‏ژاکلین، دختر ویگن بزرگ، با دلی شکسته و آرزوهایی مدفون در سینه، در غربتِ سرد و بی‌روح، جان به جان‌آفرین سپرد. او هرگز نتوانست بار دیگر خاک ایران را لمس کند، عطر گل‌های یاسش را ببوید یا زیر آسمان آبی وطنش نفس بکشد. وقتی این خبر به گوشم رسید، لرزه‌ای بر جانم افتاد، گویی تیری به قلبم نشست و بلند بلند فکرم را با خود تکرار کردم :نکند روزی من و روزی تو هم در گوشه‌ای از این دنیای بیگانه، با حسرتی عمیق در دل، چشم از جهان ببندیم، بی‌آنکه بار دیگر ایران را ببینیم؟
‎#ایران، این تکه از بهشت، این سرزمین مادری که هر ذره خاکش قصه‌ای از عشق و شکوه در خود دارد،این سرزمین بی بدیل و این خاک غنی که ارزش صدبار جان دادن را دارد.

امروز، ایران ما در چنگال حکومتی گرفتار است که سایه‌اش از ظلم مغولان هم تاریک‌تر است،حکومتی که با تاراج ثروت‌هایمان، خشکاندن رودهایمان، و لگدمال کردن حرمت‌مان، قلب این سرزمین را زخمی کرده است. اعدام‌ها، تجاوزها، و جنایت‌هایی که هر روز بر این خاک می‌رود، گویی روح ایران را به زنجیر کشیده‌اند. اما این خاک، این ایران، فقط یک سرزمین نیست؛ این میراثی است که در خون و جان من و تو جریان دارد. این خاک، قصه‌های مادربزرگ‌ها، خنده‌های کودکان، و رؤیاهای عاشقانمان را در خود نگه داشته است.
بیاییم، با چشمانی پر از اشک و دلی پر از امید، برای ایرانمان بجنگیم،فقط برای ایرانمان،بیایید نگذاریم این میراث گران‌بها، این گهواره تمدن و عشق، در غبار ظلم گم شود.
ایران منتظر ماست، منتظر دست‌های ماست که زخم‌هایش را التیام دهیم، منتظر قلب‌های ماست که برایش بتپد و اگر امروز برایش نجنگیم، فردا شاید در غربت، با حسرتی ابدی، نامش را زمزمه کنیم.
ایران، ای جان جانان، تو را به جان فرزندانت قسم، زنده‌ات می‌داریم.
تقدیم به آنانکه عاشقانه چشم در انتظار ایران سفر آخرت کردند،تقدیم به ‎#ژاکلین
‎#پسرعاقل_نوح