Forwarded from Ray
«پخت‌وپز جادویی با هری پاتر» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/63794
https://taaghche.ir/book/63794
Forwarded from Ray
«ایده‌های بزرگ برای بچه‌های کوچک» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/63792
https://taaghche.ir/book/63792
Forwarded from Ray
پیشنهاد می کنم این کتاب را در فروشگاه فیدیبو ببینید.
مهندسی اجتماعی: هنرجنگ‌افزار روانی، ترغیب،فریب، و هک کردن انسان: هنرجنگ‌افزار روانی، ترغیب،فریب،...
http://www.fidibo.com/book/view/70198
مهندسی اجتماعی: هنرجنگ‌افزار روانی، ترغیب،فریب، و هک کردن انسان: هنرجنگ‌افزار روانی، ترغیب،فریب،...
http://www.fidibo.com/book/view/70198
Forwarded from Ray
پیشنهاد می کنم این کتاب را در فروشگاه فیدیبو ببینید.
سزا، منطق پشت‌پرده‌ی انگیزه‌های‌مان
http://www.fidibo.com/book/view/69438
سزا، منطق پشت‌پرده‌ی انگیزه‌های‌مان
http://www.fidibo.com/book/view/69438
Forwarded from Ray
پیشنهاد می کنم این کتاب را در فروشگاه فیدیبو ببینید.
اصل بعید بودن : چرا هم رخدادی‌ها و رویدادهای معجزه‌آسا و نادر همه روزه رخ می‌دهند: چرا هم رخدادی...
http://www.fidibo.com/book/view/67168
اصل بعید بودن : چرا هم رخدادی‌ها و رویدادهای معجزه‌آسا و نادر همه روزه رخ می‌دهند: چرا هم رخدادی...
http://www.fidibo.com/book/view/67168
Forwarded from Ray
«نامه‌ای از زندان بیرمنگام» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71925
https://taaghche.ir/book/71925
«مشکل بی‌نام‌ونشان» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/72404
https://taaghche.ir/book/72404
در «مشکل بی‌نام‌ونشان» نوشته بتی فریدن نویسنده فمینیست آمریکایی، برگزیده‌ای از کتاب جذبهٔ زنانه او را که نخستین بار در ۱۹۶۳ منتشر شد، می‌خوانید.
این اثر درباره وضعیت حقوق زنان امریکایی در نیمه قرن بیستم است که به جنبش فمینیسم انجامید. زمانی که سن ازدواج زنان داشت به زیر بیست سال می‌رسید، آنها حق و حقوقی در جامعه نداشتند، شوهرداری و آشپزی و بچه‌داری فضیلت یک زن کامل شمرده می‌شد و ادامه تحصیل و سودای عالم شدن خصوصیات زنان سرکش و بداقبال دانسته می‌شد.
«این جذبهٔ کام‌یابی زنانه، پانزده‌سال پس از جنگ جهانی دوم، به کانون گران‌مایه و تغییرناپذیر فرهنگ معاصر آمریکا تبدیل شد. میلیون‌ها نفر از زنان، زندگی‌شان را در رویای زیبای زن خانه‌دار آمریکایی می‌گذراندند، که شوهران‌شان را مقابل پنجره‌هایی بزرگ با نمایی دل‌انگیز برای خداحافظی می‌بوسیدند، با استیشنی پر از بچه کنار مدرسه می‌ایستادند، و براق‌کنندهٔ برقی را با لبخند به کف بدون لک آشپزخانه می‌کشیدند. خودشان نان می‌پختند، لباس خود و کودکان‌شان را می‌دوختند، و ماشین‌های لباس‌شویی و خشک‌کن جدیدشان را تمام روز روشن نگه می‌داشتند»
در این کتاب، بتی فریدن این معضل یا به نوعی فرهنگ جامعه آمریکایی قرن بیستم را مشکل بی‌نام‌ونشان خوانده است . مشکلی که بلاخره زنان را واداشت به سفر پرشور بیرون از خانه بروند و جنبش فمینیسم را راه‌اندازی کنند. او در کتابش از شروع این جنبش و پیامدهای آن و برخوردهای جامعه با آن سخن گفته است.
