پیوندهای خیالی در ذهن؛ سوگیری «همبستگی کاذب» و زنجیرهای دروغین تعصب
ما اغلب تصور میکنیم که قضاوتهایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده بیطرفانه واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبرهای از «سوگیریهای شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون میکنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین میپردازد تا فاش کند که چگونه نقصهای ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگریستیزی، فرقهگرایی و نارواداری ختم میشوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکریمان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیریهای ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا میکنند و چطور شناخت این تلههای درونی، میتواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.
بافتن نخهای بیربط به هم:
چرا ذهن رابطههای دروغین میسازد؟
سوگیری شناختی «همبستگی کاذب» (Illusory Correlation) زمانی رخ میدهد که ذهن ما بهطور کاملا اشتباه، رابطهای معنادار میان دو پدیده، رفتار یا ویژگی تصور میکند که در واقعیت هیچ ارتباط ارگانیکی با هم ندارند. مغز ما برای سادهسازی جهان، عاشق پیدا کردن الگوهاست و از همزمانیهای تصادفی، قوانین کلی میسازد. به عنوان مثال، اگر یک بار فردی از یک گروه فکری یا عقیدتی خاص رفتار نادرستی انجام دهد، ذهن ما تمایل دارد میان «آن هویت» و «آن رذیلت اخلاقی» یک پیوند همیشگی برقرار کند. این پیوند خیالی، خشت اول دیوار عدم پذیرش است؛ چرا که ما بدون دلیل منطقی، دو چیز بیربط را به هم گره میزنیم.
تهمتهای سیستماتیک:
چطور همبستگی دروغین به فرقهگرایی سوخت میرساند؟
وقتی این سوگیری شناختی بر تفکر اجتماعی ما حاکم شود، پدیدهی ناگوار دیگریستیزی شکل میگیرد. در ساختارهای فرقهگرایانه، از این خطای ذهنی برای بدنام کردن حداکثریِ «دیگران» استفاده میشود. تئوریسینهای تعصب با برجسته کردن لغزشهای معدود مخالفان، به پیروان خود القا میکنند که میان آن عقیده خاص و رذایلی چون خیانت، بیاخلاقی یا مکر، رابطهای ذاتی وجود دارد. این تعمیمهای ساختگی باعث میشود که افراد دچار نارواداری مفرط شوند؛ چرا که در ذهن آنها، هر کس خارج از دایره خودیها قرار دارد، بهطور اتوماتیک حامل یک ویژگی منفی اخلاقی تصور میشود.
پادزهر انصاف:
تفکیک «باور» از «رفتار فردی»
برای شکستن تله همبستگی کاذب، نیازمند تفکر انتقادی هستیم. هر زمان تفکر شما یک ویژگی منفی را به کل یک گروه یا مذهب نسبت داد، باید از خود بپرسید: «آیا واقعا رابطهای علت و معلولی میان این دو وجود دارد، یا من فقط چند نمونه برجسته و منفی را به یاد میآورم؟» رواداری از جایی آغاز میشود که ما بفهمیم رذایل یا فضایل اخلاقی، در انحصار هیچ خط فکری، جغرافیا یا مکتب خاصی نیستند. با گسستن این پیوندهای خیالی در ذهنمان، میتوانیم انسانها را بر اساس رفتارهای فردی و عینیشان بسنجیم، نه بر اساس برچسبها و زنجیرهای دروغینی که سوگیریهایمان بافتهاند.
مطالعه بیشتر در وبسایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias3/
#سوگیری_شناختی #خطای_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ما اغلب تصور میکنیم که قضاوتهایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده بیطرفانه واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبرهای از «سوگیریهای شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون میکنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین میپردازد تا فاش کند که چگونه نقصهای ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگریستیزی، فرقهگرایی و نارواداری ختم میشوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکریمان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیریهای ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا میکنند و چطور شناخت این تلههای درونی، میتواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.
بافتن نخهای بیربط به هم:
چرا ذهن رابطههای دروغین میسازد؟
سوگیری شناختی «همبستگی کاذب» (Illusory Correlation) زمانی رخ میدهد که ذهن ما بهطور کاملا اشتباه، رابطهای معنادار میان دو پدیده، رفتار یا ویژگی تصور میکند که در واقعیت هیچ ارتباط ارگانیکی با هم ندارند. مغز ما برای سادهسازی جهان، عاشق پیدا کردن الگوهاست و از همزمانیهای تصادفی، قوانین کلی میسازد. به عنوان مثال، اگر یک بار فردی از یک گروه فکری یا عقیدتی خاص رفتار نادرستی انجام دهد، ذهن ما تمایل دارد میان «آن هویت» و «آن رذیلت اخلاقی» یک پیوند همیشگی برقرار کند. این پیوند خیالی، خشت اول دیوار عدم پذیرش است؛ چرا که ما بدون دلیل منطقی، دو چیز بیربط را به هم گره میزنیم.
تهمتهای سیستماتیک:
چطور همبستگی دروغین به فرقهگرایی سوخت میرساند؟
وقتی این سوگیری شناختی بر تفکر اجتماعی ما حاکم شود، پدیدهی ناگوار دیگریستیزی شکل میگیرد. در ساختارهای فرقهگرایانه، از این خطای ذهنی برای بدنام کردن حداکثریِ «دیگران» استفاده میشود. تئوریسینهای تعصب با برجسته کردن لغزشهای معدود مخالفان، به پیروان خود القا میکنند که میان آن عقیده خاص و رذایلی چون خیانت، بیاخلاقی یا مکر، رابطهای ذاتی وجود دارد. این تعمیمهای ساختگی باعث میشود که افراد دچار نارواداری مفرط شوند؛ چرا که در ذهن آنها، هر کس خارج از دایره خودیها قرار دارد، بهطور اتوماتیک حامل یک ویژگی منفی اخلاقی تصور میشود.
