@Beytuteh
رهگذار عمر
خواننده : داريوش اقبالى
شعر: تورج نگهبان
ملودى : بابك افشار
تنظيم : ناصر چشم آذر
سال ساخت : ١٣٥٢

https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
آن‌چه از جان برآید،
اگر به جامهٔ کتاب درآید،
از تندبادِ فراموشی ایمن می‌شود...
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
زان تغافل‌گر چرا ناشاد باید زیستن
ای فراموشان به ذوق یاد باید زیستن

بلبلان نی الفت دام است اینجا نی قفس
بر مراد خاطر صیاد باید زیستن

من نمی‌گویم به‌کلی از تعلق‌ها برآ
اندکی زین دردسر آزاد باید زیستن

خواه در دوزخ وطن ‌کن خواه با فردوس ساز
عافیت هرجا نباشد شاد باید زیستن

چون سپندم عمرها در کسوت افسردگی
بر امید یک تپش فریاد باید زیستن

نیست زین دشوارتر جهدی که ما را با فنا
صلح کار عالم اضداد باید زیستن

زندگی بر گردن افتاده‌ست یاران چاره چیست
چند روزی هرچه باداباد باید زیستن

موج گوهر در قناعتگاه قسمت خشک نیست
تردماغ شرم استعداد باید زیستن

هر سر مویت خم تسلیم چندین جان‌کَنی‌ست
با هزاران تیشه یک فرهاد باید زیستن

بیدل این هستی نمی‌سازد به تشویش نفس
شمع را تا کی به راه باد باید زیستن

#بیدل_دهلوی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
اگر رازم را مسکوت نگه دارم، آن راز زندانی من است؛
اگر بگذارم از دهانم خارج شود، این منم که زندانی آنم.
بار درخت سکوت، میوه‌ی آرامش است.

#اروین_یالوم
کتاب: "درمان شوپنهار"
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
 یک حقیقتِ غیرقابلِ انکار در رفتارِ انسانی وجود دارد:
حضورِ افراد و کیفیتِ محیط، رفتار و حتی خِرَدِ ما را دگرگون می‌کند. ما در محیطی که در آن هستیم، فرم می‌گیریم.

این اصل، وقتی در موسیقیِ ایرانی و در آوازِ شجریان بررسی می‌شود، به شکلی شگفت‌آور خود را نشان می‌دهد. شجریان در طولِ ۶۰ سال فعالیت، با دوره‌هایِ مختلفی از شناخت و همراهان روبرو بود، اما همکاری با استاد پایور، یک «انقلابِ کیفی» در آوازِ او ایجاد کرد.
علت، فراتر از تکنیکِ موسیقی است؛ علت، در «تأثیرِ محیطیِ شخصیتِ» استاد پایور نهفته است. شخصیتِ منضبط، قاطع و بی‌گذشتِ استاد پایور، چنان محیطی از «جدیّت و کمال» ایجاد می‌کرد که حتی اجازه نمی‌داد هیچ‌گونه خطا یا بی‌خیالی در مسیرِ اجرا رخ دهد. شجریان در حضورِ این «نظمِ وجودی»، ناگزیر شد که خود را با آن استانداردِ بالا تطبیق دهد.»

«در نهایت، آنچه ما از آن مقطعِ طلاییِ آوازِ شجریان می‌شنویم، تلاقیِ هنرِ او با «نظمِ شخصیتِ» پایور است. این ثابت می‌کند که ما تنها با حضور در محیط‌هایی که ما را به سمتِ کمال سوق می‌دهند، می‌توانیم به بالاترین سطحِ توانایی‌هایِ خود دست یابیم.
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
گاهی باد که از میان علفزار می‌گذرد، قصه‌هایی را با خودش می‌برد؛ قصهٔ «پاپوس»‌ها…

می‌گویند پاپوس در دنیای گیاهان، روحِ مسافر است؛ تاجی از موها، فلس‌ها یا خارهای ریز که روی دانه می‌نشیند و آن را سبک‌تر از خیال می‌کند.