درباره بتی فریدن
بتی فریدن، نویسنده و فعال اجتماعی فمینیست آمریکایی است. او از پایه‌گذاران موج دوم جنبش زنان امریکا به شمار می‌رود و اکنون ۸۵ ساله است. کتاب «رمز و راز زنانه» او در سال ۱۹۶۳ از نخستین کتاب‌هایی است که مسایل زندگی شخصی زنان را از حوزه خصوصی به حوزه عمومی وارد کرده و به موضوعی سیاسی تبدیل کرد. این کتاب از متون کلاسیک فمینیسم محسوب می‌شود.
بخشی از کتاب مشکل بی‌نام‌ونشان
یک قرن پیش، نیاز به کسب هویتی تازه، زنان را بر آن داشت تا پا در راه آن سفر پرشور بگذارند، همان «سفر بیرون از خانهٔ» بدنام و بد تعبیرشده.
تمسخر فمینیسم به‌عنوان یک شوخی کثیف در تاریخ، ترحم‌کردن و زیر لب خندیدن به فمینیست‌های سنت‌گرا، که برای حقوق زنان در تحصیلات عالیه، اشتغال و انتخابات مبارزه می‌کردند، در چند سال اخیر رایج بوده است. امروزه گفته می‌شود که آنان قربانیان عصبی «رشک قضیب» بودند که می‌خواستند مرد باشند. زنان برای مبارزه در راه آزادی، مشارکتی برابر با مردان در تصمیمات و فعالیت‌های عمدهٔ اجتماعی، طبیعت زنانه‌شان را که از طریق انفعال جنسی، پذیرش سلطهٔ مردانه و پرورش مادی تحقق می‌یافت، انکار کردند.
اما اگر اشتباه نکنم، همین سفر نخست، سرنخ بسیاری از چیزهایی‌ست که تاکنون برای زنان رخ داده است. عدم تشخیص اشتیاقی که باعث می‌شد این زنان خانه را در جست‌وجوی هوسی تازه ترک کنند، یا در خانه بمانند و به‌تلخیْ آرزوی چیزهایی فراتر را در سر داشه باشند، یکی از نقاط کور عجیب در روان‌درمانی معاصر است. عمل آنان شورش، و انکار سرسختانهٔ هویتی بود که تا آن هنگام برای زنان تعیین شده بود. نیاز به هویتی نو بود که فمینیست‌های پرشور را به‌سمت ایجاد مسیری تازه برای زنان سوق داد. برخی از آن مسیرها به‌طرزی نامنتظره دشوار، برخی بن‌بست، و برخی نیز ممکن است غلط بوده باشند، اما نیاز به یافتن راه‌هایی تازه برای زنان، واقعی بود.
به فمینیست‌ها گفته می‌شد که زنْ تغییرناپذیر و بی‌تجربه است و جایش در خانه. اما مرد در حال تغییر است، جایش در جهان و جهان نیز در حال گسترش. زن نادیده‌گرفته می‌شد. آناتومی، سرنوشتش بود؛ شاید هنگام زایمان جان خود را از دست می‌داد، تا سی‌پنج سالگی عمر می‌کرد یا دوازده بچه به دنیا می‌آورد. در حالی‌که مرد سرنوشتش را با بخشی از ساختمان بدنش کنترل می‌کرد که هیچ جانور دیگری از آن برخوردار نبود: ذهنش.
زنان نیز ذهن دارند. آنان نیز با نیازی انسانی برای رشدیافتن روبه‌رو بودند، اما کاری که باید برای تأمین زندگی و پیش‌بردن آن انجام می‌گرفت دیگر در خانه امکان‌پذیر نبود. زنان برای درک فعالیت در جهان بیرون آموزش داده نشده بودند. زنی که محدود به خانه می‌شد، کودکی در میان کودکانش به شمار می‌رفتد، منفعل بود و هیچ بخشی از وجودش تحت اختیار خودش نبود، تنها به‌واسطهٔ خشنودساختن مرد بود که وجود داشت. او تماماً به محافظت مرد در دنیایی که هیچ سهمی در ساختنش نداشت، یعنی دنیای مردانه، وابسته بود. او هیچ‌گاه نمی‌توانست به‌اندازه‌ای رشد کند که از خود این سؤال انسانی ساده را بپرسد «که هستم؟ چه می‌خواهم؟»
#مشکل_بی‌نام_و_نشان #بتی_فریدن
#شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
این اثر درباره وضعیت حقوق زنان امریکایی در نیمه قرن بیستم است که به جنبش فمینیسم انجامید. زمانی که سن ازدواج زنان داشت به زیر بیست سال می‌رسید، آنها حق و حقوقی در جامعه نداشتند، شوهرداری و آشپزی و بچه‌داری فضیلت یک زن کامل شمرده می‌شد و ادامه تحصیل و سودای عالم شدن خصوصیات زنان سرکش و بداقبال دانسته می‌شد.
