آشنایی با من ری(عکاس آمریکایی)
من ری (Man Ray)
من ري در سال ١٨٩٠ در آمريكا به دنيا و در سال ١٩٧٦ در فرانسه در گذشت .
نام اصلی اش امانوئل رادینسکی بود.عکاس،نقاش،سازنده اشیا، فیلسوف و فیلم ساز.او تنها امریکایی بود که نقش برجسته ای درهردو جنبش دادا وسوررئالیست ایفا کرد.
تقریبا، هنرمند مهمی در دوره من ری در پاریس نبود که من ری از او عکاسی نکرده باشد. بزرگ ترین نقاشان، شاعران و نویسندگان، موسیقیدان ها، بازیگران سینما و تئاتر و سینماگران، سوژه عکاسی او بوده اند که از میان آنها می توان از سالوادور دالی، پابلو پیکاسو، آندره برتون، مارسل دوشان؛ ژان کوکتو، آلدوس هاکسلی، ویرجینا وولف، اریک ساتی، جیمز جویس، ژرژ براک، هانری ماتیس، کوربوزیه، والیس سیمپسن، کوکو شانل و ایگور استراوینسکی نام برد.
در سال 1917 با مارسل دوشان و پیکابیا جنبش دادای نیویورک را بنیان نهاد وآفریدن اشیاء پیش آفریده که خود آنها را کارهای هنری می خواند آغاز نهاد. این کارها از هم چسبانی اشیا صنعتی ساخته می شدند.
یکی از شناخته ترین اشیاء او«هدیه» است که اتوی زغالی است که برکف آن یک ردیف میخ چسپانده شده وهمچون حمله ای به هنر کلاسیک شناخته می شود.
او تجربیاتش با عکاسی را در ژانر عکاسی پرتره ادامه داد.برای نمونه،به یک مدل سه جفت چشم می داد و در«ویلون انگر» دو حفره صدا یا حفره های« اف» مانند ویلون را با شگرد عکاسی برروی عکسی ازکمر برهنه زنی برهم نمایی کرد وبدن زن را بدینسان همچون تنه ویلون به نمایش گذاشت.ا
من ری، را همچنین باید از پیشگامان سینمای آوانگارد و اکسپریمنتال دانست. فیلم های "بازگشت به خرد"، "سینمای بی مایه" (با همکاری مارسل دوشان)، "اماک باکیا" و " ستاره دریایی" از آثار آبستره و سوررئال او محسوب می شود.
#عکاسی
Diamond @Diiaazepm
من ری (Man Ray)
من ري در سال ١٨٩٠ در آمريكا به دنيا و در سال ١٩٧٦ در فرانسه در گذشت .
نام اصلی اش امانوئل رادینسکی بود.عکاس،نقاش،سازنده اشیا، فیلسوف و فیلم ساز.او تنها امریکایی بود که نقش برجسته ای درهردو جنبش دادا وسوررئالیست ایفا کرد.
تقریبا، هنرمند مهمی در دوره من ری در پاریس نبود که من ری از او عکاسی نکرده باشد. بزرگ ترین نقاشان، شاعران و نویسندگان، موسیقیدان ها، بازیگران سینما و تئاتر و سینماگران، سوژه عکاسی او بوده اند که از میان آنها می توان از سالوادور دالی، پابلو پیکاسو، آندره برتون، مارسل دوشان؛ ژان کوکتو، آلدوس هاکسلی، ویرجینا وولف، اریک ساتی، جیمز جویس، ژرژ براک، هانری ماتیس، کوربوزیه، والیس سیمپسن، کوکو شانل و ایگور استراوینسکی نام برد.
در سال 1917 با مارسل دوشان و پیکابیا جنبش دادای نیویورک را بنیان نهاد وآفریدن اشیاء پیش آفریده که خود آنها را کارهای هنری می خواند آغاز نهاد. این کارها از هم چسبانی اشیا صنعتی ساخته می شدند.
یکی از شناخته ترین اشیاء او«هدیه» است که اتوی زغالی است که برکف آن یک ردیف میخ چسپانده شده وهمچون حمله ای به هنر کلاسیک شناخته می شود.
