‍ 🔹از فراخوان تا بازداشت: چرا همراهی با گروه‌های خاص، پادشاهی‌خواهان را قربانی می‌کند؟

در هر حرکت سیاسی، مرزبندی هویتی و پیام استراتژیک نقشی تعیین‌کننده دارد. جنبش پادشاهی‌خواهی، از دل سنت ملی‌گرایی ایرانی برآمده و خود را پاسدار تمامیت ارضی، استقلال و ریشه‌های تمدنی ایران می‌داند. در مقابل، گروه‌هایی چون مجاهدین خلق یا جریان‌های تجزیه‌طلب، یا به گذشته‌ای آلوده به همکاری با قدرت‌های بیگانه و خشونت سازمان‌یافته مشهورند، یا اساسا در پی گسستن از چارچوب یکپارچه‌ی ملت ایران‌اند. پاسخ مثبت دادن پادشاهی‌خواهان به فراخوان آنان، صرف‌نظر از نیت افراد، به‌منزله‌ی پاک کردن همین خط مرزی است که معنای سیاسی و اخلاقی آنان را تعریف می‌کند.

مشکل نخست، در قلمرو مشروعیت اجتماعی رخ می‌دهد. در حافظه‌ی جمعی ایرانیان، گروه‌هایی مانند مجاهدین خلق یادآور خشونت ، عملیات مسلحانه و همکاری با دشمن در زمان جنگ‌اند. پس هر نیرویی که کنار آنان در خیابان بایستد، ولو از منظر اهداف متفاوت، در ذهن جامعه با همان چهره سنجیده می‌شود. نتیجه، سلب اعتماد اقشار میانه‌رو و ملی است؛ همان نیروهایی که ما پادشاهی‌خواهان برای بازسازی نقش خود در سپهر سیاسی ایران بیش از همه به آنان نیاز داریم.

دومین آسیب، در عرصه‌ی رسانه و جنگ روایت‌ها پدید می‌آید. نظام سیاسی حاکم، استاد بهره‌برداری از اشتباهات اپوزیسیون است.

هنگامی‌که پادشاهی‌خواهان به فراخوانی ملحق شوند که ریشه‌اش در گروهی چون مجاهدین یا تجزیه‌طلب‌هاست، رسانه‌های رسمی بلافاصله از آن برای روایت‌سازی بهره می‌گیرند: تمام مخالفان جمهوری اسلامی، ابزار دست بیگانگان و دشمنان تمامیت ایران‌اند.

چنین تصویرسازی به‌سرعت در افکار عمومی نفوذ می‌کند، مرز میان نیروهای ملی و ضدملی را از میان میبرد و سرمایه‌ی اخلاقی جنبش پادشاهی‌خواهی را فرسایش می‌دهد. 

در این میان نباید از بعد امنیتی و میدانی نیز غافل شد. هرگونه تجمعی که شعار یا سازمان‌دهی آن با نام گروه‌های رادیکال یا مسلح همراه باشد، طبیعتا  حساسیت امنیتی بالایی ایجاد می‌کند. نیروهایی که با نیت صادقانه در آن حضور می‌یابند، ناخواسته در میانه‌ی میدان تقابل امنیتی قرار می‌گیرند. بازداشت‌ها، برچسب‌ها و نفوذ عناصر ناشناس، نتیجه‌ی مستقیم چنین آمیختگی‌هایی است. به بیان دیگر، پادشاهی‌خواهان با شرکت در این فراخوان‌ها، به‌جای آن‌که ظرفیت مدنی خود را تقویت کنند، در صحنه‌ای بازی می‌کنند که قواعدش را دیگران – و نه آنان – تعیین کرده‌اند. 


در نبرد روایت‌ها و کنش‌های سیاسی، گاه یک تصمیم اشتباه تاکتیکی می‌تواند سرمایه‌ای را بسوزاند که سال‌ها برای آن زحمت کشیده شده است.

پاسخ به فراخوان‌های گروه‌هایی چون مجاهدین خلق یا تجزیه‌طلبان، برای پادشاهی‌خواهان نه‌تنها زیان سیاسی، بلکه پیامد امنیتی سنگینی دارد. چنین تجمعاتی از نظر نهادهای امنیتی تهدید مشترک تلقی می‌شود و هیچ تفکیکی میان گروه‌ها صورت نمی‌گیرد. در نتیجه، پادشاهی‌خواهان میهن‌دوست، در کنار عناصر رادیکال بازداشت می‌شوند و موجی از دستگیری‌های گسترده شکل می‌گیرد. این وضعیت هم سرمایه‌ی انسانی جنبش را می‌فرساید، هم فرصت نفوذ و بدنام‌سازی را در اختیار حکومت می‌گذارد. بنابراین، حفظ فاصله‌ی روشن از گروه‌های تندرو، نه تاکتیکی زودگذر، بلکه شرط بقا و امنیت پادشاهی‌خواهان است.

اما مهم‌تر از همه، جنبه‌ی استراتژیک و همبستگی ملی است. جوهره‌ی اندیشه‌ی پادشاهی‌خواهی در ایران، بر دو رکن استوار است: تداوم وحدت ملی و بازسازی نظم مدنی و حقوقی بر بنیان قانون و ثبات. از همین‌رو، حضور در فراخوان‌هایی که توسط نیروهای گریز از مرکز، تجزیه‌طلب یا گروه‌هایی با سابقه‌ی خصومت با تمامیت ایران اعلام می‌شود، دقیقا برخلاف فلسفه‌ی وجودی آن جنبش است. چنین حضوری، پیام سیاسی پادشاهی‌خواهان را مبنی بر بازگشت به قانون، نظم و وحدت به شورشی فاقد اصالت ملی تقلیل می‌دهد و سرمایه‌ی تاریخی آن را نابود می‌کند. 

در مجموع، همراهی پادشاهی‌خواهان با فراخوان گروه‌هایی چون مجاهدین خلق و تجزیه‌طلبان، نه‌تنها دستاوردی ندارد، بلکه سه زیان قطعی به‌بار می‌آورد: نخست، تخریب چهره‌ی ملی و از میان رفتن مرزبندی هویتی؛ دوم، بازتولید روایت تبلیغاتی حکومت مبنی بر اتحاد اپوزیسیون با دشمنان ملت؛ و سوم، قرار گرفتن در میدانی که از نظر امنیتی و استراتژیک به زیان ما پادشاهی‌خواهان است. 

جنبش‌هایی که می‌خواهند در تاریخ ماندگار شوند، باید مراقب باشند با چه کسانی در یک خیابان یا زیر یک پرچم دیده می‌شوند. برای پادشاهی‌خواهان، استقلال فکری و تمایز ملی نه یک شعار، بلکه شرط بقا و معناست.


✍ #اشو


جوین شو کانال خودت هموطن👇❤️:

https://t.me/ASHOOZA