⁨ ‌
‌

ماریو بارگاس یوسا، نویسنده برجسته پرویی و برنده جایزه نوبل ادبیات، در آثار خود همواره بر اهمیت گفت‌وگو و مدارا در جوامع تأکید داشته است. در رمان «گفت‌وگو در کاتدرال»، او ساختار روایت را بر پایه دیالوگ‌های متعدد بنا نهاده و از طریق آن‌ها، زوایای مختلف جامعه دیکتاتورزده پرو را به تصویر کشیده است. عبدالله کوثری، مترجم این اثر، در مقدمه کتاب می‌نویسد: «ساخت اصلی داستان بر گفت‌وگوها استوار است... از درون گفت‌وگوهاست که آدم‌ها سر بر می‌آورند و شناخته می‌شوند و از درون گفت‌وگوها است که رویدادها به تصویر در می‌آیند.»

یوسا در مصاحبه‌ای با نشریه آبزرور نیز بیان می‌کند: «دیکتاتورها فجایع طبیعی نیستند. این همان چیزی‌است که من تلاش کرده‌ام در رمان‌هایم بیان کنم. این که چگونه دیکتاتورها به کمک مردمان بسیاری و گاه حتی به کمک قربانیان خود به قدرت می‌رسند.»

این دیدگاه‌ها نشان‌دهنده باور عمیق یوسا به نقش گفت‌وگو و مدارا در پیشگیری از استبداد و ترویج آزادی در جوامع است.

#یوسا #گفتگو_در_کاتدرال #گفتگو #دیکتاتور #گفتگو_توانا

⁩@Dialogue1402

‏«خیر العمل»...

‏کاری از رضا عقیلی
‏⁦ ⁩

‏سال‌هاست اذان صبح برای ایرانیان یادآور لحظات کشته‌شدن آن دسته از مبارزان راه آزادی وطن است که به دار آویخته شده‌اند.
‏⁧
قوه قضاییه جمهوری اسلامی اعلام کرد بامداد سه‌شنبه حکم اعدام ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیرحسین صفری حسین‌آبادی، دو معترض بازداشت شده در اعتراضات دی‌ماه در اصفهان، اجرا شد.
تصاویر منتشر شده از امیرحسین صفری نشان می‌دهد که او از ناحیه دست دارای معلولیت بوده است.

این دو نفر از متهمان پرونده موسوم به میدان علیخانی هستند. ادر این پرونده ۱۲ نفر به اعدام محکوم شدند که تا حکومت حکم ۴ نفر از آن‌ها اجرا شده است.

در بامداد امروز، مردم اصفهان برای اعتراض به این حکم به محل میدان علیخانی رفتند ولی با تیراندازی مردم را متفرق کردند.

#بغی #گفتگو_توانا #محاربه ⁩#نه_به_اعدام

@Dialogue1402

روز دوشنبه (۶ مرداد ۱۴۰۵ / ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۶)، پلیس فرانسه مردی را که با استفاده از دو چاقوی آشپزخانه سه زن جوان ۱۹، ۲۴ و ۳۶ ساله را در منطقه «پورت دو کلیشی» واقع در شمال غربی پاریس هدف حمله قرار داده بود، بازداشت کرد. به گزارش رویترز، ضارب هنگام مهار شدن روی زمین فریاد زد که «الله به من دستور داده است».

ویدیوهای منتشر شده از صحنه جرم نشان می‌دهد که عابران پیاده شجاع با اقداماتی از جمله پرتاب وسایل و درگیری تن‌به‌تن، به همراه یک افسر پلیس خارج از خدمت، پیش از رسیدن نیروهای کمکی موفق شدند مهاجم را روی زمین مهار کنند.

لوران نونز، وزیر کشور فرانسه، ضمن قدردانی از واکنش شجاعانه شهروندان حاضر در صحنه، اعلام کرد که انگیزه قطعی این حمله هنوز مشخص نیست و متهم هنگام بازداشت جملاتی نامفهوم بر زبان رانده است.

بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد احتمال وجود مشکلات روانی در فرد ضارب مطرح است، با این وجود، دادستانی ملی ضدتروریسم فرانسه نیز پرونده را برای روشن شدن تمامی ابعاد تحت نظر و بررسی دارد. حال برخی از آسیب‌دیدگان این حادثه وخیم گزارش شده است.

#گفتگو_توانا
@Dialogue1402

دینداری و اسارت جاودانگی
چگونه میل به جاودانگی می‌تواند آزادی انسان را محدود کند

میل به جاودانگی، نیرویی بنیادین در انسان است که ریشه در اضطراب از مرگ دارد. وقتی انسان از محدودیت و فناپذیری خود آگاه می‌شود، به دنبال راه‌هایی برای «ماندن» می‌گردد. این میل طبیعی است، اما اگر غیرفعال یا غیرآگاهانه دنبال شود، می‌تواند آزادی واقعی را محدود کند. افراد گاهی در دینداری، گاهی در شهرت، ثروت، علم یا حتی فرزندآوری تلاش می‌کنند که نام و اثر خود را باقی بگذارند.

راه دیگری نیز وجود دارد: به جای اصرار بر جاودانگی، می‌توان تمرکز را روی مفید بودن و اثربخش بودن گذاشت. زندگی اصیل یعنی حضور کامل در لحظه، انجام کارهای ارزشمند و وفاداری به خود، بدون اینکه اضطراب ماندن در یادها زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. وقتی ما مرده‌ایم، تفاوتی ندارد که از ما یادی شود یا نه؛ آنچه مهم است، کیفیت و اصالت زندگی ماست.

پروژهٔ جاودانگی می‌تواند در مسیرهایی غیر از دینداری نیز تحقق یابد. علم، فلسفه، هنر، خدمات اجتماعی و کارهای رایگان‌بخشانه همه راه‌هایی هستند که انسان می‌تواند تأثیر واقعی بگذارد، بدون گرفتار شدن در ایدئولوژی، خرافه یا شستشوی مغزی. اخلاقی زیستن، به ویژه یک اخلاق معنوی و سکولار، آزادی و معنا را همزمان با اثرگذاری فراهم می‌کند.

کسی که مرگ را پذیرفته و با اضطراب فناپذیری خود کنار آمده، دیگر نیازی به اصرار بر جاودانگی ندارد. او می‌تواند آزادانه، اصیل و اثرگذار زندگی کند. در پایان، یک پرسش تأمل‌برانگیز باقی می‌ماند:

اگر کسی با اضطراب مرگ کنار آمده و زندگی اصیل و آزادانه‌ای دارد، آیا هنوز به دین نیاز دارد؟

«فردا که ازین دیرِ فنا درگذریم
با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم»

#جاودانگی #دین #ایدئولوژی #آزادی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

هشدار امنیتی در آلمان؛ افزایش شمار «افراد خطرناک اسلام‌گرا» به بیش از ۴۰۰ نفر پس از حمله خونین برلین

