داستان نردبانی که نمی‌شود تکانش داد
حساسیت‌های ایمانی چطور کارها را پیچیده می‌کند
یک نردبان چوبی پنج‌پله‌ای، بیش از ۲۶۶ سال است روی یک طاقچه در مقدس‌ترین کلیسای مسیحیت جهان مانده و هیچ‌کس جرات جابجایی‌اش را ندارد. نه به‌خاطر تقدس نردبان، بلکه چون هیچ روحانی‌ای نمی‌داند آیا حق تکان‌دادنش را دارد یا نه. این نردبان، نمادی شد از اینکه ساده‌ترین مسائل چطور می‌توانند در دام باورهای دینی گرفتار بمانند.
▪️کلیسایی که یک نردبان معمایی دارد
کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم، جایی که برخی آن را محل دفن عیسی مسیح می‌دانند، نردبانی معمولی زیر یکی از پنجره‌هایش دارد. این نردبان هیچ منشا اساطیری یا تقدس خاصی ندارد؛ اما روحانیان مسیحی بر سر اینکه چه کسی حق برداشتنش را دارد توافق نکرده‌اند. بر اساس شواهد، بیش از دویست سال است این مسئله حل‌نشده باقی مانده است.
▪️شش فرقه، یک کلیسا، رقابتی دیرینه
از قرن هفتم که ساسانیان صلیب مقدس کلیسا را به ایران بردند تا ویرانی آن در قرن یازدهم، این بنا تاریخی پرتنش دارد. امروز مدیریتش میان شش فرقه مسیحی، عمدتا کاتولیک رومی، ارتدوکس یونانی و ارتدوکس ارمنی، تقسیم شده است. هر گروه به‌شدت مراقب است دیگری از حدود اختیاراتش تجاوز نکند؛ همین رقابت، ریشه بن‌بست نردبان است.
▪️«وضع موجود»؛ قانونی برای هر شمع و جارو
در قرن هجدهم، عثمانی‌ها برنامه‌ای موسوم به «وضع موجود» تدوین کردند که حتی روشن‌کردن یک شمع یا جارو‌زدن گوشه‌ای از کلیسا را مشمول توافق میان فرقه‌ها می‌کرد. در ۱۹۹۷، گردشگری به نام «اندی» برای طنز، نردبان را از پنجره به داخل کشید؛ اما چون توافقی درباره‌اش نبود، دوباره همان‌جا روی طاقچه بازگردانده شد.
▪️درسی برای گفت‌وگوی بین‌ادیان
این ماجرا نشان می‌دهد سادگی یا پیچیدگی یک اختلاف مذهبی، نه به خود موضوع، بلکه به نگاه باورمندان بستگی دارد. با این‌حال، ادامه عبادت مشترک این فرقه‌ها در کنار هم، با وجود بن‌بست نردبان، از تمایل واقعی به همزیستی حکایت دارد؛ درسی که نشان می‌دهد صبر و دیپلماسی می‌توانند حتی در دل عمیق‌ترین اختلافات دینی راه را باز نگه دارند.
متن کامل این یادداشت را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید
داستان نردبانی که نمی‌شود تکانش داد
حساسیت‌های ایمانی چطور کارها را پیچیده می‌کند
https://dialog.tavaana.org/immovable-ladder-church-holy-sepulchre/
#ایمان #باور #نقد_دین #آزاداندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حساسیت‌های ایمانی چطور کارها را پیچیده می‌کند
یک نردبان چوبی پنج‌پله‌ای، بیش از ۲۶۶ سال است روی یک طاقچه در مقدس‌ترین کلیسای مسیحیت جهان مانده و هیچ‌کس جرات جابجایی‌اش را ندارد. نه به‌خاطر تقدس نردبان، بلکه چون هیچ روحانی‌ای نمی‌داند آیا حق تکان‌دادنش را دارد یا نه. این نردبان، نمادی شد از اینکه ساده‌ترین مسائل چطور می‌توانند در دام باورهای دینی گرفتار بمانند.
▪️کلیسایی که یک نردبان معمایی دارد
کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم، جایی که برخی آن را محل دفن عیسی مسیح می‌دانند، نردبانی معمولی زیر یکی از پنجره‌هایش دارد. این نردبان هیچ منشا اساطیری یا تقدس خاصی ندارد؛ اما روحانیان مسیحی بر سر اینکه چه کسی حق برداشتنش را دارد توافق نکرده‌اند. بر اساس شواهد، بیش از دویست سال است این مسئله حل‌نشده باقی مانده است.
▪️شش فرقه، یک کلیسا، رقابتی دیرینه
از قرن هفتم که ساسانیان صلیب مقدس کلیسا را به ایران بردند تا ویرانی آن در قرن یازدهم، این بنا تاریخی پرتنش دارد. امروز مدیریتش میان شش فرقه مسیحی، عمدتا کاتولیک رومی، ارتدوکس یونانی و ارتدوکس ارمنی، تقسیم شده است. هر گروه به‌شدت مراقب است دیگری از حدود اختیاراتش تجاوز نکند؛ همین رقابت، ریشه بن‌بست نردبان است.
▪️«وضع موجود»؛ قانونی برای هر شمع و جارو
در قرن هجدهم، عثمانی‌ها برنامه‌ای موسوم به «وضع موجود» تدوین کردند که حتی روشن‌کردن یک شمع یا جارو‌زدن گوشه‌ای از کلیسا را مشمول توافق میان فرقه‌ها می‌کرد. در ۱۹۹۷، گردشگری به نام «اندی» برای طنز، نردبان را از پنجره به داخل کشید؛ اما چون توافقی درباره‌اش نبود، دوباره همان‌جا روی طاقچه بازگردانده شد.
▪️درسی برای گفت‌وگوی بین‌ادیان
این ماجرا نشان می‌دهد سادگی یا پیچیدگی یک اختلاف مذهبی، نه به خود موضوع، بلکه به نگاه باورمندان بستگی دارد. با این‌حال، ادامه عبادت مشترک این فرقه‌ها در کنار هم، با وجود بن‌بست نردبان، از تمایل واقعی به همزیستی حکایت دارد؛ درسی که نشان می‌دهد صبر و دیپلماسی می‌توانند حتی در دل عمیق‌ترین اختلافات دینی راه را باز نگه دارند.