پادزهر انصاف:
تفکیک «باور» از «رفتار فردی»
برای شکستن تله همبستگی کاذب، نیازمند تفکر انتقادی هستیم. هر زمان تفکر شما یک ویژگی منفی را به کل یک گروه یا مذهب نسبت داد، باید از خود بپرسید: «آیا واقعا رابطهای علت و معلولی میان این دو وجود دارد، یا من فقط چند نمونه برجسته و منفی را به یاد میآورم؟» رواداری از جایی آغاز میشود که ما بفهمیم رذایل یا فضایل اخلاقی، در انحصار هیچ خط فکری، جغرافیا یا مکتب خاصی نیستند. با گسستن این پیوندهای خیالی در ذهنمان، میتوانیم انسانها را بر اساس رفتارهای فردی و عینیشان بسنجیم، نه بر اساس برچسبها و زنجیرهای دروغینی که سوگیریهایمان بافتهاند.
مطالعه بیشتر در وبسایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias3/
#سوگیری_شناختی #خطای_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1🏆1
۲۸ اردیبهشت، روز بزرگداشت حکیم عمر خیام
خیام، در میان اندیشمندان ایرانی، جایگاهی ممتاز دارد؛ زیرا هم فیلسوف و ریاضیدان است و هم شاعری که حیرت انسان در برابر راز جهان را در کمترین واژهها اما عمیقترین معناها جلوه میدهد. او در باب درک راز هستی با گفتنِ «هرکس سخنی از سر سودا گفته است» به بنیادیترین مشکل شناخت انسان اشاره میکند: آنکه هیچیک از کوششهای ذهنی، چه فلسفه، چه عرفان، چه الهیات و ادیان توان کشف حقیقت نهایی را ندارد. حقیقت، در تلقی او، نه رد میشود و نه اثبات؛ بلکه در پردهای از ابهام میماند که هیچکس آن را کنار نزده است. این نگاه، نوعی فروتنی شناختی است که در جهان فکری خیام ریشه دارد.
رباعی معروف او، که میگوید:
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آنکه بانگ آید روزی
ای بیخبران! راه نه آن است و نه این
این فروتنی را به اوج میرساند. در این رباعی، همهٔ مدعیان دانایی چه آنان که میاندیشند، چه آنان که باور دارند، در معرض نقد قرار میگیرند. خیام نه در جستجوی نفی حقیقت است و نه اسیر قطعیت؛ بلکه بر این نکته تأکید دارد که انسان در میان دو سویهٔ «گمان» و «یقین» سرگردان است و هیچگاه نمیتواند به آگاهی کامل برسد. این نوع شکگرایی، نه ویرانگر، بلکه بیدارکننده است.
اما نتیجهٔ این ناتوانی معرفتی، نزد خیام، یأس و پوچی نیست. او از دل این آگاهی تلخ، فلسفهای برای زیستن میسازد؛ فلسفهای که بر لحظه تمرکز دارد. «ستایش لحظه» در نگاه او سطحی یا لذتگرایانه نیست؛ بلکه واکنشی است آگاهانه به گذرایی جهان. خیام، که خود منجم و دانای زمان بود، بیش از هرکس ناپایداری روزگار را درک کرده بود. از همین آگاهی است که دعوت میکند لحظهٔ اکنون را دریابیم؛ نه از سر غفلت، که از سر دانستنِ ناپایداری همه چیز.
در این چشمانداز، زندگی ارزشمند میشود نه بهخاطر معنای ازپیشمعلوم، بلکه بهخاطر تجربههای زنده و انسانی: دوست داشتن، شادیهای کوچک، نگاه به طبیعت، لذت گفتوگو و حضور. اینها برای خیام جایگزین معنا نیستند؛ بلکه شکل دیگری از معنا یافتناند، معنایی که از دل محدودیت و فنا برمیخیزد.
فلسفهٔ خیام تلفیقی کمیاب است: پذیرش نادانی انسان، همراه با تأکید بر زیستنی سنجیده و آگاهانه. او ما را دعوت میکند که نه اسیر قطعیتهای القائی ادیان، مکاتب و ایدئولوژی ها شویم و نه تسلیم پوچی؛ بلکه در میانهٔ این دو، زندگی را با هوشیاری تجربه کنیم و لحظه را، که تنها دارایی واقعی ماست، از دست ندهیم.
#خیام #شک_گرایی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
خیام، در میان اندیشمندان ایرانی، جایگاهی ممتاز دارد؛ زیرا هم فیلسوف و ریاضیدان است و هم شاعری که حیرت انسان در برابر راز جهان را در کمترین واژهها اما عمیقترین معناها جلوه میدهد. او در باب درک راز هستی با گفتنِ «هرکس سخنی از سر سودا گفته است» به بنیادیترین مشکل شناخت انسان اشاره میکند: آنکه هیچیک از کوششهای ذهنی، چه فلسفه، چه عرفان، چه الهیات و ادیان توان کشف حقیقت نهایی را ندارد. حقیقت، در تلقی او، نه رد میشود و نه اثبات؛ بلکه در پردهای از ابهام میماند که هیچکس آن را کنار نزده است. این نگاه، نوعی فروتنی شناختی است که در جهان فکری خیام ریشه دارد.
رباعی معروف او، که میگوید:
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آنکه بانگ آید روزی
ای بیخبران! راه نه آن است و نه این
این فروتنی را به اوج میرساند. در این رباعی، همهٔ مدعیان دانایی چه آنان که میاندیشند، چه آنان که باور دارند، در معرض نقد قرار میگیرند. خیام نه در جستجوی نفی حقیقت است و نه اسیر قطعیت؛ بلکه بر این نکته تأکید دارد که انسان در میان دو سویهٔ «گمان» و «یقین» سرگردان است و هیچگاه نمیتواند به آگاهی کامل برسد. این نوع شکگرایی، نه ویرانگر، بلکه بیدارکننده است.