به دنبال حمله تروریستی اخیر در حاشیه راهپیمایی «کریستوفر استریت دی» در برلین و بالا گرفتن بحث‌ها پیرامون لزوم برخوردهای سخت‌گیرانه‌تر امنیتی، تازه‌ترین آمار اداره جنایی فدرال آلمان از وضعیت تهدیدهای افراط‌گرایانه منتشر شد.
بر اساس گزارشی از شبکه تحریریه آلمان، تا تاریخ اول ژوئیه ۲۰۲۶، نهادهای امنیتی این کشور ۴۱۰ نفر را به عنوان «افراد خطرناک» در حوزه تروریسم و افراط‌گرایی اسلام‌گرا طبقه‌بندی کرده‌اند. علاوه بر این گروه، آمار سایر جریان‌های افراطی به تفکیک شامل ۶۵ نفر در حوزه راست‌گرایی افراطی و ۱۷ نفر در حوزه چپ‌گرایی افراطی می‌شود.
نهادهای امنیتی آلمان اصطلاح «فرد خطرناک» را به اشخاصی اطلاق می‌کنند که احتمال می‌رود مرتکب جرایم خشونت‌آمیز جدی، از جمله حملات تروریستی شوند. با این حال، مقامات پلیس توضیح داده‌اند که به دلیل بررسی جداگانه و موردی هر پرونده توسط پلیس ایالت‌های مختلف، این فهرست همواره دستخوش نوسان است و آمار آن به‌تنهایی تصویر کاملی از حجم تهدیدها ارائه نمی‌دهد.
انتشار این آمار در حالی صورت می‌گیرد که شامگاه شنبه گذشته (۲۵ ژوئیه / ۳ مرداد)، یک شهروند ۲۱ ساله آلمانی لبنانی‌تبار به نام «عبدل ب.» که به گروه‌های اسلام‌گرا تمایل داشت، با یک دستگاه ون و سپس سلاح سرد به جمعیت حاضر در برلین حمله کرد. در این حادثه، یک زن اهل لهستان جان خود را از دست داد و ۲۹ نفر دیگر به شدت زخمی شدند. مهاجم نیز یک روز بعد در جریان بازداشت توسط نیروهای پلیس کشته شد. این رویداد تکان‌دهنده بار دیگر زنگ خطر را برای مقام‌های امنیتی آلمان به صدا درآورده است.
#افراط_گرایی #اسلامگرایی #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

گفت‌وگو
پل میان باورها و پذیرش

آغاز گفت‌وگو درباره باورهای متفاوت، نخستین و حیاتی‌ترین گام در مسیر ساخت فضایی مبتنی بر پذیرش متقابل است؛ اما این فرآیند ظریف، به بسترها و عوامل متعددی گره خورده است.

زمانی که انسان‌ها با دقتی آگاهانه و احترامی ژرف به تبادل نظر می‌پردازند، افق‌های درک متقابل گسترش یافته و دیوارهای قط قطور تعصب فرو می‌ریزند. چنین گفت‌وگوهایی ظرفیت آن را دارند که دیدگاه‌های مبهم را روشن سازند، تابوهای ذهنی را بشکنند و تنش‌های پنهان را فرو نشانند.

با این همه، اثربخشی این موازنه در گروی وجود بستری امن، آزاد و به‌دور از پیش‌داوری است.

اگر انگیزه نهفته در پسِ کلمات، غلبه بر دیگری و برنده شدن در میدان مناظره باشد، یا اگر جو حاکم رنگ‌وبوی خصومت به خود بگیرد، نه‌تنها گشایشی حاصل نمی‌شود، بلکه نتیجه‌ای معکوس پدید می‌آید؛ مقاومت‌ها سرسخت‌تر و تعصبات ریشه‌دارتر می‌شوند.

در نهایت، گفت‌وگو ابزاری سترگ و تحول‌آفرین است، اما تحقق وعده آن نیازمند رویکردی برخاسته از احترام عمیق، همدلی بی‌قیدوشرط و صبری استراتژیک است تا بتواند تفاهمی پایدار را به ارمغان آورد.

#مدارا #رواداری #گفتگو_توانا

معمای انتخاب
از آزادی درونی تا سازوکارهای کنترل اجتماعی

آزادی، پیش از آنکه پدیده‌ای سیاسی یا بیرونی باشد، ریشه‌ای عمیق در قلمرو درونی انسان دارد. جوهر آزادی در انتخاب است؛ قدرتی بنیادین که از نحوه اندیشیدن و سبک زندگی آغاز می‌شود و تا ژرف‌ترین لایه‌های باور و عقیده امتداد می‌یابد.

▪️اصالت ایمان در گروی انتخاب آزاد

در حوزه اعتقادات دینی و معنوی، آزادی معنایی حیاتی‌تر می‌یابد. ایمان راستین زمانی معنا پیدا می‌کند که محصول یک فرآیند آگاهانه، ارادی و صادقانه باشد، نه فرآورده‌ی فشار اجتماعی، عرف‌های تحمیلی یا جریان‌های فرهنگی مسلط. اعتقادی که از روی اجبار یا تقلید کورکورانه شکل بگیرد، تهی از ارزش درونی است. در واقع، باور به آزادی انتخاب است که مدارا را رقم می‌زند؛ زیرا به رسمیت شناختن حق انتخاب دیگران، بستر همزیستی مسالمت‌آمیز و احترام متقابل را در جامعه فراهم می‌کند.

