Diazepam
من می اندیشم،پس هستم #دکارت #دکارت_تا_کانت #فلسفه Schindler @Diiaazepam
از دکارت تا کانت ...
دکارت (1) : گام های ابتدایی
رنه دکارت در31 مارس سال 1596 (روز یکشنبه ،11 فروردین 975 ه.ش) در ابتدای سده هفدهم ، چهار سال قبل از سوزانده شدن جوردانو برونو در ایالت "تورن" فرانسه متولد شد و در 11 فوریه 1650 (روز جمعه ، 23 بهمن 1028 ه.ش) در 54 سالگی در شهر استکهلم سوئد چشم از جهان فروبست (1)
کتاب "تاملاتی در فلسفه اولی" او در سال 1647 نوشته شد که در 1665 دستگاه تفتیش عقاید مسیحیت خواندن ان کتاب را ممنوع اعلام کرد
فلسفه ی دکارت:
دکارت معتقد بود که متفکران بزرگی رو به فلسفه اورده اند که هیچ کدام نتوانسته چیزی را ثابت کنند که محل منازعه نباشد ، ولی ریاضیات شاخه ای است که در ان متخصصینش توانسته اند در پیدایی عللی که بدیهی و معلوم اند موفق شوند ، پس او تصمیم می گیرد که ببیند می توان در فلسفه هم به قطعیت رسید یا خیر ؟ ایا فلسفه هم می تواند مانند ریاضیات داده هایی یقینی به ما بدهد ؟
از نظر دکارت ریاضیات از دو روش به ما داده های یقینی می دهد
1. شهود : منظور او از شهود ، داده هایی است که برای ما یقینی و بدیهی هستند مثل گزاره ی "کوتاه ترین فاصله میان دو نقطه خط مستقیم است"
2.قیاس : منظور او از قیاس روش استدلال منطقی و نظام مند از این اصول موضوعه و بدیهیات است
دکارت در پی ان بود که فلسفه را هم مانند ریاضیات به گزاره های یقینی برساند و برای این کار روش شک گرایی معروف خود را اغاز می کند ، شک دکارت یک شک روانشناختی نیست بلکه یک "شک دستوری" یا "روش شناختی" است ، شکی که فرد شک کننده می خواهد همه چیز را مورد شک قرار دهد تا با یک امر یقینی که در ان نمی توان شک کرد ، کار را اغاز کند
در این مرحله دکارت می گوید امر یقینی باید چیزی باشد که در واقع از سه فیلتر رد شود:
1.ان امر ، به گونه ای باشد که جای کوچکترین شکی باقی نگذارد .
2.قطعیت ان باید به خود وابسته باشد نه امر دیگری.
3.باید طوری باشد که وجود داشته باشد تا بتوان وجود های دیگر را هم از ان استتنتاج کرد.
پ.ن :
(1) زندگی دکارت ، هم زمان با فرمانروایی شاه عباس اول (۹۶۶ – ۱۰۰۷ ه.ش) و شاه صفی ( ۱۰۰۷ – ۱۰۲۱ ه.ش) و شاه عباس دوم (۱۰۲۱ – ۱۰۴۵ ه.ش) در ایران است ، تاریخ ها را به هجری شمسی برگردانده ام تا ماندگاری ان در ذهن بیشتر شود
#اهورا
#دکارت_تا_کانت
#فلسفه
Schindler @Diiaazepam
دکارت (1) : گام های ابتدایی
رنه دکارت در31 مارس سال 1596 (روز یکشنبه ،11 فروردین 975 ه.ش) در ابتدای سده هفدهم ، چهار سال قبل از سوزانده شدن جوردانو برونو در ایالت "تورن" فرانسه متولد شد و در 11 فوریه 1650 (روز جمعه ، 23 بهمن 1028 ه.ش) در 54 سالگی در شهر استکهلم سوئد چشم از جهان فروبست (1)
کتاب "تاملاتی در فلسفه اولی" او در سال 1647 نوشته شد که در 1665 دستگاه تفتیش عقاید مسیحیت خواندن ان کتاب را ممنوع اعلام کرد
فلسفه ی دکارت:
دکارت معتقد بود که متفکران بزرگی رو به فلسفه اورده اند که هیچ کدام نتوانسته چیزی را ثابت کنند که محل منازعه نباشد ، ولی ریاضیات شاخه ای است که در ان متخصصینش توانسته اند در پیدایی عللی که بدیهی و معلوم اند موفق شوند ، پس او تصمیم می گیرد که ببیند می توان در فلسفه هم به قطعیت رسید یا خیر ؟ ایا فلسفه هم می تواند مانند ریاضیات داده هایی یقینی به ما بدهد ؟
از نظر دکارت ریاضیات از دو روش به ما داده های یقینی می دهد
1. شهود : منظور او از شهود ، داده هایی است که برای ما یقینی و بدیهی هستند مثل گزاره ی "کوتاه ترین فاصله میان دو نقطه خط مستقیم است"
2.قیاس : منظور او از قیاس روش استدلال منطقی و نظام مند از این اصول موضوعه و بدیهیات است
دکارت در پی ان بود که فلسفه را هم مانند ریاضیات به گزاره های یقینی برساند و برای این کار روش شک گرایی معروف خود را اغاز می کند ، شک دکارت یک شک روانشناختی نیست بلکه یک "شک دستوری" یا "روش شناختی" است ، شکی که فرد شک کننده می خواهد همه چیز را مورد شک قرار دهد تا با یک امر یقینی که در ان نمی توان شک کرد ، کار را اغاز کند
در این مرحله دکارت می گوید امر یقینی باید چیزی باشد که در واقع از سه فیلتر رد شود:
1.ان امر ، به گونه ای باشد که جای کوچکترین شکی باقی نگذارد .