وقتی زمان رها شدن می‌رسد، بذر چشم‌هایش را می‌بندد و پاپوس آهسته می‌گوید: «به من اعتماد کن… باد راه را می‌شناسد.»

و این‌گونه است که یک ساختار کوچک اما شگفت‌انگیز، بذر را از گیاه مادر جدا می‌کند، آن را روی جریان هوا معلق نگه می‌دارد و کیلومترها دورتر، خانه‌ای تازه برای آغاز یک زندگی دیگر پیدا می‌کند.

پاپوس… همان‌جایی که علمِ گیاهی با افسانه‌های سفر و سرنوشت گره می‌خورد.

“منظور از پاپوس همین زائده‌ی پر مانندی است که در گیاهانی مثل قاصدک مشاهده شده و در هوا پراکنده می‌شود”
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
نیست یک شادی که انجامش به غم پیوسته نیست
از لب خندان به جز خون در دهان پسته نیست

یک دل آسوده نتوان یافت در زیر فلک
در بساط آسیا یک دانهٔ نشکسته نیست

در رحم اطفال از تحصیل روزی فارغند
مانع رزق مقدر خانهٔ دربسته نیست

از سبکرو نقش هیهات است ماند بر زمین
رهنوردی را که باشد نقش پا، آهسته نیست

فارغ است از امتداد قطره‌های اشک من
آن که می‌گوید گره در رشتهٔ نگسسته نیست

از می لعلی نمی‌گردد بدخشان سینه‌اش
دست هر کس چون سبو در زیر سر پیوسته نیست

می‌توان ره برد از سیما به کنه هر کسی
شاهدی گلزار رنگین را به از گلدسته نیست

پیش ما صائب که هر صیدی به دام آورده ایم
هیچ صیدی در جهان چون معنی برجسته نیست

#صائب_تبریزی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
🔴 لعنتی به جنگ

«‏جنگ است اسماعیل،
جنگ است.
آفتاب بر گورستان و گلستان یکسان می‌تابد؛
و باران خادم و خائن نمی‌شناسد.

جنگ است اسماعیل...

#رضا_براهنی شعر «اسماعیل» را بر اساس یادِ دوست شاعرش #اسماعیل_شاهرودی نوشت.
اسماعیل شاهرودی(۱۳۰۶_۱۳۶۰) متولد #دامغان ، شاعری که نیما یوشیج او را آینده نام داده‌ بود، در جوانی به حزب توده پیوست و عنوان «شاعر خلق» را به خود اختصاص داد و در سال ۱۳۴۴ بازداشت شد که همین امر باعث شد تعادل روحی‌اش را از دست بدهد؛ از آن پس به تناوب در تیمارستان به خاطر جنون ادواری بستری می‌شد تا اینکه بدرود حیات گفت. در تمام این مدت‌های بستری شدن در تیمارستان، رضا براهنی به عیادت او می‌رفت و این عیادت‌های در تیمارستان، بعدها در هنگامه‌ی جنگ ایران و عراق، بن‌مایه‌ی اصلی شعر او شد.
رضا براهنی در این شعر، سروده‌ای انسانی در نکوهش جنگِ اسماعیل‌کُش ایران و عراق نوشته است. این شعر یکی از مهم‌ترین آثار ادبی ضد جنگ است که در دوران معاصر نوشته شده‌اند.
شعری که خلاف ادبیات سفارشی تقدس‌گرا و ایدئولوژیک، به جنگ، نگاهی انسانی و اعتراضی دارد.
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
«آرام باش عزیز من... آرام باش.»

گاهی یک صدا، یک شعر، یک خاطره را دوباره زنده می‌کند...

از بوی کسی که هنوز در جان مانده،
از قدم‌هایی که رفته‌اند اما نشانه‌شان همه‌جا پخش است،
از واژه‌هایی که صبح‌ها از خواب برمی‌خیزند تا از او سخن بگویند...

و شاید شعر، همان گنجشک بخارآلودی باشد که در سرمای نبودن،
هنوز روی بام دل ما ایستاده است.