او تجربیاتش با عکاسی را در ژانر عکاسی پرتره ادامه داد.برای نمونه،به یک مدل سه جفت چشم می داد و در«ویلون انگر» دو حفره صدا یا حفره های« اف» مانند ویلون را با شگرد عکاسی برروی عکسی ازکمر برهنه زنی برهم نمایی کرد وبدن زن را بدینسان همچون تنه ویلون به نمایش گذاشت.ا
من ری، را همچنین باید از پیشگامان سینمای آوانگارد و اکسپریمنتال دانست. فیلم های "بازگشت به خرد"، "سینمای بی مایه" (با همکاری مارسل دوشان)، "اماک باکیا" و " ستاره دریایی" از آثار آبستره و سوررئال او محسوب می شود.
#عکاسی
Diamond @Diiaazepm
درباره ی "هدیه ی من ری"
هدیه/ cadeau/1921/من ری
.
هدیه معروفترین شی من ری است.او زمانی که این اثر را خلق کرد در دادائیسم نیویورک به پیشترفتهای بزرگی نائل امده و هنوز در سوررآلیسم پاریس به شخصی محوری تبدیل نشده بود.برای این چیدمان من ری اتویی را برداشت و چهارده میخ مسی به زیر ان چسباند.بنا بر تعریفی که لوتر آمون از برخورد تصادفی اشیا ارائه کرده است،چند شی از زمینه های مختلفی از زندگی دریک وضعیت بیگانه و نامتعارف در کنار هم قرار میگیرد.انچه ما داریم در اینجا برخورد دو شی از هم بیگانه نیست.من ری نمیگذازد این همه مواد خودشان را حفظ کنند.بلکه از ترکیب انها برای خلق شی کاملا تازه ای استفاده میکند.او اتو ذغالی اشنا و سودمند را دگرگون ساخته و به ان شکل جدیدی ناشناخته ای داده است.دقیقا ب خاطر این شی منظور کاربردی اش را از دست داده،بین کارامدی ان و به کار نیامدنش تعارض اصلاح ناپذیری میبینیم.در همین مرحله است که توجه تماشاگر به ماهیت کنایه آمیز و دادائیستی اثر هدیه معطوف میشود.بعدها این هنرمند چندین نمونه از هدیه را ساخت (البته با سیزده میخ)و نسخه های محدودی از آن را در سال 1940 تهیه کرد،گرچه تعداد این نسخه ها 5000 عدد بود که رقم بسیار زیادی است.به هر حال این هدیه هدیه ای های فریب دهنده است و گیرند هاش را مایوس میکند،زیرا به هیچ درد نمیخورد.اگر فرد بخواهد این اتو را به منظور معمولی اش به کار ببرد،میخ های نوک تیزش لباس را پاره میکند.در حقیقت،با تمام این احوال،این هدیه ارزشش خیلی بیشتر از اینهاست.
#عکاسی
Diamond @Diiaazepam
هدیه/ cadeau/1921/من ری
.
هدیه معروفترین شی من ری است.او زمانی که این اثر را خلق کرد در دادائیسم نیویورک به پیشترفتهای بزرگی نائل امده و هنوز در سوررآلیسم پاریس به شخصی محوری تبدیل نشده بود.برای این چیدمان من ری اتویی را برداشت و چهارده میخ مسی به زیر ان چسباند.بنا بر تعریفی که لوتر آمون از برخورد تصادفی اشیا ارائه کرده است،چند شی از زمینه های مختلفی از زندگی دریک وضعیت بیگانه و نامتعارف در کنار هم قرار میگیرد.انچه ما داریم در اینجا برخورد دو شی از هم بیگانه نیست.من ری نمیگذازد این همه مواد خودشان را حفظ کنند.بلکه از ترکیب انها برای خلق شی کاملا تازه ای استفاده میکند.او اتو ذغالی اشنا و سودمند را دگرگون ساخته و به ان شکل جدیدی ناشناخته ای داده است.دقیقا ب خاطر این شی منظور کاربردی اش را از دست داده،بین کارامدی ان و به کار نیامدنش تعارض اصلاح ناپذیری میبینیم.در همین مرحله است که توجه تماشاگر به ماهیت کنایه آمیز و دادائیستی اثر هدیه معطوف میشود.بعدها این هنرمند چندین نمونه از هدیه را ساخت (البته با سیزده میخ)و نسخه های محدودی از آن را در سال 1940 تهیه کرد،گرچه تعداد این نسخه ها 5000 عدد بود که رقم بسیار زیادی است.به هر حال این هدیه هدیه ای های فریب دهنده است و گیرند هاش را مایوس میکند،زیرا به هیچ درد نمیخورد.اگر فرد بخواهد این اتو را به منظور معمولی اش به کار ببرد،میخ های نوک تیزش لباس را پاره میکند.در حقیقت،با تمام این احوال،این هدیه ارزشش خیلی بیشتر از اینهاست.
