Forwarded from آموزشکده توانا
آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، به ۲۶ سال حبس محکوم شد
آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری محبوس در زندان تهران بزرگ، با حکم قاضی ابوالقاسم صلواتی مجموعا به ۲۶ سال حبس محکوم شد. وضعیت جسمانی آقای عضنفری نیز نامساعد گزارش شده و علیرغم ابتلا به بیماری‌هایی از جمله نارسایی قلبی، فشار خون بالا و آسم، کماکان از اعزام به مراکز درمانی خارج از زندان محروم مانده است.
بر اساس حکمی که توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی صادر و روز دوشنبه به وی ابلاغ شده، این شهروند بهائی مجموعا به ۲۶ سال حبس محکوم شده است.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این شهروند بهائی به هرانا گفت: آقای غضنفری از بابت اتهام «اقدام رسانه‌ای» به ۲۰ سال، «اجتماع و تبانی» به پنج سال و «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس محکوم شده است. در حالی که مجازات اتهام نخست ۱۰ سال حبس عنوان شده، قاضی پرونده با استناد به قانون تشدید مجازات جاسوسی، حکم ۲۰ سال حبس را صادر کرده است.
وضعیت جسمانی آرتین غضنفری که از بیماری‌هایی همچون نارسایی قلبی، آسم و فشار خون بالا رنج می‌برد، نامساعد گزارش شده است. علیرغم تأکید پزشکان بهداری زندان بر ضرورت انتقال وی به مراکز درمانی خارج از زندان، این زندانی به دلیل مخالفت قاضی پرونده همچنان از دسترسی به خدمات درمانی تخصصی در خارج از زندان محروم مانده است.
آخرین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات آرتین غضنفری، روز سه‌شنبه ۷ مهرماه در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد. جلسه نخست رسیدگی به اتهامات وی نیز مورخ ۷ مردادماه در شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب تهران برگزار شده بود.
بازداشت آقای غضنفری در تاریخ ۲۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ و در منزل شخصی او در تهران صورت گرفت. همزمان، محل سکونت و کار وی مورد تفتیش قرار گرفت و ماموران شماری از وسایل الکترونیکی، کتاب‌ها و تجهیزات کاری و شخصی او را ضبط کردند.
آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، پیشتر نیز به واسطه فعالیت‌های خود سابقه تحمل حبس را داشته است.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #آرتین_غضنفری #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری محبوس در زندان تهران بزرگ، با حکم قاضی ابوالقاسم صلواتی مجموعا به ۲۶ سال حبس محکوم شد. وضعیت جسمانی آقای عضنفری نیز نامساعد گزارش شده و علیرغم ابتلا به بیماری‌هایی از جمله نارسایی قلبی، فشار خون بالا و آسم، کماکان از اعزام به مراکز درمانی خارج از زندان محروم مانده است.
بر اساس حکمی که توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی صادر و روز دوشنبه به وی ابلاغ شده، این شهروند بهائی مجموعا به ۲۶ سال حبس محکوم شده است.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این شهروند بهائی به هرانا گفت: آقای غضنفری از بابت اتهام «اقدام رسانه‌ای» به ۲۰ سال، «اجتماع و تبانی» به پنج سال و «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس محکوم شده است. در حالی که مجازات اتهام نخست ۱۰ سال حبس عنوان شده، قاضی پرونده با استناد به قانون تشدید مجازات جاسوسی، حکم ۲۰ سال حبس را صادر کرده است.
وضعیت جسمانی آرتین غضنفری که از بیماری‌هایی همچون نارسایی قلبی، آسم و فشار خون بالا رنج می‌برد، نامساعد گزارش شده است. علیرغم تأکید پزشکان بهداری زندان بر ضرورت انتقال وی به مراکز درمانی خارج از زندان، این زندانی به دلیل مخالفت قاضی پرونده همچنان از دسترسی به خدمات درمانی تخصصی در خارج از زندان محروم مانده است.
آخرین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات آرتین غضنفری، روز سه‌شنبه ۷ مهرماه در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد. جلسه نخست رسیدگی به اتهامات وی نیز مورخ ۷ مردادماه در شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب تهران برگزار شده بود.
بازداشت آقای غضنفری در تاریخ ۲۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ و در منزل شخصی او در تهران صورت گرفت. همزمان، محل سکونت و کار وی مورد تفتیش قرار گرفت و ماموران شماری از وسایل الکترونیکی، کتاب‌ها و تجهیزات کاری و شخصی او را ضبط کردند.
آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، پیشتر نیز به واسطه فعالیت‌های خود سابقه تحمل حبس را داشته است.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #آرتین_غضنفری #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
🤯5😡3❤1👍1
دفاع از باور، مهم‌تر از یافتن حقیقت
ریشه یک خطای شناختی رایج
جاناتان ایوانز، جولی بارستون و پل پولارد، روان‌شناسان شناختی بریتانیایی، در پژوهشی که سال ۱۹۸۳ در نشریه‌ی Memory & Cognition منتشر شد، برای نخستین‌بار پدیده‌ی «سوگیری اعتقادی» (Belief Bias) را به‌صورت تجربی مستند کردند: آن‌ها به شرکت‌کنندگان استدلال‌های قیاسی دادند که برخی از نظر منطقی معتبر اما نتیجه‌شان غیرقابل‌باور بود، و برخی دیگر از نظر منطقی نامعتبر اما نتیجه‌شان با باورهای رایج همخوانی داشت.
یافته آن‌ها این بود که شرکت‌کنندگان به‌طور نظام‌مند، اعتبار منطقی یک استدلال را با معقول بودن نتیجه‌اش اشتباه می‌گرفتند؛ حتی افرادی با تحصیلات بالا، از این خطا مصون نبودند.
