«این واقعیت واقعی نیست!»
مغالطه «اسکاتلندی واقعی» چیست؟
ورق بزنید

طرح مغالطه اسکاتلندی واقعی اغلب به آنتونی فلو، اندیشمند بریتانیایی، نسبت داده می‌شود. شرح ساده این مغالطه چنین است: شخصی ادعا می‌کند که «هیچ فرد اسکاتلندی روی حلیم شکر نمی‌ریزد.» وقتی به او فردی آشکارا اهل اسکاتلند نشان می‌دهند که روی حلیمش شکر می‌ریزد، به‌جای تجدیدنظر در ادعای خود، می‌گوید لابد آن شخص «اسکاتلندی واقعی» نیست.

▪️مثال‌هایی از مغالطه اسکاتلندی واقعی
نمونه این مغالطه را در بسیاری از موارد می‌توان مشاهده کرد: «همشهری‌های واقعی ما زباله نمی‌ریزند» یا «طرفداران واقعی تیم ما فحاشی نمی‌کنند». یکی از پاسخ‌های رایج پس از تروریسم، فساد، خشونت یا جنایتی که با انگیزه دینی انجام شده این است: «آنان که این کار را کرده‌اند مومن واقعی نبودند.» این مغالطه اغلب برای فرار از روبه‌رو شدن با واقعیت‌های تلخی درباره «گروه خودی» است که نمی‌خواهیم بپذیریمشان. ما نمی‌خواهیم بپذیریم که شهر، تیم یا دین ما هم اشکالاتی دارد.

▪️نمونه‌های ادبی
«مرد اسکاتلندی» نمونه‌های پیچیده‌تری نیز دارد. مثلا ممکن است گفته شود یک خدا یا یک کتاب برای راهنمایی انسان است، اما فقط افراد خاصی، مثلا سالکان یا عارفان واقعی، را هدایت می‌کند و افراد دیگری را گمراه می‌کند. در واقع این‌جا هم زمینه برای این فراهم است که اگر کسی با خواندن آن کتاب به جهتی آسیب‌زا متمایل شد، بلافاصله آن فرد را جزو گروه دوم فرض کرد و از آن کتاب دفاع نمود.

▪️مشکل کجا است؟!
مشکل مغالطه مرد اسکاتلندی این است که تعریف «واقعی» در آن کاملا دلبخواهی است. مثلا در ادیان بزرگ، شاخه‌های مختلف فکری مدام یکدیگر را به «غیرواقعی» بودن متهم می‌کنند. علی خامنه‌ای، رهبر نظام ولایت فقیه، بارها از واقعی نبودن اسلام بسیاری از کشورهای دیگر و حتی بعضی مخالفان داخلی خود سخن گفته است. به‌علاوه، این واقعی یا غیرواقعی دانستن افراد، اغلب بعد از وقوع جنایات یا کردارهای ناپسند مطرح می‌شود و عملا به گریزی برای نپذیرفتن واقعیت تبدیل می‌شود.

▪️یک معیار دوگانه؟
باورمندان به ایدئولوژی‌ها و مکاتب فکری گاهی از مغالطه مرد اسکاتلندی برای توجیه بخش‌های تاریک تاریخ دینی خود استفاده می‌کنند: رفتار خوب یک مومن فورا به دین او نسبت داده می‌شود: «ببینید دین چه انسان مهربانی ساخته است.» اما وقتی مومنی با انگیزه دینی مرتکب خشونت می‌شود، گفته می‌شود: «این رفتار هیچ ربطی به دین ندارد.»
این قضاوت آشکارا جهت‌دار و سوگیرانه است. اگر بدی‌ها و زشت‌کاری‌های گروهی از مومنان، حتی وقتی آن رفتارها با استناد به احکام یا آموزه‌های همان دین انجام می‌شوند، هیچ ربطی به دین ندارند، چگونه می‌توان خوبی‌های گروهی دیگر از مومنان را به همان دین نسبت داد؟

#مغالطه #مغالطه_اسکاتلندی_واقعی

@Dialogue1402

پادزهر تکبر مذهبی و ایدئولوژیک چیست؟
پاسخ یووال نوح هراری: ما مرکز جهان نیستیم!
ورق بزنید

تقریبا تمامی مذاهب و بسیاری از مردم در نقاط مختلف دنیا فکر می‌کنند خودشان مرکز جهان هستند! این ایده‌ای است که یووال نوح هراری در کتاب ۲۱ درس برای قرن ۲۱، پس از بحث درباره نقش حماقت انسانی در جنگ‌ها و جنایت‌های فاجعه‌بار، ارائه می‌کند: تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد انسان‌ها درگیر تکبرهای حماقت-محور دینی، فرقه‌ای و گروهی هستند و این خطرناک است.