#عکاسی
Diamond @Diiaazepam
عکاسی پرتره چیست ؟
عکاسی پرتره، شاخهای از عکاسی است که در آن از چهره انسان عکسبرداری میشود.
عکاسی پرتره یکی از مشهورترین انواع عکاسی است که هم در بین عکاسان آماتور و هم حرفه ای انجام می شود. این نوع عکاسی در زمینه های شخصی مثل عکاسی از دوستان، افراد خانواده و حتی خود عکاس نیز انجام می پذیرد. یک عکاس پرتره حرفه ای با استفاده از تکنیک های عکاسی مثل استفاده از نور، رنگ ها و ترکیب بندی, عکس های با کیفیتی می گیرد.
از آنجایی که پرتره نگاری بیشتر معطوف به عکس از انسان ها می شود چند سال پیش معادل نادرست"تک چهره" برای واژه ی پرتره باب شد که به دلیل گویا نبودن و نامناسب بودن آن خیلی زود منسوخ گردید. پرتره در حقیقت می بایست نمای بزرگ تری از سوژه را نسبت به کل عکس در برگیرد تا امکان بررسی و مطالعه موضوع اصلی برای مخاطب میسر شود. شاید کوتاه ترین و درعین حال رسا ترین تعریف برای عکاسی پرتره را بتوان به این شکل ارائه کرد:شاخهای از عکاسی است که در آن از چهره انسان عکسبرداری میشود.
اکنون بنا بر تعریف فوق می توان گفت این نوع عکاسی خود شامل انواع مختلفی است:
- پرتره تمام قد
- پرتره پرسنلی
- پرتره هنری
- پرتره سیاسی
- پرتره تبلیغاتی
- پرتره خانوادگی و ...
#عکاسی
Diamond @Diiaazepam
عکاسی پرتره، شاخهای از عکاسی است که در آن از چهره انسان عکسبرداری میشود.
عکاسی پرتره یکی از مشهورترین انواع عکاسی است که هم در بین عکاسان آماتور و هم حرفه ای انجام می شود. این نوع عکاسی در زمینه های شخصی مثل عکاسی از دوستان، افراد خانواده و حتی خود عکاس نیز انجام می پذیرد. یک عکاس پرتره حرفه ای با استفاده از تکنیک های عکاسی مثل استفاده از نور، رنگ ها و ترکیب بندی, عکس های با کیفیتی می گیرد.
از آنجایی که پرتره نگاری بیشتر معطوف به عکس از انسان ها می شود چند سال پیش معادل نادرست"تک چهره" برای واژه ی پرتره باب شد که به دلیل گویا نبودن و نامناسب بودن آن خیلی زود منسوخ گردید. پرتره در حقیقت می بایست نمای بزرگ تری از سوژه را نسبت به کل عکس در برگیرد تا امکان بررسی و مطالعه موضوع اصلی برای مخاطب میسر شود. شاید کوتاه ترین و درعین حال رسا ترین تعریف برای عکاسی پرتره را بتوان به این شکل ارائه کرد:شاخهای از عکاسی است که در آن از چهره انسان عکسبرداری میشود.
اکنون بنا بر تعریف فوق می توان گفت این نوع عکاسی خود شامل انواع مختلفی است:
- پرتره تمام قد
- پرتره پرسنلی
- پرتره هنری
- پرتره سیاسی
- پرتره تبلیغاتی
- پرتره خانوادگی و ...
#عکاسی
Diamond @Diiaazepam
اکسپرسیونیسم در هنر عکاسی
عکسهای اکسپرسیونیستی، با کنتراست بالا و نورپردازی های خاص، به دنبال بیان حالتهای درونی سوژه و ثبت آن هستند.
اکسپرسیونیسم ریشه در تاریخ اقوام شمالی اروپا دارد. اقوامی که جنگلهای سیاه و متراکم شمالی را برای به دست آوردن زمین مناسب برای کشاورزی و زندگی مسطح کردند و ترس از ناشناخته های همین جنگلهای متراکم بود که باعث ساختن افسانه های موجودات عجیب و خارق العاده و خون آشامانی شد که این اقوام تصور می کردند در دل تاریک این جنگلها وجود دارند.
اکسپرسیونیسم به عنوان نام یک سبک، جنبشی در ادبیات بود، که نخست در آلمان شکوفا شد. هدف اصلی این مکتب نمایش درونی بشر، مخصوصاً عواطفی چون ترس، نفرت، عشق و اضطراب بود.
