🔴 #کالسکه ها #تانکها را شکست می دهند!
جنبش همبستگی در آگوست ۱۹۸۰ با اعتصاب کارگران کشتی سازی در گدانسک لهستان ظهور کرد و رژیم کمونیستی را که از پایان جنگ جهانی دوم بر لهستان حکومت می کرد، به وحشت انداخت. در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۱ مقامات حزب کمونیست تانک ها را به خیابان آوردند تا جنبش همبستگی را یکبار و برای همیشه سرکوب کنند. صدها نفر بازداشت و دهها نفر کشته شدند. علیرغم حضور تانک ها در خیابان و بازداشت های متعدد، لهستانی ها اعتراضاتی را علیه ممنوعیت جنبش همبستگی سازمان دهی کردند. از جمله این اعتراضات بایکوت کردن اخبار فرمایشی تلویزیون دولتی بود. بایکوت کردن خبر تلویزیون به تنهایی نمی توانست برای دولت اسباب شرمساری شود. برای این که کسی نمی توانست کنش های کوچک ایستادگی میزان استقبال مردم از این بایکوت را نشان دهنده مردم شهرهای کوچک راهی برای آن پیدا کردند. از پنجم فوریه ۱۹۸۲ هر شب ساکنین شهر «سوید نیک در شرق لهستان اقدام به پیاده روی می کردند.، همزمان با نیم ساعت برنامه خبر تلویزیون، خیابان های شهر مملو از مردمی بود که به پیاده روی، گفتگو و غذاخوردن مشغول بودند.
بعضی تلویزیون های خاموش خود را پشت پنجره رو به خیابان می گذاشتند و عده ای دیگر یک قدم جلوتر رفته، یعنی تلویزیون خود را روی کالسکه با فرغون می گذاشتند و با خود به پیاده روی شبانه می آوردنانه
یکی از حامیان همبستگی بعدها نوشت اگر مقاومت توسط فعالین زیرزمینی انجام شود، من و شما جزو آنها نیستیم، ولی اگر همسایه شما تلویزیون خود را برای پیاده روی بیاورد، احساس می کنید که شما نیز مشارکت دارید. همه هدف دیکتاتور این است که احساس کنید منزوی هستید. (سوید نیک، احساس انزوا را شکست و برای ما اعتماد به نفس آفريد.
تاکتیک قدم زدن با تلویزیون به بقیه شهرها نیز سرایت کرد و حکومت را بیش از پیش خشمگین نمود، ولی در عین حال برای مقابله با آن احساس ناتوانی می کرد. به هر صورت پیاده روی با تلویزیون
چرم نبود و جزء اعمال خلاف قانون اعلام نشده بود. حکومت سرانجام، عبور و مرور بین ساعت هفت تا ده شب را ممنوع کرد و اهالی سوید نیک را وادار کرد که با اخبار ساعت هفت و نیم را در خانه بمائندہ و یا خطر بازداشت و حتی کشته شدن را بپذیرند. اهالی شهر موید نیک به جای خبر ساعت هفت و نیم، پیاده روی خود را همزمان با اخبار ساعت پنج ادامه دادند
دانستن اینکه چه تعداد از مردم به برنامه های مخالف حکومت گوش می کنند نیز مانند دانستن اینکه چه تعدادی از لهستانی ها، برنامه اخبار تلویزیون دولتی را تماشا نمی کنند، کار ساده ای نبود. همبستگی برای این مشکل هم راه حلی پیدا کرد. رادیو همبستگی به طور غیر قانونی اقدام به پخش برنامه خبری می کرد تا پروپاگاندای رژیم را خنثی سازد، ولی هیچکس مطمئن نبود که چه تعدادی به این برنامه ها
گوش می دهند. نظرسنجی مطلقا در آن شرایط عملی نبود. بنابر این مسئولین پخش رادیو همبستگی دست به تجربه جدیدی زدند. به این ترتیب که از شنوندگان خواستند در لحظه خاصی هنگام پخش خبر ، چراغ خانه خود را روشن و خاموش کنند. بدیهی است این عمل خطر کردن آشکاری بود. به خصوص اگر فقط یک نفر در محله چراغ هایش را روشن و خاموش می کرد، به سادگی مورد شناسایی پلیس قرار می گرفت و به عنوان قانون شکن با او برخورد می شد
کنستانتی گبرت، از مخالفین سیاسی، همزمان با پخش خبر در شهر ورشو، پایتخت لهستان در خیابان بود. او متوجه شد که ابتدا چراغ طبقه همکف مجموعه آپارتمانی روشن و بلافاصله چراغ های تمام مجموعه آپارتمان و لحظاتی بعد همه خیابان روشن شده
وقتی برگشت و پشت سرش را نگاه کرد چراغ های مجتمع های آپارتمانی مانند درختهای کریسمس روشن بود. گزارش ها حاکی است که آن شب در تمام سطح شهر چراغ ها روشن و خاموش می شدند. گیرت می گوید نمی توانید در آن لحظه میزان شادی من را تصور کنید». مقامات حکومتی باید
فصل اول قدرته؛ گروهی بی شمار همه ساکنین ورشو را بازداشت می کردند و برای همین کاری از دستشان ساخته نبود.