دن کاهان، استاد حقوق و روان‌شناسی دانشگاه ییل، در پژوهشی که سال ۲۰۱۳ منتشر شد، گامی فراتر برداشت: او نشان داد افرادی که در ریاضیات و تفکر تحلیلی نمره بالاتری داشتند، در موضوعاتی که به هویت سیاسی یا گروهی‌شان گره نخورده بود، بهتر از دیگران استدلال می‌کردند؛ اما در موضوعاتی که با هویت گروهی‌شان پیوند داشت، همین افراد بااستعداد، نه‌تنها بهتر عمل نمی‌کردند، بلکه گاهی با مهارت تحلیلی خود، توجیه‌های پیچیده‌تری برای حفظ باور پیشینی‌شان می‌ساختند؛ پدیده‌ای که کاهان آن را «شناخت هویت‌محافظ» (Identity-Protective Cognition) نامید.
لئون فستینگر، روان‌شناس اجتماعی آمریکایی، پیشتر در نظریه «ناهماهنگی شناختی» (۱۹۵۷) چارچوبی برای فهم این مقاومت ارائه داده بود: از نظر او، ذهن انسان برای کاهش ناراحتی ناشی از تناقض میان باور و شواهد، اغلب به‌جای تغییر باور، شواهد را بازتفسیر یا نادیده می‌گیرد؛ راهکاری که هزینه روانی کمتری دارد اما دقت شناختی را قربانی می‌کند.
نمونه مستندی از این پویایی، مطالعه کلاسیک فستینگر با عنوان «وقتی پیشگویی ناکام می‌ماند» (۱۹۵۶) است؛ او و همکارانش یک فرقه‌ی کوچک را از نزدیک رصد کردند که پیش‌بینی کرده بود جهان در تاریخی مشخص نابود خواهد شد. وقتی آن تاریخ گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد، اکثر اعضا، به‌جای کنار گذاشتن باورشان، به تفسیری تازه روی آوردند (این‌که ایمان گروه، جهان را نجات داده) و حتی با شور بیشتری به تبلیغ باور خود ادامه دادند.
آنچه از کنار هم گذاشتن این یافته‌ها برمی‌آید، تصویری است از استدلال انسانی که، برخلاف تصور رایج، همیشه در خدمت رسیدن به حقیقت کار نمی‌کند؛ گاهی وظیفه‌اش دفاع از آن چیزی است که از پیش باور داشته‌ایم.
#سوگیری_شناختی #علوم_شناختی #باور #تعصب #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ریشه یک خطای شناختی رایج
جاناتان ایوانز، جولی بارستون و پل پولارد، روان‌شناسان شناختی بریتانیایی، در پژوهشی که سال ۱۹۸۳ در نشریه‌ی Memory & Cognition منتشر شد، برای نخستین‌بار پدیده‌ی «سوگیری اعتقادی» (Belief Bias) را به‌صورت تجربی مستند کردند: آن‌ها به شرکت‌کنندگان استدلال‌های قیاسی دادند که برخی از نظر منطقی معتبر اما نتیجه‌شان غیرقابل‌باور بود، و برخی دیگر از نظر منطقی نامعتبر اما نتیجه‌شان با باورهای رایج همخوانی داشت.
یافته آن‌ها این بود که شرکت‌کنندگان به‌طور نظام‌مند، اعتبار منطقی یک استدلال را با معقول بودن نتیجه‌اش اشتباه می‌گرفتند؛ حتی افرادی با تحصیلات بالا، از این خطا مصون نبودند.
دن کاهان، استاد حقوق و روان‌شناسی دانشگاه ییل، در پژوهشی که سال ۲۰۱۳ منتشر شد، گامی فراتر برداشت: او نشان داد افرادی که در ریاضیات و تفکر تحلیلی نمره بالاتری داشتند، در موضوعاتی که به هویت سیاسی یا گروهی‌شان گره نخورده بود، بهتر از دیگران استدلال می‌کردند؛ اما در موضوعاتی که با هویت گروهی‌شان پیوند داشت، همین افراد بااستعداد، نه‌تنها بهتر عمل نمی‌کردند، بلکه گاهی با مهارت تحلیلی خود، توجیه‌های پیچیده‌تری برای حفظ باور پیشینی‌شان می‌ساختند؛ پدیده‌ای که کاهان آن را «شناخت هویت‌محافظ» (Identity-Protective Cognition) نامید.
لئون فستینگر، روان‌شناس اجتماعی آمریکایی، پیشتر در نظریه «ناهماهنگی شناختی» (۱۹۵۷) چارچوبی برای فهم این مقاومت ارائه داده بود: از نظر او، ذهن انسان برای کاهش ناراحتی ناشی از تناقض میان باور و شواهد، اغلب به‌جای تغییر باور، شواهد را بازتفسیر یا نادیده می‌گیرد؛ راهکاری که هزینه روانی کمتری دارد اما دقت شناختی را قربانی می‌کند.
نمونه مستندی از این پویایی، مطالعه کلاسیک فستینگر با عنوان «وقتی پیشگویی ناکام می‌ماند» (۱۹۵۶) است؛ او و همکارانش یک فرقه‌ی کوچک را از نزدیک رصد کردند که پیش‌بینی کرده بود جهان در تاریخی مشخص نابود خواهد شد. وقتی آن تاریخ گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد، اکثر اعضا، به‌جای کنار گذاشتن باورشان، به تفسیری تازه روی آوردند (این‌که ایمان گروه، جهان را نجات داده) و حتی با شور بیشتری به تبلیغ باور خود ادامه دادند.