اما در دوران حاضر، اکسپرسیونیسم، اصطلاحی که عمدتا در هنر های تجسمی به کار می رود، عبارت از بهره گیری از کژنمایی و مبالغه برای ابراز و متجلی ساختن عواطف درونی هنرمند است. این اصطلاح، در دلالت عام و گسترده اش، می تواند به هر نوع آفرینش هنری اطلاق گردد که بیشتر بر نمایاندن احساس درونی و ذهنی تاکید ورزد تا مشاهده ی عینی و بیرونی.
اکسپرسیونیسم به یک تعبیر، تحریف و اغراق آمیز کردن پیکر انسان به منظور بیان احساسات و عواطف شدید است. اکسپرسیونیسم در عکاسی پیشینه ای طولانی دارد، مبنای بنیادین آن ارج نهادن به فردیت هنرمند و توانایی حیات درونی او است. که به گونه ای جاندار بیان بصری یافته است.اکسپرسیونیستها بر این باورند که پایه ی آفرینش هنری تجربه ی پرشور هنرمند است و بینندگان باید اثر هنری را بر اساس شدت احساساتی که در وجودشان بر می انگیزد ارزیابی کنند. تاکید آنان بیشتر بر هنرمند است تا بر جهان، و از نظر اکسپرسیونیست ها، شور و شدت بیان از صحت بازنمایی حیاتی تر و اساسی تر است. عبارت اکسپرسیونیسم در متون مربوط به نقاشی و زیبا شناسی بیش از ادبیات عکاسی رواج دارد. بنابراین«تصویر گرایی» در عکاسی رایج تر است. و جنبش تصویر گرایی در عکاسی در چارچوب معیارهای اکسپرسیونیستی می گنجد. تصویر گرایان عکاسی را هنر قلمداد می کردند و با جهد و تلاشی سخت می کوشیدند مرتبه اش را به پای نقاشی برسانند. تصاویر تصویر گرایانه غالبا با استفاده از عدسی ملایم کننده، کاغذ بافت دار، دست کاری با قلم مو، روایت های تمثیلی، لباس های مخصوص و ابزار و ادوات کمکی پدید می آمدند، و بعضی اوقات هم با چندین نگاتیو کولاژهایی تصویری به وجود می آوردند. بسیاری از تصویر گران مشخصا از نقاشی های ترنر، ویستلر، دگا و مونه متاثر شده بودند.
تصویر گرایی در اواسط دهه ی 1920 روی به انحطاط گذاشت و زیبایی شناسی«مستقیم» به میزان گسترده جایگزینش شد و تحت الشعاع خویش قرار داد، لیکن توجه نسبت به زیباشناسی و تصویر گرایانه(«عکاسی دستکاری شده») بار دیگر در دهه ی 1970 ظاهر شد، و این سنت امروز هم پرتوان و سر زنده ادامه حیات می دهد.
در واقع تصاویری که هنر عکاسی نیز از آن وام گرفت و مواردی که امروزه عکاسان اکسپرسیونیستی از آن بهره می جویند عبارتند از:
- ایجاد سایه های پر کنتراست
- نورپردازی ترسناک
- استفاده از گریم عروسکی ( سفید کردن بیش از حد صورت و ایجاد سایه های تیره اطراف چشم )
- استفاده از زوایای خشن و رعب آور مثل شیشه های شکسته و لبه های تیز
- نورپردازی وحشتناک
- استفاده از نور پایین در پرتره جهت ایجاد سایه های غلیظ در اطراف بینی
- حلقه ی تیره زیر چشم ها و سایه ابروها
- برای نشان دادن تصاویر شیطان
- استفاده از نورهای قرمز یا تک رنگ گرم
- منابع نوری اسپات جهت تیز تر کردن سایه ها و همچنین استفاده از دکورهای اکسپرسونیستی، بافت های خشن و پر کنتراست و غیره از عناصر اصلی عکاسی اکسپرسیونیستی است.
#عکاسی
#اکسپرسیونیسم
Diamond @Diiaazepam
عکسهای اکسپرسیونیستی، با کنتراست بالا و نورپردازی های خاص، به دنبال بیان حالتهای درونی سوژه و ثبت آن هستند.
اکسپرسیونیسم ریشه در تاریخ اقوام شمالی اروپا دارد. اقوامی که جنگلهای سیاه و متراکم شمالی را برای به دست آوردن زمین مناسب برای کشاورزی و زندگی مسطح کردند و ترس از ناشناخته های همین جنگلهای متراکم بود که باعث ساختن افسانه های موجودات عجیب و خارق العاده و خون آشامانی شد که این اقوام تصور می کردند در دل تاریک این جنگلها وجود دارند.