اعضای همبستگی حتی در رسمی ترین تشریفات دولتی، راهی پیدا می کردند تا رهبران منفور لهستان را بی آبرو کنند. در سال ۱۹۸۴ رهبر اتحاد شوروی بوری آندروپوف درگذشت و تلویزون لهستان برنامه های عادی خود را برای پخش مراسم تدفین، که در آن کنستانتین چرنینکو جانشین سالخورده آندروپوف ، در بالای آرامگاه لنین در میدان سرخ سخنرانی می کرد، قطع کرد.
فیلم مستند «کالسکه با اخبار تلویزیون ساخته گرزگرز لینکوفسکی (۲۰۰۶) این رویداد را نشان می دهد. پخش مراسم تدفین قطع شد و به جای صدای چرنینکو که من من کنان می گفت ، پوری آندروپوف، فرزند پر افتخار حزب کمونیست این زندگی را ترک کرد...» بینندگان لهستانی ناگهان صدای گوینده دیگری را شنیدند که اعلام کرد: اینجا رسانه تلویزیونی همبستگی است. شب به خیر خانم ها و آقایان و سپس اسامی فعالین بازداشتی و درخواست های اپوزیسیون را اعلام کرد.
جنبش همبستگی در آگوست ۱۹۸۰ با اعتصاب کارگران کشتی سازی در گدانسک لهستان ظهور کرد و رژیم کمونیستی را که از پایان جنگ جهانی دوم بر لهستان حکومت می کرد، به وحشت انداخت. در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۱ مقامات حزب کمونیست تانک ها را به خیابان آوردند تا جنبش همبستگی را یکبار و برای همیشه سرکوب کنند. صدها نفر بازداشت و دهها نفر کشته شدند. علیرغم حضور تانک ها در خیابان و بازداشت های متعدد، لهستانی ها اعتراضاتی را علیه ممنوعیت جنبش همبستگی سازمان دهی کردند. از جمله این اعتراضات بایکوت کردن اخبار فرمایشی تلویزیون دولتی بود. بایکوت کردن خبر تلویزیون به تنهایی نمی توانست برای دولت اسباب شرمساری شود. برای این که کسی نمی توانست کنش های کوچک ایستادگی میزان استقبال مردم از این بایکوت را نشان دهنده مردم شهرهای کوچک راهی برای آن پیدا کردند. از پنجم فوریه ۱۹۸۲ هر شب ساکنین شهر «سوید نیک در شرق لهستان اقدام به پیاده روی می کردند.، همزمان با نیم ساعت برنامه خبر تلویزیون، خیابان های شهر مملو از مردمی بود که به پیاده روی، گفتگو و غذاخوردن مشغول بودند.
بعضی تلویزیون های خاموش خود را پشت پنجره رو به خیابان می گذاشتند و عده ای دیگر یک قدم جلوتر رفته، یعنی تلویزیون خود را روی کالسکه با فرغون می گذاشتند و با خود به پیاده روی شبانه می آوردنانه
یکی از حامیان همبستگی بعدها نوشت اگر مقاومت توسط فعالین زیرزمینی انجام شود، من و شما جزو آنها نیستیم، ولی اگر همسایه شما تلویزیون خود را برای پیاده روی بیاورد، احساس می کنید که شما نیز مشارکت دارید. همه هدف دیکتاتور این است که احساس کنید منزوی هستید. (سوید نیک، احساس انزوا را شکست و برای ما اعتماد به نفس آفريد.
