حالا آهسته‌تر راه می‌رود ، بیشتر می‌نشیند ، گاهی چیزی را فراموش می‌کند ، پاهایش درد می‌کند ، کمرش توان راست شدن ندارد ، یا دستش ناخواسته می‌لرزد. موهایش سفیدتر از قبل ، چشم‌هایش محوتر و صدایش آرام‌تر شده است.
انگار زمان ، بی‌سر و صدا آمده و ذره‌ذره از او کاسته ، بی‌آن‌که تو فرصت کرده باشی آماده شوی.

و درد ، دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شود: از تماشای این آرام‌آرام محو شدن ، بی‌آن‌که بتوانی جلویش را بگیری.
@Beytuteh
نشسته‌ای گوشه‌ای ، به ظاهر بی‌صدا ، اما در درونت غوغاست.
داری تماشایش می‌کنی که چطور با دستان لرزان چای می‌ریزد ، چطور برای گفتن یک واژه ساده مکث می‌کند ، چطور برای بلند شدن به لبه مبل چنگ می‌زند ، چطور سخت راه می‌رود.
و بعد ، خودت را تنها می‌یابی در اتاقی که پر است از خاطرات ، از صدای خنده‌های قدیمی ، از قدم‌هایی محکم و نگاه‌هایی پر اطمینان.
حالا با هر لرزش دست او ، قلب تو هم می‌لرزد.
با هر فراموشی‌اش ، تکه‌ای از خاطراتت به لرزه می‌افتد.
این یک اندوه تدریجی‌ست ، سوگواری آرام برای چیزی که هنوز هست ، اما دیگر مثل قبل نیست.
@Beytuteh
نقطه‌ی درد اینجاست که پیری والدین ، مرگ نیست ، اما شبیه مرگ است.
آرام ، بی‌صدا ، قدم‌به‌قدم از تو فاصله می‌گیرد و تو فقط می‌توانی تماشایش کنی.
نه راه برگشتی هست ، نه توقفی در کار ، فقط زمان است و تویی که سرت را پایین انداخته‌ای و نمی‌دانی دقیقاً از کجا باید شروع به وداع کنی و بعد ، در خلوت خودت می‌نشینی و مرور می‌کنی همه آن چیزهایی را که زمانی بدیهی بودند:
صدای بلندشان وقتی اسم تو را صدا می‌زدند ، قدم‌های مطمئنشان در راهرو خانه ، حافظه‌ای که هیچ چیز از یاد نمی‌برد.
حالا اما همه چیز کند شده ، شکسته ، خاموش شده.

این همان جایی‌ست که دلت می‌گیرد ، می‌فهمی چقدر زود دیر می‌شود و چقدر باید قدر لحظه‌ها را دانست، پیش از آن که فقط خاطره‌ای شوند.🍂🍂🍂🍂

#مهدی_زرینی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
نام شعر: تبعیدی خویش
شاعر: #شمس_لنگرودی
با صدای: شمس لنگرودی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
روزی به تلافیِ تمامِ قوی بودن ها ، آغوشی خواهم گُزید و روی چهارخانه ی پیراهنی ، گریه خواهم کرد .
روزی انصراف خواهم داد از ادامه دادن و جنگیدن ،
جایی میانه ی مسیر ، خواهم ایستاد و به همه ی آن چیزی که هست ، اکتفا خواهم کرد .
روزی خودم را به یاد خواهم آورد و به حرمتِ هیچ قوی بودنی ؛ بغض هایم را نخواهم بلعید ، اشتیاقم را کتمان نخواهم کرد ، بیش از توانم نخواهم جنگید و خودم را برای تمام تلاش هایی که کرده ام ، در آغوش خواهم کشید .
روزی اعتراف خواهم کرد خسته ام ، دیگر به خودم سخت نخواهم گرفت ، به شانه ای تکیه خواهم زد ، نفسِ راحتی خواهم کشید و نگرانِ چیزی نخواهم بود ...

#نرگس_صرافیان_طوفان‌
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
گویا دگر فسانه به پایان رسیده بود
دیگر نمانده بود برایم بهانه‌ای
جنبید مشت مرگ و در آن خاک سرد گور
می‌خواست پر کند
روح مرا، چو روزن تاریکخانه‌ای

#مهدی_اخوان‌ثالث
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
گفت مرا یادت هست؟
دویدم و در راه فکر کردم
که من چه یادی دارم!
چرا یادم به وسعت همه تاریخ است؟
و چرا آدمها در یاد من زندگی می‌کنند؟
و من در یاد هیچکس نیستم!