#شمس_لنگرودی

@Beytuteh
مبلغی که بابت خرید کتاب می‌پردازید به مراتب پایین‌تر از هزینه‌های است که در آینده بابت نخواندن آن پرداخت خواهید کرد. .!
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
یه شبی زار و پریشان در میخانه زدم
ز غم هجر و فراقش می‌سوزد جان و تنم
گفتمش باز کن ساقی من! منم آن مطرب خوش
که شکسته ساز دلم.....
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
🔰 #عرفان_نظرآهاری در نوشته ای با عنوان «روایت شب بعد از سیل» خاطره تلخ و دهشتناک سیلی که در ۲۹ شهریور ۱۳۷۵ در جنگل های کجور، او و همسفرانش را در خواب، با خود برده بود، با قلمی شیوا و تاثیرگذار بازگو می کند.

📌 بیست و دو ساله بودم که در سیل افتادم. بیست و دو ساله بودم که آب از سرم گذشت و مردن چنان یقه ام را گرفت که دانستم، مرگ از آنچه گمان می کردم به من نزدیکتر است، و از آنچه گمان می کردم ناگهان تر؛ چنان نزدیک که گویی در پیراهنم زندگی می کرد و چنان ناگهان که گویی مرگ همان چشم بر هم زدن است.
@Beytuteh
📌 بیست و دو ساله بودم که قیامت را با چشم
دیدم و فردای قیامت را هم دیدم و روز محشر را و من آنجا بودم که اسرافیل سه بار در صورش دمید و من یکی از مردگان بودم که از گورش برخاست، و حالا سالهاست که کسی نمی داند من یکی از آن مردگانم.

📌 بیست و دو ساله بودم که در کیسه خوابی خوابیده بودم در چادری کوچک در جنگلی، قرار نبود بمیرم، همه آن دیگران هم بیست و دو ساله بودند و قرار نبود که بمیرند اما مردند.
نیمه شب باران گرفت، خسته بودیم، خوابیده بودیم، بسیار راه آمده بودیم در آن کوه و کمر، قرار بود دو روز دیگر ادامه داشته باشد این راه پیمایی و روز سوم به تهران برگردیم و سال های سال زندگی کنیم اما ما هرگز بر نگشتیم.

📌 در خواب شنیدم که دو تا از بچه ها که بیدارند و پاسبانی می دهند به هم می گویند: این چه صدایی ست که می آید؟ نکند خرس دارد به ما نزدیک می شود! من اما در رویا دیدم که پدرم در ایوان خانه آهار است و رودخانه را نشانم می دهد و می گوید: عرفان! دارد سیل می آید.
@Beytuteh
📌 زیپ کیسه خواب را باز کردم از چادر پریدم بیرون،در آن سیاهی مطلق، ناگهان رعد و برق زد و در روشنایی اش دیدم که دیواری بلند و‌ گل آلود به طرفم می آید، دویدم به سمت کمر کش کوهی که در پایش خوابیده بودیم و با چنگ و دندان از آن بالا رفتم، چنگ می زدم به زندگی به کوه به بودن و التماس می کردم به سیل، به بی رحمی مرگ، به ناجوانمردی طبیعت. دیگران هنوز در کیسه خواب هایشان خوابیده بودند، که آب آنها را برد.