اما نتیجهٔ این ناتوانی معرفتی، نزد خیام، یأس و پوچی نیست. او از دل این آگاهی تلخ، فلسفهای برای زیستن میسازد؛ فلسفهای که بر لحظه تمرکز دارد. «ستایش لحظه» در نگاه او سطحی یا لذتگرایانه نیست؛ بلکه واکنشی است آگاهانه به گذرایی جهان. خیام، که خود منجم و دانای زمان بود، بیش از هرکس ناپایداری روزگار را درک کرده بود. از همین آگاهی است که دعوت میکند لحظهٔ اکنون را دریابیم؛ نه از سر غفلت، که از سر دانستنِ ناپایداری همه چیز.
در این چشمانداز، زندگی ارزشمند میشود نه بهخاطر معنای ازپیشمعلوم، بلکه بهخاطر تجربههای زنده و انسانی: دوست داشتن، شادیهای کوچک، نگاه به طبیعت، لذت گفتوگو و حضور. اینها برای خیام جایگزین معنا نیستند؛ بلکه شکل دیگری از معنا یافتناند، معنایی که از دل محدودیت و فنا برمیخیزد.
فلسفهٔ خیام تلفیقی کمیاب است: پذیرش نادانی انسان، همراه با تأکید بر زیستنی سنجیده و آگاهانه. او ما را دعوت میکند که نه اسیر قطعیتهای القائی ادیان، مکاتب و ایدئولوژی ها شویم و نه تسلیم پوچی؛ بلکه در میانهٔ این دو، زندگی را با هوشیاری تجربه کنیم و لحظه را، که تنها دارایی واقعی ماست، از دست ندهیم.
#خیام #شک_گرایی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🥰3👍2
تداوم بازداشت و بلاتکلیفی بیش از دوماه پژمان زارع، شهروند بهائی
با گذشت بیش از دو ماه از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، او کماکان از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و بدون تفهیم اتهام، در بلاتکلیفی بهسر میبرد.
به گفته یک منبع مطلع، آقای زارع پس از ۵۸ روز نگهداری در مکانی نامعلوم و بیخبری خانواده از وضعیتش، اخیراً به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده و تاکنون تنها یک ملاقات از پشت شیشه با خانوادهاش داشته است.
بیش از یک ماه پیش از خانوادهٔ این شهروند بهائی خواسته شده بود تا برای آزادی او وثیقه تهیه کنند. خانواده با تامین وثیقهٔ مورد نظر، آن را تحویل دادهاند، اما تاکنون اقدامی در جهت آزادیاش صورت نگرفته است.
پژمان زارع، پدر یک کودک ۱۱ ماهه، در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شد.
این وضعیت قطعهای از پازل بزرگ «دیگریستیزی» نهادینه شده در ساختار جمهوری اسلامی است که دهههاست جامعه بهائی ایران را هدف قرار داده است. این آزار سیستماتیک که از محرومیتهای تحصیلی و اقتصادی تا بازداشتهای خودسرانه را شامل میشود، همواره با برچسبهای تکراری و اتهامات واهی امنیتی توجیه میگردد. هدف از طرح عناوینی چون «تبلیغ علیه نظام» برای فعالیتهای صرفا عقیدتی، جرمانگاری نفسِ «باور» و سرکوب هویت دینی شهروندانی است که حاضر به همسویی با ایدئولوژی رسمی نیستند. این رویه نه تنها نقض فاحش آزادی بیان و عقیده است، بلکه نشاندهنده استفاده ابزاری از نهاد قضا برای تصفیه عقیدتی و ایجاد فضای رعب و وحشت میان اقلیتهای دینی در ایران است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
با گذشت بیش از دو ماه از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، او کماکان از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و بدون تفهیم اتهام، در بلاتکلیفی بهسر میبرد.
به گفته یک منبع مطلع، آقای زارع پس از ۵۸ روز نگهداری در مکانی نامعلوم و بیخبری خانواده از وضعیتش، اخیراً به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده و تاکنون تنها یک ملاقات از پشت شیشه با خانوادهاش داشته است.
بیش از یک ماه پیش از خانوادهٔ این شهروند بهائی خواسته شده بود تا برای آزادی او وثیقه تهیه کنند. خانواده با تامین وثیقهٔ مورد نظر، آن را تحویل دادهاند، اما تاکنون اقدامی در جهت آزادیاش صورت نگرفته است.
پژمان زارع، پدر یک کودک ۱۱ ماهه، در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شد.
این وضعیت قطعهای از پازل بزرگ «دیگریستیزی» نهادینه شده در ساختار جمهوری اسلامی است که دهههاست جامعه بهائی ایران را هدف قرار داده است. این آزار سیستماتیک که از محرومیتهای تحصیلی و اقتصادی تا بازداشتهای خودسرانه را شامل میشود، همواره با برچسبهای تکراری و اتهامات واهی امنیتی توجیه میگردد. هدف از طرح عناوینی چون «تبلیغ علیه نظام» برای فعالیتهای صرفا عقیدتی، جرمانگاری نفسِ «باور» و سرکوب هویت دینی شهروندانی است که حاضر به همسویی با ایدئولوژی رسمی نیستند. این رویه نه تنها نقض فاحش آزادی بیان و عقیده است، بلکه نشاندهنده استفاده ابزاری از نهاد قضا برای تصفیه عقیدتی و ایجاد فضای رعب و وحشت میان اقلیتهای دینی در ایران است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔1😡1
فرا رفتن از تنشهای سنتی: داستان یک دوستی
متاسفانه درگیری بر سر مسائل مختلف عقیدتی و هویتی همچنان بخشی از زندگی هر روزه انسانهای بسیاری در جهان به شمار میرود و دامن افرادی از زمینههای متفاوت از جمله خداناباوران یا اقلیتهای مذهبی را میگیرد. به نظر میرسد این پرسش که چگونه میتوان به این درگیریها پایان داد، ذهن بسیاری از اندیشمندان را در طی تاریخ به خود مشغول کرده باشد.