#عباس_معروفی
کتاب: "سال بلوا"
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
دیوان حافظ باز کن
سعدی بخون ، یا شاملو زمزمه کن
شعر هر چی که باشه می‌تونه حالتو بهتر  کنه مخصوصا با یه استکان چایِ هل‌دار کنارش...
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
#دکتر_محمد_اصفهانی

✍ یک نفس ای پیک سحری
بر سر کویـش کــن گذری
گو به فغـــانم به فغـــانم

ای که به عشقت زنده منم
گفتی از عشقـــت دم نزنم
من نتــــــــوانم نتــــــــ...
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
ای که در این خاکدان جان و جهانی مرا
چون بروم زین سرا باغ و جنانی مرا

جان مرا جان توئی لعل مرا کان توئی
در دل ویران توئی گنج نهانی مرا

آن که به دل می‌دمد روح سخن هر دمم
تا نزند یک نفس بی دمش آنی مرا

شب همه شب تا به صبح هم‌نفس من توئی
روز چو کاری کنم کار و دکانی مرا

تا که به محفل دَرَم با تو سخن می‌کنم
چون که به خلوت روم مونس جانی مرا

یک نفس از پیش تو گر بروم گم شوم
چون به تو آرم پناه امن و امانی مرا

گر تو برانی مرا جان ز فراقت دهم
جان به وصالت دهم گر تو بخوانی مرا

گه به وصالم کشی گه ز فراقم کشی
گاه چنینی مرا گاه چنانی مرا

فیض به تو رو کند رو چو به هر سو کند
نور تو عالَم گرفت قبله از آنی مرا

#فیض_کاشانی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
زاهد بودم ترانه‌گویم کردی
سرفتنهٔ بزم و باده‌خویم کردی

سجاده‌نشین باوقاری بودم
بازیچهٔ کودکان کویم کردی

#مولوی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد
وان که این کار ندانست در انکار بِمانْد

اگر از پرده برون شد دلِ من عیب مکن
شُکرِ ایزد که نه در پردهٔ پندار بِمانْد

صوفیان واسِتَدَنْد از گروِ مِی همه رَخْت
دلقِ ما بود که در خانهٔ خَمّار بِمانْد

محتسب شیخ شد و فِسقِ خود از یاد بِبُرد
قصّهٔ ماست که در هر سرِ بازار بِمانْد

هر مِیِ لعل کز آن دستِ بلورین سِتَدیم
آبِ حسرت شد و در چشمِ گهربار بِمانْد

جز دلِ من کز ازل تا به ابد عاشق رفت
جاودان کس نشنیدیم که در کار بِمانْد

گشت بیمار که چون چشمِ تو گردد نرگس
شیوهٔ تو نَشُدَش حاصل و بیمار بِمانْد

از صدایِ سخنِ عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که در این گنبدِ دَوّار بِمانْد

داشتم دلقی و صد عیبِ مرا می‌پوشید
خرقه رهنِ مِی و مطرب شد و زُنّار بِمانْد

بر جمالِ تو چنان صورتِ چین حیران شد
که حدیثش همه‌جا در در و دیوار بِمانْد

به تماشاگَهِ زلفش دلِ حافظ روزی
شد که بازآید و جاوید گرفتار بِمانْد

#حافظ
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
ای دل غم جهان مخور این نیز بگذرد
دنیا چو هست بر گذر این نیز بگذرد

گر بد کند زمانه تو نیکو خصال باش
بگذشت ازین بسی بسر این نیز بگذرد

ور دور روزگار نه بر وفق رای تست
انده مخور که بیخبر این نیز بگذرد

یک حمله پای دار که مردان مرد را
بگذشت ازین بسی بتر این نیز بگذرد

منت خدایرا که شب دیر پای غم
افتاد بادم سحر این نیز بگذرد

ابن یمین ز موج حوادث مترس از انک
هر چند هست با خطر این نیز بگذرد

تشویش خاطرست ولی شکر چون نکرد
ایزد قضا جز این قدر این نیز بگذرد

#حافظ
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را
ولیکن پوست خواهد کَند ما یک‌لاقبایان را

رهِ ماتم‌سرای ما ندانم از که می‌پرسد
زمستانی که نشناسد درِ دولت‌سرایان را

به دوش از برف بالاپوش خز ارباب می‌آید
که لرزاند تنِ عریانِ بی‌برگ‌و‌نوایان را

به کاخِ ظلم باران هم که آید سر فرود آرد
ولیکن خانه بر سر کوفتن داند گدایان را

طبیبِ بی‌مروّت کی به بالینِ فقیر آید
که کس در بند درمان نیست درد بی‌دوایان را

به تلخی جان سپردن در صفای اشک خود بهتر
که حاجت بردن ای آزاده‌مرد این بی‌صفایان را

