این احساس که انسان سرنوشت معینی دارد که با آشکار شدن تدریجی سرشت او معلوم می شود،ضرورتا همیشه تجربه ای یک سر دردناک و تحمل ناپذیر نیست.شاید همین تجربه پناهگاهی موقتی برای در امان ماندن از آشوب زندگی برای انسان فراهم کند. اما پناهگاهی موقتی ،چون حتی اگر کسی زندگی بی عیب و نقصی داشته باشد،آن زندگی حتما "آن قدر بی عیب و نقصه که حال آدمو به هم می زنه".چنین زندگیی همیشه محصول نیروهای رقیب و متعارض تخیل،احساسات،عقل،نیاز،احساس هدر شدن و شکوفایی و مانند اینهاست.


📚#فسلفه_زندگی
👤#کریستوفر_همیلتن
فصل ۷(پوچی و سرنوشت/صفحه 168)

Nemo @Diiaazepam