اختلاف و درگیری بر سر عقاید و باورهای مذهبی میان افراد و گروهها، گاهی توجه زیادی از سمت ناظران و مردمی دریافت میکند که خود بخشی از درگیری نیستند یا دستکم «به نظر میرسد» بخشی از درگیری نیستند. اما بسیاری از اختلافها و درگیریها از عموم مردم پنهان میماند. نقاطی از جهان هستند که کمتر از نقاط دیگر توجه و تمرکز خبری دریافت میکنند. در بحبوحه جنگ و درگیری در مناطقی مانند اروپا یا خاورمیانه، مسائل رنجها و گرفتاریهای مردم در سودان یا نیجریه ممکن است کمتر دیده شوند. اما حتی در مناطقی با رسانههای نسبتا آزاد و فعال، خبرنگاران حرفهای و شهروندان دارای دسترسی به پلتفرمهای رسانهای، باز هم این امکان وجود دارد که بخش بزرگ و مهمی از درگیری و ریزپرخاشگریهای مبتنی بر باور یا هویت مذهبی نادیده و ناشنیده باقی بماند.
این یادداشت را در وبسایت گفتو شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/the-story-of-a-friendship/
#رواداری #دوستی #تفاوت_عقیده #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
متاسفانه درگیری بر سر مسائل مختلف عقیدتی و هویتی همچنان بخشی از زندگی هر روزه انسانهای بسیاری در جهان به شمار میرود و دامن افرادی از زمینههای متفاوت از جمله خداناباوران یا اقلیتهای مذهبی را میگیرد. به نظر میرسد این پرسش که چگونه میتوان به این درگیریها پایان داد، ذهن بسیاری از اندیشمندان را در طی تاریخ به خود مشغول کرده باشد.
اختلاف و درگیری بر سر عقاید و باورهای مذهبی میان افراد و گروهها، گاهی توجه زیادی از سمت ناظران و مردمی دریافت میکند که خود بخشی از درگیری نیستند یا دستکم «به نظر میرسد» بخشی از درگیری نیستند. اما بسیاری از اختلافها و درگیریها از عموم مردم پنهان میماند. نقاطی از جهان هستند که کمتر از نقاط دیگر توجه و تمرکز خبری دریافت میکنند. در بحبوحه جنگ و درگیری در مناطقی مانند اروپا یا خاورمیانه، مسائل رنجها و گرفتاریهای مردم در سودان یا نیجریه ممکن است کمتر دیده شوند. اما حتی در مناطقی با رسانههای نسبتا آزاد و فعال، خبرنگاران حرفهای و شهروندان دارای دسترسی به پلتفرمهای رسانهای، باز هم این امکان وجود دارد که بخش بزرگ و مهمی از درگیری و ریزپرخاشگریهای مبتنی بر باور یا هویت مذهبی نادیده و ناشنیده باقی بماند.
این یادداشت را در وبسایت گفتو شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/the-story-of-a-friendship/
#رواداری #دوستی #تفاوت_عقیده #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏2❤🔥1
عذرخواهی تاریخی کلیسای اسکاتلند بابت نقش در بردهداری؛ آغاز مسیر جبران
کلیسای اسکاتلند در اقدامی تاریخی، طی نشست مجمع عمومی خود در ادینبورگ، به طور رسمی بابت پیوندهای گذشتهاش با نظام بردهداری و ارائه توجیهات الهیاتی برای آن، عذرخواهی کرد.
این نهاد مذهبی با ابراز اندوه عمیق از رنجهای تحمیلشده بر قربانیان، اعلام کرد که کلیسا نه تنها از این سیستم سود برده، بلکه با اعمال و بیعملی خود، در تداوم نابرابریهای نژادی نقش داشته است.
کشیش سالی فاستر-فولتون، این اقدام را لحظهای برای بیان حقیقت و گامی ضروری برای التیام دانست و تأکید کرد که میراث بردهداری همچنان بر ساختارهای جوامع مدرن سایه افکنده است.
این بیانیه پس از مشاورههای گسترده با نمایندگان جوامع آفریقایی و کارائیب تنظیم شده است.
در همین راستا، کلیسا از تشکیل یک گروه کاری ویژه با مشارکت جوامع آسیبدیده خبر داد تا با عبور از کلمات، راهکارهای عملی برای جبران خسارات و تحقق آشتی واقعی ارائه دهد.
نمایندگان کلیساهای آفریقا و کارائیب ضمن استقبال از این شجاعت، بر لزوم تداوم این مسیر تا دستیابی به عدالت و تغییر نگرشهای نژادی تأکید کردند.
این عذرخواهی، تلاشی برای اذعان به حقیقت تاریخی جهت ساختن آیندهای برابرتر است.
#کلیسا #برده_داری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کلیسای اسکاتلند در اقدامی تاریخی، طی نشست مجمع عمومی خود در ادینبورگ، به طور رسمی بابت پیوندهای گذشتهاش با نظام بردهداری و ارائه توجیهات الهیاتی برای آن، عذرخواهی کرد.
این نهاد مذهبی با ابراز اندوه عمیق از رنجهای تحمیلشده بر قربانیان، اعلام کرد که کلیسا نه تنها از این سیستم سود برده، بلکه با اعمال و بیعملی خود، در تداوم نابرابریهای نژادی نقش داشته است.
کشیش سالی فاستر-فولتون، این اقدام را لحظهای برای بیان حقیقت و گامی ضروری برای التیام دانست و تأکید کرد که میراث بردهداری همچنان بر ساختارهای جوامع مدرن سایه افکنده است.
این بیانیه پس از مشاورههای گسترده با نمایندگان جوامع آفریقایی و کارائیب تنظیم شده است.