آنچه از کنار هم گذاشتن این یافته‌ها برمی‌آید، تصویری است از استدلال انسانی که، برخلاف تصور رایج، همیشه در خدمت رسیدن به حقیقت کار نمی‌کند؛ گاهی وظیفه‌اش دفاع از آن چیزی است که از پیش باور داشته‌ایم.
#سوگیری_شناختی #علوم_شناختی #باور #تعصب #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤6👍4👏2
حکومت دینی و اخلاق
چرا این دو ذاتا ناسازگارند؟
جامعه‌شناس آلمانی ماکس وبر، در نظریه معروفش درباره‌ی انواع مشروعیت قدرت، میان سه نوع اقتدار تمایز قائل شد: سنتی، کاریزماتیک، و عقلانی-قانونی.
حکومت دینی معمولاً ترکیبی از اقتدار سنتی و کاریزماتیک را ادعا می‌کند اما با یک تفاوت خطرناک: وقتی قدرت، خود را نماینده اراده الهی معرفی می‌کند، دیگر نیازی به اثبات کارآمدی یا پاسخ‌گویی ندارد؛ هر نقد به آن، نه نقد به یک سیاست، بلکه طغیان علیه امر مقدس تلقی می‌شود.
فیلسوف سیاسی هانا آرنت، در تحلیل‌هایش از نظام‌های تمامیت‌خواه، نکته مهمی را نشان داد: وقتی یک ایدئولوژی دینی یا غیردینی ادعا می‌کند حقیقت مطلق و نهایی را در اختیار دارد، فضای لازم برای «کثرت انسانی» و گفت‌وگوی سیاسی از بین می‌رود.
از نگاه آرنت، سیاست سالم نیازمند چندصدایی است؛ اما حکومتی که خود را مفسر انحصاری اراده خدا می‌داند، ذاتا با چندصدایی ناسازگار است.
اینجاست که تمایز میان «ایمان» و «اجبار» اهمیت پیدا می‌کند. فضیلت اخلاقی صداقت، شفقت، عدالت ، تنها زمانی معنا دارد که از انتخاب آزاد نشأت بگیرد. وقتی قانون، رفتار اخلاقی را با تهدید مجازات تحمیل می‌کند، دیگر با فضیلت روبه‌رو نیستیم؛ با ترس روبه‌روییم.
همان‌طور که کانت استدلال می‌کرد، عملی که صرفاً از ترس مجازات انجام شود، هرچند ظاهرش اخلاقی باشد، از نظر اخلاقی ارزشی ندارد چون انگیزه‌اش وظیفه نیست، بیم است.
مثالی ملموس: تصور کنید فردی را با اسلحه مجبور کنند به فقیری کمک کند. آیا این عمل را «نیکوکاری» می‌نامید؟
قطعاً نه چون نیکی واقعی، باید از انتخاب بجوشد، نه از لوله تفنگ.
حکومتی که اخلاق را با قانون کیفری یکی می‌گیرد، دقیقا همین خطا را در مقیاس یک ملت تکرار می‌کند.
سؤالی که این تحلیل پیش می‌کشد: وقتی فضیلت از ترس سرچشمه بگیرد، نه از وجدان، آیا هنوز می‌توان آن را «اخلاق» نامید یا فقط نمایشی از اطاعت است؟
#حکومت_دینی #دین_حکومتی #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا این دو ذاتا ناسازگارند؟
جامعه‌شناس آلمانی ماکس وبر، در نظریه معروفش درباره‌ی انواع مشروعیت قدرت، میان سه نوع اقتدار تمایز قائل شد: سنتی، کاریزماتیک، و عقلانی-قانونی.
حکومت دینی معمولاً ترکیبی از اقتدار سنتی و کاریزماتیک را ادعا می‌کند اما با یک تفاوت خطرناک: وقتی قدرت، خود را نماینده اراده الهی معرفی می‌کند، دیگر نیازی به اثبات کارآمدی یا پاسخ‌گویی ندارد؛ هر نقد به آن، نه نقد به یک سیاست، بلکه طغیان علیه امر مقدس تلقی می‌شود.
فیلسوف سیاسی هانا آرنت، در تحلیل‌هایش از نظام‌های تمامیت‌خواه، نکته مهمی را نشان داد: وقتی یک ایدئولوژی دینی یا غیردینی ادعا می‌کند حقیقت مطلق و نهایی را در اختیار دارد، فضای لازم برای «کثرت انسانی» و گفت‌وگوی سیاسی از بین می‌رود.
از نگاه آرنت، سیاست سالم نیازمند چندصدایی است؛ اما حکومتی که خود را مفسر انحصاری اراده خدا می‌داند، ذاتا با چندصدایی ناسازگار است.
اینجاست که تمایز میان «ایمان» و «اجبار» اهمیت پیدا می‌کند. فضیلت اخلاقی صداقت، شفقت، عدالت ، تنها زمانی معنا دارد که از انتخاب آزاد نشأت بگیرد. وقتی قانون، رفتار اخلاقی را با تهدید مجازات تحمیل می‌کند، دیگر با فضیلت روبه‌رو نیستیم؛ با ترس روبه‌روییم.
همان‌طور که کانت استدلال می‌کرد، عملی که صرفاً از ترس مجازات انجام شود، هرچند ظاهرش اخلاقی باشد، از نظر اخلاقی ارزشی ندارد چون انگیزه‌اش وظیفه نیست، بیم است.
مثالی ملموس: تصور کنید فردی را با اسلحه مجبور کنند به فقیری کمک کند. آیا این عمل را «نیکوکاری» می‌نامید؟
قطعاً نه چون نیکی واقعی، باید از انتخاب بجوشد، نه از لوله تفنگ.