متن کامل این یادداشت را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید
داستان نردبانی که نمی‌شود تکانش داد
حساسیت‌های ایمانی چطور کارها را پیچیده می‌کند
https://dialog.tavaana.org/immovable-ladder-church-holy-sepulchre/
#ایمان #باور #نقد_دین #آزاداندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤2🏆1
رومینا گلی، شهروند بهائی در ساری، به بیش از ۵ سال حبس و ۱۰ سال محرومیت اجتماعی محکوم شد
رومینا گلی، شهروند بهائی ساکن ساری، از سوی دادگاه انقلاب این شهر به پنج سال و هفت ماه و ۱۶ روز حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد.
بر اساس حکم صادره توسط شعبه دوم دادگاه انقلاب ساری که اخیرا به این شهروند ابلاغ شده است، خانم گلی از بابت اتهام «فعالیت آموزشی یا تبلیغی انحرافی مغایر یا مخل به شرع مقدس اسلام» (موضوع ماده ۵۰۰ مکرر قانون مجازات اسلامی) به پنج سال حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی، و از بابت اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به هفت ماه و ۱۶ روز حبس محکوم گردیده است.
رومینا گلی در تاریخ ۱۹ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای امنیتی در منزل خود بازداشت شد. ماموران در جریان این بازداشت ضمن تفتیش منزل، شماری از وسایل دیجیتال شخصی و کتاب‌های مذهبی مرتبط با آیین بهائی را ضبط کردند.
وی پس از برگزاری جلسه بازپرسی در تاریخ ۲۰ اردیبهشت‌ماه در دادسرای ساری، مدتی بعد با تودیع وثیقه تا پایان مراحل دادرسی به صورت موقت از زندان آزاد شده بود.
صدور احکام سنگین حبس و محرومیت‌های گسترده اجتماعی علیه شهروندان بهائی در حالی ادامه دارد که دستگاه‌های امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی در ماه‌های اخیر موج تازه‌ای از سرکوب‌های سیستماتیک، شامل بازداشت‌های خودسرانه، یورش به منازل، تفتیش و مصادره اموال، و صدور احکام حبس و محرومیت از تحصیل و اشتغال را علیه جامعه بهایی در شهرهای مختلف کشور به اجرا گذاشته‌اند.
نهادهای حقوق بشری بارها این اقدامات را مصداق بارز تبعیض مذهبی و نقض آشکار حقوق بنیادین شهروندی خوانده‌اند.
#رومینا_گلی #داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
رومینا گلی، شهروند بهائی ساکن ساری، از سوی دادگاه انقلاب این شهر به پنج سال و هفت ماه و ۱۶ روز حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد.
بر اساس حکم صادره توسط شعبه دوم دادگاه انقلاب ساری که اخیرا به این شهروند ابلاغ شده است، خانم گلی از بابت اتهام «فعالیت آموزشی یا تبلیغی انحرافی مغایر یا مخل به شرع مقدس اسلام» (موضوع ماده ۵۰۰ مکرر قانون مجازات اسلامی) به پنج سال حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی، و از بابت اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به هفت ماه و ۱۶ روز حبس محکوم گردیده است.
رومینا گلی در تاریخ ۱۹ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای امنیتی در منزل خود بازداشت شد. ماموران در جریان این بازداشت ضمن تفتیش منزل، شماری از وسایل دیجیتال شخصی و کتاب‌های مذهبی مرتبط با آیین بهائی را ضبط کردند.
وی پس از برگزاری جلسه بازپرسی در تاریخ ۲۰ اردیبهشت‌ماه در دادسرای ساری، مدتی بعد با تودیع وثیقه تا پایان مراحل دادرسی به صورت موقت از زندان آزاد شده بود.
صدور احکام سنگین حبس و محرومیت‌های گسترده اجتماعی علیه شهروندان بهائی در حالی ادامه دارد که دستگاه‌های امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی در ماه‌های اخیر موج تازه‌ای از سرکوب‌های سیستماتیک، شامل بازداشت‌های خودسرانه، یورش به منازل، تفتیش و مصادره اموال، و صدور احکام حبس و محرومیت از تحصیل و اشتغال را علیه جامعه بهایی در شهرهای مختلف کشور به اجرا گذاشته‌اند.
نهادهای حقوق بشری بارها این اقدامات را مصداق بارز تبعیض مذهبی و نقض آشکار حقوق بنیادین شهروندی خوانده‌اند.
#رومینا_گلی #داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤬9😱2😡1
Forwarded from گفت‌وشنود
در برابر شست‌وشوی مغزی در مدارس چه می‌توان کرد؟
سیستم آموزشی نظام اسلامی ساخته شده تا فرزندان را از همان کودکی در قالب اعتقادی خاصی فرم دهد.
بخش بزرگی از این قالب اعتقادی، دشمنی و دگرستیزی است. در این سیستم چیزهایی مانند نفرت و کینه یا انتقام‌جویی از مهم‌ترین ارزش‌ها محسوب می‌شوند. انسان مطلوب از نگر این سیستم فردی همواره خشمگین و عبوس است که آرزو و شعار مرگ و نابودی برای دیگران را آموخته است. کتاب‌های درسی، مراسم صبحگاهی، شعارهای روی دیوارها، و بعضی معلمین گزینش‌شده، همه در خدمت این هدف‌اند. در مقابل جایگاه اندیشه مستقل، هنر و موسیقی، دگرپذیری و همزیستی مسالمت‌آمیز، و پرورش شخصیت سالم در مدارس ایران خالی است.
اما این پایان کار نیست. خانه می‌تواند پادزهر تلقین‌های اعتقادی و مذهبی در مدرسه باشد. پدر و مادر می‌توانند با گفتگو، پرسشگری و معرفی روایت‌های گوناگون، ذهن کودک را از یک‌صدایی رسمی بیرون بکشند. کودک می‌تواند بیاموزد که انسان‌ها می‌توانند راه زندگی خود را بر اساس اصول عقلی و اخلاقی که خود برگزیده‌اند انتخاب کنند.
راه دیگر، شبکه‌های غیررسمی یادگیری است: کتاب، فیلم، موسیقی و فضای مجازی. حتی شکل‌های تازه‌ای از آموزش خانگی خصوصی یا جمعی میان دوستان و خانواده‌ها می‌تواند امکان یادگیری سالم‌تر را فراهم کند، جایی که کودکان در فضایی امن با ارزش‌های همزیستی و آزاداندیشی آشنا شوند.