در همین راستا، کلیسا از تشکیل یک گروه کاری ویژه با مشارکت جوامع آسیبدیده خبر داد تا با عبور از کلمات، راهکارهای عملی برای جبران خسارات و تحقق آشتی واقعی ارائه دهد.
نمایندگان کلیساهای آفریقا و کارائیب ضمن استقبال از این شجاعت، بر لزوم تداوم این مسیر تا دستیابی به عدالت و تغییر نگرشهای نژادی تأکید کردند.
این عذرخواهی، تلاشی برای اذعان به حقیقت تاریخی جهت ساختن آیندهای برابرتر است.
#کلیسا #برده_داری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤔2👍1
جودیت باتلر و اخلاق همزیستی
پذیرش دیگری فراتر از مرزهای هویت
جودیت باتلر (متولد ۱۹۵۶)، فیلسوف و نظریهپرداز پساساختارگرای آمریکایی، یکی از رادیکالترین و تأثیرگذارترین متفکران معاصر در حوزههای فلسفه سیاسی، فمینیسم و مطالعات جنسیت است. او که استاد دانشگاه برکلی است، با نقد ساختارهای قدرت و بررسی نحوه شکلگیری هویت، نگاه ما را به مفاهیم « دیگری» و «پذیرش» دگرگون کرده است. باتلر برخلاف سنتهای کلاسیک، رواداری را نه در مدارا با تفاوتها، بلکه در به رسمیت شناختن آسیبپذیری مشترک انسانها جستجو میکند.
نظریه همزیستی؛ فراتر از مرزهای رواداری
از دیدگاه باتلر، پذیرش دیگری تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه شرط بقای زندگی انسانی است. او در آثار متاخر خود، مفاهیم زیر را برای درک بهتر پذیرش مطرح میکند:
۱. آسیبپذیری به مثابه پیوند:
باتلر معتقد است که هر انسانی در ذات خود «آسیبپذیر» است؛ یعنی زندگی ما همواره در دستان دیگری قرار دارد. این وابستگی متقابل، پایه اصلی اخلاق است. پذیرش دیگری یعنی شناخت این حقیقت که امنیت و حیات من، به نحوی به حیات آن کسی که ممکن است با او متفاوت باشم، گره خورده است.
۲. نقد «سوژه» برای رواداری رادیکال:
او معتقد است دستهبندیهای ثابت (مانند ملیت، مذهب یا جنسیت) دیوارهایی میسازند که مانع پذیرش میشوند. رواداریِ باتلر یعنی زیر سوال بردن این دستهبندیهای «خودی و غیرخودی». از نظر او، جامعهای که صرفا به «تحمل» دیگران بسنده کند، همچنان ساختار قدرت را حفظ کرده است. پذیرش واقعی زمانی رخ میدهد که مرزهای هویت از پیش تعیین شده را بشکنیم.
۳. اخلاق عدمخشونت:
باتلر خشونت را ناشی از ناتوانی در دیدن رنج دیگری میداند. در نظر او، پذیرش یعنی پاسخ دادن به تقاضای «صورت دیگری». وقتی من با دیگری روبرو میشوم، آن «صورت» از من میخواهد که او را نکشم، نادیده نگیرم و به عنوان یک انسان صاحب حق بپذیرم. این یک «پذیرشِ ایجابی» و فعالانه است که اجازه میدهد زندگیهای «ناداستان» (زندگیهایی که جوامع تحت قدرت، ارزش آنها را نادیده میگیرند) نیز دیده شوند.
پذیرش در نگاه باتلر، فراتر از تحمل ساکتومنفعل است؛ این نوعی «همزیستی مسئولانه» است. او ما را فرامیخواند تا در جهانی که در آن زندگیها به شکلی نابرابر مورد ارزشمندی قرار میگیرند، برای «ارزش برابر تمام زندگیها» مبارزه کنیم. از نظر او، رواداری واقعی مستلزم این است که بپذیریم در جهانی مشترک زندگی میکنیم که هیچکس بر دیگری برتری ذاتی ندارد و بقای ما وابسته به پذیرش بیقید و شرط حضور دیگری است.
#جودیت_باتلر #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پذیرش دیگری فراتر از مرزهای هویت
جودیت باتلر (متولد ۱۹۵۶)، فیلسوف و نظریهپرداز پساساختارگرای آمریکایی، یکی از رادیکالترین و تأثیرگذارترین متفکران معاصر در حوزههای فلسفه سیاسی، فمینیسم و مطالعات جنسیت است. او که استاد دانشگاه برکلی است، با نقد ساختارهای قدرت و بررسی نحوه شکلگیری هویت، نگاه ما را به مفاهیم « دیگری» و «پذیرش» دگرگون کرده است. باتلر برخلاف سنتهای کلاسیک، رواداری را نه در مدارا با تفاوتها، بلکه در به رسمیت شناختن آسیبپذیری مشترک انسانها جستجو میکند.
نظریه همزیستی؛ فراتر از مرزهای رواداری
از دیدگاه باتلر، پذیرش دیگری تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه شرط بقای زندگی انسانی است. او در آثار متاخر خود، مفاهیم زیر را برای درک بهتر پذیرش مطرح میکند:
۱. آسیبپذیری به مثابه پیوند:
باتلر معتقد است که هر انسانی در ذات خود «آسیبپذیر» است؛ یعنی زندگی ما همواره در دستان دیگری قرار دارد. این وابستگی متقابل، پایه اصلی اخلاق است. پذیرش دیگری یعنی شناخت این حقیقت که امنیت و حیات من، به نحوی به حیات آن کسی که ممکن است با او متفاوت باشم، گره خورده است.
