مونا الطحاوی
روسری‌ها و بکارت
دو ابزار یک نظام کنترل
نوامبر ۲۰۱۱، در میانه‌ی اعتراضات میدان تحریر قاهره، نیروهای امنیتی مصر مونا الطحاوی، نویسنده و روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی را بازداشت کردند؛ بازوی چپ و دست راستش را شکستند، او را مورد آزار جنسی قرار دادند و دوازده ساعت در بازداشت نگه داشتند. همین تجربه، نقطه عطفی شد برای نوشتن کتابی که سال‌ها بعد، بحثی جهانی برانگیخت.
الطحاوی که در مصر و بریتانیا بزرگ شده و نوجوانی‌اش را در عربستان سعودی گذرانده بود، پیش‌تر در سال ۲۰۱۲ با مقاله‌ای جنجالی در مجله فارین پالیسی با عنوان «چرا آن‌ها از ما متنفرند؟» جنجالی گسترده به راه انداخته بود. آن مقاله بعدها به کتابی بسط یافت: روسری‌ها و بکارت: چرا خاورمیانه به انقلاب جنسی نیاز دارد (۲۰۱۵).
استدلال مرکزی کتاب این بود که بهار عربی، تنها نیمی از انقلاب لازم را به انجام رساند. او نوشت انقلاب‌هایی که از تونس آغاز شد، هرگز درباره برابری جنسیتی نبودند؛ و تا زمانی که زنان، همان مبارزه را در خیابان و خانه هم پیش نبرند، انقلاب سیاسی تنها «انقلاب مردان» باقی خواهد ماند.
الطحاوی سه‌گانه‌ای را هدف گرفت که آن را «سه‌ضلعی زن‌ستیزی» نامید: دولت، خیابان و خانه.
او نشان داد حتی پوشش کامل هم زنان را از آزار خیابانی مصون نمی‌کند؛ خودش در حالی که در مکه، میان جمعیتی زنانه و تحت نظارت پلیس، کاملاً پوشیده نماز می‌خواند، مورد دست‌درازی جنسی قرار گرفت.
او ریشه‌ی کنترل بدن زنان از حجاب اجباری تا ختنه‌ی زنان و آزمایش بکارت را نه در دین به‌تنهایی، بلکه در آنچه «آمیزه‌ای سمی از فرهنگ و دین» نامید جست‌وجو کرد؛ ترکیبی که قوانین مدنی بسیاری از کشورهای عربی را هنوز شکل می‌دهد.
فصل نخست کتاب با جمله‌ای پرتکرار پایان می‌یابد: تا زمانی که «مبارک‌های درون ذهن، در اتاق‌خواب و در گوشه خیابان» را سرنگون نکنیم، انقلاب هنوز آغاز نشده است.
او اما تاکید کرد این نبرد وارداتی از غرب نیست؛ زنان عرب قرن‌ها پیش از او نیز شعر عاشقانه و اروتیک سروده‌اند و علیه نابرابری نوشته‌اند ریشه‌ای که خود فرهنگ منطقه در آن نهفته است، نه چیزی بیگانه با آن.
دیدگاه‌های الطحاوی امروز در جنبش‌های دیجیتال زنان عرب علیه آزار خیابانی و قوانین احوال شخصیه، زنده و در جریان است؛ کتابش همچنان یکی از جسورانه‌ترین متون فمینیستی درباره بدن زن در خاورمیانه به‌شمار می‌رود.
#مونا_الطحاوی #بکارت #برابری_جنسیتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
روسری‌ها و بکارت
دو ابزار یک نظام کنترل
نوامبر ۲۰۱۱، در میانه‌ی اعتراضات میدان تحریر قاهره، نیروهای امنیتی مصر مونا الطحاوی، نویسنده و روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی را بازداشت کردند؛ بازوی چپ و دست راستش را شکستند، او را مورد آزار جنسی قرار دادند و دوازده ساعت در بازداشت نگه داشتند. همین تجربه، نقطه عطفی شد برای نوشتن کتابی که سال‌ها بعد، بحثی جهانی برانگیخت.
الطحاوی که در مصر و بریتانیا بزرگ شده و نوجوانی‌اش را در عربستان سعودی گذرانده بود، پیش‌تر در سال ۲۰۱۲ با مقاله‌ای جنجالی در مجله فارین پالیسی با عنوان «چرا آن‌ها از ما متنفرند؟» جنجالی گسترده به راه انداخته بود. آن مقاله بعدها به کتابی بسط یافت: روسری‌ها و بکارت: چرا خاورمیانه به انقلاب جنسی نیاز دارد (۲۰۱۵).
استدلال مرکزی کتاب این بود که بهار عربی، تنها نیمی از انقلاب لازم را به انجام رساند. او نوشت انقلاب‌هایی که از تونس آغاز شد، هرگز درباره برابری جنسیتی نبودند؛ و تا زمانی که زنان، همان مبارزه را در خیابان و خانه هم پیش نبرند، انقلاب سیاسی تنها «انقلاب مردان» باقی خواهد ماند.
الطحاوی سه‌گانه‌ای را هدف گرفت که آن را «سه‌ضلعی زن‌ستیزی» نامید: دولت، خیابان و خانه.
او نشان داد حتی پوشش کامل هم زنان را از آزار خیابانی مصون نمی‌کند؛ خودش در حالی که در مکه، میان جمعیتی زنانه و تحت نظارت پلیس، کاملاً پوشیده نماز می‌خواند، مورد دست‌درازی جنسی قرار گرفت.
او ریشه‌ی کنترل بدن زنان از حجاب اجباری تا ختنه‌ی زنان و آزمایش بکارت را نه در دین به‌تنهایی، بلکه در آنچه «آمیزه‌ای سمی از فرهنگ و دین» نامید جست‌وجو کرد؛ ترکیبی که قوانین مدنی بسیاری از کشورهای عربی را هنوز شکل می‌دهد.
فصل نخست کتاب با جمله‌ای پرتکرار پایان می‌یابد: تا زمانی که «مبارک‌های درون ذهن، در اتاق‌خواب و در گوشه خیابان» را سرنگون نکنیم، انقلاب هنوز آغاز نشده است.
او اما تاکید کرد این نبرد وارداتی از غرب نیست؛ زنان عرب قرن‌ها پیش از او نیز شعر عاشقانه و اروتیک سروده‌اند و علیه نابرابری نوشته‌اند ریشه‌ای که خود فرهنگ منطقه در آن نهفته است، نه چیزی بیگانه با آن.