به هر کس مشکلی بردیم و از کس مشکلی نگشود
کجا بستند یارب دست آن مشکل‌گشایان را

نقاب آشنا بستند کز بیگانگان رستیم
چو بازی ختم شد بیگانه دیدیم آشنایان را

به هر فرمان آتش عالمی در خاک و خون غلتید
خدا ویران گذارد کاخ این فرمانروایان را

به کام مُحتَکِر روزیِ مردم دیدم و گفتم
که روزی سفره خواهد شد شکم این اژدهایان را

به عزّت چون نبخشیدی به ذلّت می‌سِتانَندَت
چرا عاقل نیندیشد هم از آغاز پایان را

حریفی با تمسخر گفت زاری شهریارا بس
که می‌گیرند در شهر و دیار ما گدایان را

#شهریار
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
هی گوش کردن شجریان چه فایده؟

https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
آدمی به مرور آرام می‌گیرد، بزرگ می‌شود، بالغ می‌شود و پای اشتباهاتش می‌ایستد.
آن‌ها را به گردن دیگران نمی‌اندازد و دنبال مقصر نمی‌گردد. گذشته‌اش را قبول می‌کند، نادیده‌اش نمی‌گیرد و اجازه می‌دهد هر چیزی که بوده در همان گذشته بماند.
آدمی از یک جایی به بعد می‌فهمد که از حالا باید آینده‌‌اش را از نو بسازد اما به نوعی دیگر. می‌فهمد که زندگی یک موهبت است، یک غنیمت است، یک نعمت است و نباید آن را فدای آدم‌های بی‌مقدار کرد!
اصلا از یک جایی به بعد حال آدم خودش خوب می‌شود.


#محمود_دولت‌آبادی
کتاب: "جای خالی سلوچ"
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
یا رب، از بالا به ما هم اعتنا کن لااقل!
بخت ما را هم از آن بالا صدا کن لااقل!

نصف کشورهای دنیایِ تو از ما بهترند؛
وضع ما را نصف آنها باصفا کن لااقل!

دیشِ عرش کبریایی گیر کرده سمت غرب؛
چند روزی رویِ دیشت را به ما کن لااقل!

در اتوبانِ جهان پت پت کنیم عین پراید؛
بنز نه، ما را شبیه پرشیا کن لااقل!

به اروپا این همه حال اساسی می دهی؛
یک کم از آن حال هم بر ما عطا کن لااقل!

هرچه نعمت بود دادی به "یو اس آ"ی خبیث؛
پنج شش درصد از آن را سهم ما کن لااقل!

وضع ما را که تمام هفته مثل گامبیاست،
هفته ای یک روز چون آنتالیا کن لااقل!

کشور ما را که در "تاریخ" سوتی داده است،
جابه جا در نقشه ی "جغرافیا" کن لااقل!

مرز ایران را جدا کن از عراق و روسیه،
مدتی همسایه ایتالیا کن لااقل!

رتبه ی ما را که در دنیا از آخر سومیم؛
از همان آخر، ششم در آسیا کن لااقل!

وقتی اینجا بین ما قانون جنگل حاکم است،
وضع ما را سوژه ی راز بقا کن لااقل!

هر که آمد یک گره وا کرد؛ ده تا بست روش؛
آن گره های درشتش را تو وا کن لااقل!

#شروین_سلیمانی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
برسان باده که غم روی نمود ای ساقی
این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

حالیا نقش دل ماست در آیینه‌ی جام
تا چه رنگ آورَد این چرخ کبود ای ساقی

دیدی آن یار که بستیم صد امّید در او
چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی

تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیو
گرچه در چشم خود انداخته دود ای ساقی

تشنه‌ی خون زمین است فلک، وین مَه نو
کهنه داسی‌است که بس کِشته درود ای ساقی

مِنّتی نیست اگر روز و شبی بیشم داد
چه از او کاست و بر من چه فزود ای ساقی

بس‌که شستیم به خوناب جگر جامه‌ی جان
نه از او تار به‌جا ماند و نه پود ای ساقی

حق به دست دل من بود که در معبد عشق
سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی

این لب و جام پی گردش می، ساخته‌اند
ورنه بی می، ز لب و جام چه سود ای ساقی

در فروبند که چون (سایه) درین خلوت غم
با کس‌ام نیست سر گفت و شنود ای ساقی

#هوشنگ_ابتهاج
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
آرام باش عزیز من، آرام باش
حکایت دریاست زندگی
گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی
گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌هایمان را می‌بندیم، همه جا تاریکی است

آرام باش عزیز من
آرام باش
دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم
و تلالؤ آفتاب را می‌بینیم
زیر بوته‌ای از برف
که این دفعه
درست از جایی که تو دوست داری، طالع می‌شود

#شمس_لنگرودی
https://t.me/Beytuteh