حکومتی که اخلاق را با قانون کیفری یکی می‌گیرد، دقیقا همین خطا را در مقیاس یک ملت تکرار می‌کند.
سؤالی که این تحلیل پیش می‌کشد: وقتی فضیلت از ترس سرچشمه بگیرد، نه از وجدان، آیا هنوز می‌توان آن را «اخلاق» نامید یا فقط نمایشی از اطاعت است؟
#حکومت_دینی #دین_حکومتی #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍11❤1
Forwarded from آموزشکده توانا
به مناسبت ۷ آبان و بزرگداشت کوروش بزرگ
امپراتوری‌ای که با آزادی، ۴۴ درصد جهان را اداره کرد
«هرگاه می‌توانید، به عنوان یک آزادی‌بخش عمل کنید. آزادی، کرامت، ثروت – این سه با هم بالاترین خوش‌بختی برای بشریت است. اگر شما هر سه این‌ها را به مردم خود اعطا کنید، عشق آن‌ها برای شما هرگز نمی‌میرد.»
این جمله را به کوروش بزرگ نسبت می‌دهند؛ پادشاهی که بیش از ۲۵۰۰ سال پیش بر ۴۴ درصد جمعیت جهان فرمان می‌راند، اما به‌جای تحمیل دین و فرهنگ خود، اجازه داد هر قومی خدایان خود را بپرستد. چطور یک فاتح به نماد رواداری تبدیل شد؟
کوروش در ۵۵۰ پیش از میلاد با شکست ماد، امپراتوری هخامنشی را بنیان نهاد؛ بزرگ‌ترین امپراتوری تاریخ از نظر سهم جمعیت جهان. پس از فتح بابل، منشوری صادر کرد که آزادی دین و عبادت را وعده می‌داد و به اسیران، از جمله یهودیان، اجازه بازگشت می‌داد. پژوهشگران، افزون بر ریشه‌های زرتشتی، ملاحظات سیاسی را نیز موثر می‌دانند.
کوروش فرمانروای انشان بود و در ۵۵۳ پیش از میلاد علیه آستیاگ، آخرین پادشاه ماد، شورید. هرودوت می‌نویسد ایرانیان او را «پدر» می‌نامیدند و گزنفون در «کوروش‌نامه» او را فرمانروایی آرمانی و روادار توصیف می‌کند. در تورات نیز کوروش، از معدود غیریهودیان مورد احترام، «شبان» و «مسح‌شده» خداوند خوانده شده است.
نبونائید، آخرین پادشاه بابل، در متون تاریخی خودکامه‌ای توصیف شده که آیین‌ها را نادیده گرفت. یهودیان از ۵۸۶ پیش از میلاد در اسارت بابل بودند. در ۵۳۹ کوروش بابل را گرفت و آنان او را آزادی‌بخش خواندند؛ بر پایه عزرا، تا ۵۰ هزار نفر بازگشتند و معبد اورشلیم با هزینه امپراتوری بازسازی شد.
استوانه کوروش سه پیام دارد: برابری نژادی، زبانی و دینی؛ بازگشت اسیران؛ و بازسازی معابد. این منشور در ۱۸۷۹ در بابل کشف شد، در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود و به شش زبان رسمی سازمان ملل ترجمه شده است. توماس جفرسون «کوروش‌نامه» را می‌خواند و شیرین عبادی در ۲۰۰۳ هنگام دریافت نوبل، خود را از نوادگان کوروش خواند.
مطالعه بیشتر در وبسایت توانا
https://tavaana.org/cyrus_religious_tolerance/
#کوروش_بزرگ #کوروش #حقوق_بشر #رواداری #آزادی
@Tavaana_TavaanaTech
امپراتوری‌ای که با آزادی، ۴۴ درصد جهان را اداره کرد
«هرگاه می‌توانید، به عنوان یک آزادی‌بخش عمل کنید. آزادی، کرامت، ثروت – این سه با هم بالاترین خوش‌بختی برای بشریت است. اگر شما هر سه این‌ها را به مردم خود اعطا کنید، عشق آن‌ها برای شما هرگز نمی‌میرد.»
این جمله را به کوروش بزرگ نسبت می‌دهند؛ پادشاهی که بیش از ۲۵۰۰ سال پیش بر ۴۴ درصد جمعیت جهان فرمان می‌راند، اما به‌جای تحمیل دین و فرهنگ خود، اجازه داد هر قومی خدایان خود را بپرستد. چطور یک فاتح به نماد رواداری تبدیل شد؟
کوروش در ۵۵۰ پیش از میلاد با شکست ماد، امپراتوری هخامنشی را بنیان نهاد؛ بزرگ‌ترین امپراتوری تاریخ از نظر سهم جمعیت جهان. پس از فتح بابل، منشوری صادر کرد که آزادی دین و عبادت را وعده می‌داد و به اسیران، از جمله یهودیان، اجازه بازگشت می‌داد. پژوهشگران، افزون بر ریشه‌های زرتشتی، ملاحظات سیاسی را نیز موثر می‌دانند.
کوروش فرمانروای انشان بود و در ۵۵۳ پیش از میلاد علیه آستیاگ، آخرین پادشاه ماد، شورید. هرودوت می‌نویسد ایرانیان او را «پدر» می‌نامیدند و گزنفون در «کوروش‌نامه» او را فرمانروایی آرمانی و روادار توصیف می‌کند. در تورات نیز کوروش، از معدود غیریهودیان مورد احترام، «شبان» و «مسح‌شده» خداوند خوانده شده است.