اکسپرسیونیسم به عنوان نام یک سبک، جنبشی در ادبیات بود، که نخست در آلمان شکوفا شد. هدف اصلی این مکتب نمایش درونی بشر، مخصوصاً عواطفی چون ترس، نفرت، عشق و اضطراب بود.
اما در دوران حاضر، اکسپرسیونیسم، اصطلاحی که عمدتا در هنر های تجسمی به کار می رود، عبارت از بهره گیری از کژنمایی و مبالغه برای ابراز و متجلی ساختن عواطف درونی هنرمند است. این اصطلاح، در دلالت عام و گسترده اش، می تواند به هر نوع آفرینش هنری اطلاق گردد که بیشتر بر نمایاندن احساس درونی و ذهنی تاکید ورزد تا مشاهده ی عینی و بیرونی.
اکسپرسیونیسم به یک تعبیر، تحریف و اغراق آمیز کردن پیکر انسان به منظور بیان احساسات و عواطف شدید است. اکسپرسیونیسم در عکاسی پیشینه ای طولانی دارد، مبنای بنیادین آن ارج نهادن به فردیت هنرمند و توانایی حیات درونی او است. که به گونه ای جاندار بیان بصری یافته است.اکسپرسیونیستها بر این باورند که پایه ی آفرینش هنری تجربه ی پرشور هنرمند است و بینندگان باید اثر هنری را بر اساس شدت احساساتی که در وجودشان بر می انگیزد ارزیابی کنند. تاکید آنان بیشتر بر هنرمند است تا بر جهان، و از نظر اکسپرسیونیست ها، شور و شدت بیان از صحت بازنمایی حیاتی تر و اساسی تر است. عبارت اکسپرسیونیسم در متون مربوط به نقاشی و زیبا شناسی بیش از ادبیات عکاسی رواج دارد. بنابراین«تصویر گرایی» در عکاسی رایج تر است. و جنبش تصویر گرایی در عکاسی در چارچوب معیارهای اکسپرسیونیستی می گنجد. تصویر گرایان عکاسی را هنر قلمداد می کردند و با جهد و تلاشی سخت می کوشیدند مرتبه اش را به پای نقاشی برسانند. تصاویر تصویر گرایانه غالبا با استفاده از عدسی ملایم کننده، کاغذ بافت دار، دست کاری با قلم مو، روایت های تمثیلی، لباس های مخصوص و ابزار و ادوات کمکی پدید می آمدند، و بعضی اوقات هم با چندین نگاتیو کولاژهایی تصویری به وجود می آوردند. بسیاری از تصویر گران مشخصا از نقاشی های ترنر، ویستلر، دگا و مونه متاثر شده بودند.
تصویر گرایی در اواسط دهه ی 1920 روی به انحطاط گذاشت و زیبایی شناسی«مستقیم» به میزان گسترده جایگزینش شد و تحت الشعاع خویش قرار داد، لیکن توجه نسبت به زیباشناسی و تصویر گرایانه(«عکاسی دستکاری شده») بار دیگر در دهه ی 1970 ظاهر شد، و این سنت امروز هم پرتوان و سر زنده ادامه حیات می دهد.
در واقع تصاویری که هنر عکاسی نیز از آن وام گرفت و مواردی که امروزه عکاسان اکسپرسیونیستی از آن بهره می جویند عبارتند از:
- ایجاد سایه های پر کنتراست
- نورپردازی ترسناک
- استفاده از گریم عروسکی ( سفید کردن بیش از حد صورت و ایجاد سایه های تیره اطراف چشم )
- استفاده از زوایای خشن و رعب آور مثل شیشه های شکسته و لبه های تیز
- نورپردازی وحشتناک
- استفاده از نور پایین در پرتره جهت ایجاد سایه های غلیظ در اطراف بینی
- حلقه ی تیره زیر چشم ها و سایه ابروها
- برای نشان دادن تصاویر شیطان
- استفاده از نورهای قرمز یا تک رنگ گرم
- منابع نوری اسپات جهت تیز تر کردن سایه ها و همچنین استفاده از دکورهای اکسپرسونیستی، بافت های خشن و پر کنتراست و غیره از عناصر اصلی عکاسی اکسپرسیونیستی است.
#عکاسی
#اکسپرسیونیسم
Diamond @Diiaazepam