▪️استبداد و ابزار کنترل از طریق محدودسازی

در نقطه مقابل، حکومت‌های توتالیتر، دیکتاتوری و سیستم‌های مذهبی ایدئولوژیک، بقای خود را در گروی محدود کردن حق انتخاب شهروندان می‌بینند. تاریخ و جامعه‌شناسی سیاسی نشان می‌دهند که این نظام‌ها از طریق سازوکارهای زیر اعمال کنترل می‌کنند:

انحصار حقیقت:
سلب تکثر فکری و ارائه روایتی واحد از ارزش‌ها.
مهندسی اجتماعی:
استفاده از نهادهای قدرت برای یکدست‌سازی فرهنگی و سرکوب استقلال فردی.
هزینه‌مند کردن انتخاب:
ایجاد تبعیض و فشار برای جلوگیری از بروز تردید یا تغییر در باورهای رسمی.

وقتی حق انتخاب در حوزه‌های پوشش، تفکر و ایمان سلب شود، انسان‌ها از «عاملان مختار» به «تابعان منقاد» تبدیل می‌شوند و جامعه به سمت رکود و فرسایش اخلاقی سوق می‌یابد.

آزادی انتخاب، سنگ بنای کرامت انسانی است. صیانت از این حق بنیادین، نه تنها ضامن توسعه فردی و پویایی اندیشه است، بلکه تنها مسیر پایدار برای دستیابی به جامعه‌ای مبتنی بر عقلانیت، تساهل و مسئولیت‌پذیری اخلاقی به شمار می‌رود.

#آزادی_بیان #آزادی_انتخاب #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تداوم بلاتکلیفی و محرومیت از وکیل؛ ۱۲۲ روز بازداشت بهزاد یزدانی، شهروند بهایی، در زندان عادل‌آباد شیراز

بهزاد یزدانی، شهروند بهائی ساکن شیراز، با گذشت ۱۲۲ روز از زمان بازداشت، همچنان به‌صورت بلاتکلیف در زندان عادل‌آباد این شهر به سر می‌برد و از حق دسترسی به وکیل محروم است.

با گذشت بیش از چهار ماه (۱۲۲ روز) از بازداشت این شهروند ۶۲ ساله، تاکنون هیچ دادگاهی برای بررسی اتهامات وی برگزار نشده است.

مقام‌های قضایی از ارائه پاسخ روشن به خانواده درباره علت تأخیر در روند پرونده خودداری کرده‌اند و تا کنون اتهامات مطروحه علیه او مشخص نشده است.

آقای یزدانی در هشتم فروردین‌ماه سال جاری توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود بازداشت و به زندان عادل‌آباد منتقل شد.
وضعیت خانواده
رومینا خزعلی، همسر این شهروند بهائی نیز یک روز پس از او، در تاریخ ۹ فروردین توسط مأموران اطلاعات سپاه بازداشت و نهایتاً در ۳۱ خرداد با تودیع وثیقه آزاد شد.

بهزاد یزدانی (مترجم و ویراستار) و رومینا خزعلی (نقاش)، زوج بهائی ساکن شیراز و والدین دو فرزند نوجوان دختر و پسر هستند.

#بهزاد_یزدانی #داستان_ما_یکیست
#بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

افلاطون، شاگرد برجسته سقراط، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌ها در تاریخ فلسفه اخلاق است که راه استاد خود را در پیوند زدن اخلاق با گفت‌وگو و تفکر عقلانی ادامه داد. او در آثارش، به‌ویژه در «جمهوری»، اخلاق را نه صرفاً مجموعه‌ای از هنجارهای رفتاری، بلکه بخشی از معماری کلان روح انسان و نظم کیهانی می‌دانست. از نظر افلاطون، عدالت، خیر و فضیلت، مفاهیمی بودند که باید از طریق تأمل عقلانی و تربیت درونی روح کشف و تحقق یابند، نه از راه تقلید یا اطاعت کورکورانه از رسوم جامعه.