دیدگاه‌های الطحاوی امروز در جنبش‌های دیجیتال زنان عرب علیه آزار خیابانی و قوانین احوال شخصیه، زنده و در جریان است؛ کتابش همچنان یکی از جسورانه‌ترین متون فمینیستی درباره بدن زن در خاورمیانه به‌شمار می‌رود.
#مونا_الطحاوی #بکارت #برابری_جنسیتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍12🏆2❤1
نگاه کن، گوش کن، وصل کن
وقتی اتفاقی دردناک و جمعی می‌افتد، یک فاجعه که خبرش همه را درگیر می‌کند غریزه خیلی از ما این است که بروند و با بازمانده یا داغدار «حرف بزنند»، از او بخواهند احساسش را تعریف کند، انگار حرف‌زدن زیاد خودش درمان است.
اما سازمان جهانی بهداشت (WHO) سال‌هاست با شواهد علمی، دقیقا برعکس این باور رایج را نشان داده.
سازمان جهانی بهداشت، همراه با War Trauma Foundation و World Vision International، در سال ۲۰۱۱ راهنمایی منتشر کرد به نام «کمک‌های اولیه روانی» (Psychological First Aid) که حتی به فارسی هم ترجمه شده.
این راهنما بر سه اصل ساده استوار است: نگاه کن، گوش کن، وصل کن (Look, Listen, Link)؛ یعنی اول وضعیت و نیازهای واقعی فرد را ببین، با احترام و بدون فشار گوش بده، و بعد او را به کمک و منابعی که نیاز دارد وصل کن نه اینکه مجبورش کنی همان لحظه از تجربه دردناکش حرف بزند.
نکته علمی مهم‌تر این است: مرور شواهد توسط کاکرین و سازمان جهانی بهداشت نشان داد روش قدیمی‌تری به نام «واکاوی روانی» (Psychological Debriefing) یعنی واداشتن افراد به بازگویی فوری و یک‌جلسه‌ای احساساتشان بعد از یک فاجعه نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه در برخی موارد خطر اختلال استرس پس از سانحه را افزایش می‌دهد.
به همین دلیل، سازمان جهانی بهداشت رسما توصیه کرد این روش دیگر به‌صورت همگانی استفاده نشود.
برای جامعه‌ای مثل ایران، که تجربه‌های دردناک جمعی مثل فقدان‌های گسترده بخشی از حافظه مشترک آن است، این یافته معنای زیادی دارد: همدلی واقعی، تنها «حرف‌زدن درباره درد» نیست؛ گاهی حضور آرام، گوش‌دادن بدون فشار، و کمک عملی، موثرتر از هر گفت‌وگوی فوری است.
این‌بار به‌جای پرسیدن «بگو چی شد، چی حس کردی؟»، شاید بهتر باشد فقط بپرسی: «الان به چی نیاز داری؟»
#ترومای_جمعی #گوش_دادن_فعال
@Dialogue1402
وقتی اتفاقی دردناک و جمعی می‌افتد، یک فاجعه که خبرش همه را درگیر می‌کند غریزه خیلی از ما این است که بروند و با بازمانده یا داغدار «حرف بزنند»، از او بخواهند احساسش را تعریف کند، انگار حرف‌زدن زیاد خودش درمان است.
اما سازمان جهانی بهداشت (WHO) سال‌هاست با شواهد علمی، دقیقا برعکس این باور رایج را نشان داده.
سازمان جهانی بهداشت، همراه با War Trauma Foundation و World Vision International، در سال ۲۰۱۱ راهنمایی منتشر کرد به نام «کمک‌های اولیه روانی» (Psychological First Aid) که حتی به فارسی هم ترجمه شده.
این راهنما بر سه اصل ساده استوار است: نگاه کن، گوش کن، وصل کن (Look, Listen, Link)؛ یعنی اول وضعیت و نیازهای واقعی فرد را ببین، با احترام و بدون فشار گوش بده، و بعد او را به کمک و منابعی که نیاز دارد وصل کن نه اینکه مجبورش کنی همان لحظه از تجربه دردناکش حرف بزند.
نکته علمی مهم‌تر این است: مرور شواهد توسط کاکرین و سازمان جهانی بهداشت نشان داد روش قدیمی‌تری به نام «واکاوی روانی» (Psychological Debriefing) یعنی واداشتن افراد به بازگویی فوری و یک‌جلسه‌ای احساساتشان بعد از یک فاجعه نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه در برخی موارد خطر اختلال استرس پس از سانحه را افزایش می‌دهد.
به همین دلیل، سازمان جهانی بهداشت رسما توصیه کرد این روش دیگر به‌صورت همگانی استفاده نشود.
برای جامعه‌ای مثل ایران، که تجربه‌های دردناک جمعی مثل فقدان‌های گسترده بخشی از حافظه مشترک آن است، این یافته معنای زیادی دارد: همدلی واقعی، تنها «حرف‌زدن درباره درد» نیست؛ گاهی حضور آرام، گوش‌دادن بدون فشار، و کمک عملی، موثرتر از هر گفت‌وگوی فوری است.
این‌بار به‌جای پرسیدن «بگو چی شد، چی حس کردی؟»، شاید بهتر باشد فقط بپرسی: «الان به چی نیاز داری؟»
#ترومای_جمعی #گوش_دادن_فعال
@Dialogue1402
❤8👍2
حکومت تحمیلی دینی، اعدام و خشونت بی‌پایان مذهبی
چرا «لا اکراه فی الدین» کار نمی‌کند؟
ورق بزنید
نظام ولایت فقیه بزرگ‌ترین نمود تحمیل دین بر یک جامعه و کشور است: یک فرقه مذهبی که مهم‌ترین مناصب تصمیم‌گیری و قدرت را به شکلی مستبدانه به انحصار خود درآورده و کسانی را که خواهان تغییر و گذار از این وضع هستند، با عنوان «دشمنان خدا» با شدیدترین اشکال خشونت تهدید، مجازات و اعدام می‌کند. چرا آیه «لا اکراه فی الدین» (که اغلب به‌عنوان شاهدی بر آزادی دین در اسلام مطرح می‌شود)، نتوانسته جامعه مذهبی باورمندان را به جایی برساند که مانع اجباری شدن دین و وقوع چنین
جنایاتی شوند؟
▪️تفسیر، تفسیر، تفسیر!
