اگر ما را متهم به توهم توطئه نمی‌کنید باید بگوییم جمهوری اسلامی بدون کمک روباه پیر اینهمه دوام نمی‌آورد.

خبر مصادره و فروش دو ملک فوق‌مجلل در یکی از گران‌ترین نقاط لندن که به شبکه‌ی مالی مرتبط با مجتبی خامنه‌ای نسبت داده شده‌اند، به‌خودی‌خود اصلأ خبر مهم این ماجرا نیست.
خبر، معماری مالی‌ای است که می‌تواند میلیون‌ها پوند را به آن سوی جهان ببرد، آن را به املاکی در نقاط فوق‌گران تبدیل کند، انواع نام‌ها را روی انواع سندها بنشاند و میان «صاحب قانونی» و «صاحب قدرت» آن‌قدر فاصله‌ی اسنادی و کاغذی بیندازد که برای پیدا کردن نسبت میان این دو، دولت‌ها، نهادهای تحریم و روزنامه‌نگاران تحقیقی ناچار شوند سال‌ها مسیر شرکت‌ها، واسطه‌ها و دارایی‌ها را یکی‌یکی دنبال کنند و بالاخره برسند به جایی که خدا قبلاً در پیچ‌وخم‌هایش گم شده بود!

اینجاست که باید یک سؤال ساده پرسید:
آیا یک دیکتاتوری واقعاً می‌تواند بدون کمک قدرتی دیگر و به‌تنهایی اینهمه فاسد باشد؟
یک ساختار دیکتاتوری می‌تواند به راحتی در کشور خودش بدزدد.اما برای آنکه حاصل آن فساد را از تهران به کنزینگتون برساند و به ملکی چندمیلیون‌پوندی تبدیل کند، هیچ عقل سلیمی باور نمی‌کند که به تنهایی بتواند.
از اینجا به بعد عقل می‌گوید باید این زنجیره‌ی فاسد را آنجا یعنی در انگلستان دنبال کرد.
این پول هنگفت چگونه منتقل شد؟
چرا ۴٧ سال است که کسی منشأ پول را بررسی نکرده بود؟
و مهم‌تر از همه: چه کسی در ساختار قدرت انگستان می‌دانست و دم نزد؟

فساد جمهوری اسلامی فقط داستان پولی نیست که از ایران خارج شده؛ داستان زیرساختی هم هست که در آن سوی مرز توانسته آن پول را بپذیرد، منتقل کند، تبدیل کند و سال‌ها در خود نگه دارد.
و درست همین‌جاست که پای روباه پیر به این داستان باز می‌شود.
با سؤال‌هایی بسیار ساده‌ و جدی‌:

چگونه چنین شبکه‌ای توانسته در قلب یکی از مهم‌ترین نظام‌های مالی و حقوقی جهان، املاکی با چنین ارزشی داشته باشد و سال‌ها فعالیت کند، تا سرانجام همان دولت بریتانیا در سال ۲۰۲۵ علی انصاری را تحریم کند؟
این فاصله‌ی زمانی از همه بیشتر شایسته‌ی تحقیق است.

در تمام این سال‌ها انگستان چه منفعتی در ندیدن آن داشت؟

تمام این ۴٧ سال اگر جرات داشتی این سوال‌ها را بپرسی فوری یک عبارت آشنا می‌خورد توی صورتت:
«توهم توطئه.»
باز هم انگلیس؟
باز هم دست‌های پشت پرده؟ و با تحقیر می‌خندیدند.
که هاهاهاها ، باز هم خیال کرده‌اید همه به هم وصل‌اند؟

با اینکه امروز خود دولت‌های غربی ازجمله کسانی در ساختار قدرت ‌شان، برای توصیف این ساختارها از واژه‌ی «شبکه‌ی فاسدان» استفاده می‌کنند.
کسانی که انگ «توهم توطئه» می‌زنید بگویید نقش کشورهای میزبان، و مشخصاً بریتانیا، در امکان‌پذیر شدن این معماری مالی تا خرخره فاسد، چه بوده است؟
اگر امروز می‌دانید، دیروز چه می‌دانستید؟
اگر نمی‌دانستید، چرا نمی‌دانستید؟
چرا انگلیس بر اینهمه فسادی که الان دارد جارش می‌زند، تا حالا چشم بسته بود؟ آن هم آگاهانه. این‌ها توهم توطئه نیستند. سؤال‌اند.

دموکراسی‌ای که از یک ایرانی برای هر ادعایی سند می‌خواهد، باید تحمل کند که همان ایرانی درباره‌ی عملکرد نهادهای خودش نیز سند بخواهد.

در روزگار قدرت‌های شبکه‌ای، فقط دنبال دزد نگردید.

دنبال شبکه‌ای بگردید که دزدی را به ثروت، ثروت را به امنیت و امنیت را دوباره به قدرت تبدیل می‌کند و با آن باعث دوام این حکومت مردم‌کُش می‌شود.

لطفاً دفعه‌ی بعد که کسی خواست این پرسش‌ها را بپرسد، با تمسخر نگویید:
«توهم توطئه»
بلکه فراخوان عقل بدهید. خطوط را دنبال کنید.
تا نقشه کامل شود.
نقشه‌ی واقعی قدرت
و شاید روزی که همه‌ی این خطوط را روی یک نقشه بکشیم، تازه بفهمیم چرا جمهوری اسلامی این‌همه دوام آورد شاید چون بخشی عمده‌ای از پاسخ در لندن بود.
و هر بار خواستیم آن سوی مرز را هم نگاه کنیم، یکی گفت:
«ما را توهم توطئه دیوانه کرده است.»
#املاک_مجتبی
#روباه_پیر

زهرا عبدی