📌 سیل سهمگین بود و چنان محکم می کوبید که می دانستم خواهم مرد دهانم پر از گِل بود و با همان دهان پر از گِل خدا را صدا می زدم و بالا می رفتم و می گفتم خدایا به مادرم رحم کن، فقط به مادرم رحم کن. سیل موج به موج می کوبید و هر بار رشته ای بین من و زندگی پاره می شد. یادم افتاد که دانشجو بودم، ادبیات را دوست داشتم اما رشته گسست.
یادم آمد که دو کتاب منتشر کرده بودم، نوشتن را دوست داشتم اما رشته گسست. یادم افتاد که خانواده داشتم، دوستانی داشتم، امیدهایی، آرزوهایی اما رشته گسست.
یادم افتاد که دشمنانی هم داشتم که مرا آزرده بودند اما دیدم چقدر حقیر بود، آن نفرت ها آن آزارها همه چیز در برابر مرگ چقدر کوچک بود.
من داشتم می مردم. ماهی بودم در گل و لای، اما آن ماهی که شنا کردن نمی دانست و آبشش هایش را گم کرده بود.
@Beytuteh
📌 ساعت ها و روزها و قرن ها گذشت وقتی که اولین نور زد، فردای روز قیامت بود و من تکه ای گِل بودم بر دیواره کوهی بلند. آب، آب، آب، گل آلود و سیاه و صدای هولناکش همچنان بود.
من پلک های گِلی ام را باز کردم، از سرما می لرزیدم، هنوز باران می آمد و رد دو شیار از چشم هایم تا ابدیت کشیده شد، من داشتم گریه می کردم، پس ماهی ها هم گریه می کنند، پس سنگ ها هم گریه می کنند.

📌 جرأت سر چرخاندن نداشتم ، می ترسیدم از فهمیدن اینکه آب چه کسانی را برده است. چشمم به پایین افتاد، روی آب خون بود. من در قیامت غوطه می خوردم، جهان تمام شده بود و هیچ چیز دیگر شبیه قبل نبود. آب همه چیز را برده بود، جوانی را، زندگی را ، شور را و امید را و عشق هفت خانواده را.

📌 آن روز که به سفر می رفتم جوانی بیست و دو ساله بودم فردایش اما سنگی دو هزار ساله بودم بر کوهی کهن که مرگ را و قیامت را و محشر را در ریه هایش حبس کرده بود.

📌 من هرگز از آن کوه پایین نیامدم و هر چه که همه عمر نوشته ام روایت همان تکه سنگ است از شب بعد از سیل....
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
نیمه شبی است از هزاره دوم عشق؛ و ما مرشدی نداریم، جز ماه
او هر شب بر منبر آسمان بالا می رود و هزار ستاره مریدش است.
ماه‌مرشد سخن نمی گوید، می‌تابد؛ و کدام مرشد جز اوست که جای گفتن، بتابد!؟...

خاموشی، پند ماه‌مرشد ماست و نور، نور ذکر اوست. خوابیدن پای صحبت ماه‌مرشد حرام است.

ماه‌مرشد می‌گوید: خدا هر شب شما را در آغوش می‌گیرد. اما کاش شبی نیز شما او را در آغوش می‌گرفتید تا آغوشتان گشاده می‌شد آن قدر که ستارگان به جای آن‌که در سینه آسمان بتپند، در سینه شما می‌تپیدند.
دیشب ستاره‌ای می‌گفت: اگر به مجلس ماه‌مرشد آمدید، هدیه، آهی بیاورید. آه شما عطر و عود مجلس ماه‌مرشد است.
ستاره می گفت: اگر به خانه ماه‌مرشد آمدید، دعایی بیاورید. زیرا که هر دعا چراغی است و این همه چراغ که در آسمان روشن است، دعای بندگان خداست.

امشب نیز مجلس ماه‌مرشد برپاست. آسمان صاف است و نه غریبه‌ای و نه ابری. همه محرم‌اند، هم تو و هم درخت و هم دریا. وعظ ماه‌مرشد تا سحر ادامه خواهد داشت تا صبح که او آسمان را به شیخ آفتاب خواهد بسپارد.
به مجلس ماه‌مرشد بیا، مجلس ماه‌مرشد را عشق است.