ادبیات دینی از یک سو، و‌تفسیرزدگی دین از سوی دیگر، به‌گونه‌ای است که تقریبا هیچ جمله یا قاعده‌ای دارای یک معنی واقعی، مشخص و مستحکم باقی نمی‌ماند. در سنت دینی، تقریبا هر دستور یا آموزه را می‌توان با استفاده از تکنیک‌های بازی با زبان و دستکاری معنی، آن‌قدر تفسیر کرد که در نهایت معنایی دلبخواهی از آن بیرون کشید. مثلا مومنان به‌راحتی می‌توانند ادعا کنند «لا اکراه فی الدین» فقط برای مسلمانان (گروه فی‌الدین) است، و شامل کسانی که از دید آنان خارج از دین هستند
نمی‌شود.
▪️تناقضات درون‌دینی
در بعضی ادیان به‌ندرت می‌توان آموزه یا دستوری یافت، که آموزه یا دستوری متضاد یا جایگزین آن در خود همان دین وجود نداشته باشد. به همین دلیل فقها به‌راحتی می‌توانند بسته به شرایط، منافع و موقعیت از یک آیه یا حدیث خاص استفاده کنند و در صورت لزوم، در زمانی دیگر به آیه یا حدیثی با جهت‌گیری متفاوت استناد کنند. برای مثال، در کنار لااکراه فی‌الدین، تعابیری مانند «اشدا علی الکفار» نیز وجود دارد؛ یعنی مومنان در برابر کافران سخت‌گیرند. در آیات دیگر نیز از جنگ، جزیه، مجازات و مرزبندی میان مومن و کافر سخن گفته می‌شود. پس برای یک مومن دشوار نیست که در صورت تمایل به آیه دیگری استناد کند و اهداف و اعمال خود را موجه جلوه
دهد.
▪️سنت‌ها و عادت‌های مذهبی
منبع رفتار افراد یا جوامع مذهبی و فرقه‌ای همیشه فقط متن و آموزه نیست. آنان به سنت‌ها، رفتار پیشینیان، فقه تاریخی، سیره پیامبران و رهبران دینی و عادت‌هایی که طی قرن‌ها عادی شده‌اند نیز نگاه می‌کنند. در نتیجه حتی اگر یک آیه در ظاهر بر نبود اجبار تاکید کند، مجموعه بزرگی از سنت‌ها و احکام تاریخی می‌تواند در عمل جهت دیگری ایجاد کند. در چنین ساختاری، یک جمله مانند «لا اکراه فی الدین» باید نه فقط با یک تفسیر دیگر، بلکه با قرن‌ها رفتار پیامبران، فقه، سنت و عادت هم رقابت کند.
▪️وقتی دین نهاد حکومت را غصب می‌کند
حکومت، به‌طور طبیعی، با قدرت، اجبار، قانون، مجازات و اعمال اقتدار سروکار دارد. وقتی یک دین یا فرقه مذهبی نهاد حکومت را قبضه می‌گیرد، آموزه‌های اخلاقی آن به‌تدریج ممکن است کارکردی کاملا متفاوت پیدا کنند. جمله‌ای مانند «لا اکراه فی الدین» تا زمانی می‌تواند یک توصیه اخلاقی باشد که دین برای تحمیل خود به پلیس، دادگاه، زندان و نیروی نظامی متکی نباشد، و امری فردی و وجدانی و آزاد باقی بماند. اما وقتی همان دین به ایدئولوژی رسمی حکومت تبدیل شود، نباید از فاسد شدن آن تعجب کرد.
#نفد_دین #حکومت_دینی #دین_حکومتی #نه_به_اعدام #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا «لا اکراه فی الدین» کار نمی‌کند؟
ورق بزنید
نظام ولایت فقیه بزرگ‌ترین نمود تحمیل دین بر یک جامعه و کشور است: یک فرقه مذهبی که مهم‌ترین مناصب تصمیم‌گیری و قدرت را به شکلی مستبدانه به انحصار خود درآورده و کسانی را که خواهان تغییر و گذار از این وضع هستند، با عنوان «دشمنان خدا» با شدیدترین اشکال خشونت تهدید، مجازات و اعدام می‌کند. چرا آیه «لا اکراه فی الدین» (که اغلب به‌عنوان شاهدی بر آزادی دین در اسلام مطرح می‌شود)، نتوانسته جامعه مذهبی باورمندان را به جایی برساند که مانع اجباری شدن دین و وقوع چنین
جنایاتی شوند؟
▪️تفسیر، تفسیر، تفسیر!
ادبیات دینی از یک سو، و‌تفسیرزدگی دین از سوی دیگر، به‌گونه‌ای است که تقریبا هیچ جمله یا قاعده‌ای دارای یک معنی واقعی، مشخص و مستحکم باقی نمی‌ماند. در سنت دینی، تقریبا هر دستور یا آموزه را می‌توان با استفاده از تکنیک‌های بازی با زبان و دستکاری معنی، آن‌قدر تفسیر کرد که در نهایت معنایی دلبخواهی از آن بیرون کشید. مثلا مومنان به‌راحتی می‌توانند ادعا کنند «لا اکراه فی الدین» فقط برای مسلمانان (گروه فی‌الدین) است، و شامل کسانی که از دید آنان خارج از دین هستند
نمی‌شود.
▪️تناقضات درون‌دینی
در بعضی ادیان به‌ندرت می‌توان آموزه یا دستوری یافت، که آموزه یا دستوری متضاد یا جایگزین آن در خود همان دین وجود نداشته باشد. به همین دلیل فقها به‌راحتی می‌توانند بسته به شرایط، منافع و موقعیت از یک آیه یا حدیث خاص استفاده کنند و در صورت لزوم، در زمانی دیگر به آیه یا حدیثی با جهت‌گیری متفاوت استناد کنند. برای مثال، در کنار لااکراه فی‌الدین، تعابیری مانند «اشدا علی الکفار» نیز وجود دارد؛ یعنی مومنان در برابر کافران سخت‌گیرند. در آیات دیگر نیز از جنگ، جزیه، مجازات و مرزبندی میان مومن و کافر سخن گفته می‌شود. پس برای یک مومن دشوار نیست که در صورت تمایل به آیه دیگری استناد کند و اهداف و اعمال خود را موجه جلوه
دهد.