نبونائید، آخرین پادشاه بابل، در متون تاریخی خودکامه‌ای توصیف شده که آیین‌ها را نادیده گرفت. یهودیان از ۵۸۶ پیش از میلاد در اسارت بابل بودند. در ۵۳۹ کوروش بابل را گرفت و آنان او را آزادی‌بخش خواندند؛ بر پایه عزرا، تا ۵۰ هزار نفر بازگشتند و معبد اورشلیم با هزینه امپراتوری بازسازی شد.
استوانه کوروش سه پیام دارد: برابری نژادی، زبانی و دینی؛ بازگشت اسیران؛ و بازسازی معابد. این منشور در ۱۸۷۹ در بابل کشف شد، در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود و به شش زبان رسمی سازمان ملل ترجمه شده است. توماس جفرسون «کوروش‌نامه» را می‌خواند و شیرین عبادی در ۲۰۰۳ هنگام دریافت نوبل، خود را از نوادگان کوروش خواند.
مطالعه بیشتر در وبسایت توانا
https://tavaana.org/cyrus_religious_tolerance/
#کوروش_بزرگ #کوروش #حقوق_بشر #رواداری #آزادی
@Tavaana_TavaanaTech
❤8👍3
Forwarded from آموزشکده توانا
یورش ماموران امنیتی به منزل سه خانواده بهائی در اصفهان و غارت اموال شخصی، طلا و لوازم زندگی
در ادامه موج بی‌سابقه فشارهای مالی و امنیتی بر اقلیت‌های مذهبی در اصفهان، ماموران لباس‌شخصی با یورش به منزل سه خانواده بهائی، اقدام به تفتیش شش‌ساعته، تخریب و ضبط گسترده وسایل شخصی، طلاجات، پول نقد و لوازم زندگی آنان کردند.
بر اساس اخبار دریافتی، روز سه‌شنبه ۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵، ۱۰ تن از ماموران لباس‌شخی با چهره‌های پوشیده، وارد آپارتمان محل سکونت رئوف روحانی نجف‌آبادی، مادرش فردوس فردوسیان و مادرزنش فروغ داراب شدند. ماموران طی شش ساعت بازرسی خشونت‌آمیز و زیر و رو کردن اثاثیه منزل، شمار زیادی از اموال شخصی آنان از جمله ۹ دستگاه تلفن همراه، سه دستگاه لپ‌تاپ، سه دستگاه تلویزیون، یک دستگاه سینمای خانگی، چندین دوربین عکاسی، چهار دستگاه ساز موسیقی و سایر لوازم الکترونیکی را ضبط کردند.
در جریان این یورش فراقانونی، تمام طلا و زیورآلات موجود در خانه، از جمله گردنبند مادر سالمند آقای روحانی، ضبط شد. ماموران حتی دو حلقه النگوی دست خانم روحانی را با استفاده از انبردست بریده و مصادره کردند. علاوه بر این، بیش از ۳۰ میلیون تومان پول نقد، بالغ بر ۱۵ چمدان و ساک، و حتی برخی اقلام و وسایل خانگی نظیر یک کیسه شکر، یک پمپ باد و یک نردبان نیز توسط مأموران غارت و از محل خارج شد.
این یورش خشونت‌بار در حالی صورت گرفته است که چند روز پیش از آن، ترانه خسروانی (همسر آقای روحانی) ابلاغیه‌ای از سوی دادگاه اصل ۴۹ قانون اساسی استان اصفهان به ریاست قاضی مرتضی براتی دریافت کرده بود. دادگاه اصل ۴۹ که بستری برای احکام مصادره اموال به نفع «ستاد اجرایی فرمان امام» است، در یک سال اخیر احضاریه‌ها و پرونده‌های مشابهی را برای ده‌ها خانواده بهائی در اصفهان تشکیل داده است.
ورود هجوم‌آمیز به حریم خصوصی شهروندان، رفتار تحقیرآمیز و بریدن زیورآلات از دست ساکنان و غارت اموال خرد و درشت خانه، فراتر از یک اقدام قضایی، مصداق بارز راهزنی حکومتی و ارعاب سیستماتیک معیشتی است.
ارجاع پرونده‌های شهروندان بهائی به دادگاه اصل ۴۹ نشان‌دهنده تغییر فاز سرکوب‌ها از احکام حبس به سلب مالکیت، مصادره دارایی‌ها و محروم‌سازی کامل اقتصادی این اقلیت مذهبی است.
این غارت اموال در اصفهان در شرایطی رخ می‌دهد که جامعه بهائی در سراسر کشور، تحت فشارهای مضاعف قضایی، بازداشت‌های خودسرانه، تفتیش‌های خشونت‌آمیز منازل و صدور احکام سنگین محرومیت از حقوق اولیه شهروندی قرار دارد.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #غارت #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
در ادامه موج بی‌سابقه فشارهای مالی و امنیتی بر اقلیت‌های مذهبی در اصفهان، ماموران لباس‌شخصی با یورش به منزل سه خانواده بهائی، اقدام به تفتیش شش‌ساعته، تخریب و ضبط گسترده وسایل شخصی، طلاجات، پول نقد و لوازم زندگی آنان کردند.
بر اساس اخبار دریافتی، روز سه‌شنبه ۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵، ۱۰ تن از ماموران لباس‌شخی با چهره‌های پوشیده، وارد آپارتمان محل سکونت رئوف روحانی نجف‌آبادی، مادرش فردوس فردوسیان و مادرزنش فروغ داراب شدند. ماموران طی شش ساعت بازرسی خشونت‌آمیز و زیر و رو کردن اثاثیه منزل، شمار زیادی از اموال شخصی آنان از جمله ۹ دستگاه تلفن همراه، سه دستگاه لپ‌تاپ، سه دستگاه تلویزیون، یک دستگاه سینمای خانگی، چندین دوربین عکاسی، چهار دستگاه ساز موسیقی و سایر لوازم الکترونیکی را ضبط کردند.