«این جذبهٔ کام‌یابی زنانه، پانزده‌سال پس از جنگ جهانی دوم، به کانون گران‌مایه و تغییرناپذیر فرهنگ معاصر آمریکا تبدیل شد. میلیون‌ها نفر از زنان، زندگی‌شان را در رویای زیبای زن خانه‌دار آمریکایی می‌گذراندند، که شوهران‌شان را مقابل پنجره‌هایی بزرگ با نمایی دل‌انگیز برای خداحافظی می‌بوسیدند، با استیشنی پر از بچه کنار مدرسه می‌ایستادند، و براق‌کنندهٔ برقی را با لبخند به کف بدون لک آشپزخانه می‌کشیدند. خودشان نان می‌پختند، لباس خود و کودکان‌شان را می‌دوختند، و ماشین‌های لباس‌شویی و خشک‌کن جدیدشان را تمام روز روشن نگه می‌داشتند»
در این کتاب، بتی فریدن این معضل یا به نوعی فرهنگ جامعه آمریکایی قرن بیستم را مشکل بی‌نام‌ونشان خوانده است . مشکلی که بلاخره زنان را واداشت به سفر پرشور بیرون از خانه بروند و جنبش فمینیسم را راه‌اندازی کنند. او در کتابش از شروع این جنبش و پیامدهای آن و برخوردهای جامعه با آن سخن گفته است.
درباره بتی فریدن
بتی فریدن، نویسنده و فعال اجتماعی فمینیست آمریکایی است. او از پایه‌گذاران موج دوم جنبش زنان امریکا به شمار می‌رود و اکنون ۸۵ ساله است. کتاب «رمز و راز زنانه» او در سال ۱۹۶۳ از نخستین کتاب‌هایی است که مسایل زندگی شخصی زنان را از حوزه خصوصی به حوزه عمومی وارد کرده و به موضوعی سیاسی تبدیل کرد. این کتاب از متون کلاسیک فمینیسم محسوب می‌شود.
بخشی از کتاب مشکل بی‌نام‌ونشان
یک قرن پیش، نیاز به کسب هویتی تازه، زنان را بر آن داشت تا پا در راه آن سفر پرشور بگذارند، همان «سفر بیرون از خانهٔ» بدنام و بد تعبیرشده.
تمسخر فمینیسم به‌عنوان یک شوخی کثیف در تاریخ، ترحم‌کردن و زیر لب خندیدن به فمینیست‌های سنت‌گرا، که برای حقوق زنان در تحصیلات عالیه، اشتغال و انتخابات مبارزه می‌کردند، در چند سال اخیر رایج بوده است. امروزه گفته می‌شود که آنان قربانیان عصبی «رشک قضیب» بودند که می‌خواستند مرد باشند. زنان برای مبارزه در راه آزادی، مشارکتی برابر با مردان در تصمیمات و فعالیت‌های عمدهٔ اجتماعی، طبیعت زنانه‌شان را که از طریق انفعال جنسی، پذیرش سلطهٔ مردانه و پرورش مادی تحقق می‌یافت، انکار کردند.
اما اگر اشتباه نکنم، همین سفر نخست، سرنخ بسیاری از چیزهایی‌ست که تاکنون برای زنان رخ داده است. عدم تشخیص اشتیاقی که باعث می‌شد این زنان خانه را در جست‌وجوی هوسی تازه ترک کنند، یا در خانه بمانند و به‌تلخیْ آرزوی چیزهایی فراتر را در سر داشه باشند، یکی از نقاط کور عجیب در روان‌درمانی معاصر است. عمل آنان شورش، و انکار سرسختانهٔ هویتی بود که تا آن هنگام برای زنان تعیین شده بود. نیاز به هویتی نو بود که فمینیست‌های پرشور را به‌سمت ایجاد مسیری تازه برای زنان سوق داد. برخی از آن مسیرها به‌طرزی نامنتظره دشوار، برخی بن‌بست، و برخی نیز ممکن است غلط بوده باشند، اما نیاز به یافتن راه‌هایی تازه برای زنان، واقعی بود.