▪️سنت‌ها و عادت‌های مذهبی
منبع رفتار افراد یا جوامع مذهبی و فرقه‌ای همیشه فقط متن و آموزه نیست. آنان به سنت‌ها، رفتار پیشینیان، فقه تاریخی، سیره پیامبران و رهبران دینی و عادت‌هایی که طی قرن‌ها عادی شده‌اند نیز نگاه می‌کنند. در نتیجه حتی اگر یک آیه در ظاهر بر نبود اجبار تاکید کند، مجموعه بزرگی از سنت‌ها و احکام تاریخی می‌تواند در عمل جهت دیگری ایجاد کند. در چنین ساختاری، یک جمله مانند «لا اکراه فی الدین» باید نه فقط با یک تفسیر دیگر، بلکه با قرن‌ها رفتار پیامبران، فقه، سنت و عادت هم رقابت کند.
▪️وقتی دین نهاد حکومت را غصب می‌کند
حکومت، به‌طور طبیعی، با قدرت، اجبار، قانون، مجازات و اعمال اقتدار سروکار دارد. وقتی یک دین یا فرقه مذهبی نهاد حکومت را قبضه می‌گیرد، آموزه‌های اخلاقی آن به‌تدریج ممکن است کارکردی کاملا متفاوت پیدا کنند. جمله‌ای مانند «لا اکراه فی الدین» تا زمانی می‌تواند یک توصیه اخلاقی باشد که دین برای تحمیل خود به پلیس، دادگاه، زندان و نیروی نظامی متکی نباشد، و امری فردی و وجدانی و آزاد باقی بماند. اما وقتی همان دین به ایدئولوژی رسمی حکومت تبدیل شود، نباید از فاسد شدن آن تعجب کرد.
#نفد_دین #حکومت_دینی #دین_حکومتی #نه_به_اعدام #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7🏆1
آیا همدلی همه‌جای دنیا یک شکل است؟
وقتی یک نفر از یک کشور دیگر، در موقعیتی که برایت غم‌انگیز است، لبخند می‌زند یا سکوت می‌کند، ممکن است فکر کنی بی‌تفاوت است.
اما شاید او دقیقا دارد همدلی می‌کند فقط به زبان فرهنگی خودش.
آیا همدلی یک احساس جهانی و یکسان است، یا هر فرهنگ آن را به شکل متفاوتی بروز می‌دهد؟
هیزل مارکوس و شینوبو کیتایاما، دو روان‌شناس فرهنگی، در مقاله‌ای تأثیرگذار در سال ۱۹۹۱ نشان دادند فرهنگ‌ها را می‌توان بر اساس «خود مستقل» (Independent Self) در برابر «خود وابسته به دیگران» (Interdependent Self) تقسیم کرد.
در فرهنگ‌هایی با خود وابسته، مرز بین «من» و «دیگران» کمرنگ‌تر است؛ به همین خاطر، حس‌کردن درد دیگری طبیعی‌تر و خودکارتر رخ می‌دهد، چون آن «دیگری» بخشی از تعریف خود فرد محسوب می‌شود.
پژوهش دیگری توسط ویلیام چوپیک و همکارانش در سال ۲۰۱۷، با بررسی داده‌هایی از ده‌ها کشور، نکته ظریف‌تری را نشان داد: فرهنگ‌های جمع‌گرا به‌طور کلی سطح همدلی بالاتری گزارش می‌دهند، اما این همدلی عمدتا به سمت «گروه خودی» خانواده، قوم، جامعه نزدیک متمرکز است؛ در حالی‌که در فرهنگ‌های فردگراتر، همدلی توزیع یکنواخت‌تری نسبت به غریبه‌ها هم دارد.
این یعنی همدلی، احساسی جهانی است، اما مرزها و روش بروزش با چه کسی، چقدر، و از چه راهی ابراز شود در فرهنگ‌های مختلف شکل متفاوتی می‌گیرد؛ چیزی که روان‌شناسان آن را «قواعد نمایش هیجان» (Display Rules) می‌نامند.
بر این اساس بهتر است در برخی برداشت‌های کلی بازنگری کنیم و دفعه بعد که رفتار کسی از فرهنگی دیگر را «سرد» یا برعکس «زیاد احساساتی» دیدیم، شاید سوال درست این نباشد که «او همدلی ندارد»، بلکه باید بفهمیم «همدلی در فرهنگ او به چه زبانی حرف می‌زند؟»
#همدلی #فرهنگ #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی یک نفر از یک کشور دیگر، در موقعیتی که برایت غم‌انگیز است، لبخند می‌زند یا سکوت می‌کند، ممکن است فکر کنی بی‌تفاوت است.
اما شاید او دقیقا دارد همدلی می‌کند فقط به زبان فرهنگی خودش.
آیا همدلی یک احساس جهانی و یکسان است، یا هر فرهنگ آن را به شکل متفاوتی بروز می‌دهد؟
هیزل مارکوس و شینوبو کیتایاما، دو روان‌شناس فرهنگی، در مقاله‌ای تأثیرگذار در سال ۱۹۹۱ نشان دادند فرهنگ‌ها را می‌توان بر اساس «خود مستقل» (Independent Self) در برابر «خود وابسته به دیگران» (Interdependent Self) تقسیم کرد.
در فرهنگ‌هایی با خود وابسته، مرز بین «من» و «دیگران» کمرنگ‌تر است؛ به همین خاطر، حس‌کردن درد دیگری طبیعی‌تر و خودکارتر رخ می‌دهد، چون آن «دیگری» بخشی از تعریف خود فرد محسوب می‌شود.
پژوهش دیگری توسط ویلیام چوپیک و همکارانش در سال ۲۰۱۷، با بررسی داده‌هایی از ده‌ها کشور، نکته ظریف‌تری را نشان داد: فرهنگ‌های جمع‌گرا به‌طور کلی سطح همدلی بالاتری گزارش می‌دهند، اما این همدلی عمدتا به سمت «گروه خودی» خانواده، قوم، جامعه نزدیک متمرکز است؛ در حالی‌که در فرهنگ‌های فردگراتر، همدلی توزیع یکنواخت‌تری نسبت به غریبه‌ها هم دارد.
این یعنی همدلی، احساسی جهانی است، اما مرزها و روش بروزش با چه کسی، چقدر، و از چه راهی ابراز شود در فرهنگ‌های مختلف شکل متفاوتی می‌گیرد؛ چیزی که روان‌شناسان آن را «قواعد نمایش هیجان» (Display Rules) می‌نامند.