در جریان این یورش فراقانونی، تمام طلا و زیورآلات موجود در خانه، از جمله گردنبند مادر سالمند آقای روحانی، ضبط شد. ماموران حتی دو حلقه النگوی دست خانم روحانی را با استفاده از انبردست بریده و مصادره کردند. علاوه بر این، بیش از ۳۰ میلیون تومان پول نقد، بالغ بر ۱۵ چمدان و ساک، و حتی برخی اقلام و وسایل خانگی نظیر یک کیسه شکر، یک پمپ باد و یک نردبان نیز توسط مأموران غارت و از محل خارج شد.
این یورش خشونت‌بار در حالی صورت گرفته است که چند روز پیش از آن، ترانه خسروانی (همسر آقای روحانی) ابلاغیه‌ای از سوی دادگاه اصل ۴۹ قانون اساسی استان اصفهان به ریاست قاضی مرتضی براتی دریافت کرده بود. دادگاه اصل ۴۹ که بستری برای احکام مصادره اموال به نفع «ستاد اجرایی فرمان امام» است، در یک سال اخیر احضاریه‌ها و پرونده‌های مشابهی را برای ده‌ها خانواده بهائی در اصفهان تشکیل داده است.
ورود هجوم‌آمیز به حریم خصوصی شهروندان، رفتار تحقیرآمیز و بریدن زیورآلات از دست ساکنان و غارت اموال خرد و درشت خانه، فراتر از یک اقدام قضایی، مصداق بارز راهزنی حکومتی و ارعاب سیستماتیک معیشتی است.
ارجاع پرونده‌های شهروندان بهائی به دادگاه اصل ۴۹ نشان‌دهنده تغییر فاز سرکوب‌ها از احکام حبس به سلب مالکیت، مصادره دارایی‌ها و محروم‌سازی کامل اقتصادی این اقلیت مذهبی است.
این غارت اموال در اصفهان در شرایطی رخ می‌دهد که جامعه بهائی در سراسر کشور، تحت فشارهای مضاعف قضایی، بازداشت‌های خودسرانه، تفتیش‌های خشونت‌آمیز منازل و صدور احکام سنگین محرومیت از حقوق اولیه شهروندی قرار دارد.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #غارت #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
😡8💔4🙏2
Forwarded from کلاس و کتاب توانا
چگونه می‌توان در کنار کسی زیست که جور دیگری باور دارد، یا اصلا باور ندارد؟ کتاب «در جست‌وجوی پیوندها؛ راه‌حل‌های مشترک باورمندان و غیرباورمندان برای آینده بهتر»، اثر احمد جزایری، پژوهشگر و نویسنده‌ای با دکترای حقوق و سال‌ها تدریس و کار پژوهشی، به همین پرسش می‌پردازد. اکنون نسخه خودآموز آن برای مطالعه فردی و آموزش مستقل منتشر شده است.
کتاب بر این باور است که همزیستی مسالمت‌آمیز در جهانی با باورها و فرهنگ‌های گوناگون، یک ضرورت است، نه یک انتخاب. هیچ جامعه‌ای با حذف، طرد یا تحمیل یک دیدگاه واحد به پایداری و عدالت نمی‌رسد. ایران نیز جامعه‌ای متنوع و چندلایه است و آینده‌ای آزاد و صلح‌آمیز در گرو آن است که شهروندان، در عین پایبندی به باورهای خود، حق دیگران را برای متفاوت اندیشیدن و متفاوت زیستن به رسمیت بشناسند.
نسخه خودآموز فقط انتقال اطلاعات نیست. در پایان هر گفتار، پرسش‌هایی در چهار بخش آمده است: چهارگزینه‌ای و درست یا نادرست برای سنجش درک مطالب، تشریحی برای بازگویی با زبان و تحلیل شخصی، و پرسش‌های «برای بیشتر اندیشیدن» برای تأمل و گفت‌وگو. پاسخ دو دسته نخست در پایان کتاب آمده است؛ دو دسته دیگر پاسخ واحد و از پیش تعیین‌شده‌ای ندارند و هدفشان تقویت استدلال و اندیشیدن انتقادی است.
روش پیشنهادی ساده است: گفتار را بدون عجله بخوانید، بی‌مراجعه به متن به پرسش‌ها پاسخ دهید، با پاسخنامه مقایسه کنید و بخش‌های اشتباه را مرور کنید.
این کتاب آزمونی برای کسب نمره نیست؛ ابزاری برای یادگیری، گفت‌وگو و رشد فکری است.
https://dialog.tavaana.org/believers-nonbelievers-tolerance-iran/
#دانلود_کتاب #دانلود_رایگان #رواداری #باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
@tavaana
کتاب بر این باور است که همزیستی مسالمت‌آمیز در جهانی با باورها و فرهنگ‌های گوناگون، یک ضرورت است، نه یک انتخاب. هیچ جامعه‌ای با حذف، طرد یا تحمیل یک دیدگاه واحد به پایداری و عدالت نمی‌رسد. ایران نیز جامعه‌ای متنوع و چندلایه است و آینده‌ای آزاد و صلح‌آمیز در گرو آن است که شهروندان، در عین پایبندی به باورهای خود، حق دیگران را برای متفاوت اندیشیدن و متفاوت زیستن به رسمیت بشناسند.