به فمینیست‌ها گفته می‌شد که زنْ تغییرناپذیر و بی‌تجربه است و جایش در خانه. اما مرد در حال تغییر است، جایش در جهان و جهان نیز در حال گسترش. زن نادیده‌گرفته می‌شد. آناتومی، سرنوشتش بود؛ شاید هنگام زایمان جان خود را از دست می‌داد، تا سی‌پنج سالگی عمر می‌کرد یا دوازده بچه به دنیا می‌آورد. در حالی‌که مرد سرنوشتش را با بخشی از ساختمان بدنش کنترل می‌کرد که هیچ جانور دیگری از آن برخوردار نبود: ذهنش.
زنان نیز ذهن دارند. آنان نیز با نیازی انسانی برای رشدیافتن روبه‌رو بودند، اما کاری که باید برای تأمین زندگی و پیش‌بردن آن انجام می‌گرفت دیگر در خانه امکان‌پذیر نبود. زنان برای درک فعالیت در جهان بیرون آموزش داده نشده بودند. زنی که محدود به خانه می‌شد، کودکی در میان کودکانش به شمار می‌رفتد، منفعل بود و هیچ بخشی از وجودش تحت اختیار خودش نبود، تنها به‌واسطهٔ خشنودساختن مرد بود که وجود داشت. او تماماً به محافظت مرد در دنیایی که هیچ سهمی در ساختنش نداشت، یعنی دنیای مردانه، وابسته بود. او هیچ‌گاه نمی‌توانست به‌اندازه‌ای رشد کند که از خود این سؤال انسانی ساده را بپرسد «که هستم؟ چه می‌خواهم؟»
#مشکل_بی‌نام_و_نشان #بتی_فریدن
#شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
.
ناگهان فکری به ذهن سرکار هوک رسید و پرسید: «به چی علاقه داشت؟ ورزش خاصی، پسری، چیزی...»
جِین بزرگ با تحکم جواب داد: «توی اردوگاه ما هیچ پسری نیست.»
سرکار هوک نیز گفت: «به هر ترتیب، ممکنه دست کم به پسری علاقه‌مند شده باشه... یا پیِ چیزای دیگه بوده باشه... کتاب و مطالعه؛ شاید هم بیس‌بال...»
بهدار گفت: «ما نتونستیم برنامه‌ی فعالیت‌هاش رو پیدا کنیم. بتسی، اون عضو کدوم گروه فوق برنامه بود؟»
بتسی خوب فکر کرد و پاسخ داد: «آهان! نمایش... به گمونم تو گروه نمایش شرکت می‌کرد.»
«عضو کدوم گروه مطالعه‌ی علوم بود؟ جان کوچولو یا ایئور؟»
بتسی با لحنی نامطمئن پاسخ داد: «فکر می‌کنم جان کوچولو، ولی اینو مطمئنم که عضو گروه نمایش بود چون یادم میاد در مورد نمایشنامه‌ی ”شش‌رهگذر هنگام پختن عدسی“ حرف می‌زد.»
جِین بزرگ گفت: «خب در این صورت قطعاً عضو گروه نمایش بوده.»
سرکار هوک که کم‌کم داشت احساس می‌کرد ماجرا بیهوده گیج‌کننده است، پرسید: «در این صورت قضیه‌ی این آوازش چی بوده؟»
ویل اسکارلت جواب داد: «توی این نمایشنامه آواز هست.»
#دختر_گمشده #شرلی_جکسن #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
ناگهان فکری به ذهن سرکار هوک رسید و پرسید: «به چی علاقه داشت؟ ورزش خاصی، پسری، چیزی...»
جِین بزرگ با تحکم جواب داد: «توی اردوگاه ما هیچ پسری نیست.»
سرکار هوک نیز گفت: «به هر ترتیب، ممکنه دست کم به پسری علاقه‌مند شده باشه... یا پیِ چیزای دیگه بوده باشه... کتاب و مطالعه؛ شاید هم بیس‌بال...»