نقش دیالوگ در فلسفه افلاطون اساسی است. او تقریباً تمامی آثار فلسفی خود را به صورت گفت‌وگوهای نمایشی میان شخصیت‌های مختلف، به‌ویژه سقراط، نگاشت. این قالب نه تنها ادبیاتی زنده برای انتقال اندیشه بود، بلکه بازتابی از باور او به ماهیت پویای حقیقت و اخلاق بود؛ یعنی حقیقت از طریق تعامل و تبادل نظر، و نه از طریق دیکته کردن یا تلقین، به دست می‌آید. گفت‌وگوهای افلاطونی، مانند «فایدون» یا «کریتون»، نمایانگر تلاش برای کشف بنیادهای اخلاقی در بستری از پرسش، پاسخ و تأمل فلسفی هستند.

در مرکز فلسفه اخلاق افلاطون، مفهوم «خیر مطلق» (the Form of the Good) قرار دارد. او باور داشت که تمام فضیلت‌ها از ادراک این خیر مطلق سرچشمه می‌گیرند و وظیفه فیلسوف، به‌ویژه در مقام حاکم یا معلم، هدایت روح انسان به سوی ادراک این خیر است. در نگاه او، اخلاق و سیاست از یکدیگر جدا نیستند، زیرا جامعه عادل زمانی شکل می‌گیرد که افراد آن بر اساس فضیلت تربیت شوند و حکمرانی در دست دانایان قرار گیرد. از این رو، تعلیم و تربیت اخلاقی برای افلاطون نه یک موضوع فرعی، بلکه محور اصلاح فرد و جامعه بود.

در نهایت، افلاطون با تأکید بر نقش عقل، گفت‌وگو و ادراک خیر در تحقق اخلاق، پایه‌ای برای اخلاقیات فلسفی غرب گذاشت که تا قرن‌ها بعد الهام‌بخش فلاسفه، متفکران دینی و حتی نظام‌های آموزشی باقی ماند. او اخلاق را به جای امری صرفاً دینی یا قراردادی، به صورت پرسشی فلسفی در بطن هستی و شناخت انسان طرح کرد. این میراث افلاطونی، همچنان در فلسفه معاصر، تعلیم و تربیت و سیاست‌ورزی اخلاق‌محور، پژواک دارد.

#افلاطون #سقراط #دیالکتیک #اخلاق #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

محکومیت افشین حیرتیان، شهروند بهایی و فعال حقوق کودک، به ۳۱ سال زندان

افشین حیرتیان، شهروند بهایی، فعال حقوق کودکان و عضو جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، به مجموعا ۳۱ سال حبس و پرداخت جزای نقدی محکوم شد. بر اساس مقررات تعدد جرم، در صورت تایید حکم در مرحله تجدیدنظر، ۱۲ سال حبس به عنوان مجازات اشد در مورد او اجرا خواهد شد.

بر اساس رای صادرشده، این فعال حقوق کودک از بابت اتهام «تشکیل گروه غیرقانونی» به ۱۲ سال حبس، از بابت «فعالیت تبلیغی مخل شرع مقدس اسلام» به ۱۱ سال حبس و به اتهام «اجتماع و تبانی» به ۶ سال حبس و پرداخت ۳۳۰ میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده است. او همچنین در پرونده‌ای دیگر، به اتهام «تحصیل مال نامشروع» در ارتباط با دریافت یک هزار دلار، به دو سال حبس و پرداخت جزای نقدی معادل دو برابر این مبلغ محکوم شده است.