بر این اساس بهتر است در برخی برداشت‌های کلی بازنگری کنیم و دفعه بعد که رفتار کسی از فرهنگی دیگر را «سرد» یا برعکس «زیاد احساساتی» دیدیم، شاید سوال درست این نباشد که «او همدلی ندارد»، بلکه باید بفهمیم «همدلی در فرهنگ او به چه زبانی حرف می‌زند؟»
#همدلی #فرهنگ #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤5👍1🙏1👌1
محکومیت اسقف پیشین استرالیا به زندان؛ کریستوفر ساندرز به جرم آزار جنسی مردان جوان راهی زندان شد
کریستوفر ساندرز، اسقف پیشین شهر بروم در استرالیا، به دلیل آزار جنسی دو مرد جوان بومی به تحمل حبس محکوم شد.
این مقام ارشد کلیسای کاتولیک که در سال ۲۰۲۰ از سمت خود استعفا داده بود، در ماه اوت گذشته در دادگاه به یک فقره تجاوز جنسی و ۱۲ مورد آزار جنسی مجرم شناخته شد.
قاضی دادگاه این مرد ۷۶ ساله را به شش سال و نیم زندان محکوم کرد و او تا پیش از سال ۲۰۳۱ واجد شرایط دریافت آزادی مشروط نخواهد بود.
پرونده ساندرز یکی از مهم‌ترین پرونده‌های محکومیت مقامات ارشد کلیسای کاتولیک در جهان به شمار می‌رود.
بر اساس اسناد دادگاه، جرایم او در فاصله سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ رخ داده و شامل بوسیدن و آزار نوجوانان، و در یک مورد تجاوز جنسی (رابطه جنسی دهانی) به یک نوجوان بوده است.
ساندرز که در سال ۱۹۷۶ کسوت روحانیت را دریافت کرده بود، دهه‌ها در منطقه دورافتاده کیمبرلی در شمال غربی استرالیا خدمت کرد و از سال ۱۹۹۶ به عنوان اسقف بروم منصوب شده بود.
#اسقف #تجاوز #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کریستوفر ساندرز، اسقف پیشین شهر بروم در استرالیا، به دلیل آزار جنسی دو مرد جوان بومی به تحمل حبس محکوم شد.
این مقام ارشد کلیسای کاتولیک که در سال ۲۰۲۰ از سمت خود استعفا داده بود، در ماه اوت گذشته در دادگاه به یک فقره تجاوز جنسی و ۱۲ مورد آزار جنسی مجرم شناخته شد.
قاضی دادگاه این مرد ۷۶ ساله را به شش سال و نیم زندان محکوم کرد و او تا پیش از سال ۲۰۳۱ واجد شرایط دریافت آزادی مشروط نخواهد بود.
پرونده ساندرز یکی از مهم‌ترین پرونده‌های محکومیت مقامات ارشد کلیسای کاتولیک در جهان به شمار می‌رود.
بر اساس اسناد دادگاه، جرایم او در فاصله سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ رخ داده و شامل بوسیدن و آزار نوجوانان، و در یک مورد تجاوز جنسی (رابطه جنسی دهانی) به یک نوجوان بوده است.
ساندرز که در سال ۱۹۷۶ کسوت روحانیت را دریافت کرده بود، دهه‌ها در منطقه دورافتاده کیمبرلی در شمال غربی استرالیا خدمت کرد و از سال ۱۹۹۶ به عنوان اسقف بروم منصوب شده بود.
#اسقف #تجاوز #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😱9❤1
۷ اکتبر سالروز حمله تروریستی حماس
جمهوری اسلامی با سیاست‌های نفرت‌پراکنانه و دیگری‌ستیزانه‌اش از جمله حمایت از حمله تروریستی حماس به شهروندان اسرائیلی و برگزاری «جشن پیروزی» برای کشتار شهروندان اسرائیلی، زندگی ایرانیان را به تباهی کشانده است.
طرحی از اسد بیناخواهی
لینک وبسایت:
https://tolerance.tavaana.org/fa/Khamenei-Gaza
#گفتگو_توانا #شهروندان_اسراییلی #شهروندان_ایرانی #خامنه_ای
جمهوری اسلامی با سیاست‌های نفرت‌پراکنانه و دیگری‌ستیزانه‌اش از جمله حمایت از حمله تروریستی حماس به شهروندان اسرائیلی و برگزاری «جشن پیروزی» برای کشتار شهروندان اسرائیلی، زندگی ایرانیان را به تباهی کشانده است.
طرحی از اسد بیناخواهی
لینک وبسایت:
https://tolerance.tavaana.org/fa/Khamenei-Gaza
#گفتگو_توانا #شهروندان_اسراییلی #شهروندان_ایرانی #خامنه_ای
👌7💯1
حسن خمینی، نوه بنیانگذار جمهوری اسلامی:
حمله ۷ اکتبر حماس شادی‌آور بود
حسن خمینی، نوه بنیانگذار جمهوری اسلامی، همان روزها و در تایید حمله تروریست‌های حماس به اسراییل و کشتار شهروندان اسراییلی و غیراسراییلی را «کار بسیار بزرگ» خوانده بود.
او تروریست‌ها را «مظلوم» دانسته و گفته بود: «برای اولین بار، مظلومیت مدافعانه فلسطینی‌ها به مظلومیت مهاجمانه تبدیل شد».
حسن خمینی که بسیاری از وابستگان به طیف «اصلاح‌طلب» جمهوری اسلامی به او تعلق خاطر دارند در ادامه گفته بود: «اینکه یک مظلوم توانسته روی پای خودش بایستد، شادی‌آور است».
- تاسف‌بار است ملت مداراجویی چون ایران باید حضور چنین کسانی را در راس اداره و مدیریت کشور بر تابد. کسانی که آشکارا کشتار شهروندان را «شادی‌آور» می‌خوانند.
این نگاه چه نسبتی با مدارا و رواداری دارد؟ اساسا نگاه کسانی چون حسن خمینی چه تفاوتی با نگاه کسانی چون علی خامنه‌ای دارد؟
چرا همه وابستگان به جمهوری اسلامی مقابل کشتار شهروندان اسراییلی یک گونه می‌اندیشند؟
#گفتگو_توانا #شهروندان_اسراییلی #شهروندان_ایرانی #حسن_خمینی
حمله ۷ اکتبر حماس شادی‌آور بود
حسن خمینی، نوه بنیانگذار جمهوری اسلامی، همان روزها و در تایید حمله تروریست‌های حماس به اسراییل و کشتار شهروندان اسراییلی و غیراسراییلی را «کار بسیار بزرگ» خوانده بود.