بهدار گفت: «ما نتونستیم برنامه‌ی فعالیت‌هاش رو پیدا کنیم. بتسی، اون عضو کدوم گروه فوق برنامه بود؟»
بتسی خوب فکر کرد و پاسخ داد: «آهان! نمایش... به گمونم تو گروه نمایش شرکت می‌کرد.»
«عضو کدوم گروه مطالعه‌ی علوم بود؟ جان کوچولو یا ایئور؟»
بتسی با لحنی نامطمئن پاسخ داد: «فکر می‌کنم جان کوچولو، ولی اینو مطمئنم که عضو گروه نمایش بود چون یادم میاد در مورد نمایشنامه‌ی ”شش‌رهگذر هنگام پختن عدسی“ حرف می‌زد.»
جِین بزرگ گفت: «خب در این صورت قطعاً عضو گروه نمایش بوده.»
سرکار هوک که کم‌کم داشت احساس می‌کرد ماجرا بیهوده گیج‌کننده است، پرسید: «در این صورت قضیه‌ی این آوازش چی بوده؟»
ویل اسکارلت جواب داد: «توی این نمایشنامه آواز هست.»
#دختر_گمشده #شرلی_جکسن #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
پس از مارکس، این شایعه پراکنده شد و قوّت گرفت که آزادی، چیزی جز فریبی بورژوایی نیست که بزرگش کرده‌اند. به‌سبب اشتباه کوچکی که در این تعریف رخ داد، هنوز که هنوز است داریم با آشوب‌های زمانه‌مان تاوان پس می‌دهیم. در واقع باید گفته می‌شد فقط آزادیِ بورژوایی دروغ است و نه همه‌ی انواع آزادی، یا صرفاً می‌گفتند آزادی بورژوایی، آزادی نیست، یا در بهترین شرایط هنوز به آزادی ختم نشده است. با این حال آزادی‌های بزرگ و کوچکی را می‌بایست کسب و صیانت کرد. این کاملا درست است که برای مردی که تمام روز با وسیله‌ی کارش دست‌وپنجه نرم می‌کند و وقتی غروب به خانه برمی‌گردد خود و خانواده‌اش در اتاقی محقر می‌چپَند، صحبت از آزادی بی‌معناست، اما این امر، جامعه، طبقه‌ی اجتماعی خاص و برده‌داری‌هایش را زیر سؤال می‌برد، نه الزاماً خود مفهوم آزادی را. مفهومی که بدون آن حتا فقیرترین‌ها نیز نمی‌توانند روزگار بگذرانند، چرا که حتا اگر جامعه هم ناگاه به مدینه‌ای فاضله تغییر حالت دهد و همگان در آسایش و نعمت به‌سر برند، تا زمانی‌که آزادی پیروز نشود، جامعه‌ای متوحش و ناآرام خواهیم داشت.
#آفرینش_پرمخاطره #آلبر_کامو #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
#آفرینش_پرمخاطره #آلبر_کامو #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
در راه مغازه، در گوشه‌ی مکانی که مدت‌ها پیش بازار سفال‌فروشان بود، از کنار دیواری بلند و طولانی می‌گذرم که رویش هزاران عکس سیاه‌و‌سفیدِ قاب‌شده پشت شیشه، به‌چشم می‌خورند. پرتره‌ی مردان و چندتایی هم از زنانی که نام، تاریخ تولد و مرگ هریک زیر سینه‌شان درج شده، جایی‌که اگر گوشی پزشکی داشتیم، شاید می‌شد صدای قلب هرکدام را شنید. عکس‌ها به‌ترتیب الفبا چیده شده‌اند؛ مربوط به سال‌های میانی قرن بیستم. چندتا از آنان پیش‌بینی می‌کرد چهره‌اش زمانی به‌همراه چهره‌ی هزاران کشته‌ی محترم دیگر، ردیف‌به‌ردیف روی دیواری عمومی در مرکز شهر قرار گیرد؟ بیش‌تر از آن تعدادی که گمان کنید. در همان ترتیب الفبایی هرکدام می‌دانست چه سرنوشتی در انتظارش است: مقدر شده بود در این ناحیه از ایتالیا از هر چهار مبارز ضد فاشیست، یکی جانش را از دست بدهد.