جلسه رسیدگی به اتهام‌های افشین حیرتیان در ۲۷ تیرماه ۱۴۰۵ برگزار شد؛ در حالی که او پیش از برگزاری دادگاه، بیش از ۲۵۰ روز را در بازداشت موقت و بلاتکلیفی سپری کرده بود. وی در ۲۰ آبان ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در منزل مادرش در تهران بازداشت و پس از تفتیش منزل و ضبط شماری از وسایل شخصی خود و اعضای خانواده، به زندان اوین منتقل شد.

افشین حیرتیان، شهروند بهایی و از فعالان شناخته‌شده حوزه حقوق کودکان، پیش از این نیز به دلیل فعالیت‌های مدنی و اعتقادات مذهبی خود با بازداشت و برخوردهای قضایی مواجه شده بود. او سال‌ها در زمینه حمایت از کودکان کار و خیابان فعالیت داشته و از اعضای جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان است.

#داستان_ما_یکیست #افشین_حیرتیان #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

دادگاه فدرال هادی مطهر، عامل حمله به سلمان رشدی، را به دلیل «ارتکاب اقدام تروریستی» مجرم شناخت

هیئت منصفه دادگاه فدرال در آمریکا روز چهارشنبه،‌ هفتم مردادماه، هادی مطر، ضارب سلمان رشدی، نویسنده بریتانیایی-آمریکایی، را به دلیل ارتکاب «اقدام تروریستی» در حمله خونین سال ۲۰۲۲ مجرم شناخت.

در بیانیه وزارت دادگستری آمریکا به نقل از دادستان‌های فدرال آمده است که مطر، ۲۸ ساله، شهروند لبنانی‌تبار آمریکا، ماه‌ها برای حمله به رشدی برنامه‌ریزی کرده بود.

رشدی در این حمله در یک مرکز فرهنگی در ایالت نیویورک بارها با چاقو زخمی شد، تا آستانه مرگ پیش رفت و بینایی یک چشم خود را از دست داد.

مطر همچنین به حمایت از حزب‌الله لبنان محکوم شد. به گفته دادستان‌ها، بازرسان در خانه او مطالبی مرتبط با این گروه مورد حمایت ایران پیدا کرده‌اند. آمریکا حزب‌الله لبنان را گروه تروریستی قلمداد می‌کند.

دادستانی اعلام کرد مطر از فتوای روح‌الله خمینی برای قتل رشدی پیروی کرده است؛ فتوایی که در سال ۱۹۸۹ پس از انتشار رمان «آیات شیطانی» صادر شد و بعدتر نیز از سوی علی خامنه‌ای و حسن نصرالله مورد تأیید قرار گرفت.

مطر پیش‌تر در دادگاه ایالتی نیویورک به اتهام اقدام به قتل رشدی مجرم شناخته و به ۲۵ سال زندان محکوم شده بود. او همچنین به دلیل مجروح کردن مردی که همراه این نویسنده روی صحنه بود به هفت سال زندان محکوم شد.

مطر اکنون در پرونده فدرال با این حکم جدید با احتمال حبس ابد روبه‌رو است. قرار است حکم نهایی او روز سوم نوامبر، کمتر از چهار ماه دیگر، صادر شود.

#سلمان_رشدی #آزادی_بیان #توهین_به_مقدسات #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