او تروریست‌ها را «مظلوم» دانسته و گفته بود: «برای اولین بار، مظلومیت مدافعانه فلسطینی‌ها به مظلومیت مهاجمانه تبدیل شد».
حسن خمینی که بسیاری از وابستگان به طیف «اصلاح‌طلب» جمهوری اسلامی به او تعلق خاطر دارند در ادامه گفته بود: «اینکه یک مظلوم توانسته روی پای خودش بایستد، شادی‌آور است».
- تاسف‌بار است ملت مداراجویی چون ایران باید حضور چنین کسانی را در راس اداره و مدیریت کشور بر تابد. کسانی که آشکارا کشتار شهروندان را «شادی‌آور» می‌خوانند.
این نگاه چه نسبتی با مدارا و رواداری دارد؟ اساسا نگاه کسانی چون حسن خمینی چه تفاوتی با نگاه کسانی چون علی خامنه‌ای دارد؟
چرا همه وابستگان به جمهوری اسلامی مقابل کشتار شهروندان اسراییلی یک گونه می‌اندیشند؟
#گفتگو_توانا #شهروندان_اسراییلی #شهروندان_ایرانی #حسن_خمینی
🤬8🤮3🖕3❤1😱1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
علیه فراموشی
«زمان در حال اتمام است برای نجات همه ما!»
این تصویر مادری است که فرزند جوانش در شبیخون تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ توسط گروه حماس به گروگان گرفته شده بود.
ریکاردو (ریچل) گلدبرگ-پولین، مادر یهودی آمریکایی-اسرائیلی، در حالی از غم و کابوس اسارت فرزندش می‌گوید که جهان آزاد نظاره‌گر یکی از تاریک‌ترین تراژدی‌های انسانی بود.
فرزند او، «هرش گلدبرگ-پولین»، جوان ۲۳ ساله اسرائیلی-آمریکایی، در جریان حمله وحشیانه حماس به جشنواره موسیقی نُوا ربوده شد. هرش در همان ساعات اولیه حمله، بر اثر انفجار نارنجک، دست چپ و بخشی از ساعد خود را از دست داد و با همین وضعیت وخیم به غزه منتقل شد. او پس از ماه‌ها تحمل درد و شکنجه در اسارت، در آگوست ۲۰۲۴ به دست تروریست‌های حماس به قتل رسید و پیکر بی‌جانش سرانجام توسط نیروهای اسرائیلی در یکی از تونل‌ها پیدا شد.
این ویدیو روایتگر فاجعه و دردی است که خشونت، ترور و گروگان‌گیری بر جهان تحمیل می‌کند.
#هفتم_اکتبر #نه_به_جمهوری_اسلامی
«زمان در حال اتمام است برای نجات همه ما!»
این تصویر مادری است که فرزند جوانش در شبیخون تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ توسط گروه حماس به گروگان گرفته شده بود.
ریکاردو (ریچل) گلدبرگ-پولین، مادر یهودی آمریکایی-اسرائیلی، در حالی از غم و کابوس اسارت فرزندش می‌گوید که جهان آزاد نظاره‌گر یکی از تاریک‌ترین تراژدی‌های انسانی بود.
فرزند او، «هرش گلدبرگ-پولین»، جوان ۲۳ ساله اسرائیلی-آمریکایی، در جریان حمله وحشیانه حماس به جشنواره موسیقی نُوا ربوده شد. هرش در همان ساعات اولیه حمله، بر اثر انفجار نارنجک، دست چپ و بخشی از ساعد خود را از دست داد و با همین وضعیت وخیم به غزه منتقل شد. او پس از ماه‌ها تحمل درد و شکنجه در اسارت، در آگوست ۲۰۲۴ به دست تروریست‌های حماس به قتل رسید و پیکر بی‌جانش سرانجام توسط نیروهای اسرائیلی در یکی از تونل‌ها پیدا شد.
این ویدیو روایتگر فاجعه و دردی است که خشونت، ترور و گروگان‌گیری بر جهان تحمیل می‌کند.
#هفتم_اکتبر #نه_به_جمهوری_اسلامی
❤4💔4
گیلرمه پِیشوتو، کشیش کاتولیک پرتغالی، در میان ۱۰۰ دی‌جی برتر جهان قرار گرفت
گیلرمه پِیشوتو، کشیش پرتغالی را در عرصه دی‌جی و موسیقی "دی‌جی پاپ" می‌نامند. او دعا و پیام‌های مذهبی را با ریتم‌های الکترونیک ترکیب می‌کند.
میزان موفقیت گیلرمه پِیشوتو باعث شده است که مخاطبان مجله "DJ Mag" که یک مجله تخصصی موسیقی است، او را در میان ۱۰۰ دی‌جی محبوب جهان قرار دهند.
گیلرمه پِیشوتو، معروف به "کشیش پِیشوتو"، در رأی‌گیری سالانه مجله "DJ Mag"، به رتبه ۷۹ فهرست ۱۰۰ دی‌جی محبوب جهان رسید.
این فهرست شامگاه سه‌شنبه ۶ اکتبر (۱۴ مهر) در ایبیزا معرفی شد. رتبه نخست امسال، برای ششمین بار، به دیوید گتا، تهیه‌کننده فرانسوی موسیقی، اختصاص یافت.
مارتین گریکس از هلند در جایگاه دوم و متئو میلری، دی‌جی ایتالیایی-آمریکایی معروف به Anyma، نیز در رتبه سوم قرار گرفت.
نسخه آلمانی مجله "DJ Mag" این کشیش ۵۲ ساله را یکی از غیرمعمول‌ترین چهره‌های تازه‌وارد امسال در این فهرست توصیف کرده است.
این مجله نوشته است کشیش کاتولیک پرتغالی فعالیت مذهبی خود را با یک کارنامه بین‌المللی دی‌جی و تکنوی ملودیک ترکیب می‌کند و در اجراهایش پیام‌هایی درباره همبستگی و معنویت منتقل می‌کند.
گیلرمه پِیشوتو کشیش اسقف‌نشین براگا در پرتغال است. او به‌عنوان کشیش نظامی پیش‌تر در افغانستان و کوزوو نیز خدمت کرده است.