2.قطعیت ان باید به خود وابسته باشد نه امر دیگری.
3.باید طوری باشد که وجود داشته باشد تا بتوان وجود های دیگر را هم از ان استتنتاج کرد.
پ.ن :
(1) زندگی دکارت ، هم زمان با فرمانروایی شاه عباس اول (۹۶۶ – ۱۰۰۷ ه.ش) و شاه صفی ( ۱۰۰۷ – ۱۰۲۱ ه.ش) و شاه عباس دوم (۱۰۲۱ – ۱۰۴۵ ه.ش) در ایران است ، تاریخ ها را به هجری شمسی برگردانده ام تا ماندگاری ان در ذهن بیشتر شود
#اهورا
#دکارت_تا_کانت
#فلسفه
Schindler @Diiaazepam
از دکارت تا کانت ...
دکارت (2) : شک دکارتی
شک دکارتی:
دکارت ابتدا داده هایی که با حواس پنجگانه دریافت می شوند را مورد پرسش قرار می دهد
ایا می توان به انها شک کرد ؟ دکارت می گوید این ادراکات اسانترین راه برای ساختن باورها هستند ولی اغلب فریبنده اند ، مثال معروفش هم چوبی که در اب شکسته به نظر می رسد ولی در واقعیت این طور نیست (دکارت مثال های دیگر هم میزند) ، او حتی اصرار می کند که این شک به حواس را هر جور که هست منتفی کند مثلا می گوید ایا من اینجا ننشسته ام و لباسی در تن ندارم ؟ آیا این دست ها و این بدن مال من نسیتند؟
و خودش اینگونه پاسخ می دهد که ولی ایا من در خواب هم ندیدم که اینجا نشسته ام ؟ فرد اطمینان دارد که انچه در خواب می بیند باطل است پس از کجا اطمینان کنم که معلومات در بیداری هم مانند خواب ، یک سری رویاهای فریبنده نیستند ؟
در ادامه دکارت می گوید ایا می توان به جهان هستی هم شک کرد ؟ بله زیرا ما جهان را با حواس مان درک می کنیم و نشان دادیم که حواس خطا پذیرند و ما را فریب می دهند و به چیزی که یک بار ما را فریب داده نباید اعتماد کرد
در مرحله بعد دکارت می پرسد ایا به باور های علوم طبیعی هم می توان شک کرد ؟ بله ، زیرا انها هم مبتنی بر حس هستند و امروز هم ثابت شده که نظرات گذشتگان (مثلا هیئت بطلمیوسی) بی اعتبار بوده است و سر انجام در مرحله ی اخر دکارت می گوید ایا به ریاضیات هم می توان شک کرد ؟
جالب اینکه ریاضیاتی که دکارت همیشه برای انها اعتبار یقینی قائل بود را هم زیر سوال می برد تا بگوید بگذارید به همه چیز شک کنیم ، دکارت دلیل می اورد که شاید شیطانی خبیث وجود دارد که همه ی این باورها که من انها را یقینی میدانم و با چنان بداهتی انها را پذیرفته ام که شک پذیر نباشند ، را در سر من انداخته تا مرا فریب دهد
*****
حال در چنین وضعیت دکارت به همه چیز شک کرده است و می خواهد اولین اصل معروف و یقینی خود را بیان کند
دکارت در این مرحله می گوید حتی اگر همه ی باورهایی که من دارم کذب باشند و من تا به امروز فریب خورده باشم ، در حقیقت این مساله که من برای فریب خوردن باید وجود داشته باشم نمی توان شک کرد ، در واقع وقتی من به همه چیز شک می کنم پس در اینکه من هستم و شک میکنم نباید شکی داشته باشم ، و از انجا که شک کردن ، یکی از مصادیق اندیشیدن است پس اولین اصل مطلق و بدیهی و یقینی خود را صادر می کند : cogito ergo sum "می اندیشم پس هستم"