کوری خودخواسته؛ شریک خاموش جنایت

مارگارت هفرنان در کتاب کوری خودخواسته(Willful Blindness) توضیح می‌دهد که بسیاری از فجایع نه از نادانی، بلکه از انتخاب آگاهانه‌ی ندیدن پدید می‌آیند. انسان‌ها برای حفظ آرامش، امنیت یا منافع خود، چشم بر حقیقت می‌بندند. اما همین چشم بستن، همان سکوتی است که جنایت را ممکن می‌سازد.
ما ایرانیان این حقیقت تلخ را بارها تجربه کرده‌ایم؛ از دهه‌ی ۶۰ تا آبان ۹۸، و به‌ویژه در سال ۱۴۰۱. زمانی که خیابان‌ها پر از خون جوانان شد، هزاران نفر به زندان افتادند و خانواده‌های بی‌شماری داغدار شدند. روایت‌ها و تصاویر همه جا بود. هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند «نمی‌دانستم». اما بسیاری ترجیح دادند نادیده بگیرند.
این کوری خودخواسته در جامعه‌ی ما شکل‌های گوناگون دارد:
کارمندانی که برای حفظ شغل، چشمانشان را بر فساد و سرکوب بستند.
نیروهایی که با توجیه «دستور مافوق» ماشه را کشیدند.
شهروندانی که زیر فشار معیشت یا از ترس سرکوب، سکوت را انتخاب کردند و گفتند: «به ما ربطی ندارد».
نباید فراموش کنیم که ترس و هزینه‌ها واقعی‌اند؛ اما همین ترس‌ها نیز ابزار رژیم برای بازتولید سکوت است. اگر نپذیریم که انکار و بی‌تفاوتی بخشی از بازی قدرت است، خودمان به‌سادگی در خدمت آن قرار می‌گیریم.
راه غلبه بر این کوری، فقط در شجاعت فردی خلاصه نمی‌شود. ما نیاز به تکنیک‌ها و کنش‌های جمعی داریم:
روایتگری جمعی: گفتن تجربه‌ها، ثبت خاطرات و شهادت‌ها برای شکستن دیوار انکار.
حلقه‌های گفت‌وگوی امن: فضاهایی که در آن بتوان پرسید، به اشتراک گذاشت و بدون ترس حقیقت را دید.
حمایت از افشاگران و کنشگران: کسانی که با خطرپذیری واقعیت را برملا می‌کنند.
یادآوری تاریخ: پیوند دادن امروز با دیروز تا تکرار چرخه‌های سرکوب عادی‌سازی نشود.
پیام کتاب برای ما این است: ندیدن، انتخابی بی‌طرفانه نیست؛ بلکه همدستی خاموش با جنایت است. هر بار که چشم‌ها را می‌بندیم، در حقیقت دست جلاد را آزاد می‌کنیم.
آینده‌ی ما نه در سکوت، بلکه در دیدن و گفتن است. اگر امروز تصمیم نگیریم که ببینیم، فردا تاریخ ما را نه تماشاگر، بلکه شریک خاموش سرکوب خواهد نوشت.

#حقیقت #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

دین‌خویی
فقر اندیشه در سایه جزم‌اندیشی

آرامش دوستدار در کتاب «امتناع تفکر در فرهنگ دینی» مفهوم «دین‌خویی» را به عنوان بیماری بنیادین تفکر در بسترهای سنتی معرفی می‌کند.

دین‌خویی با وابستگی شدید و کورکورانه به باورها و آداب مذهبی تعریف می‌شود؛ حالتی که در آن انسان از تفکر انتقادی گریزان است،

از مواجهه با چالش‌های فلسفی و تجربه‌های تازه هراس دارد و ذهن خود را به روی هر پرسش بنیادینی می‌بندد.

فرد دین‌خو هیچ‌گاه پرسشگری نمی‌کند، زیرا پرسش، امنیت ذهنیِ شکننده او را تهدید می‌کند. او در بهترین حالت تنها به دنبال «استخبار» یا کسب خبر برای تأیید دانسته‌های پیشین خویش است. در این فضا، دین دیگر راهی برای تعالی انسان نیست، بلکه حصاری است که دور خرد کشیده می‌شود تا مانع از هرگونه پویایی و تحول فکری گردد.

چنین وضعیتی نشان‌دهنده امتناع از اندیشیدن است؛ جایی که سنت جایگزین عقل می‌شود و تکرارِ مناسک، جایگزین آگاهی می‌گردد.

دین‌خویی انسان را به موجودی تک‌ساحتی تبدیل می‌کند که تابِ تحمل دگراندیشی را ندارد و هرگونه تردید را به مثابه تهدید می‌نگرد.

در این قاب، ایمان به جزمیت بدل می‌شود و حقیقت، جانی برای گفت‌وگو و بازآفرینی باقی نمی‌گذارد.

#دین_خویی #نقد_دین #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا

@Dialogue1402