#کشیش #دی_جی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
گیلرمه پِیشوتو، کشیش پرتغالی را در عرصه دی‌جی و موسیقی "دی‌جی پاپ" می‌نامند. او دعا و پیام‌های مذهبی را با ریتم‌های الکترونیک ترکیب می‌کند.
میزان موفقیت گیلرمه پِیشوتو باعث شده است که مخاطبان مجله "DJ Mag" که یک مجله تخصصی موسیقی است، او را در میان ۱۰۰ دی‌جی محبوب جهان قرار دهند.
گیلرمه پِیشوتو، معروف به "کشیش پِیشوتو"، در رأی‌گیری سالانه مجله "DJ Mag"، به رتبه ۷۹ فهرست ۱۰۰ دی‌جی محبوب جهان رسید.
این فهرست شامگاه سه‌شنبه ۶ اکتبر (۱۴ مهر) در ایبیزا معرفی شد. رتبه نخست امسال، برای ششمین بار، به دیوید گتا، تهیه‌کننده فرانسوی موسیقی، اختصاص یافت.
مارتین گریکس از هلند در جایگاه دوم و متئو میلری، دی‌جی ایتالیایی-آمریکایی معروف به Anyma، نیز در رتبه سوم قرار گرفت.
نسخه آلمانی مجله "DJ Mag" این کشیش ۵۲ ساله را یکی از غیرمعمول‌ترین چهره‌های تازه‌وارد امسال در این فهرست توصیف کرده است.
این مجله نوشته است کشیش کاتولیک پرتغالی فعالیت مذهبی خود را با یک کارنامه بین‌المللی دی‌جی و تکنوی ملودیک ترکیب می‌کند و در اجراهایش پیام‌هایی درباره همبستگی و معنویت منتقل می‌کند.
گیلرمه پِیشوتو کشیش اسقف‌نشین براگا در پرتغال است. او به‌عنوان کشیش نظامی پیش‌تر در افغانستان و کوزوو نیز خدمت کرده است.
#کشیش #دی_جی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😍5❤1
Forwarded from آموزشکده توانا
شکاف نسلی در دین‌داری
سرکشی یا مواجهه صادقانه؟
پدربزرگتان نمازش را هرگز زیر سوال نبرد. پدرتان شاید گاهی در دل تردید کرد اما چیزی نگفت. شما چرا این‌قدر سوال می‌پرسید؟
این صحنه در بسیاری از خانواده‌های امروز تکرار می‌شود: یک شکاف نامرئی میان نسل‌ها در نحوه مواجهه با دین موروثی. اما این شکاف، اتفاقی یا صرفا «سرکشی جوانان» نیست؛ پژوهشگران الگوی مشخصی پشت آن یافته‌اند.
دانشمند علوم سیاسی رونالد اینگلهارت، در نظریه معروف «فرامادی‌گرایی» (Postmaterialism)، نشان داد وقتی جامعه‌ای از بحران بقا و امنیت اقتصادی عبور می‌کند، اولویت نسل‌های بعدی از «ثبات و تعلق گروهی» به‌سمت «خودبیانگری و استقلال فردی» تغییر می‌کند.
در پروژه بلندمدت «بررسی ارزش‌های جهانی» که او هدایت کرد، داده‌ها نشان می‌دهند جوامعی که امنیت اقتصادی و اجتماعی بیشتری تجربه کرده‌اند، معمولا شاهد کاهش پایبندی مناسکی به دین سنتی در نسل‌های جوان‌تر هستند که نه لزوما به‌دلیل بی‌اعتقادی، بلکه به‌دلیل کاهش نیاز روانی به قطعیت جمعی.
جامعه‌شناس دین پیپا نوریس، همراه با اینگلهارت در کتاب «مقدس و سکولار»، نکته مکمل دیگری اضافه کرد: نسل‌هایی که با دسترسی گسترده‌تر به اطلاعات، آموزش عالی، و تماس با فرهنگ‌های متنوع رشد کرده‌اند، طبیعتا ادیان و تفسیرهای رقیب بیشتری می‌بینند و همین مواجهه، خودبه‌خود، پرسشگری را افزایش می‌دهد.
نسل پدربزرگ، شاید هرگز با روایت دیگری از جهان روبه‌رو نشده بود؛ نسل شما، هر روز با ده‌ها روایت متفاوت مواجه است.
مثالی ملموس: تصور کنید در دهکده‌ای کوچک زندگی می‌کنید که تنها یک رستوران دارد. هیچ‌وقت درباره غذا انتخابی دیگر ندارید چون گزینه‌ای نیست. حالا همان فرد را به شهری با صدها رستوران ببرید. ناگهان باید انتخاب کند، مقایسه کند، سوال بپرسد «کدام بهتر است؟». این دقیقا تفاوت تجربه دینی نسل‌هاست، نسل جوان بی‌حالا گزینه‌های بیشتری پیش‌رو دارد.
سوالی که این تفاوت نسلی پیش می‌کشد: آیا پرسشگری نسل جدید، نشانه فاصله‌گرفتن از حقیقت است، یا نشانه مواجهه صادقانه‌تر با پیچیدگی جهانی که در آن زندگی می‌کنیم؟
#پرسشگری #تفکر_نقاد #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
سرکشی یا مواجهه صادقانه؟
پدربزرگتان نمازش را هرگز زیر سوال نبرد. پدرتان شاید گاهی در دل تردید کرد اما چیزی نگفت. شما چرا این‌قدر سوال می‌پرسید؟
این صحنه در بسیاری از خانواده‌های امروز تکرار می‌شود: یک شکاف نامرئی میان نسل‌ها در نحوه مواجهه با دین موروثی. اما این شکاف، اتفاقی یا صرفا «سرکشی جوانان» نیست؛ پژوهشگران الگوی مشخصی پشت آن یافته‌اند.
دانشمند علوم سیاسی رونالد اینگلهارت، در نظریه معروف «فرامادی‌گرایی» (Postmaterialism)، نشان داد وقتی جامعه‌ای از بحران بقا و امنیت اقتصادی عبور می‌کند، اولویت نسل‌های بعدی از «ثبات و تعلق گروهی» به‌سمت «خودبیانگری و استقلال فردی» تغییر می‌کند.
در پروژه بلندمدت «بررسی ارزش‌های جهانی» که او هدایت کرد، داده‌ها نشان می‌دهند جوامعی که امنیت اقتصادی و اجتماعی بیشتری تجربه کرده‌اند، معمولا شاهد کاهش پایبندی مناسکی به دین سنتی در نسل‌های جوان‌تر هستند که نه لزوما به‌دلیل بی‌اعتقادی، بلکه به‌دلیل کاهش نیاز روانی به قطعیت جمعی.