خانه و جمع‌های دوستانه می‌توانند جایی باشند که کودک با روایت‌های گوناگون آشنا شود و بیاموزد که ارزش او یادیگران به عنوان یک انسان به عقائد دینی‌شان گره نخورده است، بلکه هر انسانی، از جمله او دارای ارزش ذاتی و است و حق دارد در امنیت و خوشبختی زندگی کند. وقتی او از کودکی تجربه گفت‌وگو میان ایده‌ها را داشته باشد، به جای تعصب، به همزیستی و مدارا خو می‌گیرد.
فرقه‌ها می‌کوشند ذهن کودک را در یک صدا محصور کنند. راه چاره این است: گشودن پنجره‌ها به صداهای دیگر، و پرورش نسلی که از تفاوت نهراسد، بلکه آن را فرصتی برای شناخت و بهزیستی بداند.
#دگماتیسم #آموزش_ایدئولوژیک #آزاد_اندیشی #تفکر_انتقادی #گفتگو_توانا
@Dualogue1402
سیستم آموزشی نظام اسلامی ساخته شده تا فرزندان را از همان کودکی در قالب اعتقادی خاصی فرم دهد.
بخش بزرگی از این قالب اعتقادی، دشمنی و دگرستیزی است. در این سیستم چیزهایی مانند نفرت و کینه یا انتقام‌جویی از مهم‌ترین ارزش‌ها محسوب می‌شوند. انسان مطلوب از نگر این سیستم فردی همواره خشمگین و عبوس است که آرزو و شعار مرگ و نابودی برای دیگران را آموخته است. کتاب‌های درسی، مراسم صبحگاهی، شعارهای روی دیوارها، و بعضی معلمین گزینش‌شده، همه در خدمت این هدف‌اند. در مقابل جایگاه اندیشه مستقل، هنر و موسیقی، دگرپذیری و همزیستی مسالمت‌آمیز، و پرورش شخصیت سالم در مدارس ایران خالی است.
اما این پایان کار نیست. خانه می‌تواند پادزهر تلقین‌های اعتقادی و مذهبی در مدرسه باشد. پدر و مادر می‌توانند با گفتگو، پرسشگری و معرفی روایت‌های گوناگون، ذهن کودک را از یک‌صدایی رسمی بیرون بکشند. کودک می‌تواند بیاموزد که انسان‌ها می‌توانند راه زندگی خود را بر اساس اصول عقلی و اخلاقی که خود برگزیده‌اند انتخاب کنند.
راه دیگر، شبکه‌های غیررسمی یادگیری است: کتاب، فیلم، موسیقی و فضای مجازی. حتی شکل‌های تازه‌ای از آموزش خانگی خصوصی یا جمعی میان دوستان و خانواده‌ها می‌تواند امکان یادگیری سالم‌تر را فراهم کند، جایی که کودکان در فضایی امن با ارزش‌های همزیستی و آزاداندیشی آشنا شوند.
خانه و جمع‌های دوستانه می‌توانند جایی باشند که کودک با روایت‌های گوناگون آشنا شود و بیاموزد که ارزش او یادیگران به عنوان یک انسان به عقائد دینی‌شان گره نخورده است، بلکه هر انسانی، از جمله او دارای ارزش ذاتی و است و حق دارد در امنیت و خوشبختی زندگی کند. وقتی او از کودکی تجربه گفت‌وگو میان ایده‌ها را داشته باشد، به جای تعصب، به همزیستی و مدارا خو می‌گیرد.
فرقه‌ها می‌کوشند ذهن کودک را در یک صدا محصور کنند. راه چاره این است: گشودن پنجره‌ها به صداهای دیگر، و پرورش نسلی که از تفاوت نهراسد، بلکه آن را فرصتی برای شناخت و بهزیستی بداند.
#دگماتیسم #آموزش_ایدئولوژیک #آزاد_اندیشی #تفکر_انتقادی #گفتگو_توانا
@Dualogue1402
👍7🏆3❤1
کنجکاوی، مهارتی که مدرسه به‌جای تقویت، خاموشش می‌کند
ژان پیاژه، روان‌شناس سوئیسی، در دهه ۱۹۳۰ با مشاهده مستقیم کودکان از جمله فرزندان خودش نشان داد کودکان از سنین پایین، نه دریافت‌کننده منفعل اطلاعات، بلکه «دانشمندان کوچک» هستند که فعالانه از طریق پرسش و آزمایش، مدلی از جهان اطراف خود می‌سازند. او این فرآیند را «ساخت‌گرایی» (Constructivism) نامید: دانش نه صرفا منتقل، بلکه توسط خود کودک، از طریق تعامل با محیط، ساخته می‌شود.
لو ویگوتسکی، روان‌شناس روسی، در «ذهن در جامعه» (که پس از مرگش، در دهه ۱۹۷۰ به انگلیسی ترجمه و منتشر شد) بر این نکته تاکید کرد که رشد شناختی کودک، تنها محصول اکتشاف فردی نیست، بلکه در تعامل کلامی با بزرگسالان به‌ویژه در پاسخ به پرسش‌های کودک شکل می‌گیرد. او مفهوم «منطقه تقریبی رشد» را مطرح کرد: فاصله میان آنچه کودک به‌تنهایی می‌تواند انجام دهد و آنچه با راهنمایی یک بزرگسال قادر به فهم آن است؛ فاصله‌ای که پرسش‌وپاسخ یکی از پرکاربردترین ابزارهای پرکردن آن است.
سوزان انگل، روان‌شناس رشد در کالج ویلیامز، در کتاب «ذهن کنجکاو» (۲۰۱۵) پژوهشی میدانی در کلاس‌های درس آمریکایی انجام داد و دریافت که به‌طور میانگین، فراوانی پرسیدن سوال‌های اکتشافی توسط کودکان از سنین پیش‌دبستانی تا کلاس پنجم، به‌طور محسوسی کاهش می‌یابد؛ یافته‌ای که او آن را نه افت طبیعی کنجکاوی، بلکه بازتاب ساختار کلاس‌های درسی دانست که در آن‌ها فرصت و پاداش برای پرسیدن، کمتر از پاداش برای پاسخ درست دادن است.