۲. نقد «سوژه» برای رواداری رادیکال:
او معتقد است دستهبندیهای ثابت (مانند ملیت، مذهب یا جنسیت) دیوارهایی میسازند که مانع پذیرش میشوند. رواداریِ باتلر یعنی زیر سوال بردن این دستهبندیهای «خودی و غیرخودی». از نظر او، جامعهای که صرفا به «تحمل» دیگران بسنده کند، همچنان ساختار قدرت را حفظ کرده است. پذیرش واقعی زمانی رخ میدهد که مرزهای هویت از پیش تعیین شده را بشکنیم.
۳. اخلاق عدمخشونت:
باتلر خشونت را ناشی از ناتوانی در دیدن رنج دیگری میداند. در نظر او، پذیرش یعنی پاسخ دادن به تقاضای «صورت دیگری». وقتی من با دیگری روبرو میشوم، آن «صورت» از من میخواهد که او را نکشم، نادیده نگیرم و به عنوان یک انسان صاحب حق بپذیرم. این یک «پذیرشِ ایجابی» و فعالانه است که اجازه میدهد زندگیهای «ناداستان» (زندگیهایی که جوامع تحت قدرت، ارزش آنها را نادیده میگیرند) نیز دیده شوند.
پذیرش در نگاه باتلر، فراتر از تحمل ساکتومنفعل است؛ این نوعی «همزیستی مسئولانه» است. او ما را فرامیخواند تا در جهانی که در آن زندگیها به شکلی نابرابر مورد ارزشمندی قرار میگیرند، برای «ارزش برابر تمام زندگیها» مبارزه کنیم. از نظر او، رواداری واقعی مستلزم این است که بپذیریم در جهانی مشترک زندگی میکنیم که هیچکس بر دیگری برتری ذاتی ندارد و بقای ما وابسته به پذیرش بیقید و شرط حضور دیگری است.
#جودیت_باتلر #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حمله مرگبار به مرکز اسلامی سندیگو؛ پلیس احتمال «جنایت ناشی از نفرت» را بررسی میکند
در پی یک حمله مسلحانه به یک مرکز اسلامی در شهر سندیگو واقع در ایالت کالیفرنیا که روز دوشنبه ۱۸ مه (۲۸ اردیبهشت) رخ داد، سه نفر جان باختند. این حادثه تلخ که در ساختمانی شامل بزرگترین مسجد سندیگو و یک مدرسه به وقوع پیوست، جامعه مسلمانان این شهر را در شوک فرو برد.
بر اساس گزارشهای پلیس، سه قربانی این تیراندازی از کارکنان این مرکز بودهاند که یکی از آنها نگهبان مجموعه بوده است. اسکات وال، رئیس پلیس سندیگو، ضمن تایید این خبر اعلام کرد که اقدام فداکارانه نگهبان مرکز، نقش مهمی در جلوگیری از ابعاد گستردهتر این فاجعه ایفا کرده است. اجساد این سه قربانی در مقابل ساختمان مرکز کشف شده است.
در ادامه تحقیقات، ماموران پلیس جسد دو فرد مظنون به نامهای ۱۷ و ۱۹ ساله را نیز در یک خودروی پارکشده در نزدیکی محل حادثه پیدا کردند. شواهد اولیه نشان میدهد که این دو جوان پس از ارتکاب جنایت، اقدام به خودکشی کردهاند.
نکته قابل تامل در این پرونده، هشدار پیشدستانه مادر یکی از این دو فرد است. او حدود دو ساعت پیش از وقوع حمله، با پلیس تماس گرفته و ضمن ابراز نگرانی از احتمال خودکشی فرزندش، از مفقود شدن تعدادی سلاح از منزل و همچنین ناپدید شدن خودروی خانوادگی خبر داده بود.
مقامات پلیس سندیگو تاکید کردهاند که با توجه به هدف قرار گرفتن یک مکان مذهبی، این حادثه به طور ویژه به عنوان «جنایت ناشی از نفرت» (Hate Crime) تحت بررسی و پیگرد قانونی قرار گرفته است. به دلیل حساسیت و ابعاد این پرونده، کارآگاهان پلیس فدرال ایالات متحده (FBI) نیز به تیم تحقیقاتی پیوستهاند تا زوایای پنهان این حمله و انگیزههای احتمالی مهاجمان را مشخص کنند.
#رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در پی یک حمله مسلحانه به یک مرکز اسلامی در شهر سندیگو واقع در ایالت کالیفرنیا که روز دوشنبه ۱۸ مه (۲۸ اردیبهشت) رخ داد، سه نفر جان باختند. این حادثه تلخ که در ساختمانی شامل بزرگترین مسجد سندیگو و یک مدرسه به وقوع پیوست، جامعه مسلمانان این شهر را در شوک فرو برد.
بر اساس گزارشهای پلیس، سه قربانی این تیراندازی از کارکنان این مرکز بودهاند که یکی از آنها نگهبان مجموعه بوده است. اسکات وال، رئیس پلیس سندیگو، ضمن تایید این خبر اعلام کرد که اقدام فداکارانه نگهبان مرکز، نقش مهمی در جلوگیری از ابعاد گستردهتر این فاجعه ایفا کرده است. اجساد این سه قربانی در مقابل ساختمان مرکز کشف شده است.
در ادامه تحقیقات، ماموران پلیس جسد دو فرد مظنون به نامهای ۱۷ و ۱۹ ساله را نیز در یک خودروی پارکشده در نزدیکی محل حادثه پیدا کردند. شواهد اولیه نشان میدهد که این دو جوان پس از ارتکاب جنایت، اقدام به خودکشی کردهاند.
نکته قابل تامل در این پرونده، هشدار پیشدستانه مادر یکی از این دو فرد است. او حدود دو ساعت پیش از وقوع حمله، با پلیس تماس گرفته و ضمن ابراز نگرانی از احتمال خودکشی فرزندش، از مفقود شدن تعدادی سلاح از منزل و همچنین ناپدید شدن خودروی خانوادگی خبر داده بود.