«ما از همه بهتر، کامل‌تر و درست‌تر» هستیم!
هراری می‌گوید تنش‌های دینی و فرهنگی زمانی شدیدتر می‌شوند که انسان‌ها به این باور برسند که گروه خودی، رهبران جامعه ما، دین ما و یا فرهنگ ما مهم‌ترین چیز در جهان است، و بنابراین منافع آنان باید بر منافع دیگران، یا حتی کل بشریت، مقدم باشد. او مثال‌های متعددی ارائه می‌کند: برخی یونانیان، سرچشمه اندیشه و تمدن را یونان باستان می‌بینند. ملی‌گرایان چینی سرچشمه دست‌آوردهای بزرگ بشر را به تمدن چین نسبت می‌دهند. برخی هندوها منشا تمامی دانش‌ها مانند پزشکی یا حتی اختراع فناوری‌های مدرن هسته‌ای را به حکیمان هند باستان نسبت داده‌اند. هراری این نمونه‌ها را کنار هم می‌گذارد تا نشان دهد خودمرکزبینی فرهنگی پدیده‌ای تقریبا جهانی است.

ما «فروتنانه» از شماها سر هستیم!
هراری به این اشاره می‌کند بسیاری از ادیان از تواضع ستایش می‌کنند، اما هم‌زمان خود را مهم‌ترین چیز در جهان تصور می‌کنند. یعنی از یک سو فروتنی را فضیلت می‌دانند، اما از سوی دیگر ممکن است خود را تنها راه حقیقت، مرکز تاریخ یا حامل پیام نهایی برای همه بشریت معرفی کنند. هراری یهودی و اسرائیلی است، اما عمدا از سنت و جامعه خود مثال می‌زند. او می‌نویسد بسیاری از یهودیان از کودکی چنان آموزش می‌بینند که یهودیت را «ستاره اصلی تاریخ بشر» تصور کنند، در حالی که درباره تاریخ چین یا نقاط دیگر چیز زیادی در درس‌های مدارس نیست. استدلال او فقط درباره یهودیت نیست. مسئله اصلی این است که همه ملت‌ها و ادیان مختلف، هر کدام به شیوه‌ای، می‌توانند خود را مرکز داستان بشر تصور کنند.

نمونه‌های دیگر «تکبر فروتنانه» در ادیان
این الگو را می‌توان در سنت‌های مختلف دید. بعضی ادیان اصرار دارند که تنها راه بخشش یا رستگاری بشر هستند، یا آخرین نسخه خداوند برای هدایت بشر را در خود دارند. بعضی ادیان صراحتا می‌گویند که هیچ دینی در نزد خداوند غیر از آن دین پذیرفته نیست. بعضی ادیان افراد بدون ایمان را گمراه، بی‌استعداد، بدبخت و حتی مانند حشرات و حیوانات نام می‌نهند. اغلب ادیان بزرگ راه نجات انسان را منحصر به تعالیم خود یا رهبری جامعه می‌پندارند و در مواردی دیگران را دشمن خدا و خود را دوستان خدا با حزب او می‌انگارند. 

«تواضع: شما مرکز جهان نیستید!»
منظور هراری از تواضع صرفا فروتنی شخصی نیست. از دید او ظاهرا همه می‌خواهند مرکز جهان باشند. از دید هراری خوشحال بودن از فرهنگ یا تاریخ خودی اشکالی ندارد اما مشکل از زمانی آغاز می‌شود که این افتخار تبدیل شود به این ادعا که «ما سرچشمه همه خوبی‌ها هستیم، دیگران بدهکار ما هستند و تاریخ بشر بدون ما معنایی ندارد.» دینی که خود را تنها راه حقیقت بداند، ملتی که خود را برگزیده تاریخ بداند، یا فرهنگی که دیگران را صرفا شاگردان خود تصور کند، راحت‌تر می‌تواند ستم و جنایت را نیز توجیه کند.


من در باشگاه درست‌ها و خوب‌ها هستم: تکبرهای زیرپوستی
بیشتر افراد دوست ندارند در نگاه دیگران متکبر و خودبزرگ‌بین به نظر برسند. به همین دلیل معمولا به‌صورت مستقیم نمی‌گویند «من از تو بهترم» یا «باورهای من از باورهای تو برترند». اما همین احساس برتری می‌تواند به‌شکلی غیرمستقیم و زیرپوستی ظاهر شود: با بالا بردن دین، فرهنگ یا گروه خودی و نسبت دادن حقیقت، اخلاق، خرد یا رستگاری بیشتر به آن. در این حالت فرد شاید درباره خودش ادعای برتری نکند، اما وقتی می‌گوید «دین من کامل‌ترین است»، یا «رهبران دینی ما خطا و اشتباه ندارند»، عملا خود را نیز درون باشگاه «درست‌ها» و «خوب‌ها» قرار می‌دهد، و به نیاز خودبزرگ‌بینی خود پاسخ می‌دهد


#گفت_و_شنود #تکثر_مذهبی #آزادی_دینی

@Dialogue1402