نمونه‌ای که این پویایی را نشان می‌دهد، پژوهش میدانی مایکل تومازلو و همکارانش در موسسه‌ی ماکس پلانک است؛ آن‌ها در مطالعات مقایسه‌ای میان کودکان انسان و شامپانزه‌های جوان نشان دادند تفاوت اصلی در توانایی یادگیری، نه در هوش خام، بلکه در میل کودک انسان به «پرسیدن از دیگری» و اشتراک‌گذاری کنجکاوی از طریق زبان است؛ ظرفیتی که تومازلو آن را یکی از عوامل تعیین‌کننده در تکامل شناختی گونه انسان می‌داند.
آنچه از کنار هم گذاشتن این پژوهش‌ها برمی‌آید، تصویری است از پرسیدن نه به‌عنوان مزاحمتی که باید تحمل شود، بلکه به‌عنوان موتور اصلی‌ای که رشد ذهن را، از کودکی تا بزرگسالی، به پیش می‌برد.
#پرسشگری #علوم_شناختی #آموزش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ژان پیاژه، روان‌شناس سوئیسی، در دهه ۱۹۳۰ با مشاهده مستقیم کودکان از جمله فرزندان خودش نشان داد کودکان از سنین پایین، نه دریافت‌کننده منفعل اطلاعات، بلکه «دانشمندان کوچک» هستند که فعالانه از طریق پرسش و آزمایش، مدلی از جهان اطراف خود می‌سازند. او این فرآیند را «ساخت‌گرایی» (Constructivism) نامید: دانش نه صرفا منتقل، بلکه توسط خود کودک، از طریق تعامل با محیط، ساخته می‌شود.
لو ویگوتسکی، روان‌شناس روسی، در «ذهن در جامعه» (که پس از مرگش، در دهه ۱۹۷۰ به انگلیسی ترجمه و منتشر شد) بر این نکته تاکید کرد که رشد شناختی کودک، تنها محصول اکتشاف فردی نیست، بلکه در تعامل کلامی با بزرگسالان به‌ویژه در پاسخ به پرسش‌های کودک شکل می‌گیرد. او مفهوم «منطقه تقریبی رشد» را مطرح کرد: فاصله میان آنچه کودک به‌تنهایی می‌تواند انجام دهد و آنچه با راهنمایی یک بزرگسال قادر به فهم آن است؛ فاصله‌ای که پرسش‌وپاسخ یکی از پرکاربردترین ابزارهای پرکردن آن است.
سوزان انگل، روان‌شناس رشد در کالج ویلیامز، در کتاب «ذهن کنجکاو» (۲۰۱۵) پژوهشی میدانی در کلاس‌های درس آمریکایی انجام داد و دریافت که به‌طور میانگین، فراوانی پرسیدن سوال‌های اکتشافی توسط کودکان از سنین پیش‌دبستانی تا کلاس پنجم، به‌طور محسوسی کاهش می‌یابد؛ یافته‌ای که او آن را نه افت طبیعی کنجکاوی، بلکه بازتاب ساختار کلاس‌های درسی دانست که در آن‌ها فرصت و پاداش برای پرسیدن، کمتر از پاداش برای پاسخ درست دادن است.
نمونه‌ای که این پویایی را نشان می‌دهد، پژوهش میدانی مایکل تومازلو و همکارانش در موسسه‌ی ماکس پلانک است؛ آن‌ها در مطالعات مقایسه‌ای میان کودکان انسان و شامپانزه‌های جوان نشان دادند تفاوت اصلی در توانایی یادگیری، نه در هوش خام، بلکه در میل کودک انسان به «پرسیدن از دیگری» و اشتراک‌گذاری کنجکاوی از طریق زبان است؛ ظرفیتی که تومازلو آن را یکی از عوامل تعیین‌کننده در تکامل شناختی گونه انسان می‌داند.
آنچه از کنار هم گذاشتن این پژوهش‌ها برمی‌آید، تصویری است از پرسیدن نه به‌عنوان مزاحمتی که باید تحمل شود، بلکه به‌عنوان موتور اصلی‌ای که رشد ذهن را، از کودکی تا بزرگسالی، به پیش می‌برد.
#پرسشگری #علوم_شناختی #آموزش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3❤2🏆2
۲ مهر، سالگرد اعدام محسن امیراصلانی
وقتی یک تفسیر دینی، حکم مرگ گرفت
محسن امیراصلانی در کلاس‌های خانگی قرآن، تفسیری شخصی از آیات ارائه می‌داد. یکی از حرف‌هایش این بود: ماجرای حضرت یونس و نهنگ را می‌توان نمادین دید، نه لزوما واقعه‌ای عینی. همین یک جمله، سرآغاز پرونده‌ای شد که قرار بود به قیمت جانش تمام شود.
نهادهای امنیتی این برداشت را «بدعت در دین» خواندند؛ اتهامی که در فقه سنتی، مرز باریکی با «ارتداد» دارد. برای حکومتی که تفسیر رسمی از متن مقدس را در انحصار خود می‌داند، هر خوانش مستقل، تهدیدی علیه اقتدار دینی-سیاسی محسوب می‌شود.
اتهام «توهین به پیامبر یونس» برای او پرونده‌ساز شد. در نظامی که سب النبی مجازات اعدام دارد، یک برداشت تفسیری از یک داستان قرآنی، به‌سادگی می‌تواند در قامت «اهانت به مقدسات» بازتعریف شود.
پرونده به دست قاضی ابوالقاسم صلواتی سپرده شد؛ نامی که در پرونده‌های عقیدتی و سیاسی، مترادف با صدور احکام سنگین است. آنچه با تفسیری متفاوت از یک متن آغاز شده بود، اکنون در مسیر اعدام قرار گرفته بود.
احکام اولیه او شامل حبس و شلاق بود، اما با پافشاری مقامات امنیتی و قضایی پرونده به سمت احکام سنگین‌تر سوق داده شد.
حکم اعدام او چندین بار در شعب مختلف دیوان عالی کشور نقض شد، اما در نهایت با دخالت رئیس وقت قوه قضائیه (طبق ماده ۱۸ قانون مجازات وقت) و ارجاع پرونده به شعبه ۱۳ دیوان عالی کشور، حکم اعدام به تایید نهایی رسید.
۲ مهر ۱۳۹۳، محسن در زندان رجایی‌شهر اعدام شد. به‌خاطر یک برداشت متفاوت از یک متن دینی. پرونده او هنوز نمادی است از مرزی که در جمهوری اسلامی میان «عقیده» و «جرم» ترسیم می‌شود.
#محسن_امیراصلانی #بدعت_در_دین #سب_النبی #توهین_به_مقدسات #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی یک تفسیر دینی، حکم مرگ گرفت
محسن امیراصلانی در کلاس‌های خانگی قرآن، تفسیری شخصی از آیات ارائه می‌داد. یکی از حرف‌هایش این بود: ماجرای حضرت یونس و نهنگ را می‌توان نمادین دید، نه لزوما واقعه‌ای عینی. همین یک جمله، سرآغاز پرونده‌ای شد که قرار بود به قیمت جانش تمام شود.
نهادهای امنیتی این برداشت را «بدعت در دین» خواندند؛ اتهامی که در فقه سنتی، مرز باریکی با «ارتداد» دارد. برای حکومتی که تفسیر رسمی از متن مقدس را در انحصار خود می‌داند، هر خوانش مستقل، تهدیدی علیه اقتدار دینی-سیاسی محسوب می‌شود.
اتهام «توهین به پیامبر یونس» برای او پرونده‌ساز شد. در نظامی که سب النبی مجازات اعدام دارد، یک برداشت تفسیری از یک داستان قرآنی، به‌سادگی می‌تواند در قامت «اهانت به مقدسات» بازتعریف شود.
پرونده به دست قاضی ابوالقاسم صلواتی سپرده شد؛ نامی که در پرونده‌های عقیدتی و سیاسی، مترادف با صدور احکام سنگین است. آنچه با تفسیری متفاوت از یک متن آغاز شده بود، اکنون در مسیر اعدام قرار گرفته بود.
احکام اولیه او شامل حبس و شلاق بود، اما با پافشاری مقامات امنیتی و قضایی پرونده به سمت احکام سنگین‌تر سوق داده شد.
حکم اعدام او چندین بار در شعب مختلف دیوان عالی کشور نقض شد، اما در نهایت با دخالت رئیس وقت قوه قضائیه (طبق ماده ۱۸ قانون مجازات وقت) و ارجاع پرونده به شعبه ۱۳ دیوان عالی کشور، حکم اعدام به تایید نهایی رسید.
۲ مهر ۱۳۹۳، محسن در زندان رجایی‌شهر اعدام شد. به‌خاطر یک برداشت متفاوت از یک متن دینی. پرونده او هنوز نمادی است از مرزی که در جمهوری اسلامی میان «عقیده» و «جرم» ترسیم می‌شود.
#محسن_امیراصلانی #بدعت_در_دین #سب_النبی #توهین_به_مقدسات #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😢7👏3
ویلیام جیمز و «گونه‌های تجربه دینی»
نگاهی به ایمان از دریچه روان و ضمیر انسان
فیلسوفی آمریکایی می‌پرسد: دین در درون انسان چه می‌کند؟
نه چه قانونی وضع می‌کند، نه چه نهادی می‌سازد؛ بلکه چطور یک انسان شکسته و ناامید، ناگهان به آرامش می‌رسد؟ کتاب ویلیام جیمز نگاهی متفاوت به دین ارائه می‌دهد؛ نگاهی که می‌تواند برای جامعه‌ای مثل ایران، که دین اغلب از مسیر حکومت و اجبار تجربه شده، معنایی تازه داشته باشد.
▪️«گونه‌های تجربه دینی»؛ نگاهی تازه به ایمان
«گونه‌های تجربه دینی»، اثر کلاسیک ویلیام جیمز، بر پایه سخنرانی‌های گیفورد در ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲ شکل گرفت. جیمز کمتر به نهاد دین، فقه یا الهیات رسمی می‌پردازد و بیشتر به تجربه شخصی افراد از ایمان، دعا، عرفان و دگرگونی روحی توجه می‌کند. او دین را فراتر از مجموعه‌ای از قوانین و مراسم رسمی می‌بیند.
▪️دین شخصی در برابر دین نهادی
جیمز میان «دین شخصی» و «دین نهادی» تفاوت می‌گذارد و به انسان‌هایی علاقه دارد که تجربه‌ای مستقیم از معنا، رنج یا نجات داشته‌اند. اگر تجربه دینی امری درونی است، حکومت حق ندارد آن را معیار شهروندی یا وفاداری قرار دهد. نتیجه اخلاقی این نگاه: ایمان اجباری، تجربه دینی واقعی تولید نمی‌کند؛ فقط اطاعت ظاهری یا رنج روانی می‌سازد.
▪️نقدهایی بر جیمز
منتقدان می‌گویند جیمز دین را بیش از حد فردی می‌کند و نقش جامعه و قدرت را کمتر می‌بیند؛ در ایران دین با قانون، دولت و رسانه نیز گره خورده است. نقد دیگر این است که او تجربه‌های شدید را بیش از حد مرکز دین قرار می‌دهد، در حالی که برای بسیاری، دین بیشتر در زندگی روزمره و آیین‌ها حضور دارد.
▪️درسی برای ایران امروز
نقطه قوت جیمز این است که به‌جای داوری شتاب‌زده گوش می‌دهد؛ نه تجربه‌های دینی را به خرافه تقلیل می‌دهد، نه بی‌چون‌وچرا اثباتشان می‌کند. این میانه‌روی برای گفت‌وگوی ایرانی ارزشمند است. مهم‌ترین درس کتاب برای ایران امروز این است: هیچ حکومت یا روحانی نمی‌تواند مالک تجربه درونی انسان‌ها باشد؛ دین وقتی انسانی‌تر می‌شود که با آزادی وجدان همراه باشد.
متن کامل این یادداشت را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید
ویلیام جیمز و «گونه‌های تجربه دینی»
نگاهی به ایمان از دریچه روان و ضمیر انسان
https://dialog.tavaana.org/william-james-2/
#ویلیام_جیمز #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نگاهی به ایمان از دریچه روان و ضمیر انسان
فیلسوفی آمریکایی می‌پرسد: دین در درون انسان چه می‌کند؟
نه چه قانونی وضع می‌کند، نه چه نهادی می‌سازد؛ بلکه چطور یک انسان شکسته و ناامید، ناگهان به آرامش می‌رسد؟ کتاب ویلیام جیمز نگاهی متفاوت به دین ارائه می‌دهد؛ نگاهی که می‌تواند برای جامعه‌ای مثل ایران، که دین اغلب از مسیر حکومت و اجبار تجربه شده، معنایی تازه داشته باشد.
▪️«گونه‌های تجربه دینی»؛ نگاهی تازه به ایمان
«گونه‌های تجربه دینی»، اثر کلاسیک ویلیام جیمز، بر پایه سخنرانی‌های گیفورد در ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲ شکل گرفت. جیمز کمتر به نهاد دین، فقه یا الهیات رسمی می‌پردازد و بیشتر به تجربه شخصی افراد از ایمان، دعا، عرفان و دگرگونی روحی توجه می‌کند. او دین را فراتر از مجموعه‌ای از قوانین و مراسم رسمی می‌بیند.
▪️دین شخصی در برابر دین نهادی
جیمز میان «دین شخصی» و «دین نهادی» تفاوت می‌گذارد و به انسان‌هایی علاقه دارد که تجربه‌ای مستقیم از معنا، رنج یا نجات داشته‌اند. اگر تجربه دینی امری درونی است، حکومت حق ندارد آن را معیار شهروندی یا وفاداری قرار دهد. نتیجه اخلاقی این نگاه: ایمان اجباری، تجربه دینی واقعی تولید نمی‌کند؛ فقط اطاعت ظاهری یا رنج روانی می‌سازد.
▪️نقدهایی بر جیمز
منتقدان می‌گویند جیمز دین را بیش از حد فردی می‌کند و نقش جامعه و قدرت را کمتر می‌بیند؛ در ایران دین با قانون، دولت و رسانه نیز گره خورده است. نقد دیگر این است که او تجربه‌های شدید را بیش از حد مرکز دین قرار می‌دهد، در حالی که برای بسیاری، دین بیشتر در زندگی روزمره و آیین‌ها حضور دارد.
▪️درسی برای ایران امروز
نقطه قوت جیمز این است که به‌جای داوری شتاب‌زده گوش می‌دهد؛ نه تجربه‌های دینی را به خرافه تقلیل می‌دهد، نه بی‌چون‌وچرا اثباتشان می‌کند. این میانه‌روی برای گفت‌وگوی ایرانی ارزشمند است. مهم‌ترین درس کتاب برای ایران امروز این است: هیچ حکومت یا روحانی نمی‌تواند مالک تجربه درونی انسان‌ها باشد؛ دین وقتی انسانی‌تر می‌شود که با آزادی وجدان همراه باشد.
متن کامل این یادداشت را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید
ویلیام جیمز و «گونه‌های تجربه دینی»
نگاهی به ایمان از دریچه روان و ضمیر انسان
https://dialog.tavaana.org/william-james-2/
#ویلیام_جیمز #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4👍3
شیدا بازیار،نویسنده ایرانی-آلمانی، برنده جایزه ادبی «ویلهلم رابه» سال ۲۰۲۶ شد
شیدا بازیار، نویسنده ایرانی-آلمانی، برای نگارش رمان تازه خود با عنوان «شکاف‌ها» (Die Lücken)، موفق به کسب جایزه معتبر ادبی «ویلهلم رابه» در سال ۲۰۲۶ شد.
این جایزه که ارزشی معادل ۳۰ هزار یورو دارد، به‌طور مشترک از سوی شبکه رادیویی سراسری آلمان (دویچلندفونک) و شهر براونشوایگ اهدا می‌شود.
هیئت داوران این دوره، رمان «شکاف‌ها» را تصویری گسترده و تأثیرگذار از تاریخ آلمان در قرن بیستم توصیف کرد. داستان این اثر در یک شهرک خیالی به نام «هایمسباخ» در منطقه هونزروک روایت می‌شود و به واکاوی موضوعاتی چون جنایات هولوکاست، عادی‌سازی تدریجی یهودستیزی، و نحوه مواجهه فردی و جمعی با گذشته سیاسی می‌پردازد. داوران از این اثر به عنوان یکی از حساس‌ترین و بحث‌برانگیزترین رمان‌های زمانه یاد کردند.
شیدا بازیار متولد ۱۹۸۸ در شهر هرمس‌کایل آلمان و فرزند پناهندگان سیاسی است. او پیش‌تر با رمان‌های موفق «شب‌ها در تهران آرام است» (۲۰۱۶) و «سه رفیق زن» (۲۰۲۱) به شهرت رسیده بود.
مراسم رسمی اهدای جایزه ویلهلم رابه ۲۰۲۶ قرار است در تاریخ ۷ نوامبر در تئاتر دولتی براونشوایگ برگزار شود.
#شیدا_بازیار #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
شیدا بازیار، نویسنده ایرانی-آلمانی، برای نگارش رمان تازه خود با عنوان «شکاف‌ها» (Die Lücken)، موفق به کسب جایزه معتبر ادبی «ویلهلم رابه» در سال ۲۰۲۶ شد.
این جایزه که ارزشی معادل ۳۰ هزار یورو دارد، به‌طور مشترک از سوی شبکه رادیویی سراسری آلمان (دویچلندفونک) و شهر براونشوایگ اهدا می‌شود.
هیئت داوران این دوره، رمان «شکاف‌ها» را تصویری گسترده و تأثیرگذار از تاریخ آلمان در قرن بیستم توصیف کرد. داستان این اثر در یک شهرک خیالی به نام «هایمسباخ» در منطقه هونزروک روایت می‌شود و به واکاوی موضوعاتی چون جنایات هولوکاست، عادی‌سازی تدریجی یهودستیزی، و نحوه مواجهه فردی و جمعی با گذشته سیاسی می‌پردازد. داوران از این اثر به عنوان یکی از حساس‌ترین و بحث‌برانگیزترین رمان‌های زمانه یاد کردند.
شیدا بازیار متولد ۱۹۸۸ در شهر هرمس‌کایل آلمان و فرزند پناهندگان سیاسی است. او پیش‌تر با رمان‌های موفق «شب‌ها در تهران آرام است» (۲۰۱۶) و «سه رفیق زن» (۲۰۲۱) به شهرت رسیده بود.