تعدادی از اسامی را می‌خوانم و می‌شنوم اطرافم اسم‌شان بلند ادا می‌شود. چهره‌ها قرص و مطمئن به‌نظر می‌آیند، دست کم بیش‌ترشان و خب، اطمینان همواره با درد همراه است. با نگاه به آنها خیلی مبهم چیزی از نوشته‌های پازولینی به‌خاطرم می‌رسد...
#سایبان_سرخ_بولونیا #جان_برجر #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
تعدادی از اسامی را می‌خوانم و می‌شنوم اطرافم اسم‌شان بلند ادا می‌شود. چهره‌ها قرص و مطمئن به‌نظر می‌آیند، دست کم بیش‌ترشان و خب، اطمینان همواره با درد همراه است. با نگاه به آنها خیلی مبهم چیزی از نوشته‌های پازولینی به‌خاطرم می‌رسد...
#سایبان_سرخ_بولونیا #جان_برجر #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
.
خود را داخل می‌برم و پنجره را می‌بندم.
آنان چراغ می‌آورند و به من شب‌خوش می‌گویند،
و صدای آسوده‌ام به آنان شب‌خوش می‌گوید.
آه! ای کاش زندگی‌ام همیشه همین بود:
روز، سراسر درخشش خورشید، یا پر ز لطافت باران،
یا توفانی چنان‌که گویی جهان است رو به پایان،
و شام‌گاهان آرام باشد و در عبورْ مردمان،
به اشتیاق از پنجره تماشا کنند
با آن نگاه صمیمانه آخرین که نثار سکون درختان می‌کنند،
و سپس، پنجره بسته و گردسوز افروخته شود،
نه چیزی بخوانم، نه در اندیشه‌ی چیزی باشم، نه خوابیده باشم،
زندگی را احساس کنم که هم‌چون رودی جاری در بسترش
جریان داشته باشد بر رویم،
و بیرون از خانه سکوتی باشد
هم‌چون سکوت خدایی خفته.
#بیش_از_یک_روح_است_مرا #فرناندو_پسوآ #شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
خود را داخل می‌برم و پنجره را می‌بندم.
آنان چراغ می‌آورند و به من شب‌خوش می‌گویند،
و صدای آسوده‌ام به آنان شب‌خوش می‌گوید.
آه! ای کاش زندگی‌ام همیشه همین بود:
روز، سراسر درخشش خورشید، یا پر ز لطافت باران،
یا توفانی چنان‌که گویی جهان است رو به پایان،
و شام‌گاهان آرام باشد و در عبورْ مردمان،
به اشتیاق از پنجره تماشا کنند
با آن نگاه صمیمانه آخرین که نثار سکون درختان می‌کنند،
و سپس، پنجره بسته و گردسوز افروخته شود،
نه چیزی بخوانم، نه در اندیشه‌ی چیزی باشم، نه خوابیده باشم،
زندگی را احساس کنم که هم‌چون رودی جاری در بسترش
جریان داشته باشد بر رویم،
و بیرون از خانه سکوتی باشد
هم‌چون سکوت خدایی خفته.
#بیش_از_یک_روح_است_مرا #فرناندو_پسوآ #شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
.
تو را می‌یابم که به خوابی عمیق فرو رفته‌ای.
چوب آب‌آورده‌ای که قایق توست
نوسان می‌کند کنار دریا.
شاهزادگان پریده‌رنگ هرگزها.
در تاریک‌ترین شب چرت می‌زنند!
پیکری برفی و زمینی برفی.
می‌خوابند سرتاسر طلوع را،
می‌خوابند در احاطه‌ی نور.
به راه می‌افتی در خواب.
قایقت مه دریاست،
که رویا می‌بیند، در کرانه.
#گفتگوی_دو_حلزون #فدریکو_گارسیا_لورکا #شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
تو را می‌یابم که به خوابی عمیق فرو رفته‌ای.
چوب آب‌آورده‌ای که قایق توست
نوسان می‌کند کنار دریا.
شاهزادگان پریده‌رنگ هرگزها.
در تاریک‌ترین شب چرت می‌زنند!
پیکری برفی و زمینی برفی.
می‌خوابند سرتاسر طلوع را،
می‌خوابند در احاطه‌ی نور.
به راه می‌افتی در خواب.
قایقت مه دریاست،
که رویا می‌بیند، در کرانه.
#گفتگوی_دو_حلزون #فدریکو_گارسیا_لورکا #شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing