#نقد_سریال

«۱۳ دلیلی که چرا» از نظر مقدار اعتیادآوری چیزی در مایه‌های «چیزهای عجیب‌تر» (Stranger Things) و «اُ.ای» (The O.A) است. ساخته‌ی برایان یورکی تقریبا همان‌چیز تمام است؛ از نورپردازی‌های نوآرگونه‌ی چشم‌نوازِ سریال گرفته تا بازی‌های طوفانی و موسیقی‌های شگفت‌انگیزش که یکی از یکی بهتر هستند و احساسات ملتهب درون کاراکترها را همچون آتشفشان بیرون می‌ریزند. همان‌طور که یک سری فیلم‌های ترسناک وجود دارند که علاوه‌بر اینکه فیلم‌های خوبی در ژانرشان هستند، به‌طور کلی «فیلم»‌های بزرگی هم هستند. یک سری درام‌های نوجوان‌محور هم هستند که با توجه به استانداردهای ژانرشان فوق‌العاده‌اند، اما یک سری درام‌های فوق‌العاده هم وجود دارند که از قضا درباره‌ی نوجوانان هستند و «۱۳ دلیل» در دسته‌ی دوم قرار می‌گیرد. سریال اگرچه با موضوعات بسیار بسیار جدی‌ای مثل افسردگی، خودکشی، تجاوز به حریم شخصی و احساس مسئولیت آدم‌ها در موقعیت‌های حساس سروکار دارد، اما از آنها برای جذب تماشاگر و اجرای غافلگیری‌های سخیف استفاده نمی‌کند. در عوض طوری در عمق تاریک آنها عمیق می‌شود و طوری تمام زاویه‌ها و عواقب وحشتناکشان را بدون خودسانسوری و با صداقت تمام به تصویر می‌کشد و بررسی می‌کند که بعضی‌وقت‌ها نمی‌توانستم به تماشای سریال ادامه بدهم. این سریال به‌طرز بی‌رحمانه‌ای دلخراش است؛ چرا که ظاهرا عشق مُرده از هرچیز دیگری ترسناک‌تر است. همچون زخمی بر پیشانی که هیچ‌وقت التیام نخواهد یافت.


Nemo @Diiaazepam