مراسم رسمی اهدای جایزه ویلهلم رابه ۲۰۲۶ قرار است در تاریخ ۷ نوامبر در تئاتر دولتی براونشوایگ برگزار شود.
#شیدا_بازیار #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤🔥3❤1
اثر چشمان ناظر
وقتی مغز شما گمان می‌کند کسی تماشا می‌کند
در یک آشپزخانه مشترک در دانشگاه، محققان بالای صندوق پرداخت وجه چای، به‌جای عکس گل، تصویر یک جفت چشم نصب کردند. هیچ توضیحی هم ندادند. نتیجه؟ افراد تقریبا سه برابر بیشتر از قبل، پول چای‌شان را پرداخت کردند. هیچ‌کس آن‌ها را تماشا نمی‌کرد؛ فقط یک تصویر بود. اما مغزشان چیز دیگری می‌گفت.
🔹 نظریه «چشمان ناظر» چیست؟ Watching Eyes Effect (اثر چشمان ناظر) پدیده‌ای شناختی است که نشان می‌دهد حتی نشانه‌های نمادین و غیرواقعی از «حضور یک ناظر» کافی‌اند تا رفتار اخلاقی و همکاری‌جویانه انسان افزایش یابد؛ بدون هیچ تهدید یا پاداش واقعی.
🔹 ارتباط با مجازات فراطبیعی
در علوم شناختی دین، این یافته با مفهوم Supernatural Punishment (مجازات فراطبیعی) گره خورده است: باور به اینکه یک موجود نامرئی، ناظر بر اعمال پنهانی ماست و ممکن است تخلف را مجازات کند. این باور، برخلاف قانون انسانی، هیچ‌گاه خاموش نمی‌شود؛ چون خدا یا روح، شب و روز، در خلوت و در جمع، «حاضر» تصور می‌شود.
🔹 شاهد پژوهشی
پژوهشگرانی مانند آرا نورنزایان و ازگین بنجامین پرسل، در مطالعات میدانی بین‌فرهنگی نشان دادند در جوامعی که مردم باور دارند خدایانشان از تقلب و دروغ آگاه‌اند و آن را مجازات می‌کنند، میزان صداقت در بازی‌های اقتصادی واقعی (مثل تقسیم عادلانه‌ی پول با غریبه‌ها) به‌طور محسوسی بالاتر است.
🔹 مثال ملموس
همان حسی که در یک قبرستان شبانه یا کنار یک زیارتگاه قدیمی تجربه می‌کنید و ناخودآگاه مراقب رفتارتان می‌شوید، دقیقا همین سازوکار است: احساس اینکه «چیزی» می‌بیند، حتی وقتی هیچ انسانی حاضر نیست.
📌 نکته‌ی پایانی:
شاید تمدن‌های بزرگ، نه با دوربین یا پلیس، بلکه با ساختن یک «چشم نامرئی» در ذهن مردمشان، توانستند غریبه‌ها را به هم پیوند بزنند و اعتماد را در مقیاسی فراتر از قبیله گسترش دهند.
#علوم_شناختی_دین #علوم_شناختی #اثر_چشم_ناظر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی مغز شما گمان می‌کند کسی تماشا می‌کند
در یک آشپزخانه مشترک در دانشگاه، محققان بالای صندوق پرداخت وجه چای، به‌جای عکس گل، تصویر یک جفت چشم نصب کردند. هیچ توضیحی هم ندادند. نتیجه؟ افراد تقریبا سه برابر بیشتر از قبل، پول چای‌شان را پرداخت کردند. هیچ‌کس آن‌ها را تماشا نمی‌کرد؛ فقط یک تصویر بود. اما مغزشان چیز دیگری می‌گفت.
🔹 نظریه «چشمان ناظر» چیست؟ Watching Eyes Effect (اثر چشمان ناظر) پدیده‌ای شناختی است که نشان می‌دهد حتی نشانه‌های نمادین و غیرواقعی از «حضور یک ناظر» کافی‌اند تا رفتار اخلاقی و همکاری‌جویانه انسان افزایش یابد؛ بدون هیچ تهدید یا پاداش واقعی.
🔹 ارتباط با مجازات فراطبیعی
در علوم شناختی دین، این یافته با مفهوم Supernatural Punishment (مجازات فراطبیعی) گره خورده است: باور به اینکه یک موجود نامرئی، ناظر بر اعمال پنهانی ماست و ممکن است تخلف را مجازات کند. این باور، برخلاف قانون انسانی، هیچ‌گاه خاموش نمی‌شود؛ چون خدا یا روح، شب و روز، در خلوت و در جمع، «حاضر» تصور می‌شود.
🔹 شاهد پژوهشی
پژوهشگرانی مانند آرا نورنزایان و ازگین بنجامین پرسل، در مطالعات میدانی بین‌فرهنگی نشان دادند در جوامعی که مردم باور دارند خدایانشان از تقلب و دروغ آگاه‌اند و آن را مجازات می‌کنند، میزان صداقت در بازی‌های اقتصادی واقعی (مثل تقسیم عادلانه‌ی پول با غریبه‌ها) به‌طور محسوسی بالاتر است.
🔹 مثال ملموس
همان حسی که در یک قبرستان شبانه یا کنار یک زیارتگاه قدیمی تجربه می‌کنید و ناخودآگاه مراقب رفتارتان می‌شوید، دقیقا همین سازوکار است: احساس اینکه «چیزی» می‌بیند، حتی وقتی هیچ انسانی حاضر نیست.
📌 نکته‌ی پایانی:
شاید تمدن‌های بزرگ، نه با دوربین یا پلیس، بلکه با ساختن یک «چشم نامرئی» در ذهن مردمشان، توانستند غریبه‌ها را به هم پیوند بزنند و اعتماد را در مقیاسی فراتر از قبیله گسترش دهند.
#علوم_شناختی_دین #علوم_شناختی #اثر_چشم_ناظر #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌4😁1
Forwarded from گفت‌وشنود
امانوئل لویناس
چرا اخلاق پذیرش مقدم بر سیاست است؟
امانوئل لویناس (۱۹۰۶–۱۹۹۵)، فیلسوف فرانسوی لیتوانیایی‌تبار، یکی از متفکران در حوزه اخلاق و پدیدارشناسی است. او که بازمانده‌ی هولوکاست بود، فلسفه خود را بر پایه این پرسش بنا کرد که «چگونه پس از فاجعه بشری، می‌توان به اخلاق اندیشید؟».