مقامات پلیس سندیگو تاکید کردهاند که با توجه به هدف قرار گرفتن یک مکان مذهبی، این حادثه به طور ویژه به عنوان «جنایت ناشی از نفرت» (Hate Crime) تحت بررسی و پیگرد قانونی قرار گرفته است. به دلیل حساسیت و ابعاد این پرونده، کارآگاهان پلیس فدرال ایالات متحده (FBI) نیز به تیم تحقیقاتی پیوستهاند تا زوایای پنهان این حمله و انگیزههای احتمالی مهاجمان را مشخص کنند.
#رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تفاهم در ایران؛ صلح در جهان
ایرانِ امروز در نقطهای ایستاده که بیش از هر زمان دیگری به «صلح با جهان» نیاز دارد. مردم ایران در شعارهای خود علیه جمهوری اسلامی به صراحت اعلام کردهاند با سیاست خارجی تنشزای این رژیم هیچ سازگاری ندارند و برای این کار تا پای تغییر این نظام نیز میایستند و برای آن هزینه میدهند.
اما در کنار پیگیری رخدادهای روزمره خوب است ببینیم این سیاست مخرب جمهوری اسلامی در سیاست خارجی از کجا آب میخورد. واقعیت این است که تقابلورزیهای جمهوری اسلامی در حوزه سیاست خارجی، پیوند سنگینی با نگاه انحصارگرایانه این نظام به مذاهب و عقاید مختلف در سیاست داخلی دارد.
اگر بپذیریم که نگاه تنشزدا در حوزه سیاست خارجی از نفس پذیرش تکثر در جهان آغاز میشود بهآسانی میتوان دریافت نظامی که اساسا تکثر در درون ایران را به رسمیت نمیشناسد بعید است در خارج نیز چنین نگاهی را پیش بگیرد. چنانکه ایدئولوگهای جمهوری اسلامی چون حسین شریعتمداری، که منصوب شخص خامنهای بود، بدون نظرخواهی از مسلمانان جهان، ولی فقیه سابق این نظام، یعنی علی خامنهای، را «ولی امر مسلمین جهان» خطاب میکردند.
به بیان دیگر، وقتی در داخل، صداهای متفاوت – چه مذهبی، چه فکری – تحمل نمیشود، چگونه میتوان انتظار داشت این نظام با جهان تفاهم بنیادین داشته باشد؟
مطالعه بیشتر در سایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/peace-understanding/
#جنگ #صلح #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ایرانِ امروز در نقطهای ایستاده که بیش از هر زمان دیگری به «صلح با جهان» نیاز دارد. مردم ایران در شعارهای خود علیه جمهوری اسلامی به صراحت اعلام کردهاند با سیاست خارجی تنشزای این رژیم هیچ سازگاری ندارند و برای این کار تا پای تغییر این نظام نیز میایستند و برای آن هزینه میدهند.
اما در کنار پیگیری رخدادهای روزمره خوب است ببینیم این سیاست مخرب جمهوری اسلامی در سیاست خارجی از کجا آب میخورد. واقعیت این است که تقابلورزیهای جمهوری اسلامی در حوزه سیاست خارجی، پیوند سنگینی با نگاه انحصارگرایانه این نظام به مذاهب و عقاید مختلف در سیاست داخلی دارد.
اگر بپذیریم که نگاه تنشزدا در حوزه سیاست خارجی از نفس پذیرش تکثر در جهان آغاز میشود بهآسانی میتوان دریافت نظامی که اساسا تکثر در درون ایران را به رسمیت نمیشناسد بعید است در خارج نیز چنین نگاهی را پیش بگیرد. چنانکه ایدئولوگهای جمهوری اسلامی چون حسین شریعتمداری، که منصوب شخص خامنهای بود، بدون نظرخواهی از مسلمانان جهان، ولی فقیه سابق این نظام، یعنی علی خامنهای، را «ولی امر مسلمین جهان» خطاب میکردند.
به بیان دیگر، وقتی در داخل، صداهای متفاوت – چه مذهبی، چه فکری – تحمل نمیشود، چگونه میتوان انتظار داشت این نظام با جهان تفاهم بنیادین داشته باشد؟
مطالعه بیشتر در سایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/peace-understanding/
#جنگ #صلح #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2
Forwarded from آموزشکده توانا
خشایار سفیدی، فعال سیاسی و زندانی سیاسی سابق، با انتشار متنی در شبکه اجتماعی ایکس، به تغییر لحن و روایت رسانههای رسمی جمهوری اسلامی در استفاده از نمادهای ملی و تاریخی ایران واکنش نشان داد.
خشایار سفیدی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
«تلویزیون جمهوری اسلامی داره شعر میخونه؛ به کوروش، به آرش، به تخت جمشید قسم! شاید یادتون نباشه، یه زمانی تو فیلمهاشون هرچی قاچاقچی و آدمکش و لاتِ خردهپا بود، اسمش آرش و کوروش بود. اعتبار مفاهیم جهانی که جمهوری اسلامی بهش متعلقه در جامعه ایرانی به پایان رسیده، به مفاهیم دیگر چنگ میزند.»
او در این نوشته، با اشاره به استفاده تلویزیون جمهوری اسلامی از مفاهیمی چون کوروش، آرش و تخت جمشید، این تغییر را نشانهای از فرسایش مشروعیت گفتمان ایدئولوژیک حکومت در جامعه ایران دانست.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که طی سالهای اخیر، استفاده از نمادهای ملی و چهرههای اسطورهای ایران در رسانهها و تبلیغات رسمی جمهوری اسلامی افزایش یافته است. برخی تحلیلگران معتقدند حکومت، در پی کاهش اثرگذاری گفتمان ایدئولوژیک خود در جامعه، تلاش میکند با تکیه بر مفاهیم هویت ملی و تاریخ ایران ــ که مورد اقبال بخش بزرگی از جامعه هستند ــ برای بقای خود از آنها بهصورت نمایشی استفاده کرده و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهد.