نسخه خودآموز فقط انتقال اطلاعات نیست. در پایان هر گفتار، پرسش‌هایی در چهار بخش آمده است: چهارگزینه‌ای و درست یا نادرست برای سنجش درک مطالب، تشریحی برای بازگویی با زبان و تحلیل شخصی، و پرسش‌های «برای بیشتر اندیشیدن» برای تأمل و گفت‌وگو. پاسخ دو دسته نخست در پایان کتاب آمده است؛ دو دسته دیگر پاسخ واحد و از پیش تعیین‌شده‌ای ندارند و هدفشان تقویت استدلال و اندیشیدن انتقادی است.
روش پیشنهادی ساده است: گفتار را بدون عجله بخوانید، بی‌مراجعه به متن به پرسش‌ها پاسخ دهید، با پاسخنامه مقایسه کنید و بخش‌های اشتباه را مرور کنید.
این کتاب آزمونی برای کسب نمره نیست؛ ابزاری برای یادگیری، گفت‌وگو و رشد فکری است.
https://dialog.tavaana.org/believers-nonbelievers-tolerance-iran/
#دانلود_کتاب #دانلود_رایگان #رواداری #باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
@tavaana
❤7
همه می‌دانند همه نقش بازی می‌کنند
پنهان‌داری عقیده و بهایی که ذهن می‌پردازد
واتسلاو هاول، نمایشنامه‌نویس و بعدها رئیس‌جمهور چکسلواکی، در مقاله «قدرتِ بی‌قدرتان» (۱۹۷۸) صحنه‌ای ساده را توصیف کرد: میوه‌فروشی که میان پیاز و هویج، تابلوی «کارگران جهان، متحد شوید!» را در ویترین می‌گذارد.
هاول می‌نویسد او این شعار را باور ندارد و شاید حتی معنایش را نسنجیده باشد؛ تابلو پیام دیگری می‌فرستد: «من مطیع‌ام و دردسر نمی‌سازم.» او این وضعیت را «زیستن در دروغ» نامید و استدلال کرد چنین نظام‌هایی پیش از آنکه به باور مردم نیاز داشته باشند، به مشارکت ظاهری‌شان نیاز دارند.
چسلاو میووش، شاعر لهستانی و برنده نوبل ادبیات، در «ذهن اسیر» (۱۹۵۳) همین دوگانگی را «کتمان» (Ketman)
نامید؛ مفهومی که آن را از توصیف‌های آرتور دو گوبینو درباره پنهان‌داری عقیدتی در ایران و آسیای مرکزی وام گرفته بود.
میووش روشنفکرانی را وصف کرد که برای بقا چند نقش را همزمان بازی می‌کردند و هشدار داد مرز میان نقش و خود واقعی، به‌مرور می‌تواند مبهم شود.
تیمور کوران در «دروغ‌های خصوصی، حقایق همگانی» (۱۹۹۵) به هزینه‌ای اجتماعی اشاره می‌کند: وقتی همه عقیده واقعی‌شان را پنهان می‌کنند، هیچ‌کس نمی‌داند چه تعداد دیگر نیز همان تردیدها را دارند.
به این ترتیب، اطلاعات مشترک جامعه درباره خودش فرسوده می‌شود، حتی پیش از آنکه کسی دروغ‌گفتن را به‌عنوان دروغ احساس کند.
لیزا ودین، انسان‌شناس سیاسی آمریکایی، در «ابهامات سلطه» (۱۹۹۹) سوریه دوران حافظ اسد را بررسی کرد، جایی که شهروندان در مراسم‌ها پرتره رهبر را بالا می‌بردند و شعارهایی می‌دادند که غالباً خودشان هم آن‌ها را باورپذیر نمی‌دانستند.
استدلال ودین این بود که هدف چنین مناسکی، متقاعد کردن نیست؛ هدف، واداشتن مردم به رفتار «انگار که» باور دارند است، چون همین مشارکت آگاهانه در یک نمایش، همه را در آن سهیم می‌کند و هزینه کنار کشیدن را برای هر فرد آشکار می‌سازد.
وقتی همه می‌دانند که همه نقش بازی می‌کنند، از اعتماد چه چیزی باقی می‌ماند؟
#حقیقت #باور #دروغ #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پنهان‌داری عقیده و بهایی که ذهن می‌پردازد
واتسلاو هاول، نمایشنامه‌نویس و بعدها رئیس‌جمهور چکسلواکی، در مقاله «قدرتِ بی‌قدرتان» (۱۹۷۸) صحنه‌ای ساده را توصیف کرد: میوه‌فروشی که میان پیاز و هویج، تابلوی «کارگران جهان، متحد شوید!» را در ویترین می‌گذارد.
هاول می‌نویسد او این شعار را باور ندارد و شاید حتی معنایش را نسنجیده باشد؛ تابلو پیام دیگری می‌فرستد: «من مطیع‌ام و دردسر نمی‌سازم.» او این وضعیت را «زیستن در دروغ» نامید و استدلال کرد چنین نظام‌هایی پیش از آنکه به باور مردم نیاز داشته باشند، به مشارکت ظاهری‌شان نیاز دارند.
چسلاو میووش، شاعر لهستانی و برنده نوبل ادبیات، در «ذهن اسیر» (۱۹۵۳) همین دوگانگی را «کتمان» (Ketman)
نامید؛ مفهومی که آن را از توصیف‌های آرتور دو گوبینو درباره پنهان‌داری عقیدتی در ایران و آسیای مرکزی وام گرفته بود.
میووش روشنفکرانی را وصف کرد که برای بقا چند نقش را همزمان بازی می‌کردند و هشدار داد مرز میان نقش و خود واقعی، به‌مرور می‌تواند مبهم شود.
تیمور کوران در «دروغ‌های خصوصی، حقایق همگانی» (۱۹۹۵) به هزینه‌ای اجتماعی اشاره می‌کند: وقتی همه عقیده واقعی‌شان را پنهان می‌کنند، هیچ‌کس نمی‌داند چه تعداد دیگر نیز همان تردیدها را دارند.