جامعه‌شناس دین پیپا نوریس، همراه با اینگلهارت در کتاب «مقدس و سکولار»، نکته مکمل دیگری اضافه کرد: نسل‌هایی که با دسترسی گسترده‌تر به اطلاعات، آموزش عالی، و تماس با فرهنگ‌های متنوع رشد کرده‌اند، طبیعتا ادیان و تفسیرهای رقیب بیشتری می‌بینند و همین مواجهه، خودبه‌خود، پرسشگری را افزایش می‌دهد.
نسل پدربزرگ، شاید هرگز با روایت دیگری از جهان روبه‌رو نشده بود؛ نسل شما، هر روز با ده‌ها روایت متفاوت مواجه است.
مثالی ملموس: تصور کنید در دهکده‌ای کوچک زندگی می‌کنید که تنها یک رستوران دارد. هیچ‌وقت درباره غذا انتخابی دیگر ندارید چون گزینه‌ای نیست. حالا همان فرد را به شهری با صدها رستوران ببرید. ناگهان باید انتخاب کند، مقایسه کند، سوال بپرسد «کدام بهتر است؟». این دقیقا تفاوت تجربه دینی نسل‌هاست، نسل جوان بی‌حالا گزینه‌های بیشتری پیش‌رو دارد.
سوالی که این تفاوت نسلی پیش می‌کشد: آیا پرسشگری نسل جدید، نشانه فاصله‌گرفتن از حقیقت است، یا نشانه مواجهه صادقانه‌تر با پیچیدگی جهانی که در آن زندگی می‌کنیم؟
#پرسشگری #تفکر_نقاد #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
👍7❤1🏆1
نوبت به کنترل آسمان رسید؛
طالبان بادبادک‌بازی و فروش تجهیزات آن را ممنوع اعلام کرد
اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان در ولایت هرات در جدیدترین محدودیت خود، اعلام کرد که بادبادک‌بازی («کاغذپران‌بازی») و هرگونه خرید و فروش نخ و بادبادک در اماکن عمومی ممنوع است.
عزیزالرحمان مهاجر، رئیس اداره امر به معروف طالبان در هرات، با اعلام این تصمیم هشدار داد که با متخلفان و کسانی که به این سرگرمی بپردازند، برخورد جدی صورت خواهد گرفت. مقام‌های طالبان در توجیه این ممنوعیت مدعی شده‌اند که این اقدام در پی درخواست شهروندان و برای جلوگیری از «تلف شدن وقت جوانان» اتخاذ شده است؛ ادعایی که با واکنش‌های طعنه‌آمیز و انتقادی گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شده است، چرا که شهروندان می‌گویند حکومت پس از تسلط بر زمین، خیابان‌ها و حریم خصوصی خانه‌ها، اکنون آسمان را نیز به کنترل خود درآورده است.
▪️تسخیر حریم خصوصی از زمین تا آسمان؛ ژنتیک استبداد دینی در کنترل جزئیات زندگی
ممنوعیت ساده‌ترین تفریحات جمعی و بازی‌های کودکانه‌ای چون بادبادک‌بازی، فراتر از یک تصمیم ابلهانه محلی، نماد عریانِ ماهیت تمامیت‌خواه و مداخله‌گر حکومت‌های دینی-عقیدتی است.
استبداد دینی برای بقای خود ناچار است به ژرف‌ترین لایه‌های زندگی روزمره، فراغت و حتی آسمان شهرها چنگ بزند تا احساسِ نظارت دائمی را بر تن جامعه جاری کند.
وقتی حکومتی از شادی ساده جوانان و پرواز یک کاغذپران در آسمان هراس دارد، آشکار می‌سازد که نه تنها با آزادی، بلکه با جریانِ طبیعی زندگی در تضاد بنیادین است؛ حکمرانی مبتنی بر ترس که حتی پرواز کاغذ در آسمان را هم جرم‌انگاری می‌کند.
#طالبان #حکومت_دینی
@Dialogue1402
طالبان بادبادک‌بازی و فروش تجهیزات آن را ممنوع اعلام کرد
اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان در ولایت هرات در جدیدترین محدودیت خود، اعلام کرد که بادبادک‌بازی («کاغذپران‌بازی») و هرگونه خرید و فروش نخ و بادبادک در اماکن عمومی ممنوع است.
عزیزالرحمان مهاجر، رئیس اداره امر به معروف طالبان در هرات، با اعلام این تصمیم هشدار داد که با متخلفان و کسانی که به این سرگرمی بپردازند، برخورد جدی صورت خواهد گرفت. مقام‌های طالبان در توجیه این ممنوعیت مدعی شده‌اند که این اقدام در پی درخواست شهروندان و برای جلوگیری از «تلف شدن وقت جوانان» اتخاذ شده است؛ ادعایی که با واکنش‌های طعنه‌آمیز و انتقادی گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شده است، چرا که شهروندان می‌گویند حکومت پس از تسلط بر زمین، خیابان‌ها و حریم خصوصی خانه‌ها، اکنون آسمان را نیز به کنترل خود درآورده است.
▪️تسخیر حریم خصوصی از زمین تا آسمان؛ ژنتیک استبداد دینی در کنترل جزئیات زندگی
ممنوعیت ساده‌ترین تفریحات جمعی و بازی‌های کودکانه‌ای چون بادبادک‌بازی، فراتر از یک تصمیم ابلهانه محلی، نماد عریانِ ماهیت تمامیت‌خواه و مداخله‌گر حکومت‌های دینی-عقیدتی است.
استبداد دینی برای بقای خود ناچار است به ژرف‌ترین لایه‌های زندگی روزمره، فراغت و حتی آسمان شهرها چنگ بزند تا احساسِ نظارت دائمی را بر تن جامعه جاری کند.
وقتی حکومتی از شادی ساده جوانان و پرواز یک کاغذپران در آسمان هراس دارد، آشکار می‌سازد که نه تنها با آزادی، بلکه با جریانِ طبیعی زندگی در تضاد بنیادین است؛ حکمرانی مبتنی بر ترس که حتی پرواز کاغذ در آسمان را هم جرم‌انگاری می‌کند.
#طالبان #حکومت_دینی
@Dialogue1402
🤮9🤬4🤣2🗿1