پس "می اندیشم ، هستم " یا اصل کوژیتو دکارت از هر سه فیلتر یاد شده می گذرد یعنی بدیهی است و جای کوچکترین شکی ندارد (1) ، وابسته به خود و مستقل از هر چیز دیگریست ، وجود من را هم اثبات می کند (2
#اهورا
#دکارت_تا_کانت
#فلسفه
Schindler @Diiaazepam
دکارت (2) : شک دکارتی
شک دکارتی:
دکارت ابتدا داده هایی که با حواس پنجگانه دریافت می شوند را مورد پرسش قرار می دهد
ایا می توان به انها شک کرد ؟ دکارت می گوید این ادراکات اسانترین راه برای ساختن باورها هستند ولی اغلب فریبنده اند ، مثال معروفش هم چوبی که در اب شکسته به نظر می رسد ولی در واقعیت این طور نیست (دکارت مثال های دیگر هم میزند) ، او حتی اصرار می کند که این شک به حواس را هر جور که هست منتفی کند مثلا می گوید ایا من اینجا ننشسته ام و لباسی در تن ندارم ؟ آیا این دست ها و این بدن مال من نسیتند؟
و خودش اینگونه پاسخ می دهد که ولی ایا من در خواب هم ندیدم که اینجا نشسته ام ؟ فرد اطمینان دارد که انچه در خواب می بیند باطل است پس از کجا اطمینان کنم که معلومات در بیداری هم مانند خواب ، یک سری رویاهای فریبنده نیستند ؟
در ادامه دکارت می گوید ایا می توان به جهان هستی هم شک کرد ؟ بله زیرا ما جهان را با حواس مان درک می کنیم و نشان دادیم که حواس خطا پذیرند و ما را فریب می دهند و به چیزی که یک بار ما را فریب داده نباید اعتماد کرد
در مرحله بعد دکارت می پرسد ایا به باور های علوم طبیعی هم می توان شک کرد ؟ بله ، زیرا انها هم مبتنی بر حس هستند و امروز هم ثابت شده که نظرات گذشتگان (مثلا هیئت بطلمیوسی) بی اعتبار بوده است و سر انجام در مرحله ی اخر دکارت می گوید ایا به ریاضیات هم می توان شک کرد ؟
جالب اینکه ریاضیاتی که دکارت همیشه برای انها اعتبار یقینی قائل بود را هم زیر سوال می برد تا بگوید بگذارید به همه چیز شک کنیم ، دکارت دلیل می اورد که شاید شیطانی خبیث وجود دارد که همه ی این باورها که من انها را یقینی میدانم و با چنان بداهتی انها را پذیرفته ام که شک پذیر نباشند ، را در سر من انداخته تا مرا فریب دهد
*****
حال در چنین وضعیت دکارت به همه چیز شک کرده است و می خواهد اولین اصل معروف و یقینی خود را بیان کند
دکارت در این مرحله می گوید حتی اگر همه ی باورهایی که من دارم کذب باشند و من تا به امروز فریب خورده باشم ، در حقیقت این مساله که من برای فریب خوردن باید وجود داشته باشم نمی توان شک کرد ، در واقع وقتی من به همه چیز شک می کنم پس در اینکه من هستم و شک میکنم نباید شکی داشته باشم ، و از انجا که شک کردن ، یکی از مصادیق اندیشیدن است پس اولین اصل مطلق و بدیهی و یقینی خود را صادر می کند : cogito ergo sum "می اندیشم پس هستم"
پس "می اندیشم ، هستم " یا اصل کوژیتو دکارت از هر سه فیلتر یاد شده می گذرد یعنی بدیهی است و جای کوچکترین شکی ندارد (1) ، وابسته به خود و مستقل از هر چیز دیگریست ، وجود من را هم اثبات می کند (2
#اهورا
#دکارت_تا_کانت
#فلسفه
Schindler @Diiaazepam