تاکتیک قدم زدن با تلویزیون به بقیه شهرها نیز سرایت کرد و حکومت را بیش از پیش خشمگین نمود، ولی در عین حال برای مقابله با آن احساس ناتوانی می کرد. به هر صورت پیاده روی با تلویزیون
چرم نبود و جزء اعمال خلاف قانون اعلام نشده بود. حکومت سرانجام، عبور و مرور بین ساعت هفت تا ده شب را ممنوع کرد و اهالی سوید نیک را وادار کرد که با اخبار ساعت هفت و نیم را در خانه بمائندہ و یا خطر بازداشت و حتی کشته شدن را بپذیرند. اهالی شهر موید نیک به جای خبر ساعت هفت و نیم، پیاده روی خود را همزمان با اخبار ساعت پنج ادامه دادند
دانستن اینکه چه تعداد از مردم به برنامه های مخالف حکومت گوش می کنند نیز مانند دانستن اینکه چه تعدادی از لهستانی ها، برنامه اخبار تلویزیون دولتی را تماشا نمی کنند، کار ساده ای نبود. همبستگی برای این مشکل هم راه حلی پیدا کرد. رادیو همبستگی به طور غیر قانونی اقدام به پخش برنامه خبری می کرد تا پروپاگاندای رژیم را خنثی سازد، ولی هیچکس مطمئن نبود که چه تعدادی به این برنامه ها
گوش می دهند. نظرسنجی مطلقا در آن شرایط عملی نبود. بنابر این مسئولین پخش رادیو همبستگی دست به تجربه جدیدی زدند. به این ترتیب که از شنوندگان خواستند در لحظه خاصی هنگام پخش خبر ، چراغ خانه خود را روشن و خاموش کنند. بدیهی است این عمل خطر کردن آشکاری بود. به خصوص اگر فقط یک نفر در محله چراغ هایش را روشن و خاموش می کرد، به سادگی مورد شناسایی پلیس قرار می گرفت و به عنوان قانون شکن با او برخورد می شد
کنستانتی گبرت، از مخالفین سیاسی، همزمان با پخش خبر در شهر ورشو، پایتخت لهستان در خیابان بود. او متوجه شد که ابتدا چراغ طبقه همکف مجموعه آپارتمانی روشن و بلافاصله چراغ های تمام مجموعه آپارتمان و لحظاتی بعد همه خیابان روشن شده
وقتی برگشت و پشت سرش را نگاه کرد چراغ های مجتمع های آپارتمانی مانند درختهای کریسمس روشن بود. گزارش ها حاکی است که آن شب در تمام سطح شهر چراغ ها روشن و خاموش می شدند. گیرت می گوید نمی توانید در آن لحظه میزان شادی من را تصور کنید». مقامات حکومتی باید
فصل اول قدرته؛ گروهی بی شمار همه ساکنین ورشو را بازداشت می کردند و برای همین کاری از دستشان ساخته نبود.
اعضای همبستگی حتی در رسمی ترین تشریفات دولتی، راهی پیدا می کردند تا رهبران منفور لهستان را بی آبرو کنند. در سال ۱۹۸۴ رهبر اتحاد شوروی بوری آندروپوف درگذشت و تلویزون لهستان برنامه های عادی خود را برای پخش مراسم تدفین، که در آن کنستانتین چرنینکو جانشین سالخورده آندروپوف ، در بالای آرامگاه لنین در میدان سرخ سخنرانی می کرد، قطع کرد.
فیلم مستند «کالسکه با اخبار تلویزیون ساخته گرزگرز لینکوفسکی (۲۰۰۶) این رویداد را نشان می دهد. پخش مراسم تدفین قطع شد و به جای صدای چرنینکو که من من کنان می گفت ، پوری آندروپوف، فرزند پر افتخار حزب کمونیست این زندگی را ترک کرد...» بینندگان لهستانی ناگهان صدای گوینده دیگری را شنیدند که اعلام کرد: اینجا رسانه تلویزیونی همبستگی است. شب به خیر خانم ها و آقایان و سپس اسامی فعالین بازداشتی و درخواست های اپوزیسیون را اعلام کرد.