#عرفان_نظرآهاری
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بی‌مُنتها
اِی آتشی اَفروخته، در بیشهٔ اَندیشه‌ها

امروز خَندان آمدی، مِفتاحِ زندان آمدی
بر مُستمندان آمدی، چون بَخشش و فَضلِ خدا

خورشید را حاجِب تویی، امید را واجِب تویی
مطلب تویی طالب تویی، هم مُنتها هم مُبتدا

در سینه‌ها برخاسته، اندیشه را آراسته
هَم خویش حاجَت خواسته، هَم خویشتن کَرده رَوا

اِی روح‌بخشِ بی‌بَدَل، وِی لَذّتِ علم و عمل
باقی بهانه‌ست و دَغَل، کاین علّت آمد وآن دَوا

ما زان دَغَل کَژبین شده، با بی‌گُنه در کین شده
گَه مَستِ حورَالعین شده، گَه مستِ نان و شوربا

این سُکر بین هِل عَقل را، وین نُقل بین هِل نَقل را
کَز بهرِ نان و بَقل را، چندین نشاید ماجرا

تَدبیرِ صَد رَنگ اَفکنی، بَر روم و بَر زَنگ اَفکنی
وَ اندر میان جَنگ اَفکنی، «فی اِصطِناعٍ لا یُری»

می‌مال پنهان گوشِ جان، می‌نِه بَهانه بَر کَسان
جان «رَبِّ خَلِّصنی» زَنان، والله که لاغ است ای کیا

خامُش که بَس مُستَعجِلَم، رَفتم سویِ پایِ عَلَم
کاغذ بِنِه بِشکن قَلَم، ساقی دَرآمد الصَلا

#مولوی
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
در میانه‌ی زندگی ایستاده‌ام. فکر می‌کنم که چند نفر دیگر مثل من در این دنیا از غرق بازگشته‌اند و چند نفر نجات نیافته‌اند. اما بیشتر به آن‌ها می‌اندیشم که هنوز به دریا نرسیده‌اند.
می‌دانی میان ما از غرق‌برگشته‌گان و غرق‌شدگان، آن‌ها که هنوز به دریا نرسیده‌اند بازنده‌ترند.
نمی‌گویم در غرق لذتی هست یا در نجات، اما تلاش برای نجات تو را رشد می‌دهد. تو در آن تلاش چیزهایی به دست می‌آوری که در سکون نیست.

#ایوان_کلیما
کتاب: روح پراگ
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
کِشان کِشان به سوی مهر می بَرَدم..

شهریور!..



#حمید_حشمدار

https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
نمی‌دانم دیگر ادبیات می‌تواند چیزی را نجات دهد یا نه.
می‌تواند امید بیافریند، وقتی شپش‌ها در جیبمان می‌لولند
و غم‌های زمانه به اوج رسیده‌اند.
می‌تواند ذوق زندگی بیافریند، وقتی برای ذوق کردن پولی باقی نمانده است.
نمی‌دانم، شاید ادبیات بتواند نخ اتصالمان به زندگی را محکم‌تر گره بزند، یا حتی برای لحظه‌ای نجاتش دهد.
اما بی‌گمان نمی‌تواند یک‌تنه اعجاز بیافریند،
وقتی خودش نیز از فرط گرسنگی جان داده است.

#فاطمه_اندربای
https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
وارش
(باران ریز و نم‌نم)

اطلاعات اپیزود:
خوانش: احمدرضا احمدی
موسیقی: لالایی | ویگن
فیلم: در دنیای تو ساعت چند است | لیلا حاتمی؛ علی مصفّا
موسیقی: فقط نگاه میکنم | حامی
فیلم: خاک آشنا | رضا کیانیان؛ رویا نونهالی
موسیقی: برف روی کاج‌ها | کارن همایونفر
فیلم: خداحافظی‌های طولانی | سعید آقاخانی؛ ساره بیات
موسیقی: باران | علیرضا قربانی
خوانش: خسرو شکیبایی
موسیقی: من کجا باران کجا | همایون شجریان
فیلم: برف روی کاج‌ها | مهناز افشار؛ صابر ابر
خوانش: احمدرضا احمدی

https://t.me/Beytuteh

@Beytuteh
«برای انسانی که اصلا هیچ وجدانی ندارد، عذاب وجدان چه معنایی دارد؟
‏به جای او، مردم محترمی که هنوز قدری وجدان و شرف داشتند، رنج کشیدند.»

#فئودور_داستایفسکی
کتاب: "برادران کارامازوف"
https://t.me/Beytuteh