بحران مشروعیت، یکی از بحرانهای اصلی جمهوری اسلامی به شمار میرود و ناکارآمدی مفاهیم ایدئولوژیک، همراه با استفاده ابزاری از موضوعات مورد علاقه مردم، به افزایش شکافها در درون ساختار حکومت دامن زده است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
خشایار سفیدی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
«تلویزیون جمهوری اسلامی داره شعر میخونه؛ به کوروش، به آرش، به تخت جمشید قسم! شاید یادتون نباشه، یه زمانی تو فیلمهاشون هرچی قاچاقچی و آدمکش و لاتِ خردهپا بود، اسمش آرش و کوروش بود. اعتبار مفاهیم جهانی که جمهوری اسلامی بهش متعلقه در جامعه ایرانی به پایان رسیده، به مفاهیم دیگر چنگ میزند.»
او در این نوشته، با اشاره به استفاده تلویزیون جمهوری اسلامی از مفاهیمی چون کوروش، آرش و تخت جمشید، این تغییر را نشانهای از فرسایش مشروعیت گفتمان ایدئولوژیک حکومت در جامعه ایران دانست.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که طی سالهای اخیر، استفاده از نمادهای ملی و چهرههای اسطورهای ایران در رسانهها و تبلیغات رسمی جمهوری اسلامی افزایش یافته است. برخی تحلیلگران معتقدند حکومت، در پی کاهش اثرگذاری گفتمان ایدئولوژیک خود در جامعه، تلاش میکند با تکیه بر مفاهیم هویت ملی و تاریخ ایران ــ که مورد اقبال بخش بزرگی از جامعه هستند ــ برای بقای خود از آنها بهصورت نمایشی استفاده کرده و افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهد.
بحران مشروعیت، یکی از بحرانهای اصلی جمهوری اسلامی به شمار میرود و ناکارآمدی مفاهیم ایدئولوژیک، همراه با استفاده ابزاری از موضوعات مورد علاقه مردم، به افزایش شکافها در درون ساختار حکومت دامن زده است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@Tavaana_TavaanaTech
👍1🤡1
تداوم بازداشت و بلاتکلیفی نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی، در زندان وکیلآباد مشهد
نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی ساکن مشهد، با گذشت بیش از چهار ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان وکیلآباد مشهد در وضعیت بلاتکلیف به سر میبرد. آقای ایرانی در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۴۰۴، همزمان با موج جدیدی از بازداشت شهروندان بهائی در سراسر ایران که با ادعای واهی نهادهای امنیتی همزمان با اعتراضات سراسری دیماه، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
از زمان انتقال این عکاس به زندان وکیلآباد، با وجود پیگیریهای مکرر خانواده، وی همچنان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و مسئولان قضایی و امنیتی از ارائه اطلاعات دقیق درباره اتهامات مطروحه و وضعیت پرونده او خودداری میکنند. استمرار بازداشت و بلاتکلیفی او در شرایطی است که طبق گزارشهای نهادهای حقوق بشری، بسیاری از شهروندان بهائی بازداشتشده در این بازه زمانی، بدون طی مراحل دادرسی عادلانه و تحت فشارهای امنیتی برای اخذ اعترافات اجباری نگهداری میشوند.
جمهوری اسلامی همواره در بزنگاههای بحرانهای سیاسی و اجتماعی، با هدف انحراف افکار عمومی و مقصرسازی برای شکستهای داخلی، جامعه بهائی را آماج حملات سازمانیافته، پروندهسازیهای امنیتی و کارزارهای نفرتپراکنی قرار میدهد. استفاده از برچسبهایی نظیر «جاسوسی» یا «اقدام علیه امنیت ملی» علیه شهروندان بهائی، بخشی از سیاست دیرینه و سیستماتیک حکومت برای سرکوب این اقلیت دینی است که در تمامی چهار دهه گذشته، به بهانههای گوناگون و به منظور تشدید فضای ارعاب در جامعه اجرا شده است.
#بهاییان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نوید ایرانی، عکاس و شهروند بهائی ساکن مشهد، با گذشت بیش از چهار ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان وکیلآباد مشهد در وضعیت بلاتکلیف به سر میبرد. آقای ایرانی در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۴۰۴، همزمان با موج جدیدی از بازداشت شهروندان بهائی در سراسر ایران که با ادعای واهی نهادهای امنیتی همزمان با اعتراضات سراسری دیماه، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
از زمان انتقال این عکاس به زندان وکیلآباد، با وجود پیگیریهای مکرر خانواده، وی همچنان از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و مسئولان قضایی و امنیتی از ارائه اطلاعات دقیق درباره اتهامات مطروحه و وضعیت پرونده او خودداری میکنند. استمرار بازداشت و بلاتکلیفی او در شرایطی است که طبق گزارشهای نهادهای حقوق بشری، بسیاری از شهروندان بهائی بازداشتشده در این بازه زمانی، بدون طی مراحل دادرسی عادلانه و تحت فشارهای امنیتی برای اخذ اعترافات اجباری نگهداری میشوند.
جمهوری اسلامی همواره در بزنگاههای بحرانهای سیاسی و اجتماعی، با هدف انحراف افکار عمومی و مقصرسازی برای شکستهای داخلی، جامعه بهائی را آماج حملات سازمانیافته، پروندهسازیهای امنیتی و کارزارهای نفرتپراکنی قرار میدهد. استفاده از برچسبهایی نظیر «جاسوسی» یا «اقدام علیه امنیت ملی» علیه شهروندان بهائی، بخشی از سیاست دیرینه و سیستماتیک حکومت برای سرکوب این اقلیت دینی است که در تمامی چهار دهه گذشته، به بهانههای گوناگون و به منظور تشدید فضای ارعاب در جامعه اجرا شده است.
#بهاییان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡2❤1