به این ترتیب، اطلاعات مشترک جامعه درباره خودش فرسوده می‌شود، حتی پیش از آنکه کسی دروغ‌گفتن را به‌عنوان دروغ احساس کند.
لیزا ودین، انسان‌شناس سیاسی آمریکایی، در «ابهامات سلطه» (۱۹۹۹) سوریه دوران حافظ اسد را بررسی کرد، جایی که شهروندان در مراسم‌ها پرتره رهبر را بالا می‌بردند و شعارهایی می‌دادند که غالباً خودشان هم آن‌ها را باورپذیر نمی‌دانستند.
استدلال ودین این بود که هدف چنین مناسکی، متقاعد کردن نیست؛ هدف، واداشتن مردم به رفتار «انگار که» باور دارند است، چون همین مشارکت آگاهانه در یک نمایش، همه را در آن سهیم می‌کند و هزینه کنار کشیدن را برای هر فرد آشکار می‌سازد.
وقتی همه می‌دانند که همه نقش بازی می‌کنند، از اعتماد چه چیزی باقی می‌ماند؟
#حقیقت #باور #دروغ #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤1🤔1💯1
Forwarded from گفت‌وشنود
اراسموس «شاهزاده انسان‌گرایان»
معمار خردگرایی در رنسانس
دسیدریوس اراسموس (۱۴۶۶–۱۵۳۶)، الهی‌دان و فیلسوف هلندی، از برجسته‌ترین چهره‌های نهضت انسانگرایی در دوران رنسانس است. او با تسلط بر متون کلاسیک یونانی و لاتین، تلاش کرد پیوندی میان سنت‌های مسیحی و خردگرایی دوران باستان برقرار کند.
اراسموس بر این باور بود که اخلاق باید بر مبنای عقل و آموزه‌های اصیل انسانی باشد. او با نقد تندی که بر فساد نهادهای کلیسایی زمان خود وارد کرد، مسیر را برای تفکر انتقادی هموار ساخت.
یکی از محوری‌ترین اندیشه‌های او، تاکید بر اهمیت «تعلیم و تربیت» است. اراسموس معتقد بود که جامعه تنها از طریق اصلاح ذهنی افراد و گسترش دانش، به سوی پیشرفت و صلح حرکت می‌کند.
او رویکردی مبتنی بر «مدارا» را در برابر تعصبات دینی و اجتماعی پیشنهاد داد. از نظر اراسموس، گفت‌وگو و رواداری در اختلافات، بهترین راه برای جلوگیری از تفرقه و حفظ کرامت انسانی در میان جوامع
مختلف است.
در آثار او، به‌ویژه در «ستایش دیوانگی»، شاهد نگاهی واقع‌گرایانه به تناقضات رفتاری انسان هستیم. او با زبانی طنزآمیز، جهل و خرافات حاکم بر عصر خویش را به چالش کشید و بر قدرت قضاوت آزاد فرد تاکید ورزید.
اراسموس را می‌توان پیشگام رویکردی دانست که در آن، خرد انسانی نه در تضاد با ایمان، بلکه در کنار آن، برای بهبود وضعیت زیستن بشر در این جهان به کار گرفته می‌شود. نگاه او به انسانیت، ترکیبی از ژرف‌نگری فلسفی و دغدغه‌های عملی برای ساختن جامعه‌ای اخلاقی‌تر بود.
#انسانگرایی #اومانیسم #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
معمار خردگرایی در رنسانس
دسیدریوس اراسموس (۱۴۶۶–۱۵۳۶)، الهی‌دان و فیلسوف هلندی، از برجسته‌ترین چهره‌های نهضت انسانگرایی در دوران رنسانس است. او با تسلط بر متون کلاسیک یونانی و لاتین، تلاش کرد پیوندی میان سنت‌های مسیحی و خردگرایی دوران باستان برقرار کند.
اراسموس بر این باور بود که اخلاق باید بر مبنای عقل و آموزه‌های اصیل انسانی باشد. او با نقد تندی که بر فساد نهادهای کلیسایی زمان خود وارد کرد، مسیر را برای تفکر انتقادی هموار ساخت.
یکی از محوری‌ترین اندیشه‌های او، تاکید بر اهمیت «تعلیم و تربیت» است. اراسموس معتقد بود که جامعه تنها از طریق اصلاح ذهنی افراد و گسترش دانش، به سوی پیشرفت و صلح حرکت می‌کند.
او رویکردی مبتنی بر «مدارا» را در برابر تعصبات دینی و اجتماعی پیشنهاد داد. از نظر اراسموس، گفت‌وگو و رواداری در اختلافات، بهترین راه برای جلوگیری از تفرقه و حفظ کرامت انسانی در میان جوامع
مختلف است.
در آثار او، به‌ویژه در «ستایش دیوانگی»، شاهد نگاهی واقع‌گرایانه به تناقضات رفتاری انسان هستیم. او با زبانی طنزآمیز، جهل و خرافات حاکم بر عصر خویش را به چالش کشید و بر قدرت قضاوت آزاد فرد تاکید ورزید.
اراسموس را می‌توان پیشگام رویکردی دانست که در آن، خرد انسانی نه در تضاد با ایمان، بلکه در کنار آن، برای بهبود وضعیت زیستن بشر در این جهان به کار گرفته می‌شود. نگاه او به انسانیت، ترکیبی از ژرف‌نگری فلسفی و دغدغه‌های عملی برای ساختن جامعه‌ای اخلاقی‌تر بود.
#انسانگرایی #اومانیسم #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤6👍2🏆1