لویناس برخلاف فیلسوفان پیشین که سوژه و «خود» را محور هستی می‌دانستند، معتقد است که پیش از هر اندیشه یا عقلانیتی، ما در برابر «دیگری» مسئولیم.
نظریه چهره؛
پذیرش به مثابه یک وظیفه اخلاقی
از دیدگاه لویناس، پذیرش و رواداری نه یک انتخاب آزادانه یا مصلحت سیاسی، بلکه یک «اجبار اخلاقی» است که از لحظه‌ی دیدار با دیگری آغاز می‌شود.
۱. مواجهه با چهره (The Face):
لویناس معتقد است وقتی با چهره‌ی دیگری روبرو می‌شویم، گویی با یک فرمان الهی یا اخلاقی مواجه می‌شویم. چهره دیگری به ما می‌گوید: «تو نباید مرا بکشی» و «تو مسئول منی». این مواجهه، من خودخواه را از مرکزیت خارج می‌کند و به من یادآوری می‌کند که هستی من در گرو حضور دیگری است.
۲. اخلاق پیش از سیاست:
برای لویناس، پذیرش دیگری مقدم بر هر قرارداد اجتماعی یا قانون سیاسی است. رواداری در نگاه او، تحمل تفاوت‌ها نیست، بلکه «پذیرشِ تقدس دیگری» است. او معتقد است ما باید در برابر «بی‌نهایتِ» وجود دیگری، کرنش کنیم و بپذیریم که هرگز نمی‌توانیم او را به طور کامل بشناسیم یا به زیرمجموعه هویت خود درآوریم.
۳. مسئولیت برای دیگری:
پذیرش از نظر لویناس یعنی «جانشینِ دیگری بودن». او رواداری را به معنای مسئولیت‌پذیری بی‌قید و شرط می‌داند. در حالی که دیگران بر «حقوق من» تاکید دارند، لویناس بر «تکلیف من در برابر دیگری» پافشاری می‌کند. جامعه روادار در نگاه او، جامعه‌ای است که در آن «خود» همواره نگران رنج و نیازهای «دیگری» است.
پذیرش در اندیشه لویناس، یک پذیرش «رادیکال» و «نامتقارن» است؛ یعنی من موظفم دیگری را بپذیرم، حتی اگر او در پاسخ، چنین وظیفه‌ای نسبت به من نداشته باشد. این اخلاق بخشش و گشودگی است که مانع از خشونت می‌شود. از نظر لویناس، اگر ما بتوانیم چهره انسانی دیگری را فارغ از ملیت، مذهب یا جایگاه اجتماعی‌اش ببینیم، دیگر رواداری یک انتخاب نخواهد بود، بلکه حقیقتی است که در سرشت انسانی ما نهفته است.
#اخلاق #پذیرش #رواداری #امانوئل_لویناس #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا اخلاق پذیرش مقدم بر سیاست است؟
امانوئل لویناس (۱۹۰۶–۱۹۹۵)، فیلسوف فرانسوی لیتوانیایی‌تبار، یکی از متفکران در حوزه اخلاق و پدیدارشناسی است. او که بازمانده‌ی هولوکاست بود، فلسفه خود را بر پایه این پرسش بنا کرد که «چگونه پس از فاجعه بشری، می‌توان به اخلاق اندیشید؟».
لویناس برخلاف فیلسوفان پیشین که سوژه و «خود» را محور هستی می‌دانستند، معتقد است که پیش از هر اندیشه یا عقلانیتی، ما در برابر «دیگری» مسئولیم.
نظریه چهره؛
پذیرش به مثابه یک وظیفه اخلاقی
از دیدگاه لویناس، پذیرش و رواداری نه یک انتخاب آزادانه یا مصلحت سیاسی، بلکه یک «اجبار اخلاقی» است که از لحظه‌ی دیدار با دیگری آغاز می‌شود.
۱. مواجهه با چهره (The Face):
لویناس معتقد است وقتی با چهره‌ی دیگری روبرو می‌شویم، گویی با یک فرمان الهی یا اخلاقی مواجه می‌شویم. چهره دیگری به ما می‌گوید: «تو نباید مرا بکشی» و «تو مسئول منی». این مواجهه، من خودخواه را از مرکزیت خارج می‌کند و به من یادآوری می‌کند که هستی من در گرو حضور دیگری است.
۲. اخلاق پیش از سیاست:
برای لویناس، پذیرش دیگری مقدم بر هر قرارداد اجتماعی یا قانون سیاسی است. رواداری در نگاه او، تحمل تفاوت‌ها نیست، بلکه «پذیرشِ تقدس دیگری» است. او معتقد است ما باید در برابر «بی‌نهایتِ» وجود دیگری، کرنش کنیم و بپذیریم که هرگز نمی‌توانیم او را به طور کامل بشناسیم یا به زیرمجموعه هویت خود درآوریم.
۳. مسئولیت برای دیگری:
پذیرش از نظر لویناس یعنی «جانشینِ دیگری بودن». او رواداری را به معنای مسئولیت‌پذیری بی‌قید و شرط می‌داند. در حالی که دیگران بر «حقوق من» تاکید دارند، لویناس بر «تکلیف من در برابر دیگری» پافشاری می‌کند. جامعه روادار در نگاه او، جامعه‌ای است که در آن «خود» همواره نگران رنج و نیازهای «دیگری» است.
پذیرش در اندیشه لویناس، یک پذیرش «رادیکال» و «نامتقارن» است؛ یعنی من موظفم دیگری را بپذیرم، حتی اگر او در پاسخ، چنین وظیفه‌ای نسبت به من نداشته باشد. این اخلاق بخشش و گشودگی است که مانع از خشونت می‌شود. از نظر لویناس، اگر ما بتوانیم چهره انسانی دیگری را فارغ از ملیت، مذهب یا جایگاه اجتماعی‌اش ببینیم، دیگر رواداری یک انتخاب نخواهد بود، بلکه حقیقتی است که در سرشت انسانی ما نهفته است.
#اخلاق #پذیرش #رواداری #امانوئل_لویناس #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3🕊1